Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Για το άρθρο του Χρήστου Λάσκου περί ταξιδίου εις ΗΠΑ

Τα γεγονότα της (χθεσινής πια) ημέρας, που είναι ιδιαίτερα σημαντικά, μιας και η νέα επίδειξη κυβερνητικού αυταρχισμού κινείται στην κατεύθυνση της τύποις ισοπέδωσης του δικαιώματος στο συνδικαλίζεσθαι (το πιο "προχωρημένο" δικαίωμα στην απεργία έχει ήδη ισοπεδωθεί), δεν μας επέτρεψαν να ασχοληθούμε δεόντως με το πρώτο, αν δεν απατώμεθα, κείμενο από τους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ που ψελλίζει κάτι για την επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ. Είναι του Χρήστου Λάσκου, διδάκτορος της Φιλοσοφίας και μέλους του Π.Γ του ΣΥΡΙΖΑ.

Θα ξεκινήσουμε με την εισαγωγική παράγραφο του κειμένου του κυρίου Λάσκου "'Στροφές' και σταθερές", όπου αναφέρεται το εξής πολύ ενδιαφέρον: ότι η όποια εσωκομματική συζήτηση στον ΣΥΡΙΖΑ διεξάγεται εν κρυπτώ. Γράφει συγκεκριμένα ο κύριος Λάσκος: "Με αφορμή το ταξίδι της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στις ΗΠΑ μια συζήτηση ξεκίνησε –κυρίως μακριά από το φως της ημέρας- στο εσωτερικό μας, πολλά ζητήματα τέθηκαν, δικαίως και αδίκως, πράγματα λέχθηκαν ή υπονοήθηκαν."

Δύο οι λόγοι για τους οποίους αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον: πρώτον, το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται ότι δεν φιμώνει την εσωτερική αντιπολίτευση. Αντιθέτως, μας συνήθισε στους κομπασμούς για την απόλυτη, σχεδόν ανεξέλεγκτη ελευθερία διακίνησης ιδεών στους κόλπους του, από την πρόσφατη συνέντευξη του κυρίου Τσίπρα στον Ν. Χατζηνικολάου ως τις παλαιότερες, αρκούντως βαρύγδουπες δηλώσεις της κυρίας Ανδριοπούλου (κατά τη διάρκεια του προηγούμενου φιάσκο της συνάντησης με Πέρες): "Πάντα, μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ έτσι θα είμαστε, είτε σας αρέσει είτε όχι αγαπητά παπαγαλάκια: Ελεύθεροι να αμφισβητήσουμε, να αντιπαραθέσουμε, να συζητήσουμε και να εκθέσουμε τις απόψεις μας." Αμ δεν το βλέπουμε, κυρία Ανδριοπούλου μου, και το κυριότερο, δεν προσπαθείτε καν να μας πείσετε πια πως ισχύει.


Παραδόξως, και την ίδια χρονική στιγμή, το τέρας, ο μπαμπούλας του αυταρχικού συγκεντρωτισμού, ήτοι το ΚΚΕ, κάνει αυτό που επιτάσσει ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, δηλαδή δημοσιεύει στην επίσημη εφημερίδα του κόμματος, και στα πλαίσια του προσυνεδριακού διαλόγου, ακόμα και άρθρα άδικης και ισοπεδωτικής κριτικής της ηγεσίας του. Πράγμα που κάνει τα υποδείγματα θρασυδειλίας και προστυχιάς που λυμαίνονται το όνομα Ίσκρα να τα αναδημοσιεύουν (αυτά και μόνο αυτά) σε χρόνο μηδέν όταν δεν βρίσκουν δευτερόλεπτο να ψελλίσουν κάτι για τα εν οίκω, αποδεικνύοντας απλώς τι υποστάθμης άτομα και τι είδους "εσωτερική αντιπολίτευση" και "αριστερή φωνή" του ΣΥΡΙΖΑ είναι. Προσωπικά, προτιμώ σαφώς τον Παπαδημούλη--more honest, που θα λεγε και ο Σλαβόι. 

Αλλά ξεφεύγω από το θέμα μου --το πρώτο στη σειρά-- που είναι τι ακριβώς δείχνουν οι έμπρακτες καταστάσεις των ημερών σε ό,τι αφορά την ελευθερία εσωκομματικού διαλόγου για το ποιοι είναι οι "δημοκράτες" και ποιοι οι "δικτάτορες" στην ούτως καλούμενη "αριστερά." Είναι μια ακόμα αφορμή για κάποιους να ξανασκεφτούν τι ακριβώς κουτόχορτο μασουλούν ευτυχισμένοι τόσα χρόνια από τα τρυφερά χεράκια των "ανανεωτών" και "πολεμίων του σταλινισμού", από όπου και αν προέρχεται. Πολλές φορές έχουμε από αυτό το ιστολόγιο προσπαθήσει να δώσουμε σε όσους περισσότερους γίνεται να καταλάβουν ότι δεν έχουν ιδέα για την πραγματικότητα πίσω από την ιδεολογική βιτρίνα που βολεύει το αστικό κράτος και την εξουσία της άρχουσας τάξης. Αυτή είναι άλλη μία· ας μας συγχωρεθεί η επιμονή, ή για όσους φοβούνται την αλήθεια, εμμονή του ιστολογίου στο θέμα της ανατροπής των κατεστημένων αντιλήψεων για το ποιος είναι τι στην ελληνική πολιτική.

Πάμε στο δεύτερο και τελευταίο ζήτημα για το άρθρο (δεν θα σας κουράσω με αναλυτικότερες παρατηρήσεις, δεν χωρούν στο κείμενο). Γράφει ο κύριος Λάσκος:
Κατά τη γνώμη μου, όταν το ζήτημα τίθεται, όπως συχνά συμβαίνει, με όρους υποτιθέμενης «δεξιάς» στροφής είναι πολύ δύσκολο να προκύψουν σοβαρά αποτελέσματα. Και ο λόγος είναι πως, σε αυτήν την περίπτωση, η συνθηματολογία πάντοτε καλύπτει τα ουσιώδη επίδικα. Ακόμη περισσότερο όταν το τεκμήριο είναι μια δήλωση ή το τμήμα μιας ομιλίας, που φαίνεται να δίνει εύσημα στον Μπερνάνκι, τότε την… κάτσαμε τη βάρκα. 
Ξεκαθαρίζω, λοιπόν, πως δεν ανησυχώ, όπως άλλοι σύντροφοι και συντρόφισσες, από τέτοιες «παρασπονδίες». Ανησυχώ, βέβαια, για άλλες, που δεν είναι της ώρας και του χώρου.

Αυτό, νομίζω, που αποτελεί ένα πραγματικό πρόβλημα είναι πως πολύ συχνά η τοποθέτησή μας πάνω στα μεγάλα ζητήματα της καπιταλιστικής κρίσης και της ριζοσπαστικής διεξόδου εμπνέεται από έναν κεϋνσιανισμό παλιάς κοπής. Προσοχή! Δεν εννοώ πως το πρόγραμμά μας ή οι μεταβατικές προτάσεις μας φαίνονται «μετριοπαθείς» και «εντός συστήματος». Καλά κάνουν και καλές είναι. Το καθήκον που έχουμε άμεσα μπροστά μας δεν είναι η σοσιαλιστική επανάσταση, αλλά η συγκρότηση ενός μεγάλου κοινωνικού μετώπου αντίστασης στην καπιταλιστική επίθεση. Με όρους ενιαίου –και όχι λαϊκού- μετώπου, για να χρησιμοποιήσω την παλιά καλή ορολογία του κομμουνιστικού κινήματος, θα πορευθούμε για καιρό ίσως. Συνεπώς, το θέμα μου δεν είναι οι υπερεπαναστατικές μπαλαφάρες.
Θα ασχοληθώ, για να αποφύγω και μια άσκοπα μακρόσυρτη απάντηση, μόνο με τις φράσεις που τονίζω με έντονα στοιχεία. Μού φαίνονται οι πιο ενδιαφέρουσες και οι πιο αποκαλυπτικές. 

Τι μας λέει ο κύριος Λάσκος;  Μας λέει ότι δεν τον απασχολεί η "δεξιά στροφή" του κόμματος, μιας και αυτό είναι απλώς συνθηματολογία (συμφωνούμε μαζί του, καμία "δεξιά στροφή" δεν έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτός ήταν και πριν), και δεν τον ανησυχεί ότι η ιδεολογία του κόμματος είναι κεϋνσιανή, αλλά τον ανησυχεί κατά πόσο ο κεϋνσιανισμός αυτός επαρκεί για αυτό που ο ίδιος ονομάζει "μεγάλο κοινωνικό μέτωπο αντίστασης στην καπιταλιστική επίθεση." Και εδώ ερχόμαστε στο ζουμί, που είναι το εξής: "καθήκον μας", ξεκαθαρίζει ο κύριος Λάσκος, "δεν είναι η σοσιαλιστική επανάσταση" και άλλες "υπερεπαναστατικές μπαλαφάρες", αλλά αυτή ακριβώς η συγκρότηση ενός αντικαπιταλιστικού μετώπου.

Πολύ ωραία, έξοχα. Αλλά τότε τι σημαίνει "αντικαπιταλιστικό" (με τα ακριβή του λόγια "αντίστασης στην καπιταλιστική επίθεση") μέτωπο; Υπάρχει "αντίσταση στην καπιταλιστική επίθεση" που να μην περνά, όχι μέσα από την σοσιαλιστική επανάσταση (που είναι βέβαια εξαιρετικά πιο απαιτητική υπόθεση στρατηγικού στόχου), τότε το λιγότερο μέσα από την σοσιαλιστική ιδεολογία;

Αλλά ο κύριος Λάσκος δεν κάνει λόγο πουθενά για "σοσιαλιστική ιδεολογία". Κάνει λόγο --απαξιωτικό-- για τη "σοσιαλιστική επανάσταση" ως "υπερεπαναστατική μπαλαφάρα." Δικαίωμά του. Αλλά με δεδομένο το γεγονός αυτό, ποια είναι η ιδεολογία που θα συγκροτούσε το μέτωπο "αντίστασης στην καπιταλιστική επίθεση"; Τι είναι τέλος πάντων αυτό που οφείλει σύμφωνα με τον δόκτορα Λάσκο να προωθήσει στην κοινωνία ο ΣΥΡΙΖΑ;

Ας μετρήσουμε τις ιδεολογίες, ή μάλλον ας αφήσουμε τον δόκτορα Λάσκο να τις μετρήσει. Μετράει δύο, γιατί σε δύο και μόνο σε δύο ιδεολογικά συστήματα αναφέρεται. Αναφέρεται σε "καπιταλιστική επίθεση" αφενός και σε "σοσιαλιστική επανάσταση" αφετέρου. Και μας λέει ότι καθήκον πολιτικό του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αντίσταση στην καπιταλιστική επίθεση και όχι η σοσιαλιστική επανάσταση.

Με τι λοιπόν σκοπεύει να "αντισταθεί" στην "καπιταλιστική επίθεση" ο ΣΥΡΙΖΑ του κυρίου Λάσκου;

Προφανώς, προδήλως και αναπόφευκτα...με καπιταλιστική αντεπίθεση, και τέτοια ακριβώς υποτίθεται πως ήταν η προσπάθεια "διεύρυνσης του ρήγματος στο καπιταλιστικό μπλοκ ΗΠΑ-Γερμανίας" για την οποία μας μίλησε ο απερίγραπτος κύριος Κυρίτσης προχθές. Βλέπετε κάποια άλλη λογική συνεπαγωγή σε ολόκληρο το κείμενο που εγώ δεν είδα;

Ας μην κουράζονται στον ΣΥΡΙΖΑ με δήθεν εν κρυπτώ "συζητήσεις". Καθόλου "εν κρυπτώ" δεν είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αστικό κόμμα και ότι η ιδεολογία του, ο πολιτικός του προσανατολισμός και οι ιδεολογικές του δεσμεύσεις αφορούν αποκλειστικά και μόνο τον καπιταλισμό: τον "καλό" καπιταλισμό, τον καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, τον καπιταλισμό-a-venir, όπως θέλουν ας τον λένε. 

Αφορώντας αποκλειστικά αυτόν, υπονοούν ότι είναι εφικτή η αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών στο παρόν στάδιο χωρίς την αλλαγή του οικονομικού συστήματος. Αυτό λένε, και αυτό αποδέχεται οποιοσδήποτε τους στηρίζει και τους ψηφίζει. Για αυτό τους ψηφίζει, άλλωστε.

Εμείς δεν νομίζουμε ότι είναι εφικτό αυτό. Δεν νομίζουμε πως ο καπιταλισμός ήταν ποτέ ένα σύστημα "α λα καρτ", που το αλλάζεις βάσει πολιτικής βούλησης όπως θες εσύ. Αντίθετα, ήταν πάντοτε ένα σύστημα στο οποίοι οι οικονομικοί όροι και συσχετισμοί επέτρεπαν ή απαγόρευαν συγκεκριμένες πολιτικές δυνατότητες και εξελίξεις: τον εκδημοκρατισμό, τον φασισμό, την νομιμοποίηση ή την απαγόρευση των συνδικάτων, την ίδρυση της Κοινωνίας των Εθνών ή την παγκόσμια σφαγή, αναλόγως. Και δεν νομίζουμε ότι σήμερα, στην παρούσα ιστορική φάση, ο καπιταλισμός είναι στις καλές του. Δεν νομίζουμε ότι έχει καλές προθέσεις --ή ακριβέστερα, ότι μπορεί να έχει καλές δυνητικές επιπτώσεις-- το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής για την ανθρωπότητα σήμερα. Οπότε θεωρούμε επιτακτικό πράγμα την πάλη για ανατροπή του και αντικατάστασή του από ένα σύστημα όπου οι κοινωνίες δεν θα εξαρτώνται για την επιβίωση των μελών τους είτε από το πόσο καλά σκοράρουν σε έναν ατέρμονο ανταγωνισμό για το ποιος θα παράγει φτηνότερα εξαθλιώνοντας τους πολίτες του περισσότερο, είτε, αν αυτό αποτύχει, από τον παγκόσμιο πόλεμο. Δεν νομίζουμε ότι αυτό είναι αξιόλογος στόχος για την ανθρωπότητα στον 21ο αιώνα. Δεν νομίζουμε ότι περιποιεί τιμή για τα επιτεύγματά της να έχει τέτοιους στόχους.

Για αυτό δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε ποτέ συριζουλίνια. Και για αυτό θα συνεχίσουμε ό,τι ξεκινήσαμε καθώς οι τιμητές μας στην "ανανεωτική" αριστερά θα βυθίζονται στον βούρκο της ιδεολογίας της οποίας ήταν πάντοτε φορείς. Οι καιροί δεν σηκώνουν τουρίστες, και οι φίλοι μας στην "ανανεωτική" αριστερά έχουν βγάλει τα δροσερά τζινάκια της αριστερούλας που έμαθαν να πουλάνε επί δεκαετίες και έχουν βάλει ήδη τα χακί. Τα κεφαλαιοκρατικά χακί, φυσικά. Αυτά για τα οποία φτιάχτηκαν και εκπαιδεύτηκαν -- πάρτι το πάρτι, αμφιθέατρο το αμφιθέατρο, κολλητηλίκι το κολλητηλίκι, χαχαχούχα το χαχαχούχα. Έτσι ήταν πάντα αυτά τα πράγματα, άλλωστε. Εμείς το ξέραμε εξ αρχής, διαβάζαμε τον Λένιν μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου