Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

Ο Μ. Παπαδόπουλος στο 902 για Κύπρο

8 σχόλια:

  1. Πολύ καλή παρουσίαση της κατάστασης στην Κύπρο εφ όλης της ύλης από το Μάκη Παπαδόπουλο, όπως θα πρέπει να γίνεται κάθε μέρα και (κύριως) στα δημοφιλή αστικά ΜΜΕ.

    Όμως ας μου επιτραπεί εδώ να θίξω ένα ζήτημα άσχετο με την κρίσιμη επικαιρότητα της Κύπρου, εξ αφορμής της ανάρτησης.

    Ο τρόπος με τον οποίο οργανώνεται και προβάλλεται το μήνυμα-είδηση από το 902, δεν αγγίζει σε επίπεδο μορφής το όριο του γραφικού; Χωρίς να θέλω να υπεισέλθω σε ζητήματα αισθητικής (χυδαία πολυτέλεια), νομίζω ότι στο μέσο αποδέκτη, συνεντεύξεις όπως η παρούσα έχουν ένα στοιχείο παρωδίας: Στον κομματικό σταθμό, ο κομματικός δημοσιογράφος κάνει ερωτήσεις μισής πρότασης στο μέλος της ΚΕ κι εκείνος δίνει αδιάκοπες απαντήσεις 10λέπτου. Νομίζω ότι είναι τόσο ελκυστικό να το παρακολουθήσεις, όσο ένας αγώνας σκάκι με κάποιον που παίζει με τον εαυτό του. Με όλη μου την καλή διάθεση στο 3ο λεπτό σκέφτηκα: πότε θα βγει σε κείμενο στο 902.gr να τελειώνουμε? Είναι μάλλον η στοιχειώδης διαλεκτική επί οθόνης, η οποία μπορεί να κρατήσει μια ισορροπία, να δώσει ένα νόημα στη συνύπαρξη 2 ανθρώπων στο πάνελ. Και ίσως πράγματι η τεχνική της ψευδο-αντιπαράθεσης (π.χ. Καψής-Πρετεντέρης) να είναι το ψυχολογικό μυστικό που ανακάλυψαν στα αστικά ΜΜΕ για κέντρισμα της προσοχής και για πειθώ.

    Αν η απάντηση ήταν πως ο σταθμός κανονικά θα ήταν κλειστός και ότι αυτό είναι ύστατη λύση, δε θα σχολίαζα λέξη. Αλλά νομίζω ότι ανέκαθεν υπήρχαν τέτοιοι μορφολογικοί σκόπελοι στην προπαγάνδιση των θέσεων του Κόμματος, καθώς δινόταν πρώτα βάση στο περιεχόμενο (και ως ένα βαθμό ορθώς). Ειδικά τώρα πρέπει να ξεπεραστούν, με στόχο την ευρύτατη απεύθυνση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ας δεχτούμε την βάση της κριτικής σου που είναι το επικοινωνιακό πρόβλημα μιας τέτοιας συνέντευξης. Ποιά όμως μπορεί να είναι η λύση; Να παίζεται πχ κάποιο παιχνίδι με τον δημοσιογράφο να θέτει ψευτοεμπόδια στον ομιλητή; Να γίνεται ακόμη πιο ακραία με ερωτήσεις και αντιρρήσεις του αστικού στρατοπέδου; Ή μιας και όλο αυτό φαίνεται στημένο όπως λες, να εμφανιζόταν ο παπαδόπουλος μόνος του βγάζοντας κάτι σαν διάγγελμα;

      Διαλεκτική επί της οθόνης δεν μπορεί να υπάρξει σε καμία περίπτωση μέσω του τεχνάσματος της ψευδοαντιπαράθεσης. Πολλά από αυτά τα "τρικς" των αστών πρέπει να κοιτάμε πώς να τα ξεφορτωθούμε έτσι ώστε ο κόσμος να αρχίσει να σκέφτεται διαφορετικά, αλλιώς στο δικό τους παιχνίδι πάντοτε χαμένοι θα είμαστε. Δυστυχώς και ευτυχώς η χειραφετητική δουλειά δεν είναι θέμα εικόνας (στο μεγαλύτερο μέρος της). Δεν σημαίνει φυσικά αυτό ότι όλα είναι τέλεια, κάθε άλλο, αλλά η κριτική σου εκτιμώ ότι δεν δείχνει στην σωστή κατεύθυνση.

      Κλείνοντας να πω επίσης πως υπάρχει ένα βασικό λάθος στην τοποθέτησή σου που ίσως βρίσκεται και στην ρίζα όσων λες, και αυτό συνοψίζεται στην πρώτη πρότασή σου:

      "Πολύ καλή παρουσίαση της κατάστασης στην Κύπρο εφ όλης της ύλης από το Μάκη Παπαδόπουλο, όπως θα πρέπει να γίνεται κάθε μέρα και (κύριως) στα δημοφιλή αστικά ΜΜΕ."

      Στα αστικά μμε γίνεται ακριβώς ό,τι πρέπει, και σε "αυτό που πρέπει" δεν υπάρχει ούτε κατά διάνοια θέση για τις απόψεις του συντρόφου. Αν υπήρχε, μάλλον θα έπρεπε να ανησυχούμε...

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
  2. Προσωπικά, την βρήκα εξαιρετική συνέντευξη και εξαιρετικά χρήσιμη. Μιλάω απόλυτα ειλικρινά. Ήταν ό,τι ουσιαστικότερο και μεστότερο είδα τόσες μέρες για την Κύπρο στην τηλεόραση.

    Η "στοιχειώδης διαλεκτική" στην τηλεόραση ποια είναι; Ότι κοκκορομαχούν δύο άνθρωποι για να εγκλωβιστείς σε μια ανύπαρκτη διαφωνία;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μάλλον δεν έγινα ακριβώς κατανοητός. Συμφωνώ απόλυτα ότι οι πληροφορίες, τα συμπεράσματα, οι θέσεις που παρουσιάστηκαν από το σ. Παπαδόπουλο ήταν η επιτομή του μηνύματος που πρέπει να μεταδίδεται αυτές τις μέρες.

    Η μόνη μου ένσταση ήταν στο εξής. Δεδομένου ότι ο 902 είναι όργανο του κόμματος (και ο Μ.Π. δεν αποστομώνει live τον θίασο του mega, antenna κλπ.), είναι άστοχο να υπάρχουν επί οθόνης ένας άνθρωπος που τα "λέει όλα" κι ένας που κουνάει το κεφάλι του. Νομίζω ότι κάτι τέτοιο δεν αποτελεί ούτε συνέντευξη, ούτε διάλογο, αλλά δίνεται η αίσθηση της παρωδίας, του "στημένου". Βρίσκω προβληματικές και υποτιμητικές μεθόδους για τον θεατή τόσο τις ψεύτικες διαφωνίες χάριν πειθούς (κοκκορομαχίες), όσο και τη δημόσια "συζήτηση" 2 ανθρώπων που είναι προφανές ότι προπαγανδίζουν τις θέσεις του ίδιου κόμματος (στημένο).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατανοητότατος έγινες.

      Έγω δεν έγινα κατανοητός.

      Η συνέντευξη μου άρεσε πάρα πολύ είπα. Την βρήκα την καλύτερη που είδα για την Κύπρο. Αυτό σημαίνει ότι δεν συμμερίζομαι το παραμικρό από όσα λες. Αν το συμμεριζόμουν δε, δεν μπορώ να δω γιατί να με ενδιαφέρει καν το ΚΚΕ. Θα έβρισκα συναρπαστικό, πχ, το να παρακολουθώ παράθυρα.

      Τι να γίνει; Έχουμε άλλη αντίληψη του τι είναι διάλογος, διαλεκτική, παρωδία και στημένο.

      Την εντελώς αντίστροφη, μάλιστα.

      Οπότε;

      Διαγραφή
  4. Οπότε διαφωνούμε, τι να γίνει. Απλώς τυχαίνει να με ενδιαφέρει κι εμένα το ΚΚΕ. Και για να κλείσω, λέω ότι απέναντι στα παράθυρα της ψεύτικης κόντρας, αλλά και της "αυτοσυνέντευξης" θεωρώ πιο έντιμη για τον θεατή, τέτοιου είδους μορφή δελτίου:
    http://www.youtube.com/watch?v=bZJ59IK2I8w&list=PL3882B4A6C2D5ED06

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. για να αποστομωσει καποιον αλλο πρεπει να παει και μετα απο αυτο http://www.youtube.com/watch?v=P_sZX7moGLo δυσκολα του βαζουν απεναντι του καποιον "καλο" και οι ερωτησεις που του κανουν οποτε παει καπου ειναι οσο γινεται "ανωδυνες" ασχετε αν ο ιδιος το παει εκει που θελει και δεν κοβεται και ευκολα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κατά την κρίση μου, υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων:

    Οι άνθρωποι που έχουν σκέψη και οι άνθρωποι που δεν έχουν σκέψη.

    Ο Παπαδόπουλος έχει σκέψη, και γραπτά και προφορικά.

    Το να ζητά κάποιος να διακόπτεται ένας άνθρωπος που έχει σκέψη απ' το να την αναπτύξει για να φαίνεται κάτι "διαλογικό" μου φαίνεται το αντίθετο της διαλογικότητας. Στις εκπομπές όπου μιλούν συγγραφείς, φιλόσοφοι κλπ, δεν υιοθετείται φορμά παράθυρου.

    Το φορμά παράθυρου είναι για ανθρώπους που δεν βασίζονται στην εκδίπλωση της σκέψης. Κανένας σκεπτόμενος άνθρωπος δεν θα ένιωθε φυσικό ένα τέτοιο φορμά.

    Όσα είχα να πω για το ζήτημα τα έχω πει αναλυτικά σε μια σειρά αναρτήσεων με γενικό τίτλο "Περί διαλόγου."

    ΑπάντησηΔιαγραφή