Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Δυο λόγια για ένα ακόμη άρθρο του Προσυνεδριακού

Το αντικείμενό μου είναι το άρθρο του Κώστα Αδαμόπουλου (ΚΟΒ Ταξί Αττικής) με τίτλο "Πρόγραμμα ρήξης με τον μαρξισμό." Θα ήθελα κατ' αρχάς να παρατηρήσω πως η χρήση τέτοιων τίτλων δεν βοηθά με κανένα τρόπο τον σοβαρό εσωκομματικό διάλογο, αλλά λειτουργεί ως μέσο εντυπωσιοθηρίας, πράγμα καθόλου μαρξιστικό. Για να αποδειχθεί, εάν υφίστατο, κάτι τόσο βαρύ όσο η εγκατάλειψη του μαρξισμού από το ΚΚΕ, θα χρειαζόταν αρκετές δεκάδες (αν όχι εκατοντάδες) σελίδες με εκτεταμένη αναφορά στα θεωρητικά του κείμενα και στις οργανωτικές και πολιτικές πρακτικές του, και όχι λίγες εκατοντάδες λέξεις όπου οι "αποδείξεις" της εγκατάλειψης του μαρξισμού συνίστανται κατά κύριο λόγο στην πτώση σε εκλογικά ποσοστά και την καταγγελόμενη έλλειψη απήχησης στην νεολαία.

Ο Αδαμόπουλος ισχυρίζεται πως οι θέσεις της ΚΕ αποτελούν πρόγραμμα που "έρχεται να επισφραγίσει τη δικαίωση της αριστερίστικης ομάδας Γράψα 24 χρόνια μετά" και πως συνιστούν "εκσυγχρονισμένο copypaste όλων των ζητημάτων που έθεταν τότε οι οπορτουνιστές." Αυτή είναι μια εντυπωσιακή κατηγορία για κάποιον που, στην αμέσως επόμενη παράγραφο, επιτίθεται στο κόμμα για τη μη εμπλοκή του στις πλατείες με τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα που χρησιμοποίησαν οι "αριστεριστές" της Ανταρσύα: "Ποιος να το έλεγε πως ο λαός θα γέμιζε τις πλατείες όλης της χώρας και το Κόμμα θα παρακολουθούσε τις εξελίξεις απ' την τηλεόραση. Απαράδεκτη η θέση 25. Ποτέ το ΚΚΕ στην ιστορία του χωρίς στοιχεία δε μίλησε για έλεγχο κινήματος από αστικούς μηχανισμούς. Φυσικά και ήταν ανώριμο το ξέσπασμα των αγανακτισμένων, με λάθος αιτήματα, στόχους, ευάλωτο στους διάφορους μηχανισμούς. Μα πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς όταν το κόμμα της εργατικής τάξης με μια ελιτίστικη λογική λείπει από εκεί;" Αφήνω σε ειδικότερους εμού το ζήτημα του κατά πόσο οι θέσεις της ΚΕ αποτελούν "εκσυγχρονισμένο copy paste" των θέσεων της ομάδας Γράψα.

Ο Αδαμόπουλος κρίνει ως "απαράδεκτη, αντιλενινιστική κι ενάντια στο ισχύον Πρόγραμμα" τη θέση της ΚΕ "ότι είμαστε ενάντια σε οποιαδήποτε κυβέρνηση μέσα στον καπιταλισμό", προσθέτοντας πως "ποτέ δεν τοποθετήθηκαν οι κομμουνιστές ΓΕΝΙΚΑ, ΑΟΡΙΣΤΑ και ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ ενάντια σε μια κυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλισμού." Όμως η απόρριψη της κυβερνητικής λογικής και η πρόταξη, από πλευράς του ΚΚΕ, της κρισιμότητας του ζητήματος της εξουσίας δεν είναι ούτε γενική, ούτε αόριστη, ούτε αφηρημένη. Αφορά πολύ συγκεκριμένα τις συνθήκες της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και την πολιτική εμπειρία και ανάλογων περιόδων στο παρελθόν και των τελευταίων ετών στην Ελλάδα και σε όλες τις άλλες δυτικές χώρες, ιδιαίτερα στην ΕΕ. Η εμπειρία αυτή δείχνει χωρίς καμία εξαίρεση ότι, σε ό,τι αφορά τις χώρες της ευρωζώνης, είναι απόλυτα αδύνατο για ένα κομμουνιστικό κόμμα να εξασφαλίσει οποιαδήποτε λαϊκή κατάκτηση χωρίς πρώτα να ανατρέψει την αστική εξουσία στη χώρα του, και ότι κατά συνέπεια ο "κυβερνητισμός" εξυπηρετεί καθαρά την νομιμοποίηση της αστικής πολιτικής και την συντριβή οποιασδήποτε αίσθησης της δυνατότητας εναλλακτικής. Αυτό το οποίο στην πραγματικότητα έκανε το ΚΚΕ είναι να επεξεργαστεί θέσεις για την συγκεκριμένη κατάσταση γενικευμένης οικονομικής κρίσης, απεγκλωβίζοντας το λαό τόσο από μια λογική απλής διαμαρτυρίας χωρίς όφελος όσο και από τη φενάκη ότι μια οποιαδήποτε "αριστερή κυβέρνηση" θα μπορούσε να "εξανθρωπίσει" τον καπιταλισμό σε εποχή όπου ο ιμπεριαλιστικός και μονοπωλιακός του χαρακτήρας του υπαγορεύει την χωρίς όρια επίθεση στα εργατικά δικαιώματα και κεκτημένα. Και αυτό χωρίς να εγκαταλείπει, όπως δείχνει καθημερινά, τις άμεσες διεκδικήσεις οικονομικού και κοινωνικού χαρακτήρα, όπου αντίθετα πρωτοστατεί, σε δραματική αντίθεση με όσους ευαγγελίζονται πως έχουν "πρακτικότερη" και λιγότερο "ελιτίστικη" κατεύθυνση. 

Τίποτε από αυτά δεν μοιάζει να συγκινεί τον Αδαμόπουλο, ο οποίος περιορίζεται να πει πως φυσικά δεν έχει στον νου του μια "αριστερή κυβέρνηση Τσίπρα", μην διευκρινίζοντας όμως αν δομικά υπάρχει οποιουδήποτε είδους "αριστερή κυβέρνηση" οπουδήποτε στην ΕΕ σήμερα που να μην είναι "αριστερή κυβέρνηση Τσίπρα" (γιατί άραγε, αναρωτήθηκε;) Όσο για τις αναφορές Αδαμόπουλου στη "δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς" στην περίοδο 1905-1917 ως μοντέλου του τι θα μπορούσε σήμερα να διεκδικήσει το ΚΚΕ, αναρωτιέται κανείς αν έχει καταγράψει το παραμικρό από όσα συνέβησαν στην ανάπτυξη του καπιταλισμού στις ευρωπαϊκές χώρες από τότε (και κυρίως σε ό,τι αφορά την μονοπωλιακή συγκρότηση και την σημασία της για την συγκρότηση της ΕΕ), ή όσα συνέβησαν, μετά τα τέλη του 1960 και ξανά μετά τα τέλη του 1980, στο εργατικό κίνημα της Ελλάδας και των ευρωπαϊκών χωρών ή στην αγροτική τάξη και την αγροτική παραγωγή.

Ο Αδαμόπουλος χρεώνει ακόμη στην ΚΕ πως οι θέσεις της "χαιρετίστηκαν" από την "τροτσκιστική γκρούπα ΔΕΑ", που αποτελεί συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ. Θα ήταν χρήσιμο να παραπέμψει στον χαιρετισμό αυτό, γιατί εξ όσων γνωρίζω ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Ο Αντώνης Νταβανέλλος, για παράδειγμα, από τα επιφανέστερα στελέχη της ΔΕΑ και μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, δεν χαιρετίζει καθόλου την "εγκατάλειψη" της θεωρίας των σταδίων όπως διατείνεται ο Αδαμόπουλος αλλά αντίθετα εκμεταλλεύεται την ιδέα της σταδιακής μετάβασης (...στον σοσιαλισμό μέσω καπιταλισμού) για να κηρύξει το ΚΚΕ κόμμα της "δευτέρας παρουσίας":
Η ΚΕ του ΚΚΕ θέτει ως στόχο την άμεση μετάβαση στο σοσιαλισμό, αλλά δεν μας λέει τίποτα για το πώς σκοπεύει να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Το μόνο που συνιστά είναι η αποφυγή των άκαιρων αναμετρήσεων (όπως η κυβέρνηση της Αριστεράς που επιλέγει ο ΣΥΡΙΖΑ) και κατά τα άλλα… αναμονή, μέχρι «να έρθουν στην ημερήσια διάταξη οι αντικειμενικές συνθήκες της σοσιαλιστικής επανάστασης».
Μήπως ο Αδαμόπουλος έκανε την αξιολόγησή του για τις Θέσεις όχι στη βάση της μελέτης τους αλλά στη βάση της ανάγνωσης του προβλέψιμα κουτοπόνηρου πονήματος του κυρίου Νταβανέλλου, που "πιστώνει" --με προφανή διασπαστική στόχευση-- το ΚΚΕ για την εγκατάλειψη του μαρξισμού που κατόπιν του χρεώνει ο Αδαμόπουλος;

Το καταληκτικό τσιτάτο από τον "Αριστερισμό" του Λένιν, τέλος, δεν χρειαζόταν ο Αδαμόπουλος για να μας το θυμήσει. Έχουμε κάνει επανάληψη σε όλο το βιβλίο --το οποίο είναι βέβαια μετεπαναστατικό και αφορά ΚΚ σε μη σοσιαλιστικές χώρες από την οπτική της επιτυχημένης βίαιης ανατροπής της αστικής εξουσίας στη Ρωσία, λεπτομέρεια που φαίνεται να διαφεύγει μονίμως από όλους όσους το χρησιμοποιούν προς αλίευση παραθεμάτων-- χάρη στη συνεχή χρήση του από τους ιδεολόγους του ΣΥΡΙΖΑ και της Ανταρσύα, με τις υπονομευτικές και διαλυτικές στοχεύσεις των οποίων έχει πια συνδεθεί η αναφορά σε "ΚΚΕδικο αριστερισμό."

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει επιχείρημα ενάντια στην κομμουνιστική συγκρότηση των Θέσεων που να ΄χει δημοσιευτεί στα πλαίσια του προσυνεδριακού και το οποίο να μην μπορεί κανείς να εντοπίσει αυτούσιο στις σελίδες του Εργατικού Αγώνα, της Νέας Σποράς, του Αριστερού Ρεύματος, της ΔΕΑ, της ΚΟΕ και των άλλων συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, του ΝΑΡ και της Ανταρσύα. Και αυτό, και από στελέχη που σηκώνουν ψηλά το λάβαρο της "ορθοδοξίας", εκτός από αυθεντικά αστείο, είναι και πραγματικά ανησυχητικό.

26 σχόλια:

  1. Πολύ μας έχουν ζαλίσει με το ΑΑΔΜ του 96 και την συμμετοχή σε κυβερνήσεις.
    Γραψε μια ανασκοπηση για το τι λεγαν για το ΑΑΔΜ το 1996 ... ολα τα "αριστερα" φυντανια.
    antivaro

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστά, κάτι που έπρεπε να συνοδεύει και τις απαντήσεις του κόμματος προς ΣΥΡΙΖΑ κλπ κατά τη περίοδο των εκλογών, νομίζω. Πρέπει οι απαντήσεις αυτές να συνοδεύονται με άφθονο ξεβράκωμα, το χάλι έχει παραγίνει, ειδικά όταν διάφορες δυνάμεις επικαλούνται και τους κλασσικούς, στη πραγματικότητα για να διαιωνίζουν την αρρώστια που ζούμε σήμερα. Αρκετά έχουμε χαϊδέψει ορισμένους, επειδή οι εποχές έχουν αγριέψει, δε πρέπει να αφήνουμε τίποτα να πέφτει κάτω, και με πιο οξυμένη την αντιπαράθεση.

      Διαγραφή
    2. Προσυνεδριακός 2000:

      Ας πούμε τα πράγματα με τ' όνομά τους
      Εχει περάσει ενάμιση αιώνας από τότε που άρχισε να διαμορφώνεται η θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού. Εχει εφαρμοστεί και στην πράξη. Γνωρίσαμε τις διαστρεβλώσεις, τα λάθη του και τις συνέπειές τους. Τα τελευταία χρόνια είδαμε τον ευρωκομμουνισμό να διαχέεται μέσα στη σοσιαλδημοκρατία και αυτή, με τη σειρά της, να μεταμορφώνεται σε νεοφιλελευθερισμό. Δεν ξέρω τί άλλο θα πρέπει να δουν τα μάτια μας, για να γίνουμε πιο σοφοί. Γιατί μερικοί σύντροφοι προτείνουν να έχουμε πλατφόρμες και τάσεις μέσα στο Κόμμα, και άλλοι να μελετάμε συγγραφείς αναθεωρητές του Μαρξισμού - Λενινισμού. Αν αυτά δεν λέγονται σαν άλλοθι για την αδράνειά μας, τότε - μπροστά στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε ως Κόμμα, αλλά και ως μέρος του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος (λόγω των αρνητικών συνθηκών που δημιουργήθηκαν κυρίως την τελευταία 10ετία) - καβαλάμε την τσουλήθρα που κατηφορίζει στον οπορτουνισμό.

      Από δω - το τι κόμμα θέλουμε - και η θεώρησή μας για τις συμμαχίες. Για το ΑΑΔΜ κανένας μας δεν έχει αντίρρηση. Ούτε οι πρώην 4 σύντροφοι. Αν είμαστε, όμως, ειλικρινείς, πρέπει να πούμε κάποια πράματα με τ' όνομά τους. Ο ίδιος ο τίτλος του ΑΑΔΜ υποδηλώνει και το στόχο του: αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τα μονοπώλια. Ο Μ. Κωστόπουλος και οι συν αυτώ, προτείνουν συνεργασία με το ΣΥΝ και το ΔΗΚΚΙ.

      Ο ΣΥΝ και το ΔΗΚΚΙ με την πολιτική και - την πρακτική τους - πέρα από κάποιες λεκτικές διαφοροποιήσεις σε ορισμένα θέματα - ακολουθούν τις άλλες αστικές δυνάμεις στον ευρωπαϊκό τους προσανατολισμό. Η ΕΕ - είναι γνωστό σε όλους - σημαίνει μονοπώλια και ιμπεριαλισμός. ΣΥΝ και ΔΗΚΚΙ θα είναι ταυτόχρονα υπέρ και κατά των μονοπωλίων; Αυτό, βέβαια, δεν γίνεται. Τότε σε τι αποβλέπουν με την πρότασή τους οι πρώην; Η γνώμη μου είναι πως απεργάζονται την αλλοίωση της φυσιογνωμίας του Κόμματός μας και με τον καιρό, τη διάλυσή του. (π.χ., ΚΚ Ιταλίας, ΚΚ Γαλλίας).
      Προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο μας για τη συγκρότηση της μεγάλης, τάχα, Αριστεράς. Πέρα από το ότι αυτούς που προτείνουν, δεν φτιάχνουν αριθμητικά ούτε 11άδα για το ματς, αυτοί δεν είναι αριστεροί. Βέβαια, σήμερα η έννοια της Αριστεράς έγινε λάστιχο και χωράνε μέσα: ο Σημίτης, ο Μπλέρ, ο Σρέντερ, ο Ζοσπέν και άλλα πολλά και διάφορα εγχώρια και αλλοδαπά ελικοειδή όντα.
      Δεν το λένε, βέβαια, καθαρά, αλλά προς τα εκεί τραβάνε (οι Μ.Κ. και Σια). Να συνεργαστούμε και με το ΠΑΣΟΚ σε κυβερνητικό επίπεδο. Και ποιος ξέρει, μπορεί να έχουμε και κάποιον από αυτούς πρωθυπουργό. Να υπογράφει το βομβαρδισμό από ΝΑΤΟικά αεροπλάνα κάποιας γειτονικής μας χώρας και, ενώ τα ερείπια θα καπνίζουν ακόμα, να υποδέχεται τον πλανητάρχη στην Αθήνα. Μήνες πιο πριν θα έχει κάνει τηλεφωνικό σαφάρι στην Αφρική, για να παραδώσει τον Οτσαλάν στην Τουρκία.

      Επιμένω στη συμπεριφορά των πρώην συντρόφων, γιατί ο στόχος τους είναι το Κόμμα. Ούτε Καταστατικό σέβονται, ούτε αρχές, ούτε συντρόφους. Ο ένας το παίζει τσαμπουκάς και θα παραιτηθεί από ευρωβουλευτής όποτε αυτός γουστάρει. Τις ψήφους η μαγκιά του τις μάζεψε ή τις βρήκε φυτρωμένες στο περιβόλι του; Ο άλλος ζητάει κάθε τόσο από το σ. Χ. Φλωράκη να παρέμβει. Ετσι προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση πως ο σ. Χ. Φλωράκης είναι με το μέρος του. Και γιατί δεν παρεμβαίνει τότε; Α, θα τον έχουν φυλακισμένο σε κάποιο μεσαιωνικό φρούριο η Αλέκα και η παρέα της και περιμένει να τον ελευθερώσει ο ροζ ιππότης. Από την άλλη, γαντζώθηκαν πάνω στην ιδιότητα του κομμουνιστή. Είμαστε κομμουνιστές, λένε. Ο αμοραλισμός δεν ήταν ποτέ χαρακτηριστικό του κομμουνιστή. Δεν είσαι κομμουνιστής όταν περιφέρεις τις απόψεις σου ανά την Ελλάδα - σαν τη μαϊμού - σε γειτονιές και πανηγύρια, και χτυπάς το ντέφι σου και τραγουδώντας ρωτάς τη μαϊμού (τις απόψεις σου): πώς βάφονται τα όμορφα κορίτσια (με ροζ κραγιόν, βέβαια), και στο τέλος κάθε παράστασης να βγάζεις δίσκο, για να μαζέψεις τις (πολιτικές) πενταροδεκάρες των περίεργων, που χασκογελάγανε με τα καμώματα της μαϊμούς.

      Διαγραφή
    3. Για τους συνεργαζόμενους με το κόμμα, κάποιοι σ. εκφράζουν (δικαιολογημένα ή όχι) ανησυχίες. Μη μας τρώει και η φαγούρα! Τα δικά μας στελέχη δημιουργούνε καταστάσεις. Πρώην δικοί μας είναι, που κατά καιρούς έφυγαν από το κόμμα. Δεν έφυγαν όμως από την κεντρική πύλη, να κοιτάξουν το Κόμμα κατάματα και να πουν: δεν αντέχουμε άλλο τη στρατευμένη ζωή, το ΚΚΕ είναι ζόρι, εμείς θέλουμε το ραχάτι μας. Παρά γλίστρησαν από διπλανές πόρτες, δεξιά και αριστερά, βρίζοντας το Κόμμα, οι μεν για δογματισμό και οι δε για δεξιά απόκλιση. Αυτοαποκαλούνται ακόμα κομμουνιστές αυτοί, οι οπορτούνες κάθε απόχρωσης. Οι «κομμουνιστές» του φραπέ, του καναπέ, του χρηματιστηρίου, του καφενείου και της τράπουλας, που χαίρονται όταν το Κόμμα περνάει δύσκολες ώρες, βρικολάκια σαν τούτες τις μέρες, ένωσαν τ' απωθημένα τους και κρώζουν εν χορώ: φάγατε τα καλύτερα στελέχη!

      Για όποιον κίνδυνο από τους συνεργαζόμενους, εμείς διατηρούμε την αυτοτέλειά μας (οργανωτική, ιδεολογική, πολιτική).

      Αρκετοί σ. έχουν βάλει το μαχαίρι στο λαιμό της ηγεσίας του Κόμματος και ζητούν εδώ και τώρα ν' απολογηθεί για την ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες και τη διάλυση της Σ. Ενωσης. Επίσης, να στήσουμε αμέσως νέα Κομμουνιστική Διεθνή. Η ΚΔ δεν είναι υπόθεση ενός κομμουνιστικού κόμματος. Γνωρίζουμε την άποψη των άλλων κομμουνιστικών κομμάτων; Για την ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος έχουμε κάνει μια δουλιά το '95 και από τότε τα έντυπά μας «Ρ» και ΚΟΜΕΠ, συνεχίζουν να μας δίνουν στοιχεία πάνω στο θέμα. Εχουμε γενικά έλλειψη πληροφόρησης με ευθύνη δικιά μας, για το τι γίνεται στο Κόμμα κι αυτό γιατί δε συμμετέχουμε στις δραστηριότητές του.
      ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ
      http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=566812&textCriteriaClause=%2BΑΑΔΜ

      Διαγραφή
    4. Από τον ίδιο προσυνεδριακό:

      Η εσωκομματική πάλη ως έκφραση του ταξικού αγώνα

      Αγαπητοί σύντροφοι,

      Οι πρόσφατες διαγραφές κι αποχωρήσεις στελεχών από το Κόμμα και, κυρίως, οι απόψεις που εκφράζονται είτε από συγκεκριμένους πρώην συντρόφους (Κωστόπουλο, Θεωνά, Ντρέκο και Μαντζουράνη), είτε μέσω του προσυνεδριακού διαλόγου, αποτελούν αφορμή για την κατάθεση ορισμένων προσωπικών εκτιμήσεων:

      [...]

      η σοβαρή διάδοση που είχαν γνωρίσει στις γραμμές του Κόμματος, κατά τις δεκαετίες του '70 και του '80, οι ρεφορμιστικές αντιλήψεις του κυβερνητισμού και της αποθέωσης του κοινοβουλευτισμού, αποτελούν το υπόβαθρο πάνω στο οποίο ωρίμασαν κι εκδηλώθηκαν τόσο η κρίση του 1989-1991, όσο και τα ήσσονος σχετικής σημασίας πρόσφατα γεγονότα. Ας μην παραβλέψουμε, επιπλέον, το γεγονός πως τόσο ο Κωστόπουλος, όσο κι ο Θεωνάς υπήρξαν κεντρικά συνδικαλιστικά στελέχη στο εργατικό κίνημα σε μια περίοδο όπου στα σωματεία, κατ' αντιστοιχία με τις τότε επικρατούσες πολιτικές αντιλήψεις στον κομματικό μηχανισμό, κυριαρχούσε η τακτική των «αντιδεξιών, δημοκρατικών συνεργασιών» των πάλαι ποτέ «δυνάμεων της αλλαγής».

      Η ιστορική εμπειρία, αλλά κι η σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα είναι απλόχερες στην προσφορά παραδειγμάτων μετεξέλιξης κομμουνιστικών κομμάτων σε ρεφορμιστικά ή αυτοδιάλυσής τους, ακριβώς λόγω της επικράτησης των φιλοαστικών ομάδων στο εσωτερικό τους.

      Η κριτική των Κωστόπουλου - Θεωνά επικεντρώνεται, κυρίως, σε δυο ζητήματα: ι) Στη θέση για αποδέσμευση από την ΕΕ, που κατακρίνεται ως «αναχρονιστική», προτείνοντας στον αντίποδα την εγκατάλειψή της στο όνομα του «πολιτικού ρεαλισμού» και της «ανάγκης προσαρμογής της τακτικής στις σύγχρονες συνθήκες ανάπτυξης του καπιταλισμού». Παρακολουθούμε λοιπόν το νόμο της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης και τη λενινιστική θεωρία του «αδύναμου κρίκου της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας» να... καταρρίπτονται, αφού ο ιμπεριαλισμός ερμηνεύεται μάλλον με βάση ένα κακέκτυπο της καουτσκικής θεωρίας του «υπεριμπεριαλισμού». Από την άλλη, η σύγχρονη σοσιαλιστική επανάσταση αποσυνδέεται από την αναγκαιότητα ανατροπής της διαδικασίας της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ενοποίησης, καθώς η «μαρξιστική» ανάλυση των πρώην συντρόφων θεωρεί την παραπάνω θέση, μάλλον, προϊόν... εθνικιστικών αντιλήψεων! ιι) Στην πολιτική συμμαχιών, η οποία καταγγέλλεται ως «σεχταριστική» λόγω του αποκλεισμού ευρύτερης συνεργασίας με τις ηγεσίες του ΣΥΝ και του ΔΗΚΚΙ. Ξύνοντας την επιφάνεια των παραπάνω απόψεων και παραβλέποντας την - έτσι κι αλλιώς - εύθραυστη βάση της επιχειρηματολογίας τους, μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε ότι αμφισβητείται, ουσιαστικά, ο στόχος συγκρότησης του ΑΑΔΜ ως μετώπου, που εκ των πραγμάτων, ακόμα κι αν δεν οδηγήσει ως τέτοιο μέχρι το σοσιαλισμό, θα συγκρουστεί με την αστική εξουσία. Προτιμότερη λοιπόν η... ακίνδυνη «Μεγάλη Αριστερά» των υλοποιήσιμων στο σύγχρονο καπιταλισμό διεκδικήσεων, παρά το... «κόμμα του 5%».
      ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ
      http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=571199&textCriteriaClause=%2BΑΑΔΜ

      Διαγραφή
    5. Από τον ίδιο προσυνεδριακό:

      Το ΚΚΕ δεν έχει ανάγκη από «σωτήρες»

      Το τελευταίο διάστημα, όλο πιο τακτικά, βλέπουμε και διαβάζουμε τους «4» πρώην συντρόφους, να φιλοξενούνται από τα αστικά ΜΜΕ.

      Οι πρώην σύντροφοι τα έχουν βάλει με την ηγεσία του ΚΚΕ και την ΚΕ.

      Οι πρώην, με τη «φιλότιμη» στήριξη του ταξικού εχθρού, προσπαθούν να πείσουν τα μέλη του Κόμματος για την ορθότητα των απόψεών τους και απευθύνονται στους βετεράνους του Κόμματος να πάρουν πρωτοβουλίες για την αναβολή του 16ου Συνεδρίου, για άλλη εισήγηση, γιατί το ΚΚΕ λοξοδρόμησε.

      Λέτε, πρώην σύντροφοι, η άρχουσα τάξη και οι εχθροί του ΚΚΕ και της εργατικής τάξης, να φροντίζουν και να επιδιώκουν ώστε το Κόμμα να βρει το σωστό δρόμο;

      Ποιους προσπαθείτε να ξεγελάσετε, Κωστόπουλε - θεωνά;

      Τις απόψεις σας αυτές τις διατυπώσατε στο 15ο Συνέδριο. Είναι οπορτουνιστικές, θέλουν να οδηγήσουν το ΚΚΕ στη συνεργασία με άλλες, δήθεν αριστερές, πολιτικές-συνδικαλιστικές δυνάμεις, γι' αυτό και απορρίφθηκαν από τη μεγάλη πλειοψηφία των μελών του Κόμματος και από το 15ο Συνέδριο. Η επιμονή σας σημαίνει αλαζονικό εγωισμό, καταπατώντας καταστατικές αρχές και το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, που σίγουρα γνωρίζατε.
      Του
      Διαμαντή ΜΑΥΡΟΔΟΓΛΟΥ*
      http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=554029&textCriteriaClause=%2BΑΑΔΜ

      Διαγραφή
    6. ΜΕΛΕΤΗΣ ΚΑΝΙΑΡΗΣ
      Στόχος τους είναι το χτύπημα του ΚΚΕ.

      Ο Μελέτης Κανιάρης, παλαίμαχος κομμουνιστής, επί πολλά χρόνια μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, «απαντάει» στην ...πρόσκληση των «τεσσάρων» πρώην προς τους βετεράνους

      «Αυτές οι εκκλήσεις, τάχα, για τη σωτηρία του Κόμματος από τους Μ. Κωστόπουλο, Γ. Θεωνά και τα άλλα δύο πρώην στελέχη του Κόμματος, που διάλεξαν το δρόμο της αντιπαράθεσης με το Κόμμα, μια μόνο σκοπιμότητα έχουν: Να χτυπήσουν το ΚΚΕ», υπογραμμίζει ο σ. Μελέτης Κανιάρης, παλαίμαχος κομμουνιστής, πρώην μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

      Με δηλώσεις του στο «Ριζοσπάστη», απαντώντας στην πρόκληση των πρώην στελεχών που έφυγαν από το Κόμμα προς τους βετεράνους του Κόμματος, τονίζει συγκεκριμένα:

      «Διάβασα την "έκκληση", που έκανε η ομάδα των πρώην στελεχών του Κόμματος, με επικεφαλής των Κωστόπουλο, όπως ακόμα άκουσα και τη συνέντευξη που έδωσε στο κανάλι "Αλτερ" πριν λίγες μέρες.
      Είναι αλήθεια ότι μου προκάλεσε, όχι μόνο στενοχώρια, γιατί ένα πρώην στέλεχος του ΚΚΕ, τόσο προβεβλημένο από το Κόμμα, βουλευτής, γραμματέας της ΓΣΕΕ, αντιπρόεδρος Βουλής, προερχόμενος από την εργατική τάξη, εμφανίστηκε σαν αντίπαλος του ΚΚΕ. Οχι μόνο αυτό, αλλά και εξοργίστηκα, γιατί αυτός και τα άλλα πρώην στελέχη έφθασαν, για να μην πω κατάντησαν, έτσι όπως εμφανίζονται.

      Ταυτόχρονα, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η παρότρυνση στα μέλη του Κόμματος να κινηθούν, να βρουν, λέει, τρόπους να δραστηριοποιηθούν, να πιέσουν, έτσι που να απαλλαγεί το Κόμμα από τη σημερινή του ηγεσία! Δεν πρόκειται εδώ για απλό ολίσθημα. Ενα απλό μέλος του Κόμματος αν το ρωτήσεις θα σου πει ότι λέω τη γνώμη μου, έτσι ή αλλιώς, μέσα στα όργανα του Κόμματος. Και ο Κωστόπουλος και ο Θεωνάς, πρώην μέλη του ΠΓ, να καλούν, ούτε λίγο - ούτε πολύ, σε φραξιονιστική δραστηριότητα τα μέλη του Κόμματος, σε συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις! Είναι γνωστό και από την ιστορία ότι τέτοια δραστηριότητα, ακριβώς, οδηγεί στη διάλυση του Κόμματος.

      Αν αυτή είναι υπεράσπιση του Κόμματος - όπως λένε ότι θέλουν να κάνουν - καλώντας μέσω των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης τα μέλη και τους οπαδούς να κινηθούν για να ανατρέψουν την ηγεσία, δεν ξέρω τι σημαίνει εχθρική στάση εναντίον του Κόμματος...

      Διαγραφή
    7. Η αλήθεια είναι ότι, όσοι ζουν, όχι μόνο μέσα από τις γραμμές του Κόμματος, τη σημερινή λειτουργία και δράση του Κόμματος, αλλά και άλλοι οι οποίοι παρακολουθούν τη ζωή και τη δράση του Κόμματος, τις δραστηριότητές του, τις παρεμβάσεις του στα προβλήματα, στα τεκταινόμενα στη ζωή της χώρας, βγάζουν αβίαστα το συμπέρασμα ότι αυτά τα περί ...ανωμαλιών δεν έχουν καμία σχέση με τη σημερινή λειτουργία και δράση του Κόμματος.

      Το Κόμμα μας προχωράει, τώρα, στο 16ο Συνέδριο, συντεταγμένο με βάση τις αρχές του, το καταστατικό του, δημοκρατικότατα. Πού είναι αυτά τα ανώμαλα που φαντάζεται ο Μ. Κωστόπουλος και οι άλλοι πρώην σύντροφοι; Θα έλεγα και πάλι, συνεπώς, ότι τέτοιες απόψεις είναι απόψεις που στηρίζονται στη φαντασία της ομάδας αυτής των πρώην στελεχών. Ομάδας, η οποία με πολλή άνεση συνέρχεται, εκφράζεται και προβάλλεται από όλα τα Μέσα Ενημέρωσης για να δημιουργήσει εντυπώσεις.

      Οσο για την ηγεσία του Κόμματος, έχω να τονίσω τούτο: Εχει εκλεγεί από το 15ο Συνέδριο ομόφωνα. Και, με επικεφαλής τη συντρόφισσα Αλέκα Παπαρήγα, με βάση πάντα τη συλλογικότητα στη δράση, έχει καταξιωθεί στη συνείδηση των συντρόφων σαν ηγεσία ικανή και αποτελεσματική.

      Υπήρξαν οι μεγάλοι αγώνες, ενώ δημιουργήθηκε το ΠΑΜΕ που συσπειρώνει δυνάμεις από την εργατική τάξη, που ξυπνάει συνειδήσεις, που με τη δράση του έχει γίνει ο βραχνάς της αντιλαϊκής πολιτικής, της κυβέρνησης και όχι μόνο, αλλά και όλων των ντόπιων και ξένων δυνάμεων. Το ΠΑΜΕ εξελίσσεται σε μια ελπίδα αναγέννησης και μαζικοποίησης του συνδικαλιστικού κινήματος στον αντίποδα της συμβιβαστικής πολιτικής, την οποία ακολουθούν αυτοί που συνοδεύουν τον Κωστόπουλο και τους άλλους αποχωρήσαντες σ' αυτές τις περιοδείες τους. Κι επειδή συμβαίνει να είναι συνδικαλιστές οι περισσότεροι της ομάδας, θέλω να πω ότι αυτή η κίνηση Θεωνά - Κωστόπουλου φαίνεται ότι σκοπεύει με τη δράση της να υπονομεύσει τη δράση του ΠΑΜΕ, που αυτή η δράση όσο πάει αναπτύσσεται.

      [...]

      Αυτές οι "εκκλήσεις" και τα ρέστα, έχουν μια σκοπιμότητα. Να χτυπήσουν το Κόμμα. Κι αυτά τα περί ..."να σώσουμε το Κόμμα που έχει την ιστορία του" και όλες οι άλλες μεγάλες κουβέντες που λένε δεν έχουν καμιά σημασία. Διότι οι πράξεις είναι εκείνες που χαρακτηρίζουν τον αγωνιστή, τον κάθε άνθρωπο. Οταν λες μεγάλες κουβέντες, όπως για Κόμμα των θυσιών και από την άλλη μεριά οργανώνεις περιοδείες για να χτυπήσεις το Κόμμα, τότε φαίνεται ότι κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. `Η θεωρείς ότι οι άλλοι είναι ανόητοι και δεν καταλαβαίνουν, ή νομίζεις ότι απευθύνεσαι σε ανθρώπους χωρίς γνώση και κρίση.

      Εδώ είναι αναμφισβήτητο ότι ο Μήτσος Κωστόπουλος, ο Θεωνάς και οι άλλοι δύο, εξ αντικειμένου, με αυτά που κάνουν, χτυπάνε το Κόμμα και προσφέρουν υπηρεσία στους πιο αδιάλλακτους εχθρούς του κινήματος, πολιτικούς, ιδεολογικούς κλπ. Αυτή η προκλητική προβολή τους, οι τυμπανοκρουσίες για τις συνεντεύξεις και τις κινήσεις τους δείχνουν ποιοι εξυπηρετούνται.

      Εν πάση περιπτώσει, παρ' όλα αυτά, θα ήταν χρήσιμο στην έκκληση που κάνουν, να κάνω κι εγώ μια έκκληση: Να σταματήσουν. Μη νομίζουν ότι πείθουν. Εάν κάτι τους έχει μείνει από την αγωνιστική τους ιστορία, θα 'ναι προς όφελος και αυτών των ιδίων, να σταματήσουν αυτόν τον κατήφορο που κυριολεκτικά έχουν πάρει. Και που δεν οδηγεί πουθενά αλλού παρά στον πάτο».
      http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=545580&publDate=22/11/2000

      Διαγραφή
    8. 2003:

      Ρεαλισμός και «ρεαλισμός»

      Η όξυνση των προβλημάτων ως συνέπεια της πολύπλευρης κρίσης του καπιταλισμού, μαζί με την παθητικότητα, την αδράνεια και την ενσωμάτωση, που για χρόνια έχουν καλλιεργήσει πολιτικές συνδικαλιστικές δυνάμεις, βάζουν σε ημερήσια διάταξη το ζήτημα της διεξόδου που το ΚΚΕ προτείνει.
      Της πολιτικής πρότασης διεξόδου από τα αδιέξοδα της εκμεταλλευτικής κοινωνίας που ζούμε, της δημιουργίας του λαϊκού μετώπου μέσα από μαζικές συσπειρώσεις με σταθερή αντιιμπεριαλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση.

      Στην Πολιτική Απόφαση του 16ου Συνεδρίου του Κόμματος υπογραμμίζεται: «Υπάρχει αντικειμενική ανάγκη και δυνατότητα για τον άλλο, υπέρ της λαϊκής πλειοψηφίας, δρόμο ανάπτυξης και εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας. Το ΚΚΕ προβάλλει άμεσα την πολιτική συγκρότησης του ΑΑΔΜ, για να συμβάλλει στην ανάπτυξη του υποκειμενικού παράγοντα και τη δημιουργία συνθηκών που θα φέρουν το λαό στην εξουσία».

      Καθάρια διατύπωση στηριγμένη στην αντικειμενική πραγματικότητα που μας βάζει μπροστά στις μεγάλες μας ευθύνες, της συγκεκριμένης σταθερής και επίμονης δουλιάς μας για την ανάπτυξη του υποκειμενικού παράγοντα για την ανατροπή του καπιταλισμού και τη λαϊκή εξουσία.

      Απαιτείται, λοιπόν, η συνειδητοποίηση από τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας, της αναγκαιότητας της ρήξης με την κυρίαρχη πολιτική, της αναγκαιότητας της απόρριψης της πολιτικής του εξανθρωπισμού του καπιταλισμού. Απόρροια αυτής της συνειδητοποίησης είναι η ανάπτυξη ενός ισχυρού λαϊκού κινήματος, το πρώτο βήμα, δηλαδή στην ανάπτυξη του υποκειμενικού παράγοντα, η βασική προϋπόθεση για τη δημιουργία του ΑΑΔΜ, που με τη σειρά του θα απεγκλωβίζει συνειδήσεις από την πολιτική του κεφαλαίου.

      Δεν είναι ρεαλιστικό σήμερα αυτό κραυγάζουν κάποιοι, είναι ουτοπικό και μεταφυσικό, ο κόσμος θέλει άμεσες λύσεις και όχι λύσεις στην άλλη ζωή.

      http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=1881487&textCriteriaClause=%2BΑΑΔΜ

      Διαγραφή
    9. 2000:

      Για το «αντινεοφιλελεύθερο» μέτωπο

      Γιατί το ΚΚΕ προβάλλει την αντίθεση με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό για τη συγκρότηση του μετώπου και δεν καλεί σε αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο, όπως άλλα κόμματα;

      Το ΚΚΕ με τις θέσεις της ΚΕ για το 16ο Συνέδριο απευθύνεται στον ελληνικό λαό και τον καλεί να συσπειρωθεί και να παλέψει πάνω σε μια γραμμή εναντίωσης προς τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, συγκροτώντας το Αντιιμπεριαλιστικό, Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο.
      Εχουμε επανειλημμένα τονίσει και το επαναλαμβάνουμε, ότι η θέση μας αυτή, δεν έχει ομοιότητα με διάφορα νεφελώδη καλέσματα για γενικά αντικυβερνητικά - αντισημιτικά μέτωπα ή για αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο. Κι αυτή μας η θέση δεν έχει σχέση με το ότι δήθεν το ΚΚΕ δεν παλεύει ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό, όπως πρόλαβαν μερικοί να μας κατηγορήσουν. Τοποθετούμαστε έτσι απλά γιατί πιστεύουμε ότι αυτή η γραμμή που προβάλουν κάποιοι σχηματισμοί για αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο, αφορά μόνο μια μικρή, μερική αλλαγή του συσχετισμού δύναμης ανάμεσα στα σημερινά πολιτικά κόμματα, που το πολύ - πολύ να οδηγήσει σε μια κυβερνητική εναλλαγή, με διατήρηση της ίδιας γραμμής πλεύσης, με πολύ μικρές προσωρινές διαφορές στο επίπεδο τακτικής, πράγμα που δυστυχώς, δε θα αποτελεί ούτε απλή ανάσα για το λαό και τα προβλήματά του.

      Η πάλη του ΚΚΕ κατά της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, όπως και η πάλη κατά της συναίνεσης στο μονόδρομο της ΟΝΕ και του νέου δόγματος του ΝΑΤΟ, περιέχεται στην πρότασή μας, είναι αναπόσπαστες πλευρές της. Δεν τους αντιμετωπίζουμε σαν κάποιους ξεχωριστούς, αυτοτελείς στόχους, αλλά εντάσσονται στη γενικότερη πορεία της κοινωνικής και πολιτικής πάλης με την καθοδήγηση του ΑΑΔΜ.

      Φυσικά το πρόβλημα δε βρίσκεται στους όρους «μονοπώλια» και «ιμπεριαλισμός» που χρησιμοποιεί το ΚΚΕ, για να δείξει ότι πίσω από αυτή τη γραμμή συσπείρωσης «ενάντια στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό» δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα, αν φυσικά δεν επιδιώκεις μια απλή διαχείριση του υπάρχοντος συστήματος, μια απλή κυβερνητική εναλλαγή προσώπων και πολιτικών, στην κατεύθυνση τού «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς».

      Οταν μιλάμε για μονοπώλια αναφερόμαστε στις μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις που κυριαρχούν στην παραγωγή και την αγορά με βασικό γνώρισμα την απόσπαση μονοπωλιακού υπερκέρδους. Μιλάμε για τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα μονοπώλια, για τις συμφωνίες που συνάπτονται ανάμεσα στα διεθνή μονοπώλια, για τη δράση των διεθνών ενώσεων που μοιράζουν τον κόσμο με όλα τα μέσα, ακόμα και με τον πόλεμο. Αναφερόμαστε στη διαδικασία σύμφυσης κράτους και μονοπωλίων. Είναι αδύνατον να εξηγηθεί η φτώχεια, η ανεργία, η απόλυτη χειροτέρευση των συνθηκών ζωής της λαϊκής οικογένειας, η χρεοκοπία μικρών επιχειρήσεων, το ξεκλήρισμα της αγροτιάς, δίχως να εκτιμηθεί ο ρόλος των μονοπωλίων.

      Οταν μιλάμε για τον ιμπεριαλισμό δίνουμε ιδιαίτερο βάρος στις συνέπειες που έχει για την καθημερινή ζωή του εργαζόμενου η συμμετοχή και ενσωμάτωση όλα αυτά τα χρόνια της χώρας μας στη στρατηγική της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

      Διαγραφή
    10. Οταν κάνουμε λόγο για γραμμή εναντίωσης και ρήξης με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό ξεκαθαρίζουμε ποιοι συσπειρώνονται μεταξύ τους εναντίον ποιων σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο και για ποιο σκοπό συσπειρώνονται. Κι εδώ δεν μπορεί να περιοριστούμε μόνο στο κυβερνητικό πρόβλημα, αφού έτσι κι αλλιώς αυτό αποτελεί μέρος του γενικότερου πολιτικού προβλήματος.
      Μελετώντας τις θέσεις των άλλων κομμάτων, για παράδειγμα, ο καθένας καταλαβαίνει ότι η αντιπαράθεση είναι για το αν η κυβέρνηση που θα σχηματιστεί σήμερα ή αύριο, θα είναι του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ, ή αλλιώς αν θα είναι των «δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού και του προοδευτικού εκσυγχρονισμού» ή του «παραδοσιακού συντηρητισμού». Βεβαίως αυτή η άποψη υπάρχει γιατί δεν έχουν αυτές οι δυνάμεις ενδιαφέρον να αλλάξουν τα πράγματα ουσιαστικά, εκ βάθρων, απλά θέλουν, επιδιώκουν να διατηρήσουν την υπάρχουσα κατάσταση, στοχεύουν απλώς στην αναπαλαίωση του πολιτικού σκηνικού. Σε τελευταία ανάλυση δηλαδή, το περίφημο «αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο» είναι μέτωπο στην καλύτερη περίπτωση υπέρ μιας άλλης «διαχείρισης» και στη χειρότερη είναι απλά για την αναδιανομή της κυβερνητικής εξουσίας και λείας.

      Ετσι, σύμφωνα με τις θέσεις της ελληνικής και ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και των «ανανεωτών» συμμάχων της, ο νεοφιλελευθερισμός ταυτίζεται αποκλειστικά με τον ένα πόλο του δικομματισμού. Και το ισχυρίζονται αυτό κόντρα στην ίδια την πραγματικότητα. Με βάση αυτό το σχήμα στην Ελλάδα τον ταυτίζουν μόνο με τη ΝΔ, στην Ευρώπη με τους χριστιανοδημοκράτες, με τον Μπερλουσκόνι, με τους Αγγλους συντηρητικούς κλπ. Στη βάση αυτής της «αντινεοφιλελεύθερης» πολιτικής κυβερνούν από κοινού στη Γαλλία το Σοσιαλιστικό Κόμμα με το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα του Υ, εφαρμόζοντας καραμπινάτες νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

      Ο νεοφιλελευθερισμός όλα τα προηγούμενα χρόνια εμφανίστηκε ως η «ΟΝΕ με αντιλαϊκό πρόσωπο» και ο αντινεοφιλελευθερισμός, ο «προοδευτισμός», ως η «ΟΝΕ με κοινωνικό πρόσωπο». Ο νεοφιλελευθερισμός ταυτίζεται με την άρνηση του κεϋνσιανισμού, ενώ ο προοδευτισμός ταυτίζεται με τη σκέψη για επαναφορά δήθεν ορισμένων κεϋνσιανών μεθόδων στον κλονιζόμενο από βαθιά κρίση καπιταλισμό. Ομως το γεγονός είναι ότι είναι βαθιά αδιέξοδη κάθε προσπάθεια να υποκατασταθεί η γραμμή αντίθεσης με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό με μια γραμμή, κακέκτυπη επαναφορά της παλιάς γραμμής «δεξιά - αντιδεξιά και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις».

      Ο αντινεοφιλελευθερισμός του ΣΥΝ έχει πάρει ένα περιεχόμενο και με την τελευταία απόφαση του Συνεδρίου του, που υπηρετεί το σχήμα Δεξιά - ΠΑΣΟΚ και λοιπές δυνάμεις. Ο ΣΥΝ και ως ένα βαθμό και το ΔΗΚΚΙ - με διαφορές στην εκφορά του πολιτικού του λόγου - δεν αναγνωρίζουν, πέρα από το κυβερνητικό πρόβλημα, κανένα πρόβλημα που να σχετίζεται με τη δράση των μονοπωλίων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι προτάσεις των άλλων κομμάτων επαγγέλλονται κοινωνικές παροχές, αλλά ούτε λόγος για τα κέρδη των μονοπωλίων, το πλαίσιο και το γενικότερο καθεστώς της δράσης τους. Ετσι εξηγείται και η κριτική που ασκείται από τα άλλα κόμματα προς την κυβέρνηση, ότι «δεν πείθει η κυβέρνηση το λαό», ότι «δε διασφαλίζει την κοινωνική συνοχή και συναίνεση», ότι «δεν παίρνει μέτρα διαφάνειας» και άλλα παρόμοια.

      Η πρόταση του ΚΚΕ είναι διαφορετική, όχι μόνο στο πολιτικό περιεχόμενο, στην προοπτική, αλλά και στο πώς βλέπουμε το ρόλο των λαϊκών μαζών για θετικές εξελίξεις. Μήπως είναι τυχαίο ότι ο κυρίαρχος προβληματισμός στη χώρα μας, όσον αφορά τις συμμαχίες αρχίζει και τελειώνει με τις σχέσεις ανάμεσα στα κόμματα, ενώ οι κοινωνικές δυνάμεις είναι στο περιθώριο, αφού μόνο ψηφοφόροι θεωρούνται κάθε τέσσερα χρόνια, μόνο σαν «κουκιά» τους αντιμετωπίζουν;
      Η κοινωνικοπολιτική συμμαχία ενάντια στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό είναι σήμερα υποχρεωτικός δρόμος, υποχρεωτική επιλογή, για όλες τις ριζοσπαστικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της κοινωνίας μας.
      http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=502337&publDate=25/10/2000

      Διαγραφή
    11. Αλέκα Παπαρήγα, 1998:

      Πίσω από τη γραμμή εναντίωσης προς τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, δεν υπάρχει ελπίδα για κάτι καλύτερο

      Το ΚΚΕ απευθύνεται στον ελληνικό λαό και τον καλεί να παλέψει πάνω σε μια γραμμή εναντίωσης προς τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, συγκροτώντας το ΑΑΔΜ.

      Η θέση μας δεν έχει καμία ομοιότητα με τα νεφελώδη καλέσματα για αντικυβερνητικά ή αντισημιτικά μέτωπα, για αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο. Ουσιαστικά αυτή η γραμμή αφορά μόνο μια μερική αλλαγή του συσχετισμού δύναμης ανάμεσα στα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα. Το πολύ πολύ να οδηγήσει σε μια κυβερνητική εναλλαγή, αλλά στη διατήρηση της ίδιας γραμμής πλεύσης, με πολύ μικρές διαφορές, και αυτές πολύ προσωρινά, στο επίπεδο της τακτικής. Ούτε ανάσα για το λαό δε θα αποτελεί μια τέτοια εξέλιξη.

      Η πάλη κατά της κυβέρνησης, της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, όπως και η πάλη κατά της συναίνεσης, με βάση την ΟΝΕ περιέχεται στη γενικότερη πρότασή μας, είναι πλευρές της, τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Δεν αποτελούν κάποιους ξεχωριστούς, αυτοτελείς στόχους στη λογική "και μετά βλέπουμε". Εντάσσονται σε ένα συνεκτικό σχεδιασμό της κοινωνικής και πολιτικής πάλης με την καθοδήγηση του ΑΑΔΜ.

      Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι δεν είναι υποχρεωτικό οι όροι που χρησιμοποιεί το ΚΚΕ να είναι παραδεκτοί από όλους. Το θέμα δε βρίσκεται στους όρους "μονοπώλια", "ιμπεριαλισμός", υπάρχει αντίθεση επί της ουσίας. Οταν μιλάμε για μονοπώλια, αναφερόμαστε στις μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, που κυριαρχούν στην παραγωγή και την αγορά, με βασικό γνώρισμα την απόσπαση του μονοπωλιακού υπερκέρδους. Μιλάμε για τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα μονοπώλια, για τις συμφωνίες που συνάπτονται ανάμεσα στα διεθνή μονοπώλια, για τη δράση των διεθνών μονοπωλιακών ενώσεων που μοιράζουν τον κόσμο με όλα τα μέσα, και με τον πόλεμο. Αναφερόμαστε στη διαδικασία σύμφυσης κράτους και μονοπωλίων, στις λειτουργίες του κράτους που πότε το συμφέρει η ενίσχυση του κρατικού τομέα της οικονομίας και πότε η ιδιωτικοποίησή του. Διαμορφώνουμε τη στάση μας απέναντι στην εκάστοτε κυβέρνηση και τις κυβερνητικές παραλλαγές, με κριτήριο, αν η πολιτική της δυναμώνει ή αδυνατίζει, ή έρχεται σε ρήξη με την πολιτική κυριαρχία των μονοπωλίων. Είναι αδύνατο να εξηγηθεί η φτώχεια, η ανεργία, η σχετική ή απόλυτη χειροτέρευση των συνθηκών ζωής, η χρεοκοπία μικρών επιχειρήσεων, το ξεκλήρισμα της αγροτιάς, δίχως να εκτιμηθεί ο ρόλος των μονοπωλίων.

      Οταν μιλάμε για τον ιμπεριαλισμό δίνουμε ιδιαίτερο βάρος στις συνέπειες που έχει για την καθημερινή ζωή του εργαζόμενου η συμμετοχή και ενσωμάτωση της χώρας στη στρατηγική της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, αλλά και των διεθνών καπιταλιστικών ενώσεων.

      Οταν κάνουμε λόγο για γραμμή εναντίωσης και ρήξης με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό ξεκαθαρίζουμε ποιοι συσπειρώνονται μεταξύ τους εναντίον ποιων στο κοινωνικό και στο πολιτικό επίπεδο. Δεν περιοριζόμαστε στο κυβερνητικό πολιτικό πρόβλημα, αφού αυτό αποτελεί συστατικό στοιχείο του γενικότερου πολιτικού προβλήματος. Αν μελετήσει κανείς προσεκτικά τις θέσεις των άλλων κομμάτων καταλαβαίνει πολύ καλά ότι η αντιπαράθεση έχει επίκεντρο μόνο το ποια κυβέρνηση θα σχηματιστεί, αν θα είναι της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ, ή των δυνάμεων του "δημοκρατικού σοσιαλισμού και του προοδευτικού εκσυγχρονισμού". Ολη η συζήτηση γίνεται για το "πάνω", γιατί, βεβαίως, δεν υπάρχει ενδιαφέρον και συμφέρον να αλλάξουν τα πράγματα εκ βάθρων, απλά να διατηρηθούν, να αναπαλαιωθούν.

      Διαγραφή
    12. Το "αντινεοφιλελεύθερο" μέτωπο, τελικά είναι μέτωπο υπέρ μιας άλλης διαχείρισης στην καλύτερη περίπτωση, αν δεν είναι μόνο για την αναδιανομή της κυβερνητικής εξουσίας και λείας

      Σύμφωνα με τις θέσεις της ελληνικής και ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και των "ανανεωτών" συμμάχων ο νεοφιλελευθερισμός ταυτίζεται, αποκλειστικά και κόντρα στην πραγματικότητα, με τον έναν πόλο του δικομματισμού, στην Ελλάδα με τη ΝΔ, σε άλλες χώρες της Ευρώπης με τους χριστιανοδημοκράτες, με τον Μπερλουσκόνι, με το αγγλικό συντηρητικό κόμμα, με τον Σιράκ κλπ.
      Ο νεοφιλελευθερισμός εμφανίζεται ως η ΟΝΕ με αντιλαϊκό πρόσωπο και ο προοδευτισμός ως η ΟΝΕ με κοινωνικό πρόσωπο. Ο νεοφιλελευθερισμός ταυτίζεται με την άρνηση του κεϋνσιανισμού (σημειώνουμε ότι η πολιτική του Κέυνς και των νεοκεϋνσιανών εφαρμόστηκε από συντηρητικά και από σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που κυβέρνησαν, από όλες τις αστικές κυβερνήσεις), ενώ ο προοδευτισμός ταυτίζεται με τη σκέψη για επαναφορά ορισμένων κεϋνσιανών μεθόδων στον κλονιζόμενο από βαθιά κρίση καπιταλισμό. Είναι αδιέξοδη κάθε προσπάθεια να υποκατασταθεί η γραμμή αντίθεσης με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό με μια γραμμή του τύπου "ΔΕΞΙΑ" - "ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΛΟΙΠΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ".

      [...]

      Ο αντινεοφιλελευθερισμός του ΣΥΝ την τελευταία περίοδο έχει πάρει ένα περιεχόμενο που υπηρετεί το σχήμα "ΔΕΞΙΑ" - "ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΛΟΙΠΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ". Ο Συνασπισμός αλλά και το ΔΗΚΚΙ, με κάποιες διαφορές στον πολιτικό του λόγο κατά του νεοφιλελευθερισμού, δεν αναγνωρίζουν πέρα από το κυβερνητικό πρόβλημα, κανένα άλλο πρόβλημα, που σχετίζεται με τα μονοπώλια και τη δράση γενικότερα του μεγάλου κεφαλαίου. Λες και η κυβέρνηση, οποιαδήποτε να είναι αυτή, δε θα βρεθεί από την πρώτη στιγμή της δράσης της μπροστά στις επιταγές και τις δεσμεύσεις των μονοπωλίων, των μονοπωλιακών ενώσεων. Λες και η πολιτική είναι αποσπασμένη από την κοινωνία, από την οικονομία. Κανένα από τα δύο κόμματα δεν αναφέρεται στο ποια πρέπει να είναι η στάση του λαϊκού κινήματος απέναντι στην καπιταλιστική εργοδοσία, ή μάλλον αναφέρονται με το δικό τους συγκαλυμμένο τρόπο περί της κοινωνικής συνοχής. Λες και είναι δυνατόν να υπάρχει πλήρης κοινωνική συνοχή, όταν μια κυβέρνηση παίρνει μέτρα υπέρ των λαϊκών στρωμάτων και του δημοκρατικού κοινωνικού ελέγχου.

      [...]

      Το ΑΑΔΜ έτσι όπως το βλέπει το ΚΚΕ, δεν μπορεί να εξαντλήσει το ρόλο του στην αντίσταση, στη λογική της αγωνιστικής πίεσης, στη λογική της απόσπασης κάποιων μερικών, προσωρινών από τη φύση τους, κατακτήσεων. Το ΑΑΔΜ πρέπει με τη δράση του να οδηγήσει σε απαιτήσεις και στόχους "εκτός των τειχών".

      Διαγραφή
    13. Θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης, γιατί μιλάμε τόσο για το τι θα κάνει το Μέτωπο, όταν ακόμα δεν έχει πάρει σάρκα και οστά;

      Τίποτε δεν μπορείς να κερδίσεις σήμερα, αν δεν έχεις μια γενική έστω αντίληψη για το πώς πρέπει να τραβήξουν τα πράγματα στην πορεία. Οι επιμέρους συσπειρώσεις είναι μόνο τα ρυάκια που θα χαθούν αν δεν κερδίζει έδαφος στη συνείδηση, ιδιαίτερα της εργατικής τάξης, η γενικότερη κατεύθυνση του Μετώπου, άρα και η αναγκαιότητά του.

      Η δυσαρέσκεια δεν μπορεί από μόνη της να αποτελέσει κινητήρια δύναμη δράσης εναντίον της σημερινής τάξης πραγμάτων. Αν η λαϊκή αγανάκτηση δε μεταπλάθεται προοδευτικά σε ριζοσπαστική κοινωνική, πολιτική συνείδηση, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος - το παρελθόν διδάσκει - να βρεθούμε μπροστά σε μια αντιδραστική αναδίπλωση. Αρνητικές συνέπειες θα υπάρξουν, αν η λαϊκή αγανάκτηση εγκλωβιστεί σε σενάρια τύπου κεντροαριστεράς. Θα χαθεί πολύτιμος χρόνος. Το κυριότερο, θα υποστούν νέα φθορά συνθήματα και αξίες που στα μάτια των λαϊκών μαζών διατηρούν την αίγλη τους.

      Η θέση μας δεν έχει καμία ομοιότητα με τα νεφελώδη καλέσματα για αντικυβερνητικά ή αντισημιτικά μέτωπα, για αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο. Ουσιαστικά, αυτή η γραμμή αφορά μόνο μια μερική αλλαγή του συσχετισμού δύναμης, ανάμεσα στα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα. Το πολύ πολύ να οδηγήσει σε μια κυβερνητική εναλλαγή, αλλά στη διατήρηση της ίδιας γραμμής πλεύσης, με πολύ μικρές διαφορές, και αυτές πολύ προσωρινά, στο επίπεδο της τακτικής. Ούτε ανάσα για το λαό δε θα αποτελεί μια τέτοια εξέλιξη.

      Η πάλη κατά της κυβέρνησης, της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, όπως και η πάλη κατά της συναίνεσης με βάση την ΟΝΕ περιέχεται στη γενικότερη πρόταση μας, είναι πλευρές της, τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Δεν αποτελούν κάποιους ξεχωριστούς, αυτοτελείς στόχους στη λογική "και μετά βλέπουμε". Εντάσσονται σε ένα συνεκτικό σχεδιασμό της κοινωνικής και πολιτικής πάλης με την καθοδήγηση του Αντιμονοπωλιακού Αντιιμπεριαλιστικού Δημοκρατικού Μετώπου.

      http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=3747752&textCriteriaClause=%2BΑΑΔΜ

      Διαγραφή
    14. 2000:

      Για το ΑΑΔ Μέτωπο

      Στις θέσεις γίνεται προσπάθεια να εκτιμηθεί η μέχρι τώρα εμπειρία από τη δημιουργία των προϋποθέσεων για την οικοδόμηση του Α.Α.Δ. Μετώπου, καθώς και μια καλύτερη επεξεργασία των στόχων του, με πυρήνα τη Λαϊκή Εξουσία (ΛΕ) και Λαϊκή Οικονομία (ΛΟ).

      Ορισμένες σκέψεις:

      1. Η λαϊκή εξουσία σύμφωνα με το πρόγραμμα του κόμματος ταυτίζεται με την εξουσία της εργατικής τάξης, με το σοσιαλισμό (πρόγραμμα σελ. 38). Στις θέσεις για το 16ο η Λ.Ε-Λ.Ο σαν η εναλλακτική λύση του ΑΑΔΜ, έχει σοσιαλιστική χροιά, πνοή, χρώμα, θίγει τα βάθρα του συστήματος, δεν το ανατρέπει όμως, δεν αποτελεί, με λίγα λόγια, σοσιαλιστική εξουσία και σωστά, μιας και αυτό δεν αποτελεί προϋπόθεση για τη συγκρότηση του Α.Α.Δ.Μ. Με βάση τα παραπάνω δημιουργούνται ερωτήματα όπως: Η προσπάθειά μας για παραπέρα επεξεργασία της εναλλακτικής λύσης του ΑΑΔΜ, μήπως στην πράξη και πέρα από προθέσεις, μας επαναφέρει σε παλιότερες επεξεργασίες του κόμματος, στα στάδια που απορρίψαμε στο 15ο. Πόσο βοηθά η τέτοια προβολή της Λ.Ε-Λ.Ο σε σχέση με την προβολή της αναγκαιότητας, ρεαλιστικότητας και επικαιρότητας του σοσιαλισμού, πόσο στην πράξη κάτι τέτοιο δε δημιουργεί συγχύσεις ή μετάθεση της προβολής των προγραμματικών στόχων του κόμματος στο άγνωστο μέλλον (άσχετα αν σαν ασφαλιστική δικλείδα γι' αυτό προβάλλεται η αυτοτέλειά μας στα πλαίσια του Α.Α.Δ.Μ). Πόσο με αυτό τον τρόπο συμβάλλουμε στο να μην τρέφονται με αυταπάτες οι λαϊκές μάζες για τη δυνατότητα ενδιάμεσου τύπου οικονομίας και εξουσίας;

      2. Οι εκλογικού χαρακτήρα συνεργασίες του κόμματος οφείλουν να υπηρετούν την τακτική μας, να σηματοδοτούν το τι θέλουμε. Από αυτή την άποψη δεν ήταν πάντα πετυχημένες. Ορισμένες φορές κατεβάσαμε τον πήχη της πολιτικής βάσης της συνεργασίας ή δεν τον βάλαμε καθόλου. Η «αγωνία» μας για εξεύρεση συμμάχων οδηγούσε σε συνεργασίες με «κοινωνικοπολιτικούς παράγοντες» στη βάση του επαγγέλματος και της «κοινωνικής αποδοχής» και όχι στη βάση της δράσης, της συμμετοχής στο λαϊκό κίνημα. Μάλιστα, η υπερπροβολή ορισμένων από αυτούς διαπαιδαγωγούσε και το δικό μας κόσμο όχι στη βάση της πολιτικής αλλά των προσώπων, του «σταρ σύστεμ»....

      3. Βαθιά ριζωμένες στις γραμμές μας, σε πλατιές λαϊκές μάζες, καθώς και στους εν δυνάμει συμμάχους μας είναι η κοινοβουλευτική αντίληψη της πορείας προς την εξουσία. Οσο αυτή δε χτυπιέται, πρώτα απ' όλα στις γραμμές μας, θα δημιουργεί πρόσθετα εμπόδια στη δημιουργία και πορεία του ΑΑΔΜ, όπως: α) Να θεωρείται το ΑΑΔΜ όχι σαν προωθημένη κοινωνικό-πολιτική συμμαχία, αλλά σαν μια συμμαχία κύρια κομμάτων και κινήσεων (που θα δημιουργηθούν ή όχι στην πορεία). β) Να ταυτίζεται με συμμαχία που θα έχει σα στόχο, κύρια τις εκλογικές μάχες και απλά θα χρησιμοποιεί το λαϊκό κίνημα σαν υποστήριγμα. γ) Η βάση της συσπείρωσης πέρα από διακηρύξεις να μικραίνει για να μην ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια των θεσμών του αστικού κράτους (φόβος απέναντι σε λαογέννητους θεσμούς).

      Προχωράμε σύντροφοι! «Κοινό μνημείο για όλους μας ας είναι ο σοσιαλισμός, χτισμένος μες στις μάχες». (Β. Μαγιακόφσκι).
      ΑΛΕΚΟΣ ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΑΣ
      http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=562502&textCriteriaClause=%2BΑΑΔΜ+%2BΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ

      Διαγραφή
    15. Επίσης:

      Γ. Αραβανής, Προσυνεδριακός 18ου: http://18synedriokke.blogspot.com/2009/02/blog-post_15.html
      Γ. Αραβανής, Προσυνεδριακός 19ου: http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7275607

      Γ. Νάκης, Προσυνεδριακός 18ου: http://18synedriokke.blogspot.com/2009/02/blog-post_9957.html
      Γ. Νάκης, Προσυνεδριακός 19ου: http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7299466

      Γ. Ρούσης, Προσυνεδριακός 18ου: http://18synedriokke.blogspot.com/2009/01/2_23.html

      Διαγραφή
  2. -----
    Ο φασισμός ως κίνημα δεν εκκινά ως σχέδιο της άρχουσας τάξης, [αλλά] ξεπηδά από ... τις εκρηκτικές αντιθέσεις ... που δημιουργεί η σήψη ... ενός συστήματος ... που αδυνατεί να διατηρηθεί εντός του προϋπάρχοντος θεσμικού πλαισίου. [Στάθης, υπέρ τής αναψηλάφησης τής Δίκη της Νυρεμβέργης]

    ----
    Άρχισα να ανεβάζω τον «εκφασισμό τής [ΙΙΙ γαλλικής] δημοκρατίας», με ευθύνη των δυνάμεων τού «μετώπου». Κάτι σχετικό είχε πει η Παπαρήγα περί «αφερέγγυων» συμμάχων προεκλογικά. Τώρα πώς δικαιολογεί ο Στάθης το «δεν εκκινά», δεν γνωρίζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σε λιγο θα μας πουν οτι στον Λιμπκνεχτ και στην Ροζα ... τους βγηκε σε καλο το ενδιαμεσο σταδιο ή ο Λενιν το σκεφτοταν ... να μπει στην κυβερνηση Κερενσκι.

    antivaro

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω πως αυτά που λένε για το παρόν αρκούν για να γίνει κατανοητό ότι υπάρχει χάσμα στον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτή η στοιχειώδης οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα ως βάση άσκησης πολιτικής.

      Διαγραφή
    2. Και πρέπει να ομολογήσω ότι μού φαίνεται πραγματικά αστείο ότι μια από τις ανομολόγητες προϋποθέσεις της προσέγγισης είναι ότι αν το ΚΚΕ είχε πράξει τα δέοντα, θα ήταν σήμερα αυτό δεύτερο κόμμα αντί του ΣΥΡΙΖΑ. Νομίζω πως υπάρχουν άνθρωποι που το πιστεύουν αυτό, και τους βασανίζει η σκέψη.

      Δεν έχουν βασανιστεί εξίσου όμως για το γιατί οποιοσδήποτε θα χρειαζόταν σήμερα έναν ΣΥΡΙΖΑ με έμβλημα τον Στάλιν και σφυροδρέπανο στη σημαία. Τι είδους "πλεονέκτημα" θα είχε για τον ψηφοφόρο (αυτό τους καίει) το ΚΚΕ αν γινόταν ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα με ναφθαλίνη από ΕΣΣΔ του 1930. Και όχι τίποτε άλλο, δεν πρόσεξαν ότι η συνταγή εφαρμόστηκε από το ΑΚΕΛ, και κατέληξε στο ρεζίλεμα.

      Διαγραφή
  4. για να καταλαβει κανεις ποσο σχεση εχει με την πραγματικοτητα ο συγγραφεας της επιστολης, αρκει να δει κανεις τι γραφει για τις πλατειες. οτι το ΚΚΕ εκανε ελιτιστικη κριτικη και δεν συμμετειχε.
    αν λοιπον ειχε σχεση θα εβλεπε οτι απο την αρχη αυτοι που εστησαν την πλατεια (κατω γνωστοι συριζαιοι με κομματια α/α χωρου και το κομπρεμι τους φανηκε και στις 17/11, και πανω χρυσαυγιτες κτλ) ειχαν στοχο το οργανωμενο ταξικο εργατικο κινημα και το ΚΚΕ. μπορει να δει στο youtube τι τραβαγαν σ/φοι που βγαινανε εξορμηση και τι εγινε οταν το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ χωρις να κατεβασουν σημαιες δοκιμασαν να μπουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. είναι χαρακτηριστική η ομοιότητα
    τις φρασεολογίας, της τακτικής και των μεθοδεύσεων
    των σημερινών "υπερασπιστών"
    με τους κωστόπουλους και τους θεωνάδες.
    Και ούτε εκείνοι ήταν πρωτότυποι.
    Οι αναθεωρητές και οι συμβιβασμένοι, πάντοτε
    πορεύονταν υπερτονίζοντας τα σύμβολα και τις παραδόσεις,
    για να τα εξευτελίσουν τελικά.

    όπως και το '90 που ωρύονταν ο Μίμης
    για πραξικόπημα στον Περισσό,
    όπως και το 2000 οι "καταγγέλλοντες",
    έτσι και σήμερα
    οι αρχιφραξιονιστές, οι αρχιαναθεωρητές, οι αρχιδιασπαστές και αρχιυπονομευτές,
    κατηγορούν τους κομμουνιστές για μεθοδεύσεις, υπονόμευση και αναθεώρηση.
    Ποιοί;
    οι μετρ της μηχανορραφίες και του κοψο-ραψίματος.

    Προς λύπη αυτών και πολλών άλλων,
    το ΠΑΜΕ, αυτό το διασπαστικό μόρφωμα,
    συσπείρωσε και χτες δεκάδες χιλιάδες εργάτες
    σε όλη τη χώρα και έδωσε τα πρώτα δείγματα
    για το πως εννοεί την Λαική Συμμαχία.

    @ψηρίς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "Νομίζω πως αυτά που λένε για το παρόν αρκούν για να γίνει κατανοητό ότι υπάρχει χάσμα στον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτή η στοιχειώδης οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα ως βάση άσκησης πολιτικής

    Αντώνη, δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείς με το παραπάνω.

    Αυτό πάντως που βλέπω από τον προσυνεδριακό διάλογο είναι ότι όντως υπάρχει πρόβλημα στο οποίο οφείλεται και στις Θέσεις της ΚΕ όσο και στην πορεία του Κόμματος από το 2010.

    Προφανώς κάτι δεν πάει καλά. Οι αναλύσεις από το εγχειρίδιο δεν αρκούν διανθισμένες με αποσπάσματα από τον Στάλιν δεν είναι πειστικές για αρκετό κόσμο που αγωνιά για την πορεία της χώρας, για την τύχη του και για το μέλλον του κομμουνιστικού κινήματος.

    Δυστυχώς το θέμα περιορίζεται τεχνητά στο αν έπρεπε να γίνει ΑΑΔΜ ή όχι, κάτι που κατα τη γνώμη μου είναι ένα δευτερεύον ζήτημα. Η πείρα έδειξε άλλωστε ότι οι συμμαχίες με κόμματα-σφραγίδες δεν απέδωσαν τίποτα.

    Πράμνος


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω πως η συζήτηση μεταξύ μας, την οποία μπορεί να συμβουλευτεί ο καθένας δείχνει πολύ ξεκάθαρα τι εννοώ με το παραπάνω.

      Διαγραφή
  7. Me liga logia o sygrafeas mas leei oti mporei na prokupsei kuvernish h opoia 8a parei metra gia thn anakoufish tou laou xwris na sugroustei sto epipedo ths oikonomias me ta monopolia.Thn mia mera 8a pernei apofash gia au3ish mis8wn h kuvernish kai thn allh 8a thn katargoun oi kapitalistes.
    Kai o diaxorismos vashs kai epikodomhmatos einai mar3ismos!
    Kai an oi 8eseis tou KKE htan pantote 3eka8ares sto zhthma ths e3ousias poio to provlima tou twra?
    Polu aplo: allo na uponoeis kapoia pragmata kai allo na ta diatupwneis.

    g.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο διαχωρισμός βάσης εποικοδομήματος είναι μαρξισμός, αν αναγνωρίζει τον πρωτεύοντα ρόλο σε τελική ανάλυση της βάσης. Η ταύτισή τους είναι οικονομισμός.

      Π.Δ.

      Διαγραφή