Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Το ΔΝΤ στο πλευρό του ΣΥΡΙΖΑ ενάντια στη συγκυβέρνηση, αποχωρεί αηδιασμένη με τις εξελίξεις η ΚΟΕ

Το πρόγραμμα δεν βγαίνει χωρίς περαιτέρω "κούρεμα" του χρέους και φορολόγηση του πλούτου
Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/01/2013
Ουάσιγκτον. Αποστολή: Γιώργος ΚΥΡΙΤΣΗΣ

Διαφωνία φιλοσοφίας και προσέγγισης διαπιστώθηκε, όπως ήταν φυσικό, στην πρώτη συνάντηση ΣΥΡΙΖΑ - ΔΝΤ, χθες, στην Ουάσιγκτον, αλλά διαφάνηκαν και σημεία σύμπτωσης, όπως η ανάγκη περαιτέρω "κουρέματος" του χρέους, αλλά και η ανάγκη φορολόγησης του πλούτου στην Ελλάδα.

Στην πρώτη συνάντηση του ΣΥΡΙΖΑ με το ΔΝΤ συμμετείχαν, από ελληνικής πλευράς, οι Αλ. Τσίπρας, Ρ. Δούρου, Γ. Μηλιός και Ν. Παππάς, ενώ από την πλευρά του ΔΝΤ οι Ντ. Λίπτον -Νο 2 στο Ταμείο-, Πόουλ Τόμσεν, ο εκπρόσωπος της Ελλάδας Θ. Κατσάμπας και υπηρεσιακά στελέχη. Τη συνάντηση χαρακτήρισε το ΔΝΤ, σε ανακοίνωσή του, ειλικρινή και εποικοδομητική. Χαρακτηριστικό της συζήτησης, που έγινε στον απόηχο της έκθεσης Μπλανσάρ, ήταν ότι η ηγεσία του ΔΝΤ παραδέχθηκε λάθη: "Όσο προχωράμε μαθαίνουμε". Αλλά υπερασπίστηκε τα στελέχη του και ιδιαίτερα τον κ. Τόμσεν. Δεν έκανε ωστόσο το ίδιο και για την ελληνική κυβέρνηση, την οποία "έδωσε στεγνά", λέγοντας συγκεκριμένα:

"Ήδη τρεις μήνες μετά την έναρξη του προγράμματος ο ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι δεν μπορούν πλέον να πληρώνουν οι μισθωτοί και οι μικρομεσαίοι, αλλά πρέπει να πληρώσουν οι πλούσιοι. Είχατε δίκιο, η κυβέρνησή σας έχει αποτύχει στον έλεγχο του πλούτου" σημείωσε υψηλόβαθμο στέλεχος και συμπλήρωσε ότι το ΔΝΤ δεν ζήτησε ποτέ την κατάργηση 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα ούτε συνέδεσε την εκταμίευση δόσης με την περικοπή μισθών, για να συμπληρώσει ότι η κυβέρνηση είχε άλλες εναλλακτικές που δεν ακολούθησε.



Ο Αλ. Τσίπρας εξήγησε πως ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ανεδαφικό τον στόχο του προγράμματος για τη μείωση του χρέους στο 126% το 2020, ιδίως αν συνυπολογίσει κανείς τα νέα μέτρα λιτότητας που θα εντείνουν την ύφεση και θα μεγαλώσουν ακόμα περισσότερο την ανεργία. "27% ανεργία είναι κάτι που ουδείς θα ανεχόταν για τη χώρα του" σημείωσε ο Ν. Παππάς, ενώ ο Γ. Μηλιός σχολίασε ότι, όταν η Ελλάδα δανείζεται με 8% και η Γερμανία με 2%, δεν μπορεί κανείς να ενοχοποιεί το κόστος της εργασίας.

"Δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε"

Μετά τη συνάντηση με τους αξιωματούχους του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον, ο Αλ. Τσίπρας προέβη στην εξής δήλωση:

“Είναι γνωστό και προφανές ότι με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχουμε πολύ σημαντικές διαφορές και αντιθέσεις. Από την πρώτη στιγμή διαφωνήσαμε και διαφωνούμε ότι μπορεί να είναι αποτελεσματικά προγράμματα εσωτερικής υποτίμησης και λιτότητας. Δυστυχώς, επιβεβαιωθήκαμε με δραματικό τρόπο. Ιδιαίτερα μετά τις δηλώσεις Μπλανσάρ για το λάθος της εκτίμησης του πολλαπλασιαστή της ύφεσης, διαπιστώνουμε ότι ένα τεχνοκρατικό λαθάκι έχει στοιχίσει πόνο και δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Ωστόσο, έχει μεγάλο ενδιαφέρον ότι από τη σημερινή μας συζήτηση με την ηγεσία του ΔΝΤ διαπιστώνουμε: Πρώτον, ότι ακόμα και το ΔΝΤ κατανοεί το αυτονόητο, δηλαδή ότι το ελληνικό πρόγραμμα δεν βγαίνει δίχως γενναίο κούρεμα χρέους, και, δεύτερον, ότι δεν υπήρξε ποτέ επιλογή του ΔΝΤ η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού, γεγονός που επιβεβαιώνει τους φόβους και τις εκτιμήσεις μας ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις πρώτον έκρυβαν στα συρτάρια τις λίστες των πλούσιων φοροφυγάδων προκειμένου να μην πληρώσουν φόρους και δεύτερον τους έκαναν το χατίρι να κόβουν τον 13ο και 14ο μισθό προκειμένου να μειώσουν και τα έξοδά τους.

Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα, οι ελληνικές κυβερνήσεις, έχουν ταυτόσημα πολύ μεγάλη ευθύνη, ακέραια ευθύνη, για τις σκληρά ταξικές τους επιλογές και για τη δραματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία και ο ελληνικός λαός. Τέλος, είχαμε την ευκαιρία να θέσουμε υπόψη της ηγεσίας του ΔΝΤ τις ενστάσεις μας για το γεγονός ότι στην τελευταία τους έκθεση υπεισέρχονται στην ελληνική πολιτική σκηνή με έναν ιδιαίτερα άκομψο και άδικο τρόπο. Η δημοκρατία δεν θέτει σε κίνδυνο το πρόγραμμα στην Ελλάδα. Η δημοκρατία μπορεί να δώσει διέξοδο και μια πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα μπορεί να δώσει θετική διέξοδο”.

"Καλωσόρισες στην κοιλιά του κήτους"

Παράλληλα, ερωτηθείς “πώς νιώθει που επισκέφθηκε τον ναό του καπιταλισμού”, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επισήμανε:

Ο κ. Λίπτον με καλωσόρισε λέγοντάς μου 'καλωσόρισες στην κοιλιά του κήτους'. Του απάντησα ότι είναι πολύ άνετα στην κοιλιά του κήτους. Το δύσκολο είναι να βρίσκεται κανείς στο στόμα του κήτους και η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, δυστυχώς, αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο στόμα του κήτους και περνάει εξαιρετικά δυσάρεστα και κάνει τεράστιες θυσίες, δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα”.

Επίσης, ο Αλ. Τσίπρας, απαντώντας σε ερώτηση για το τι πιστεύει το ΔΝΤ για το “κούρεμα” του ελληνικού χρέους και αν αυτό είναι “εικασία ή αίτημα”, υπογράμμισε: “Αυτό που έχει σημασία είναι η σταθερή τους εκτίμηση ότι δεν μπορεί να είναι βιώσιμο το ελληνικό πρόγραμμα αν δεν υπάρξει κούρεμα. Από εκεί και πέρα είναι προφανές ότι εδώ υπεισέρχονται πολιτικές σκοπιμότητες. Εμείς σήμερα μιλήσαμε με τεχνοκράτες. Είναι προφανές ότι για τις πολιτικές σκοπιμότητες άλλοι έχουν την ευθύνη”.

ΔΝΤ: “Εποικοδομητική και ειλικρινής συζήτηση”

Για “εποικοδομητική και ειλικρινή συζήτηση” έκανε λόγο από την πλευρά του ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής του ΔΝΤ, Ντ. Λίπτον, μετά τη συνάντησή του με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η ανακοίνωση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου έχει ως εξής:

«Ο κ. Ντέιβιντ Λίπτον, πρώτος αναπληρωτής γενικός διευθυντής του ΔΝΤ, και ο κ. Αλέξης Τσίπρας, ηγέτης του πολιτικού κόμματος ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, συναντήθηκαν σήμερα στα κεντρικά γραφεία του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον. Είχαν μια εποικοδομητική και ειλικρινή συζήτηση για τις οικονομικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ελλάδα».

Επόμενος σταθμός η Ν. Υόρκη

Αμέσως μετά το τέλος της συνάντησης η αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ αναχώρησε με τρένο για τη Νέα Υόρκη, όπου ο Αλ. Τσίπρας, ο Γ. Μηλιός και η Ρ. Δούρου επρόκειτο να μιλήσουν σε κοινή εκδήλωση του Πανεπιστημίου Κολούμπια και του Ινστιτούτου Λεβί για την ελληνική οικονομία.

Πηγή: Αυγή

12 σχόλια:

  1. Α, συγνώμη, υπάρχει τυπογραφικό στον τίτλο. Εννοούσα "ΔΕΝ αποχωρεί αηδιασμένη η ΚΟΕ."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στο μεταξύ, ανεπιβεβαιώτες πληροφορίες λένε πως αν δεν τον πίεζε σιωπηλά προς τα αριστερά το Αριστερό Ρεύμα, ο Αλέξης θα είχε ήδη καταταγεί πεζοναύτης στον στρατό των ΗΠΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την ίδια στιγμή και καθώς η επίδραση του αμίλητου νερού συνεχίζεται αμείωτη σε όλες τις "αριστερές" συνιστώσες, ο ζωντανός θρύλος που λέγεται "Μαρξιστική Φωνή" μας καλεί στις επάλξεις του αγώνα για να δώσουμε την αριστερή στροφή στο κόμμα (το άρθρο αφορά συνάντηση με Σόιμπλε, για Ούζα απαγορεύεται η συζήτηση):

      "Δυστυχώς την περασμένη Δευτέρα, η δημόσια έκφραση των δεξιών εμπνεύσεων της ηγεσίας ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, ξαφνιάζοντας ακόμα και τους ίδιους τους πιστούς υποστηρικτές της ηγετικής ομάδας, που κατηγορούν για «αριστερίστικες υπερβολές» όποιον αντιτάσσεται θαρρετά στο σοσιαλδημοκρατικό κατήφορο της ηγετικής πολιτικής.

      [...]

      οι αριστεροί αγωνιστές της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν σήμερα κανένα δικαίωμα να απογοητεύονται και να μεμψιμοιρούν. Έχουν χρέος να κάνουν πράξη το σύνθημα της ηγεσίας - ενάντια στις πραγματικές της διαθέσεις - και ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνουν οι ίδιοι, επιβάλλοντας της ένα νέο πρόγραμμα και μια νέα πολιτική.

      Η «Πρωτοβουλία για έναν Επαναστατικό ΣΥΡΙΖΑ» μένει συνειδητά μακριά από τα αισθήματα μοιρολατρίας και απογοήτευσης, υπερασπίζοντας υπομονετικά ένα ξεκάθαρο πλαίσιο πολιτικών αρχών για το κόμμα. Παραμένουμε αισιόδοξοι γιατί το γενικό ρεύμα της Ιστορίας κυλά – με αναπόφευκτες αντιφάσεις και πισωγυρίσματα - ξανά προς την κατεύθυνση της επανάστασης, φέρνοντας στο προσκήνιο τις γνήσιες ιδέες του μαρξισμού, που σήμερα αποτελούν ακόμα μια μικρή μειοψηφία μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Καλούμε κάθε σύντροφο και συντρόφισσα σε συσπείρωση και κοινό συντονισμό με σκοπό να πραγματοποιηθεί το ιδρυτικό συνέδριο του κόμματος το συντομότερο δυνατό, να υιοθετηθεί ένα επαναστατικό – σοσιαλιστικό πρόγραμμα (Διαβάστε το πρόγραμμα που προτείνουμε εδώ, συνυπογράψτε το εδώ) και να ακολουθηθεί μια διεθνής πολιτική που δεν θα στοχεύει στον εξευμενισμό των διαφόρων Σόιμπλε, αλλά στην κινητοποίηση των ευρωπαίων εργαζόμενων στον κοινό αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού. Διότι, παρά και ενάντια στις αυταπάτες της ηγεσίας, η μόνη ριζική «πανευρωπαϊκή λύση» για το χρέος και την κρίση είναι η νίκη του σοσιαλισμού και οι Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης."
      http://www.marxismos.com/greece-menu/positions-oppinions-menu/1717-giati-i-synantisi-tsipra-soimple-eplikse-sobara-ton-syriza.html

      Διαγραφή
    2. Ο μετριοπαθής Τσίπρας και οι ΗΠΑ
      Του Αθανασιου Έλλις
      Οι συζητήσεις, δηλώσεις και ομιλίες του Αλέξη Τσίπρα στην Ουάσιγκτον ανέδειξαν ευκρινώς τη στρατηγική επιλογή του να προσεγγίσει την Αμερική του Μπαράκ Ομπάμα. Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να αξιοποιήσει πολιτικά την εφαρμογή από τον δημοφιλή, στην Ελλάδα και τον κόσμο, Αμερικανό πρόεδρο μιας επεκτακτικής δημοσιονομικής πολιτικής που στοχεύει στην ενίσχυση της ζήτησης και στον περιορισμό της ανεργίας, σε αντιδιαστολή με την αυστηρή λιτότητα που απαιτεί η Γερμανία. Παράλληλα, ταυτίζεται με τις διακηρύξεις του Δημοκρατικού Προέδρου των ΗΠΑ υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ανάγκης να καταβάλλουν οι εύποροι το τίμημα που τους αναλογεί.

      Παραλλήλισε τη Γερμανίδα καγκελάριο της λιτότητας, Αγκελα Μέρκελ, με τον Αμερικανό πρόεδρο της Μεγάλης Υφεσης, Χέρμπερτ Χούβερ, ενώ έφθασε στο σημείο να επισημάνει τη σοφία του διοικητή της Fed, Μπεν Μπερνάνκι, για τον οποίο είπε ότι διδάχθηκε από το κραχ του ’29, και εδώ σε αντιδιαστολή με τις ηγεσίες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

      Με δεδομένη την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, την περιορισμένη εκλογική απήχηση της ΔΗΜΑΡ και τον κατακερματισμό των όποιων δυνάμεων της σοσιαλδημοκρατίας, επιχείρησε να αυτοπροβληθεί ως ένας νέος, φιλοαμερικανός, Ανδρέας Παπανδρέου, δηλώνοντας ότι «σήμερα ο χώρος της Δημοκρατικής Παράταξης εκπροσωπείται από τον ΣΥΡΙΖΑ». Οι συνομιλητές του στις επαφές που είχε, αλλά και όσοι παρακολούθησαν την ομιλία του στο ίδρυμα Brookings, εμφανίζονται συγκρατημένοι, αλλά η εικόνα που σχημάτισαν είναι καλύτερη από την απολύτως αρνητική που είχαν πριν τον ακούσουν ή τον συναντήσουν. Ο κ. Τσίπρας κατέβαλε προσπάθεια για τη δημιουργία μιας γέφυρας με την υπερδύναμη, λέγοντας ότι «θέλουμε συμμαχίες με τις ΗΠΑ» και για τα δεδομένα της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας, προχώρησε σε μια υπέρβαση δηλώνοντας πως «οι άνθρωποι στην Ελλάδα, ακόμη και της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, σας θεωρούν συνοδοιπόρους στην πολύπλευρη, αλλά σημαντική επιχείρηση για την αποκατάσταση της ευημερίας και της ελπίδας».

      Στην κλειστή συνεδρίαση του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών και στην ομιλία και τη συζήτηση που ακολούθησε στο Ινστιτούτο Brookings, μίλησε περισσότερο σαν ηγέτης ενός σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, υπογραμμίζοντας τη σθεναρή υποστήριξή του στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Ελλάδας και τη διατήρησή της εντός του ευρώ. Δηλώνοντας ότι «εμείς δεν θα σκίσουμε τη δανειακή σύμβαση» και τονίζοντας την ανάγκη ενός νέου «κουρέματος» του χρέους, κάτι που υποστηρίζει και το ΔΝΤ, ο κ. Τσίπρας λέει πλέον το αυτονόητο, απομακρυνόμενος από ακραίες μορφές δράσης όπως οι απειλές για μονομερείς καταγγελίες, και επιδεικνύει πολιτική και θεσμική ωριμότητα που σίγουρα θα τον ωφελήσει στο εξωτερικό.

      Ταυτόχρονα, η κριτική κατά των «ολιγαρχών και της κλεπτοκρατίας» βρήκε ευήκοα ώτα σε σημαντικό τμήμα της φιλελεύθερης αμερικανικης ελίτ. Φυσικά, η οικοδόμηση ενός προφίλ αξιοπιστίας στον αυστηρό κριτή της Ουάσιγκτον, τόσο στο πολιτικό όσο και στο επιχειρηματικό πεδίο, είναι μια μακρά διαδικασία που απαιτεί συνέπεια και συνέχεια. Ο κ. Τσίπρας απέφυγε ακανθώδη ζητήματα και αμφιλεγόμενες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δεν έδωσε πειστικές απαντήσεις σε ό,τι αφορά την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας και την προώθηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, τις οποίες υποστήριξε θεωρητικά, αλλά μάχεται στην πραξη.

      Μπορεί να μην έπεισε, αλλά περιόρισε τον «φόβο» που προκαλούσε η παρουσία του. Υπό αυτό το πρίσμα, τα πήγε καλά. Εάν δεν υποκύψει στην πολυφωνία και τις αντιδράσεις συνιστωσών ΑΧΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ, η νέα αυτή προσέγγιση μπορεί να του αποφέρει οφέλη, εντός κι εκτός Ελλάδας. Οι θεσμικοί συνομιλητές του στις ΗΠΑ και αλλού αναμένουν να αποσαφηνίσει την κατεύθυνση που θα ακολουθήσει.
      http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_24/01/2013_480139

      Διαγραφή
    3. Aμερικανική συνταγή α λα καρτ
      Του Αλέξη Παπαχελά
      Είναι πολλοί, ανάμεσά τους και ο κ.Τσίπρας, οι οποίοι υποστηρίζουν πως η λύση στην ελληνική κρίση είναι η «αμερικανική συνταγή», η πολιτική δηλαδή της ανάπτυξης μέσω «πακέτων τόνωσης». Κατ’ αρχήν κανένας άνθρωπος, που είναι βεβαίως στα καλά του, δεν μπορεί να διαφωνήσει πως μια τέτοια συνταγή θα ήταν κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενη στη χώρα μας. Ολοι θέλουμε την ανάπτυξη και όλοι επιθυμούμε διακαώς να σταματήσουν οι περικοπές και η υπερφορολόγηση.

      Υπάρχουν, όμως, δύο σοβαρά ζητήματα με την «αμερικανική συνταγή». Για να βάλεις το κράτος να τονώσει την οικονομία πρέπει να βρεθούν τα απαραίτητα χρήματα. Να δανεισθούμε δεν μπορούμε, το ξέρουμε. Να τυπώσουμε χρήμα, επίσης δεν μπορούμε. Να δούμε «παροχές» από τον Βορρά της Ε.Ε. προς τον Νότο, και ιδιαίτερα προς την Ελλάδα, είναι πολιτικά αδύνατον. Αυτή η βασική παρανόηση οδήγησε μια σειρά από διάσημους κεντροαριστερούς οικονομολόγους στις λανθασμένες, ενδεχομένως και καταστροφικές, συμβουλές που έδιναν στον κ. Γ. Παπανδρέου προτού η Ελλάδα μπει στο Μνημόνιο. Νεοκεϊνσιανή πολιτική δεν μπορείς να ακολουθήσεις όταν κανείς δεν σε δανείζει ή δεν σου δίνει χρήματα για ξόδεμα.

      Πρέπει, όμως, να πούμε και κάτι άλλο. Την «αμερικανική συνταγή» δεν μπορείς να την επιλέγεις α λα καρτ, όπως σε βολεύει. Αναπόσπαστο κομμάτι της είναι μια απάνθρωπα απελευθερωμένη αγορά εργασίας, μαγαζιά που ανοίγουν και κλείνουν όποτε θέλουν, πανεπιστήμια που στηρίζονται στη συνέργεια με τον ιδιωτικό τομέα κλπ. κλπ. Οι τράπεζες και οι μεγάλες εταιρείες στις οποίες μπήκε ως ελέγχων βασικός μέτοχος το κράτος συνέχισαν να λειτουργούν ως ιδιωτικές επιχειρήσεις, όχι ως ΔΕΚΟ...

      Εχουμε σίγουρα βρει στην Αμερική, και ειδικότερα στην κυβέρνηση Ομπάμα, ένα «σύμμαχο», ο οποίος προσπαθεί να πείσει την κ. Μέρκελ να αλλάξει ρότα ως προς την πολιτική της λιτότητος. Από την άλλη, όμως, Ομπάμα και Μέρκελ δεν διαφωνούν πολύ, ίσως και καθόλου, στο πώς πρέπει να λειτουργεί μια καπιταλιστική οικονομία στις μέρες μας. Η «αμερικανική συνταγή» έχει δύο όψεις που είναι αναπόσπαστες: τη δημοσιονομική, αλλά και αυτή της πλήρως απελευθερωμένης πραγματικής οικονομίας.
      http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_23/01/2013_479932

      Διαγραφή
    4. Γι αυτό:

      http://www.marxismos.com/greece-menu/positions-oppinions-menu/1717-giati-i-synantisi-tsipra-soimple-eplikse-sobara-ton-syriza.html

      Πρέπει να πληρώνονται με τη λέξη, δεν εξηγείται αλλιώς η λεξιδιάρροια.

      «η κριτική κατά των «ολιγαρχών και της κλεπτοκρατίας» βρήκε ευήκοα ώτα σε σημαντικό τμήμα της φιλελεύθερης αμερικανικης ελίτ.»

      Οι Γάλλοι αστοί αρχές 30 ανησυχούσαν επίσης για τον «αριστερό» προσανατολισμό τού «εργατικού» NSDAP. Οι τού NSDAP φρόντισαν να τους καθησυχάσουν. Γελοία υποκείμενα, φασίστες μεταρρυθμιστές τού κ*λου, λομβέρδεια κακέκτυπα, άι στα διάλο.

      Διαγραφή
    5. Ανάγκη για όραμα και πραγματισμό
      Του Νίκου Ξυδάκη
      Το πολιτικό κλίμα περί την Ελλάδα έχει βελτιωθεί στο εξωτερικό. Η συνέχιση της εκροής του πακέτου διάσωσης, μετά την ψήφιση του πολλοστού πακέτου περικοπών και φόρων, αφαίρεσε από την Ελλάδα τον χαρακτηρισμό της συστημικής βόμβας. Προς το παρόν. Εν τω μεταξύ η διπλωματική κινητικότητα του Αλέξη Τσίπρα, μεταξύ Βερολίνου και Ουάσιγκτον, προσεχώς και Βρυξελλών, αφενός αποδαιμονοποιεί τον αριστερό ηγέτη στα μάτια των δυτικών ηγετών, αφετέρου δείχνει ότι η Ελλάδα παίζει κάποιο σημαντικό ρόλο στις ευρωπαϊκές εξελίξεις και στον τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης της Ευρωζώνης. Η υποδοχή του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τις κυβερνήσεις της Γερμανίας και των ΗΠΑ, και από την ηγεσία του ΔΝΤ, ουσιαστικά δείχνει μια πραγματιστική προσέγγιση εκ μέρους των εταίρων και συμμάχων: δείχνει αποδοχή μιας ενδεχόμενης αλλαγής ηγεσίας και επιθυμία για συνέχιση των σχέσεων συνεργασίας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Φυσικό άλλωστε: οι διεθνείς σχέσεις δεν κυριαρχούνται από ιδεοληψίες, αλλά από πραγματισμό και διάθεση κατανόησης του άλλου – ως επί το πλείστον.

      Αντιθέτως, η κριτική που δέχεται μέχρι στιγμής ο Αλ. Τσίπρας για τα εξωχωρίως λεγόμενά του, από εγχώριους αναλυτές, δείχνει μάλλον αμηχανία και ιδεοληπτικές αγκυλώσεις – στο μεγαλύτερο μέρος. Ορισμένοι συντηρητικοί τού προσάπτουν δεξιά στροφή, αλλά ταυτοχρόνως τοποθετούν το κόμμα του εκτός νομιμότητας. Του προσάπτουν επίσης διγλωσσία, χωρίς όμως συγκεκριμένη παραβολή λόγων και επιχειρημάτων, πέραν των στερεοτυπικών. Οι βιαστικές επικρίσεις, προτού καν ολοκληρωθεί η επίσκεψη, δείχνουν μια διττή δυσκολία κατανόησης: αφενός, του ρευστού διεθνούς συσχετισμού, με φόντο τη γεωπολιτική ταραχή στη Μεσόγειο και την υφεσιακή πορεία της Ευρώπης· αφετέρου, δυσκολία να γίνει κατανοητή η πολιτική ρευστότητα στο εσωτερικό της χώρας, σύστοιχη της κοινωνικής ρευστότητας.

      Πέραν των αριστεροδεξιών στερεοτύπων: Το σοκ της κρίσης και η συνεχιζόμενη ύφεση μετασχηματίζουν βίαια την κοινωνία· οι πολιτικοί οργανισμοί προσπαθούν να παρακολουθήσουν την κοινωνία, να συλλάβουν τις νέες ανάγκες και να επινοήσουν λύσεις. Η ευρεία ανανέωση προσώπων και η είσοδος νεοπαγών σχημάτων στο Κοινοβούλιο είναι ένα μόνον επεισόδιο σε αυτή τη διαδικασία, που θα είναι μακρά, επίπονη και γεμάτη απροσδόκητα. Ο εκφερόμενος λόγος και οι ιδέες για την ανασυγκρότηση της χώρας υπόκεινται διαρκώς σε ανάλογες δυναμικές προσαρμογές· πολύ περισσότερο που δυναμικά αναδιατάσσονται μεγάλες κοινωνικές ομάδες, ιδίως εντός της συντριπτικά κυρίαρχης πληθυσμιακά μικροαστικής μάζας.

      Συνοπτικά: Οι νέες ιδέες και πρακτικές, και οι πολιτικές εκφράσεις τους, δεν έχουν αποκρυσταλλωθεί. Οι πολλαπλές επείγουσες ανάγκες πιέζουν αφόρητα· ο πολιτικός χρόνος επιταχύνεται, διαρκώς ξεπερνώντας τις ικανότητες και τις συνήθειες κομμάτων και πολιτικών ανδρών. Υπό αυτές τις συνθήκες, η σύλληψη του καίριου και του αναδυόμενου, η αναγνώριση του καινοφανούς, η έγκαιρη προσαρμογή, η ευελιξία και ο πραγματισμός είναι εκ των ων ουκ άνευ για τον πολιτικό άνδρα, σήμερα και για τον καιρό που έρχεται. Μαζί ασφαλώς με την ικανότητά του να αφουγκράζεται τα παρόντα και τα πλησιάζοντα, και να φτιάχνει σχήμα υποδοχής για τα μέλλοντα. Τέτοιες αρετές και πρόσωπα αναζητούνται σήμερα εναγωνίως· ζωογόνα ρεύματα σκέψης και πράξης, σε κάθε χώρο, πέρα από στερεοτυπικές κατατάξεις.
      http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_25/01/2013_480359

      Διαγραφή
  3. Όλα αυτά μου θυμίζουνε ένα πράγμα, την ανάρτηση που είχες αναδημοσιεύσεις για το σχέδιο Χ από το radical desire.
    Οι καπιταλιστές ελέγχουν ακροατήρια και μάζες πολύ εύκολα πλέον. Δυστυχώς ο Τσίπρας, με βάση το χρόνο που σπαταλά ο μέσος ακροατής-θεατής για την ενημέρωσή του αλλά και το επίπεδο ταξικής συνείδησης στην Ελλάδα, έχει καταφέρει κι έχει πείσει πολύ κόσμο πως κάτι θα αλλάξει αυτός και οι συριζέοι. Τη χρησιμοποιούνε πολύ καλά αυτή τη μαριονέτα αν και από όταν κατέβαινε σε εκλογές τοπ. αυτοδ. βρωμοκοπούσε πως ο τύπος είναι ψώνιο, καρεκλάκιας και πουλημένος.

    Τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. (έλιωσα μόλις κατάλαβα ότι είναι τρολιά ο τίτλος του άρθρου)Πάντως κάτι άκουσα ότι μετά το θετικότατο ταξίδι του Αλέξη στις ΗΠΑ,θα τεθεί επιτέλους στον ΣΥΡΙΖΑ το φλέγον θέμα που έχει οξύνει στο έπακρο τις αντιθέσεις των υπεραριστεροεπαναστικών ΚΟΕ-ΔΕΑ:τι κόμμα είναι το ΚΚΕ;Τροτσκιστο-κολλιγιανικό ρεβιζιονιστικό ή σταλινικό τριτοδιεθνιστικό τριτοπεριοδίστικο;
    Παναγιώτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. αναδημοσιεύω στο blog μου
    http://newtrompaktiko.blogspot.gr/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Από το blog του λαϊκού στρώματος ( http://filolaiko.blogspot.gr/2011/05/2.html )

    ΚΟΕ - Τι είναι τούτο: Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας . Νεολαία: - Φοιτητική παράταξη: Αριστερά Σχήματα, συμμετέχει στην ΑΡ.ΕΝ. - Όργανο: Αριστερά !

    Ιστορικά στοιχεία: (..) Η αλήθεια είναι ότι μετά την μετονομασία της γνώρισε μια ραγδαία, για τα εξωκοινοβουλευτικά μέτρα, οργανωτική ανάπτυξη (από ποσότητα καλά, από ποιότητα-βράσε ρύζι). Αρχίζει να εντείνει την φρασεολογία περί ενότητας και τα «μέλια» για το πόσο κρίμα είναι που όλοι εμείς οι γαμάτοι αριστεροί δεν είμαστε ενωμένοι κλπ.
    Το 2004 έρχεται η ώρα του «κεντρικού πολιτικού σκηνικού» και οι ιθύνοντες της ΚΟΕ αρχίζουν να ξερογλείφονται για θεσούλες βουλευτιλίκια και τα τοιαύτα. Προσεγγίζουν τον Συνασπισμό ο οποίος μόλις έχει φτιάξει τον ΣΥΡΙΖΑ, μπας και μπει στην Βουλή, και το ψιλοσκέφτεται για «αριστερή στροφή» κλπ. Για να μην φάνε όμως την «γιούχα» από την λοιπή «εξωκοινοβουλευτική αριστερά» σκαρφίζονται ένα πολιτικάντικο τερτίπι. Δηλώνουν μεν ότι στηρίζουν «τα πάντα όλα» τον Σύριζα (γιατί χρειάζεται η περιβόητη ενότητα κλπ.) αλλά δηλώνουν επίσης και ότι δεν συμμετέχουν στον Σύριζα γιατί θέλει κάτι μικροδιορθώσεις.

    Μικροδιορθώσεις; Έφτασέεεε-ι! Μετά την παραίτηση του γραβατωμένου «δεξιού» (και όντως δεξιού) Ν. Κωνσταντόπουλου από την προεδρία του Συνασπισμού, αναλαμβάνει ο αγραβάτωτος ξεκουμποπουκαμισάτος υπεραριστερός ενωτιστής Αλέκος Αλαβάνος. Τα κοινοβουλευτικά σάλια της ΚΟΕ πλέον δεν κρύβονται και η οργάνωση σαλταπηδάει με τα μπούνια στον Σύριζα γινόμενη η «κομμουνιστική συνιστώσα» του (άιντε-άιντεεεεεεε, το «χάσαμε» μου φαίνεται...). Έκτοτε η ΚΟΕ είναι ψυχή τε κε σώματι στον Σύριζα, είναι βασιλικότερη (συριζότερη) του βασιλέως (Συνασπισμού) που λέμε.(..)

    Βασικές ιδεολογικές θέσεις: Η ΚΟΕ έχει, πάνω-κάτω για τα προ του ’83 ζητήματα ταυτόσημες θέσεις με τον «πατέρα» της, το μικρό «μ-λ» (παλινορθωμένος καπιταλισμός από το '56 στην ΕΣΣΔ, το ΚΚΕ-κόμμα ρεβιζιονιστικό, η κίνα του μάο ήταν μια χαρά, η θεωρία των τριών κόσμων είναι «μούφα», η Ελλάδα-φουλ εξαρτημένη χώρα κλπ). Για την ακρίβεια λέει ότι η Ελλάδα όχι μόνο είναι φουλ εξαρτημένη χώρα κλπ. αλλά και ότι της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής επανάστασης χρειάζεται να προηγηθεί αντιιμπεριαλιστική, ίσως και εθνικοαπελευθερωτική, επανάσταση, ποιος ξέρει. Χμ, ενδιαφέρουσα γραφική βλακωδία εν έτει 2011. Για τα μετά του ’83 όμως ζητήματα έχει βουτηχτεί μέχρι τον λαιμό στον σύγχρονο δεξι-ισμό, για την ακρίβεια υπήρξε ένας από τους σκαπανείς της υπόθεσης του δεξι-ισμού στην Ελλάδα. Έχει κάνει μια τερατώδη ανάλυση του σημερινού γίγνεσθαι στο οποίο κυρίαρχο ρόλο έχει η παγκοσμιοποίηση, ο νεοφιλελευθερισμός και το κακό συναπάντημα. Με βάση αυτή την ανάλυση είναι που «τσιμεντάρει» θεωρητικά και τα κολλητιλίκια με τον Συνασπισμό, τα συριζιλικια και τα μη πολύ αντι-ΕΕλίκια.

    Είναι με λίγα λόγια ένα δεξι-ίστικο ΚΚΕ (μ-λ)? Χμ, και είναι και δεν είναι. Και αυτό διότι ο δεξι-ισμός, υπερισχύει κατά πολύ της «μουλοσύνης». Η ΚΟΕ κρατάει περισσότερο το παρελθόν της ως εικόνισμα και ως συναισθηματικό (και εξ αυτού ελάχιστα πολιτικό) όπλο για να επηρεάζει τους παλιούς μουλάδες ως «η αυθεντική συνέχει του μ-λ κινήματος», ως «το μ-λ κίνημα όπως πρέπει να είναι στην σύγχρονη εποχή», χωρίς «δογματισμούς» και «προσκόλληση στο παρελθόν». Γι’ αυτό και η ΚΟΕ πρωτοτυπώντας δεν λέει ότι είναι μαοϊκή οργάνωση (που είναι), ούτε αυτοπροσδιορίζεται ως «μαρξιστική-λενινιστική» οργάνωση (που τάχαμ δήθεν είναι). Αντιθέτως, υψώνοντας τον όρο επαναθεμελίωση σε νέα υψίπεδα αναφέρει ότι ιδεολογία της είναι ο «επαναστατικός μαρξισμός» (κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε). Με λίγα λόγια μια συγχρονότερη εκδοχή μαοϊσμού με οπορτουνισμό δεξιάς κοπής. Ή, πιο λιανά, «Μάο με Τσίπρα». Εντάξει, γράψτε λάθος, «Μάο με Αλαβάνο»(..)Ilief -συνέχεια-

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. -συνέχεια- Από το blog του λαϊκού στρώματος ( http://filolaiko.blogspot.gr/2011/05/2.html )

    8. ΚΟΕ - (..)Πολιτικές θέσεις και δράση στο σήμερα: Ενότητα. Ενότητα. Ενότητα. Ενότητα το πρωί, με τον καφέ, το απόγευμα με το τσάι, το βράδυ, λίγο πριν τον ύπνο, με το γάλα. Ο λόγος; Μα φυσικά η Ενότητα της Αριστεράς με εισαγωγικά στο «ενότητα», στο «αριστερά» και στο «της» άμα λάχει. Η ΚΟΕ παλεύει (και θα συνεχίζει να παλεύει για πολύ ακόμα) για την «Ενότητα της Αριστεράς στην Ελλάδα». (..) Άσε που η «ενότητα» νεοσοσιαλδημοκρατών (Συνασπισμός) και κομμουνιστών (ΚΚΕ) είναι ένα ανέκδοτο από τα λίγα, εκτός αν ξανάρθουν οι Γερμανοί ή καλύτερα οι εξωγήινοι, που και πάλι «χλωμό» το κόβω.

    Τα τσακάλια τη ΚΟΕ είναι μανούλες πάνω στην μονοθεματική ενότητα και κινηματική καπηλεία, μισό κλικ μόνο πίσω από το ΣΕΚ. Δημιούργησαν παλαιότερα τις λεγόμενες «Επιτροπές Ακρίβεια-Stop», ξεκόβοντας αίτιο-αποτέλεσμα, κουρελιάζοντας κάθε έννοια διαλεκτικής σχέσης κινήματος-συνειδητοποίησης μαζών και σπέρνοντας αυταπάτες για την επίλυση τέτοιων ζητημάτων στον καπιταλισμό. Το ίδιο κάνουν σήμερα πρωτοστατώντας στην μικροαστικής απόχρωσης αδιέξοδη κίνηση «Δεν Πληρώνω». Η ΚΟΕ βρίσκεται σαφώς στην ουρά της ΓΣΕΕ, αν και για να λέμε και του στραβού το δίκιο, πριν μερικά χρόνια σε μία «ενωτική» συγκέντρωση είχαν πετάξει στον Παναγόπουλο μερικά αυγουλάκια, κάνοντας του, μεταφορικά, την μούρη «κρέας» και στεναχωρώντας τον λιγάκι, που οι χειροκροτητές του υπήρξαν τόσο ασεβείς. Παρά τις εκκλήσεις για ενότητα και την αγάπη που μοιράζει αφειδώς σε εσωκοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική αριστερά, διεξάγει αταλάντευτη διαπάλη με το ΚΚΕ (μ-λ) σχετικά με το ποιος είναι πιο πολύ με το ΚΚ Νεπάλ (μαοϊκό). (

    (..)Στάση απέναντι στο ΚΚΕ: Το ΚΚΕ δεν αντιλαμβάνεται την σημασία που έχει για τον λαό η ενότητα της Αριστεράς (είδες το άτιμο;)
    (..)Πιθανές παπάντζες απέναντι σε μέλη ΚΚΕ-ΚΝΕ:
    Ερώτηση: «Μα, γιατί δεν ενωνόμαστε;» Απάντηση: «Γιατί 1) Είσαστε με τον Τσίπρα, 2) Είσαστε με τον Τσίπρα και 3) Χαλόου??? Είσαστε με τον Τσίιιιπρααααα...»

    Συνήθη Συνθήματα:
    «Έξοδος απ’ την Ευρωζώνη»
    «Εμπρός Λαέ, Μη σκύβεις το κεφάλι, με την Αριστερά, Ενότητα και Πάλη»
    Οσφυοκάμπτες» (κάποιος πρέπει να τραβήξει κανένα αυτί στο τμήμα μάρκετινγκ της ΚΟΕ...)
    «Βουλευτές ΠΑΣΟΚ ! Καλύτερα να σας διαγράψει ο Γιωργάκης παρά ο λαός (τέτοια αφίσα-ντροπή ούτε το ΣΕΚ δεν τόλμησε να βγάλει…)
    Βαθμός «Πασοκότητας», δηλαδή «Πόσο πασόκοι είναι;» : 9/10

    Συμπερασματικά: Πρωτεργάτης του «καλοπροαίρετού» αντιΚΚΕδισμού, με το πρόσχημα των διαρκών «επιθέσεων» φιλίας προς το ΚΚΕ. Οι κοετζήδες δεν είναι χαζοί, ξέρουν ότι η ενότητα με τους νέου τύπου σοσιαλδημοκράτες του Συνασπισμού είναι κάτι πρακτικά ανέφικτο και συν τοις άλλοις πολιτικά αυτοχειριαστικό. Ζητούν την «ενότητα» αυτοί που έβαλαν τον Συνασπισμό στην Βουλή, εκεί που θα ξεψυχούσε και το λαϊκό κίνημα θα απαλλασσόταν από τον μεγαλύτερο αριστερό ανάχωμα της χώρας, από αυτούς που κάθε 15-20 χρόνια πασχίζουν να διαλύσουν το Κόμμα και να το κάνουν συμβιβασμένη σοσιαλδημοκρατική «σούπα» τύπου ΚΚ Γαλλίας και Ιταλίας για να καλύψουν τις ανανεωτικές αεροκοπανιστές ανησυχίες τους.

    Είναι απ’ τους μεγαλύτερους διασπορείς αυταπατών και «ανήσυχοι» χειροκροτητές της ΓΣΕΕ με αγωνιστικό μανδύα. Η ΚΟΕ είναι περισσότερο κατακριτέα από άλλες ομάδες του χώρου γιατί, θεωρητικά, δεν είναι τροτσκιστική, αγνωστικιστική, νεοαριστεροαυτόνομη, αλλά πλασάρεται ως πιο «αριστερή-μαχητική», περνιέται μάλιστα από τα αστικά ΜΜΕ και για ντεμέκ «σκληρή-σταλινική» συνιστώσα του Σύριζα, κάνοντας την έννοια σκληρότητα περίγελο. Το ότι τιμούν τον αγώνα του ΕΛΑΣ-ΔΣΕ δεν τους σώζει, αλοίμονο αν μπορούσαν να «ισοφαρίσουν» την αναχωματική-ενσωματώσιμη δράση τους με κάτι τόσο αυτονόητο. Είναι απαράδεκτοι ακόμα και για τα μέτρα του μαοϊκού ρεύματος, όντας ασαφώς η «δεξιότερη- οπορτουνιστικότερη» οργάνωση του χώρου αυτού σήμερα και μία απ’ τις οπορτουνιστικότερες του συνόλου του «αριστερισμού» στην Ελλάδα. Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή