Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Γνωστά τσιτάτα του Λένιν που ποτέ δεν είπε ο Λένιν

Οι υποσχέσεις είναι σαν την κρούστα στις πίτες: τις φτιάχνουμε για να τις σπάμε.
Αποδόθηκε ψευδώς στον Λένιν, ειπώθηκε από τον Τζόναθαν Σουϊφτ.

Χρήσιμοι ηλίθιοι
Δεν εντοπίζεται πουθενά στο έργο του Λένιν. Χρησιμοποιείται συχνά από αντικομμουνιστές για να περιγράψει τα ασυνείδητα "όργανα" των κομμουνιστών.

Πρώτα θα αρπάξουμε την ανατολική Ευρώπη, μετά τις μάζες της Ασίας, μετά θα περικυκλώσουμε τις ΗΠΑ, που θα είναι το τελικό φρούριο του καπιταλισμού. Δεν θα χρειαστεί να επιτεθούμε. Θα πέσει σαν ώριμο φρούτο στα χέρια μας.
Αποδόθηκε στον Λένιν ψευδώς από τον καρδινάλιο Francis Spellman.

Θα κρεμάσουμε τους καπιταλιστές με το σκοινί που θα μας πουλήσουν.

Θα συμμαχήσουμε και με το διάβολο και με τη γιαγιά του εν ανάγκη.

Αν καταστραφούν τρία τέταρτα της ανθρωπότητας, το σημαντικό είναι αυτό που θα απομείνει να είναι κομμουνιστές.

Δώστε μου μια οργάνωση από επαγγελματίες επαναστάτες και θα γυρίσω τον κόσμο ανάποδα!
Αυτό που έγραψε ο Λένιν, στο Τι να κάνουμε: "φερθήκαμε σαν ερασιτέχνες σε μια στιγμή που μπορεί και να μπορούσαμε να πούμε: 'δώστε μας μια οργάνωση επαναστατών και θα ανατρέψουμε τη Ρωσία!'"

Ένας θάνατος είναι τραγωδία, ένα εκατομμύριο θάνατοι είναι στατιστική.
Συνηθέστερα αποδίδεται στον Στάλιν, αλλά κάποιες φορές και στον Λένιν. Δεν εντοπίζεται πουθενά στο έργο είτε του ενός είτε του άλλου. Η πλησιέστερη φράση στην υποτιθέμενη εμφανίζεται ως δήθεν παράθεμα από τον Στάλιν σε βιβλιοκρισία στους New York Times το 1958.  Σύμφωνα με άλλη πηγή, η φράση εμφανίζεται νωρίτερα, το 1948, στο αμερικανικό περιοδικό Atlantic Monthly, και ακόμα νωρίτερα, το 1947, σε άρθρο για τον Στάλιν. Μια πολύ παρόμοια φράση εμφανίζεται στο μυθιστόρημα Μαύρος οβελίσκος του Έρικ Μαρία Ρεμάρκ (1956). Το μυθιστόρημα αφορά την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία.

25 σχόλια:

  1. "Ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ!"

    Άγνωστη φράση του Λένιν που θα ανακαλυφθεί το 2014.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πρέπει να είχα διαβάσει παλιότερα ένα βιβλίο με τίτλο "They never said it" ή κάτι τέτοιο, στο οποίο ο Λένιν και ο Στάλιν είχαν την τιμητική τους. Είχε πάντως πολύ γέλιο καθώς που και που προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τον γκαιμπελισμό με πολιτικό σχολιασμό του γνωστού υψηλού επιπέδου που βρίσκει κανείς στους new york times (αυτό με τον αλκιβιάδη, τον ζαχαριάδη και τον τσίπρα ήταν και γαμώ), στο new yorker, στο time -- είναι ένας φοβερός τύπος που γράφει συχνά αφιερώματα σε μαρξ και λένιν στα σημαντικότερα πρόσωπα του αιώνα κτλ, δεν ξέρω αν τον γνωρίζεις, το τελευταίο ήταν ο λένιν δικτάτορας και ο μαρξ θεωρητικά αποτυχημένος αλλά προπομπός του...occupy -- ή στον μανώλη καψή ξερωγω.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    2. Παραπέμπω στο βιβλίο που λες σε ένα (ή δυο) από τα παραπάνω λινκ;-)

      Διαγραφή
  2. Συγγνωμη, αλλα το "Θα κρεμάσουμε τους καπιταλιστές με το σκοινί που θα μας πουλήσουν" εγω το εχω ακουσει "οι καπιταλιστες θα μας πουλησουν ακομα και το σχοινι που θα τους κρεμασουμε" ειναι μια εκφραση που τα σπαει και που ταυτοχρονα αποδιδει εστω και καθ υπερβολη την φυση των καπιταλιστων για το παση θυσια κερδος.
    Μπορει να μην το ειπε ο Λενιν πραγματι, αλλα συμπυκνωνει με εναν εξυπνο τροπο τα παραπανω. N'est pas?

    kagemusha

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Non. Ξεχνάς ότι μέρος της ανάλυσης του Λένιν αφορά την σημασία της πολιτικής εξουσίας για την διασφάλιση των οικονομικών συμφερόντων της αστικής τάξης. Μια τέτοια ανάλυση πάει στα σκουπίδια αν θεωρείς ότι οι καπιταλιστές είναι τόσο ηλίθιοι που θα σου πούλαγαν το σκοινί να τους κρεμάσεις, δηλ., θα ρίσκαραν την πολιτική εξουσία που διασφαλίζει την οικονομική απλώς λόγο απληστίας.

      Διαγραφή
    2. την φραση αυτη την εχω διαβασει στο Κομμουνιστικο Μανιφεστο, βεβαια αυτο εχει κυκλογορησει σε πολλες εκδοσεις οπου ο καθε μεταφραστης χρησιμοποιει κατα το δοκουν τις φρασεις των συντακτων του, επομενως ανεξαρτητως αν ακουγεται "βολικο" η "ωραιο" θα ηταν καλο αν μπορουσαμε να ειχαμε το πρωτοτυπο.

      Διαγραφή
    3. Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο έχει ανέβει ολόκληρο εδώ. Θα σου ήμουν ευγνώμων αν μπορούσες να εντοπίσεις τη φράση.

      Διαγραφή
  3. Bookmark η συγκεκριμένη δημοσίευση. Με τα μισά από τα παραπάνω τσουρέκια μας τα'χουν κάνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Από όσο μπορώ να κρίνω, κάπου γύρω στο 80% του τι θεωρεί ο μέσος δυτικός "ιστορία" του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ κατασκευάστηκε μεταξύ του 1944 και του 1959 στις ΗΠΑ. Περιλαμβανομένου του τι νομίζει ο μέσος "αριστερός" δυτικός για την ιστορία του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. στις ΗΠΑ.=ή με χρηματοδότησή τους.

      Διαγραφή
    2. Σε αυτό που λες παραθέτω το βιβλίο "Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης (1917-1991)". Ήδη από την περίληψη ξέρεις τι αντιμετωπίζεις http://www.dardanosnet.gr/book_details.php?id=1975
      Το συγκεκριμένο αντιεπιστημονικό-ανιστόρητο-αντιδραστικό σκουπίδι μοστράρει φάτσα κάρτα στο site του "προοδευτικού" Βαξεβάνη www.koutipandoras.gr, καθώς διαφημίζει τις εκδόσεις Gutenberg.
      Τι να μας πουν μετά και οι χουντάλες για ΕΣΣΔ...

      Διαγραφή
  5. Κάπου είχα διαβάσει τη φράση αυτή που αποδίδεται στο Στάλιν αλλά δεν ήταν ακριβώς έτσι. έλεγε πως για τους ιμπεριαλιστές ένας θάνατος δικού τους είναι τραγωδία, αλλά εκατομμύρια θάνατοι άλλων είναι (για τους ιμπεριαλιστές) απλή στατιστική. Το θυμάμαι, γιατί μια φορά στην Αγγλία είχα δει ένα αφισετάκι για μια εκδήλωση που το τσίταρε και αμέσως ανακάλεσα στη μνήμη μου αυτό που είχα διαβάσει αλλά δυστυχώς δεν είχα σημειώσει πού το είχα δει και έτσι δεν μπόρεσα να τους γράψω από κάτω το ακριβές περιεχόμενο της φράσης! είμαι σίγουρη πως το περιεχόμενο της φράσης ήταν άλλο. Θα το ψάξω και θα επανέλθω.
    ΙΛΡ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ε, δείτε και αυτό:

    http://www.ep.tc/problems/55/

    Φάιβελ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χα χα χα χα! Αυτό είναι πολύτιμο για φωτο για αναρτήσεις! Ευχαριστώ!

      Διαγραφή
    2. @ Φάιβελ

      Άπαιχτο!!! :-)

      tom (the old tom)

      Διαγραφή
  7. Εχω κάτι για να εμπλουτιστεί αυτό το ποστ.

    " ο θάνατος λύνει όλα τα προβλήματα: όχι άνθρωπος, όχι πρόβλημα", για τον Στάλιν προφανώς.




    Death solves all problems — no man, no problem.
    This actually comes from the novel Children of the Arbat (1987) by Anatoly Rybakov. In his later book The Novel of Memories (In Russian) Rybakov admitted that he had no sources for such a statement.
    http://en.wikiquote.org/wiki/Joseph_Stalin



    metalo

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  8. Κατά σύμπτωση, σήμερα στη Βουλή ο κ. Στουρνάρας επανέλαβε (και μάλιστα λάθος) τη δήθεν ρήση του Λένιν, αλλά μίλησε για "πρόθυμους ηλίθιους", προφανώς τη μπέρδεψε με τη συμμαχία των προθύμων :)
    http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=256921&catID=1

    Μια και έπεσα πάνω στο ωραίο αυτό άρθρο, πρόσθεσε στη λίστα των μαϊμού λενινιστικών ρητών και το "Αν θες να καταστρέψεις έναν λαό, εξαφάνισε τη γλώσσα του", μύθο που τον ξεκίνησε ο Καργάκος, αλλά βλέπω ότι τον έχει επαναλάβει και ο Πουλικάκος (!!)
    http://www.tovima.gr/vimamen/guys/article/?aid=452921

    Δεν σκοπεύω να επανέλθω στον σχολιασμό εδώ, ήταν εξαίρεση. Και μια ρεκλάμα για τους ηλίθιους:
    http://sarantakos.wordpress.com/2010/11/14/kasimatislenin/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Δυτικοί, Ανατολικοί και Ανταρτικοί συμφωνούν πως δεν υπάρχει σε κανένα γραπτό του Λένιν η φράση "χρήσιμοι ηλίθιοι".
    Μία ιστορία που τον θέλει να μιλά προφορικά για τα πολιτιστικά στρώματα στην Δϋση και να την χρησιμοποιεί είναι τόσο αμυδρή που ξεθωριάζει εύκολα όταν δίπλα της μπαίνει ως ύποπτος πατρότητας ο Ράντεκ.
    Ο εβραιοσυβριστηςεβραίων Ράντεκ έκανε το θαύμα του. Σχεδόν όλες τις ατάκες που αναφέρονται εδώ θα μπορούσε να τις έχει πει αυτός αν δεν το έκανε και στην πραγματικότητα.

    Ο δενγεννηθηκεδιορίστηκε Στουρνάρας απλά ανέπτυξε την δυναμική των ηλιθίων βάζοντας τους και στην συμμαχία των προθύμων.
    Αναμένουμε με ανυπομονησία τους υπόλοιπους διανοητές που θα δώσουν χρησιμότητα στους εναπομείναντες άχρηστους ηλίθιους.

    Από το μνημειώδες έργο: "Ο ηλίθιος ως εμπόρευμα"

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Τρία επίμαχα τσιτάτα του Βλαδίμηρου (πρώτο)

    Το λαθρεμπόριο των ιδεών του μαρξισμού-λενινισμού καλά κρατεί κι επειδή στις μέρες μας δεν περνάει ο εμφυλιοπολεμικός χυδαίος αντικομμουνισμός, η επίδοση στο λαθρεμπόριο αυτό είναι η πιο πρόσφορη κι εκλεπτυσμένη μέθοδος της που μετέρχονται η αντικομμουνιστική κυρίαρχη τάξη και οι οπορτουνιστές πράκτορές της για να συκοφαντήσουν, να διασύρουν και να πλήξουν το κομμουνιστικό κίνημα της χώρας μας επιδιώκοντας μ’ αυτόν τον τρόπο να συντρίψουν τους αγώνες της ελληνικής εργατικής τάξης κι όλου του ελληνικού λαού για απαλλαγή από τα δεσμά του καπιταλισμού. Τυπικό δείγμα οπορτουνιστή πράκτορα της ελληνικής κυρίαρχης τάξης είναι κι ο «ειδήμων» εκ Βρυξελλών που ενώ στις 23 και στις 24/7 δήλωνε: «Επομένως, η καλύτερη λύση, […], είναι μάλλον να σταματήσω να σχολιάζω εδώ. Όπως έχω ξαναπεί, δεν θα χάσει και η Βενετιά βελόνι» και: «Γεια χαρά, οριστικά ελπίζω», ξανατρύπωσε σ’ αυτό το ιστολόγιο για να «υπερασπιστεί» τον Β. Ι. Λένιν! Αν δεν ήξερε κανένας την παθολογική εγωπάθεια αυτοπροβολής που μάλλον οικογενειακώς τον διακατέχει (κάτι ήξερε ο waltendegewalt που παλιότερα είχε εδώ γράψει ότι στο μόνο που σημειώνει επιτυχία ο «επαΐων» εκ Βρυξελλών είναι η οικογενειακή τυμβωρυχία), θα μπορούσε κάλλιστα να υποθέσει ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με κλασικού τύπου πολιτική αλητεία. Όμως η πολιτική αλητεία που ακολουθεί μιαν ουσιαστική αγραμματοσύνη σε θέματα γλωσσολογίας, ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας, ρωσικής γλώσσας και λογοτεχνίας και δεν συμμαζεύεται, κάθε άλλο παρά τυχαία στην δεδομένη πολιτική συγκυρία μπορεί να είναι…

    Για να βοηθήσω τις αναγνώστριες και τους αναγνώστες αυτού του ιστολογίου να αντικρούσουν το είδος του λαθρεμπορίου που περιέγραψα πιο πάνω, θα παραθέσω στο ρωσικό πρωτότυπο και σε έγκριτες ελληνικές μεταφράσεις τρία επίμαχα τσιτάτα του Β. Ι. Λένιν μαζί με κάποιες αναγκαίες σημειώσεις. Έτσι όχι μόνο θα φανεί τι πραγματικά και ακριβώς έγραψε κι είπε ο «Γέρος», αλλά τόσο ο βαθμός της διαστρέβλωσης όσο και το εύρος του λαθρεμπορίου. Ενώ για το ρωσικό κείμενο χρησιμοποιώ την 5η σοβιετική έκδοση των «Απάντων», καταφεύγω για τις ελληνικές μεταφράσεις είτε σε ξεχωριστές εκδόσεις είτε στην ελληνική μετάφραση της 4ης σοβιετικής έκδοσης των «Απάντων», επειδή δεν διαθέτω την ελληνική μετάφραση της 5ης σοβιετικής έκδοσης των «Απάντων» της «Σύγχρονης Εποχής» που είναι η μόνη έγκυρη μετάφραση στα ελληνικά του έργου του «Γέρου» (η ξεχωριστή έκδοση που χρησιμοποιώ προέρχεται πάντως από την τελευταία αυτή μετάφραση). Οι αποκλίσεις αυτές εξηγούν και τις επί μέρους διαφορές (κυρίως στις σημειώσεις) μεταξύ ρωσικού πρωτοτύπου κι ελληνικής μετάφρασης (αυτό για τις και τους ρωσομαθείς, στους οποίους, βέβαια, δεν συμπεριλαμβάνω, όσο και να τόθελε, τον «ειδικό» εκ Βρυξελλών).

    (Συνεχίζεται)

    Αποψιλωμένος και ψυλλιασμένος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Τρία επίμαχα τσιτάτα του Βλαδίμηρου (δεύτερο)

    Αρχίζω με το επίμαχο τσιτάτο από το «Τι να κάνουμε;».

    Пусть не обижается на меня за это резкое слово ни один практик, ибо, поскольку речь идет о неподготовленности, я отношу его прежде всего к самому себе. Я работал в кружке*, который ставил себе очень широкие, всеобъемлющие задачи, — и всем нам, членам этого кружка, приходилось мучительно, до боли страдать от сознания того, что мы оказываемся кустарями в такой исторический момент, когда можно было бы, видоизменяя известное изречение, сказать: дайте нам организацию революционеров — и мы перевернем Россию! И чем чаще мне с тех пор приходилось вспоминать о том жгучем чувстве стыда, которое я тогда испытывал, тем больше у меня накоплялось горечи против тех лжесоциал-демократов, которые своей проповедью «позорят революционера сан», которые не понимают того, что наша задача — не защищать принижение революционера до кустаря, а поднимать кустарей до революционеров.

    * В. И. Ленин имеет в виду возглавлявшийся им кружок петербургских социал-демократов («стариков»); на его основе в 1895 году был создан «Союз борьбы за освобождение рабочего класса».

    В. И. Ленин Что делать? Наболевшие вопросы нашего движения (осень 1901–февраль 1902 года), Институт марксизма-ленинизма при ЦК КПСС, В. И. Ленин, Полное собрание сочинении, Издание пятое, Том 6, Январь–август 1902, Издательство политической литературы, Москва 1963, страницы 127, 498

    Ας μη θιχτεί από τα σταράτα αυτά λόγια κανένας πραχτικός, γιατί, όσον αφορά την έλλειψη κατάρτισης, τα λόγια αυτά αναφέρονται πριν απ’ όλα στον ίδιο τον εαυτό μου. Δούλεψα σ’ έναν όμιλο*, που έβαζε μπροστά του πολύ πλατιά, ολόπλευρα καθήκοντα―και όλοι εμείς, μέλη αυτού του ομίλου, υποφέραμε αφάνταστα γιατί καταλαβαίναμε, ότι δεν είμασταν παρά χειροτέχνες σε μια τέτια ιστορική στιγμή, όπου θα μπορούσε να πει κανείς, παραφράζοντας το γνωστό ρητό: «δόστε μας μια οργάνωση επαναστατών και θα αναποδογυρίσουμε τη Ρωσία!» Και από τότε όσο πιο συχνά θυμάμαι το οδυνηρό αίσθημα ντροπής που δοκίμαζα εκείνο τον καιρό, τόσο πιο πολύ συσσωρευόταν μέσα μου η πίκρα ενάντια σε κείνους τους ψευτοσοσιαλδημοκράτες, που με το κήρυγμά τους «ατιμάζουν τον τίτλο του επαναστάτη», που δεν καταλαβαίνουν ότι το καθήκον μας δεν είναι να υπερασπίζουμε την υποβίβαση του επαναστάτη ως το επίπεδο ενός χειροτέχνη, αλλά το ανέβασμα του χειροτέχνη ως το επίπεδο του επαναστάτη.

    * Ο Λένιν εννοεί εδώ την επαναστατική του δράση στην Πετρούπολη το 1893–1895.

    Β. Ι. Λένιν, Τι να κάνουμε; Τα φλέγοντα ζητήματα του κινήματος μας (φθινόπωρο 1901–Φλεβάρης 1902), στο: Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, Τόμος 5, Μάης 1901–Φλεβάρης 1902, [Εκδοτικό της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας], σσ. 473, 562

    (Συνεχίζεται)

    Αποψιλωμένος και ψυλλιασμένος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Τρία επίμαχα τσιτάτα του Βλαδίμηρου (τρίτο)

    Συνεχίζω με το επίμαχο τσιτάτο από μια ομιλία του «Γέρου» στο 5ο Συνέδριο του ΣΔΕΚΡ.

    Такие же праздные потуги оппортунизма вижу я в переговорах с народовцами*; защита их ссылкой на Бебеля совсем слаба. Бебель, дескать, сказал: если нужно для дела, хоть с чертовой бабушкой войдем в сношения. Бебель-то прав, товарищи: если нужно для дела, конечно, тогда можно и с чертовой бабушкой. Ну, а для какого дела оказались нужными ваши сношения с народовцами? Ни для какого. Пользы от них — ноль. И выходит, что Бебель говорил хорошо, а вы понимаете его плохо.

    * Партия народовцев (Narodowa Demokracja, национал-демократия, эндеки) — главная реакционная, националистическая партия польских помещиков и буржуазии, тесно связанная с католической церковью; образовалась в 1897 году, ее лидерами были Р. Дмовский, З. Балицкий, В. Грабский и др. Эндеки, выдвигая лозунги «классовой гармонии» и «национальных интересов», стремились подчинить своему влиянию народные массы и втянуть их в русло своей реакционной политики. Проповедуя ярый воинствующий национализм и шовинизм, как средство борьбы с социалистическим и общедемократическим движением польского народа, эндеки пытались изолировать его от русского революционного движения. В период революции 1905–1907 годов, добиваясь сделки с царизмом на почве автономии Королевства Польского, эндеки открыто встали на путь поддержки царизма и борьбы с революцией «всеми средствами, до доносов, локаутов и убийств включительно» (настоящий том, стр. 38). Пятый (Лондонский) съезд РСДРП в специальной резолюции «О народовой демократии» подчеркнул необходимость «неутомимого и беспощадного разоблачения контрреволюционной, черносотенной физиономии и деятельности национал-демократов, как союзников царизма в борьбе с революцией» (см. «КПСС в резолюциях и решениях съездов, конференций и пленумов ЦК», ч. I, 1954, стр. 168). Во время первой мировой войны (1914–1918) эндеки безоговорочно поддерживали Антанту, рассчитывая на победу царской России, соединение польских земель, находившихся под игом Австрии и Германии, и предоставление Польше автономии в рамках Российской империи. Падение царского режима толкнуло эндеков на путь профранцузской ориентации. Ярые враги Октябрьской социалистической революции и Советского государства, эндеки, тем не менее, согласно своей традиционной антинемецкой позиции, не всегда вполне поддерживали авантюристическую антисоветскую внешнюю политику правившей в Польше с 1926 года клики пилсудчиков. В настоящее время отдельные группы партии эндеков действуют среди реакционных элементов польской эмиграции.

    В. И. Ленин V Съезд РСДРП. 30 апреля–19 мая (13 мая–2 июня) 1907 г.: 6. Речь по докладу о деятельности думской фракции 8 (21) мая, Институт марксизма-ленинизма при ЦК КПСС, В. И. Ленин, Полное собрание сочинении, Издание пятое, Том 15, Февраль–июнь 1907, Издательство политической литературы, Москва 1972, страницы 323–324, 420–421

    (Συνεχίζεται)

    Αποψιλωμένος και ψυλλιασμένος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Τρία επίμαχα τσιτάτα του Βλαδίμηρου (τέταρτο)

    Θεωρώ ότι και οι διαπραγματεύσεις με τους ναρόντοβτσι* δεν είναι τίποτε άλλο παρά μάταιες προσπάθειες του οπορτουνισμού. Η επίκληση του Μπέμπελ για την υποστήριξή τους είναι ολότελα άστοχη. Ο Μπέμπελ, λένε, είπε: αν το συμφέρον της υπόθεσης το απαιτήσει, θα συνάψουμε σχέσεις ακόμα και με τη γιαγιά του διαβόλου. Ο Μπέμπελ έχει δίκιο, σύντροφοι: αν το συμφέρον της υπόθεσης το απαιτήσει, τότε, φυσικά, μπορείς να συνάψεις σχέσεις ακόμα και με τη γιαγιά του διαβόλου. Για ποια όμως υπόθεση αποδείχτηκαν απαραίτητες οι σχέσεις σας με τους ναρόντοβτσι; Για καμιά. Το όφελος απ’ αυτές είναι μηδέν. Βγαίνει το συμπέρασμα ότι ο Μπέμπελ τα είπε καλά, εσείς όμως τον καταλάβατε άσχημα.

    * «Ναρόντοβτσι» (εθνικοί-δημοκράτες) ― αντεπαναστατικό εθνικιστικό κόμμα της πολωνικής αστικής τάξης. Δημιουργήθηκε το 1897. Την περίοδο της επανάστασης του 1905–1907 οι «ναρόντοβτσι» έγιναν το βασικό κόμμα της Πολωνικής αντεπανάστασης, κόμμα των «πολωνών μαυροεκανταρχιτών» (Λένιν).

    Β. Ι. Λένιν, Το V Συνέδριο του ΣΔΕΚΡ 30 του Απρίλη–19 του Μάη (13 του Μάη–1 του Ιούνη) 1907: 3. Λόγος πάνω στην Έκθεση για τη δράση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Δούμας 8 (21) του Μάη, στο: Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, Τόμος 12, Γενάρης–Ιούνης 1907, [Εκδοτικό της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας], Ιούνης 1959, σσ. 438–439, 506

    (Συνέχεια και τέλος στο επόμενο)

    Αποψιλωμένος και ψυλλιασμένος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Τρία επίμαχα τσιτάτα του Βλαδίμηρου (πέμπτο και τελευταίο)

    Και ολοκληρώνω με το επίμαχο τσιτάτο από τον «Αριστερισμό».

    Английским коммунистам очень часто трудно бывает теперь даже подойти к массе, даже заставить себя выслушать. Если я выступаю, как коммунист, и заявляю, что приглашаю голосовать за Гендерсона против Ллойд Джорджа, меня наверное будут слушать. И я смогу популярно объяснить, не только почему Советы лучше парламента и диктатура пролетариата лучше диктатуры Черчилля (прикрываемой вывеской буржуазной «демократии»), но также и то, что я хотел бы поддержать Гендерсона своим голосованием точно так же, как веревка поддерживает повешенного; — что приближение Гендерсонов к их собственному правительству так же докажет мою правоту, так же привлечет массы на мою сторону, так же ускорит политическую смерть Гендерсонов и Сноуденов, как это было с их единомышленниками в России и в Германии.

    В. И. Ленин Детская болезнь «левизны» в коммунизме (апрель–май 1920 года), Институт марксизма-ленинизма при ЦК КПСС, В. И. Ленин, Полное собрание сочинении, Издание пятое, Том 41, Май–ноябрь 1920, Издательство политической литературы, Москва 1981, стр. 73

    Για τους Άγγλους κομμουνιστές πολλές φορές είναι σήμερα δύσκολο ακόμη και να πλησιάσουν τις μάζες, ακόμη και να τις κάνουν να τους ακούσουν. Αν παρουσιαστώ σαν κομμουνιστής και δηλώσω πως καλώ να ψηφίσουν τον Χέντερσον ενάντια στον Λόιντ Τζορτζ, ασφαλώς θα με ακούσουν. Και θα μπορέσω να εξηγήσω, σε κατανοητή γλώσσα, όχι μόνο γιατί τα Σοβιέτ είναι καλύτερα από το κοινοβούλιο και η δικτατορία του προλεταριάτου καλύτερη από τη δικτατορία του Τσόρτσιλ (που σκεπάζεται με την ταμπέλα της αστικής «δημοκρατίας»), αλλά και ότι θα ήθελα να στηρίξω τον Χέντερσον με την ψήφο μου, ακριβώς όπως το σκοινί στηρίζει τον κρεμασμένο· ότι όσο οι Χέντερσον πλησιάζουν στο σχηματισμό δικής τους κυβέρνησης τόσο θα αποδείχνεται πως έχω δίκιο, τόσο θα τραβιούνται οι μάζες με το μέρος μου και θα επιταχύνεται ο πολιτικός θάνατος των Χέντερσον και Σνόουντεν, ακριβώς όπως έγινε με τους ομοϊδεάτες τους στη Ρωσία και στη Γερμανία.

    Β. Ι. Λένιν, Ο «αριστερισμός», παιδική αρρώστια του κομμουνισμού (Απρίλης–Μάης 1920), Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2009, σελ. 73

    Αποψιλωμένος και ψυλλιασμένος

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  15. Ο Αποψιλωμένος και ψυλλιασμένος (που, κρίνοντας από το ύφος, μάλλον είναι το ίδιο πρόσωπο με τον 'όχι ακόμα απολιθωμένο από τις ακτές της Βαλτικής' αλλά με αλλαγμένο χρηστώνυμο, εμπνευσμένο από τον τίτλο του βιβλίου μου 'Μετά την αποψίλωση' [Σύγχρ. Εποχή 1987]) ενοχλείται ακόμα και όταν διακόπτω την αποχή μου από το ιστολόγιο του Αντώνη για να επικρίνω όσους κατασκευάζουν ανύπαρκτα τσιτάτα του Λένιν, σχολιάζοντας σε ένα άρθρο που έχει αυτό ακριβώς το θέμα!

    Ο καθένας άλλωστε βλέπει ότι εγώ δεν αναφέρθηκα στα τσιτάτα που εξετάζει ο ίδιος, αλλά στα ανύπαρκτα "τσιτάτα" περί 'χρήσιμων ηλιθίων' και 'καταστροφής της γλώσσας'. Ωστόσο, αυτό δεν εμπόδισε τον Αποψιλωμένο να μου σούρει, αν πασάν που λένε οι σκακιστές, τον εξάψαλμο (χωρίς να παραλείψει και μιαν άθλια σπόντα για τον μακαρίτη τον πατέρα μου).

    Ας είναι. Θα σύστηνα στον Αντώνη, αν θέλει να περιφρουρήσει την ακεραιότητα του ιστολογίου του, να σβήσει την πρώτη παράγραφο από το πρώτο σχόλιο του Αποψιλωμένου, που αναφέρεται σαφώς στην ταπεινότητά μου και μετά να σβήσει -ή να μην εγκρίνει- τούτο εδώ το σχόλιο. Εγώ έτσι κι αλλιώς μόνο σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις θα σχολιάζω εδώ, ίσως και με ψευδώνυμο για να μην εξάπτεται ο Αποψιλωμένος, ο οποίος προφανώς έχει σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα. Ένα βελόνι πάνω ή κάτω δεν ξαναφέρνει το χαμένο μεγαλείο της Βενετιάς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Οι προσπάθειες του Βρυξελλιώτη «επαΐοντα» μπορεί νάναι «φιλότιμες», αλλά δεν πείθουν.

    Αρχικά, γιατί η μηδαμινότητά μου πέραν κάποιων πενιχρών γνώσεων ρωσικής γλώσσας και μαρξισμού-λενινισμού δεν μπορεί να φτάσει την ευρυμάθεια του «Μη Απολιθωμένου», ο οποίος, αν κρίνω από την απουσία του που διαρκεί κιόλας βδομάδες, μάλλον σε κάποιο νοσοκομείο εξαιτίας της κατάστασης της υγείας του θα βρίσκεται. Ένα το κρατούμενο.

    Έπειτα, αν ο Βρυξελλιώτης «ειδήμων» ήταν καλύτερος στην ανάλυση, γραμματική κι υφολογική, της ελληνικής γλώσσας θα διαπίστωνε εύκολα ότι ο «Μη Απολιθωμένος» είναι τόσο αυστηρός στη χρήση συγκεκριμένων γραμματικών τύπων και κανόνων που αποκλείεται να ταυτίζεται με μένα: εκείνος π. χ. δεν θάγραφε ποτέ «τόθελε» όπως εγώ, αλλά «το ’θελε», δεν θάφηνε ανέγγιχτες τις ορθογραφικές ιδιομορφίες της ελληνικής μετάφρασης της 4ης έκδοσης των «Απάντων» του Λένιν (το «είμασταν» θα τόκανε «ήμασταν», το «τέτια» «τέτοια» κ.ο.κ.), θα διόρθωνε «παροράματα» και άλλα πολλά. Κι εδώ ο Βρυξελλιώτης «ειδήμων» αποδεικνύεται άμοιρος γνώσεων της ελληνικής γλώσσας κι ας το παίζει γλωσσολόγος, υφολόγος και κριτικός. Δυο τα κρατούμενα.

    Τέλος, η σπόντα στην οποία αναφέρεται ο Βρυξελλιώτης «ειδικός», δεν είναι ούτε του «Μη Απολιθωμένου» ούτε, πολύ περισσότερο, δική μου, αλλά του waltendegewalt από τις 27/6: «Προτείνω στο Ν. να παρατήσει την πολιτική και να αφοσιωθεί αποκλειστικά στο σπορ στο οποίο έχει διακριθεί με επιδόσεις, την οικογενειακή τυμβωρυχία. Πιο «πολιτισμένα» δεν μπορώ να το θέσω, διότι στην «προχωρημένη υβριστική» ήμουν πάντα σκράπας.» Εγώ απλώς του υπενθύμισα ό,τι τούχε σούρει ο waltendegewalt. Οπότε μάλλον ισχύει το ότι όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται. Τρία τα κρατούμενα.

    Εν πάση περιπτώσει, αν ο Βρυξελλιώτης «σοφός» θέλει να περάσει στην «ανωνυμία» άμα τρυπώνει σε τούτο το ιστολόγιο, ας το κάνει. Το ΣΥΡΙΖΑίικο ιδεολογικό του στίγμα ζευγαρωμένο με τα σοβαρά συμπλέγματα κατωτερότητας που τον κατατρέχουν, θα τον κάνουν και πάλι σαφέστατα αναγνωρίσιμο. Γιατί η πολιτική αλητεία δεν μπορεί να είναι ακεραιότητα και η, έστω ψυχοπαθολογική, εκτός ελέγχου τάση για αυτοπροβολή της μετριότητας δεν μπορεί να είναι επιστήμη.

    Αποψιλωμένος και ψυλλιασμένος

    ΑπάντησηΔιαγραφή