Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

Κύπρος: Ο δρόμος προς την κάλπη και η ιμπεριαλιστική τριπλέτα

Όποιος διάβασε το άρθρο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου στο Ίσκρα της περιώνυμης "Αριστερής Πτέρυγας" του ΣΥΡΙΖΑ (τύφλα να 'χει η δεξιά!) και δεν συνήθισε τους ψύλλους στ' αυτιά του, καλό είναι να τους συνηθίσει γρήγορα, και σε κάθε περίπτωση πριν τις κυπριακές εκλογές.

Τι είδαμε στο άρθρο; Ό,τι μπορεί να δει δια γυμνού οφθαλμού κάθε πολιτικά εχέφρων Κύπριος, νομίζω: ανεξέλεγκτο, υστερικό ελλαδίτικο εθνικισμό αλα Καραμπελιάς ("Θα μας λιώσουν στο τέλος εμάς τους Έλληνες. Σε Ελλάδα και Κύπρο. Θα το καταφέρουν γιατί δεν είμαστε αξιοπρεπείς άνθρωποι. Δεν θα μας λυπηθεί κανείς, γιατί καταστρεφόμαστε με τις υπογραφές και με την ψήφο μας)· αριστεροδέξιες ακροβασίες στη βάση αλχημιστικών δοξασιών ("Ο Γρίβας ήταν επικεφαλής μιας αντικομμουνιστικής συμμορίας δολοφόνων, πιθανότατα συνεργαζόμενης με τις γερμανικές αρχές κατοχής, για να γίνει λαμπρότατος στρατιωτικός ηγέτης ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα στην Κύπρο" [...] "Η ιστορία δεν είναι πάντα αλάνθαστο κριτήριο για τη μελλοντική συμπεριφορά προσώπων. Αρχηγός συμμορίας δολοφόνων, πιθανότατα συνεργάτης των κατοχικών αρχών, ο Γρίβας μετετράπη σε λαμπρό στρατιωτικό ηγέτη εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος")· αντιμνημονιακό πατριωτισμό με παχύ έντερο πλούσιο σε φυσικό αέριο "εθνικού κορμού" ("Μήπως αλήθεια ήρθε και ο καιρός να δοκιμαστεί η πρόσφατη σχέση με το Ισραήλ; Αυτό το κράτος έχει επαρκή δύναμη και επιρροή για να βοηθήσει την Κύπρο να αποφύγει τα αποικιακά δεσμά των Μνημονίων")· και, ως κερασάκι στην τούρτα, και μάλλον σε υπόρρητη σύνδεση με το θαύμα της μετουσίωσης του Γρίβα από Χίτη σε ΕΑΜίτη της Λεμεσού, ένα πεντακάθαρο σπρώξιμο στον Γιώργο Λιλλήκα, τον Πάνο Καμμένο της Κύπρου, υπό τη μορφή διπλού τάκλιν σε Αναστασιάδη και Χριστόφια, ήτοι ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ ("Δεν επέβαλαν τα τανκς το Μνημόνιο στην Ελλάδα, ούτε με τανκς θα επιβληθεί στην Κύπρο, αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις και εκλεγεί ο Νίκος Αναστασιάδης ως (ελπίζουμε, όχι ο τελευταίος) Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας" [...] "Σε μια εποχή που ο Χριστόφιας ήταν ο αναμφισβήτητος κυρίαρχος στην κυπριακή πολιτική σκηνή επικρίναμε έντονα τις πολιτικές του επιλογές, συγκρίνοντάς τον μάλιστα με τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και προβλέποντας ότι μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή το κυπριακό κράτος και την κυπριακή αριστερά («Η Κύπρος σε παγίδα», Λιβάνης, 2008). Ο Γκορμπατσώφ έβαλε την ΕΣΣΔ σε τροχιά αυτοκαταστροφής, με «σοσιαλδημοκρατική» ιδεολογία και εκλαμβάνοντας τους εχθρούς της ΕΣΣΔ (Δύση, ιδίως ΗΠΑ) ως φίλους. Αλλά δεν μπορούσε να την ολοκληρώσει, να διαλύσει την ΕΣΣΔ, όπως και ο Χριστόφιας, λόγω των κοινωνικών δεσμών και των ιστορικών καταβολών του ΑΚΕΛ, δεν μπόρεσε ποτέ να πει το «ναι» στο σχέδιο Ανάν").


Τίποτε από τα παραπάνω δεν σημαίνει βέβαια ότι οι άλλες δύο επιλογές, αυτές που απαξιώνει, λιγότερο ή περισσότερο άμεσα, ο επαπειλούμενος και στην Κύπρο Έλλην της ...Ίσκρα (θου Κύριε!) υπόσχονται οτιδήποτε ευοίωνο για τον κυπριακό λαό· αντιθέτως, ποτέ στην πρόσφατη κυπριακή ιστορία δεν υπήρξε τόσο μαζική και ενστικτώδης αίσθηση της παγίδευσης σε "μια απ' τα ίδια", σε ψευδοεπιλογές και στον συνεπαγόμενο εκβιασμό του "μικρότερου κακού." 

Στο ιστολόγιο αυτό τοποθετηθήκαμε ήδη τόσο ενάντια στη λογική αυτή όσο και υπέρ της λευκής ψήφου στις εκλογές. Με δεδομένη την βέβαιη και κατά τη γνώμη μας πολιτικά επιβεβλημένη ήττα του ΑΚΕΛ, θα προτιμούσαμε σαφώς έναν δεύτερο γύρο χωρίς τον Λιλλήκα. Ναι μεν το ΑΚΕΛ θα έχανε άνετα και καθαρά, όπως δείχνουν οι σχετικές δημοσκοπήσεις, αλλά θα προλαμβανόταν αυτό που φυσικά ενθαρρύνει μέσω Ίσκρα ο κύριος Κωνσταντακόπουλος, τουτέστιν η υλοποίηση της ονείρωξης Τσίπρας+Καμμένος=LFE, με ένα σοβαρό ποσοστό ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ να στρέφονται στον άκρως επικίνδυνο "αντιμνημονιακό" δημοκόπο που πέρασε μάλιστα ένα φεγγάρι και απ' το κόμμα. Ακόμα και αν χάσει τις εκλογές ο Λιλλήκας σε αναμέτρηση με τον Αναστασιάδη, πράγμα για το οποίο δεν είμαι απόλυτα βέβαιος, θα έχει "σκουπίσει" προς τη δεξιά ένα σοβαρό κομμάτι της βάσης του ΑΚΕΛ, στο οποίο θα πούμε οριστικό bye-bye, μιας και δύσκολα δεν θα το χρησιμοποιήσει για να στήσει ένα νέο "τρίτο πόλο" ανάμεσα στη χρεοκοπημένη σοσιαλδημοκρατία και την εθνικώς "συμμοφωμένη" κεφαλαιοκρατική δεξιά. Η ζημιά θα είναι μικρότερη αν δεν περάσει στον δεύτερο γύρο.

Γιατί πρέπει να χάσει το ΑΚΕΛ; Επειδή δεν έχει κανένα απολύτως μέλλον ως έχει και επειδή όσο παραμένει με τεχνητά μέσα στην κυβερνητική ζωή παρεμποδίζει κάθε προοπτική λαϊκής αντίστασης στον καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό όλεθρο που μαγειρεύεται για την Κύπρο. Ως αντιπολίτευση, ο σιδηρός του έλεγχος πάνω στην ΠΕΟ, που στην παρούσα φάση δεν βοηθά ούτε την ΠΕΟ, ούτε, πολύ περισσότερο, τους ίδιους τους εργάτες, θα αναγκαστεί να χαλαρώσει, έστω και λόγω πολιτικάντικης προσαρμογής στον ρόλο της αντιπολίτευσης. Το πόσο δεν το ξέρουμε ακριβώς (αν πάρουμε το "δεν θα κατέβουμε στους δρόμους" του ΣΥΡΙΖΑ και το μοντέλο του της "υπεύθυνης αντιπολίτευσης" ως δεδομένα μάλλον πολύ λίγο), αλλά οι παρούσες συνθήκες, με την μερική και υπό σαφείς προϋποθέσεις εξαίρεση της απεργιακής κινητοποίησης των οικοδόμων, είναι πραγματικά ασφυκτικές. Πέρα από την ωφέλεια για την μεγαλύτερη άνεση κινήσεων του εργατικού κινήματος που θα είχε η αποκαθήλωση του ΑΚΕΛ από έναν κυβερνητικό θώκο όπου σάπισε, υπάρχει και μια αμυδρή ελπίδα για εσωκομματικές εξελίξεις σε γόνιμη κατεύθυνση -- και εννοώ, αν όχι τη διάσπαση, τουλάχιστον την απόσπαση ενός κομματιού από το κόμμα. Όσο το ΑΚΕΛ παραμένει κυβερνών κόμμα κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί. 

Θα υποφέρουν τα λαϊκά στρώματα με Αναστασιάδη στην κυβέρνηση; Αναμφισβήτητα, και μάλλον αρκετά πιο γρήγορα και πιο σφοδρά από ό,τι με μια (μάλλον απίθανη) κυβέρνηση ΑΚΕΛ. Αλλά το πόσο γρήγορα θα ψηθείς στη φωτιά, αν είναι καλύτερο να σιγοψήνεσαι ή να ψήνεσαι σε γκριλ τίγκα στο κάρβουνο είναι ένα μάλλον υποκειμενικό ερώτημα: το να σιγοψήνεσαι μάλλον δεν ωφελεί σε τίποτε, το να νιώσεις άμεσα τις επιπτώσεις μπορεί να αποβεί χρησιμότερο, εντελώς καταστροφικό, ή στο τέλος --όπως στην επί μακρόν αποσβολωμένη Ελλάδα-- αδιάφορο.

Δεύτερο ερώτημα: Θα πρέπει να κάνουμε αρκετά τους χαζούς και τα στραβά μάτια αν η ΠΕΟ οργανώσει αντιπολιτευτικού χαρακτήρα κινητοποιήσεις, στο όνομα του καλού του εργατικού κινήματος; Επίσης ναι. Δεν έχουμε τίποτε καλύτερο από την λαϊκή/εργατική πίεση, έστω και σε χαμηλά επίπεδα έντασης και στρατηγικής στόχευσης προς το παρόν, και έχουμε αρκετά που θα είναι πολύ χειρότερα (έναν δεύτερο γύρο "αγανάκτησης" όπου θα κάνει πάρτι η ακροδεξιά του ΕΛΑΜ, για παράδειγμα).

Τρίτο ερώτημα: Θα πρέπει να επιδιώξουμε την όξυνση των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων μέσα στο ΑΚΕΛ με σκοπό τη δημιουργία ενός κομμουνιστικού πυρήνα, οσοδήποτε μειονοτικού; Θα έλεγα επίσης ξεκάθαρα ναι, γιατί τα ιδεολογικά οφέλη από έναν τέτοιο πυρήνα στην αντιστάθμιση της λαίλαπας ιμπεριαλιστικού εθνικισμού και καπιταλιστικού ξεσαλώματος στην εργατική καμπούρα είναι σημαντικότερα από τα ποσοστά σε μια χώρα όπου η μαρξιστική θεωρία έβαλε τα δυο πόδια στο στενό παπούτσι του Κυπριακού επί δεκαετίες.

Τελυταίο ερώτημα: Πρέπει να προπαγανδίσουμε, ως κομματικά αδέσμευτοι κομμουνιστές στην Κύπρο, το "όχι" στον μικρό Ναπολέοντα της Κύπρου όταν μιλάμε με απογοητευμένους ΑΚΕΛικούς που το σκέφτονται, αν όχι για τον πρώτο γύρο, έστω για τον δεύτερο -- έστω κι αν αυτό σημαίνει να γυρίσουν την Κυριακή στην νερόβραστη αγκαλιά του Σταύρου Μαλά; Νομίζω πως ναι, αυτό είναι αναγκαίο κακό. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να προειδοποιούμε σε όλους τους τόνους και με όλους τους τρόπους ότι και οι τρεις υποψήφιοι έχουν επικυρώσει το σύρσιμο της Κύπρου στο επίκεντρο ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών από τους οποίους ο εργαζόμενος λαός, τα φτωχά λαϊκά στρώματα --Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Λατίνοι, Αρμένιοι-- δεν μπορεί παρά να βγει πολλαπλά και ίσως τραγικά χαμένος. 

Επείγουσα ανάγκη λοιπόν σήμερα, αμέσως μετά τις εκλογές, η οικοδόμηση από το μηδέν, ουσιαστικά, μετά την αποστασία του ΑΚΕΛ, της αντι-ιμπεριαλιστικής συνείδησης του λαού σε μαρξιστική και όχι καφενειο-αριστεροδέξια βάση: η καλλιέργεια της αντίληψης ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο αντικαπιταλισμός και η σοσιαλιστική προοπτική ενάντια στη βαρβαρότητα εξαρτώνται άμεσα από την γνώση για τις μορφές δράσης και διάρθρωσης του μονοπωλιακού κεφαλαίου, καθώς και από την ενσυνείδητη επίγνωση για τον θανάσιμο κίνδυνο που εκπροσωπεί σε καιρούς ένταξης σε οξυμένες ιμπεριαλιστικές αντιπαραθέσεις ο αστικός εθνικισμός, ιδιαίτερα για μια πολυβασανισμένη χώρα όπως η Κύπρος.

5 σχόλια:

  1. Θα συμφωνήσω τόσο με τους προβηματισμούς σου και με την ουσία του άρθρου σου. θα θέσω και εγώ 2 δικούς μου προβληματισμούς.
    Αφήνωντας στην άκρη τον υποκειμενικό παράγοντα, οι αντικειμενικές συνθήκες δεν θεωρώ ότι υπάρχουν, σε αντιθεση με την Ελλάδα, για σοσιαλιστική οικοδόμηση, χωρις να σημαίνει αυτό ότι βάζουμε τον μαρξισμό-λενινισμό για ύπνο. Μια μικρή οικονομία βασισμένη σε μεγάλο βαθμό στις υπηρεσίες, χωρις βιομηχανία και με την γεωργία να αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες του πλυθησμού. Έχεις υπόψη σου κάτι επεξεργασμένο σε αυτό τον τομέα;

    Επίσης μου προκαλεί εντύπωση το γιατί το ΚΚΕ αφήνει το ΑΚΕΛ στο απυρόβλητο, δεδομένου ότι δεν χαρίστηκε στο Γαλλικό και το Ισπανικό. Ίσως να περιμένει εσωκομματική διεργασίες; Εμπιστεύεται ακόμα το ΑΚΕΛ για το θέμα του Κυπριακο

    Enrique Lister

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Για το ΑΚΕΛ, το ζήτημα έχει τεθεί στον προσυνεδριακό και ελπίζω να υπάρξουν κάποιες αποφάσεις που σε τελική ανάλυση θα προστατεύουν τους κομμουνιστές και στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

    Για το θέμα της μορφής και διάρθρωσης της κυπριακής οικονομίας, δεν έχω κάτι υπόψη από σοσιαλιστική σκοπιά, αλλά νομίζω το πρόβλημα και έλειμμα είναι ευρύτερο στον τομέα αυτό, δεν αφορά μόνο την Κύπρο.

    Συνθήκες για σοσιαλιστική οικοδόμηση στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν βλέπω. Όμως θεωρώ τον ρόλο του ΚΚΕ εξαιρετικά σημαντικό σε μια ευρύτερη διαδικασία ανοικοδόμησης των κομμουνιστικών κινημάτων κι ελπίζω να αντέξει στις πιέσεις και να κερδίσει περισσότερο την εμπιστοσύνη των μαζών. Το τοπίο είναι ακόμα ρευστό εξαιτίας της αδυναμίας οικονομικής σταθεροποίησης, και η ελληνική εργατική πρωτοπορία είναι αναγκασμένη να παλέψει. Πιστεύω πως αυτό το κομμάτι του ελληνικού λαού έχει δώσει έναν αγώνα χωρίς όμοιο στην Ευρώπη και χωρίς την αναγνώριση σχεδόν κανενός εκτός Ελλάδας. Ίσως στην Κύπρο να γνώρισα τους μόνους ανθρώπους που το πιστώνουν για την αγωνιστικότητα και το κουράγιο του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. O Anastasiadis πολεμάει με τον Αναστασιάδη για να πείσει πως δεν είναι γιεςμαν. Οι Κύπριοι θα ξεχάσουν το σχέδιο Ανάν ιδιαίτερα μετά την "πανηγυρική" "δικαίωση" με την ένταξη στην ΕΕ; (αν δεν κάνω λάθος το Ανάν ήταν πριν την ένταξη και τους φόβιζαν πως δεν θα μπουν)
    Έμπειρος ρήτορας, αλλά όταν ακούγεται η λέξη "Ανάν" πρέπει να αδειάζει από ψήφους η δεξαμενή του.

    Ο Μεσαίος έχει όνομα αλλά δεν πρόκειται να το θυμηθώ και οι Κύπριοι μάλλον θα τον ξεχάσουν γρήγορα. Δεν έφτιαξε ούτε καν μία πειστική απάντηση μπροστά στον σκόπελο της απολογίας για το προηγούμενο καθεστώς. Είναι κάποιος με έργο στην Κύπρο;

    Ο Τρίτος - Λιλλήκας λοιπόν- ανέτοιμος ως ρήτορας και με κομπιάσματα είναι ασπρόμαυρος:
    Ή ακόμη και τα μειονεκτήματά του γίνονται πλεονεκτήματα της θέσης πως είναι αυθεντικός και αληθινός ή ξεκαθαρίζεις πως είναι φασίστας και επικίνδυνος και καθαρίζεις μαζί του.

    Θεωρώ πως μία ματιά τρίτου όπως τους είδε στο ντιμπειτ θα σε βοηθήσει για τις προβλέψεις σου. Δική μου εκτίμηση πως αν παίξει το χαρτί "ΟΧΙ" του παλιού σχεδίου ο υποψήφιος είναι σφόδρα πιθανό να οδηγήσει σε ΝΕΑ "έκπληξη".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν διαφωνώ ούτε σε ένα ι με όσα γράφεις πιο πάνω. Ένα σύντομο σχόλιο/διόρθωση. Εκεί που λες για τους οικοδόμους και την απεργία ως εξαίρεση.

    Απόψε έληξε η απεργία μετά από 20 μέρες. Οι του ΑΚΕΛ και της ΠΕΟ θα παρουσιάσουν το αποτέλεσμα ως νίκη για τους εργαζόμενους κτλ. Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική. Η ΠΕΟ αποδέκτηκε την απαράδεκτη διαμεσολάβηση της Υπουργού Εργασίας -μέλους του Π.Γ. του ΑΚΕΛ και στελέχους της ΠΕΟ- και ουσιαστικά ο Σϋνδεσμος Εργολάβων στο μόνο που υπαναχώρησε είναι στη διάρκεια της συλλογικής σύμβασης που θα υπογραφτεί. Δηλαδή αντί μέχρι το Δεκ. 2014 που ήθελε το συνδικαλιστικό κίνημα και αντί μέχρι τον Δεκ. 2013 που ήθελαν οι εργολάβοι, θα ισχύσει μέχρι τον Ιούνιο του 2014. Μοίρασαν ουσιαστικά τη διαφορά...

    Κύπριος ΚΚΕς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Ένα σύντομο σχόλιο/διόρθωση. Εκεί που λες για τους οικοδόμους και την απεργία ως εξαίρεση. "

      Δες το λίγο πιο προσεκτικά και read between the lines που λέμε: "με την μερική και υπό σαφείς προϋποθέσεις εξαίρεση της απεργιακής κινητοποίησης των οικοδόμων"...

      Διαγραφή