Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

V.I. Lenin-Ο Ιμπεριαλισμός: Ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Πρόλογος (ΙΙ)

ΙΙΙ

Η ειρήνη του Μπρεστ-Λιτόβσκ, που υπαγορεύτηκε από τη μοναρχική Γερμανία, και ύστερα απ' αυτή η πολύ πιο κτηνώδης και αισχρή ειρήνη των Βερσαλλιών, που υπαγορεύτηκε από τις "δημοκρατικές" δημοκρατίες, την Αμερική και τη Γαλλία, καθώς και την "ελεύθερη" Αγγλία, πρόσφεραν την πιο ωφέλιμη υπηρεσία στην ανθρωπότητα, γιατί ξεσκέπασαν τόσο τους πουλημένους στον ιμπεριαλισμό καλαμαράδες όσο και τους αντιδραστικούς μικροαστούς, οσοδήποτε κι αν ονόμαζαν τους εαυτούς τους πασιφιστές και σοσιαλιστές, που εξυμνούσαν τον "ουιλσονισμό"και προσπαθούσαν να αποδείξουν ότι είναι δυνατή η ειρήνη και οι μεταρρυθμίσεις στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού.

Τα δεκάδες εκατομμύρια πτώματα και σακάτηδες που άφησε ο πόλεμος, ο πόλεμος για το ποια ομάδα των χρηματιστών ληστών θα πάρει μεγαλύτερη λεία, η αγγλική ή η γερμανική, κι έπειτα αυτές οι δυο "συνθήκες ειρήνης" ανοίγουν με πρωτοείδωτη ως τα τώρα ταχύτητα τα μάτια εκατομμυρίων και δεκάδων εκατομμυρίων βασανισμένων, τσακισμένων, εξαπατημένων και αποχαυνωμένων από την αστική τάξη ανθρώπων. Επακόλουθο της παγκόσμιας καταστροφής που έφερε ο πόλεμος είναι η ανάπτυξη έτσι της παγκόσμιας επαναστατικής κρίσης που, οποιεσδήποτε μακροχρόνιες και δύσκολες περιπέτειες και αν περάσει, δεν μπορεί να τελειώσει διαφορετικά παρά με την προλεταριακή επανάσταση και τη νίκη της.


Η Διακήρυξη της Βασιλείας της ΙΙ Διεθνούς, που έδινε το 1912 την εκτίμηση ακριβώς του πολέμου που ξέσπασε το 1914 και όχι του πολέμου γενικά (πόλεμοι υπάρχουν λογής-λογής, υπάρχουν και επαναστατικοί πόλεμοι), η Διακήρυξη αυτή μας έμεινε σαν ένα μνημείο, που ξεσκεπάζει όλη την επαίσχυντη χρεοκοπία και όλη την αποστασία των ηρώων της ΙΙ Διεθνούς.

Γι' αυτό αναδημοσιεύω αυτή τη Διακήρυξη σαν παράρτημα τούτης της έκδοσης και εφιστώ ακόμη μια φορά την προσοχή των αναγνωστών στο γεγονός ότι οι ήρωες της ΙΙ Διεθνούς αποφεύγουν με την ίδια επίσης επιμέλεια τα μέρη εκείνα της Διακήρυξης που μιλάνε με ακρίβεια, σαφήνεια και ανοιχτά για τη σύνδεση αυτού ακριβώς του επερχόμενου πολέμου με την προλεταριακή επανάσταση -- τα αποφεύγουν με την ίδια επιμέλεια, με την οποία αποφεύγει ο κλέφτης το μέρος όπου έκανε την κλεψιά.


ΙV

Στο βιβλιαράκι αυτό δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην κριτική του "καουτσκισμού", του διεθνούς ιδεολογικού ρεύματος, που σ' όλες τις χώρες του κόσμου εκπροσωπείται από τους "πιο επιφανείς θεωρητικούς" και ηγέτες της ΙΙ Διεθνούς (στην Αυστρία από τον Ότο Μπάουερ και Σία, στην Αγγλία από τον Ράμσεϊ Μακντόναλντ κ.ά., στη Γαλλία από τον Αλμπέρ Τομά κλπ. κλπ.) και από πλήθος από σοσιαλιστές, ρεφορμιστές, πασιφιστές, αστούς δημοκράτες και παπάδες.

Το ιδεολογικό αυτό ρεύμα είναι, από τη μια μεριά, προϊόν της αποσύνθεσης, του σαπίσματος της ΙΙ Διεθνούς, και από την άλλη, ο αναπόφευκτος καρπός της ιδεολογίας των μικροαστών, που οι όροι της ζωής τους τους κρατούν αιχμάλωτους των αστικών και των δημοκρατικών προλήψεων.

Στον Κάουτσκι και τους ομοίους του οι απόψεις αυτού του είδους σημαίνουν ολοκληρωτική άρνηση εκείνων ακριβώς των επανασταστικών βάσεων του μαρξισμού, που ο συγγραφέας αυτός τις υπεράσπιζε δεκαετίες ολόκληρες και ειδικά, ανάμεσα στ' άλλα, στην πάλη ενάντια στον σοσιαλιστικό οπορτουνισμό (Μπέρνσταϊν, Μιλεράν, Χάιντμαν, Γκόμπερς κλπ.). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τώρα σ' όλο τον κόσμο οι "καουτσκιστές" ενώθηκαν πρακτικά και πολιτικά με τους οπορτουνιστές των άκρων (μέσω της ΙΙ ή της κίτρινης Διεθνούς) και με τις αστικές κυβερνήσεις (μέσω των αστικών κυβερνήσεων συνασπισμού στις οποίες συμμετέχουν σοσιαλιστές).

Το προλεταριακό επαναστατικό κίνημα γενικά, που αναπτύσσεται σ' όλο τον κόσμο, και ειδικά το κομμουνιστικό, δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα χωρίς την ανάλυση και το ξεσκέπασμα των θεωρητικών λαθών του "καουτσκισμού." Πολύ περισσότερο που ο πασιφισμός και ο "δημοκρατισμός" γενικά, που δεν προβάλλουν καθόλου την αξίωση να παρουσιάζονται για μαρξισμός, μα που ακριβώς, όπως ο Κάουτσκι και Σία, σκεπάζουν το βάθος των αντιθέσεων του ιμπεριαλισμού και το αναπόφευκτο της επαναστατικής κρίσης που τη γεννά ο ίδιος -- τα ρεύματα αυτά είναι ακόμη πάρα πολύ διαδεδομένα σ' όλο τον κόσμο. Και η πάλη ενάντια σ' αυτά τα ρεύματα είναι υποχρεωτική για το κόμμα του προλεταριάτου, που πρέπει ν' αποσπάσει από την αστική τάξη τους μικρονοικοκυραίους, τους οποίους αυτή εξαπατά, και τα εκατομμύρια των εργαζομένων που έχουν λίγο-πολύ μικροαστικούς όρους ζωής.


V

Είναι ανάγκη να πούμε μερικά λόγια για το VIII Κεφάλαιο: "Ο παρασιτισμός και το σάπισμα του καπιταλισμού." Όπως έχει τονιστεί στο κείμενο του βιβλίου, ο Χίλφερντινγκ, πρώην "μαρξιστής", τώρα συναγωνιστής του Κάουτσκι και ένας από τους κύριους εκπροσώπους της αστικής, ρεφορμιστικής πολιτικής μέσα στο "Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας", έκανε στο ζήτημα αυτό ένα βήμα πίσω σε σύγκριση με τον Άγλλο Χόμπσον, ανοιχτό πασιφιστή και ρεφορμιστή. Τώρα έχει πια εκδηλωθεί εντελώς η διάσπαση όλου του εργατικού κινήματος (ΙΙ και ΙΙΙ Διεθνής) σε διεθνή κλίμακα. Έχει εκδηλωθεί ακόμη και το γεγονός της ένοπλης πάλης και του εμφυλίου πολέμου ανάμεσα σ' αυτά τα δυο ρεύματα:  στη Ρωσία, υποστήριξη του Κολτσάκ και του Ντενίκιν από τους μενσεβίκους και τους "σοσιαλεπαναστάτες" ενάντια στους μπολσεβίκους, στη Γερμανία, οι Σάιντεμαν, Νόσκε και σία μαζί με την αστική τάξη ενάντια στους σπαρτακιστές, το ίδιο και στη Φινλανδία, Πολωνία, Ουγγαρία κλπ. Ποια, λοιπόν, είναι η οικονομική βάση αυτού του κοσμοϊστορικού φαινομένου;

Είναι ακριβώς ο παρασιτισμός και το σάπισμα του καπιταλισμού, που χαρακτηρίζουν το ανώτατο ιστορικό του στάδιο, δηλαδή τον ιμπεριαλισμό. Όπως αποδείχνεται σε τούτο το βιβλιαράκι, ο καπιταλισμός έχει ξεχωρίσει τώρα μια χούφτα (λιγότερο από το ένα δέκατο του πληθυσμού της γης, με τον πιο "απλόχερο" και εξογκωμένο υπολογισμό λιγότερο από το ένα πέμπτο) πολύ πλούσια και ισχυρά κράτη που ληστεύουν όλο τον κόσμο-"κόβοντας" απλώς "κουπόνια". Η εξαγωγή κεφαλαίων δίνει 8-10 δισεκατομμύρια φράγκα εισόδημα το χρόνο σε προπολεμικές τιμές και σύμφωνα με την προπολεμική αστική στατιστική. Σήμερα δίνει ασφαλώς πολύ περισσότερα.

Είναι αυτονόητο ότι με ένα τόσο γιγάντιο υπερκέρδος (γιατί είναι πάνω από το κέρδος που απομυζούν οι καπιταλιστές από τους εργάτες της χώρας "τους" μπορεί να εξαγοράζονται οι εργατικοί ηγέτες και το ανώτερο στρώμα της εργατικής αριστοκρατίας. Και αυτό το στρώμα το εξαγοράζουν οι καπιταλιστές των "προηγμένων" χωρών με χίλιους τρόπους, άμεσους και έμμεσους, ανοιχτούς και κρυφούς.

Αυτό το στρώμα των αστοποιημένων εργατών ή της "εργατικής αριστοκρατίας", που είναι πέρα για πέρα μικροαστικό ως προς τον τρόπο ζωής του, το μέγεθος των απολαβών του και την όλη κοσμοθεωρία του, είναι το κύριο στήριγμα της ΙΙ Διεθνούς και στις μέρες μας το κύριο κοινωνικό (όχι στρατιωτικό) στήριγμα της αστικής τάξης. Γιατί πρόκειται για αληθινούς πράκτορες της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα, για εργατικούς εντολοδόχους της τάξης των καπιταλιστών, για αληθινούς αγωγούς του ρεφορμισμού και του σοβινισμού. Στον εμφύλιο πόλεμο του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη τάσσονται αναπόφευκτα, και όχι σε μικρό αριθμό, με το μέρος της αστικής τάξης, με το μέρος των "βερσαλλιέρων" ενάντια στους "κομμουνάρους."

Αν δεν κατανοηθούν οι οικονομικές ρίζες αυτού του φαινομένου, αν δεν εκτιμηθεί η πολιτική και κοινωνική του σημασία, δεν μπορεί να γίνει ούτε βήμα στον τομέα της λύσης των πρακτικών καθηκόντων του κομμουνιστικού κινήματος και της επερχόμενης κοινωνικής επανάστασης.

Ο ιμπεριαλισμός είναι η παραμονή της κοινωνικής επανάστασης του προλεταριάτου. Από το 1917 και δω, αυτό επιβεβαιώθηκε σε παγκόσμια κλίμακα.

6 του Ιούλη 1920
Ν. Λένιν

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου