Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Ερευνητικά παραδείγματα στις αγγλόφωνες σπουδές για την περίοδο της τρομοκρατίας στην ΕΣΣΔ (ΙI)

Άλλοι ιστορικοί, οι οποίοι ενδιαφέρονται περισσότερο για την κοινωνική, την θεσμική και την οικονομική ιστορία, απορρίπτουν την πρωταρχικότητα μιας μονολιθικής ιδεολογίας και απεικονίζουν αντ' αυτής μια δυναμική εξουσίας η οποία χαρακτηρίζεται από την παλινδρόμηση, τις εσωτερικές γραφειοκρατικές διαμάχες, τις διαφορές άποψης, και τη λαϊκή συμμετοχή. Αντί για την προσωπική δίψα του Στάλιν για "ολοκληρωτική ισχύ", δίνουν έμφαση στην επίδραση της αβεβαιότητας, της σύγχυσης, και των κοινωνικών εντάσεων για την επιδείνωση της τρομοκρατίας. Επικεντρώνοντας την έρευνά τους στις συγκρούσεις ανάμεσα σε βιομηχανικά εγχειρήματα, επιστημονικά ιδρύματα, αγροτικές κολλεκτίβες, στρατιωτικές μονάδες και κομματικές οργανώσεις, οι συγγραφείς αυτοί δείχνουν ότι υπήρχαν πολυάριθμοι άλλοι παράγοντες που μπορεί να συνέβαλλαν στην αποκαθαρκτική βία του Στάλιν. [1] Πολλοί ιστορικοί συνδέουν την τρομοκρατία με την ευρύτερη κοινωνική ιστορία της δεκαετίας του 1930, και με την πάλη του κράτους με τα κατεστημένα κοινωνικά, ταξικά και τοπικά συμφέροντα. [2]  Καινούργιες έρευνες έχουν επίσης τοποθετήσει την τρομοκρατία στα πλαίσια μιας μακρότερης ιστορίας σοβιετικής αστυνόμευσης διάφορων κοινωνικών ομάδων, αρχής γενομένης από την απέλαση, σύλληψη, και εκτέλεση των κουλάκων και άλλων αγροτικών, υποτιθέμενα αντικρατικών ομάδων κατά την καμπάνια για κολλεκτιβοποίηση του 1929-1930. Μετά την εισαγωγή διαβατηρίων εσωτερικού το 1932, η αστυνομία διενήργησε μαζικές σκούπες στις αστικές περιοχές για να συγκεντρώσει αναξιοπαθείς, εγκληματικές και περιθωριακές ομάδες οι οποίες κατόπιν καταδικάζονταν μέσω σωμάτων (τρόικες) που θεσπιζόταν εκτός του επίσημου δικαστικού συστήματος. Οι μαζικές συλλήψεις, η απουσία συγκεκριμένων κατηγοριών, και η έκνομη καταδίκη προσέφεραν τη βάση για τις κατοπινές συλλήψεις κοινωνικών και εθνικών ομάδων το 1937-1938. [3] Κάποιοι λίγοι ιστορικοί έχουν επικεντρωθεί στο άτομο. Βασιζόμενοι σε ημερολόγια, συνεντεύξεις, και άλλες πηγές, έχουν διερευνήσει τον "σοβιετικό εαυτό" και τον βαθμό στον οποίο οι σοβιετικοί πολίτες εσωτερίκευσαν τις απόψεις των ηγετών τους και τα ιδανικά της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας. [4]


Σημειώσεις
[1] Οι μελέτες αυτές περιλαμβάνουν: William J. Chase, Εχθροί εντός των πυλών; Η Κομιντέρν και η σταλινική καταστολή, 1934-1939 (Yale UP, 2001)· Sheila Fitzpatrick, "Εργάτες εναντίον αφεντικών: Η επίδραση των μεγάλων εκκαθαρίσεων για τις σχέσεις εργασίας-μάνατζμεντ", στο Lewis H. Siegelbaum και Ronald Grigor Suny, επιμ., Κάνοντας τους εργάτες σοβιετικούς: ισχύς, τάξη και ταυτότητα (Cornell UP, 1994), σ. 311-340· Fitzpatrick, Οι αγρότες του Στάλιν: Η αντίσταση και η επιβίωση στο ρώσικο χωριό μετά την κολλεκτιβοποίηση (Oxford, 1994)· J. Arch Getty, Οι πηγές των μεγάλων εκκαθαρίσεων: Επανεξετάζοντας το σοβιετικό Κομμουνιστικό Κόμμα, 1933-1938 (Cambridge, 1985)· Getty, "Κράτος και κοινωνία υπό τον Στάλιν: Συντάγματα και εκλογές στην δεκαετία του 1930", Slavic Review, τομ. 50, αρ. 1 (1991)· Getty και Oleg V. Naumov, Ο δρόμος προς την τρομοκρατία: Ο Στάλιν και η αυτοκαταστροφή των Μπολσεβίκων, 1932-1939 (Yale UP, 1999)· Getty και Roberta T. Manning, επιμ., Σταλινική τρομοκρατία: Νέες οπτικές (Cambridge, 1993)· Manning, "Η διακυβέρνηση στην σοβιετική επαρχία στην σταλινική δεκαετία του 1930: Η περίπτωση του Belyi Raion το 1937", The Carl Beck Papers in Russian and East European Studies, αρ. 301 91984)· E.A Rees, επιμ., Σχέσεις κέντρου-περιφέρειας στο σταλινικό κράτος, 1928-1941 (Palgrave Macmillan, 2002). Gábor Rittersporn, Σταλινικές απλουστεύσεις και σοβιετικές επιπλοκές: Κοινωνικές εντάσεις και πολιτικές συγκρούσεις στην ΕΣΣΔ, 1933-1953 (Harwood, 1991)· Asif Siddiqi, "Η κόκκινη λάμψη του πυραύλου: Τεχνολογία, σύγκρουση και τρομοκρατία στην ΕΣΣΔ", Technology and Culture, τομ. 44, αρ. 3, (Ιούλιος 2003)· Peter H. Solomon Jr., Το σοβιετικό ποινικό δίκαιο υπό τον Στάλιν (Cambridge, 1996)· Robert W. Thurston, Ζωή και τρομοκρατία στην σταλινική Ρωσία 1934-1941 (Yale UP, 1996)· Thurston, "Επανεκτιμώντας την ιστορία των σοβιετικών εργατών: Ευκαιρίες για κριτική και συμμετοχή στην λήψη αποφάσεων", στο Stephen White, επιμ., Νέες κατευθύνσεις στην σοβιετική ιστορία (Cambridge, 1992).

[2]  Wendy Z. Goldman, Τρομοκρατία και δημοκρατία στην εποχή του Στάλιν: Η κοινωνική δυναμική της καταστολής (Cambridge UP, 2007)· James R. Harris, Τα μεγάλα Ουράλια: Ο τοπικισμός και η εξέλιξη του σοβιετικού συστήματος (Cornell UP, 1999)· David Priestland, Ο σταλινισμός και η πολιτική της κινητοποίησης: Ιδέες, εξουσία και τρομοκρατία στην Ρωσία του μεσοπολέμου (Oxford, 2007).

[3] Lynne Viola, V.P. Danilov, και Denis Kozlov, Ο πόλεμος ενάντια στους αγρότες, 1927-1930: Η τραγωδία της σοβιετικής επαρχίας (Yale, 2005)· Viola, Το άγνωστο Γκουλάγκ: Ο χαμένος κόσμος των ειδικών κοινοτήτων του Στάλιν (Oxford, 2007)· Viola, "Ο ρόλος του OGPU στην αποκουλακοποίηση, τις μαζικές απελάσεις και την ειδική επανεγκατάσταση το 1930", The Carl Beck Papers in Russian and East European Studies, αρ. 1406 (Ιανουάριος 2000). Για την ιστορία της σοβιετικής αστυνόμευσης, βλ. Hagenloh, Η αστυνομία του Στάλιν· David R. Shearer, Η αστυνόμευση του σοσιαλισμού του Στάλιν: Καταστολή και κοινωνική τάξη στην ΕΣΣΔ, 1924-1953 (Yale UP, 2009).

[4] Anna Krylova, "Το επίμονο φιλελεύθερο υποκείμενο στις σοβιετικές σπουδές", Kritika: Explorations in Russian and Eurasian History, Χειμώνας 2000· Natalia Korenvskaya, Veronique Garros, και Thomas Lahusen, επιμ., Εγγύτητα και τρομοκρατία: Σοβιετικά ημερολόγια της δεκαετίας του 1930 (New Press, 1995)· Jochen Hellbeck, Επανάσταση κατά νου: Γράφοντας ένα ημερολόγιο υπό τον Στάλιν (Harvard, 2006)· Halfin, Οικείοι εχθροί· Halfin, Σταλινικές εξομολογήσεις: Ο μεσιανισμός και η τρομοκρατία στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ (UP of Pittsburgh, 2009)· Orlando Figes, Αυτοί που ψιθυρίζουν: Η ιδιωτική ζωή στην Ρωσία του Στάλιν (Metropolitan Books, 2007).

Το πρώτο μέρος εδώ.

2 σχόλια:

  1. Ξαναβάζω το λινκ για το άρθρο της Κρύλοβα εδώ: http://people.duke.edu/~krylova/The_Tenacious_Liberal_Subject_in_Soviet_Studies_2000.pdf

    Στο άρθρο για τον Ολοκληρωτισμό από την ΚΟΜΕΠ που ανέβασες προηγουμένως, αναφέρεται η τάση της αστικής ιστοριογραφίας να αποιστορικοποιεί την έννοια του ανθρώπου. Η Κρύλοβα ασχολείται ακριβώς με αυτό το ζήτημα. Είναι κατατοπιστικότατο το άρθρο της, έστω και ως απλή βιβλιογραφική επιθεωρηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή