Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Προσυνεδριακού συνέχεια

Απάντηση σε μια επιστολή

Απάντηση στην επιστολή της Κυριακής 3 Φλεβάρη 2013: «Τα αποτελέσματα των εκλογών του 2012 συμπύκνωση των αδιεξόδων του Κόμματός μας». Είναι λάθος η αντίληψη του συντάκτη της επιστολής στην οποία αναφέρομαι, και εκ των προτέρων οφείλεται στην απώλεια διαλεκτικής προσέγγισης:

Καταρχάς, βάζει όλη την αντίληψη για το λαό μέσα στο ίδιο τσουβάλι αδυνατώντας να διαχωρίσει τα ποιοτικά από τα ποσοτικά στοιχεία. Είναι σαν να λέει, τι αυτοί που πάνε κάθε 4 χρόνια να ψηφίσουν για να λένε ότι συμμετέχουν κάπου, τι αυτοί που είναι σε κάθε απεργία και την τρίβουν στα μούτρα του αφεντικού τους, είναι όλοι το ίδιο! Αδυνατεί δηλαδή να αντιληφθεί την αντικειμενική παρατήρηση, της, φυσικά, μη ταυτόχρονης και ομοιόμορφης πολιτικής εξέλιξης των μελών της ίδιας κοινωνίας και τους βλέπει όλους μαζί το ίδιο, μέσα σε ένα τσουβάλι, σαν ένα ενιαίο εκλογικό (και μόνο!) σώμα. Αυτό μαρξιστικά είναι τεράστιο ατόπημα. Μέσα στην τοποθέτησή του δεν υπάρχει πουθενά το εργατικό κίνημα, που είναι και η ουσία του ζητήματος για το οποίο βρισκόμαστε όλοι (και αυτός πιστεύω) εδωπέρα! Είναι σα να λέει δηλαδή ότι πολιτικά, έχουν την ίδια πρακτική αξία οι απεργοί με τους αγανακτισμένους. Είναι υλιστική προσέγγιση αυτή; Προσοχή όμως, φυσικά και επανάσταση δε γίνεται χωρίς τους «πολίτες» που προς το παρόν αρκούνται στη διάρρηξη των ιμάτιών τους παρακολουθώντας κάποια αγανακτισμένη ρητορεία του (κατά τα άλλα αξιότιμου) Λάκη Λαζόπουλου. Ο αντικειμενικός μας σκοπός είναι η συμμετοχή τους στο Μέτωπο μέσα από τα σωματεία της δουλειάς ή της περιοχής τους. Η υπόλοιπη εργατική τάξη όμως που συμμετέχει ήδη, απεργεί, διαδηλώνει και καταλαμβάνει, αποτελεί εκ του αποτελέσματος πιο εξελιγμένο πολιτικά κοινωνικό συστατικό, ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΚΑΤΑ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ, ΤΟΤΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΧΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΜΙΑ ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΕΠΙΡΡΟΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΠΟΥ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΙΣΑΞΙΟ, ΑΝ ΟΧΙ ΣΕ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΑΝΩΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΣΟΤΙΚΗ. Αυτός είναι ο μαρξισμός και οτιδήποτε άλλο είναι εκπτώσεις.


Από εκεί και πέρα φυσικά και έχει ευθύνη το ΚΚ στο να εμπνεύσει το λαό, στον ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΟ του ρόλο δηλαδή της ΠΟΙΟΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ της κοινωνίας. Για να ασκήσω κι εγώ δηλαδή το δικό μου μέρος της κριτικής, απέτυχε στην εύστοχη εκτίμηση του αντιμνημονιακού κινήματος, το οποίο στο αποκορύφωμά του γέμισε με εκατοντάδες χιλιάδες πολιτικά ανώνυμους διαδηλωτές τις αλυσίδες του. Συντάχθηκαν δηλαδή εξ ολοκλήρου με το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ προσδίδοντας όλα αυτά τα ΠΟΣΟΤΙΚΑ χαρακτηριστικά, τα οποία εμείς οι κομμουνιστές αναζητούμε, αλλά αποτύχαμε να τα μετατρέψουμε σε ΠΟΙΟΤΙΚΑ, προς στιγμήν φυσικά τουλάχιστον. Αυτό οφείλεται κατ' εμέ σε δύο συγγενείς λόγους: α) Η έλλειψη ιδεολογικής αυτοπεποίθησης από τα κομματικά στελέχη ότι πράγματι, ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ απρόοπτες οι στιγμές της Ιστορίας όπου το σταθερό και αργό μετατρέπεται απρόσμενα σε απότομο και εκρηκτικό, και β) η έλλειψη αυτοπεποίθησης στις ίδιες μας τις δυνάμεις ότι τα μέλη μας είναι, όλα και το καθένα ξεχωριστά, ΤΩΡΑ απολύτως ικανά να εκπληρώσουν το ρόλο τους ως πρωτοπόροι μέσα στην κοινωνία. Και για να προλάβω τους «πονηρούς»: ΦΥΣΙΚΑ και δε μιλάω για κατάληψη της Βουλής. Αυτά τα «καραγκιοζιλίκια» (όπως λέει και η Συντρόφισσα Αλέκα Παπαρήγα - και συνεχίζω εγώ), ανήκουν στους λαϊφσταϊλάδες που η αφεντιά τους φτάνει μέχρι εκεί που τελειώνει η αποθέωση των Αγανακτισμένων από το «Σκάι», αλλά μετά γίνονται δυστυχώς απεργοσπάστες (φυσικά για τον κάθε λόγο που ο καθένας έχει προσωπικά με βάση τις συνθήκες διαβίωσής του - δεν υποτιμάω σε καμία περίπτωση κανέναν μη απεργό εργαζόμενο). Μιλάω, όμως, για να συνεχίσω, για το ρόλο και τη δυνατότητα που είχαμε να ΕΜΠΝΕΥΣΟΥΜΕ αυτές τις εκατοντάδες χιλιάδες, έστω στιγμιαία και συμβολικά, να μας ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΟΥΝΕ. Γιατί γι' αυτό ήρθαν εκεί πέρα. Ούτε αυτοί θέλανε από εμάς καραγκιοζιλίκια, αλλιώς δε θα ερχόντουσαν μαζί μας! ΞΕΡΟΥΝ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΤΟ ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΚΚΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΚΑΙ ΝΙΚΗΦΟΡΑ ΕΚΒΑΣΗ της μάχης, γι' αυτό ήρθανε. Από εμάς όμως πήρανε, λανθασμένα γιατί ούτε εμείς το στοχεύαμε αυτό, το μήνυμα του φόβου και της αυτοσυντήρησης. Συνθήματα χωρίς παραλήπτη. Δυστυχώς αυτό μας κόστισε στιγμιαία, πράγμα που αποτυπώθηκε και στο εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά και για το μέσο μέλλον όσον αφορά την επιρροή του Κόμματός μας στο μη πολιτικοποιημένο κομμάτι της κοινωνίας, στην ποσότητα. Επειδή όμως στη διαχείριση του αντικειμενικού του σκοπού κατάκτησης της εξουσίας από την εργατική τάξη, μέσα από τους ταξικούς αγώνες της, την έχει οδηγήσει απαρέγκλιτα και αλάνθαστα τουλάχιστον όλα αυτά τα χρόνια από το Μάαστριχτ και μετά σαν ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ πολιτικός εκπρόσωπός της, τα ΤΑΞΙΚΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΑ μέρη της το έχουν αναγνωρίσει. Γι' αυτό και τα ποιοτικά, πολιτικοποιημένα στοιχεία της εξακολουθούν και θα συνεχίσουν να επανδρώνουν τις διαδηλώσεις του ΠΑΜΕ ως η απεργιακή ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ!

Εν κατακλείδι, η συνολική στρατηγική του ΚΚΕ είναι όχι μόνο εύστοχη με βάση τη διαμορφωθείσα πραγματικότητα, αλλά και πλήρως ανταποκρινόμενη στο επαναστατικό του καθήκον που το ίδιο έθεσε από το 15ο Συνέδριο: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΕΠ' ΟΥΔΕΝΙ, ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ ΣΤΑΔΙΟ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ - ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ. Η παρανόηση της μετατροπής του Αντι-ιμπεριαλιστικού, Αντι-μονοπωλιακού, Δημοκρατικού Μετώπου σε ενδιάμεσο στάδιο, όπου όλες οι κοινωνικές τάξεις συμμετέχουν χαρούμενα χέρι-χέρι για την καταπολέμηση του Μνημονίου, με τη μετάθεση της κοινωνικοποίησης των βασικών μέσων παραγωγής για το αόρατο μέλλον, είναι αυτό το οποίο βρίσκεται στην πραγματικότητα ΣΕ ΠΛΗΡΗ αντίθεση με τις προγραμματικές θέσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το ΑΑΔΜ είναι η συσπείρωση συμμάχων Οργανώσεων και ατόμων γύρω από το ΠΑΜΕ, που αποτελεί το μοχλό για την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη, θα βάλει τέλος στα όνειρα θερινής νυκτός της κεφαλαιουχικής και θα τελειώσει οριστικά και διά παντός τον αναίσχυντο πόλεμο που διεξήγαγε σε βάρος της κοινωνίας.

Νίκος Παρασκευάς
Νέα Φιλαδέλφεια

Ριζοσπάστης

Το ΑΑΔΜ να μπει στη ζωή

...«δεν είναι η φύση και το βασίλειο των ανθρώπων, που συμμορφώνονται με αυτές τις αρχές, αλλά οι αρχές είναι σωστές μόνο στο βαθμό που συμφωνούν με τη φύση και την ιστορία» (Φ. Ενγκελς «Αντιντύρινγκ», σελ. 44, εκδ. ΣΕ).

-- Οι θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο επισημοποιούν την αλλαγή της πορείας του Κόμματος τα τελευταία χρόνια η οποία αντανακλάται στο Κίνημα ως αδυναμία αντιμετώπισης των μέτρων του Κεφαλαίου, ως μείωση δυνάμεων στη νεολαία, ως μείωση της εκλογικής του βάσης στο μισό.

Αυτά πρέπει να μας προβληματίσουν, να δούμε τις αιτίες. Ουσιαστικά, καλούμαστε να εγκρίνουμε την εγκατάλειψη του Προγράμματος του 15ου, τα αποτελέσματα που έφερε.

Με βάση τον διαλεκτικό υλισμό, τα πάντα κρίνονται από το αποτέλεσμα της πράξης. Οταν η Τακτική υπηρετεί σωστά την Στρατηγική, δικαιώνεται στην κοινωνία.

Εδώ όμως η Στρατηγική πήρε τη θέση της Τακτικής. Παρακάμπτεται το ισχύον πρόγραμμα και οι βασισμένες στην Λενινιστική διδασκαλία επεξεργασίες του, οι στόχοι πάλης για τη συγκέντρωση της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και των συμμάχων της σε Α/Α αιτήματα, με παράλληλη ζύμωση του στρατηγικού μας στόχου, καθιστώντας τον υπόθεση των εκατομμυρίων και όχι μόνο λίγων χιλιάδων.

-- Η σοσιαλιστική οικοδόμηση αποτελεί το κύριο μέρος του προγράμματος. Αναφέρεται στη χρήση του νόμου της αξίας στην κατανομή ενός μέρους των προϊόντων (θέση 89), του ρόλου του χρήματος (θέση 87) και τη σταδιακή κατάργησή του. Το ΚΚΣΕ στο 19ο Συνέδριο (Στάλιν) δεν προχώρησε στην κατάργηση του χρήματος και την άμεσα κοινωνική παραγωγή, με 35 χρόνια Σοσιαλισμού.

Με δεδομένο το συσχετισμό σε βάρος της εργατικής Τάξης (θέση 15), την οικονομία να βασίζεται στον τριτογενή τομέα και όχι στην παραγωγή μέσων παραγωγής, απαραίτητη στην στήριξη της σοσιαλιστικής οικονομίας (θέσεις 5,12,14), οι θέσεις κάνουν ένα τεράστιο άλμα έξω από την ιστορικά δοσμένη κοινωνική εξέλιξη.

- Λαϊκή Συμμαχία.

(θέση 62)«(..)Η Λαϊκή Συμμαχία είναι σε συμφωνία με τη θέση που προτείνει το ΚΚΕ(..) με έκβαση του αγώνα προς την εργατική-λαϊκή εξουσία,».

(θέση 66) Η Λαϊκή Συμμαχία διαμορφώνεται σήμερα (...) «με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ, ΟΓΕ, δεν αποτελεί συμμαχία πολιτικών κομμάτων. Το ΚΚΕ μετέχει στα όργανα και στις γραμμές της μέσω των στελεχών και μελών του, των μελών της νεολαίας του, της ΚΝΕ (...)».

Η «Λαϊκή Συμμαχία» αποτελεί κάλεσμα συμμαχίας για το σοσιαλισμό, περιοριζόμενη στον περίγυρο και τους οπαδούς του Κόμματος. Μπορεί να απευθύνεται στο λαό ανεξάρτητα από πεποιθήσεις, αλλά αυτό δεν αρκεί. Τα παραπάνω αποτελέσματα, αυτό μαρτυρούν. Ηδη στην πράξη συσπειρώνονται μόνο Κομμουνιστές και περίγυρος και όχι ευρύτερες μάζες, λαϊκά στρώματα που εκφράζονται μέσα από οργανώσεις και Κόμματα, σύμφωνα με τον Λένιν:

«Ολοι ξέρουν ότι οι μάζες χωρίζονται σε τάξεις·(..) ότι τις τάξεις τις καθοδηγούν συνήθως και στις περισσότερες περιπτώσεις, τουλάχιστο στις σύγχρονες πολιτισμένες χώρες, πολιτικά κόμματα·(..) Ολα αυτά είναι στοιχειώδη» (Λένιν «Ο Αριστερισμός» σελ. 30 εκδόσεις ΣΕ).

Ο Λένιν για τις συμμαχίες:

«... Να αποκρούσουμε κατηγορηματικότατα κάθε συμβιβασμό με άλλα κόμματα (...) κάθε πολιτική ελιγμών και συνεννοήσεων» - γράφουν οι Γερμανοί αριστεροί στην μπροσούρα της Φραγκφούρτης.

Είναι εκπληκτικό, πως οι αριστεροί αυτοί, που έχουν τέτοιες αντιλήψεις, δεν καταδικάζουν κατηγορηματικά τον μπολσεβικισμό! Γιατί (...) όλη η ιστορία του μπολσεβικισμού και πριν και μετά την Οχτωβριανή Επανάσταση είναι γεμάτη από περιπτώσεις ελιγμών, συμφωνιών, συμβιβασμών με άλλα κόμματα, χωρίς να εξαιρούνται και τα αστικά κόμματα! (ο.π. σελ. 64)
Για την αξιοποίηση των αντιθέσεων των αντιπάλων:

«Μπορείς να νικήσεις (...) χρησιμοποιώντας (...) έστω και την ελάχιστη, "ρωγμή" ανάμεσά στους εχθρούς (...) και την ελάχιστη, δυνατότητα να αποκτήσεις μαζικό σύμμαχο, έστω και προσωρινό, ταλαντευόμενο, ασταθή, αβέβαιο και συμβατικό. Οποιος δεν το κατάλαβε αυτό, δεν κατάλαβε ούτε κόκκο από το μαρξισμό και από τον επιστημονικό, σύγχρονο, σοσιαλισμό γενικά» (ο.π. σελ. 65)

-- Προβάλλεται η αναγκαιότητα νέου προγράμματος γιατί από το 15ο «..κύλησε αρκετό νερό στο αυλάκι». Ομως το «σχέδιο» δεν συνιστά τη «σύγχρονη επεξεργασία» του, ούτε φέρνει κάτι νέο. Επαναφέρει λαθεμένες αντιλήψεις από τα πρώτα χρόνια του κομμουνιστικού κινήματος:

Το 1929-1930 η καπιταλιστική κρίση επεκτείνεται στην Ελλάδα με βαριές συνέπειες για τα λαϊκά στρώματα. Την 1η Μάη 1932 η Ελλάδα κήρυξε πτώχευση.

Οι αγώνες είχαν κυρίως αυθόρμητο χαρακτήρα και το Κόμμα έριξε το σύνθημα «..της γενικής πολιτικής απεργίας των ένοπλων διαδηλώσεων των εργαζομένων μαζών», προτείνοντας τη σοσιαλιστική επανάσταση (...) «με την ένοπλη εξέγερση και την κατάχτηση της εξουσίας» (ΚΚΕ Επίσημα Κείμενα Τομ. Γ' σελ. 143).

(2η Ολομέλεια (6/1929)... Οι διεκδικήσεις στον καπιταλισμό είναι αυταπάτη: «...σαν να είναι δυνατός ο έλεγχος δίχως την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου», ισχυριζόμενη ότι «... παραμερίζεται η επαναστατική πάλη της εργατικής τάξης και των σύμμαχων στρωμάτων της αγροτιάς για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου», θεωρώντας τα: «ενδείξεις της πίεσης του μικροαστικού περιβάλλοντος και του δεξιού κινδύνου» (ο.π. σελ.43, 44).

Για αντιμετώπιση της κρίσης άμεση λύση ο Σοσιαλισμός: (4η Ολομέλεια Δεκ. 1931), «... για επαναστατική διέξοδο απ' την κρίση, για ανατροπή της κυριαρχίας της κεφαλαιοκρατίας, για μια εργατοαγροτική κυβέρνηση, για το σοσιαλισμό» (ο.π., σελ. 315), (...) «για τη Σοβιετική Σοσιαλιστική Ελλάδα», (5η Ολομέλεια, Δεκ. 1932), (ο.π., σελ. 462).

Η διαπίστωση έρχεται αργότερα:

«Μέχρι την 6η ολομέλεια η γραμμή και η δράση του ΚΚΕ ήτανε λίγο πολύ απομονωμένη ... στεκόμασταν μακριά από την ελληνική πραγματικότητα, απ' τον ελληνικό λαό. Η επανάσταση ήταν μια σεχταριστική ιδέα, δεν συγκινούσε το λαό, δεν μπορούσε να αναπτυχθεί, να ξεσπάσει» (ΚΟΜΕΠ, 1934 αρ. 21 σελ. 4).

Το αποτέλεσμα:

Το 1930 τα μέλη ήταν 1.500 άτομα, κυρίως στην επαρχία. Στην Αθήνα 170 μέλη και στον Πειραιά 70. Ο «Ριζοσπάστης» έπεσε από 3.000 αναγνώστες το 1929 στους 1.666 το 1930 (Δ. Σάρλη «Η πολιτική του ΚΚΕ κατά του μοναρχοφασισμού» σελ. 26).

Παρενέβη τότε η Κομμουνιστική Διεθνής με έκκληση της (Νοέμβρης 1931) και μετά το 7ο Συνέδριό της (25 Ιούλη 1935).

Αποτέλεσμα, στη 2η Πανελλαδική Συνδικαλιστική Συνδιάσκεψη (16/8/1935) επισημαινόταν η μέχρι τότε ταχτική ως «... περιφρόνηση της συνδικαλιστικής δουλειάς με την ταυτοποίηση των συνδικάτων με το Κόμμα» (ΚΚΕ Επίσημα κείμενα, Τόμος 4ος, σελ. 218).

Στην 4η Ολομέλεια (27-28/9/1935) το Κόμμα αλλάζει γραμμή (...) «συμφέρο του λαού η παρεμπόδιση της επικράτησης του φασισμού, της μοναρχικής παλινόρθωσης, της υπεράσπισης των καταχτήσεων και των ελευθεριών του...» (ο.π., σελ. 245) και προτείνει «(...)δημιουργία του ενιαίου προλεταριακού μετώπου, η συνένωση και η κοινή δράση όλων των δυνάμεων της εργατικής τάξης...»(ο.π, σελ. 292).

Στις εκλογές (Ιούνης/1936) παρά την τρομοκρατία το ΚΚΕ πήρε πάνω από 100.000 ψήφους και ήρθε πρώτο κόμμα σε μια σειρά πόλεις, στρατολόγησε χιλιάδες μέλη και δημιούργησε 4 νέες περιφερειακές οργανώσεις (ο.π., σελ. 300).

Ηταν η «μαγιά» που δημιούργησε το ΕΑΜ και νίκησε το φασισμό.

-- Παρά τις χρονικές διαφορές το ζήτημα παραμένει ίδιο: Πώς θα θέσουμε στο σήμερα τα εκατομμύρια των λαϊκών μαζών στην Α/Α πάλη, στην κατεύθυνση της στρατηγικής μας. Το ΑΑΔΜ δίνει αυτά τα εφόδια και στην Πρωτοπορία την δυνατότητα καθοδήγησης και νίκης.

Πρέπει να προχωρήσει.

Χρήστος Τσάκωνας
ΚΟΒ Ιδιωτικών Υπαλλήλων, Ρόδος

Ριζοσπάστης


Εχθροί και «φίλοι»

Αγαπητοί Σύντροφοι,

όχι μόνο συμφωνώ με τις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 19ο Συνέδριο, αλλά αισθάνομαι την προσωπική ευθύνη και την υποχρέωση να τις υπερασπιστώ δημόσια, από κάθε λογής εχθρούς και «φίλους», γράφοντας τη γνώμη μου και συμμετέχοντας στον προσυνεδριακό διάλογο.

Στην 20ετία που μεσολάβησε, από την κορύφωση της αντεπαναστατικής διαδικασίας στην ΕΣΣΔ, το ΚΚΕ ερεύνησε και μελέτησε την πείρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στον 20ό αιώνα και γενικότερα την πείρα της ταξικής πάλης. Σταδιακά υπέβαλε, σε συλλογικές εσωκομματικές συζητήσεις και σε δημόσιο διάλογο, τα συμπεράσματά του.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία διαμορφώθηκαν οι απόψεις του ΚΚΕ, τόσο για ζητήματα της σοσιαλιστικής οικονομίας, όσο και για ζητήματα της σοσιαλιστικής εξουσίας, το χαρακτήρα της, ως επαναστατικής εξουσίας της εργατικής τάξης, τη σχέση αυτής της εξουσίας με την κοινωνική ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό. Πρόκειται δηλαδή για ανάπτυξη των προγραμματικών θέσεων του ΚΚΕ.

Η ανάγκη για αλλαγές στο πρόγραμμα του Κόμματος ωρίμασε μέσα από τις κοινωνικές πολιτικές εξελίξεις, που μεσολάβησαν μετά το 15οΣυνέδριο του ΚΚΕ το 1996, αλλά και από τη συνεχή ιδεολογική - πολιτική ωρίμανση του Κόμματος, όπως αποτυπώθηκε στα επόμενα συνέδριά του (16ο και 17ο) τη μελέτη της Ιστορίας του Κόμματος (με την πανελλαδική Συνδιάσκεψή του το 2011) και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης της ΕΣΣΔ (Απόφαση του 18ουΣυνεδρίου για το Σοσιαλισμό).

Στο σχέδιο προγράμματος διατηρούνται βασικά και θεμελιακά στοιχεία του προγράμματος που είχε διαμορφωθεί στο 15ο Συνέδριο:

Ο χαρακτήρας της εποχής, ως εποχής περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, ανεξάρτητα από τον αρνητικό συσχετισμό και τη νίκη της αντεπανάστασης.

Ο προσδιορισμός της επανάστασης στην Ελλάδα ως σοσιαλιστικής.

Ο απεγκλωβισμός από οποιαδήποτε μορφή ενσωμάτωσης σε αστική διακυβέρνηση.

Η συνειδητή απόρριψη οποιουδήποτε σκαλοπατιού «ενδιάμεσης» εξουσίας ανάμεσα στην αστική και την εργατική.

Αναπτύσσεται καλύτερα η στρατηγική αντίληψη του Κόμματος, ιδιαίτερα στον ακριβέστερο προσδιορισμό των σύμμαχων προς την εργατική τάξη κοινωνικών δυνάμεων, στο χαρακτήρα της Λαϊκής Συμμαχίας, στη σχέση του Κόμματος με τις μορφές οργάνωσης της Λαϊκής Συμμαχίας.

Στο σχέδιο προγράμματος κωδικοποιούνται καλύτερα τα καθήκοντα του ΚΚΕ για τη σοσιαλιστική επανάσταση, προσδιορίζεται με πιο ακριβή επιστημονικό τρόπο, το ζήτημα της ωριμότητας των αντικειμενικών προϋποθέσεων για τη σοσιαλιστική επανάσταση (επαναστατική κατάσταση). Αναλύεται ο ρόλος του υποκειμενικού παράγοντα για τη νικηφόρα εκδήλωση της επανάστασης.

Ταυτόχρονα, δίνεται πιο ολοκληρωμένα η προγραμματική αντίληψη του Κόμματος για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Οι Θέσεις της ΚΕ επισημαίνουν τις καθυστερήσεις του Κόμματος στο ζήτημα της αναδιάταξης των κομματικών δυνάμεων για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και την οικοδόμηση του Κόμματος. Επικεντρώνονται στις προϋποθέσεις ώστε το ΚΚΕ να αναπτύξει την οργανωτική του ικανότητα με βασικό στοιχείο το ανέβασμα της στάθμης όλων των κομματικών και κνίτικων δυνάμεων, της βελτίωσης της εργατικής σύνθεσης του κόμματος και την κομματική οικοδόμηση σε μεγάλους εργασιακούς χώρους.

Θεωρώ, ότι με τις Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο ισχυροποιείται παραπέρα ο επαναστατικός χαρακτήρας του Κόμματος, που είναι προϋπόθεση για να φέρει σε πέρας την ιστορική αποστολή του, την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Υπάρχει μία πίεση - επίθεση από διάφορους εχθρούς και «φίλους» επικαλούμενοι μάλιστα το πρόγραμμα του Κόμματος, ότι έχουμε καταργήσει την τακτική και την έχουμε αντικαταστήσει με τον στρατηγικό μας στόχο την Λαϊκή Εξουσία - Σοσιαλισμό με αποτέλεσμα, κατ' αυτούς, να μην συγκεντρώνουμε δυνάμεις, να μην συνεργαζόμαστε με άλλες πολιτικές δυνάμεις μέσα στο κίνημα, να μην ενδιαφερόμαστε για τα άμεσα προβλήματα των εργαζομένων, να μεταφέρουμε τη λύση τους στο σοσιαλισμό και με το προτεινόμενο σχέδιο προγράμματος να ρέπουμε προς το σεχταρισμό με καταστροφικά αποτελέσματα για το Κόμμα.

Εδώ σύντροφοι πιστεύω πως πρέπει να αναφερθούμε πιο αναλυτικά στο χρονικό διάστημα από το 18ο Συνέδριο και μετά και να αξιολογήσουμε τη δράση και την προσφορά του Κόμματος στο κίνημα. Εν μέσω μάλιστα και της πιο βαθιάς οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, που γνωρίσαμε από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

Το Κόμμα μας:

Προσδιόρισε την κρίση σαν καπιταλιστική, δηλαδή κρίση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων και εμπορευμάτων, που εδράζεται στο DNA του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, ότι είναι βαθιά και η όποια ανάκαμψη θα είναι αναιμική, όταν όλα τα υπόλοιπα κόμματα του λεγόμενο Ευρωμονόδρομου μίλαγαν για καζινοκαπιταλισμό, για κρίση χρέους και πολλά άλλα.

Προειδοποίησε ότι σε περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης συνυπάρχουν και οι δύο εκδοχές μέσα στο εργατικό κίνημα, η μία της ριζοσπαστικοποίησης των δυνάμεων της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων και η άλλη της οπισθοχώρησης και της αναδίπλωσης.

Κάλεσε την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα να κατανοήσουν το χαρακτήρα της οικονομικής κρίσης, να μην εγκλωβιστούν στις μνημονιακές και αντιμνημονιακές επιλογές και να αποφύγουν τα διαφορετικά μείγματα πολιτικής που δεν τους βγάζουν έξω από το έδαφος του συστήματος.

Μπόλιασε μεγάλο αριθμό εργαζομένων με τα συνθήματα της ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ και της ΑΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ απέναντι στη λαίλαπα της αντιλαϊκής πολιτικής της εκάστοτε κυβέρνησης.
Εβαλε για ζύμωση μέσα στο εργατικό κίνημα τον άλλο δρόμο ανάπτυξης με την έξοδο της χώρας μας από την ΕΕ, την μονομερή διαγραφή του χρέους με Λαϊκή Εξουσία - Οικονομία και κεντρικό σχεδιασμό.

Πρωτοστάτησε μαζί με το ΠΑΜΕ σε πρωτοφανέρωτους αγώνες για την εποχή μας, περισσότερους από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, που δεν έχουν «σεχταριστικά» κομμουνιστικά κόμματα!! Αλήθεια αγώνες όπως της ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ, των Ναυτεργατών, των αγροτών, το σύρσιμο της ΓΣΕΕ από το ΠΑΜΕ σε απεργίες έγιναν με πλαίσιο πάλης το Σοσιαλισμό;;!!

Οσον αφορά τη μη συνεργασία με άλλες πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να προκύψουν στο επίπεδο συγκέντρωσης δυνάμεων, δηλαδή στη Λαϊκή Συμμαχία, οι θέσεις αναφέρουν ότι το ΚΚΕ διατηρώντας την αυτοτέλειά του θα επιδιώξει την κοινή δράση με αυτές τις δυνάμεις, στη στήριξη της Λαϊκής Συμμαχίας και όχι η συνεργασία να διαμορφώνεται σε ενιαίο όργανο Συμμαχίας με κόμματα συστατικά μέλη. Εν ολίγοις όχι άλλη ΕΔΑ και όχι άλλο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ.

Ζήτω το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ.

Αντώνης Παληκύρας
ΚΟΒ Καματερού

Ριζοσπάστης

Για τις Θέσεις της ΚΕ

Οι Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 19ο Συνέδριο του Κόμματος, ενσωματώνοντας τα συμπεράσματα από τις επεξεργασίες του Κόμματος που έγιναν όλο το προηγούμενο διάστημα, αποτελούν ένα ολοκληρωμένο πολιτικό κείμενο, που όχι απλώς αποτυπώνει με σαφήνεια στη βάση του Μαρξισμού - Λενινισμού τις εξελίξεις της σύγχρονης πραγματικότητας, αλλά αποτελεί όπλο δράσης για κάθε κομμουνιστή και κομμουνίστρια στις σύνθετες συνθήκες που βιώνουμε.

Το ερώτημα «μεταρρύθμιση ή επανάσταση», μπορεί με ευκολία να απαντιέται θετικά από πολλούς υπέρ του δεύτερου, αλλά αυτό σε ό,τι έχει να κάνει μόνο με το θεωρητικό κομμάτι - σαν να πρόκειται δηλαδή για ρητορικό ερώτημα. Οταν η καθημερινότητα της ταξικής πάλης (δηλαδή της οικονομικής - ιδεολογικής - πολιτικής πάλης ως ενιαίο σύνολο ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη βασικά) φέρνει στο προσκήνιο την ανάγκη το θεωρητικό αυτό ερώτημα να γίνει πράξη, τότε εύκολα «διολισθαίνει» η επαναστατικότητα υπέρ της μεταρρύθμισης.

Ο προσυνεδριακός διάλογος, κυρίως ο ανεπίσημος, που διεξάγεται μέσα από μια σειρά ιστοσελίδες, άρθρα αστικών εφημερίδων κλπ., βρίθει από παραδείγματα που επιβεβαιώνουν το παραπάνω. Από τη θεωρία της Ψωροκώσταινας - ντυμένη βέβαια με σύγχρονους όρους για να αποφεύγονται οι παραλληλισμοί με επιλογές άλλων δεκαετιών, μέχρι την «καρπαζοεισπράκτορα»!! ντόπια αστική τάξη που «δουλικά» σέρνεται πίσω από τα συμφέροντα των ξένων μονοπωλίων, και ό,τι άλλο χρειαστεί, για να τεκμηριωθεί ότι η «επαναστατική απάντηση» για το σήμερα, είναι ...η μεταρρύθμιση! Χαρακτηριστική οπορτουνιστική αντιμετώπιση του ζητήματος της επικαιρότητας και αναγκαιότητας του σοσιαλισμού, κρατώντας την αναγκαιότητα ως θεωρητικό υπόβαθρο και πετώντας την επικαιρότητα στο καλάθι των αχρήστων! Το σήμερα, δηλαδή!

«Με αυτή την πολιτική, το ΚΚΕ δεν μπορεί να πείσει», η συνέχεια των κραυγών των «φίλων» του Κόμματος. Το παρακάτω, άλλοτε εννοείται άλλοτε αποτυπώνεται συγκεκριμένα: «να αλλάξει πολιτική». Να κάνει δηλαδή τι;

Να μπει στο παιχνίδι της διαχείρισης του αστικού πολιτικού συστήματος χωρίς να αποποιηθεί το στρατηγικό του στόχο (τη σοσιαλιστική επανάσταση), αφού εξάλλου αυτός, δεν αφορά μια τωρινή ζωή αλλά μια μετέπειτα! Λες και ακούς πρωινή ενημερωτική εκπομπή (διαλέξτε εσείς όποιο αστικό τηλεοπτικό κανάλι θέλετε)!

Να συγκεντρώσει δυνάμεις για τις «μικροαλλαγές» - «μικροκατακτήσεις» που μπορεί να του παραχωρήσει ο καπιταλισμός κάτω από τη λαϊκή πίεση, λες και δεν πήραν μυρωδιά από την καπιταλιστική οικονομική κρίση, λες και ζούμε ακόμα στη δεκαετία του '80 ή του '90! 'Η, ακόμα χειρότερα, λες και μπορεί η ιστορία να γυρίσει πίσω σε αυτές τις δεκαετίες (της επίσης τεράστιας -αλλά καλύτερα συγκαλυμμένης- εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης)!

Να διαπαιδαγωγήσει την εργατική τάξη και τους συμμάχους της για την ανατροπή, με τρικ, που δε θα αποκαλύπτουν το σκοπό αλλά θα τον εξυπηρετούν! Αυτό θα μπορούσε να είναι και ταινία επιστημονικής φαντασίας αν κατά βάθος, δεν ήταν τρομερά επικίνδυνο. Γιατί όχι μόνο αντιμετωπίζει τα φτωχά λαϊκά στρώματα ως ανόητα, αλλά ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ από το προσκήνιο το βασικό: ότι δηλαδή η αστική (και οπορτουνιστική) ιδεολογική παρέμβαση στη συνείδηση αυτών των στρωμάτων, δεν είναι τρικ, αλλά μελετημένη ως την τελευταία της λεπτομέρεια πολιτική, που αντιπαλεύεται ΜΟΝΟ με την επιθετική, ξεκάθαρη και εξίσου μελετημένη μέχρι την τελευταία της λεπτομέρεια, προλεταριακή πολιτική. Τα ναι μεν αλλά, συμβάλλουν στη διαιώνιση του φαινομένου καλλιέργειας ΞΕΝΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ στην επαναστατική τάξη, ακόμα περισσότερο στους συμμάχους της που και αυτή η ελάχιστη ιδιοκτησία (και εκείνη που τη χρωστάει εξολοκλήρου στην τράπεζα) τους βάζει επιπλέον εμπόδια στην κατανόηση των αντικειμενικών τους συμφερόντων.

Βασική προϋπόθεση για να «αλλάξει πολιτική» το ΚΚΕ, είναι να αλλάξει χαρακτήρα. Να πάψει δηλαδή να παλεύει με τις υποκειμενικές του αδυναμίες (που περιλαμβάνονται αναλυτικά και εκτενώς στο κείμενο των Θέσεων) για την ολόπλευρη ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική του ετοιμότητα ως επαναστατική πρωτοπορία της εργατικής τάξης και να γίνει ένας ακόμα κοινοβουλευτικός χυλός από τους πολλούς που κυκλοφορούνε. Ειδικά τώρα που η καπιταλιστική οικονομική κρίση οξύνεται και μαζί με αυτή οι αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί των μονοπωλιακών ομίλων, τώρα δηλαδή που έρχονται στην επιφάνεια όλα τα αδιέξοδα που ο ίδιος ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δημιουργεί και αυτά, μπορούν να δεθούν δημιουργικά με την ίδια την πείρα των εργαζόμενων μαζών, τώρα, το ΚΚΕ καλείται να θεοποιήσει τον Κοινοβουλευτισμό, πολύ περισσότερο, να μπει μπροστά στην οργάνωση και καθοδήγηση των εργαζομένων στη θεοποίηση του Κοινοβουλίου και των υπόλοιπων αστικών θεσμών! Οι ρωγμές στο αστικό εποικοδόμημα μπορεί να προκαλούνται αντικειμενικά από την ίδια την οικονομική του βάση στην πορεία της ταξικής πάλης, αλλά δεν θα πέσει με το φύσημα του αέρα! Ακόμα χειρότερα, δεν θα πέσει στηρίζοντας το από τα μέσα! γιατί αυτό σηματοδοτεί η αστική διαχείριση όπως και αν ονομαστεί: αριστερή, προοδευτική, δημοκρατική κλπ.

Η προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα για την επαναστατική ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, πραγματοποιείται μέσα στις μάζες, με την πρωτοπόρα δράση των κομμουνιστών, με αδιάκοπη πάλη και διαπάλη όχι μόνο με δυνάμεις που υπάρχουν και δρουν μέσα στον εργαζόμενο λαό, αλλά με συνήθειες και νοοτροπίες χρόνων βαθιά ριζωμένες στις συνειδήσεις. Οι ξεκάθαρες θέσεις, η γραμμή συσπείρωσης και πάλης που δεν μπερδεύει αλλά φωτίζει τη μοναδική διέξοδο προς όφελος των κοινωνικών αναγκών, αποτελεί παρακαταθήκη για το κίνημα, ακόμα και αν σήμερα γίνεται δύσκολα κατανοητή και λόγω της λάσπης που έχει δεχθεί ο σοσιαλισμός του 20ού αιώνα που γνωρίσαμε.

Η εξέλιξη της ταξικής πάλης, της κινητήριας δύναμης των κοινωνικών αλλαγών, προφανώς θα είναι πολύ πιο πλούσια σε γεγονότα από εκείνα που μπορεί κανείς να προϋπολογίσει. Σε αυτή την εξέλιξη, το ΚΚΕ δεν κινδυνεύει να χάσει τα ταξικά γυαλιά του (το επιβεβαιώνουν οι Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο), μιας και η αναπόφευκτη σύγκρουση, μόνο αισιοδοξία μπορεί να εμπνεύσει.

Αλίμονο σε εκείνους, που ο μικροαστισμός τους, τους κάνει να τρέμουν και στην ιδέα αυτής της σύγκρουσης!

Φωτεινή Τσώλου
Μέλος του Γραφείου της ΕΠ Β/Δ Ελλάδας

21 σχόλια:

  1. Καλημέρα

    offtopic

    προσοχή: η αντι-συστημικότητα του κειμένου σπάει κόκκαλα.

    http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/pws-tha-metatrepsoume-thn-ellada-tou-mnhmoniou-se-anejarthth-energeiakh-kai#.USnjVzBA3fE


    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μια παρατήρηση για τα άρθρα του προσυνεδριακού: παρά το όποια προβλήματα μπορεί να εντοπίσει κάποιος, στα άρθρα όπου ο συγγραφέας εκφράζεται υπέρ των θέσεων (αποτελούν και την πλειοψηφία), οι όποιες διαφωνίες/παρατηρήσεις/προτάσεις είναι πολύ συγκεκριμένες. Αφορούν συγκεκριμένες καταστάσεις, και πρότεινουν συγκεκριμένο τρόπο αντιμετώπισής τους ασκώντας ευθέως κριτική σε αυτό το οποίο πιστεύουν πως είναι λάθος/ανεπαρκές κτλ.

    Αντιθέτως στα αρνητικά άρθρα, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Τα συγκεκριμένα ζητήματα που μπαίνουν στο τραπέζι είναι 2-3 (ααδμ, μη ιμπεριαλιστική ελλάδα), ενώ ο τρόπος κριτικής είναι είτε φαντεζί και ατεκμηρίωτες εκφράσεις, είτε κόψε-ράψε τσιτάτων του λένιν, του μαρξ, του στάλιν κτλ (ειρωνικά επίσης σε αυτά τα άρθρα βρίσκεις και κατηγορίες περί ιερατείου κοκ).

    Ijon Tichy

    ΥΓ: Δεν θυμάμαι αν είχε δημοσιευθεί κι εδώ, αλλά επειδή είδα ότι έγινε λόγος για τις θέσεις του απρίλη (έγινε και προσπάθεια τραγελαφικής λαθροχειρίας μέσω απομόνωσης μιας έκφρασης για "βήματα", μερικοί νομίζουν ότι δεν ξέρουμε ούτε ανάγνωση) θυμήθηκα αυτό εδώ το κείμενο του praxis:

    http://wwwpraxisred.blogspot.ca/2011/11/1917.html

    Το κείμενο-εισαγωγή σε έργο του Λήμπκνεχτ έχει δημοσιευθεί αν δεν κάνω λάθος (δίνει απαντήσεις για τις συμμαχίες, να το διαβάσουν όσοι θέλουν αριστερή κυβέρνηση αλλά όχι συριζα ή ανταρσυα), υπάρχει και ένα άλλο πρόσφατο του Boer στο MR (περί σεχταρισμού):

    http://mrzine.monthlyreview.org/2012/boer140612.html

    Πρέπει να έχω μια μετάφρασή του κάπου, αν ενδιαφέρεσαι στο στέλνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν ήξερα που να τα δημοσιεύσω:

    Φρέσκος Σταθάκης : http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=499834#.USpdhsjDZlQ.facebook

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Διατυπώθηκε η ερώτηση πού ο Λένιν στηρίζει την μη συνεργασία με άλλα αριστερά κόμματα. Με δεδομένο ότι πυροβολήθηκε τρεις φορές από οπαδό άλλου αριστερού κόμματος (των Εσέρων), δεν θα έπρεπε κανείς να αναρωτιέται πού. Σε δεκάδες μπροσούρες και άρθρα κατακευραυνώνει την προδοτική στάση των αριστερών κομμάτων της Ρωσίας και της Ευρώπης.

    Πιο πρόσφατο παράδειγμα από αναρτήσεις, ο "Ιμπεριαλισμός", και βέβαια "Η χρεοκοπία της Β Διεθνούς", "Η προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκι", "Οι Θέσεις του Απρίλη" και άλλα πολλά.

    Αλλά το ερώτημα δεν είναι τι έλεγε ο Λένιν λες και είναι το μαντείο των Δελφών και μεις δεν μπορούμε να σκεφτούμε για τον εαυτό μας και του δίνουμε ερωτήματα να μας δώσει χρησμούς.

    Να συνεργαστούμε με το κόμμα του "συνταγματικού τόξου", της Λάτση, της Χίλαρι, του Ινστιτούτου Λεβί, που θέλει οπωσδήποτε την παραμονή στο ευρώ, που θέλει να ανασυγκροτήσει το κέντρο, για να κάνουμε τι; Για να το "πιέσουμε προς τα αριστερά"; Καλά, ακόμα να γίνει κατανοητό ότι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ ΔΕΝ είναι αποτέλεσμα "κακών επιλογών" της ηγεσίας αλλά αντανάκλαση α) των αντικειμενικών πιέσεων της κρίσης και β) της πιστότητάς του στην τάξη που τον στηρίζει και για λογαριασμό της οποίας φτιάχτηκε;

    Δηλαδή πόσες φορές πρέπει να εξηγήσει κανείς ότι δεν έπιασε κανένα η ξεροκεφαλιά, απλές διαγνώσεις έκανε το κόμμα, και επιβιβαιώθηκε απ' τα γεγονότα όχι 100% αλλά 1000%;

    Αν το ΚΚΕ συνεργαστεί με οποιονδήποτε σ' αυτή τη φάση, ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΣΑΝ ΚΟΜΜΑ. Για πάντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Αν το ΚΚΕ συνεργαστεί με οποιονδήποτε σ' αυτή τη φάση, ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΣΑΝ ΚΟΜΜΑ. Για πάντα."

    Αντώνη έχεις πολύ δίκιο στο τελευταίο και είναι κάτι που μου προκαλεί μεγάλη ανησυχία για το μέλλον του ΚΚΕ.

    Όχι ότι διαβλέπω προοπτική να συνεργαστεί εθελούσια το ΚΚΕ με τους ανωτέρω του "συνταγματικού τόξου", όσο ότι μέσα σε μια πορεία συνεχών τριβών και εσωκομματικών συγκρούσεων -που έχει ήδη ξεκινήσει- με φόντο τη "νομιμότητα ή την επανάσταση" το Κόμμα θα συντριβει αν δεν βρεί εγκαίρως πειστικές απαντήσεις για το ΕΔΩ και το ΤΩΡΑ.

    Δυστυχως οι Θέσεις δεν βοηθάνε. Ενώ κατευθύνουν προς την σοσιαλιστική επανάσταση αναιρώντας τυχόν ενδιάμεσα στάδια (και μάλλον έχουν δίκιο), στο "δια ταύτα" ρίχνουν την μπάλα στην κερκίδα παραπέμποντας σε ενδεχόμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο την δυνατότητα εργατικής επαναστατικής οργάνωσης.


    Όμως ο πόλεμος (που είναι και θέμα του άρθρου) είναι ΕΝΑ ενδεχόμενο, (δεν χωρούν νομοτέλειες) και προσωπικά κρίνω πιο πιθανό να γίνει κάποια κοινωνική έκρηξη μέσα στο 2013. Δυστυχώς αυτό δεν εξετάζεται ούτε ως υπόθεση εργασίας στις Θέσεις της ΚΕ.

    Το να μην είναι πειστικές οι Θέσεις της ΚΕ σε σχέση με την μοναδικό δρόμο για τον σοσιαλισμό, που είναι η επανάσταση, είναι βαρύτατο πλήγμα. Όχι γιατί αποθαρρύνει κάποιους επαναστάτες αλλά γιατί δίνει την ευκαιρία να ξεσαλώσουν οι τυχοδιώκτες επιταχύνοντας τις διαλυτικές τάσεις.

    Πάντως η ιστορία δεν μας έχει δείξει ότι οι πολεμικές αναμετρήσεις μεταξύ κρατών προσφέρονται ιδιαίτερα για επαναστάσεις...

    Πράμνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Πάντως η ιστορία δεν μας έχει δείξει ότι οι πολεμικές αναμετρήσεις μεταξύ κρατών προσφέρονται ιδιαίτερα για επαναστάσεις..."

      Μπα, εκτός απ΄το ότι η Γαλλική Επανάσταση, η Παρισινή Κομμούνα, ο Οκτώβρης του 1917, και η Γερμανική Επανάσταση του 1918, έγιναν όλα στη σκιά πολέμων.

      Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα γίνει οτιδήποτε παρόμοιο σε έναν νέο πόλεμο και ότι πρέπει να προσευχόμαστε για πόλεμο για να γίνει επανάσταση.

      Αλλά η παρατήρησή σου είναι εντυπωσιακά άστοχη ως ιστορική παρατήρηση.

      Πέραν τούτου, παρακαλώ να μας πεις τι κατά τη γνώμη σου θα έπρεπε να κάνει το ΚΚΕ αντί αυτό που κάνει αφού συμφωνείς ότι έχω δίκαιο ότι συνεργασία=τέλος για το ΚΚΕ.

      Διαγραφή
    2. Μπα, εκτός απ΄το ότι η Γαλλική Επανάσταση, η Παρισινή Κομμούνα, ο Οκτώβρης του 1917, και η Γερμανική Επανάσταση του 1918, έγιναν όλα στη σκιά πολέμων.*

      Ξέχασα τον μόνο ένοπλο επαναστατικό αγώνα στην Ελλάδα μετά το 1821!

      Διαγραφή
  6. "Αν το ΚΚΕ συνεργαστεί σε αυτήν την φάση" : συγνώμη αλλά άλλο το τί ακολουθείται ως γενικη τακτική μέσα στις Θέσεις και άλλο τί θα κάνει τώρα. Και εγω δεν μιλάω για ΣΥΡΙΖΑ ( ημαρτον δηλαδή) ούτε για τώρα, αλλα για την πιθανότητα κάποιων συμμαχιων στο μέλλον και σε προεπαναστατικες συνθήκες, πράγμα το οποίο αποκλείουν οι Θέσεις και αυτο είναι αντιλενινιστικοτατο. Επίσης η εξυπναδα και η διορατικοτητα του Λένιν υπερσκελιζε και μαντεις γιαυτό και ευοδοθηκε η επανάσταση. Αλλά ήταν ένας!
    Σ´ευχαριστω θερμά για την ανταπόκριση αν και δεν με καλυψες και όπως καταλαβαίνω δεν θα με καλύψεις γιατί δεν βλέπεις κάτι και ουτε θα δεις γιατι σε ξερω τοσον καιρο. Ναι σε επιασε ξεροκεφαλια. Το κομμα κανει σωστες διαγνωσεις αλλιως πως θα συντασσομασταν μαζι του; Θεραπεια δεν κανει σωστη ή μαλλον ρισκαρει να χασει τον ασθενη. Θα περιμένω τις αποφάσεις του συνεδρίου. Δημοκρατικός συγκεντρωτισμος και πειθαρχία την οποία οφείλουμε.Εσυ με έμαθες να σκέφτομαι και να διαβάζω μ-λ πολιτικά αυτο που διαβαζω και σου οφείλω ευγνωμοσύνη και συγχωραμε για την κριτικη. Συντροφικά Εύη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάρε συμμαχίες λοιπόν:

      Ανώνυμος23 Φεβρουαρίου 2013 - 2:06 μ.μ.
      Απλά τραγικό. Η σχιζοφρένεια σε όλη της τη γύμνια.
      Αυτά θα βλέπει ο ταξικός εχθρός και οχι μόνο θα κρατά την κοιλιά του από τα γέλια, αλλά και από τα πάχη, που όλο και θα μεγαλώνουν με τέτοιες πρακτικές.
      Σε οποιοδήποτε λογικό άνθρωπο, επιρροή, άνθρωπο που θέλει να αγωνιστεί, σε οποιονδήποτε, τέτοιο βίντεο θα τον αποθάρρυνε, θα τον παρέλυε, θα τον διέλυε. Θα μας έστελνε δικαίως όλους στο διάολο.
      Αξιοθρήνητοι.Όλοι μας. Ντροπή. Αηδία.
      Ας σταλεί το βίντεο σε όλες τις οργανώσεις όλου του κόσμου που περιμένουν κάτι καλό από το ελλαδικό κίνημα.
      Το βίντεο συνοψίζει τον 3χρονο "αγώνα" του "εργατικού" κινήματος στην Ελλάδα.
      Μαζί με τους "300", ελπίζω, οι "λαϊκιστές μικροαστοί" να στείλουν στο Γουδή και τους διασπαστές του εργαζόμενου λαού.
      Και πάλι ντροπή.

      ΥΓ.ΕΟΣ, ήταν το καλύτερο ποστ που έχεις βάλει ποτέ.

      Απάντηση

      Ανώνυμος23 Φεβρουαρίου 2013 - 9:10 μ.μ.
      Κατάντια.Δεν βρίσκω άλλη λέξη να περιγράψω αυτά που βλεπει κάποιος στο βιντεο.Με τέτοιο συνδικαλιστικό κίνημα δεν πάς πουθενα.Ντροπή αίσχος για τους πρωτοργάτες της διάσπασης.Και λίγα μας κάνει η αστική τάξη.Και βέβαια οι διασπαστές έχουν όνομα.Είναι αυτοί που για 40 χρόνια μονοπώλησαν τήν εκπροσώπηση των λαικών αγώνων και ευθύνονται στο ακέραιο για την κατάντια.Αυτοί που τεχνηέντως ξεγέλασαν την εργατική τάξη,πως τάχα είναι οι γνήσιοι εκπροσωποί της.Δεν χρειάζεται γιαυτούς Γουδή.Η καλύτερη τιμωρία τους είναι η απαξίωση και η περιφρόνηση που τους έδειξε ο λαός στις τελευταίες εκλογές.Είναι το φτύσιμο που δέχονται στους χώρους δουλειάς απο τους εργαζόμενους.Όταν το συνδικαλιστικό κίνημα αναδιοργανωθεί εκ βάθρων οι κομματικοί αυτοί εργατοπατέρες και το κωμα τους θα περάσουν στα αζήτητα της ιστορίας,σαν παραδειγμα προς αποφυγήν.
      http://enosy.blogspot.com/2013/02/blog-post_23.html#comment-form

      Δεν ξέρω αν το έχεις συνειδητοποιήσει αλλά το "μέλλον" στο οποίο αναφέρεσαι μπορεί αντί για συμμαχίες και άλλα ωραία αλλά αίμα. Πολύ αίμα. Κάποιοι λένε ανοιχτά ότι ονειρεύονται εκτελέσεις ΚΚΕδων ήδη, και δεν λογίζονται φασίστες και Ναζί.

      Θα δεις πολλά ακόμα.

      Πες με ξεροκέφαλο, δεν έχει καμία σημασία. Δεν αλλάζει την πραγματικότητα.

      Διαγραφή
    2. μπορεί αντί για συμμαχίες και άλλα ωραία αλλά αίμα=μπορεί αντί για συμμαχίες και άλλα ωραία να έχει αίμα.

      Διαγραφή
    3. "Κάποιοι λένε ανοιχτά ότι ονειρεύονται εκτελέσεις ΚΚΕδων ήδη, και δεν λογίζονται φασίστες και Ναζί."

      Σωστό είναι αυτό, λιγουρεύονται τις θέσεις των πασόκων (όσες δεν έχουν πάρει ήδη) στα συνδικαλιστικά, και έχουν ξαμολήσει και τους κολλάδες να γράφουν για σχέδια ανασύνταξης (εργατικά κέντρα = γραφεία εξυπηρέτησης εργαζομένων), ενώ εκεί που έχουν τις πλειοψηφίες θερίζουν. Είναι πρόβλημα οι σεχταριστές που συνεχίζουν να κινητοποιούν κόσμο -- το σχέδιο "δεν βγάζω τον κόσμο στους δρόμους" απ'την μεριά τους πάει μια χαρά πάντως.

      Ωστόσο ο ΕΟΣ και τα νούμερα που συχνάζουν στο μπλογκ του είναι σίγουρα ακροδεξιοί, δεν μπορούν να ιδωθούν ως κάτι άλλο. Όλο το πακέτο λασπολογίας, χυδαιολογίας, αντικομμουνισμού και ατέλειωτης ηλιθιότητας (δίπλα δίπλα εμφανίζονται οι δήθεν κριτικές του για τον συριζα, ο μπογιο ο νυκοκυραίος και ο μπογιο ο νεοσπορίτης) είναι εκεί.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    4. Το πραγματικό ερώτημα Ijon δεν προσεγγίζεται από την οπτική της "ακρότητας" του Enosy. Ο Enosy, θυμίζω, είχε κράξει το ΣΥΡΙΖΑ για την ακρότητα της υποψηφιότητας του τρελού φασίστα Ιφικράτη Αμυρά. Στην περίπτωση εκείνη δηλαδή, η ηγεσία ήταν υπερβολικά φιλοφασιστική για αυτόν.

      Το πραγματικό ερώτημα είναι τι χωρίζει τον "αντισταλινισμό" απ' τον φασισμό ΣΗΜΕΡΑ.

      Την απάντηση την έδωσε ήδη η Χ.Α: ΤΙΠΟΤΑ.

      Οπότε εγώ δεν βλέπω τον Enosy καθόλου σαν ακραία περίπτωση. Τον βλέπω ως σύμπτωμα ενός πολύ ευρύτερου ζητήματος. Σιγά-σιγά, μέρα με τη μέρα, τα "φρένα" των μικροαστών καίγονται. Το μίσος τους μεγαλώνει. Η αντιδραστικότητα όσων τάχθηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θεραπεύεται αλλά επιτείνεται. Παντού μπορείς να το δεις όπου σχολιάζουν. Όσοι είναι υγιείς πολιτικά ή την έκαναν ή ή προβληματίζονται σοβαρά ή σωπαίνουν. Όσοι εκδηλώνονται είναι ήδη η μαγιά νέων σειράς νεοσυλλέκτων για τον ιμπεριαλο-φασισμό.

      Και το πινακάκι που δείχνει ότι οι ΝΔουδες που πάνε ΧΑ είναι μόλις 2% περισσότεροι από τους Συριζαίους που πάνε Χ.Α δεν είναι για πλάκα.

      Διαγραφή
  7. Μόνο η γερμανική επανάσταση του 1918 (ως κοινωνική επανάσταση), το ΕΑΜ (ως εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα) και ο ΔΣΕ (ως επαναστατικό κίνημα) ξεπήδησαν αμεσα από τις φλόγες του πολέμου. Και από αυτές μόνο η επανασταση στη Γερμανία που πνίγηκε στο αίμα ταιριάζει κάπως ως επιχείρημα στις Θέσεις της ΚΕ. Να μην ξεχνάμε όμως την τραγική του κατάληξη.

    Ο Β ΠΠ καταδίκασε την επαναστατική διαδικασία αφού μετά το τέλος του οι επαναστατικές κινήσεις υποτάχθηκαν δυστυχώς στην διεθνή σκακιέρα του διπολισμού. Είναι μεγάλη συζήτηση. Και λέω μετα το τέλος του, γιατί κατα την διάρκεια της Κατοχης το ΕΑΜ θεωρούσε τους Αγγλους ως Συμμάχους.

    Τί προτείνω; Νομίζω ότι απο εδώ και μπρος το "δίλημμα" "νομιμότητα ή παρανομία" θα καθορίσει εκβιαστικά τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού.

    Και εδώ περιμένουν στην γωνία οι "καλοθελητές":
    "Αφού το ΚΚΕ μιλά για "κοινοβουλευτικές αυταπάτες" και για απ ευθείας μετάβαση στον σοσιαλισμό με επανάσταση θα πρέπει να οργανώσει την ένοπλη πάλη του λαού, τουλάχιστον."

    Η μέχρι τώρα πορεία του Κόμματος δεν δείχνει τέτοια πορεία φυσικά ούτε καν ως πρόθεση αν δεχτούμε ότι είχε σωστά προβλέψει την κατάσταση από χρόνια. Και αυτό ίσα-ίσα το χειρότερο.

    Άρα εφ όσον δεν μπορεί να είναι εμπνευστής και καταλύτης επαναστατικών διεργασιών, η θέση του ΚΚΕ είναι, είτε το θέλουμε, είτε όχι στο "Συνταγματικό Τόξο" όσο και αν το ίδιο το ΚΚΕ έχει διαφορετική πολιτική. Είναι τρομερός ο εκβιασμός.

    Αλλά ας μην περιμένουμε έναν πόλεμο να σώσει την παρτίδα. Μια χαρά κάνουν τη δουλειά τους οι Δυνάστες και με "ειρήνη".

    Πράμνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Επίσης Αντώνη νομίζω ότι το θέμα των συμμαχιών μπαίνει με εντελώς λάθος τρόπο και μονόπλευρα.

    όΤαν αντιλαμβανόμαστε τις συμμαχίες ως "συμφωνίες κορυφής" δηλαδή αναμεσα σε ηγεσίες τότε έχουμε χάσει το σημαντικότερο: την ειλικρινή αποδοχή τους από τον κόσμο και όχι από τα κομματικά μέλη και στελέχη.

    Με άλλα λόγια, ας κάνει σωστά τη δουλειά του το ΚΚΕ, ας εμπνεύσει τον κόσμο ανεξαρτήτως ιδεολογίας και κόμματος και δεν θα χρειαστεί συμμαχίες κορυφής, συμβιμασμούς και συμφηφισμούς. Θα τις έχει υπερβεί ο ίδιος ο λαός

    Πράμνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Μόνο η γερμανική επανάσταση του 1918 (ως κοινωνική επανάσταση), το ΕΑΜ (ως εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα) και ο ΔΣΕ (ως επαναστατικό κίνημα) ξεπήδησαν αμεσα από τις φλόγες του πολέμου"

      Μια ερώτηση να σου κάνω.

      Θεωρείς ότι θεωρώ ότι είσαι κομμουνιστής;

      Υπήρχε μια περίπτωση στο δισεκατομμύριο κομμουνιστής να έχει γράψει ότι τώρα έχει σημασία το εθνικό και όχι το ταξικό όπως έγραψε προχτές;

      Ή μια στο τρισεκατομμύριο κομμουνιστής να αγνοεί την βασική ιστορία της Οκτωβριανής επανάστασης;

      "Τον Ιούλιο ο Λβοφ παραιτήθηκε και πρωθυπουργός ανέλαβε ο Κέρενσκι, που προκήρυξε εκλογές για το Νοέμβρη. Στο μεταξύ ο στρατιωτικός διοικητής της Πετρούπολης Κορνίλοφ επωφελήθηκε τόσο από τα στασιαστικά στρατιωτικά κινήματα του Ιουλίου, όσο και από την πολιτική χρεοκοπία του Κερένσκι και θέλησε να επιβάλει στρατιωτική δικτατορία. Το πραξικόπημα απέτυχε ολοκληρωτικά, κυρίως με τη συμβολή των οπλισμένων εργατικών μαζών κι έτσι η επανάσταση πέτυχε τη πρώτη της αποφασιστική νίκη. Το μέτωπο κατέρρεε, οι αγρότες οργανωμένοι επιτίθενται κατά των γαιοκτημόνων και στα σοβιέτ κυριαρχούσαν πλέον οι μπολσεβίκοι. Στις 25 Σεπτεμβρίου ο Τρότσκι εκλέχτηκε πρόεδρος του σοβιέτ της Πετρούπολης, ενώ στις 7 Οκτωβρίου ο Λένιν έφτασε κρυφά στην Πετρούπολη για να αναλάβει τη διεύθυνση της ένοπλης εξέγερσης. Στην ιστορική συνεδρίαση της 10 Οκτωβρίου της κεντρικής επιτροπής του Μπολσεβικικού κόμματος έγινε δεκτή η πρόταση του Λένιν για ένοπλη εξέγερση, με ψήφους 10 υπέρ και 2 (Ζινόβιεφ, Κάμενεφ) κατά. Στην κρίσιμη αυτή στιγμή ο Λένιν επέστρεψε στη Ρωσία με σύνθημα τη μη υποστήριξη της καπιταλιστικής κυβέρνησης, την παύση του ιμπεριαλιστικού πολέμου και τη νίκη της κοινωνικής επανάστασης. Κι ενώ η κυβέρνηση κλονιζόταν και ο ρωσικός στρατός πιεζόταν συνεχώς από τους Γερμανούς, οι μπολσεβίκοι ενισχύθηκαν από τον Τρότσκι, το σπουδαιότερο μετά το Λένιν αρχηγό και οικοδόμο της σοσιαλιστικής επανάστασης."
      http://el.wikipedia.org/wiki/Ρωσική_Επανάσταση

      Διαγραφή
    2. Ή μήπως υπάρχει κομμουνιστής που να αγνοεί ότι η Παρισινή Κομμούνα ξέσπασε στα πλαίσια του Γαλλοπρωσικού πολέμου του 1870-1871 και ότι οι γάλλοι αστοί συνεργάστηκαν με τους Πρώσους για να την καταπνίξουν;

      Ή μήπως υπάρχει κομμουνιστής που δεν ξέρει ότι η γαλλική επανάσταση περνά σε φάση πολέμου από το 1792 και μετά, και ότι η περίφημη περίοδος της Τρομοκρατίας συμπίπτει με πόλεμο με Πρωσία, Βρετανία, Ισπανία, Ρωσία, κλπ;

      Καλά, αντλείς ευχαρίστηση απ' το να ποζάρεις ως ΚΚΕς; Γιατί; Υπάρχει λόγος;

      Διαγραφή
    3. @Πράμνος:

      Είναι πραγματικά δυστύχημα το ότι συνεχίζεις να υποτιμάς τόσο πολύ την νοημοσύνη μου ώστε να συνεχίζεις να στέλνεις σχόλια.

      Αναγκάζομαι να θυμήσω σε όλους πώς αυτοσυστήθηκες:

      "Ανησυχώ πολύ με την κατάσταση ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ ΜΑΣ, ΤΟ ΚΚΕ.
      Βλέπω ένα μεγάλο κομμάτι από τα στελέχη να αποστρατεύεται μετα το συνέδριο, ίσως και τα μισά. Αδιαμφισβήτητα το Κόμμα περνά μια κρίση που τολμώ να την συγκρίνω με αυτή του '91, με τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά όμως."

      Τα κεφαλαία είναι δικά μου.

      Συστήθηκες με τον τρόπο αυτό στο ποστ Λαπαναϊτη, όπου εμφανίστηκες ως "προβληματισμένος" από τον εσωκομματικό διάλογο.

      Σε ξεσκέπασα μεθοδικά και υπομονετικά σε όλον τον διάλογο που ακολούθησε:

      http://leninreloaded.blogspot.com/2013/02/blog-post_8290.html?showComment=1361181174043#c8872984384979514183

      Αφού κατάλαβα ξεκάθαρα ότι δεν έχεις την παραμικρή σχέση όχι με το ΚΚΕ, αλλά ούτε με τον Μαρξισμό, σου έγραψα: "Νομίζω πως τη μέρα που θα έπαυα να θεωρώ ότι η ταξική πάλη δεν σταματά ποτέ, θα έπρεπε επίσης να παραδεχτώ στον εαυτό μου και τους άλλους πως δεν είμαι πια μαρξιστής. Δεν θα είχε νόημα να είμαι μαρξιστής αν θεωρούσα ότι η ταξική πάλη είναι το θεμέλιο των κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών σχέσεων σε κάποιες περιόδους και σε κάποιες άλλες όχι." http://leninreloaded.blogspot.com/2013/02/blog-post_8290.html?showComment=1361187411010#c9108200527541389475

      Με διακριτικό τρόπο σου είπα ότι το παιχνιδάκι σου εδώ τέλειωσε.

      Έκανες πως δεν κατάλαβες και συνέχισες.

      Σου έστειλα δεύτερο διακριτικό μήνυμα να κόψεις την κοροϊδία γιατί σε κατάλαβα:

      "Εγώ πιστεύω ότι όλα τα πράγματα στη ζωή είναι μια δοκιμασία απ' την οποία ο άνθρωπος μπορεί να αντλήσει σημαντικά μαθήματα για το μέλλον του, φτάνει να έχει υπομονή και (αυτο)πειθαρχία.

      Ευχαριστώ για την κουβέντα, ήταν χρήσιμη."

      http://leninreloaded.blogspot.com/2013/02/blog-post_8290.html?showComment=1361190257513#c7570304234135821913

      Επανεμφανίστηκες αργότερα και συνέχισες το χαβά σου, για τη μπλούζα της κοπέλας στη διαδήλωση και ό,τι να ναι.

      Και επανεμφανίστηκες ξανά να με προκαλέσεις και σου απάντησα μονολεκτικά ότι όποιος θέλει μπορεί να δει τη συζήτησή μας και να αντλήσει συμπεράσματα.

      Τίποτα όμως εσύ.

      Και έρχεσαι σήμερα, πάλι ως προβληματισμένος για το μέλλον του κόμματος ΜΑΣ, και εκμεταλλευόμενος απάντηση σε άλλη χρήστρια, εξίσου προβληματισμένη.

      Για να δείξεις άλλη μια φορά περίτρανα ότι έχεις μαύρα μεσάνυχτα όχι από ΚΚΕ, από βασική ιστορία που ξέρει και ένας Συριζαίος.

      Τι ήρθες λοιπόν να κάνεις εδώ;

      Ήρθες να εκμεταλλευτείς τον εσωκομματικό διάλογο και τις αμφιβολίες του καθένα για να σπείρεις τα ζιζάνια της αμφιβολίας ως δήθεν ΚΚΕς.

      Ήρθες γιατί ανησυχείς ότι δεν μπορείτε να μας βάλετε κάτω.

      Ήρθες γιατί ανησυχείς για την τάξη που υπηρετείς, και για την οποία έγραψες ότι και αυτή η καημένη τάξη --των μεγαλοαστών έγραψες-- θίγεται απ' την κρίση και πρέπει να το δούμε εθνικά.

      Νομίζεις, και συ και πολλοί άλλοι, ότι θεωρώ ότι όλοι όσοι εμφανίζονται εδώ και γράφουν αναζητούν "συζήτηση."

      Εγώ ξέρω ότι εδώ και οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα ΔΙΕΞΑΓΕΤΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ. ΤΑΞΙΚΟΣ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ.

      Και θα σας θερίζω αλύπητα όποτε προσπαθείτε να κάνετε σαμποτάζ εκ μέρους των εχθρών μας.



      Διαγραφή
    4. Εννοείται ότι είσαι ανεπιθύμητος εδώ.

      Τα στοιχεία τα έβαλα για να ξέρουν με τι έχουν να κάνουν σε περίπτωση που προσπαθήσεις να σχολιάσεις σε άλλα κομμουνιστικά ιστολόγια.

      Διαγραφή
  9. Δηλαδη η συνεργασια μονο με το Συριζα μπορει να γινει που ειναι αξοφθαλμα εκτος οποιασδηποτε ορθης αναλυσης της καταστασης;
    Με σχηματισμους η κομματα που θετουν ηδη εδω και καιρο τα ζητημα της εξοδου απο ευρω-ΕΕ, την εθνικοποιηση τραπεζων, μονομερη διαγραφη του χρεους κτλπ δεν υπαρχουν οροι συγκλισης που κανουν την οποια συνεργασια πολυ ευκολοτερη;

    Jack

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανταρσυα, ΜΑΑ στην αριστερα και ευρυτερα ΕΠΑΜ πχ ...
      Συντόμα μάλιστα προβλέπω απόσχιση του αριστερού ρεύματος απο το Συριζα (Μόλις κυβερνήσει συγκεκριμμένα και προσχωρήσει σε μνημονιακές πολιτικές.) Και γενικότερα το ρεύμα υπερ της εξόφου απο ευρώ/ΕΕ θα αυξάνει συνεχώς οσο οι αυταπάτες για λυση εντος θα διαλύονται..

      Και εδώ επειδή σίγουρα δεν εγινα κατανοητός απο την προηγούμενη ανάρτηση: Δεν εννοώ συνεργασία κορυφής με κόμματα. Αλλα συνεργασία βάσης. Συνεργασία στα σωματεία, συνεργασία στους χώρους δουλειάς, συνεργασία με τον κόσμο αυτών των κομμάτων, δουλεία μεσα στον κόσμο, προετοιμασία του κόσμου.

      Μερικες παρατηρησεις των απο πανω τις οποιες συμμεριζομαι :
      -'όΤαν αντιλαμβανόμαστε τις συμμαχίες ως "συμφωνίες κορυφής" δηλαδή αναμεσα σε ηγεσίες τότε έχουμε χάσει το σημαντικότερο: την ειλικρινή αποδοχή τους από τον κόσμο και όχι από τα κομματικά μέλη και στελέχη.
      Με άλλα λόγια, ας κάνει σωστά τη δουλειά του το ΚΚΕ, ας εμπνεύσει τον κόσμο ανεξαρτήτως ιδεολογίας και κόμματος και δεν θα χρειαστεί συμμαχίες κορυφής, συμβιμασμούς και συμφηφισμούς. Θα τις έχει υπερβεί ο ίδιος ο λαός' Απο Πράμνος
      - 'Και εγω δεν μιλάω για ΣΥΡΙΖΑ ( ημαρτον δηλαδή) ούτε για τώρα, αλλα για την πιθανότητα κάποιων συμμαχιων στο μέλλον και σε προεπαναστατικες συνθήκες, πράγμα το οποίο αποκλείουν οι Θέσεις και αυτο είναι αντιλενινιστικοτατο.' Απο Εύη
      -'Όμως ο πόλεμος (που είναι και θέμα του άρθρου) είναι ΕΝΑ ενδεχόμενο, (δεν χωρούν νομοτέλειες) και προσωπικά κρίνω πιο πιθανό να γίνει κάποια κοινωνική έκρηξη μέσα στο 2013. Δυστυχώς αυτό δεν εξετάζεται ούτε ως υπόθεση εργασίας στις Θέσεις της ΚΕ.
      Το να μην είναι πειστικές οι Θέσεις της ΚΕ σε σχέση με την μοναδικό δρόμο για τον σοσιαλισμό, που είναι η επανάσταση, είναι βαρύτατο πλήγμα.' Από πράμνος


      Εγώ δεν είμαι στο κόμμα. Ουτε το παιζω κατι. Ξεκαθαρίζω προς αποφυγή παρεξηγήσεων..
      Φαντάζομαι έχω δικαιώμα να σχολιάσω στο παρον ιστολόγιο;

      Jack

      Διαγραφή