Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Η Κύπρος, το τρίτο κόμμα, και ο "τρίτος πόλος"

Η ανάλυσή μου για το χθεσινό εκλογικό αποτέλεσμα στην Κύπρο αφορά αποκλειστικά την κρίσιμη σημασία αυτού το οποίο το εκλογικό σύστημα στη χώρα φαίνεται να στερεί σημασίας: το γεγονός ότι ένας πολιτικός χωρίς μαζικό κόμμα από πίσω του, ο Γιώργος Λιλλήκας, πήρε ένα ποσοστό πολύ κοντά στο 25% -- έναν στους τέσσερις ελληνοκύπριους.

Η καριέρα του Λιλλήκα ως υπουργού του ΑΚΕΛ που διαφώνησε με το κόμμα όταν αυτό απέσυρε την στήριξή του στον "απορριπτικό" (ενν. για το σχέδιο Αννάν) Τάσσο Παπαδόπουλο είναι ένα στοιχείο που ενισχύει την υποψηφιότητά του για χειρισμό αυτού του 25% ώστε να διαμορφωθεί ένας νέος, "τρίτος πόλος" ανάμεσα στην εμφανώς ξοφλημένη σοσιαλδημοκρατία του ΑΚΕΛ και τον ανοιχτό νεοφιλελευθερισμό του ΔΗΣΥ και του Αναστασιάδη.

Ο τρίτος αυτός πόλος θα χρειαστεί περαιτέρω ζυμώσεις και επεξεργασίες, ιδιαίτερα μιας και, υπό την πίεση των επιθέσεων ΔΗΣΥ, ο Λιλλήκας εξαναγκάστηκε σε πολλές κυβιστήσεις γύρω από τις θέσεις του για το Μνημόνιο και το κυπριακό. 

Έχει όμως πρόθυμους πρωτεργάτες αυτούς που συναθροίζονται γύρω από το "Αριστερό Ρεύμα" Λαφαζάνη, την ιδεολογικά επικερδή αυτή επιχείρηση ψευδοαντιπολίτευσης στον ΣΥΡΙΖΑ της οποίας ο πραγματικός στόχος και σκοπός, όπως έχω πολλάκις γράψει, δεν έχει καμία σχέση με το να "πιέσει τον ΣΥΡΙΖΑ προς τα αριστερά."

Στην Ίσκρα, το ιστολόγιο του Αριστερού Ρεύματος (και όχι μόνο), διαφάνηκαν εδώ και λίγο καιρό τα ιδεολογικά υλικά με τα οποία θα επιχειρηθεί η συγκρότηση του "τρίτου πόλου", και συγκεκριμένα στα άρθρα "Θανάσιμος Κίνδυνος για το κυπριακό κράτος και τους Έλληνες της Κύπρου" του Δ. Κωνσταντακόπουλου (το οποίο σχολίασα σύντομα εδώ), "Η ελληνική αριστερά και το κυπριακό ζήτημα", του Β. Κ. Φούσκα, "Αυτοκτονεί σήμερα η Κύπρος", του Γ. Δελαστίκ (άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Ίσκρα αλλά έχει στο μεταξύ κατεβεί) και "Φανατικός Μνημονιακός και 'Ανανιστής' ο νέος πρόεδρος της Κύπρου" (το παρόμοιων στοχεύσεων κείμενο Δελαστίκ "Σήμερον Κρεμάται" δεν έχει ανεβεί στο Ίσκρα αλλά στο Σεισάχθεια).


Ο λόγος ο οποίος αναδύεται από τα κείμενα αυτά είναι αρκετά συνεκτικός ώστε να μπορούν να διακριθούν κάποιες βασικές πολιτικές και ιδεολογικές του κατευθύνσεις:

α) Επιτίθεται τόσο ενάντια στο ΔΗΣΥ όσο και ενάντια στο ΑΚΕΛ, αποδίδοντας και στα δύο κόμματα "προδοτική" --"ταξικά" και "εθνικά"-- λειτουργία. Συνεπώς, στηρίζει έμμεσα την αναγκαιότητα ενός τρίτου πόλου, που θα είναι "πατριωτικότερος" των "Τσολάκογλου" του ΔΗΣΥ και "ταξικότερος" των "Γκορμπατσόφ" του ΑΚΕΛ. Η χρησιμότητα της στάσης αυτής για τον χώρο που άνοιξε ο Γ. Λιλλήκας είναι σαφής.

β) Επιτίθεται στις "ενδοτικές" λύσεις αλα Σχέδιο Ανάν, απορρίπτοντας την ιδέα της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας, όπως ακριβώς έκανε ο Γ. Λιλλήκας (βλ. άρθρο Φούσκα).

γ) Επιτίθεται στις "λενινιστικές" απόψεις περί εθνικής αυτοδιάθεσης αναγάγοντάς τις σε πονηρή μπολσεβίκικη realpolitik (Φούσκας), δηλαδή, ουσιαστικά, επιτίθεται στην ιδέα ότι ο ελληνικός μαρξισμός οφείλει να σεβαστεί την κυπριακή αυτοδιάθεση και να μην συνεχίσει την παράδοσή του σε "εθνοσωτήριες" παρεμβάσεις που θεμελίωσαν "προσωπικότητες" του χώρου όπως ο Γ. Καραμπελιάς και η παρέα του σε διάφορα κόμματα. Βέβαια, όπως δείχνει το άρθρο του Β.Κ. Φούσκα, δεν χρειάζεται πλέον καν η διεκδίκηση του "μαρξισμού" για τον σκοπό αυτό, αρκεί η επίκληση της "ριζοσπαστικής αριστεράς."

δ) Χτίζει μεθοδικά, με τον τρόπο αυτό, ένα νέο πεδίο εφαρμογής της καταπληκτικής φόρμουλας "συμμαχία πατριωτικής βάσης μεταξύ εργατικής τάξης και μικροαστών" με την οποία διεμβολίζει ταυτόχρονα το ΚΚΕ στην Ελλάδα, πίσω βέβαια από το άλλοθι της "πιστότητας στις αποφάσεις του 15ου συνεδρίου."

ε) Προετοιμάζει, με άλλα λόγια, μια μελλοντική "αστική διαχείριση" της κρίσης στην Κύπρο η οποία ελπίζει να φέρει τις δύο χώρες κοντά στη βάση μιας νέας αστικής ηγεμονίας που θα διατυμπανίσει το "εθνικό συμφέρον" και την "αντίσταση στους κατακτητές" μέσα στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και των συμφερόντων των αντίστοιχων ελληνικών και ελληνοκυπριακών αστικών τάξεων από συμμαχίες, ασκήσεις ισορροπίας, και deals για την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου.

στ) Προετοιμάζει, ταυτόχρονα και απαραίτητα, την διάλυση ή έστω την ιδεολογική υπόσκαψη της επαναστατικής κατεύθυνσης (και άρα και κυπριακής επίδρασης) του ΚΚΕ, το οποίο, μετά και την ιδεολογική απονομιμοποίηση του ΑΚΕΛ, απομένει το τελευταίο εμπόδιο της πλήρους ενσωμάτωσης της "αριστεράς" στον ιμπεριαλισμό. Η εξόντωση του ΚΚΕ είναι κρίσιμης σημασίας διάσταση για το εγχείρημα μιας νέας αστικής "αδελφοποίησης" Ελλάδας-Κύπρου, τόσο λόγω της ενοχλητικότατης στάσης του για τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των αστικών τάξεων και των δύο χωρών, όσο και επειδή η ύπαρξή του θα μπορούσε να ενθαρρύνει κάτι απαιτητικότερο από Λαφαζανική σούπα ως εναλλακτική στο ΑΚΕΛ στην Κύπρο. Φυσικά, ο "αριστερός" ιμπεριαλισμός της εναλλακτικής αυτής σοσιαλδημοκρατίας που εποφθαλμιά ήδη το "οικόπεδο" του 25% του Γ. Λιλλήκα, σκοπεύει να κρυφτεί για αρκετό διάστημα πίσω από ακελοδησυκτόνες κορώνες περί "εξάρτησης", "υποτέλειας", και επαπειλούμενου "αφανισμού του [περιούσιου ελληνικού] λαού" των δύο χωρών, και να αποδίδει την εξαθλίωση της εργατικής τάξης στην "καμμένη γη" που της κληροδότησε το "παλαιοκομματικό κατεστημένο" στις δύο χώρες.

1 σχόλιο:

  1. Ζούμε στην εποχή της πλήρους κυριαρχίας του χρήματος ...

    (και φυσικά αυτών που το κατέχουν)

    Και, για να μπορούν να κοροϊδεύουν τον κόσμο, φτάνουν (αυτοί που υπηρετούν το χρήμα και τους κατέχοντες αυτό), φτάνουν εύκολα στο επίπεδο της ... παραφιλολογίας !

    (ή αυτό που λέμε, πολλά λόγια, αλλά από ουσία τίποτα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή