Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013

Γ. Λαμπρινίδης-Ο φετιχισμός του χρήματος, το σχέδιο Μάρσαλ και άλλα παραμύθια

Ο φετιχισμός του χρήματος, το σχέδιο Μάρσαλ και άλλα παραμύθια

Σε προηγούμενο κείμενο [1]  έγινε προσπάθεια να δοθούν κάποιες πτυχές του φετιχισμού του χρήματος. Είναι όμως σημαντικό να συμπληρωθεί από μια ακόμα πλευρά, όχι την τελευταία. Σου λέει ο άλλος: εγώ θέλω καπιταλισμό, θέλω να αγωνίζομαι όλη μου τη ζωή για ένα σπίτι, να κάνω λαμογιές για να βγάλω την άδεια επειδή δεν βάζουν το οικόπεδο στο σχέδιο, να μην κάνω απεργία για να είμαι συνεπής στη δόση του δανείου και να πληρώνω μια ζωή πρόστιμο για τον ημιυπαίθριο. Δεν θέλω να έρθει ένα σύστημα που θα μου το δίνει το σπίτι έτσι απλά και βασισμένο στις ανάγκες μου γιατί, ανάμεσα στα άλλα, θα διαπιστώσω ότι πιο εύκολα έρχεται ο σοσιαλισμός παρά εξασφαλίζω σπίτι κι ότι έφαγα τσάμπα τη μέχρι τώρα ζωή μου. Τέλος πάντων, γι’ αυτόν και για χιλιάδες άλλους παρεμφερείς λόγους κάνω κέφι τον καπιταλισμό. Κι αφού στον καπιταλισμό το πρόβλημα είναι τα χρήματα, γιατί δεν κόβονται χρήματα να δοθούν στους καταναλωτές, να ψωνίζουν; Αφού πάλι στους καπιταλιστές θα γυρίσουν, γιατί δεν πετάνε κούτες με δολάρια όπως με το σχέδιο Μάρσαλ το 1948-’51;

Το ερώτημα δεν είναι παράλογο, δοσμένης της αρχικής συμπάθειας στους πολέμους, τις κρίσεις και γενικώς τον πάσης φύσεως εξευτελισμό του ανθρώπινου είδους και επειδή φέρεται από πολλούς αξίζει να σταθεί κανείς στην αφέλεια και την σύγχυση που περιέχει. Με αυτές τις συγχύσεις θα ήθελα να αντιπαρατεθώ σχεδόν δονκιχοτικά και όχι με την επίκληση και απόπειρα διαχείρισης αυτών των συγχύσεων από το ΣΥΡΙΖΑ και τον πρόεδρό του, ο οποίος αναφέρθηκε τους τελευταίους μήνες στο σχέδιο Μάρσαλ, και μάλιστα δις! [2] Ο λόγος που το οικονομικό σκέλος του επιχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ φαντάζει παγερά αδιάφορο είναι επειδή δεν υπάρχει τέτοιο, δηλαδή οικονομικό σκέλος, παρά μόνο καθαρή, ίσως και εξελιγμένη, πασόκικη αγυρτεία, τύπου «λεφτά μπορεί και να υπάρξουν».


Σχετικά λοιπόν με την κοπή χρήματος, υπάρχουν δύο προβλήματα: πρώτον, χρήματα δεν κόβονται όπως το εννοεί ο κόσμος και δεύτερον, χρήματα κόβονται όπως δεν το εννοεί ο κόσμος. Ο κόσμος έχει στο νου του μια μηχανή (αυτή που παίζει στην επανάληψη στα κανάλια κάθε φορά που γίνεται μια σχετική συζήτηση) που παίρνει μεγάλα φύλλα χαρτιού όπου είναι εκτυπωμένα χαρτονομίσματα και …τα κόβει. Κάποιοι μάλιστα χρησιμοποιούν το ρήμα «τυπώνω» γιατί θεωρούν ότι έχουν πάει ένα βήμα πίσω.

Μα δεν κόβεται έτσι το χρήμα; Είναι ψεύτικη η εικόνα; Ναι και όχι, δυστυχώς. Έτσι εκδίδεται το χαρτονόμισμα, το οποίο στα αγγλικά λέγεται banknote, δηλαδή τραπεζογραμμάτιο, δηλαδή καμία σχέση με χαρτονόμισμα. Όμως το κέρμα δεν κόβεται έτσι, σωστά; Κι αν ανακαλύψαμε ήδη μια διαφορά ανάμεσα σε δύο πολύ διάσημες ενσωματώσεις του χρήματος, φανταστείτε να πάμε παρακάτω.

Πόσες είναι αυτές οι ενσωματώσεις; Πάρα πολλές! Χρυσό κέρμα και χρυσή ράβδος, κέρμα-νόμισμα και τραπεζογραμμάτιο, τραπεζικός λογαριασμός που διακινείται με επιταγή, χρεωστική κάρτα, πιστωτική κάρτα, μέσω διαδικτύου, μηχανήματος ανάληψης-κατάθεσης, στον γκισέ της τράπεζας, μέσω κινητού, ακίνητου, στέρεο και φουλ High Definition. Είναι ψηφιακός χρυσός και ηλεκτρονικό χρήμα, ταξιδιωτικές επιταγές και απλό γραμμάτιο. Η λίστα δεν είναι εξαντλητική, αλλά περιλαμβάνει σίγουρα τις κυριότερες ενσωματώσεις.

Θα ρωτήσει κανείς: είναι όλα αυτά χρήμα(τα); Μάλιστα κυρία μου, είναι όλα τους, όσο

(παρακαλώ οι χρυσαυγίτες να μην διαβάσουν την επόμενη πρόταση, ή να την διαβάσουν καθιστοί και με δική τους ευθύνη)

όσο, λέγαμε, άνθρωποι είναι οι Αφρικανοί και οι Ασιάτες, οι Εβραίοι και οι Παλαιστίνιοι, δηλαδή εντελώς, αν και για αρκετούς ισραηλινούς έχουν διατυπωθεί τελευταία αντιρρήσεις. Είναι όλα χρήματα που λειτουργούν ταυτόχρονα σε μια κοινωνία και είναι αληθινά, δεν κρύβουν δηλαδή από πίσω τους το ένα και μοναδικό. Το χρήμα σαν όρος είναι μια αφαίρεση που κρατάει ένα κοινό τους χαρακτηριστικό, όπως αντίστοιχα και ο άνθρωπος. Κι αυτό είναι η έκφραση της αξίας, ή αλλιώς: το χρήμα είναι μορφή της αξίας – όχι η μόνη, αλλά η καλύτερη. Με την τελευταία υποσημείωση καλύπτονται μορφές όπως τα εναλλακτικά δίκτυα ανταλλαγών [3], ενώ με το «καλύτερη» δεν υπεισέρχεται κάποιος αξιακός προσδιορισμός, αλλά εννοείται ως η πιο ανεπτυγμένη. Αυτά είναι βασικά πράγματα που πρέπει να κρατήσουμε γερά ως το τέλος, αν θέλουμε να κάνουμε ένα βήμα στην κατανόηση του χρήματος.

Πάμε παρακάτω. Αντίθετα με την πίστη κάποιων ότι ο καλός θεούλης έκανε τους Αφρικανούς μαύρους από κακία, το χρώμα του δέρματός τους μάλλον σχετίζεται με τον ήλιο και αυτό γίνεται κάπως πιο πειστικό αν κάποιος δει την βεντάλια να ξεδιπλώνεται από τους Σουηδούς μέχρι τους Αιθίοπες, με τους Έλληνες κάπου στη μέση. Έτσι και τα χρήματα παίρνουν αυτές τις ενσωματώσεις για κάποιο λόγο που σχετίζεται με τη λειτουργία τους. Παραδείγματος χάριν, αν θέλεις να αγοράσεις σπίρτα χρησιμοποιείς κέρμα-νόμισμα. Αυτό ίσχυε και για τα τσιγάρα όταν είχαμε καπνοβιομηχανία, αλλά τώρα μπορεί να χρειάζεσαι και πιστωτική κάρτα. Τέλος πάντων, για κάθε χρήση υπάρχει και μια αντίστοιχη μορφή. Το χρήμα άλλωστε πρέπει να είναι ταυτόχρονα άφθαρτο, αλλά και να περνάει από άπειρα χέρια, να είναι φορέας αξίας, αλλά να κόβεται κατά βούληση, να μην χαλάει ποτέ, αλλά και να καταστρέφεται σε συγκεκριμένες ημερομηνίες, να είναι επώνυμο, αλλά και διακριτικό. Ε, αυτά δεν μπορεί να τα κάνει μια μορφή, ακόμα κι η πιο εξελιγμένη!

Υπάρχει περίπτωση να υπάρχει έλλειψη σε μια μορφή χρήματος και περίσσευμα σε άλλη; Κι από αυτήν την σχετική έλλειψη να δημιουργούνται προβλήματα; Δηλαδή, μπορεί να κρύβεται στις διαφορετικές μορφές μια λύση στο θέμα των επενδύσεων και της κρίσης; Ξέρω, είμαι σαδιστής. Στο βάθος του μυαλού του μικροαστού ή άλλου, ένθερμου ή μη, οπαδού του καπιταλισμού είχε αρχίσει να γεννιέται μια ελπίδα. Λυπάμαι κύριοι, αλλά από αυτήν την μπάντα έχετε χάσει. Οι μορφές του χρήματος πρέπει να είναι μετατρέψιμες η μία στην άλλη, αλλιώς παύουν να είναι μορφές του χρήματος και γίνονται απλά είδη υγιεινής σε ώρα ανάγκης. Αν δηλαδή θελήσεις να μετατρέψεις έναν τραπεζικό λογαριασμό σε τραπεζογραμμάτιο και δεν τα καταφέρεις τότε ο τραπεζικός λογαριασμός παύει να είναι χρήμα – αν έχετε κανέναν γνωστό αργεντινό ρωτήστε τον να σας πει αν λέω ψέματα.

Αν υπάρχει συσσώρευση χρήματος σε μια μορφή αυτό είναι επειδή έχουν ατονήσει οι άλλες λειτουργίες – δεν αγοράζεις σπίρτα, δεν χρειάζεσαι κέρμα-νόμισμα, δεν βγαίνει κέρμα-νόμισμα. Και σπίρτα δεν αγοράζεις επειδή έκοψες το τσιγάρο και τον ελληνικό, μετά από 3 μνημόνια και μερικά μεσοπρόθεσμα. Όχι επειδή κουβαλάς το χρήμα σου σε χρυσό τον οποίο δεν δέχεται ο περιπτεράς. Όσο λοιπόν δεν βγαίνει κάποιος στην αγορά να αγοράσει οτιδήποτε, από σπίρτα μέχρι εργατική δύναμη για να παράξει σπίρτα, δεν πρόκειται να αυξηθεί το χρήμα που λειτουργεί στην αγορά και το οποίο παίρνει διάφορες μορφές. Αντίθετα, το χρήμα θα μετατρέπεται συνέχεια σε μορφές που δεν λειτουργούν στην αγορά, όπως ο χρυσός. Κι επειδή στην Ελλάδα η μετατροπή άλλων μορφών χρήματος σε χρυσές μορφές (κέρμα, ράβδοι κλπ) γινόταν μέχρι πρόσφατα μόνο από την Τράπεζα της Ελλάδας, η οποία είχε επιβάλει μια εξοντωτική διαφορά μεταξύ αγοράς και πώλησης και διάφορους περιορισμούς, φύτρωσαν τα πασίγνωστα πλέον κίτρινα μαγαζιά, που δεν πουλάνε, αλλά αγοράζουν. Φυσικά, αυτά τα μαγαζιά δεν είναι ελληνική πατέντα, αν πέρασε από το μυαλό κανενός κάτι τέτοιο, αλλά υπάρχουν σε όλη την Ευρώπη, ακόμα και στη Μ. Βρετανία – ναι, το θυμάμαι ότι το Ηνωμένο Βασίλειο ανήκει στην Ευρώπη, αλλά πιστέψτε με, δεν είναι ακριβώς πλεονασμός.

Τώρα, λοιπόν είμαστε σε κάπως καλύτερη θέση να εξετάσουμε το θέμα της κοπής χρήματος. Καταρχήν, νέο χρήμα κόβεται συνέχεια και σχεδόν σε όλες του τις μορφές. Το 2009 (τέλη Νοέμβρη), το χρήμα σε κυκλοφορία (κυρίως: τραπεζογραμμάτιο και κέρμα-νόμισμα) έφτανε στην ΕΕ τα 754 δις ευρώ. Τα επόμενα χρόνια που στέρεψε η αγορά από χρήμα στην Ελλάδα τουλάχιστον, το άθροισμα αυτό αυξήθηκε σε 796, 847, και 863 δις τα χρόνια 2010, 2011 και 2012 αντίστοιχα. Πώς γίνεται αυτό;

Η αύξηση του χρήματος με αυτή τη μορφή δεν σημαίνει ότι βρίσκεται στην ΕΕ και πράγματι μεγάλο μέρος κατευθύνθηκε στην Ελβετία, αλλά και στις χώρες που αποτελούν προσφιλή προορισμό αυτόν τον χειμώνα για αριστερούς ηγέτες, όπως η Βραζιλία. Χωρίς να είναι εύκολο να υπολογιστεί, μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι αυτό το χρήμα, δηλαδή το χρήμα με αυτή τη μορφή, παρόλο που αυξήθηκε, δεν έμεινε στα σύνορα της ΕΕ, και όσο έμεινε κινήθηκε από το Νότο προς το Βορρά. Τέλος, ένας προσφιλής προορισμός αυτής της μορφής είναι τα σεντούκια, οι κάθε λογής κρύπτες, τα χρηματοκιβώτια κλπ. Πρόσφατα, με την υπόθεση Λαυρεντιάδη [4], επιβεβαιώθηκε ότι αυτή δεν είναι μια πρακτική που ακολουθείται από γιαγιάδες, ούτε αφορά σε μερικές δεκάδες ευρώ… Το ότι αυτή η μορφή χρήματος δεν μπορεί να «εντοπιστεί» από τις επίσημες στατιστικές φαίνεται από το ότι η ΕΚΤ σου λέει πόσο χρήμα «βρίσκεται εκεί έξω» συνολικά, επειδή το έχει «κόψει» και το ξέρει, αλλά δεν σου λέει πώς είναι κατανεμημένο ανά χώρα, επειδή δεν το ξέρει.

Ας πάμε τώρα σε μια άλλη μορφή χρήματος, τις τραπεζικές καταθέσεις. Και αυτές, για τα ίδια χρόνια (2009-10-11-12, τέλη Νοέμβρη) αυξήθηκαν από 3708, σε 3887, 3942 και 4255 (δις ευρώ πάντα – τα χίλια δις είναι ένα τρις, αν ζαλίζεστε). Μέσα σε 3 χρόνια κρίσης αυτού του μεγέθους, οι τραπεζικές καταθέσεις αυξήθηκαν κατά 15%. Άρα και τέτοιο χρήμα «κόπηκε». Αυτό όμως, λόγω της φύσης του μπορούμε να το εντοπίσουμε. Στην Ελλάδα για παράδειγμα, οι τραπεζικές καταθέσεις μειώθηκαν από 98.5 δις σε 90, 74 και 61 δις αντίστοιχα. Κι αν έπεσε στην Ελλάδα, ενώ ανέβηκε συνολικά, κάπου πρέπει να ανέβηκε αρκετά – καλά το καταλάβατε, στην Γερμανία. Τα αντίστοιχα νούμερα είναι (σε τρις τώρα, για αλλαγή) 1.03, 1.12, 1.17 και 1.33.

Δηλαδή, έχασαν τα λεφτά οι Έλληνες και τα πήραν οι Γερμανοί – αυτοί οι κακοί και μοχθηροί τύποι που τρελαίνονται αν πέσουν φύλλα στην αυλή τους το φθινόπωρο και ξεκινάνε όλες τους τις δουλειές ακριβώς στην ώρα που κανονίζουν. Έχουμε κατοχή, πόλεμο, αδικία, κάτι σαν το κλείσιμο του καναλιού 67 κλπ κλπ. Λυπάμαι πάρα πολύ, αγαπημένε μου οπορτουνιστή, αλλά ούτε έτσι έχουν τα πράγματα. Διότι είπαμε ότι οι καταθέσεις μειώθηκαν στην Ελλάδα και αυξήθηκαν στην Γερμανία, αλλά από αυτό δεν μπορείς να βγάλεις το επιθυμητό συμπέρασμα γιατί και η λαθροχειρία έχει τα όριά της. Πρώτον και καλύτερον, ο τραπεζικός λογαριασμός μπορεί να σου δείξει την έδρα αλλά τίποτε άλλο. Η στατιστική αυτή δηλαδή κρύβει και την εθνική και την ταξική ταυτότητα του λογαριασμού.

Για να στο κάνω πιο λιανά, ο λογαριασμός στη Γερμανία μπορεί να είναι ιδιοκτησία έλληνα μεγιστάνα ή γερμανού εργάτη. Δεδομένου όμως ότι το εργατικό εισόδημα μειώθηκε δραματικά στην Ελλάδα και έμεινε εντελώς στάσιμο στη Γερμανία, μάλλον δεν αυξήθηκαν οι καταθέσεις του γερμανού εργάτη και σίγουρα όχι του έλληνα. Επιπλέον, το ίδιο συνέβη και με τη σοσιαλιστική Γαλλία, δηλαδή διακριτή αύξηση των καταθέσεων και στάσιμο εργατικό εισόδημα. Να σημειωθεί μάλιστα ότι μέσα στο εργατικό εισόδημα περιλαμβάνονται και τα εισοδήματα της εργατικής αριστοκρατίας, αλλά δεν είναι της παρούσης να μπούμε σε τέτοιες διακρίσεις.

Αλλά και επί σχεδίου Μάρσαλ, στην Ελλάδα έπεσαν τότε από τον ουρανό, ενίοτε και κυριολεκτικά, 376 εκατομμύρια δολάρια, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο, αν και το χοντρό πακέτο είχε πάει και τότε αλλού (Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία κλπ). Εντάξει, μπορούμε να δεχτούμε ότι δεν το πήραν όλο τα ντόπια σκυλιά, τα αφεντικά της εποχής και τα τσιράκια τους, οι γερμανοτσολιάδες, οι μαυραγορίτες και οι λοιποί συγγενείς. Ας πούμε ότι μια κούτα έπεσε και στο κεφάλι κάποιου τίμιου εργάτη, ο οποίος

α. δεν σκοτώθηκε από την πτώση της κούτας,
β. δεν πέθανε σε κάποια μάχη στο βουνό,
γ. γλίτωσε την Μακρόνησο, τη Γυάρο και τα άλλα αναμορφωτήρια,
δ. δεν συνελήφθη μετά τη λήξη του εμφυλίου,
ε. δεν μαντρώθηκε κατά την επταετία,
στ. γλίτωσε από τους παρακρατικούς σε όλες τις προηγούμενες φάσεις,
ζ. εξακολούθησε να είναι τουλάχιστον τίμιος, αν όχι εργάτης.

Αν υπήρχε τέτοιος άνθρωπος, δεν θα ξέραμε όλη την ιστορία της ζωής του, τα αδελφοκούμπαρά του, τις διατροφικές και άλλες του συνήθειες, και τόσες άλλες χρήσιμες πληροφορίες; Δεν θα γινόταν θρύλος σαν τον Ωνάση; Δεν θα είχαν δαπανηθεί ατελείωτοι πόροι για τη διαφήμιση του απίθανου που γίνεται κατορθωτό; Λυπάμαι (για τελευταία φορά, σ’ αυτό το σημείωμα), αλλά πρέπει να καταλήξω δια της ατόπου ότι τέτοιος άνθρωπος δεν υπήρξε, αν και υπήρχε μια απειροελάχιστη πιθανότητα, αυτή του αυτοαπασχολούμενου που έγινε βιομήχανος.

Ωραία! Πού καταλήγουμε; Πρώτον νέο χρήμα κόβεται συνέχεια κατά τη διάρκεια της κρίσης, οπότε μη ζητάτε από τον Άγιο Βασίλη να κοπεί χρήμα, γιατί αυτό έχει γίνει ήδη. Θα μπορούσε να το πει και στον κύριο Τσίπρα κάποιος αυτό για να βγάλει τη στολή του Άγιου Βασίλη επιτέλους. Δεύτερον, ανάλογα με τη μορφή του, το χρήμα ακολουθεί διάφορες διαδρομές και μπορεί να το βρει κανείς παντού, εκτός από ένα σημείο: την τσέπη του εργάτη! Μα είναι λες και το χρήμα κι η τσέπη του εργάτη έχουν στην κρίση την ίδια μαγνητική φόρτιση – τέτοια απώθηση δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά. Τρίτον, το χρήμα στην κρίση αποθησαυρίζεται με κάθε πρόσφορο τρόπο – γίνεται χρυσός, πάει σε άλλες χώρες με πιο ασφαλή τραπεζικά συστήματα, κρύβεται σε κούτες και μαξιλάρια, αλλά αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι την έκθεσή του στο φως της κυκλοφορίας. Τέταρτον, το χρήμα είναι κι αυτό θύμα στην κρίση – θύμα των ορέξεων του κεφαλαίου που το καταδικάζει να κρύβεται σαν κυνηγημένο. Πέμπτον και τελευταίον, κάποιοι αυξάνουν τα χρήματά τους στην κρίση, και αυτοί δεν είναι οι εργάτες, ούτε οι μπακάληδες.

Έκτον, μετά το τελευταίο, μήπως τώρα πρέπει να αναθεωρήσεις την υπόθεση του καλού κι επιθυμητού καπιταλισμού με κριτήριο την ταξική σου θέση;
Γιώργος Λαμπρινίδης

Σημειώσεις
[1] http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/06/blog-post_341.html
[2] http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=476738 και http://www.attikipress.gr/33405/a-tsipras-xreiazetai-ena-neo-sxedio-marsal-gia-thn-eyrwph
[3] Η πιο συνεπής με τον αναχρονισμό είναι η Τράπεζα Χρόνου Πλατείας Συντάγματος που προσιδιάζει αρκετά στον ουτοπικό σοσιαλισμό, παραπέμπει δηλαδή σε περίπου δύο αιώνες πίσω: http://fasouli.wordpress.com/links/%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B1-%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%85%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/
[4] http://www.inews.gr/261/o-thisavros-pou-vrethike-sto-spiti-tou-lavrentiadi--400000-evro-metrita-eiche-apothikefsei-se-koutes.htm

45 σχόλια:

  1. Νομίζω πως στο άρθρο η ανάλυση του 'τι είναι χρήμα' είναι επιφανειακή.Βέβαια, ο συντάκτης του άρθρου το γράφει ευθύς εξαρχής ότι έχει σκοπό να μιλήσει για άλλα πράγματα, οπότε είναι λογικό σε ένα μικρό σε μέγεθος κείμενο να μην υπάρχει δυνατότητα για πολλά-πολλά.

    Παρόλα αυτά, είναι γενικότερο το κενό, και αυτό το κενό θα κοστίσει πολύ ακριβά στην αριστερά, διότι η σημερινή κρίση οδηγεί, αργά ή γρήγορα, στην αποκαθήλωση του δολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος (υπερπληθωρισμός δολαρίου σε σχέση με το χρυσό) και η αριστερά θα πιαστεί παντελώς απροετοίμαστη σε αυτό το θέμα. Έχω γράψει κάποια άρθρα με δεδομένα και με ανάλυση σχετικά με το θέμα, αλλά μάλλον πέρασαν απαρατήρητα από την αριστερά, που πολύ απλά αρνείται να σκεφτεί έστω ένα τέτοιο ενδεχόμενο (σημείωση: Δε θα με πείραζε ένας αντίλογος στις απόψεις μου, με πειράζει όμως όταν βλέπω την αριστερά, σε όλες της λίγο-πολύ τις εκφάνσεις, να ΜΗ θέλει να ΜΑΘΕΙ/ΕΡΕΥΝΗΣΕΙ έως ότου είναι πλέον "πολύ αργά και 'κατόπιν εορτής').

    Ο συντάκτης του παραπάνω άρθρου πάντως λέει κάτι ενδιαφέρον:
    "Οι μορφές του χρήματος πρέπει να είναι μετατρέψιμες η μία στην άλλη, αλλιώς παύουν να είναι μορφές του χρήματος και γίνονται απλά είδη υγιεινής σε ώρα ανάγκης. Αν δηλαδή θελήσεις να μετατρέψεις έναν τραπεζικό λογαριασμό σε τραπεζογραμμάτιο και δεν τα καταφέρεις τότε ο τραπεζικός λογαριασμός παύει να είναι χρήμα – αν έχετε κανέναν γνωστό αργεντινό ρωτήστε τον να σας πει αν λέω ψέματα."

    Πράγματι, "οι μορφές του χρήματος πρέπει να είναι μετατρέψιμες η μία στην άλλη". Και πράγματι το παράδειγμα της Αργεντινής δείχνει ότι 'ο τραπεζικός λογαριασμός μπορεί να πάψει να είναι χρήμα'. Το ίδιο όμως μπορεί να συμβεί και με το τραπεζογραμμάτιο, έτσι δεν είναι; (η ιστορία προσφέρει άφθονα παραδείγμα υπερπληθωρισμών). Αντίθετα, στην ιστορία δεν υπάρχει ποτέ κανένα παράδειγμα όπου ο χρυσός να είχε μηδενική αξία - ο χρυσός πάντα έχει κάποια αξία, διότι έχει μια μεγάλη διαφορά από τις υπόλοιπες μορφές χρήματος:

    Ο χρυσός είναι το "υπερεμπόρευμα", το εμπόρευμα που χρησιμοποιείται ως σημείο αναφοράς για την αξία όλων των άλλων εμπορευμάτων (ο Μαρξ τα εξηγεί καλύτερα, για όσους από τους σύγχρονους μαρξιστές έχουν κάνει τον *κόπο* να τον διαβάσουν). Η αξία των συνολικών αποθεμάτων χρυσού κάποτε αντιπροσώπευε την αξία όλων των εμπορευμάτων, που με τη σειρά τους κρύβουν την αξία την αξία της εργατικής δύναμης που χρειάστηκε για να παραχθούν + την αξία των πρώτων υλών, κτλ.

    Σήμερα βέβαια όλα αυτά φαντάζουν ξεπερασμένα - πχ ο 'κανόνας του χρυσού' είναι παρελθόν. Σε τι βασίζονται λοιπόν τα 'τραπεζογραμμάτια' που κυκλοφορούν σήμερα ως μια μορφή του χρήματος;

    Η απάντηση είναι ότι τα τραπεζογραμμάτια βασίζονται εκεί που βασίζονται όλα τα γραμμάτια - στην εμπιστοσύνη, στο πόσο αξιόπιστο/φερέγγυο θεωρεί κανείς τον εκδότη αυτού του γραμματίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  2. Για παράδειγμα, αν ζητήσω ένα μικρό δάνειο από κάποιον γνωστό μου, τότε θα μου δώσει αυτά τα χρήματα, γιατί εμπιστεύεται την υπόσχεση μου ότι θα του τα επιστρέψω όσο πιο σύντομα μπορώ (δηλαδή με θεωρεί φερέγγυο). Με λίγα λόγια, ισχύει ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ αυτό που οι Αμερικάνοι λένε "my word is my bond", δηλαδή, "ο λόγος μου είναι ομόλογο".

    Αν όμως ζητήσω από τον ίδιο αυτό γνωστό(πόσο μάλλον από μια τράπεζα) ένα ΜΕΓΑΛΟ δάνειο, τότε ο γνωστός μου δε θα μου το δώσει, διότι απλούστατα ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ότι θα καταφέρω να του τα ξεπληρωσω (δηλαδή με θεωρεί αφερέγγυο).

    Ουσιαστικά, ο γνωστός μου αυτός που παρέχει ΠΙΣΤΩΣΗ, και το κάνει αυτό διότι πιστεύει ότι στο μέλλον θα καταφέρω να παράγω αρκετό πλούτο ώστε να ξεπληρώσω το δάνειο που μου έδωσε (+ κάποιον τόκο, ανάλογα με την συμφωνία που έχουμε κάνει). Αυτή η πίστωση δηλαδή βασίζεται στην υπόσχεση μιας μελλοντικής παραγωγής πλούτου.

    Κάποιες φορές, η πίστωση αυτή αποδεικνύεται επιτυχημένη επένδυση (πχ αν εγώ πάρω ένα δάνειο για να στήσω μια επιχείρηση και η επιχείρηση αυτή παράγει κάτι που έχει ζήτηση στην αγορά, τότε όντως θα βγάλω κέρδος και θα ξεπληρώσω το δάνειο + τον τόκο). Η ανάπτυξη δηλαδή στον καπιταλισμό βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην λεγόμενη 'πιστωτική επέκταση'.
    Κάποιες άλλες φορές,

    Κάπως έτσι λειτουργεί και το σημερινό σύστημα με τα τραπεζογραμμάτια του - με πίστωση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Για παράδειγμα, όπως σωστά επισημαίνει και ο συντάκτης του άρθρου, τα κράτη τυπώνουν σήμερα μεγάλες ποσότητες τραπεζογραμματίων. Αυτά τα τραπεζογραμμάτια δεν αντιστοιχούν προφανώς σε κάποια ποσότητα χρυσού, βασίζονται στην εμπιστοσύνη. Όσο οι υπόλοιποι θεωρούν πχ ότι οι ΗΠΑ, η ευρωζώνη, η Ιαπωνία, κτλ είναι φερέγγυοι, θα δέχονται τα ομόλογα τους και θα αναγνωρίζουν την αξία τους. Όσο περισσότερες αμφιβολίες υπάρχουν για την φερεγγυότητα του κάθε κράτους όμως, τόσο μεγαλύτερο τόκο θα ζητάνε οι πιστωτές για να σου δώσουν πίστωση (μέσω της αγοράς των ομολόγων σου). Και αν δεν σε εμπιστεύεται καθόλου, τότε ο πιστωτής δε θα αγοράσει καθόλου τα ομόλογα σου, και θα προτιμήσει πχ το χρυσό, που η αξία του δε βασίζεται σε πίστωση (ο χρυσός είναι το "υπερεμπόρευμα" όπως λεγάμε και πριν). Είναι τυχαία η [καθοδική] πορεία του δολαρίου και των υπολοίπων νομισμάτων έναντι του χρυσού τα τελευταία χρόνια; Η αλήθεια είναι βέβαια πως και ο χρυσός έχει υποστεί μόχλευση στη σημερινή εποχή, αλλά ας μην τα μπλέκουμε παραπάνω, δεν έχω χρόνο για μεγαλύτερες αναλύσεις, αν θέλετε διαβάστε ένα παλιότερο άρθρο μου εδώ http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2011/09/blog-post_1684.html, ή και εδώ http://tsak-giorgis.blogspot.com/2011/11/blog-post_9540.html).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σε ένα άλλο άρθρο μου (http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2011/03/fed.html) έγραφα τα εξής:
    "...Όταν υπογράφτηκε αυτή η συνθήκη [σ.σ. του Μπρέτον Γούντς], μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι ΗΠΑ ήταν με διαφορά σε καλύτερη θέση απ' όλον τον δυτικό κόσμο, του οποίου και έγιναν ηγεμόνες.
    Από οικονομικής άποψης, είχαν μεγάλη βιομηχανία, που είχε μάλιστα μείνει και σχετικά ανέπαφη από τους φασίστες (σε αντίθεση πχ με την Αγγλία, που ως τότε κυριαρχούσε, αλλά τώρα είχε βομβαρδιστεί άγρια από τις δυνάμεις του Χίτλερ, και ζήτησε μάλιστα δάνειο από τις ΗΠΑ για να βγάλει πέρα, δάνειο το οποίο και έλαβε, με αντάλλαγμα να συμφωνήσει στους όρους των ΗΠΑ για το Μπρέτον Γούντς).

    Αυτό που καθόρισε το Μπρέτον Γούντς για το δυτικό κόσμο (η πρώην ΕΣΣΔ ανέλαβε το "ανατολικό μπλοκ") ήταν πως το δολάριο, ως νέο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, θα είχε μια σταθερή ισοτιμία με το χρυσό, και τα άλλα νομίσματα θα συνδέονταν ΟΧΙ με το χρυσό, αλλά με το δολάριο. Δηλαδή το δολάριο ήταν ουσιαστικά ισοδύναμο του χρυσού!

    Το πρόβλημα είναι πως, με την πάροδο του χρόνου, οι άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις άρχισαν να 'ανακτούν έδαφος", ανασυγκροτώντας την κατεστραμμένη παραγωγική τους βάση και μπορούσαν πλέον να κοιτάζουν σχεδόν "στα ίσια" τις ΗΠΑ. Άρα, ναι μεν οι ΗΠΑ στα χρόνια του Νίξον ήταν ακόμα η κραταιά δύναμη, αλλά ΔΕΝ ήταν και τόοοσο κραταιά όσο επί Μπρέτον Γουντς.

    Επιεπλέον, όπως είχε παρατηρήσει από το 1960 περίπου ο Τρίφιν, στο γνωστό "δίλημμα του Τρίφιν" όπως ονομάζεται το φαινόμενο, το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα είναι κάτι που το θέλουν όλοι. Γι' αυτό και πρότεινε αντί για το δολάριο να υιοθετηθεί ένα παγκόσμιο νόμισμα, κάτι που είχε προτείνει και ο Κέινς παλιότερα. Ο λόγος είναι το ότι αν όλοι θέλουν το δολάριο, τότε οι ΗΠΑ είχαν το εξής δίλημμα:

    Α) θα πρέπει να τυπώνουν διαρκώς νέα δολάρια για να καλύψουν τη ζήτηση και να συνεχίσει έτσι να υπάρχει καπιταλιστική ανάπτυξη (πχ όλοι χρειάζονται δολάρια για να αγοράσουν πετρέλαιο, και αν δεν έχουν πετρέλαιο, δε μπορούν να έχουν ανάπτυξη), κάτι που όμως είναι προφανώς πληθωριστικό, υποτιμά το δολάριο δηλαδή

    Β) θα πρέπει να μην τυπώνουν διαρκώς φρέσκο χρήμα, προκειμένου να μην [υπερ]πληθωριστεί "μέχρι τέλους" το δολάριο, κάτι που όμως θα σταματήσει σε τεράστιο βαθμό την παγκόσμια καπιταλιστική ανάπτυξη.

    Οι ΗΠΑ συνέχισαν να τυπώνουν χρήμα, φαινόμενο μάλιστα που γιγαντώθηκε και λόγω του πολέμου στο Βιετνάμ στα χρόνια του Νίξον, ο οποίο κόστισε πολύ ακριβά [και] από οικονομικής άποψης.

    Όμως, θυμηθείτε αυτό που είπαμε και πιο πριν, ότι δηλαδή το δολάριο ήταν ισοδύναμο του χρυσού, με τον οποίο ήταν συνδεδεμένος με μια σταθερή ισοτιμία.

    Όμως, ο χρυσός δεν "εκτυπώνεται", άλλωστε, ένα από τα βασικά του πλεονεκτήματα ως αποθήκη πλούτου εδώ και χιλιάδες χρόνια, ανεξαρτήτως σε πιο "χρηματοποιημένο" σύστημα βρισκόμαστε, είναι ακριβώς το ότι είναι σπάνιος, και εξορύσσεται με "αργό ρυθμό".

    Αν όμως οι ΗΠΑ τυπώνουν πολλά δολάρια, και ο χρυσός που έχουν μένει σχετικά σταθερός, πώς γίνεται να διατηρηθεί η μεταξύ τους σταθερή ισοτιμία;

    Είναι σα να λέμε ότι βάζω δύο αυτοκίνητα δίπλα-δίπλα στο δρόμο, και ενώ το ένα "ίσα που τσουλάει", το άλλο τρέχει με 100χμλ/ώρα, αλλά παρόλα αυτά εγώ περιμένω να παραμείνουν δίπλα-δίπλα.

    Ε αυτό δε γινόταν. Άρα, θα έπρεπε να αλλάξει η μεταξύ τους ισοτιμία, δηλαδή το δολάριο να υποτιμηθεί έναντι του χρυσού (που παραμένει γενικά σταθερός όπως είπαμε). Αφού οι ΗΠΑ ήθελαν να το πληθωρίσουν, θα έπρεπε να δεχτούν και την υποτίμηση του. Αυτό το είχαν προφανώς καταλάβει και οι κερδοσκόποι, εξ ου και οι "επιθέσεις" τους εναντίον του δολαρίου που αναφέρει και ο Νίξον (όλοι αγόραζαν χρυσό και πούλαγαν τα δολάρια, αναμένοντας μια υποτίμηση του δολαρίου έναντι του χρυσού).

    Αυτό που έκανε ο Νίξον ήταν να καταργήσει εντελώς τη μεταξύ τους σχέση, τον "κανόνα του χρυσού". Αυτό "του έλυσε τα χέρια", προκειμένου να μπορεί να τυπώσει όσα δολάρια ήθελε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Επίσης, όπως έχουμε δει και σε παλιότερα άρθρα, οι ΗΠΑ έκαναν μια συμφωνία με τους πετρελαιάδες, ώστε οι χώρες αυτές να δέχονται ως πληρωμή για το πετρέλαιο τους δολάρια και μόνο δολάρια, και οι ΗΠΑ ως αντάλλαγμα τους έχουν αφήσει ανενόχλητους να σχηματίσουν το καρτέλ του (ΟΠΕΚ), καθορίζοντας μονοπωλιακά τις τιμές. Έτσι, οι ΗΠΑ "προστάτευσαν" το δολάριο, καθώς έστω και άτυπα το έχουν συνδέσει με έναν "κανόνα του πετρελαίου", υποχρεώνοντας όλες τις χώρες να εξακολουθούν να χρειάζονται δολάρια, και άρα να το στηρίζουν.

    Όμως, καθώς πλέον το δολάριο πληθωρίζεται με ρυθμούς-ρεκόρ, τα "ξεχασμένα" αυτά διλήμματα ξαναέρχονται στη επιφάνεια, και μάλιστα πιο έντονα από ποτέ:

    Το δολάριο πληθωρίζεται σε ρυθμούς ρεκόρ, η οικονομία των ΗΠΑ είναι μη ανταγωνιστική σε σχέση πχ με αυτή της Γερμανίας ή της Κίνας (πότε είδατε για τελευταία φορά σε κάτι να αναγράφεται "made in USA";), και σιγα-σιγα δημιουργείται "αντίπαλο δέος" για τις ΗΠΑ με τη συμμαχία Κίνας Ρωσίας, και την Ευρώπη (Γερμανία-Γαλλία) να έλκεται από αυτούς.

    Το δολάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα δεν έχει πολύ χρόνο ζωής, διότι οι ΗΠΑ θα το πληθωρίσουν (ήδη έχει αρχίσει) "μέχρι τέλους".

    Όσο περισσότερο το αντιλαμβάνονται αυτό οι ανταγωνιστές τους, τα υπόλοιπα κράτη, διάφοροι "κερδοσκόποι" (ιδιώτες κεφαλαιοκράτες), κτλ, τόσο θα απομακρύνονται από αυτό, προκειμένου να μη χάσουν άλλα λεφτά, και θα πιέζουν για ένα νέο παγκόσμιο νομισματικό σύστημα, που θα αντανακλά τους νέους συσχετισμούς δυνάμεων. Η πίεση αυτή θα είναι "διακριτική", όσο το δυνατόν, ώστε "να μη ξυπνήσουν τα κοιμισμένα πλήθη", και έχουμε μια ανεξέλεγκτη κατάρρευση του δολαρίου, αντί για μια όσο το δυνατόν ελεγχόμενη (απ' αυτούς) και μακρόχρονη κατάρρευση του, ώστε να ελαχιστοποιήσουν τις απώλειες τους (μιας και οι περισσότεροι "μεγάλοι παίχτες", κεντρικές τράπεζες, κτλ) κατέχουν πολύ μεγάλες ποσότητες δολαρίων).

    Όσο για το χρυσό, τα έχουμε πει χίλιες φορές. Είναι, μαζί βέβαια με το ασήμι (σε δεύτερο έστω ρόλο), τα μόνα νομίσματα που θα μείνουν σταθερά, όταν όλα τα άλλα θα πληθωρίζονται (υποτιμούνται).

    Άλλωστε, αυτή είναι η "λειτουργία" του χρυσού, είναι αποθήκη του πλούτου.

    Η μεταπολεμική περίοδος ήταν μια σχετικά μεγάλη, από ιστορικής άποψης, περίοδος αδιάκοπης καπιταλιστικής ανάπτυξης. Υπήρξαν βέβαια και εξεγέρσεις, και πόλεμοι, και χούντες, και χίλια δυο άλλα. Γενικά μιλώντας όμως, είχαμε καπιταλιστική ανάπτυξη. Άρα, γιατί να αποθηκεύσει κάποιος το κεφάλαιο του στο χρυσό, όταν μπορεί να το επενδύσει σε βιομηχανίες, στο χρηματιστήριο ή ξέρω και εγώ που αλλού, και να αυγατίσει έτσι τον πλούτο (το κεφάλαιο) του;

    Η μεταπολεμική περίοδος τελειώνει όμως - και έως ότου "κινεζοποιηθούν" οι εργάτες στη δύση, ώστε να είναι ανταγωνιστικοί με αυτούς της Κίνας ή έστω της Βουλγαρίας, μην περιμένετε επενδύσεις. Έτσι, όλοι "αποθηκεύουν" το κεφάλαιο τους στο χρυσό, περιμένοντας "καλύτερες μέρες" για επενδύσεις (δηλαδή την "κινεζοποίηση" των εργατών)."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το "παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα" (σαν όρος) είναι αντίφαση εν τοις όροις και πλεονασμός. Ο όρος νόμισμα δεν βοηθάει τόσο στο να το δει κανείς αυτό, ειδικά την αντίφαση καθώς η ελληνική γλώσσα παίζει περίεργα παιχνίδια όντας μια από τις ελάχιστες (ίσως και η μόνη) που πιάνει την πλευρά "κορώνα" του κέρματος.
      Εξηγούμαι. Στα αγγλικά ο όρος είναι international reserve currency. Currency σημαίνει τρέχων, ρέων, αυτό που αλλάζει συνέχεια χέρια, είναι η πλευρά γράμματα του κέρματος. Μεταφράζεται σαν "νόμισμα" δηλαδή από τον νόμο εγγυημένο, αν όχι επιβαλλόμενο, που είναι άλλο πράγμα.
      Reserve και currency είναι εντελώς αντιφατικές έννοιες, είναι το "στάσιμο τρέχων" και αντανακλά την αδυναμία των αστών να περιγράψουν μια μορφή χρήματος με αυτό που είναι και όχι με αυτό που κάνει.
      Φυσικά, καταλαβαίνεις ότι ο πλεονασμός έγγυται στο ότι δεν υπάρχει εθνικό αποθεματικό νόμισμα, οπότε το παγκόσμιο (ή διεθνές) παραπέμπει σε μια άλλη αδυναμία, για την οποία θέλω μεγάλη εισαγωγή για να μιλήσω.

      Το πρόβλημα του χρήματος είναι ότι είναι προαπαιτούμενο σε άλλες συζητήσεις, αλλά το ίδιο δεν γίνεται ποτέ αντικείμενο συζήτησης - η υποτιθέμενη εξοικείωση μαζί του και η έλλειψη χρόνου είναι οι πιο βασικές αιτίες. Έτσι λοιπόν δυσκολεύεται ο κόσμος να καταλάβει ότι το χρήμα έχει πολλές μορφές, με δικές τους ιδιαιτερότητες και νόμους, κι ότι είναι άδικο να ρωτάς τι αξία έχει το χρήμα, όταν ποτέ δεν ρώτησες τι ύψος έχει ο άνθρωπος ή πόσα κιλά ζυγίζει (είναι λίγο χυδαίο το επιχείρημά μου, αλλά ελπίζω να κάνει τη δουλειά του).

      Μια ακόμα παρατήρηση: πληθωρισμό, με την έννοια που το βάζεις, μπορεί να έχει το (καθαρό) σύμβολο του χρήματος, όχι το πιστωτικό χρήμα γι' αυτό και οι ΗΠΑ με 3 ενέσεις ρευστότητας απίστευτου μεγέθους δεν χαμπάριασαν καθόλου από πληθωρισμό. Σε αυτό συνέβαλε επίσης η ενσωμάτωση που διάλεξαν για να το εκδόσουν.

      Ένα τελευταίο: το ερώτημα δεν είναι αν αυτό είναι το τέλος του δολαρίου, αλλά αν είναι το τέλος αυτής της μορφής (παγκόσμιου) χρήματος. Το πρώτο σημαίνει ότι θα φύγει από τη λίστα ή από την πρώτη θέση της λίστας χρημάτων της ίδιας μορφής, όπως είναι το ευρώ, η λίρα, το γιέν και άλλα (με όλες τις ενσωματώσεις τους - μην τις ξεχνάμε ποτέ). Το δεύτερο σημαίνει κατάργηση της ίδιας της λίστας. Μάλλον αναφέρεσαι στο πρώτο.
      γ

      Διαγραφή
  6. Α! και κάτι ακόμα: ο χρυσός έχει χάσει την μορφή του νομίσματος από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Έκτοτε παίρνει τις μορφές του απλού κέρματος (χωρίς το "νόμο") και της ράβδου (που είχε από παλιά και η οποία δεν ήταν ποτέ νόμισμα). Η πιο εξελιγμένη ενσωμάτωση που έφτασε ποτέ να πάρει ο χρυσός ήταν της ράβδου.

    Επίσης, το ομόλογο δεν έχει σχέση ούτε με το τραπεζογραμμάτιο, ούτε με τον τραπεζικό λογαριασμό, ούτε στην θεωρία ούτε στην πράξη. Αν θέλεις τη γνώμη μου δεν είναι καν χρήμα, αλλά μορφή συμβολαίου δανεισμού κεφαλαίου, το οποίο, όσο κυκλοφορεί γίνεται δανείσιμο κεφάλαιο το ίδιο. Εξάλλου, αν ακούς επιτόκιο ψυλλιάζεσαι ότι δεν πρόκειται περί χρήματος, αλλά περί κεφαλαίου...

    Η διάκριση μορφών και ενσωματώσεων είναι προϋπόθεση για οποιαδήποτε συζήτηση για το χρήμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Είσαι εύγλωττος, αλλά όχι και ξεκάθαρος:

    "είναι άδικο να ρωτάς τι αξία έχει το χρήμα". ???????????????????????????????

    Το πιστωτικό χρήμα είναι μια ΕΠΕΝΔΥΣΗ - και όπως όλες οι επενδύσεις, μπορεί να πάει καλά, μπορεί και να οδηγηθεί στην χρεωκοπία (υπερπληθωρισμός - απώλεια εμπιστοσύνης).

    "οι ΗΠΑ με 3 ενέσεις ρευστότητας απίστευτου μεγέθους δεν χαμπάριασαν καθόλου από πληθωρισμό"

    Όχι και καθόλου (δες πχ ισοτιμία πετρελαίου/χρυσού έναντι του δολαρίου). Αλλά πέρα από αυτό, έχεις δίκιο, οι ΗΠΑ τύπωσαν (και εξακολουθούν να τυπώνουν) τεράστιες ποσότητες δολαρίων, αλλά ο πληθωρισμός είναι *σχετικά* ανύπαρκτος. Αυτό όμως γίνεται απλά και μόνο διότι οι υπόλοιποι δέχονται να συνεχίζουν να τους πιστώνουν. Όταν όμως ο προυπολογισμός των ΗΠΑ γίνται ολοένα και πιο ελλειμματικός, και τα ελλείμματα αυτά συσσωρεύονται επί δεκαετίες, τότε κάποια στιγμή σταματάς να δίνεις πίστωση. Το μόνο που λείπει είναι μια εναλλακτική λύση για το μέλλον (ένα νέο νομισματικό σύστημα), και ένα 'ενδιάμεσο σχέδιο' ώστε να ελαχιστοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότερο οι απώλειες που θα έχουν οι πιστωτές των ΗΠΑ (που πλέον το παίρνουν απόφαση ότι ποτέ δεν πρόκειται να πάρουν πίσω όλα τα λεφτά και τους τόκους τους από τα ομόλογα των ΗΑΠ που κατέχουν).

    Αυτά τα δύο υπάρχουν σιγά-σιγά. Δεν έχω χρόνο για να κάνω μεγαλύτερη ανάλυση, έχω γράψει και παλιότερα άρθρα επί του θέματος (δεν ξέρω αν τα έχεις διαβάσει βέβαια).

    "το ομόλογο δεν έχει σχέση ούτε με το τραπεζογραμμάτιο, ούτε με τον τραπεζικό λογαριασμό, ούτε στην θεωρία ούτε στην πράξη"

    Σε αυτό έχεις δίκιο, δεν είναι το ίδιο. Ωστόσο χρησιμοποίησα (λόγω απλότητας) το παράδειγμα του ομολόγου γιατί έχει ένα σημαντικό ΚΟΙΝΟ ΣΗΜΕΙΟ με το τραπεζογραμμάτιο: Είναι και τα δύο μορφές πίστωσης, είναι επενδύσεις που βασίζονται στο ίδιο πράγμα, δηλαδή στην εμπιστοσύνη αυτών που θα τα αγοράσουν/κατέχουν ότι "θα υπάρξει καπιταλιστική ανάπτυξη στο μέλλον", θα υπάρξει δηλαδή μελλοντική παραγωγή πλούτου. Αυτή τη στιγμή, "είμαστε όλοι επενδυτές", με την έννοια ότι αν κατέχεις τραπεζογραμμάτια (κάτι που ουσιαστικά όλοι το κάνουμε) έχεις ΕΠΕΝΔΥΣΕΙ, είτε το καταλαβαίνεις είτε όχι, στην μελλοντική παραγωγή πλούτου από την οντότητα που έχει εκδόσι το εκάστοτε τραπεζογρμμάτιο (πχ αν κατέχεις γιεν, έχεις επενδύσει στην μελλοντική δυνατότητα της Ιαπωνίας να παράγει πλούτο. Ομοίως αν κατέχεις Γιαπωνέζικα ομόλογα. Αντίστοιχη είναι και η κατάσταση με το ευρώ, το δολάριο, κοκ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καταρχάς συγχαρητήρια για το «χώρο»:

      http://vathikokkino.com/2013/01/%CE%B2%CE%AF%CE%BB%CE%B1-%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%85%CE%B8%CF%8D/

      Αυτή τη στιγμή, "είμαστε όλοι επενδυτές": τοποθέτηση τού ΝΑΡ; Θα μας πείτε και πού να τα βάλουμε (τα συνταξιοδοτικά αποθεματικά μας) για να αποφύγουμε τις καζινοκαπιταλιστικές κακοτοπιές, ή πρόκειται για εμπιστευτικές πληροφορίες μόνο για στελεχάρες;

      Σαν δε ντρέπεστε.

      ΥΓ Πότε θα έρθει ο Αντίχριστος τού Υπερπληθωρισμού [666-ΕΚΜ];

      Διαγραφή
    2. Δε γράφω πλέον στο Βαθύ Κόκκινο, δεν είμαι σε κάποιον 'χώρο' (ούτε στο ΝΑΡ όπως με κατηγορείς, και μάλιστα χωρίς να το βασίζεις κάπου - τακτική που ντροπιάζει έναν μαρξιστή-λενινιστή, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιος να σε μαζέψει, οπότε δυστυχώς αυτές οι τακτικές "αυξάνονται και πλθαίνουν").

      Όσο για το "είμαστε όλοι επενδυτές", είναι σάτυρα, αλλά είναι ταυτόχρονα και μια ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ - δυστυχώς. Δεν ισχυρίζομαι ότι είναι κάτι το θετικό, ούτε ότι μου αρέσει (κάθε άλλο). Είναι όμως κάτι που μας περιβάλλει (πχ "όλοι γεννηθήκαμε και ζούμε αυτή τη στιγμή μέσα στο σύστημα της αγοράς", είτε μας αρέσει και αγωνιζόμαστε για την διαιώνιση του, είτε δεν μας αρέσει και αγωνιζόμαστε για την ανατροπή του). Επίσης, όπως λέω και στο προηγούμενο ποστ μου, είσαι επενδυτής "είτε το καταλαβαίνεις είτε όχι". Ναι, ακόμα και ΕΣΥ προσωπικά είσαι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ από τους καπιταλιστές να είσαι επενδυτής, γιατί το χαρτονομίσματα που έχεις στην τσέπη σου είναι επενδύσεις, και όπως όλες οι επενδύσεις μπορεί να πάνε καλά, αλλά μπορεί και να αποτύχουν (πχ όσοι κατείχαν δραχμές επί Κατοχής, ή γερμανικά μάρκα στη Γερμανία του μεσοπολέμου είδαν την επένδυση τους να αχρηστεύεται μέσω του υπερπληθωρισμού, αντίθετα όσοι είχαν επενδύσει σε κάποιο άλλο νόμισμα ή σε χρυσό είδαν την επένδυση τους να πηγαίνει πολύ καλύτερα).

      Όσο για τον υπερπληθωρισμό, δεν είναι αντίχριστος, είναι κάτι που έχει συμβεί πολλές φορές και στον καπιταλισμό, αλλά και σε προηγούμενα συστήματα ατομικής ιδιοκτησίας, και μπορεί να οριστεί ως 'απώλεια εμπιστοσύνης στην φερεγγυότητα του δανειζόμενου'. Δεν είμαι μάντης, δεν μπορώ να προβλέψω το μέλλον, και άρα δε μπορώ να ξέρω το πότε ακριβώς θα συμβεί. Αλλά μπορώ να δω ότι θα συμβεί και θα συμβεί σύντομα (σύντομα = θα το δεις ΕΣΥ να συμβαίνει με τα ίδια σου τα μάτια. Η κρίση του 1929 έφερε χονδρικά 11 χρόνια λιτότητας και μετά κατέληξε στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Η κρίση του 2008 θα φέρει, μεταξύ άλλων, το τέλος της 'νομισματικής ηγεμονίας' του δολαρίου, είτε η αριστερά είναι έτοιμη για αυτό είτε όχι).

      Διαγραφή
    3. Μια τελευταία προσωπική παρατήρηση: Όταν πρωτοξεκίνησα να μιλώ για την επερχόμενη καπιταλιστική κρίση σε κάποιους πρώην συντρόφους μου το 2006, με είπαν τρελό, και με ρωτούσαν κοροιδευτικά "Πότε θα έρθει ο Αντίχριστος του νέου 1929 [666-ΕΚΜ];".
      Έχω δηλαδή πλέον συνηθίσει τις αβάσιμες και ανώριμες κοροιδίες όπως οι δικές σου και δεν με πολυεπηρεάζουν. Πρεπει εξάλλου να έχεις γερό στομάχι για να αντέχεις τις επιθέσεις, αλλιώς δεν προχωράς. Το 2008 ξέσπασε η κρίση, και η αριστερά πιάστηκε αδιάβαστη. Με μεγάλη μου θλίψη την βλέπω να είναι εξίσου ανώριμη και απροετοίμαστη για αυτά που έρχονται στο μέλλον, χωρίς ιδιαίτερη διάθεση να σκεφτεί λίγο παραπάνω. Ίσως να έχω δίκιο [και] σε αυτή την ανάλυση που κάνω, ίσως να έχω και άδικο. Σίγουρα πάντως το ψάχνω, ερευνώ, και δεν απορρίπτω με βρισίδια την πρόταση κάποιου μόνο και μόνο επειδή δεν είναι στην κλίκα μου, ούτε σιωπώ όταν βλέπω αυτές τις σάπιες συμπεριφορές από ανθρωπους που ανήκουν στην ίδια κλίκα με εμένα,μόνο και μόνο επειδή δε θέλω να πω κακή κουβέντα για την κλίκα μου, ακόμα και όταν το καταλαβαίνω ότι υπάρχει πρόβλημα (αυτό οδηγεί σε διαιώνιση και γιγάντωση του προβλήματος).

      O μύθος της Κασσάνδρας:

      Ο θεός Απόλλων έδωσε στην Κασσάνδρα το χάρισμα της μαντικής και ζήτησε τον έρωτά της ως αντάλλαγμα. Η Κασσάνδρα όμως αρνήθηκε. Τότε ο θεός την εκδικήθηκε δίνοντάς της την κατάρα του να μη δίνει κανένας πίστη στις προφητείες της.
      [...]
      Η πρώτη από τις συγκεκριμένες προφητείες της Κασσάνδρας που αναφέρονται από τις πηγές ήταν ότι ο Πάρις θα έφερνε καταστροφή στην πόλη, όταν αυτός επέστρεψε για πρώτη φορά στην Τροία, χωρίς να είναι γνωστή η πριγκηπική του ιδιότητα. Αργότερα, όταν έφερε και την Ωραία Ελένη στην πόλη, η Κασσάνδρα είπε πως η απαγωγή αυτή θα προκαλούσε τον αφανισμό της Τροίας, αλλά κανένας δεν την πίστευε. Η Κασσάνδρα ήταν η πρώτη που γνώριζε ότι ο πατέρας της επέστρεφε από τον Αχιλλέα με τη σορό του Έκτορα. Η Κασσάνδρα και ο Λαοκόων προσπάθησαν με κάθε τρόπο να πείσουν τους Τρώες να μη βάλουν μέσα στην πόλη τον Δούρειο Ίππο. Η Κασσάνδρα τους είπε μάλιστα «καθαρά και ξάστερα» ότι το ξύλινο εκείνο άλογο ήταν γεμάτο με οπλισμένους εχθρούς, αλλά και πάλι δεν έγινε πιστευτή.
      [...]
      Στη σύγχρονη εποχή έχουν επικρατήσει από τον παραπάνω μύθο, ιδίως μάλιστα στον ελληνικό πολιτικό λόγο, εκφράσεις όπως «θα διαψευσθούν οι ποικιλώνυμες Κασσάνδρες» ή «μην ακούτε τις Κασσάνδρες», κλπ.. Αυτές οι εκφράσεις είναι λογικά αναντίστοιχες προς τον αρχαίο μύθο, αφού όλες οι προφητείες της Κασσάνδρας αποδεικνύονταν αληθινές, ασχέτως εάν δεν τις πίστευαν όσοι τις άκουγαν.

      http://el.wikipedia.org/wiki/Κασσάνδρα

      Διαγραφή
    4. «Τα λεξοτανίλ ταιριάζουν στην Κασσάνδρα», Ευγ. Ο'Νιλ

      http://www.902.gr/eidisi/apopseissholia/6621/magiki-eikona-me-ton-plithorismo

      Διαγραφή
  8. Σε γενικές γραμμές διαφωνώ μαζί σου, αλλά δεν έχει νόημα η παραπέρα αντιπαράθεση αν δεν δούμε τις βασικές υποθέσεις ο ένας του άλλου. Νομίζω ότι συγχέεις το χρήμα με το κεφάλαιο (θεωρείς δηλαδή ότι όλο το χρήμα είναι κεφάλαιο), αλλά μπορεί να σε αδικώ. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς εννοείς την επένδυση, αν όχι σαν προκαταβολή κεφαλαίου. Τέλος πάντων

    Δεν είχα διαβάσει κείμενά σου, είδα τις αναφορές στο μπλογκ και θα τις διαβάσω προσεχτικά. Αν έχεις κάποιο κείμενο αντιπροσωπευτικό που μπορεί να μου διαφύγει στείλτο μου σε παρακαλώ.

    Μια εικόνα για την προσέγγισή μου μπορείς να βρεις εδώ:
    http://www.assoeconomiepolitique.org/political-economy-outlook-for-capitalism/?p=1512
    γ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα προσπαθήσω να βρω κάποια αντιπροσωπευτικά κείμενα και να σου τα στείλω, αν όντως θέλεις να τα διαβάσεις. Έχω πλέον σταματήσει να γράφω, είχα καθημερινή παρουσία από το 2006 που πρωτοσυνειδητοποίησα ότι έρχεται μια μεγάλη κρίση α λα 1929 μέχρι πριν ένα χρόνο, που λόγω έλλειψης χρήματος σταμάτησα να γράφω για να μεταναστεύσω σε άλλη χώρα και να βρω δουλειά.

      Πάντως, ΔΕΝ θεωρώ ότι όλο το χρήμα είναι κεφάλαιο. Νομίζω πως αν είναι να βρούμε μια απλή περιγραφή των βασικών μου υποθέσεων για το χρήμα, αυτή που [σχεδόν] ταυτίζεται με τις δικές μου είναι η γνωσή φράση του τραπεζίτη Morgan "gold is money, everything else is credit".

      Τα τραπεζογραμμάτια είναι επένδυση, διότι αν 'η αγορά' κρίνει ότι το κράτος Χ είναι αφερέγγυο, τότε τα τραπεζογραμμάτια/ομόλογα, κτλ που έχει εκδόσει το κράτος αυτό χάνουν την αξία τους. Η αξία τους δε βασίζεται στο χρυσό, βασίζεται στο εάν και στο κατά πόσο 'η αγορά' θεωρεί το κράτος που τα εκδίδει ως φερέγγυο.

      Αν λοιπόν εσύ κατέχεις τραπεζογραμμάτια ή ομόλογα ενός κράτους Χ, ουσιαστικά έχεις επενδύσει, είτε το καταλαβαίνεις είτε όχι, στη φερεγγυότητα αυτού του κράτους. Μέσω αυτής της πίστης, το κράτος μπορεί να αντλήσει κεφάλαια από την έκδοση ομολόγων, ή μπορεί να αγοράσει εργατική δύναμη από τους εργάτες που δέχονται και αυτή να δουλέψουν με πίστωση (τα τραπεζογραμμάτια είναι μορφή πίστωσης, άρα όσο περίεργο και αν ακούγεται, όσοι πληρώνονται πχ σε ευρώ, δολάρια, κτλ ουσιαστικά πιστώνουν το κράτος. Γι' αυτό και σου είπα ότι "είμαστε όλοι επενδυτές").

      Διαγραφή
  9. ΥΓ: Δες και αυτό το άρθρο, είναι σχετικό με το θέμα:
    http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2011/04/reuters.html

    Όταν μπορέσω, θα ψάξω σε παλιότερα άρθρα και θα σου στείλω τα πιο αντιπροσωπευτικά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ΥΓ2: Μόλις διάβασα το κείμενο που έβαλες σε λινκ, βλέπω είσαι στην ΑΣΣΟΕ. Στο κείμενο αυτό επικεντρώνεσαι στο ευρώ, αλλά πάντως διέκρινα 3 βασικές ελλείψεις που νομίζω παίζουν κεντρικό ρόλο:

    1) Τα συνδυαστικά αποθέματα χρυσού των κρατών-μελών της ευρωζώνης είναι τα μεγαλύτερα στον κόσμο.

    2)Η ΕΚΤ δεν μετράει την αξία των αποθεμάτων χρυσού της με μια σταθερή ισοτιμία (όπως οι ΗΠΑ, που έχουν τα απθέματα τους κρατημένα σταθερά στα 45$/ουγγιά ή κάποια τέτοια πολύ χαμηλή ισοτιμία, διότι αλλιώς, αν τα βγάλει δηλαδή στην αγορά, η BIS μπορεί να τα διεκδικήσει - κάπως σαν τους ομολογιούχους που διεκδικούν σήμερα από τη Ρωσία να πληρωθούν για τα ομόλογα του Τσάρου που είναι 100 χρονών). Αντίθετα, η ΕΚΤ μετράει το χρυσό της mark-to-market, με αποτέλεσμα το αποθεματικό τους να ωφελείται άμεσα από την άνοδο της ισοτιμίας (δες αυτό το διάγραμμα https://lh3.ggpht.com/-PQ46e1lYFPc/ThlRUGZGmXI/AAAAAAAABy0/vXQLh9cTckE/s1600/Eurosystem_Reserves.jpg). Κανονικά αυτό θέλει πολύ περισσότερη επεξήγηση, αλλά δεν έχω χρόνο αυτή τη στιγμή.

    3) Σημαντικό ρόλο στην αρχιτεκτονική της ευρωζώνης και τη μάχη ευρώ-δολαρίου, παίζει η Washington Agreement on Gold (https://en.wikipedia.org/wiki/Washington_Agreement_on_Gold). Σύμφωνα με τη συμφωνία αυτή, που πλέον μόνο η ευρωζώνη έχει μείνει να υπογράφει, η ευρωζώνη έχει αυτοπεριοριστεί και ΔΕΝ επιτρέπει στα κράτη - μέλη της να κάνουν lease τα αποθέματα χρυσού τους, ώστε να χτυπηθεί η αγορά του paper gold (εδώ και κάποιες δεκαετίες, οι τράπεζες κάνουν Lease τα αποθέματα χρυσού τους, με αποτέλεσμα να 'δημιουργούν' πολλαπλάσια αποθέματα χάρτινου χρυσού. Η ευρωζώνη βάζει τέλος σε αυτή την τακτική)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Σεχτάρ ο Τρομερός13 Ιανουαρίου 2013 - 10:36 μ.μ.

    Ciaoant1
    Δεν έχω καμιά πρόθεση να υποτιμήσω πολλούς αξιοπρόσεχτους προβληματισμούς σου, τους οποίους παρακολουθούσα τακτικά, αλλά διέκρινα πάντα στα γραφόμενά σου έναν φετιχισμό του χρυσού.
    Αυτή η φράση σου: "Η αξία των συνολικών αποθεμάτων χρυσού κάποτε αντιπροσώπευε την αξία όλων των εμπορευμάτων" αν την καλοσκεφτείς, δεν έχει και πολύ νόημα.
    Πρέπει να ξεκαθαρίζουμε τι είναι "χρήμα" (=το γενικό ισοδύναμο), που παίζει καθοριστικό ρόλο στην εμπορευματική και την καπιταλιστική οικονομία, και τι είναι "νόμισμα" (=νόμιμο χρήμα η χρήμα υποχρεωτικής χρήσης δια νόμου). Ποτέ ο χρυσός δεν κατέγραφε "την αξία όλων των εμπορευμάτων", άλλωστε ποιά/πόσα είναι "όλα τα εμπορεύματα"; Το χρήμα μπαίνει και βγαίνει στις συναλλαγές αενάως, χρησιμεύοντας στην ανταλλαγή πολλαπλασίων, σε σχέση με την αξία μιάς ποσότητάς του, εμπορευμάτων. Γι αυτό ακριβώς ονομάστηκε χαρακτηριστικότατα "χρήμα" - (ο αρχαίος ελληνικός όρος είναι ασυναγώνιστος by the way). Ο χρυσός ιστορικά υπήρξε το πιό επιτυχές "χρήμα" για τις γνωστές ιδιότητές του, αλλά ως χρήμα έχουν χρηματίσει (!) και τα πιό ετερόκλητα εμπορεύματα, ακόμη και καπνός. Αλλωστε όλος ο χρυσός, που έχει εξορυχτεί από καταβολής ανθρώπου δεν ξεπερνάει τις 60.000 τόνους, σκέψου έναν κύβο με ακμή μόλις ~εικοσιπέντε περίπου μέτρα, και από αυτόν λιγότερος από μισός χρησιμεύει ως χρήμα (νομίσματα η ράβδοι αδιάφορο) καθώς ο υπόλοιπος είναι σε κοσμήματα, σε ηλεκτρονικά εξαρτήματα η σε ..τάφους! Η τιμή του χρυσού, όπως για όλα τα αγαθά που αποτελούν "φυσικό μονοπώλιο" (σπάνια αγαθά, που είναι είτε περιορισμένα, όπως η γη, η αυτά που η αύξηση της προσφοράς τους συνεπάγεται μεγάλη αύξηση της αξίας παραγωγής τους, όπως το πετρέλαιο στην εποχή του peak-oil), προσδιορίζεται όχι από την μέση κοινωνική αξία παραγωγής τους αλλά από την αξία παραγωγής στις πιό δυσμενέστερες συνθήκες (κατά τρόπο ανάλογο με την τιμή γης στην γαιοπρόσοδο).
    Νομίζω πως αυτή ήταν η βασική αιτία, που εκθρόνισε τον χρυσό από τον ηγεμονικό ρόλο του "γενικού ισοδυνάμου", δηλ. του κορυφαίου χρήματος, καθώς ο Καπιταλισμός επαναστατικοποίησε την παραγωγή οδηγώντας σε τεράστιες ποσότητες αξιών, που χρειάζονταν και μεγάλες ποσότητες χρήματος για να κυκλοφορήσουν και ο κύβος των 23 μέτρων δεν φτάνει ούτε κατά διάνοια. Εδώ και δέκα χρόνια παρακολουθούμε ένα σχεδόν δεκαπλασιασμό της τιμής του χρυσού (εντάξει, μετρημένο όχι με κάποιο νόμισμα, που θα πείς ότι έχει πιθανόν υποτιμηθεί αξιακά, αλλά με ό,τι μας ενδιαφέρει καθημερινά: ποσότητα ψωμιού, υφάσματος, σιδήρου κλπ.). Είναι φανερό πως οι καπιταλιστές δεν κατάφεραν, ούτε στο Bretton Woods ούτε μετά, να βρούν ένα χρήμα τόσο καλό όσο ήταν ο χρυσός στην (εμπορευματική - προβιομηχανική...) δική του εποχή. Ο χρυσός δεν μπορεί πια να ξαναγίνει χρήμα. Εγώ θα συμφωνήσω στο προφανές, πως αυτά τα κωλόχαρτα, που που μας πληρώνουν οι καπιταλιστές για την δουλειά μας, τα τραπεζογραμμάτια € η $ κ.α., είναι ακριβώς κωλόχαρτα, που είναι πολύ πιθανόν να εξατμιστούν, όπως έγινε και στην κατοχή, στην Βαϊμάρη κλπ. Βέβαια οι συνέπειες αυτή την φορά θα είναι ασύλληπτες, γιατί "είναι πολλά τα λεφτά Αρη". Δυστυχώς η μαρξιστική πολιτική οικονομία έχει μείνει εκεί, που μας την παρέδοσε ο μουστάκιας με το γνωστό πεντάτομο εγχειρίδιο της Ακαδημίας Επιστημών. Εκτοτε στασιμότητα - και έχουν περάσει κοντά 60 χρόνια... Τι σημαίνουν αυτά τα φαινόμενα, που παρακολουθούμε σήμερα, καπιταλιστές και κομμουνιστές με ανοιχτό το στόμα; Κάπου βολευόμαστε με την εκτίμηση για κρίση υπερπαραγωγής, που σίγουρα δεν είναι λάθος, εξηγεί αρκετά πράγματα, αλλά φοβάμαι πως δεν είναι μόνο αυτό.
    Εχει κενά/καθυστερήσεις εδώ ο μαρξισμός/λενινισμός, που δυστυχώς επιδεινώνονται με όλους αυτούς τους αρειμάνιους τύπους της ΕΛΕ και των "μεταβατικών προγραμμάτων", την ώρα που βρισκόμαστε πάνω από ένα παγκόσμιο και όχι απλά αμερικάνικο "fiscal cliff", απροσδιόριστου βάθους σύμφωνα με πολλές ενδείξεις....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. "ο Καπιταλισμός επαναστατικοποίησε την παραγωγή οδηγώντας σε τεράστιες ποσότητες αξιών, που χρειάζονταν και μεγάλες ποσότητες χρήματος για να κυκλοφορήσουν και ο κύβος των 23 μέτρων δεν φτάνει ούτε κατά διάνοια."

    Και βέβαια φτάνει για να καταγράψει την αξία όλων των εμπορευμάτων - απλά δώσε στο χρυσό μια (πχ) εκατονταπλάσια ισοτιμία σε σύγκριση με τη σημερινή, και θα δεις ότι ο κύβος αυτών των 23 μέτρων φτάνει για να τα καλύψει όλα :-)

    Πάντως, έχεις δικιο στο ότι ο χρυσός ΔΕΝ είναι πλέον κατάλληλος για μέσο κυκλοφορίας/ανταλλαγής. ΕΙΝΑΙ όμως κατάλληλος για αποθήκευση πλούτου, και γι' αυτό καμιά φορά το έγραφα ότι ΔΕΝ περιμένω επαναφορά του 'κανόνα του χρυσού', ή χρυσών νομισμάτων, κτλ. Περιμένω απλά μια τεράστια 'ανατίμηση του χρυσού' (=υποτίμηση των νομισμάτων έναντι του [σταθερού] χρυσού)

    Λες ότι διακρίνεις έναν "φετιχισμό του χρυσού" και έχεις δίκιο. Μόνο που εδώ ισχύει το γνωστό ρητό "μην πυροβολείτε τον αγγελιοφόρο". Δεν είμαι εγώ αυτός που έχει αυτόν τον φετιχισμό, εγώ απλά περιγράφω το 'φετιχισμό του χρήματος' που διακατέχει τον καπιταλιστή - και αφού ο χρυσός είναι ότι κοντινότερο υπάρχει σε χρήμα, είναι "λογικό" να υπάρχει και ο φετιχισμός του χρυσού.

    Όπως σωστά παρατηρείς και εσύ, εδώ και κάμποσσα χρόνια υπάρχει μια τεράστια ανάπτυξη του καπιταλισμού, που έκανε το χρυσό να μοιάζει ξεπερασμένος. Γιατί να "παρκάρεις" τα κεφάλαια σου στο [σταθερό] χρυσό, όταν μπορείς να τα επενδύσεις και να βγάλεις κέρδος;

    Όμως, πλέον αυτή η εποχή φτάνει στο τέλος της, και 'ξαφνικά' η σταθερότητα του χρυσού είναι πολύ ελκυστική στους κεφαλαιοκράτες, που βλέπουν πολλές επενδύσεις να αποτυγχάνουν, πλλά κεφάλαια να απαξιώνονται, και καταλήγουν πίσω στο χρυσό. Αν και όταν πετύχουν το ρήμαγμα της εργατικής τάξης, τότε θα ξαναεπενδύσουν, καθώς τότε θα έχουν πολύ πιο ευνοικούς όρους για επενδύσεις (χαμηλότερο εργατικό κόστος, αλλά και μικρότερη φορολογία, κτλ).

    Θα συμφωνήσω με τη στασιμότητα που παρατηρείς στην μαρξιστική πολιτική οικονομία - για την ακρίβεια, μάλλον υπάρχει πισωγύρισμα, ούτε καν 'στασιμότητα'. Και το χειρότερο όλων είναι πως δε βλέπω και διάθεση για βελτίωση.

    Πάντως, σε ευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια προς εμένα, είναι σημαντικό να εκτιμά κανείς την αξία, και όχι να βρίζει κάποιον μόνο και μόνο επειδή δεν είναι στη δική του κλίκα. Αυτός που εκτιμά την αξία, θέλει να μάθει, να βελτιωθεί, ώστε τελικά να το παλέψει για να αλλάξει τον κόσμο. Ο άλλος ΟΧΙ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Πριν λίγες μέρες, έστειλα ένα mail σε έναν αναγνώστη για ένα *συγγενικό* θέμα. Σε μεγάλο βαθμό, το κείμενο ήταν εικασίες πάνω στο ερώτημα "γιατί η Γερμανία δεν αγοράζει καθόλου χρυσό, σε αντίθεση με άλλα κράτη με πλεονάσματα, όπως πχ η Κίνα, η Ρωσία, κτλ που αγοράζουν χρυσό σαν τρελά;".

    Αυτή ήταν η ερώτηση του αναγνώστη, και με βάση αυτή την ερώτηση, του έδωσα μια πιθανή εξήγηση (στην οποία υπάρχουν γεγονότα, αλλά και απόψεις/σενάρια που προφανώς θα πρέπει να δούμε αν ισχύουν ή όχι, ωστόσο αποτελούν χρήσιμη "τροφή για σκέψη"):
    ---
    -Γιατί η Γερμανία (αλλά και ολόκληρη η ζώνη του ευρώ) δεν έχει αγοράσει καθόλου χρυσό τα τελευταία 10 χρόνια;

    Και καλά οι υπερχρεωμένες χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία, κτλ - η Γερμανία όμως γιατί αφήνει τη Ρωσία, την Κίνα και τους πετρελαιάδες να μαζεύουν όλο το χρυσό την τελευταία δεκαετία;

    Η μισή απάντηση είναι ότι η Γερμανία, και γενικά η ευρωζώνη, έχει ήδη μεγάλες ποσότητες χρυσού στα αποθεματικά της.Επίσης, η Γερμανία πρέπει να δώσει "πακέτα σωτηρίας" στις τράπεζες (ΚΑΙ τις γερμανικές) που επένδυσαν σε στεγαστικά, καταναλωτικά, κτλ δάνεια και ομόλογα χρεωκοπημένων κρατών, τα οποία δε θα εξοφληθούν ποτέ, καθιστώντας και τις τράπεζες αυτές εξίσου χρεωκοπημένες.

    Παρόλα αυτά, η Γερμανία ΕΧΕΙ λεφτά, κι αν όντως ήθελε, θα μπορούσε να αγοράσει και αυτή λιγάκι ακόμα χρυσό, έτσι δεν είναι; Τι γίνεται λοιπόν;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Η απάντηση, κατά την άποψη μου, είναι πως η Γερμανία δεν ενδιαφέρεται *απλά* να έχει πολύ χρυσό, αλλά ενδιαφέρεται και για να εξασφαλίσει την κυριαρχία του ευρώ στο μελλοντικό παγκόσμιο νομισματικό σύστημα, που θα αντικαταστήσει το υπάρχων.

    Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας, η Γερμανία έχει ήδη εξασφαλίσει τα εξής πράγματα:

    1)Το ευρωσύστημα έχει τα μεγαλύτερα αποθέματα χρυσού παγκοσμίως να το στηρίζουν -> άρα θα είναι "ο μονόφθαλμος που θα κυριαρχήσει επί των τυφλών" όταν ο κόσμος σταματήσει να χρησιμοποιεί ως αποθεματικό νόμισμα το δολάριο, που πλέον είναι εντελώς ακατάλληλο για να παίξει αυτόν τον ρόλο (είναι προφανές ότι δε μπορείς να αποταμιεύεις τον πλούτο σου σε ένα νόμισμα που διαρκώς πληθωρίζεται)

    2) Το ευρώ έχει ήδη εξασφαλίσει υποστήριξη από Ρωσία, Κίνα, και δειλά-δειλά και από τους πετρελαιάδες, που έως τώρα πληρώνονταν αποκλειστικά σε δολάρια. Όμως αυτες οι δυνάμεις, ειδικά η Κίνα, χρειάζονται χρόνο για να έχουν και αυτές αρκετό χρυσό, και μετά θα δεχτούν να εγκαταλείψουν το δολάριο (αν πχ το δολάριο υπερπληθωριζόταν σήμερα, η Κίνα θα είχε συγκριτικά μικρές ποσότητες χρυσού, γιατί ακόμα δεν έχει προλάβει να αγοράσει όλο τον χρυσό που θα μπορούσε. Γι' αυτό και προτιμά μια "ελεγχώμενη κατάρρευση" του δολαριακού συστήματος, ώστε σιγά-σιγά, και χωρίς να το πάρουν χαμπάρι και να πανικοβληθούν οι μάζες, να αγοράσει χρυσό, γη, φυσικούς πόρους, κτλ).

    Δυνάμεις λοιπόν όπως η Κίνα έχουν κάθε συμφέρον από αυτή την "αργή" διαδικασία - και έτσι η συμμαχία με τη Γερμανία έχει ως εξής: "Αφήστε εμάς να αγοράσουμε κάποιο χρυσό ακόμα για μερικά χρόνια, και εμείς θα παρέχουμε αρκετή 'πολιτική στήριξη' στο ευρώ ώστε να ξεπεράσει τις όποιες 'παιδικές ασθένειες' έχει και κατόπιν θα το χρησιμοποιήσουμε ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, μιας και το γουάν δε μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο" (τα αποθέματα χρυσού της Κίνας δεν μπορούν ακόμα να συναγωνιστούν τα αποθέματα της Γερμανίας, πόσο μάλλον τα συναλικά αποθέματα χρυσού ολόκληρης της ευρωζώνης).

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  15. Μέσα από αυτή τη συμφωνία, η Γερμανία εξασφαλίζει ότι θα ρίξει το δολάριο (κάτι που προφανώς το θέλουν και οι υπόλοιποι της συμμαχίας), ότι το δικό της νόμισμα θα κυριαρχήσει και επίσης ότι θα έχει αρκετό χρυσό για να αναδειχθεί σε ακόμα πιο κυρίαρχη θέση στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό στερέωμα. Ως αντάλλαγμα για την στήριξη των Κινέζων και των Ρώσων, η Γερμανία τους αφήνει να την πλησιάσουν και αυτοί σε ότι αφορά τα αποθέματα χρυσού τους, ώστε όταν τελικά έρθει η "επόμενη ημέρα", να βρίσκονται όλοι σε μια "σχετικά ισότιμη" θέση (γιατί αλλιώς σιγά μην δέχονταν οι άλλοι να στηρίξουν τη Γερμανία: αν η Γερμανία αγοράζε κι άλλο χρυσό,θα είχε "υπερβολικά μεγάλο" πλεονέκτημα μετά τον υπερπληθωρισμό του δολαρίου και δε θα τους συνέφερε αυτή τη συμφωνία).

    Τέλος, η ευρωζώνη έχει επιφορτιστεί και με έναν ακόμα ρόλο: Σε παλιότερο άρθρο μου έχω εξηγήσει ότι η σημερινή αγορά χρυσού αποτελείται από δύο ξεχωριστές υποενότητες, τον "πραγματικό" χρυσό, και το "paper gold" (δείτε εδώ για λεπτομέρειες, δεν έχω χρόνο να τα ξαναγράφω http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2011/09/blog-post_1684.html).

    Σε αυτό το άρθρο έγραφα ότι
    "Όσα κράτη ΕΧΟΥΝ χρήμα, όπως πχ η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία, η Σ. Αραβία, κτλ δεν πουλάνε πια τον "ξεπερασμένο" χρυσό, όπως έκαναν τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά επιστρέφουν σε αυτόν, αγοράζοντας διαρκώς νέες ποσότητες για τα αποθεματικά τους.

    Μην "ψαρώνετε" λοιπόν από τα εφήμερα σκαμπανεβάσματα της ισοτιμίας του χρυσού - αυτά οφείλονται στο ότι ο πραγματικός χρυσός ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ μανιωδώς, ενώ την ίδια ώρα ο paper gold ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ μανιωδώς. Κάποια στιγμή θα δούμε την ισοτιμία του χρυσού να πέφτει κατά πολύ, και πολλοί θα λένε "πάει και ο χρυσός", "ο χρυσός ήταν φούσκα", "όσοι επένδυσαν σε χρυσό ήταν κορόιδα σαν το χρηματιστήριο επί Σημίτη", και ποιος ξέρει τι άλλο. Αφήστε τους να λένε.

    Αυτή η πτώση θα διαρκέσει λίγο, καθώς το μοναδικό πράγμα που όντως είναι φούσκα είναι ο paper gold, που θα καταστραφεί όταν οι τράπεζες εξαντλήσουν τα αποθέματα χρυσού με τον οποία τον στηρίζουν (θυμίζουμε ότι η τράπεζα έχει πχ 10 τόνους χρυσού, και με αυτά έχει δημιουργήσει 100 τόνους paper gold). Οι κάτοχοι του paper gold ζητούν να πάρουν στα χέρια τους τον πραγματικό χρυσό, και έτσι τα αποθεματικά των τραπεζών τελειώνουν:"

    Ο ρόλος της Γερμανίας, και γενικά της ευρωζώνης είναι λοιπόν να τελειώσει και αυτή την κατάσταση με τον Paper gold, σταματώντας την 'πίστωση' των τραπεζών με εικονικά αποθέματα χρυσού. Για του λόγου το αληθές, δείτε την 'washington agreement on gold', την οποία αρχικά είχαν υπογράψει και διάφοροι άλλοι (πχ ΔΝΤ, Αγγλία, κτλ), αλλά πλέον τη στηρίζουν ουσιαστικά μόνο οι χώρες της ευρωζώνης, όπως φαίνεται και το άρθρο της wikipedia που παραθέτω. Στο άρθρο αυτό, αναφέρεται ότι οι χώρες που υπογράφουν αυτή τη συνθήκη παύουν ουσιαστικά να πουλάνε ή να πιστώνουν όση ποσότητα χρυσού γουστάρουν, και μπαίνει αυστηρό όριο. Οι υπόλοιπες δυνάμεις δε θέλουν να το κάνουν αυτό, και γι' αυτό αποχώρησαν. Η ευρωζώνη όμως έχει μείνει πιστή στη συμφωνία, με σκοπό να ΜΗΝ συνεχίσει να δίνει πίστωση εικονικού (paper) χρυσού στις τράπεζες. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι το Paper gold θα αφεθεί να καταρρεύσει.

    Κάποια στιγμή, όταν θα έχω χρόνο, θα γράψω και κάτι πιο αναλυτικό για την Washington Agreement on Gold, ως τότε απλά δίνω το link ώστε να τη διαβάσεις και εσύ: http://en.wikipedia.org/wiki/Washington_Agreement_on_Gold

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Είναι καλό που ο ciaoant1 μπήκε με καταιγισμό σχολίων στο blog.
    Πρώτα γιατί το «Η καπιταλιστική κρίση και η επιστροφή του ιμπεριαλισμού» goo.gl/0gXCd δινόταν δωρεάν (και δίνεται) και ενώ έχει αδύναμα σημεία και για πολλούς σε άλλα σημεία κάνει λάθη, παραμένει ένα ενδιαφέρον κείμενο με ορισμένες έξυπνες προσεγγίσεις του συγγραφέα του.
    Δεύτερα, γιατί εκείνος ο χρυσός και η Μαρξιστική του αντιμετώπιση έχουν κλείσει σε τέσσερις τοίχους τα καλύτερα παιδιά του Επιστημονικού και σύντομα θα δούμε κάποιες θέσεις.(Ναι, μιλάνε ελληνικά)
    Το θέμα δεν είναι άγνωστο και μέχρι και ο Καφετζής που δεν μας έφερε καφέδες το καλοκαίρι που πέρασε από Ελλάδα, έγραψε Marxism After the Death of Gold goo.gl/PltGH
    Για να μην υπάρξουν τρίτα και υπόλοιπα ας κλείσω τον (μάλλον) χαιρετισμό με δύο από μνήμης στοιχεία.
    1. Η Γερμανία μπορεί να μην αγόρασε χρυσό αλλά έδωσε ρέστα σε εισαγωγή χρυσού για κατανάλωση με κάτι αγοροπωλησίες μικρών ράβδων ή κάτι τέτοιο αφού η μνήμη ξεθωριάζει στην λεπτομέρεια. Σε κάναν Βιλλιάρδο θα το διάβασα και το έβαλα στο πίσω μέρος του μυαλό μέχρι να βρει την σημασία του.
    2. Έχω την εντύπωση πως δεν υπάρχει γράφημα της τιμής οποιουδήποτε εμπορεύματος που να μην απαξιώνεται στις μέρες μας σε σύγκριση με την ουγγιά. Η εξαίρεση μίας μικρής περιόδου για το ουράνιο( 2006; ) που έκανε κορυφή μάλλον επιβεβαιώνει τον κανόνα αφού ακολούθησε μετά την ίδια πορεία με τα υπόλοιπα.

    Αναρχοκομμούνι

    ΥΓ. Ο ζίροου χεντζ(καλό παιδί!) χτυπιέται με τα φιλαράκια του πως τα δυόμιση χιλιάρικα ο χρυσός έπρεπε να τα είχε πιάσει χρόνια τώρα. Μάλιστα γελούσε πολύ - μαζί με μας - που βλέπαμε πρόπερσι το Δεκέμβρη (2011) να γκρεμίζεται η τιμή του θαρρείς και ο άγιος βασίλης είχε πει το μυστικό πως κάτω από τους πάγους στην Αλάσκα δεν υπάρχει χώμα παρά μόνο χρυσός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Σεχτάρ ο Τρομερός14 Ιανουαρίου 2013 - 2:39 π.μ.

    Ciao, ευχαριστώ για τα λινκ, θα τα μελετήσω, όπως και του γ, βαθύτερα, σε εύθετο χρόνο. Δεν υπάρχει λόγος να ευχαριστείς και μάλιστα σε αντιδιαστολή με τον waltendegewalt, που τον εκτιμώ σαν μια άλλη ενδιαφέρουσα πολιτική άποψη μέσα στην μικροαστική ξενέρα της άγονης ελληνικής "αριστεράς". Ισως σε έχει ταυτίσει περισσότερο με κάποια δημοσιεύματα του βαθυκόκκινου, που έχουν "αγανακτήσει" και μένα. Υποθέτω.
    Για τον ..χρυσό κύβο, ασφαλώς μια κατάλληλη τιμή θα τον έκανε ανταλλάξιμο με όλο τον παγκόσμιο πλούτο. Το θέμα είναι πως οι αξίες (και οι τιμές) εκφράζουν σχέσεις ανθρώπων και δεν είναι εύκολο στους ευτυχείς κατόχους του χρυσού να του δώσουν την τιμή, που θα επιθυμούσαν. Αλλωστε ο παγκόσμιος χρυσός, (το μέταλλο των 24 καρατίων, το άλλο, το κουρελο-paper δεν το συζητάω) με την τρέχουσα τιμή των ~53.500 USD/kg φτάνει-δε-φτάνει τα 3 τρις USD, όταν λέγεται πως το παγκόσμιο κεφαλαιακό απόθεμα σε υλικές αξίες κυμαίνεται στο 1 τετράκις. Πριν λοιπόν φτάσει η τιμή του χρυσού να τριακοσιαπλασιαστεί για να εκμηδενίσει τις άλλες πραγματώσεις του χρήματος, θα έχουν γίνει πολλά άλλα σημεία και τέρατα. Αυτό, συν το ότι κανένας δεν εμπιστεύεται για αποθεματοποίηση ένα αγαθό, που τα τελευταία χρόνια έχει ήδη ανατιμηθεί δέκα η δεκαπέντε φορές πάνω από την πραγματική του αξία (=μέσος κοιν. αναγκαίος χρόνος εργασίας), και άρα, αντί για "σταθερή αξία" έχει αναδειχτεί σε σπουδαίο μέσο κερδοσκοπίας, γι αυτό και δεν πληρώνει προς το παρόν παραπάνω από 1600 - 1900 δολάρια στην ουγκιά του. Ο χρυσός σήμερα ανήκει στην δικαιοδοσία των κερδοσκόπων και όχι των τσιφούτηδων αποθησαυριστών, πολύ λιγώτερο των φρόνιμων μικροαποταμιευτών κόπου εργασίας, που δεν επιθυμούν καθόλου να γίνουν "επενδυτές".
    Δεν πιστεύω πως ο χρυσός θα παίξει στο εξής σπουδαίο ρόλο στις οικονομικές εξελίξεις. Είναι από κάθε άποψη εκτός εποχής. Το κενό για μένα είναι ακριβώς ότι οι μαρξιστές δεν κατάλαβαν τι ακριβώς σήμαινε για τον καπιταλισμό και την κοινωνία η αναγκαστική συνταξιοδότηση του χρυσού ήδη από το 1925, και τις προοπτικές, αποτυχημένες και αδύνατες όπως φαίνεται, αντικατάστασης του με κάτι άλλο.
    Ιδωμεν. Και ας σκεφτόμαστε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΗΠΑ: ΔΕΝ ΘΑ ΚΟΨΟΥΝ ΠΛΑΤΙΝΕΝΙΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ
      ΣΕ ΥΨΗ ΡΕΚΟΡ 16,4 ΤΡΙΣ. ΔΟΛ. ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΗΠΑ!!!

      Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών δήλωσε το Σάββατο ότι δεν θα προχωρήσει στην παραγωγή νομισμάτων από πλατίνα, ως τρόπου για να αποφευχθεί μια άνοδος στο όριο το χρέους της χώρας.

      Η ιδέα είχε αρχίσει να προσελκύει το ενδιαφέρον των Δημοκρατικών τις τελευταίες ημέρες, με τους Ρεπουμπλικάνους να απειλούν με μια ακόμα αναμέτρηση σε ότι αφορά τις περικοπές δαπανών. Οι ΗΠΑ αναμένεται να φτάσουν το όριο χρέους τους τον Φεβρουάριο.

      Σημειώνεται ότι το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ έχει ήδη αναρριχηθεί στο ιλιγγιώδες ποσό των 16,4 τρις. δολαρίων.

      Η πρόταση για το πλατινένιο νόμισμα, το επονομαζόμενο «νόμισμα του 1 τρισ. δολαρίων», ήρθε πρόσφατα στο προσκήνιο και αφορά στην κοπή πλατινένιου νομίσματος αξίας 1 τρισ. δολ. το οποίο θα κατατεθεί στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ ώστε να μπορέσουν οι ΗΠΑ να ξεπληρώσουν τα χρέη τους.

      Το υπουργείο Οικονομικών της χώρας, βεβαίως, δεν έχει την εξουσιοδότηση να τυπώνει χρήμα όποτε θέλει. Όμως η πρόταση για την κοπή αυτού του νομίσματος στηρίζεται σε ένα «παραθυράκι» στην αμερικανική νομοθεσία, που επιτρέπει στον υπουργό Οικονομικών να διατάξει την κοπή πλατινένιων νομισμάτων όποιας αξίας επιθυμεί.

      Η πρόταση έχει αρκετούς υποστηρικτές εκ των οποίων και ορισμένα τρανταχτά ονόματα, όπως ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν. Ήδη κυκλοφορεί διαδικτυακή πρωτοβουλία συγκέντρωσης υπογραφών για αυτή την πρόταση. Και έχουν συγκεντρωθεί 6.200 υπογραφές.

      «Ούτε το υπουργείο Οικονομικών, ούτε η Federal Reserve πιστεύουν πως ο νόμος μπορεί ή θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να διευκολύνει την παραγωγή πλατινένιων νομισμάτων για τον σκοπό της αποφυγής μιας αύξησης στο όριο του χρέους», ανέφερε σε ανακοίνωσή του ο εκπρόσωπος του υπουργείου, Anthony Coley.
      http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=10641:usa-platinenio-nomisma-ekrixi-xreous&catid=39:di-ameriki&Itemid=174

      Διαγραφή
    2. Ρε Αντώνη, αυτό είναι μια απλή πληροφορία, που δε νομίζω ότι σημαίνει και πολλά χωρίς ανάλυση-επεξήγηση.

      Αυτή η ιδέα δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να πέρναγε. Η ιδέα έχει ως εξής: "Επειδή εμείς ως Αμερική έχουμε τεράστια χρεή, και επειδή τα χρέη αυτά μεγαλώνουν διαρκώς λόγω του εμπορικού ελλείμματος που έχουμε κάθε χρόνο (εισαγωγές>εξαγωγές), θα τυπώσουμε ένα 'αναμνηστικό νόμισμα' από πλατίνα, και θα του δώσουμε αυθαίρετα αξία ίση με 1 τρις δολάρια".

      Αυτή η ιδέα βγήκε στην επιφάνεια επειδή υπάρχει τεράστια πίεση να τυπώσουν δολάρια (κάτι που ήδη κάνουν με έμμεσο τρόπο βέβαια). Θέλουν τώρα να τυπώσουν κι άλλα, ώστε να μην κάνουν τις 'απαραίτητες περικοπές' ούτε στις στρατιωτικές δαπάνες, ούτε σε συντάξεις, μισθούς, κτλ, αλλά πολλοί γερουσιαστές, κτλ αντιδρούν, για διάφορους λόγους (σημείωση: 'απαραίτητες περικοπές' = οι περικοπές που χρειάζονται για να αρχίσει να ισοσκελίζεται ο προυπολογισμός και να μην έχουν εμπορικό έλλειμμα).

      Υπάρχει όμως ένα παραθυράκι στους νόμους, σύμφωνα με το οποίο δε χρειάζεται η σύμφωνη γνώμη ούτε της FED ούτε κανενός άλλου για να εκδώσουν οι ΗΠΑ 'αναμνηστικά νομίσματα' από πλατίνα. Με βάση αυτή την τρύπα, θέλουν να φτιάξουν ένα 'αναμνηστικό νόμισμα', που τάχα θα αξίζει 1 τρις δολάρια μόνο και μόνο επειδή έτσι είπαν οι Αμερικάνοι!!!

      Αυτό προφανώς είναι μη αποδεκτό - αν ήταν έτσι, τότε και η Ιαπανωία θα φτιάξει 'αναμνηστικά κιμονό' που επίσης αξίζουν 1 τρις γιέν, και η Αγγλία θα φτιάξει αναμνηστικό Μπιγκ Μπεν που θα αξίζει 1 τρις στερλίνες, κτλ, κτλ, κτλ.

      Η αξία ενός νομίσματος πρέπει να επιβεβαιωθεί από την αγορά - πρέπει δηλαδή όταν το δίνεις σε κάποιον άλλο ο άλλος αυτός να αποδέχεται ότι το νόιμισμα αυτό όντως αξίζει τόσο όσο λες εσύ.

      Υπάρχει ποτέ περίπτωση να δεχτεί ο κόσμος μια τόσο γελοία κατάσταση, όπως ένα νόμισμα από πλατίνα που αξίζει...1 τρις δολαρία;;; Όχι βέβαια.

      Υπάρχει όμως περίπτωση να δεχτεί μια ανατίμηση της αξίας του χρυσού - είναι άλλωστε το μοναδικό πράγμα που κατέχουν ως αποθεματικό οι τράπεζες όλων των κρατών. Και όσες κεντρικές τράπεζες ΕΧΟΥΝ χρήμα για ξόδεμα (Κίνα, Ρωσία, κτλ) αγοράζουν χρυσό σαν τρελές (γιατί άραγε; )

      Διαγραφή
    3. @Σεχτάρ ο Τρομερός:

      "Δεν πιστεύω πως ο χρυσός θα παίξει στο εξής σπουδαίο ρόλο στις οικονομικές εξελίξεις. Είναι από κάθε άποψη εκτός εποχής."

      Και τότε γιατί όσοι έχουν λεφτά τον αγοράζουν σαν τρελοί (Κίνα, Ρωσία, Σ. Αραβία, κτλ);
      Ο χρυσός είναι το υπερεμπόρευμα - όσο υπάρχει καπιταλισμός-ατομική ιδιοκτησία ο χρυσός δεν είναι ποτέ "εκτός εποχής". Μάλιστα, ειδικά για την σηγμερινή εποχή, θα έλεγα ότι θα κάνει ένα δυναμικό come-back, καθώς τα νομίσματα αδυνατούν να παίξουν το ρόλο της 'αποθήκης του πλούτου' λόγω του συνεχόμενου πληθωρισμού τους. Εσύ βέβαια και εγώ ίσως να μην έχουμε πολλά λεφτά για αποταμίευση, όμως οι πετρελαιάδες, οι Κινέζοι και διάφοροι άλλοι 'μεγάλοι παίχτες' ΕΧΟΥΝ. Και άρα αυτοί ενδια΄φερονται ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ να βρουν ένα αποθηκευτικό μέσο για τον πλούτο που έχουν συσσωρεύσει.

      Δυστυχώς, η αριστερά δεν το καταννοεί αυτό - θα το πληρώσουμε όλοι πολύ ακριβά. Εγώ πλέον δε γράφω, προσπάθησα όσο μου επέτρεπαν οι δυνάμεις, και ότι κατάφερα κατάφερα. Θα είμαι θεατής απ' ότι φαίνεται, και πράγματι 'ίδωμεν'. Μαζί θα δούμε πόσο "εκτός εποχής" είναι ο χρυσός, μόνο μην πεις "κανείς δε μπορούσε να το φανταστεί" όταν φανεί η πραγματική αξία του...

      Διαγραφή
    4. @Αναρχοκομμούνι

      "Ο ζίροου χεντζ(καλό παιδί!) χτυπιέται με τα φιλαράκια του πως τα δυόμιση χιλιάρικα ο χρυσός έπρεπε να τα είχε πιάσει χρόνια τώρα."

      Σε αντίθεση με αυτόν όμως, εγώ έχω γράψει εδώ και χρόνια πχ ότι (http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2011/09/blog-post_1684.html):
      "Ο κόσμος απορρίπτει αυτόν τον paper gold, και η αξία του διαρκώς πέφτει, προκαλώντας αυτές τις πτώσεις στην ισοτιμία του χρυσού. Αντίθετα, σε μέρες όπου υπερισχύει η κίνηση του πραγματικού χρυσού, η ισοτιμία ανεβαίνει. Αυτή η κατάσταση θα συνεχίζεται με πολλά επεισόδια και "σκαμπανεβάσματα" μέχρις ότου ο "paper gold" καταστραφεί πλήρως, και μείνει μόνο ο πραγματικός χρυσός, ο οποίος θα ξαναπάρει τη θέση του ως το κέντρο του νομισματικού συστήματος, το μέτρο σύγκρισης για την αξία όλων των άλλων εμπορευμάτων που κυκλοφορούν στον κόσμο. Η ισοτιμία του τότε θα είναι πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με σήμερα έναντι ΟΛΩΝ των νομισμάτων. Αυτή είναι άλλωστε και η βασική λειτουργία του χρυσού, είναι μια αποθήκη του πλούτου, που τον διατηρεί σταθερό για μακροπρόθεσμη αποταμίευση."

      Ίδωμεν - θα δούμε ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο ως...θεατές (μιας και η αριστερά είναι ασνίκανη να κατανοήσει αυτές τις εξελιξεις, πόσο μάλλον να παίξει και κάποιο ρόλο σε αυτές)

      Διαγραφή
    5. Και η προφανής ερώτηση είναι "Και να τις κατανοούσε -αν υποθέσουμε πως έχεις δίκιο- τί ρόλο θα μπορούσε να παίξει η επαναναστατική αριστερά;"

      Διαγραφή
  18. "Και η προφανής ερώτηση είναι "Και να τις κατανοούσε -αν υποθέσουμε πως έχεις δίκιο- τί ρόλο θα μπορούσε να παίξει η επαναναστατική αριστερά;""
    ---

    Το κέρδος θα ήταν το εξής:

    1) Για να φτάσεις στο σημείο να καταννοήσεις κάτι, θα πρέπει να ψάξεις, να ερευνήσεις, να μάθεις. Ακόμα και αν κάνεις κάποια μικρά ή και μεγάλα λάθη, τουλάχιστον έχεις βάλει τις βάσεις για να ερμηνεύσεις τον κόσμο (ώστε μετά να τον αλλάξεις κιόλας). Αντίθετα, αν δεν το ψάχνεις ιδιαίτερα, τότε ποτέ δε θα φτάσεις σε αυτό το σημείο.

    2) Έστω τώρα ότι η ανάλυση που έκανες είναι σωστή. Τότε, η γνώση αυτή θα σου επιτρέψει να στρέψεις τα βέλη σου προς τη σωστή κατεύθυνση (κάτι που εξ ορισμού είναι πιο αποτελεσματικό από το να τα στρέψεις προς τη λάθος κατεύθυνση, έτσι δεν είναι :-) ). Επίσης, έχοντας μεγαλύτερη καταννόηση, μπορείς να περιγράψεις/αναλύσεις καλύτερα τα πράγματα στον κόσμο, κάτι που θα σου αυξήσει το κύρος και θα προετοιμάζει καλύτερα και τις εργατικές μάζες, αυξάνοντας το επίεπδο της ταξικής τους συνείδησης. Αντίθετα, αν οι αναλύσεις και τα λεγόμενα σου δεν είναι αντάξια των συγκυριών, τότε ο κόσμος απλά παύει να σε ακούει.

    3) Η κατανόηση των νομιματικών ανακατατάξεων μπορεί να σου επιτρέψει ως κόμμα, οργάνωση, κτλ να κινηθείς σωστά σε επίεπδο οικονομικών πόρων. Όλοι χρειάζονται χρτήματα για να πετύχουν τους στόχους τους, και όποιος έχει χρήμα σε μια υπερπληθωρισμένη κοινωνία, έχει πολύ μεγάλη δύναμη. Αντίθετα, όποιον έχει ξεμείνει με υπερπληθωρισμένα νομίσματα δεν έχει αρκετους χρηματικούς πόρους για να πετύχει τους στόχους του.

    Από εκεί και πέρα βέβαια, πρέπει να πούμε και κάτι ακόμα: Ότι δεν υπάρχουν "εύκολες" ή "μαγικές" λύσεις, και μερικά πράγματα είναι "αναποφευκτα". Ένα από αυτά τα πράγματα είναι πως η αριστερά ήδη πληρώνει, και θα συνεχίσει να πληρώνει, "αμαρτίες του παρελθόντος". Κατ' επέκταση, το ίδιο αυτό πράγμα ισχύει και για ολόκληρη την εργατική τάξη.
    Δηλαδή στη συγκεκριμένη περίπτωση η αποκαθήλωση του δολαρίου είναι κατ'εμέ δεδομένη, και απλά μένει να δούμε το πότε και το πως θα γίνει, με τι όρους για την εργατική τάξη, κτλ. Ωστόσο, αυτή η διαδικασία της αποκαθήλωσης του δολαρίου έχει ήδη ξεκινήσει, και νομίζω πως πλέον είναι αργά για την αριστερά. Μπορούμε απλά να ελαχιστοποιήσουμε τις απώλειες μας (κάτι είναι και αυτό), και -κυρίως- μπορούμε να βάλουμε τις βάσεις ώστε να μπορέσουμε να χτίσουμε κάτι καλύτερο για την επόμενη μέρα. Αλλιώς είναι να συμβεί υπεροπληθωρισμός όταν έχεις προσπαθήσει εσύ να δείξεις 5 πράγματα στον εργάτη, και αλλιώς όταν τον έχεις αφήσει στο σκοτάδι (λόγω της δικής σου άγνοιας βέβαια): Αν ο εργάτης καταλαβαίνει 5 πράγματα, θα είναι πιο συνειδητοποιημένος και προετοιμασμένος ιδεολογικά, ενώ θα είναι και πιο κοντά σε εσένα, διότι όντως 'του είπες την αλήθεια'.
    Αν όμως εσύ δεν τον είχες προετοιμάσει κατάλληλα, τότε ο εργάτης 'δε θα ξέρει τι τον χτύπησε', ενώ ούτε εσένα θα πολυεμπιστεύεται (διότι ακόμα και αν έως τώρα σε άκουγε προσεκτικά, εσύ ποτέ δεν του είχες αποκαλύψει την πραγματικότητα, λόγω της δικής σου ανικανότητας να την κατανοήσεις).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @ciaoant1
      Παρακολουθώντας τα μακροσκελή σχόλια αλλά και το διάλογο που εκτυλιχθηκε, προσπαθώ να καταλάβω τα εξής:
      1.Από ποια-ταξική-άποψη μιλάς;

      2.α)Τι νόημα έχουν όλα αυτά; "Αν η ανάλυση σου είναι σωστή",σημειώνεις "Τότε, η γνώση αυτή θα σου επιτρέψει να στρέψεις τα βέλη σου προς τη σωστή κατεύθυνση" ποια είναι η λάθος κατεύθυνση που έχει πάρει το ΚΚ για να είμαστε συγκεκριμένοι και χρήσιμοι. β)η αποκαθήλωση του δολαρίου τι αντίκτυπο έχει στην ΕΤ σε σχέση πάντα με την πάλη για την χειραφέτηση της;

      3.Εξακολουθείςνα χρησιμοποιείς το ιδεολόγημα της "αριστεράς" τσουβαλιάζωντας μήλα με πορτοκάλια.

      4."Η αξία των συνολικών αποθεμάτων χρυσού κάποτε αντιπροσώπευε την αξία όλων των εμπορευμάτων," Ούτε σαν σχήμα λόγου δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί αυτή η φράση

      5.Εύκολες και μαγικές λύσεις για ποιο πράγμα; για να ρυθμιστεί ο καπιταλισμός;

      6.Ποια αλήθεια δεν φανερώνεται στον εργάτη και ποιος είναι ένοχος; Γιατί η πρωταρχική αλήθεια που αυτήν απορρέουν και οι υπόλοιπες είναι μία: Η εκμεταλλευτική φύση του καπιταλισμού και η ανάγκη για ανατροπή του.Αυτή την αλήθεια το ΚΚ τη διαλαλεί έντονα και με κάθε ευκαιρεία είτε ΄όταν κόβονται οι μισθοί είτε όταν αποσύρεται η πίστη, είτε όταν αποκαθηλώνεται ένα νόμισμα.

      Ποια είναι εντέλει η" πραγματικότητα" στην οποία αναφέρεσαι και για την οποία οι εργάτες "μένουν στο σκοτάδι";

      renready2

      Διαγραφή
  19. Ήμουν ένας από τους εξέχοντες συμμετέχοντες σε εκείνο το επιστημονικό συνέδριο όπου ανακοινώθηκε πως αν του κόψεις τα τέσσερα πόδια του βατράχου αυτός σταματά να ακούει.
    Από τότε πέρασε πολύς καιρός αλλά οι ανακαλύψεις – Ανακαλύψεις ιδιαίτερα στον επιστημονικό τομέα της οικονομίας.
    Μια από τις τελευταίες – ζεστή, ζεστή 13/1/2013 - Growth Forecast Errors and Fiscal Multipliers goo.gl/cceeW.
    Παρακαλώ μην δώσετε σημασία στην λέξη «Λάθη» γιατί και το IMF κάνει μερικά και για αυτό βάζει «εξωτερικούς» συνεργάτες να του τα υπενθυμίζουν. Δώστε βάση στην λέξη «Πολλαπλασιαστές» γιατί θυμίζει κάτι από το αυτοκίνητο των ονείρων μας, υποκρύπτει κάτι το ανδρικό μέσα του, είναι τέλος πολύ σέξι για να το αφήσουν στην απέξω τα δελτία των οχτ(ρ)ών μετά τα «δομημένα», «έλα» - «έλα» κτλ
    Άει στο διά, ο πολλαπλασιαστής έφταιγε που ξέμεινε το αμάξι της οικονομίας στην Ελλάδα! Το έλεγα εγώ πως σε μαϊμού συνεργείο το πάμε! Αλμπάνηδες και σχιτζήδες τεχνίτες!

    Επιστημονική είδηση, δευτέρα και μεγαλύτερης οικονομικής σημασίας:
    Αν στους δικαστικούς κόψεις φράγκα εκείνοι ανακαλύπτουν το Δίκαιο!
    «Στηριζόμενο σε αυτά τα στοιχεία, το δικαστήριο έκρινε ότι παραβιάζονται τα άρθρα 3, 8, 13 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, κήρυξε τους κατηγορούμενους αθώους, ενώ επέβαλε στο Δημόσιο να πληρώσει τα δικαστικά έξοδα.»
    http://goo.gl/SAjdE
    Μα εντελώς άσχετο, σε λέω:
    «Προσφυγή στο ΣτΕ από τους δικαστές κατά των περικοπών των μισθών τους.»
    http://goo.gl/ci2bc

    Γιατί τα βάζω αυτά τα επιστημονικά ευρήματα;
    Μα γιατί το επόμενο που θα έρθει και θα ξεσηκώσει παγκόσμια θύελλα αναταράξεων είναι αυτό που ο LR υπονόησε:
    ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΘΑ ΤΗΡΗΣΟΥΝ ΝΟΜΟ ΠΟΥ ΨΗΦΙΣΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ:

    Φυσικά, μέχρι τότε, αφήστε τους στην νιρβάνα τους ώστε κάτι «fiscal cliff» που αναφέρθηκε παραπάνω ίσα να το προλαβαίνουν με «American Taxpayer Relief Act of 2012» στις 1/1/2013 μέσα στο κογκρέσο. Επειδή ο καλός πλανητάρχης μεθάει την πρωτοχρονιά, ο Ομπάμας το υπόγραψε στις δύο του μήνα. Φτου, να μην σας βασκάνω!

    Αναρχοκομμούνι

    ΥΓ. Με εντελώς λίγα λόγια. Κυκλοφορεί η έρπουσα γνώμη πως αν ζητηθεί πάλι(Α) με Μαρξιστική μέθοδο το ισοδύναμο της εξίσωσης που δίνει αξία(Β) στο εμπόρευμα και που μάλλον θα έχει σχέση με χρυσό(Γ), το καπιταλιστικό οικοδόμημα θα αναγκαστεί να ομολογήσει πως κρύβει πολλά αέρια μέσα του…
    ToDo: αν μεταφράσω το υστερόγραφο στα αγγλικά έχω το abstract και μπορώ να δημοσιευτώ σε επιστημονικό έντυπο. Ουάου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Ο χρυσός είναι χρήμα - δεν τον παύεις με διάταγμα. Έχει όμως περιοριστεί σε κάποιες λειτουργίες. Δεν είναι κακό αυτό, δεν πειράζει. Ενοχλεί μόνο, αν κάποιος θέλει 1 (ένα, one, uno κλπ) χρήμα κι αυτό ή θα πει ότι είναι ο χρυσός και κρύβεται ή ότι δεν είναι. Δυστυχώς ποτέ δεν υπήρξε 1 (ένα, one, uno κλπ) χρήμα. Το λέω έτσι γιατί προφανώς οι κατηγορίες (κατηγορήματα) της μορφής και της ενσωμάτωσης μπερδεύουν...

    Το δύσκολο όμως δεν είναι η θέση / ρόλος / σημασία / φύση του χρυσού σήμερα, αλλά τα αντίστοιχα (θέση/ρόλος κλπ) του λεγόμενου (τόσο αηδιαστικά λαθεμένα) διεθνούς αποθεματικού νομίσματος ή (ακόμα χειρότερα, αν μπορεί να γίνει αυτό) διεθνούς μέσου πληρωμής.
    Οι φετιχιστές του χρυσού το βλέπουν αυτό σαν απλό σύμβολο που κρύβει επιμελώς το μέταλλο (εννοείται με μπόλικη δόση συνωμοσίας και μυστικών πληροφοριών). Αυτό ισχύει όσο ισχύει ότι για όλα φταίνε οι μασόνοι - για μένα δηλαδή, καθόλου.
    Τέλος πάντων, είναι σημαντικό να γίνει αντιληπτή η πολλαπλότητα των μορφών του χρήματος για πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς, ίσως ο δεύτερος είναι και τα χρήματα στο σοσιαλισμό... Σε πιο κοντινή εκδοχή, τι χρήμα πρέπει να προτείνει κανείς για τη λαϊκή εξουσία και πού θα βρεθεί το χρήμα για να μην πεινάσουμε...
    Δύσκολα θέματα, θα επανέλθω,
    γ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σεχτάρ ο Τρομερός16 Ιανουαρίου 2013 - 1:10 π.μ.

      Geo, σαν δογματικό μου ακούγεται αυτό: "Ο χρυσός είναι χρήμα". Μπορούσε να είναι "το γενικό ισοδύναμο" για παράδειγμα, τα τελευταία 12 χρόνια; Αν μιά λίρα αγόραζε π.χ. 200 κιλά (ας πούμε) μακαρόνια το 2000, το 2005 αγόραζε ίσως 800 κιλά, το 2010 έφτασε νομίζω τα 1950 κιλά και σήμερα αγοράζει ~1650 κιλά! Και αυτό ισχύει με όλα σχεδόν τα είδη, που προσδιορίζουν τις καθημερινές μας ανάγκες, για να μην επεκταθούμε στο σύνολο των εμπορευμάτων όπου επίσης κάτι ανάλογο (εν γένει) συμβαίνει. Καθόλου αξιόπιστος για γενικό ισοδύναμο, άρα ακατάλληλος και για "μέτρο αξιών" λοιπόν.
      Κάνει για αποθησαυρισμό; Ποιός εμπιστεύεται κάτι, που χάνει το ~ 15% της τιμής του μέσα σε δύο μόλις χρόνια; Μα, θα μου πείς, ανατιμήθηκε σχεδόν 900% την προηγούμενη δεκαετία. Δεν αντιλέγω, αλλά όλο αυτό παραπέμπει ευθέως σε ένα μέσο κερδοσκοπίας, που είναι κάτι πολύ διαφορετικό από "μέσο συσσώρευσης" γιατί ενέχει και ρίσκο.
      Δεν είναι περίεργο λοιπόν, που τα τελευταία χρόνια έπαψε παντελώς να αποτελεί και "μέσο πληρωμών". [Μάλλον δεν έζησες τα παληά χρόνια, που όλες οι σοβαρές αγοραπωλησίες (σπίτια, οικόπεδα, προίκες...) γίνονταν σε λίρες. Και η ΕΣΣΔ πλήρωνε πολλές διεθνικές αγορές της με ατόφιο χρυσάφι, προκαλώντας την μήνι των κεφαλαιοκρατών-δεν ονομάστηκε από απλή κακία "Αυτοκρατορία του Διαβόλου", υπήρχαν λόγοι σοβαρότεροι!]
      Τι σόϊ χρήμα είναι αυτό;
      Δε νομίζω πως ο χρυσός απλά "έχει περιοριστεί σε κάποιες λειτουργίες". Σήμερα στον κόσμο γίνονται (όπως γίνονται και με όλες τις συνέπειες...) συναλλαγές υλικών αγαθών ύψους ~65 τρις δολ. ετησίως (το παγκόσμιο ΑΕΠ), και πολλαπλάσιες συναλλαγές πλασματικού κεφαλαίου και τζόγος. Ολα αυτά κυρίως με τραπεζογραμμάτια, επιταγές η άλλα αξιόγραφα, και πιστωτικές κάρτες. Είναι το σύγχρονο "χρήμα" η ό,τι υποκαθιστά αυτό, που υποθέτουμε ότι θα μπορούσε να είναι σήμερα χρήμα, αν μπορούσε. Το αποκαλούν, όχι άστοχα, fiat money = "πεποιημένο χρήμα". Ο χρυσός εμφανίζεται σαν μέσο κερδοσκοπίας αλλά όχι σαν χρήμα. Το χρήμα σήμερα δεν είναι χρυσός. Τι είναι σήμερα το χρήμα, τι είναι το Ευρώ η το δολλάριο;
      Και, κυρίως, θα παραμείνει σταθερό, η κάποια στιγμή θα αρχίσει και αυτό να κατρακυλάει προκαλώντας πολύ περισσότερο θρήνο και κοπετό;
      Μπορεί, πάνω από όλα, να υπάρξει στον σημερινό καπιταλισμό χρήμα σταθερό; (Οι ίδιοι οι αστοί δεν έχουν απάντηση εδώ, και αυτούς ίσως τους συμφέρει να μην έχουν απάντηση, ίσως και να μην έχουν αυτή την δυνατότητα. Αν η Αστική Πολιτική Οικονομία ήταν επιστήμη δε θα υπήρχε Καπιταλισμός).
      Νομίζω πως η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι κομβικής σημασίας για το κομμουνιστικό κίνημα. Οσο τα μασάμε σε τέτοια ερωτήματα, θα εισπράττουμε κατηγόριες για "Δευτέρα Παρουσία" και θα αφήνουμε ελεύθερο το πεδίο για τους γυρολόγους των "μεταβατικών προγραμμάτων".
      Θα μου πείς, εύκολες ερωτήσεις για δύσκολες απαντήσεις. Αυτές είναι οι δυσκολίες, που πρέπει να ξεπεράσουμε.
      Νάστε όλοι καλά, και καλή δύναμη.

      Διαγραφή
  21. "Ενοχλεί μόνο, αν κάποιος θέλει 1 (ένα, one, uno κλπ) χρήμα κι αυτό ή θα πει ότι είναι ο χρυσός και κρύβεται ή ότι δεν είναι."

    Εγώ πάντως ποτέ δεν είπα για 'ένα χρήμα' - είπα ότι τα νομίσματα θα υποτιμηθούν πάρα πολύ σε σχέση με το χρυσό, με πρώτο και καλύτερο το δολάριο. Θα συνεχίσουν να υπάρχουν και να κυκλοφορούν, αλλά με [πολύ] μειωμένη αξία.

    Όσο για "συνομωσιολογίες", θα σου πω το εξής: Η μεγαλύτερη "συνομωσιολογία", αυτή που είχε διαποτίσει ακόμα και πολλούς μαρξιστές, είναι να πιστεύει κανείς ότι τάχα το δολάριο θα συνεχίζει να είναι το #1 νόμισμα παγκοσμίως.

    Το δολάριο αντικατέστησε τη βρετανική λίρα μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο ως 'παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα' (ή όπως αλλιώς θέλεις να το αποκαλέσεις τέλος πάντων), διότι η Αγγλία είχε υποστεί μεγάλες ζημιές στη βιομηχανική της παραγωγή λόγω των βομβαρδισμών, και είχε δανειστεί και πολλά λεφτά από τη μοναδική δυτική δύναμη που είχε λεφτά και δεν είχε ζημιές στην βιομηχανική παραγωγή της (τις ΗΠΑ, που την εποχή του Μπρέττον Γούντς είχαν μόνες τους πάνω από το 50% των διαθνών εξαγωγών, περισσότερο δηλαδή από όλους τους άλλους μαζί).

    Όμως, τα εμπορικά πλεονάσματα εκείνης της εποχής έχουν πλέον τελειώσει. Οι ΗΠΑ πλέον έχουν εδώ και πολύ καιρό εμπορικά ελλείμματα, και έχουν συσσωρεύσει χρέη ύψους πολλών τρις δολαρίων. Η πίστωση που ουσιαστικά τους έχει κάνει ο υπόλοιπος κόσμος φτάνει στο τέλος της - εκτός και αν κάποιος νομίζει ότι ο πιστωτής θα συνεχίζει επ' άπειρον να πιστώνει κάποιον, παρότι γίνεται ολοένα και πιο φανερό ότι δεν πρόκειται ποτέ να πάρει πίσω τα λεφτά του.

    Αν ψάχνεις για "συνομωσιολογίες", δες και αυτές τις απόψεις σύμφωνα με τις οποίες οι ΗΠΑ και το δολάριο θα συνεχίσουν απ' άπειρον να κυριαρχούν. Η Ρώμη κάποτε έπεσε, το ίδιο θα συμβεί και με τις ΗΠΑ.

    Δυστυχώς, η αριστερά επιλέγει να μην ασχολείται με αυτά - και θα το πληρώσει πολύ ακριβά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Α! Και κάτι ακόμα: η μη κατανόηση των μορφών του χρήματος κυριαρχεί φυσικά και στην "αριστερά" (μπλιάχ) που θέλει δραχμή σαν λύση του προβλήματος (μπλιάχ δις). Ποιανού προβλήματος δεν ξέρω, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι αυτή η (δεν ξαναβάζω το πληκτρολόγιό μου να γράψει πάλι τέτοια λέξη, θα χαλάσει και το χεριάζομαι), αυτή η άποψη δεν έχει ιδέα ούτε τι ΕΙΝΑΙ το ευρώ ούτε τι ΕΙΝΑΙ η δραχμή.
    Πάντως, για να μιλήσω σοβαρά: η προετοιμασία για τα ενδεχόμενα της νομισματικής πολιτικής μιας εξόδου με καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής ή με σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής (από τη θέση της αντίστασης ή της διαχείρισης αντίστοιχα) προϋποθέτει την κατανόηση των μορφών του χρήματος.
    Δεν ισχυρίζομαι ότι κάθε συζήτηση πρέπει σήμερα να στραφεί ή να επικεντρωθεί σε αυτά τα ζητήματα. Αυτά ξέρω, αυτά λέω
    γ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. επειδη δεν εχω καταλαβει. η κουβεντα γινεται για να προσδιορισουμε τι ειναι το χρημα και πως λειτουργει στον καπιταλισμο;
    γινεται για να κανουμε μια εκτιμηση στον καπιταλισμο μετα το ξεπερασμα της κρισης ποιο θα ειναι το κυριαρχο νομισμα;
    δυο παρατηρησεις μεχρι καποιος να μου απαντησεις σε αυτα τα 2 ερωτηματα.

    η με την συμφωνια μπρετον-γουντς προσδιοριζε οχι γενικα την αντιστοιχια της παραγωγης αλλα την αντιστοιχια των τραπεζογραμματιων ενος κρατους με τον χρυσο που αυτο κατειχε, για αυτο και τα χαρτονομισματα επανω γραφανε παλια "πληρωτεα αμα την εμφανιση". την συμφωνια την σπασανε στην προηγουμενη μεγαλη κριση γιατι καπως επρεπε να αντιμετωπισουν την υπερσυσσωρευση και να μπορεσουν να "επενδυσουν" απλα πραγματα.
    οταν μιλας για το αν και ποσο ακομα θα δανειζουν στην αμερικη, δεν μπορεις να το κοιτας ξεκομενα και απο το γενικοτερο πολιτικο επιπεδο και την διαπλοκη που εχει μεταξυ του το κεφαλαιο πλεον. η αμερικη δεν ειναι απλα ενα κρατος με μεγαλο ελλειμα. ειναι ενα κρατος με τεραστια στρατιωτικη ισχυ και αυτο επιρεαζει καπως και την νομισματικη πολιτικη που ασκει. επισης ειναι γνωστο οτι πολυ μεγαλο κομματι του χρεους της το εχει η κινα. αν νομιζεις οτι στο βελιγραδι η βομβα επεσε κατα λαθος στην πρεσβια της κινας, μαλλον κανεις λαθος.
    η διαπαλη των καπιταλιστων για το νομισμα ειναι συνεχεια της παλης μεταξυ τους για το ποιος θα υπερισχυσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Σεχτάρ ο Τρομερός15 Ιανουαρίου 2013 - 2:36 π.μ.

    Modesto,
    Ναι, ένα εξαιρετικό κατ, εμένα post, αυτό του Geolabros, πυροδότησε την συζήτηση και για το πρώτο από τα δύο, που ρωτάς. Και όπως είδες κάθε άλλο παρά σαφές και ξεκάθαρο είναι. Για το δεύτερο δεν θα συμφωνήσω καν αν μπαίνει έτσι. Είναι σίγουρο πως θα υπάρξει "ξεπέρασμα" της κρίσης; Εννοώ με την αισιόδοξη (για τους αστούς) έννοια: Ανάκαμψη επενδύσεων, εκμετάλλευσης, κερδών κλπ.
    Για μένα είναι πολύ χρήσιμες τέτοιες συζητήσεις γιατί αναδεικνύουν (και ενίοτε ξεκαθαρίζουν) συγχύσεις, αναπάντητα ερωτηματικά, κενά γνώσης κλπ.
    Θα συμφωνήσω με την παρατήρησή σου ότι το USA χειρίζεται το δολλάριο από θέση ισχύος. Υπάρχει η απλοϊκή σκέψη πως όποιος χρωστάει είναι πάντα σε δυσμενή θέση. Αλλά και ο απλοϊκός λαός γνωρίζει, από την άλλη, πως το μη εξυπηρετούμενο δάνειο μπορεί κάλλιστα να είναι το γνωστό μας "φέσι", όταν ο χρεώστης είναι ο ισχυρός και ο πιστωτής ο αδύνατος της σχέσης. Μια ακόμη, και πολλή γνώριμη, μορφή εκμετάλλευσης. Δηλαδή σκέτη η σχέση δανεισμού δεν προσδιορίζει τον ισχυρό και τον ασθενή, μην τρελαινόμαστε! Αντίθετα, η σχέση ισχυρού προς αδύναμο είναι που προσδιορίζει αν ο δανεισμός είναι μορφή εκμετάλλευσης του δανειστή η του δανειζομένου. Και από μια άποψη, καθόλου δε θεωρώ κριτήριο αδυναμίας του USA το ότι παράγει λιγότερα από όσα καταναλώνει (εμπορικό έλλειμμα). Ισα-ίσα μπορεί (υπό προϋποθέσεις, που εδώ μάλλον συντρέχουν) να είναι χαρακτηριστικό του πλούσιου/εκμεταλλευτή, η, αλλιώς, τρόπος εμφάνισης της υπεροχής του. Αν τους ξοφλήσει, π.χ. με ένα πληθωρισμένο δολλάριο, ποιός θάναι ο χαμένος;
    Για το θέμα του χρυσού νομίζω ότι συνεννοηθήκαμε με τον ciaoant1 για το που ..διαφωνούμε, και δεν είναι κακό - κι από τις διαφωνίες μαθαίνω! Ο ίδιος είναι πιο κοφτερός ("....ο ... χρυσός, ο οποίος θα ξαναπάρει τη θέση του ως το κέντρο του νομισματικού συστήματος,...") και ρισκάρει περισσότερο - μαγκιά του! Εγώ δεν έχω τέτοια κότσια, άλλωστε δεν επαγγέλλομαι τον οικονομολόγο - άλλη δουλειά κάνω. Περισσότερο διαισθητικά και από ενδείξεις βλέπω πως ο έκπτωτος βασιληάς-χρυσός δεν πρόκειται να ξανανέβει στο θρόνο του. Είναι υπόλειμμα μιας άλλης εποχής, που παρήλθε. Να προσθέσω μιαν ακόμη ένδειξη: Αν υποθέσουμε ότι ξαναγίνεται το κυρίαρχο χρήμα, η επικρατούσα πραγμάτωσή του χρήματος, τότε θα χρειαστεί να ανατιμηθεί ισχυρά, όπως και ο ίδιος ο ciao παραδέχεται. Οι παγκοσμίως συνολικές ποσότητες χρηματικών μορφών Μ0, Μ1, και Μ2 που κυκλοφορούσαν προ κρίσης και σε σημαντικό βαθμό κυκλοφορούν και σήμερα, είναι πολλαπλάσιες της σημερινής ΣΥΝΟΛΙΚΗΣ ΤΙΜΗΣ του υπαρκτού σε χρηματική μορφή, όχι κοσμήματα κλπ., χρυσού. Που είναι ήδη ισχυρά υπερτιμημένος (δεκαπέντε η είκοσι φορές;) σε σχέση με την ΑΞΙΑ του. Δεν θυμάμαι νούμερο (μάλλον διστάζω να το πώ...) αλλά μιλάνε για ισοδύναμα δεκάδων τρις δολλαρίων σε τιμές. Αν πρόκειται να αντικαταστήσει ένα σεβαστό ποσοστό αυτών των χρηματικών ποσών προφανώς η τιμή του θα πρέπει να ανέλθει πιθανόν στο 50-πλάσιο η 100-πλάσιο της ΑΞΙΑΣ του, αφού η ποσότητά του ελάχιστα μπορεί να αυξηθεί, όσους μάβρους και να δολοφονήσουμε στην νότιο Αφρική. Εστω ότι γίνεται με κάποιο τρόπο αυτό (ας χτυπιέται ο geolabros...).
    Tι θα έχουμε τότε; Ενα "χρήμα" που η ΤΙΜΗ του θα είναι 50-πλάσια η 100-πλάσια της ΑΞΙΑΣ του; Πως θα κρατιέται σταθερή η τιμή αυτού του χρήματος, που θα απέχει τόσους παρασσάγγες από την άγκυρα της αξίας του; Μα αυτό πια δεν θα είναι "χρυσός", όπως τον θέλει ο ciao! Θα έχει χάσει (κατ' εμένα ήδη και σήμερα έχει χάσει) το κυριώτερο προσόν του, την "σκληρότητά" του. Θα μοιάζει πολύ και μάλλον θα είναι "FIAT MONEY"! Συμπέρασμα, για μένα: Ο Καπιταλισμός-που-σαπίζει μάλλον δεν μπορεί να έχει σταθερό νόμισμα.
    Και για ότι αυτό συνεπάγεται, ο Θεός βοηθός!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. «Ενα "χρήμα" που η ΤΙΜΗ του θα είναι 50-πλάσια η 100-πλάσια της ΑΞΙΑΣ του; Πως θα κρατιέται σταθερή η τιμή αυτού του χρήματος»

      Ο Μηλιός σε ένα από τα φωτεινά του διαλείμματα, πριν ενσωματωθεί κυβερνητικώς και απωλέσει την αξία του (CCC-), επιχειρηματολόγησε ότι οι θετικές αξιολογήσεις των οίκων αξιολόγησης (ΑΑΑ κ.λπ.) «ενσωματώνουν»/ανταποκρίνονται και στο βαθμό πειθάρχησης τής εγχώριας εργατικής τάξης [παράμετρος που «μετράνε» οι συνθήκες «εμπιστοσύνης» για το κεφάλαιο]. Το σημείωμα τού 902 που άφησα σε σχόλιο πιο πάνω υπαινίσσεται ένα άλλο μέτρο τής «αξίας» [πραγματική αγοραστική δύναμη] τού χρήματος που κυκλοφορεί εντός μιας χώρας. Έτσι πρέπει να διαβαστεί και το εκλαϊκευτικό άρθρο από Ρίζοσπ. που ανέβασε ο Αντ. Τα υπόλοιπα που γράφει ο ciaont1 είναι τσελεμεντές για «μικροεπενδυτές».

      Διαγραφή
    2. Και ένα ιστορικό παράδειγμα για τους τρόπους διαμόρφωσης τής «αξίας» ενός νομίσματος:

      Η Τράπεζα τής Γαλλίας με την κάλυψη τής «αριστερής» κυβέρνησης [Μπλουμ, Νταλαντιέ και σία] παρέδωσε τον ισπανικό χρυσό στον Φράνκο, αναγνωρίζοντας έτσι τη νομιμότητα τού καθεστώτος, αποποιούμενη κάθε ευθύνης για αποζημίωση των πιστωτών τής «δημοκρατικής» κεντρικής Τράπεζας τής Ισπανίας (το ίδιο άλλωστε έκανε με τον τσεχοσλοβάκικο και βελγικό χρυσό, τον οποίο έλαβε απολύτως «νομότυπα» [δεν το «ιδιοποιήθηκε»] το Γ Ράιχ). Τροφή για σκέψη.

      Διαγραφή
    3. Ξέχασα να αναφέρω ότι η ίδια κεντρική τράπεζα [Γαλλίας] αρνήθηκε να μεταβιβάσει το χρυσό των Βαλτικών χωρών στην ΕΣΣΔ.

      Διαγραφή
  25. O @Geolabros έδωσε ρέστα με το κείμενό του γιατί απαντά σε πολλά ερωτήματα που έχουν πλασάρει οι οικονομολόγοι των δελτίων των οχτ(ρ)ών. Δεν έγραψε νέα Πολιτική Οικονομία αλλά ως γνήσιος Μαρξιστής βασίστηκε και θεμελίωσε τις απόψεις του στα λόγια των μεγάλων. Ο LR μεγάλωσε την γνώση που πρέπει να έχουμε δίνοντας για πολλοστή φορά κείμενο για το χρήμα που ο Μαρξ συνεχώς αναφέρει το χρυσό. Ορισμένοι λένε πως στην αρχή το έκανε λόγο ευκολίας και μετά λόγο συνήθειας. http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/12/blog-post_27.html
    Όλοι έχουμε το μερίδιο του δίκιου που μας αναλογεί.
    Για να έχουμε εικόνα του χρήματος και των μορφών του ας το παίξουμε σωβίνια και τοπικιστές του κερατά λέγοντας πως μόνο ευρώ υπάρχει. Τα ευρά(! ) είναι όλα τα ίδια;
    Αν πας στον περιπτερά για τα τσιγάρα σου και του δώσεις 180 δίλεπτα ενενήντα εννιά φορές στις εκατό θα στα πετάξει στην μούρη. Α πας με 360 μονόλεπτα, βάρδα να μην τα έχεις σε μασούρι! Τώρα, το ότι αν πας με πεντακοσάρικο θα σου φερθεί με περισσότερη ευγένεια, αλλά, με τσιγάρα πάλι δεν θα φύγεις, δείχνει πως ο ρατσισμός της μορφής του χρήματος είναι κάτι που υπάρχει.
    Το χρήμα είναι γενικό ισοδύναμο, χρηματικό εμπόρευμα, εξυπηρετώντας, μεταξύ άλλων, την κυκλοφορία εμπορευμάτων και καθαρίσαμε. Αρκεί να έχουμε το μυαλό πάνω στο σώμα της πραγματικότητας που αυτή την στιγμή μας λέει πως και με «πλαστικό χρήμα» τσιγάρα γιόκ.
    Χρήμα ήταν το κουπόνι στα ανταλλακτήρια της τότε Αργεντινής που το τύπωσαν στον πρώτο εκτυπωτή που βρήκαν και μπόρεσαν έτσι τα «καλά παιδιά» να το στείλουν στον αγύριστο.
    Χρήμα είναι και το bitcoin αν θες να ψάχνεις διαρκώς αν έσπασε ο αλγόριθμος και ποιοι έχωσαν στο σύστημα αυτή την τεράστια ποσότητα.
    Χρήμα ο χρυσός και τις περισσότερες φορές βολεύει και την κουβέντα γιατί προσγειώνει εκείνον που μιλάει για τωρινές αξίες που ενσωματώνουν μελλοντικές προσδοκίες και άλλα φληναφήματα με την προτροπή: «Χέσε μας και πες μου πόσες λίρες κάνει!»
    Δίκιο έχει ο @ciaoant1 που θέλει μόνο το πραγματικό χρυσάφι να παίζει στις συναλλαγές γιατί δεν εμπιστεύεται κανέναν από δαύτους με τα χαρτιά.
    Έλα όμως που θα πρέπει να σταματήσει η εμπιστοσύνη (βλέπε πίστη) από όλους για όλους και στ’ απότομα και ξαφνικά για να γίνει κάτι τέτοιο.
    Και αφού γίνει mad max κατάσταση, τελικά, θα ανακαλύψουμε πως κάθε ενδιάμεσο δεν θα έχει καμία αξία αφού "δε πάνα ‘χεις όλο το χρυσάφι του κόσμου, φαγάκι δεν σου δίνω γιατί αυτό που μου δίνεις δεν μασιέται."
    Είμαι πλούσιος καραβοκύρης βασιλιάς και αγοράζω 800 ράβδους χρυσού για να μου βρίσκονται σε μία ώρα ανάγκης. Αυτούς τους δέκα τόνους θα τους βάλω σε ένα μικρό Φορτ Νοξ που πρέπει να φτιάξω στην βιλάρα μου, χώρια τους ασφαλίτες και τους σεκιουριτάδες που θα πρέπει να προσλάβω. Αν κάνω το λάθος και τα βάλω σε μία ξένη «αποθήκη» θα διαιωνίσω το πρόβλημα του χάρτινου χρυσού: Ο μύθος λέει πως ο «Στρώσε το στρώμα καμαριέρα» είχε ανακαλύψει πως το Φορτ Νοξ πούλησε όλο το χρυσάφι που φυλούσε και έχει γεμίσει χαρτάκια που λένε πως όποιος θελήσει να πάρει το χρυσάφι του πίσω, να μας το πει μια μέρα πριν για να το αγοράσουμε από την ελεύθερη αγορά. Αμ πως, μόνο ο Κέιζερ και ο Τζόουνς θα το παίζουν συνομοσιωλόγοι;

    Η ερώτηση πάντως μπαίνει στο τέλος για το μαρτύριο αυτού που έφτασε ως εδώ:
    Στο Σοβιετικό κράτος το νόμισμα ήταν γενικό ισοδύναμο, χρηματικό εμπόρευμα, εξυπηρετώντας, μεταξύ άλλων, την κυκλοφορία εμπορευμάτων ή κάτι άλλο;
    Μάλιστα, η απάντηση του ερωτήματος πολύ φοβάμαι πως γίνεται μονοδρομική αν έχουμε απαντήσει για το «ζήτημα του σοσιαλισμού», που να πάρει.

    Αναρχοκομμούνι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. @σεχταρ
    αν ειναι το πρωτο, τοτε ναι ο geolabros εδωσε μια ερμηνεια, αρκετα κατανοητη για να το καταλαβει καλα ο μεσος τηλεθεατης των οχτω.
    ανακαμψη θα ερθει, αναιμικη; μικρη σε διαρκεια; θα ερθει αλλα άμεσα θα ερθει και η επομενη κριση ποιο δυνατη. σε αυτη την περιπτωση κομματια της αστικης ταξης θα πονταρουν σε διαφορα αλογα (νομισμα, δλδ μορφη "αναπτυξης"). βλεπουμε ας πουμε ξεκαθαρα την μορφη αυτη στο εσωτερικο του τσυριζα, οπου υπαρχει κομματι που ταυτιζετε με το κεφαλαιο που ειναι δεμενο στην ευρωπη και το ευρω με τα συμφωνα σταθεροτητας κτλ (αυτο ειπε ουσιαστικα και ο τσιπρας στον σοιμπλε, απλα το θελει "κοκκινο") γιατι αλλιως θα πανε στο plan B που ειναι η δημοσιονομικη πολιτικη των ΕΠΑ.
    για το χρεος και πως δανειζεται καποιος. ειναι τελειως διαφορετικο να παω στην απεναντι πολυκατοικια και να ζητησω δανεικα χυμα και ειναι αλλιως αν στον πρωτο εχω τον συμμαχο μου και η ταρατσα ειναι δικια μου και απο κει οποτε γουσταρω κοβω το ρευμα, εμποδιζω να μπει και να βγει καποιος απο την πολυκατοικια κτλ
    για το θεμα του χρυσου.
    το να λεει καποιος οτι ο χρυσος θα γινει το κυριο ανταλλακτικο προιον (νομισμα) ειναι το ιδιο ανεδαφικο με το να λες οτι η ελλαδα θα εξαρτιεται για την διατροφη της στην αυτοοργανωση των αγροτων χωρις κεντρικο σχεδιασμο και εξηγουμε.
    ακομα και αν αυριο το πρωι εξορυξεις ολα τα γνωστα αποθεματα χρυσου του πλανητη και λιωσεις και οτι χρυσαφικο υπαρχει για να το κανεις ανταλλαξιμο, παλι δεν σου φτανει. εκτος και αν πεις (θεωρητικα) οτι οι τιμες θα πεσουν οποτε δεν θα θελεις 1 ουγγια για ενα βαρελι πετρελαιο αλλα 10γρ.
    η αλλη λυση ειναι να ξαναστησεις την συμφωνια μπρετον-γουντς αλλα χωρις καταστροφη κεφαλαιου και επανεκινηση της καπιταλιστικης οικονομιας αυτο παλι δεν γινεται.
    ασε που στην τελικη το ποιο νομισμα θα επιλεξει ο καπιταλισμος για να μπορεσει να προσπαθησει να αναπαραξει το κεφαλαιο που συσσωρευετε δεν ενδιαφερει ενα κομμουνιστικο κομμα. μονο στο επιπεδο που αυτο επιρεαζει το γενικο πολιτικο κλιμα. αλλα πρωτα καθοριζονται οι στρατηγικες των αστων και μετα τα μεσα (οπως πχ το νομισμα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Μια προσεχτική ανάγνωση του Μαρξ δείχνει ότι θεωρούσε αυτονόητη τη διαφοροποίηση των μορφών του χρήματος. Αλλά στην εποχή του δεν αμφισβητούσε κανείς ότι τόσο η χρυσή ράβδος, όσο και το (πιστωτικό) τραπεζογραμμάτιο είναι ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ χρήμα (με διαφορετική φύση, χαρακτηριστικά, προορισμό κλπ), οπότε δεν δαπάνησε σελίδες επί σελίδων για να τεκμηριώσει το αυτονόητο.
    Επίσης, για το ζήτημα έχει αρκετές αναφορές στον 2ο τόμο που για κάποιο λόγο είναι παραμελημένος.
    Τέλος, η δυσκολία έγγυται στο ότι σήμερα έχουμε να κάνουμε και με μια νέα μορφή χρήματος που δεν υπήρχε στην εποχή του Μαρξ, αν και τα υλικά για να προκύψει υπήρχαν μια χαρά. Γι' αυτήν δεν μίλησε καθόλου - θα μπορούσε ίσως γιατί πρωτοεμφανίστηκε το 1797 σαν ανωμαλία. Αλλά αυτό που τον κράτησε δεν ήταν τόσο η μη διάγνωση της επερχόμενης αλλαγής, όσο ότι αυτή θα γινόταν στην παγκόσμια αγορά, την οποία δεν είχε προλάβει να αναλύσει (βλ. Grundrisse).
    Θα είχε ένα ενδιαφέρον να ανοίγαμε το θέμα του χρήματος στη Σοβιετική Ένωση. Προκαταβολικά σας λέω ότι οι ίδιοι οι σοβιετικοί δεν το συζητούσαν από βαρεμάρα, όχι από λογοκρισία - δεν τους ενδιέφερε δηλαδή ιδιαίτερα.
    Αυτό που έχει ακόμια πιο πολύ ενδιαφέρον είναι το διπλό σύστημα (Κούβα, Κίνα). Αλλά, προσωπικά δεν είμαι έτοιμος να μπω σε μια τέτοια συζήτηση συνεισφέροντας κάτι
    γ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Αγαπητέ γ

    αφού μ'έκανες να προσπαθώ να θυμηθώ απάντηση στην ερώτηση 1797, βρήκα τα κείμενα στην ντόπια γλώσσα της ανωμαλίας και σε καλώ να επιλέξεις:
    Α.Between 1797 and 1817, moreover, all of Britain was in the anomalous position of having no legal tender in circulation. Owing to the exigencies of wartime, the government prohibited the Bank of England from paying out gold and allowed issues of small-denomination bank notes to circulate in its place. Gold and silver rapidly became scarce throughout Britain, but the government decided that they would remain the only legal tender. During this period, adjudicating the value of different representatives of money was an everyday problem for Britons of all classes.

    Β.From 1797 to 1821 the Bank Restriction Act forbade the Bank of England from redeeming its notes in gold. From 1817, the Bank began to mint gold in the form of a new coin with a one-pound face value, the sovereign. Owing to the over issue of notes that Restriction made possible, however, most of the early sovereigns were immediately taken out of the country rather than being used in Britain at a depreciated value

    Πέρα από το διαγώνισμα που έβαλες θα σε παρακαλούσα να πεις κάτι για την λέξη «Μόχλευση». Έχει φορεθεί αρκετά στην εποχή μας και ιδιαίτερα στην χώρα της ανωμαλίας Αγγλία (πάλι), όταν οι Αμερικάνοι βρήκαν τον δικό τους νόμο να μην ισχύει και οι θυγατρικές τους ξεσάλωσαν - μπουρου μπουρου – βλέπετε λίμα αδέλφια.

    Αναρχοκομμούνι

    ΥΓ. Μήπως πρέπει να πεις στα εκλαϊκευμένα οικονομικά πως σε αυτόν τον τζίρο της κάθε χώρας (ΑΕΠ) δεν μπαίνουν μέσα οι τράπεζες και για αυτό «Ξεπέρασαν το ΑΕΠ οι συνολικές χορηγήσεις των ελληνικών τραπεζών το α΄ 6μηνο 2008» goo.gl/LNZ3X

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Ακριβώς εδώ αναφερόμουν, σ' αυτήν την περίοδο, αλλά αγαπητό αναρχοκομμούνι, δεν υφίσταται ζήτημα επιλογής μεταξύ Α και Β - εκτός αν εννοείς την ημερομηνία λήξης της περιόδου, όπου εγώ επιλέγω το 1821 για εθνικοπατριωτικούς λόγους...

    Το πολύ ενδιαφέρον ήταν γιατί με έβαλες να διαλέξω, κάτι πρέπει να φαίνεται σαν διαφορετικό και από αυτήν την ερώτηση μπορώ να βγάλω ένα πολύ χρήσιμο σχόλιο.
    ΤΟΤΕ το να (μην) είναι το χρήμα αναγκαστικής κυκλοφορίας και να (μην) ανταλλάσσεται υποχρεωτικά με χρυσό ήταν ένα και το αυτό. Κι αυτό γιατί εκείνα τα χρόνια το (γίνομαι χυδαίος, αλλά δεν πειράζει) χαρτονόμισμα ήταν fiat, δηλαδή σύμβολο του χρυσού εκδιδόμενο από το κράτος, οπότε έπρεπε ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ να είναι σύμβολο (ανταλλασσόμενο με τον συμβολιζόμενο χρυσό) και αναγκαστικής κυκλοφορίας (για την εγγύηση της σχέσης συμβόλου-συμβολιζόμενου). Αυτό ακριβώς έσπασε για πρώτη φορά στην ιστορία του καπιταλισμού τυπικά για 4 χρόνια την περίοδο 1817-1821 (αν και ουσιαστικά, αυτό ίσχυε όλη την περίοδο) - το τραπεζογραμμάτιο της Τράπεζας της Αγγλίας έγινε χρήμα υποχρεωτικής κυκλοφορίας χωρίς υποχρεωτικότητα ανταλλαξιμότητας με χρυσό.

    Το ότι το σημερινό "χαρτονόμισμα" δεν μοιάζει καθόλου με το παλιό χαρτονόμισμα φαίνεται και από το γεγονός ότι πλέον μπορεί να είναι υποχρεωτικής κυκλοφορίας και να μην είναι υποχρεωτικά ανταλλάξιμο με χρυσό, διότι το σημερινό φαινομενικά ίδιο, αλλά τόσο διαφορετικό χαρτονόμισμα είναι πιστωτικό χρήμα (της ανώτερης βαθμίδας, δηλ. της κεντρικής τράπεζας) παντρεμένο με την σφραγίδα του κράτους για υποχρεωτική κυκλοφορία: αυτή είναι η νέα μορφή που εμφανίστηκε για 2η φορά και πιο αποφασισμένη το 1914 με το ξέσπασμα του Α'ΠΠ.

    Προφανώς καταλαβαίνεις τι συνέβη στην Αγγλία μόλις διαισθάνθηκαν (με ευθύνη του Ρικάρντο) περί τίνος πρόκειται: πέρασαν το νόμο του 1844 που υπονόμευε το πιστωτικό χρήμα στο επίπεδο του απλού συμβόλου. Ένα βήμα μπροστά προς τη νέα μορφή, που έγινε γρήγορα, οδήγησε την Αγγλία στα δεσμά αυτού του νόμου για 70 χρόνια ακριβώς και περιόρισε την καπιταλιστική δυναμική της.

    Σ' ευχαριστώ λοιπόν γι' αυτήν την παρατήρηση, δεν το είχα προσέξει έτσι
    γ

    ΥΓ. Θα προσπαθήσω να γράψω ένα νέο σημείωμα με πράγματα που ξέρω για ζητήματα που ανέκυψαν από την συζήτηση εδώ, αν και μπαίνω στον πειρασμό να γράψω ένα για όλα όσα δεν ξέρω με τίτλο: Για τους πλανήτες, το σύμπαν και το άπειρο. Επειδή όμως φοβάμαι ότι θα βρεθεί κάποιος να το πάρει σοβαρά, θα αυτοπεριοριστώ και δεν θα το γράψω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή