Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Η κατάσταση της φιλοσοφίας λίγο πριν το τέλος του 2012

Για να μπορεί να ανταποκριθεί [στα γεγονότα της εποχής], όπως κάποτε είπε ο Έντουαρντ Σαϊντ, ο διανοούμενος πρέπει να είναι "αποσυνάγωγος, αυτοεξόριστος, στο περιθώριο της κοινωνίας", δηλαδή ελεύθερος από το ακαδημαϊκό, θρησκευτικό και πολιτικό κατεστημένο, αλλιώς θα υποταχθεί απλώς στο αναπόδραστο των γεγονότων.

Αν ο Σλαβόι Ζίζεκ ανταποκρίνεται τέλεια στην περιγραφή του Σαϊντ δεν είναι επειδή είναι άνεργος, εξόριστος και στο κοινωνικό περιθώριο, αλλά επειδή γράφει σαν να ήταν.

Santiago Zabala, Καθηγητής φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, συγγραφέας του "Ερμηνευτικός κομμουνισμός" με τον Τζιάνι Βάτιμο.

Μ. Παπαδόπουλος-Η κοινωνική ρίζα του οπορτουνισμού (τελευταίο μέρος)

Πρώτο μέρος
Δεύτερο μέρος

Γ. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Ο ρόλος του στρώματος της «εργατικής αριστοκρατίας» σαν κοινωνικής βάσης του οπορτουνισμού μέσα στο πολιτικό εργατικό κίνημα εξηγεί τόσο την πολυμορφία όσο και την επιμονή της οπορτουνιστικής πολεμικής ενάντια στη λενινιστική θέση για το συγκεκριμένο ζήτημα. Στο περιορισμένο πλαίσιο του παρόντος άρθρου δε θα επιχειρήσουμε μια αναλυτική ιστορική επισκόπηση των ποικίλων κριτικών προσεγγίσεων στη χρονική εξέλιξή τους. Θα σταθούμε όμως συνοπτικά στην κριτική ορισμένων βασικών επιχειρημάτων και θέσεων του οπορτουνιστικού ρεύματος που δεσπόζουν στις σύγχρονες προσεγγίσεις του ζητήματος.

Καταρχήν θα εστιάσουμε σε ορισμένους εκπροσώπους του τροτσκισμού και του λεγόμενου «δυτικού μαρξισμού», που επιχειρούν να υποβαθμίσουν την ίδια τη σημασία του ζητήματος.
Στην κατηγορία αυτή ξεχωρίζει η άποψη των Kevin Corr και Andy Brown [21] ότι οι Μαρξ και Ενγκελς προσεγγίζουν το θέμα με περιγραφικό, ασαφή τρόπο.

Αντίθετα με τους οπορτουνιστικούς ισχυρισμούς, οι Μαρξ και Ενγκελς είναι απρόσμενα σαφείς για την ουσία του ζητήματος, συγκριτικά με το περιορισμένο διαθέσιμο ερευνητικό υλικό τους.

Παράλληλα με την πολιτική αντιπαράθεση με τους ηγέτες των αγγλικών Τρέιντ Γιούνιονς στο πλαίσιο της Διεθνούς των Εργατών, προσδιορίζουν -όπως ήδη αναφέραμε- στην περίοδο 1850-1892, τόσο τη βασική αιτία γέννησης της «εργατικής αριστοκρατίας» στη Βρετανία, καθώς και την έκτασή της.

New Year's Resolution

Όταν τους αφήνεις να σε πείσουν ότι ο φασισμός είναι "ξένος" επιβουλέας του "πατριωτισμού"...
...τότε δεν αργεί η μέρα που θα σε πείσουν ότι ως καλός "πατριώτης"χρειάζεσαι κι εσύ τον φασισμό
ΓΙΑ ΤΟ 2013, ΚΑΝΕ ΜΙΑ ΧΑΡΗ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ. ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΤΟ ΞΑΝΑΒΑΛΟΥΝ ΣΤΟ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ.

Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός Χ-Η εποποιία της Αλβανίας


ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΟ 28% ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ

Ελληνικών συμφερόντων εξακολουθούν να είναι σχεδόν μία στις τρεις ξένες άμεσες επενδύσεις που έχουν υλοποιηθεί, ιστορικά, στην Αλβανία, αναδεικνύοντας τη χώρα μας, παρά τη βαθιά οικονομική ύφεση που...βιώνει, το μεγαλύτερο ξένο επενδυτή για την αλβανική οικονομία, υποσκελίζοντας ακόμη και την Ιταλία.

Η κατάταξη αυτή μάλιστα, δεν αποκλείεται να διατηρηθεί και στο προσεχές μέλλον, αφού το ρεύμα της «μετανάστευσης» ελληνικών επιχειρήσεων προς τη γειτονική χώρα δεν έχει κοπάσει, αυξάνοντας περαιτέρω το ύψος του ελληνικού επενδυμένου κεφαλαίου στην τοπική οικονομία. «Το σύνολο των ελληνικών επενδεδυμένων κεφαλαίων στην Αλβανία ανέρχεται στο 1,8 δισ. ευρώ, με αποτέλεσμα οι ελληνικές άμεσες ξένες επενδύσεις να αντιπροσωπεύουν περί το 28% των συνολικών ξένων άμεσων επενδύσεων στην οικονομία της χώρας, καθιστώντας την Ελλάδα τη μεγαλύτερη επενδύτρια χώρα», επισήμανε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας, Ανάπτυξης και Ενέργειας της Αλβανίας, Neritan Alibali.

Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός IX-Λευτεριά στην Παλαιστίνη

EΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ-ΙΣΡΑΗΛ: ΑΞΟΝΑΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ
Του Δημήτρη Μπεκιάρη
(RIEAS Αναλυτής)

Οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, η σφοδρή κρίση χρέους που πλήττει τη χώρα μας και την ευρωζώνη, αλλά και η ρευστότητα, η οποία διαπιστώνεται στην ευρύτερη περιοχή του βορειαφρικάνικού χώρου, της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής δεν διαταράσσουν την στρατηγική της ελληνικής διπλωματίας, η οποία είναι σταθερά προσανατολισμένη προς την κατεύθυνση της συμμετοχής σε έναν σταθερό στρατηγικού χαρακτήρα άξονα Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ. Η ελληνο – ισραηλινή προσέγγιση ξεκίνησε το 2010 και έχει εξελιχθεί σε σταθερή συνεργασία σε τομείς όπως η ενέργεια, η άμυνα, ο τουρισμός και οι επενδύσεις.

Η πρόσφατη επίσκεψη του υφυπουργού Εξωτερικών του Ισραήλ στην Αθήνα Ντάνι Αγιαλόν, του πρώτου ισραηλινού κυβερνητικού αξιωματούχου, ο οποίος επισκέφτηκε την Ελλάδα μετά την ανάληψη των καθηκόντων της μεταβατικής κυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμου, επαναβεβαίωσε τη σταθερή βούληση για στενή συνεργασία ανάμεσα στην Ελλάδα και στο Ισραήλ ανεξάρτητα από πολιτικές αλλαγές. Εξάλλου νωρίτερα ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμόν Νετανιάχου συνομίλησε σε ιδιαίτερα θερμό κλίμα με τον Έλληνα μεταβατικό πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής συνομιλίας, την οποία είχαν οι δύο άνδρες. Οι δύο χώρες επιθυμούν να διαδραματίσουν σταθεροποιητικό ρόλο στην ανατολική Μεσόγειο. Στο επίκεντρο αυτής της διαδικασίας βρίσκεται η Κύπρος, η οποία υλοποιεί την ενεργειακή της πολιτική, παρά τις απειλές της Τουρκίας και την συμφωνία της Ανώνυμης Εταιρείας Πετρελαίου (TPAO) της γειτονικής χώρας με τον Ολλανδο – βρετανικό ενεργειακό Κολοσσό, την εταιρεία Shell. Πρόκειται για μία συμφωνία η οποία αποτελεί αντίμετρο στην απότομη διακοπή από την πλευρά της Λευκωσίας των συζητήσεων για την υπογραφή συμφωνίας 20ετούς διάρκειας με τη Shell για την αποκλειστική προμήθεια φυσικού αερίου.

Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός VIII-Ας κάνουμε όλοι τον Κινέζο

«Απόβαση» ελληνικών επιχειρήσεων στην Κίνα με επενδύσεις, εξαγωγές
Ποιες έχουν πάει μέχρι σήμερα, τι έχουν καταφέρει, ποια εμπόδια αντιμετώπισαν και σε τι αποσκοπούν

Υπάρχουν τρεις τρόποι για να επωφεληθεί ένας επιχειρηματίας από τη δυναμική ανάπτυξης της κινεζικής οικονομίας. Να προσπαθήσει να προσελκύσει επενδυτικό ενδιαφέρον για να εξασφαλίσει κεφάλαια, να αναζητήσει φθηνούς προμηθευτές ή, τέλος, να απευθυνθεί στην ίδια την κινεζική αγορά.

Και αυτός ο τελευταίος, που χρειάζεται μεγαλύτερη τόλμη, καθώς συνεπάγεται αυξημένο ρίσκο, φαίνεται ότι αποφέρει τα περισσότερα.

Αν και ξεπέρασαν εδώ και αρκετούς μήνες τις 1.000 οι ελληνικές επιχειρήσεις που έχουν αναπτύξει σταθερές εμπορικές σχέσεις με την Κίνα -περισσότερο εισάγοντας και λιγότερο εξάγοντας σε αυτήν κάθε είδους προϊόντα- μόνον περί τις 100 έχουν δραστηριοποιηθεί στην εγχώρια κινεζική αγορά. Τα αποτελέσματά τους είναι ωστόσο εντυπωσιακά. Από τις περισσότερο γνωστές η S&B Βιομηχανικά Ορυκτά του ομίλου Κυριακόπουλου, η Folli Follie των Δημήτρη και Γιώργου Κουτσολιούτσου, τα Πλαστικά Κρήτης, η FHL Μάρμαρα Κυριακίδης, η Coco-Mat των αδελφών Ευμορφίδη, η Apivita του N. Κουτσιανά, η Kleeman, η μαρμαροβιομηχανία Ικτίνος, η χρωματοποιεία Vitex του Κωνσταντίνου Γιαννίδη. Δεκάδες ακόμα επιχειρήσεις όπως η Τυράς, η Μινέρβα, το Κτήμα Λαζαρίδη, η Κρητών Αρτος και η Τσάνταλης έχουν χτίσει επίσης σημαντική παρουσία στην αχανή αγορά. Και η εμπειρία είναι ολοένα και πιο ενθαρρυντική.

Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός VII-Στο Mayfair, αδελφές μου, ή έστω στο Βερολίνο!

Τρέλα με την αγορά ακινήτων στο Λονδίνο

Τον τελευταίο μήνα, όπως και το προηγούμενο έτος, έχει παρατηρηθεί στο Λονδίνο μεγάλη αύξηση αγοράς ακινήτων από Έλληνες. Στην πραγματικότητα έχουν γίνει οι καλύτεροι πελάτες. Ακολουθούν οι Ιταλοί, οι Ισπανοί και οι Γάλλοι..

Μεγάλη φυγή κεφαλαίων είναι το φαινόμενο των κρατών της οικονομικής κρίσης. Η ανασφάλεια που προκαλεί η κρίση έχει οδηγήσει κυρίως σε επενδύσεις σε χρυσό, σε ελβετικά φράγκα και σε αγορά ακινήτων στο Λονδίνο.

Τον τελευταίο μήνα καταγράφηκε αύξηση 40% στη ζήτηση των ακινήτων του Λονδίνου από διάφορα κράτη της ευρωζώνης. Οι Έλληνες έκαναν ένα άλμα 50% σε σχέση με το προηγούμενο εξάμηνο. Οι Γάλλοι 16%, οι Ισπανοί 10% και οι Ιταλοί 9%. Η Βρετανία φαίνεται ότι αποτελεί ένα ασφαλές καταφύγιο για τους πλούσιους της ευρωζώνης.

Ο Gary Hersham, διευθύνων σύμβουλος της Beauchamp Estates και ειδικός σε ακίνητα πολυτελείας, έκανε διάφορες έρευνες σε Έλληνες αγοραστές κατά τη διάρκεια των τελευταίων 6 μηνών. Ο Gary αναμένει σημαντικό άλμα μετά τις ελληνικές εκλογές στις 17 Ιουνίου. "Πρέπει να μου τηλεφωνήσετε μετά τις εκλογές στις 17 Ιουνίου και τότε θα δούμε τι θα συμβεί..Θα αντικρίσουμε μια κόλαση μετανάστευσης Ελλήνων στο Λονδίνο".

Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός VI-Στο στόμα των γκρίζων λύκων για τη μητέρα πατρίδα

Υπάρχουν 390 ελληνικές εταιρείες στην Τουρκία. Το ποσό άμεσων επενδύσεων των ελληνικών εταιρειών στην Τουρκία αυξήθηκε στα 4.78 δισεκατομμύρια ευρώ. Ως τώρα, ο τραπεζιτικός τομέας έχει την μερίδα του λέοντος των συνολικών επενδύσεων. Δύο ελληνικές τράπεζες αποτελούν μέρος της τουρκικής τραπεζιτικής αγοράς. Η πληροφορική, οι τηλεπικοινωνίες, η αγορτική επεξεργασία, η συσκευσασία, τα πλαστικά, τα φάρμακα και καλλυντικά, η αλιεία, ο τουρισμός και οι κατασκευές είναι οι άλλοι τομείς που προτιμούν οι Έλληνες επενδυτές.
Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, μετάφραση Lenin Reloaded.


Οι Έλληνες επενδύουν στην Τουρκία
23/7/2012

Τα τελευταία χρόνια η Τουρκία αποτελεί μεγάλο επενδυτικό προορισμό.

Η τουρκική οικονομία αναπτύσσεται με ρυθμό 4% τον χρόνο και η κυβέρνηση προσφέρει αφειδώς κίνητρα σε όποιον ξένο θέλει να επενδύσει. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ελληνο-Τουρκικού Επιμελητηρίου, η Τουρκία μέχρι το 2050 θα έχει 100 εκατομμύρια κατοίκους, με τεράστια ζήτηση σε καταναλωτικά αγαθά και υπηρεσίες.

Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός V-Αραβική άνοιξη

Ελληνικές επενδύσεις στην Αίγυπτο

Το συνολικό ποσό κεφαλαίου που επενδύουν ελληνικές εταιρείες στην Αίγυπτο (περίπου 40 τον αριθμό) υπολογίζεται σε πάνω από 800 εκατομμύρια ευρώ. Οι ελληνικές επενδύσεις στην Αίγυπτο αυξήθηκαν σημαντικά από το 2004, μετά από τις αγορές που πραγματοποίησε η Τσιμεντοποιία Τιτάν (τσιμεντοπαραγωγή), την επέκταση της Pyramids Paper Mill (Χαρτοποιία Θράκης) και την απόκτηση δικαιωμάτων εύρεσης και εξόρυξης πετρελαίου και φυσικού αερίου από τον Όμιλο Βαρδινογιάννη.

Το 2005, η Τράπεζα Πειραιώς αγόρασε την Egyptian Commercial Bank, ενώ η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Αίγυπτος) έχει επίσης αυξήσει το κεφάλαιό της, και έχει επεκτείνει το δίκτυο καταστημάτων της.

Ανάμεσα σε άλλες μεγάλες ελληνικές επενδύσεις στην Αίγυπτο συμπεριλαμβάνεται η Hellenic Petroleum S.A., (πετρέλαιο και φυσικό αέριο), η Μηχανική, ο Όμιλος Λάτση και ο Όμιλος Αχειρόδων (κατασκευές), η Aloumil (αλουμίνιο), η Kothali (υλικά κατασκευών), η Edita/Chipita (τρόφιμα), η Eurodrip (συστήματα άρδευσης), η Er-Lac (μπογιές), η Informer και η Mellon Technologies (Πληροφορική), η Teleperformance (επικοινωνίες), η NEL, οι Όμιλοι Χανδρής και Ευγενίδης (ναυτιλιακές μεταφορές), οι Ολυμπιακές αερογραμμές και η Aegean (αερομεταφορές), η AXON (εκπαίδευση), η Intralot-Intracom (τυχερά παιχνίδια), η BSB και η Raxevski (γυναικεία ρούχα) και η Blue Point (εξοπλισμός κολύμβησης).

Πηγή: Hellas org, μτφρ. Lenin Reloaded.

Βλ. επίσης (στα αγγλικά):

"Η Αίγυπτος προσελκύει 111 ελληνικές επιχειρήσεις" (25/7/2010)
"Οι εξεγέρσεις δεν απειλούν ακόμα τις ελληνικές επιχειρήσεις" (31/1/2011)
"Ο Έλληνας πρέσβης δηλώνει ότι οι επιχειρήσεις 'ήρθαν για να μείνουν'" (27/2/2011)
"Φόρουμ για τις ελληνο-αιγυπτιακές επιχειρήσεις" (19/5/2011)
Ελληνικό Εμπορικό Επιμελητήριο στο Κάιρο

Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός IV-"Δεν παράγουμε τίποτα"

Εμπορικό ισοζύγιο χωρών της ΕΕ για το πρώτο εξάμηνο του 2011, σε δισεκατομμύρια δολάρια. Μεγαλύτερη, με διπλάσια σχεδόν διαφορά από τον δεύτερο, αύξηση εμπορικού ισοζυγίου λόγω μείωσης εισαγωγών και αύξησης εξαγωγών για την περίοδο: Ελλάδα.
Πηγή: Eurostat

Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός IΙΙ: Η γερμανική κατοχή

Οι Έλληνες εφοπλιστές αγοράζουν την γερμανική ναυτιλία

Οι Έλληνες εφοπλιστές σώζουν την γερμανική ναυτιλία και χιλιάδες Γερμανούς μικροεπενδυτές! Μπορεί στα δημόσια οικονομικά η Ελλάδα να είναι υπερχρεωμένη και εξαρτημένη από τη γερμανική βοήθεια, αλλά στη ναυτιλία η εικόνα είναι ακριβώς αντίστροφη.

Πάνω από 2 δισ. δολάρια για την απόκτηση μεταχειρισμένων πλοίων δαπάνησαν οι έλληνες εφοπλιστές κατά τη διάρκεια των πρώτων επτά μηνών του 2012, αγοράζοντας από τη δευτερογενή αγορά 111 ποντοπόρα πλοία, σημειώνοντας έτσι παγκόσμιο ρεκόρ στην αγορά αυτού του είδους.

Την ίδια στιγμή, πάνω από 100 γερμανικά funds που επενδύουν στην ποντοπόρο ναυτιλία έχουν πτωχεύσει, ενώ άλλα 800 γερμανικά αντίστοιχα funds απειλούνται με λουκέτο λόγω της βαθιάς κρίσης που πλήττει ειδικά την κατηγορία των πλοίων κοντέινερ, όπου οι γερμανοί εφοπλιστές κατέχουν την πρώτη θέση παγκοσμίως ελέγχοντας το 40% της αγοράς.


Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός ΙΙ: Το βαλκανικό καταφύγιο απ' την κρίση

Οι ελληνικές εταιρείες αναζητούν βαλκανικό καταφύγιο από την καταιγίδα του χρέους
Της Tsvetelia Tsolova
eKathimerini, 1 Ιουνίου 2012
Μετάφραση: Lenin Reloaded

Ρακόφσκι, Βουλγαρία.

Ο Ιωσήφ Κομνηνακίδης καπνίζει νευρικά πίσω απ' το γραφείο του στην νωχελική βουλγαρική πόλη Ρακόφσκι και σκέφτεται τις πωλήσεις των τζην της εταιρείας του που πέφτουν.

Οι δουλειές στην Ελλάδα, την κύρια αγορά του Κομνηνακίδη, είχαν ήδη αρχίσει να πέφτουν κάθετα όταν οι εκλογές [του Μαϊου] άφησαν την Ελλάδα χωρίς ηγεσία και απείλησαν περαιτέρω την οικονομική της ρευσότητα και το στάτους της ως μέλος της ευρωζώνης.

”Οι πωλήσεις στην Ελλάδα έπεσαν 30-35%. Μετά τις εκλογές, σταμάτησαν εντελώς. Ο κόσμος απλά στέκεται και περιμένει", δήλωσε ο ενεργητικός πενηνταεπτάχρονος μάνατζερ του εργοστασίου ένδυσης της Staff Jeans & Co.

Οι δουλειές του όμως δεν μπορούν να περιμένουν. Η Staff Jeans & Co έχει ήδη 800 εργαζόμενους στο Ρακόφσκι, που βρίσκεται περίπου 180 χλμ από τα σύνορα με την Ελλάδα. Τώρα, σχεδιάζει να μετακομίσει περισσότερες λειτουργίες της εταιρείας στη Βουλγαρία για να μειώσει το κόστος και να διευκολύνει την αποστολή σε αγορές στη Γερμανία και την Ιταλία.

Πολλές από τις κορυφαίες ελληνικές εταιρείες εντόπισαν τις αναπτυξιακές προοπτικές των Βαλκανίων ήδη από τη δεκαετία του 1990, όταν ονόματα όπως η Coca-Cola Hellenic και η Chipita μετακόμισαν για να αδράξουν το πλεονέκτημα σε γρήγορα αναπτυσσόμενες μετακομμουνιστικές οικονομίες.

Τώρα, εκατοντάδες μικρών εταιρειών ακολουθούν στα ίχνη τους, καθώς οι έλληνες επιχειρηματίες εγκαταλείπουν την συρρικνούμενη αγορά στη χώρα τους με την αβεβαιότητά της και το υψηλό της κόστος για χαμηλότερους φόρους και φτηνότερη εργασία σε γείτονες χώρες όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Αλβανία.

Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός I: Οι ελληνικές επενδύσεις στα Βαλκάνια, 2005

Αριστείδης Μπιτζένης
Οι ελληνικές επενδύσεις στα Βαλκάνια

Είκοσι πέντε ελληνικές πολυεθνικές έχουν επενδύσει το 80% των συνολικών ελληνικών εκροών σε ολόκληρη τη Βαλκανική περιοχή. Μία ενδιαφέρουσα έρευνα του καθηγητή Αριστείδη Μπιτζένη που αφορά τις ελληνικές Επενδύσεις στα Βαλκάνια.

Οι βαλκανικές χώρες έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο στην προσπάθειά τους να γίνουν μια λειτουργική οικονομία της αγοράς, αν και θα λέγαμε ότι δεν είναι ακόμα ικανές να αντιμετωπίσουν τις ανταγωνιστικές πιέσεις και τις δυνάμεις αγοράς εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο όγκος των επενδυμένων κεφαλαίων σε αυτές τις χώρες είναι πολύ περιορισμένος και υπάρχει έλλειψη δυτικού επενδυτικού ενδιαφέροντος. Με δεδομένη αυτή την κατάσταση, οι Έλληνες επιχειρηματίες έχουν βρει έδαφος για να πραγματοποιήσουν αρκετά μεγάλες επενδύσεις σε σχέση με τα οικονομικά μεγέθη της Ελλάδας. Παρ’ όλα αυτά 25 περίπου ελληνικές πολυεθνικές έχουν επενδύσει το 80% των συνολικών ελληνικών εκροών ΞΑΕ σε ολόκληρη τη βαλκανική περιοχή. Συγχρόνως, περίπου 3.000-3.500 ενεργές ελληνικές επιχειρήσεις από τις 8.000-10.000 εγγεγραμμένες πρόσφεραν και προσφέρουν δραστηριότητες προστιθέμενης αξίας στις βαλκανικές οικονομίες, όπως νέες θέσεις εργασίας, προϊόντα καλύτερης ποιότητας, ευρύτερη ποικιλία των προϊόντων και αύξηση της παραγωγής. Με δεδομένο ότι οι εταιρείες από τις ανεπτυγμένες δυτικές χώρες έχουν αναπτύξει υψηλό επενδυτικό ενδιαφέρον για τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, οι ελληνικές επιχειρήσεις πρέπει να στραφούν στις βαλκανικές χώρες αφού αναλύσουν με προσοχή τα οικονομικά και επιχειρησιακά δεδομένα των βαλκανικών χωρών και λάβουν υπόψη κυρίως τη γεωγραφική και πολιτισμική εγγύτητα και τη γνώση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος των Βαλκανίων.

Λέξεις-κλειδιά: Βαλκάνια, Επιχειρηματικότητα, Ελληνικές, Ξένες Επενδύσεις

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Μ. Παπαδόπουλος-Η κοινωνική ρίζα του οπορτουνισμού (δεύτερο μέρος)

Β. ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ «ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑΣ» ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

Μέσα σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο εξελίχθηκε και η βαθιά διαστρωμάτωση στην εργατική τάξη στο εσωτερικό μιας χώρας και διεθνώς. Η διεύρυνση της «εργατικής αριστοκρατίας» δεν πρέπει να κατανοείται στατικά ως κοινωνικό φαινόμενο που αφορά μόνο ορισμένες προηγμένες καπιταλιστικές οικονομίες ή ορισμένους κλάδους της οικονομίας ή συγκεκριμένες επιχειρήσεις. Δεν μπορεί επίσης να προσδιοριστεί μονοδιάστατα από το ύψος των μισθών. Απαιτεί τη συγκριτική εξέταση μεταξύ τμημάτων της εργατικής τάξης ενός κλάδου ή ενός κράτους και αντίστοιχη συγκριτική εξέταση στο επίπεδο της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομίας, με βάση το σύνολο των χαρακτηριστικών της τάξης (π.χ. ρόλος στην κοινωνική οργάνωση της εργασίας).

Αυτή η μελέτη σε εθνικό και διεθνές επίπεδο είναι επιτακτική και αναγκαία σήμερα, για την επεξεργασία μιας νικηφόρας στρατηγικής του εργατικού κινήματος. Θα μας απαλλάξει επίσης από απλουστεύσεις «αυτόματης» ένταξης στην «εργατική αριστοκρατία» κάθε υψηλόμισθου μισθωτού εργαζόμενου με συγκριτικά υψηλότερο ημερομίσθιο ή μισθό σε κλάδο με μεγαλύτερη παραγωγικότητα της εργασίας και οποιουδήποτε εργαζόμενου έχει ένα στοιχειώδες καθήκον εποπτείας στο πλαίσιο της σύγχρονης συνδυασμένης εργασίας στην παραγωγή.

Κάθε μονοδιάστατη προσέγγιση, όπως για παράδειγμα η απολυτοποίηση του κριτηρίου σχετικά με το ύψος του μισθού, συσκοτίζει το ζήτημα. Παραδείγματος χάρη ένας ειδικευμένος υψηλόμισθος εργάτης που εργάζεται σε ανθυγιεινές συνθήκες ενός ανθρακωρυχείου, με εκτελεστικό ρόλο και όρους μεγάλης εντατικοποίησης της εργασίας δεν κατατάσσεται στην εργατική αριστοκρατία.

Μ. Παπαδόπουλος-Η κοινωνική ρίζα του οπορτουνισμού (πρώτο μέρος)

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΥ: «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ», ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ
του Μάκη Παπαδόπουλου
ΚΟΜΕΠ, Τεύχος: 2008 Τεύχος 1

H επιστροφή στα διδάγματα του Οκτώβρη, 90 χρόνια μετά τη νικηφόρα έκβαση της Σοσιαλιστικής Επανάστασης στη Ρωσία, αποτελεί αναγκαίο όρο για κάθε ουσιαστική προσπάθεια ανασύνταξης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στον 21ο αιώνα.

Η μελέτη της μακρόχρονης διαδικασίας οπορτουνιστικής διάβρωσης των επαναστατικών δυνάμεων τον προηγούμενο αιώνα, απαιτεί να ερευνήσουμε ξανά τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που οδήγησαν σε αυτόν τον ολισθηρό δρόμο.

Στα προεπαναστατικά χρόνια της θεωρητικής και πολιτικής προετοιμασίας του κόμματος των μπολσεβίκων, ο Λένιν ανέδειξε το ζήτημα της «εργατικής αριστοκρατίας», στο πλαίσιο της μελέτης της ισχυρής κοινωνικής βάσης του οπορτουνισμού μέσα στο εργατικό κίνημα. Ανέπτυξε παραπέρα σημαντικές επισημάνσεις των Μαρξ - Ενγκελς για το συγκεκριμένο ζήτημα. Η έγκαιρη ανάδειξη του ρόλου της «εργατικής αριστοκρατίας» ήταν μια σημαντική συμβολή στον αγώνα για τη χειραφέτηση του επαναστατικού ρεύματος του εργατικού κινήματος από τη χρεοκοπημένη ηγεσία της Β΄ Διεθνούς, που συγκάλυψε εκείνη την εποχή τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το Κοάν της ημέρας

Το μόνο που είναι αναγκαίο να γίνει, είναι να πειστούν περισσότεροι/ες για το εφικτό αυτού του «άλλου» δρόμου για την διεκδίκηση της ευτυχίας. Αρκεί να επιμένουμε στους «δικούς μας» τρόπους, στην κοινωνική «καινοτομία» της αλληλεγγύης «μας» και της συμμετοχής και το όραμα της ανατρεπτικής ταξινομίας της κοινωνικής δικαιοσύνης θα μας φαίνεται κάθε μέρα και πιο προσιτό. 
Αλίκη Κοσσυφόγλου, "Για τη δική μας 'κοντινή' ανατροπή", Red Notebook

Η τακτική της δεξιάς και η εξουδετέρωση του ΣΥΡΙΖΑ

Είθισται όταν γίνεται λόγος για τις ιστορικές καλλιτεχνικές πρωτοπορίες όπως ο Φουτουρισμός ή ο Σουρεαλισμός να λέγεται με κάποια κακεντρέχεια ότι το σημαντικότερο πράγμα που προσέφεραν καλλιτεχνικά ήταν μανιφέστα για τα σημαντικά πράγματα που θα πρόσφεραν καλλιτεχνικά. Με τον ΣΥΡΙΖΑ, τα πράγματα εξελίχθηκαν αρκετά παρόμοια: ποτέ πριν ένα κόμμα δεν μίλησε τόσο πολύ για τόση λίγη έμπρακτη πολιτική ουσία. Αυτό το οποίο συνέβη ήταν η θεμελίωση ενός νόμου του αντιστρόφως ανάλογου σύμφωνα με τον οποίο όσο περισσότερο μιλούσε ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω δεκάδων συνιστωσών, εντύπων, ενσωματωμένης διανόησης και προαγωγών από τη σφαίρα της τέχνης και της κουλτούρας τόσο λιγότερα έλεγε, ιδίως για τα άκρως πραγματιστικά αυτιά των μισθωτών και των αυτοαπασχολούμενων στους οποίους απευθυνόταν στην ουσία. 

Το κόμμα προσπάθησε να γίνει "όλα τα πράγματα για όλους τους ανθρώπους", όπως έλεγε και ο Απόστολος Παύλος, σε επίπεδο όμως καθαρά ρητορικό, χωρίς την παραμικρή απτή πολιτική μετάφραση. Και αυτό σήμαινε ότι έγινε αυτό που ο Λεβί-Στρως θα ονόμαζε "άδειο σημαίνον." Ως τέτοιο, έδωσε μεν λέξεις με τη σέσουλα σε απογοητευμένους και φευγάτους ΠΑΣΟΚτζήδες, σε mild φιλελεύθερους, σε χρόνιους ασθενείς του πανεπιστημιακού αριστερισμού, και σε αντιεξουσιαστές του ηλεκτρονικού lifestyle, αλλά οι πρακτικές πολιτικές του επενδύσεις αποδείχτηκαν άκοπα και εύκολα μια σειρά από κάπως αστείες φούσκες. Από το "κίνημα της πατάτας" και τον "νέο αέρα" του Ολάντ, κι από κει στον "θρίαμβο" Μόντι-Ραχόι και στο κουραστικό μπίρι-μπίρι με την Αργεντινή, τα χαρτιά αποδείχτηκαν όλα καμένα με τέτοια προβλεψιμότητα που οι τωρινές προσπάθειες για μπούγιο πάνω στους ώμους του δαιμόνιου δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη δεν ενθουσιάζουν πια κανένα εκτός από τους επαγγελματίες χειροκροτητές (που, παρεμπιπτόντως, είναι μάλλον οι "διαφωνούντες" και οι "αιρετικοί" που αίρουν τις "αμαρτίες" τους μεταμορφωνόμενοι σε σιτεμένους τσιρλίντερ της ομάδας όταν αυτή βρεθεί σε περίοδο παρατεταμένης κάμψης και αφλογιστίας).

Όταν οι δημοσκοπήσεις άρχισαν να "χειραγωγούν την κοινή γνώμη"...

...Διότι δεν την χειραγωγούσαν πάντα, όπως την χειραγωγούν και όλα τα άλλα εξαρτήματα της κοινοβουλευτικής showbiz. Όχι. Ας πούμε όταν εμφάνιζαν καλπάζοντα ποσοστά για τον ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ Μαϊου και Ιουνίου το 2012 ήταν καλές. Τώρα είναι στραβές, γιατί δεν εμφανίζουν το κόμμα να πετάει. Κάποιος πείραξε όλες ανεξαιρέτως τις δημοσκοπήσεις για να ανακόψει τον καλπασμό του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

H Iskra παραθέτει τα ευρήματα της νέας δημοσκόπησης της Kapa Research, χωρίς κρίσεις και σχόλια για την αντικειμενικότητα και την αξιοπιστία τους, όπως δημοσιεύονται στο "Βήμα¨ της Κυριακής (30/12/2012). 
Σημειώνουμε, απλώς, ότι όλο και περισσότερο οι δημοσκοπήσεις που φιλοξενούνται στα κυρίαρχα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αντιπροσωπεύουν περισσότερο μια πολιτική στατιστική για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης και λιγότερο αποτελούν μια προσπάθεια αποτύπωσης των λαϊκών διαθέσεων στη συγκυρία.
Κατά τα άλλα, τα παραθέτετε "χωρίς κρίσεις και σχόλια για την αντικειμενικότητα και την αξιοπιστία τους". Μόνο που όταν γράφατε ακριβώς το ίδιο για κάθε δημοσκόπηση που σας ικανοποιούσε δεν γράφατε δεύτερη παράγραφο που να αναιρεί την πρώτη, ούτε άρθρα πανικού όπως το παρακάτω:

Ίσκρα, λίγες μέρες πριν το "χωρίς σχόλια αλλά με σχόλια", για έτερη δημοσκόπηση:

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

Αφιερωμένο σ' αυτούς που εξακολουθούν να αφρίζουν για το ρεζιλίκι που τρώνε από το LR

"Υπάρχει και μια έκτη, οι βόλτες - εκδρομές του ΚΚΕ στο Σύνταγμα, και ο σοσιαλισμός στη Δευτέρα Παρουσία. ΚΚΕ Στάλιν-Reloaded. "

Ένα από τα εκατοντάδες πανομοιότυπα ανώνυμα σχόλια που έχω λάβει από τον καιρό της δημιουργίας του ιστολογίου. Στάληκε σε αντίδραση στην σατιρική ανάρτηση http://leninreloaded.blogspot.com/2012/12/blog-post_9264.html που θίγει το ζήτημα της κωμικής αναξιοπιστίας των εγχώριων και διεθνών "γκουρού" της αριστεράς.

Αλλά μιας και αναφέρθηκα σε αναξιοπιστία και γκουρού, ας μεταφράσω ένα εδάφιο από σχετικά πρόσφατο άρθρο του κυρίου Ζίζεκ, το οποίο --όλως τυχαίως-- κανένα από τα φίλα προσκείμενα στον ΣΥΡΙΖΑ μέσα δεν μπήκε αυτή τη φορά στον κόπο να μεταφράσει.

Οι δέκα άνθρωποι που φοβήθηκε περισσότερο το κατεστημένο

Λ' Ουβερτούρ

Οι έξι μεγάλες ανατροπές που οδήγησαν την Ελλάδα στον σοσιαλισμό

1. Κίνημα αγανακτισμένων
2. Κίνημα της πατάτας
3. Εκλογή Ολάντ
4. Θρίαμβος Ραχόι-Μόντι
5. Τεράστια επιτυχία του μοντέλου Αργεντινής
6. Λίστα Λαγκάρντ

Κοκτέιλ Μολότωφ #271

Τελευταία πειραματίζομαι με τρόπους εξοικονόμησης χρόνου από την παρακολούθηση της ελληνικής πολιτικής αρθρογραφίας, γιατί ειλικρινά, υπάρχουν καλύτερα πράγματα να κάνεις σ' αυτή τη ζωή. Μια απ' τις μεθόδους που ανέπτυξα λέγεται "διάβασε τον τίτλο."

Για παράδειγμα, το άρθρο του Γ. Ρούση τιτλοφορείται "Η αναγκαιότητα ενός τρίτου αριστερού μετωπικού πόλου". Τώρα, η φράση "μετωπικός πόλος" είναι το ανάλογο της φράσης "μουγκός σοπράνο", ή αν το θέλετε με πολιτικότερους και αρκούντως αριστερούς όρους, της φράσης "σεχταριστικός οικουμενισμός". Δηλαδή, είναι μια φράση χωρίς κανένα νόημα, εφόσον η έννοια του μετώπου και η έννοια του πόλου αποκλείουν η μία την άλλη. 

Σε ό,τι δε αφορά τον αριθμό των "μετωπικών πόλων" που οραματίζεται ο καθηγητής, σκέφτηκα ότι οι πόλοι είναι αρκετά παράξενα πράγματα ως προς το ότι τείνουν πάντα να προτιμούν τον αριθμό δύο, οι ξεροκέφαλοι, και ποτέ τον αριθμό ένα ή τρία. Και έτσι οι μαγνήτες έχουν πάντα δύο πόλους, ακόμα και αν τους κόψεις στη μέση, οι μπαταρίες το ίδιο, και η υδρόγειος επίσης. Τέτοια είναι η εμμονή των πόλων να είναι πάντα δύο, που ακόμα και η έκφραση "διπολισμός" είναι πλεόνασμα, καθώς πόλος μόνος του και πόλοι σε τριπλέτα δεν απαντώνται πουθενά στη φύση, και ως εκ τούτου οι εκφράσεις "μονοπολισμός" ή "τριπολισμός" δεν έχουν κυριολεκτικά κανένα νόημα. Άσε που η "πόλωση" αφορά πάντα μια διαίρεση στα δύο, όχι στα τρία, στα δεκαπέντε ή στο ένα.

Με βάση τις παρατηρήσεις αυτές επί του τίτλου, θεωρώ ότι έχω ασφαλείς ενδείξεις ότι το περιεχόμενο του άρθρου συνίσταται μέσες-άκρες στην έλλειψη περιεχομένου, ή αλλιώς σε ένα ακόμα αξιοθρήνητα βαρετό παιχνίδι με τις λέξεις: πόρισμα που συμφωνεί απολύτως με τα υπόλοιπα 3897 άρθρα που έχω διαβάσει από τον κύριο Ρούση και την παρέα του. Ergo, δέκα λεπτά περισσότερου ελεύθερου χρόνου και ούτε γάτα ούτε ζημιά!

Απετράπη απόπειρα δολοφονίας κατά του Χριστόφια

Μεταφέρω την είδηση με πάσα επιφύλαξη μέχρι να διασταυρωθεί κι από άλλα μέσα:

Απετράπη δολοφονική απόπειρα κατά της ζωής του Προέδρου της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια.

Η Αστυνομία ανακάλυψε γύρω στις 12 το μεσημέρι εκρηκτική ύλη στο δρόμο προς το Κελλάκι όπου ο Πρόεδρος Χριστόφιας θα μετέβαινε το απόγευμα.

Η εκρηκτική ύλη ήταν τοποθετημένη κοντά σε σημείο από όπου θα διερχόταν το προεδρικό όχημα και τα αυτοκίνητα της συνοδείας του. Στο ίδιο σημείο βρέθηκε και τηλεχειριστήριο.

Πηγή: Γνώμη

Hermann Broch-Από το "Πώς γεννήθηκαν οι 'Άμεμπτοι'"

Hermann Broch
Από το "Πώς γεννήθηκαν Οι Άμεμπτοι" (1949)
Μετάφραση: Lenin Reloaded

...Το μυθιστόρημα αφορά συνθήκες και ανθρώπινους τύπους που ήταν κυρίαρχοι στην περίοδο πριν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Οι μορφές που επέλεξα είναι εντελώς "απολίτικες"· οι πολιτικές ιδέες τις οποίες έχουν είναι αφηρημένες και ασαφείς. Κανείς από αυτούς δεν είναι άμεσα "ένοχος" για την χιτλερική καταστροφή. Για αυτό και το βιβλίο έχει τον τίτλο Οι άμεμπτοι. Παρ' όλα αυτά, είναι ακριβώς αυτός ο τρόπος αντίληψης, αυτή η ψυχική κατάσταση που έδωσαν ενέργεια στον Ναζισμό. Γιατί η πολιτική αδιαφορία είναι ηθική αδιαφορία, και ως εκ τούτου συνδέεται στενά με την ηθική διαστροφή. Με λίγα λόγια οι περισσότεροι από τους πολιτικά άμεμπτους φέρουν σημαντικό μερίδιο ηθικής ενοχής. Ένας από τους στόχους του βιβλίου ήταν να το αναδείξω αυτό, και να αναδείξω τις βαθιές αιτίες πίσω απ' αυτό. Η πολυεπίπεδη μέθοδος ήταν πολύτιμη διότι αυτή η μεμπτή κατάσταση απουσίας μομφής φτάνει ψηλά, στις σφαίρες της μαγείας και της μεταφυσικής και χαμηλά, στην σκοτεινότερη σφαίρα του ενστίκτου.

Hermann Broch-Οι τέσσερις ομιλίες του καθηγητή γυμνασίου Ζαχαρία (ΙΙ)

...Έτσι κι οι δυο τους πήγαν στην ανδρική τουαλέτα στο πίσω μέρος του μπαρ. Κι εκεί, στέκοντας μπροστά απ' το ουρητήριο, ο Ζαχαρίας αισθάνθηκε αίφνης συνεπαρμένος από μια υψηλότερη σφαίρα, μια σφαίρα την οποία, όσο κι αν είναι παράξενο, ο άνθρωπος μοιράζεται με τον πιστό του τετράποδο φίλο, τον σκύλο. Διότι οι πρώτες τελετές του ανθρώπου γεννήθηκαν από την λατρεία του δέντρου και της πέτρας, και μέχρι σήμερα ενσωματώνει τελετουργικές, χαραγμένες με ρούνες κορωνίδες για τα κρατικά του κτήρια. Μέχρι σήμερα, δεν μπορεί παρά να χαράξει τις ρούνες του έρωτά του πάνω στο φλοιό των δέντρων -- και δεν είναι το δέντρο και η πέτρα, και κυρίως η κορωνίδα, επίσης πράγματα ιερά για τον σκύλο; Δεν είναι η ανακούφιση της ουροδόχου κύστης, για την οποία ο σκύλος, μόνος αυτός ανάμεσα στα ζώα, απαιτεί δέντρα και κορωνίδες, πάντοτε το πρελούδιο μιας ευγενέστερης τελετουργίας, της τελετουργίας του ραντίσματος του ύδατος, η οποία είναι πάντοτε στενά συνδεδεμένη με την αγάπη; Αμφότερες είναι τελετές της αναγέννησης. Στον σκύλο, βεβαίως, είναι πρωτόγονες, τόσο πρωτόγονες που η εγκόσμια και η ιερή ανάγκη είναι αδύνατον να διαχωριστούν και κυριολεκτικά συγχέονται· πλην όμως, αυτή η παράξενη σύνδεση επιβιώνει επίσης στον άνθρωπο, διότι εξαιτίας μιας αξιοσημείωτης συγγένειας μεταξύ του ανθρώπινου και του σκυλίσιου οργανισμού, μεταξύ της ανθρώπινης και της σκυλίσιας ψυχής, ο άνθρωπος έχει επίσης από αρχαιοτάτων χρόνων χρειαστεί δέντρα και τοίχους για τις εγκόσμιες και τις ιερές του δουλειές, και αναμφιβόλως εμπνέεται εντελώς αναπόφευκτα να περάσει από τις πρώτες στις δεύτερες. Η αλήθεια αυτή πιστοποιούνταν ξεκάθαρα από τον τοίχο πάνω στον οποίο ήταν προσκολλημένο το βλέμμα του Ζαχαρία καθώς επιτελούσε την εγκόσμια σωματική του πράξη, θαυμάζοντας την λακωνικά Υψηλή ευγλωττία του ανθρώπου. Όντας ο ίδιος άνθρωπος μες στους ανθρώπους, πήρε ένα μολύβι από την τσέπη του γιλέκου του και, αφού επέλεξε έναν ελεύθερο χώρο από τις λίγο-πολύ απαραίτητες, λίγο-πολύ αισχρές, λίγο-πολύ συμβολικές, ρουνικού χαρακτήρα επιγραφές και ζωγραφιές, ζωγράφισε μιαν όμορφη καρδιά στον τοίχο, μέσα στην οποία τοποθέτησε τα γράμματα Α και Ζ σε σημαίνουσα σύζευξη. Ο νεαρός, που παρακολουθούσε στενά, τον εξήρε.

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Μικρά ηθικά: Εσχάτη των ποινών

Μεγάλη εντύπωση μου προκαλεί το γεγονός ότι η ανθρωπότητα, που τουλάχιστον από τον 18ο αιώνα και μετά συζητά ασταμάτητα για την ηθική και την χρησιμότητα της ποινικής τιμωρίας, περιλαμβανομένης της αφαίρεσης της ζωής ως εσχάτης των ποινών, δεν έχει ωστόσο ποτέ συζητήσει την προοπτική μεταρρύθμισης του ποινικού συστήματος στη βάση του φύλου: εξ όσων γνωρίζω, δεν είναι ο Θεός που δίνει τη ζωή και άρα έχει δικαίωμα και να την πάρει, αλλά οι γυναίκες, και δεν καταλαβαίνω γιατί ποτέ δεν συζητήθηκε σοβαρά τι θα σήμαινε ένα ποινικό σύστημα στο οποίο οι ανώτατοι δικαστές και οι ένορκοι θα διορίζονταν αν όχι αποκλειστικά πάντως στην μεγάλη τους πλειοψηφία από γυναίκες -- και δη, από μητέρες.

Δεν είμαι βέβαιος αν αυτό θα σήμαινε μεγαλύτερη επιείκεια σε ό,τι αφορά την απονομή του δικαίου, μού φαίνεται όμως αναμφίβολο ότι θα σήμαινε περισσότερη δικαιοσύνη.

"When there's nothing left to burn..."

"When there's nothing left to burn, you have to set yourself on fire."

Την ώρα που το Υπουργείο Περιβάλλοντος στην Ελλάδα σύστηνε περιορισμό στη χρήση τζακιών και ξυλόσομπων --εξισορροπώντας, προφανώς, το έλειμμα κυριαρχίας του κράτους απέναντι στον καιρό, που δεν αναμένεται να υπακούσει σε διαταγές να πάψει να είναι χειμώνας-- στην Γερμανία 800.000 νοικοκυριά μένουν χωρίς παροχή ρεύματος ή αερίου λόγω αδυναμίας πληρωμής του λογαριασμού, ενώ στο σχετικό ρεπορτάζ σημειώνεται δικαστική απόφαση ότι δεν συντρέχουν λόγοι επανασύνδεσης του ρεύματος σε πατέρα τριών ανηλίκων εφόσον "τα παιδιά θα μπορούσαν κάλλιστα να τραφούν με κρύες τροφές".

Κοκτέιλ Μολότωφ #270

Με κάποια μελαγχολία διαπιστώνει κανείς ότι αν στην δεκαετία του 1930 ελάχιστοι ήξεραν ποιος είναι ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, ωστόσο σήμερα είναι πολλοί αυτοί που ξέρουν ποιος είναι ο Σλαβόι Ζίζεκ. Ανάμεσα στην άγνοια του σημαντικού και τη γνώση του ασήμαντου, η πρώτη έχει τουλάχιστον την παρηγοριά ότι αυτό που δεν κατανοήθηκε στην ώρα του θα λάμψει με την ευκρίνεια που εξ αρχής είχε αργότερα, όταν οι συνθήκες ξαναγίνουν ευνοϊκές για τη σκέψη σε συλλογικό επίπεδο. Η δεύτερη, αντίθετα --η τωρινή μας κατάσταση, δηλαδή-- έχει να προσμετρήσει στην οδύνη για την έλλειψη επίγνωσης του παρόντος και την αναμονή της χλεύης του μέλλοντος, όταν το βλέμμα του διαπιστώσει πως καμιά τραγικά αγνοημένη ατομική μορφή δεν θα μπορεί να συλλέξει απ' τα συντρίμμια μας, πως κανείς ξεχασμένος συγγραφέας δεν φρόντισε, σε πείσμα της δικής μας εξάρτησης απ' την αυταπάτη, να καταγράψει την αλήθεια του καιρού μας. Μια τέτοια αναξιότητα είναι προνόμιο λίγων εποχών, και η ιστορία των ιδεών απομακρύνει το βλέμμα της απ' αυτές μ' ένα μείγμα υποκριτικής διακριτικότητας και οίκτου.

Hermann Broch-Οι τέσσερις ομιλίες του καθηγητή γυμνασίου Ζαχαρία (Ι)

Hermann Broch
Από το "Οι τέσσερις ομιλίες του καθηγητή γυμνασίου Ζαχαρία"
Στην συλλογή Οι άμεμπτοι (Die Schuldlosen), ελληνική μετάφραση ως Οι αθώοι, εκδόσεις Κριτική 2011
Μετάφραση: Lenin Reloaded

Σημείωση για τον τίτλο της συλλογής: Η μετάφρασή του στα ελληνικά ως "οι αθώοι" μού φαίνεται ατυχής, όχι μόνο επειδή το Schuldlosen σημαίνει κυριολεκτικά "οι χωρίς μομφή", δηλαδή "οι άμεμπτοι", αλλά και επειδή το "αθώοι" αποδίδει στους ήρωες του βιβλίου --όλοι τους ασυνείδητοι προπομποί της ιδεολογίας του φασισμού, στην προεικόνιση της οποίας αφιερώνει τη συλλογή ο Μπροχ-- μιαν αθωότητα που ο ίδιος ο συγγραφέας δεν αποδέχεται για αυτούς. Ο "άμεμπτος" είναι απλώς αυτός στον οποίο δεν έχει αποδοθεί μομφή και όχι ο τελεσίδικα αθώος, αποτελεί δηλαδή μια κατηγορία των ηθικών συμβάσεων και όχι της τελικής ηθικής αποτίμησης -- για αυτό και ο όρος είναι ήδη πολύ πιο αμφίσημος σε ό,τι αφορά την ειρωνική δυνατότητα ανάγνωσης από ό,τι το "αθώος", που ενέχει μια τελεσίδικη διάσταση ηθικά και πολιτικά. Μάλιστα, στο σημείωμα "Πώς γεννήθηκαν 'Οι άμεμπτοι'", ο Μπροχ θα μιλήσει για "μεμπτή απαλλαγή απ' την μομφή" και θα παρατηρήσει ότι "οι περισσότεροι πολιτικά άμεμπτοι φέρουν σημαντικό μερίδιο ηθικής ενοχής". Η διατύπωση "αθώα ενοχή", ή η διατύπωση περί "πολιτικής αθωότητας" και "ηθικής ενοχής", μού φαίνεται πως θα συσκότιζε μάλλον παρά θα φώτιζε τις πολιτικές προθέσεις της συλλογής αυτής αυτόνομων διηγημάτων, που γράφτηκε το 1948 και κυκλοφόρησε το 1949.

Walter Benjamin-Αυτοκρατορικό Πανόραμα

Walter Benjamin
Αυτοκρατορικό Πανόραμα: Μια περιήγηση στον γερμανικό πληθωρισμό
Μονόδρομος, 1923-1926, πρώτη δημοσίευση 1928
Μετάφραση: Lenin Reloaded 

1. Στα αποθέματα φρασεολογίας που απογυμνώνουν το αμάλγαμα της ηλιθιότητας και της δειλίας που συναπαρτίζουν τον τρόπο ζωής του γερμανού αστού, είναι ιδιαίτερα αξιοπρόσεχτη η φράση που αναφέρεται στην επερχόμενη καταστροφή -- ότι "τα πράματα δεν πάνε άλλο". Η ανήμπορη εμμονή σε ιδέες ασφάλειας και ιδιοκτησίας που αντλείται από περασμένες δεκαετίες αποτρέπει τον μέσο πολίτη απ' το να αντιληφθεί τις μάλλον εντυπωσιακές σταθερές νέας κοπής που αποτελούν και το υπόστρωμα της σημερινής κατάστασης. Επειδή η σχετική σταθεροποίηση των προπολεμικών ετών τον εξυπηρέτησε, νιώθει την ανάγκη να βλέπει κάθε κατάσταση που απειλεί το βιός του ως ασταθή. Αλλά οι σταθερές συνθήκες δεν είναι με κανένα τρόπο αναγκασμένες να είναι ευχάριστες συνθήκες, και ακόμα και πριν απ' τον πόλεμο υπήρχαν στρώματα για τα οποία οι σταθερές συνθήκες σήμαιναν σταθερή εξαθλίωση. Η παρακμή δεν είναι λιγότερο σταθερή, ούτε περισσότερο αναπάντεχη από την άνοδο. Μόνο μια οπτική που παραδέχεται την πτώση ως μοναδική αιτία της τωρινής κατάστασης μπορεί να προχωρήσει πέρα από την εκνευριστική έκπληξη με αυτό που καθημερινά επαναλαμβάνεται και να αντιληφθεί τα φαινόμενα της παρακμής ως σταθερά, βλέποντας μόνο την σωτηρία ως εξαιρετική, ως κάτι που αγγίζει το θαυματουργό και το ακατανόητο. Οι άνθρωποι στις εθνικές κοινότητες της Κεντρικής Ευρώπης ζουν όπως οι κάτοικοι μιας περικυκλωμένης πόλης της οποίας οι προμήθειες και το μπαρούτι εξαντλούνται, και για τις οποίες η σωτηρία είναι, με βάση την ανθρώπινη λογική, μάλλον απίθανη -- περίπτωση στην οποία η παράδοση, ίσως άνευ όρων, θα έπρεπε να τύχει της πιο σοβαρής εξέτασης ως λύση. Αλλά η σιωπηρή, αόρατη δύναμη που η Κεντρική Ευρώπη νιώθει ότι έχει απέναντί της δεν διαπραγματεύεται. Τίποτε, συνεπώς, δεν απομένει παρά να κινήσουμε το βλέμμα, εν τη διαρκή αναμονή του τελικού ολέθρου, στην κατεύθυνση τίνος άλλου πράγματος, παρά του εκπληκτικού συμβάντος από το οποίο και μόνο εξαρτάται η σωτηρία πλέον. Αλλά αυτή η απαραίτητη κατάσταση εντατικής και αδιαμαρτύρητης προσοχής θα μπορούσε, επειδή βρισκόμαστε σε μυστηριώδη επαφή με τις δυνάμεις που μας πολιορκούν, να αποφέρει όντως ένα θαύμα. Αντιστρόφως, η υπόθεση ότι "τα πράματα δεν πάνε άλλο" θα βρει μια μέρα τον εαυτό της να αντιλαμβάνεται το γεγονός πως σε ό,τι αφορά την οδύνη των ατόμων και των κοινοτήτων υπάρχει μόνο ένα όριο πέρα από το οποίο δεν μπορούν να πάνε τα πράματα: η εξάλειψη.

Για τις απολύσεις στο Ριζοσπάστη

Για τις απολύσεις στο Ριζοσπάστη διάβασα αρκετά πράγματα αυτές τις μέρες, αλλά νομίζω το αποκαλυπτικότερο όλων το διάβασα στην Αυγή. Γράφει λοιπόν εκεί σε άρθρο της η Άγγελα Νταρζάνου:
Η απόφαση για απολύσεις που ανακοινώθηκε στον "Ριζοσπάστη", όπως και προ μηνών οι απολύσεις στην "Τυποεκδοτική" μαζί με το αίτημα για ένταξη στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα και η διακοπή λειτουργίας του 902 TV, δείχνουν το αδιέξοδο της πολιτικής απομονωτισμού που έχει επιλέξει η ηγεσία του ΚΚΕ σε μια περίοδο που η κοινωνία δέχεται τα μεγαλύτερα χτυπήματα μετά τον εμφύλιο - αν εξαιρέσουμε την περίοδο της χούντας.

Οι κινήσεις στα Μέσα Ενημέρωσης του ΚΚΕ δεν είναι παρά οι αναγκαίες προσαρμογές που οφείλουν να γίνουν, μετά τη ραγδαία συρρίκνωση της πολιτικής επιρροής του ΚΚΕ, ιδίως μετά τις τελευταίες εκλογές: το κόμμα αναδιοργανώνεται περικόπτοντας δομές χρόνων και λειτουργίες, προκειμένου να προσαρμοστεί στα νέα μεγέθη, όπου το οδήγησε η πολιτική της ηγεσίας του: στο περιθώριο των κοινωνικών αγώνων και στο περιθώριο του πολιτικού συστήματος.
Και το άρθρο συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο, εγκαλώντας την ηγεσία για την ιδεολογική ξεροκεφαλιά εξαιτίας της οποίας αναγκάζεται τώρα να προβεί σε απολύσεις η εφημερίδα. 

ΚΚΕ: Να σταματήσει η κοροϊδία, να δοθούν στη δημοσιότητα τα ονόματα και της παλιάς και της νέας «λίστας Λαγκάρντ»

Σε σχόλιό του για τις «λίστες Λαγκάρντ» το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει:

«Για να σταματήσει η κοροϊδία γύρω από τις "λίστες Λαγκάρντ", να δοθούν στη δημοσιότητα αμέσως τα ονόματα που περιλαμβάνουν και η παλιά και η νέα λίστα, ώστε να διαπιστώσει ο λαός περί τίνος πρόκειται».
 902

ΚΚΕ: Για τη δραματική κατάσταση με τη θέρμανση

Η δραματική μείωση των μισθών και των συντάξεων και η ταυτόχρονη μεγάλη άνοδος της τιμής στο πετρέλαιο θέρμανσης έχουν φέρει τα λαϊκά νοικοκυριά σε απελπισία. Για τα παγωμένα, χωρίς θέρμανση σπίτια, για την ολοένα και διογκούμενη φτώχεια που μαστίζει το λαό ευθύνεται η πολιτική της ΕΕ για τα κέρδη των μονοπωλίων, που εφάρμοζαν όλα τα κόμματα του «ευρωμονόδρομου» τα προηγούμενα χρόνια και εφαρμόζει σήμερα και η συγκυβέρνηση.

Ο λαός δεν πρέπει να περιμένει τίποτα από όλους αυτούς που πίνουν νερό στο όνομα της. κερδοφορίας των επιχειρήσεων, της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Φτάνει πια η κοροϊδία με τα ψίχουλα του επιδόματος κατανάλωσης πετρελαίου θέρμανσης. Ας σταματήσουν να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την αιθαλομίχλη εκείνοι που έχουν αναγκάσει τα λαϊκά νοικοκυριά να ζεσταίνονται με τις ξυλόσομπες. Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να ανέχονται να ζουν το 2013 σε συνθήκες προηγούμενων αιώνων. Πρέπει να διεκδικήσουν τη ζωή που τους αξίζει, να συσπειρωθούν και να απαιτήσουν την κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης και του ΦΠΑ στα καύσιμα της λαϊκής οικογένειας, των φτωχών αγροτών.
902

Απαράδεκτη μεθόδευση σε βάρος ανάπηρου από βασανιστήρια Τούρκου πολιτικού πρόσφυγα

Καταγγελία της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα Αναπήρων

Ένας ανάπηρος – τετραπληγικός, Τούρκος πολιτικός πρόσφυγας, ο Τζαφέρ Κουρτ, «τυλίχτηκε σε μια κόλλα χαρτί», σύρθηκε στα κρατητήρια του Αστυνομικού Τμήματος Μοσχάτου και τελικά παραπέμπεται σε δίκη, με χαλκευμένες κατηγορίες που παραπέμπουν σε άλλες εποχές.

Το γεγονός καταγγέλλει η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Αναπήρων (ΣΕΑΑΝ), σημειώνοντας ότι ο Τζαφέρ Κουρτ είναι αναγνωρισμένος από τη χώρα μας πολιτικός πρόσφυγας, μένει χρόνια στην Ελλάδα, είναι ανάπηρος από τα βασανιστήρια και μετέχει ενεργά στους αγώνες του λαού μας, ειδικότερα δε στις αγωνιστικές δραστηριότητες και κινητοποιήσεις της ΣΕΑΑΝ.

Στην ανακοίνωσή της - την οποία και παραθέτουμε - η ΣΕΑΑΝ αναφέρεται με λεπτομέρειες στα γεγονότα:

«Ο συνάδελφος μας εδώ και ενάμιση μήνα, μετά από παρέμβαση μελών της ΣΕΑΑΝ απέκτησε ένα ειδικό ηλεκτροκίνητο αμαξίδιο για αναπήρους για να μπορεί να μετακινείται λόγω του σοβαρού κινητικού προβλήματος που αντιμετωπίζει (τετραπληγία).

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Σειρά εκλαϊκευτικών άρθρων Ριζοσπάστη για την Πολιτική Οικονομία-Οι λειτουργίες του χρήματος/Ο νόμος της αξίας

Προηγήθηκαν:

1. Η παραγωγή των υλικών αγαθών κύριος όρος ύπαρξης της ανθρώπινης κοινωνίας
2. Παραγωγικές δυνάμεις και σχέσεις παραγωγής
3. Οι οικονομικοί νόμοι ανάπτυξης της κοινωνίας και ο αντικειμενικός τους χαρακτήρας
4. Το αντικείμενο της Πολιτικής Οικονομίας
5. Η εμφάνιση και ανάπτυξη της εμπορευματικής παραγωγής
6. Το χρήμα: Σύντομη ιστορική αναδρομή
7. Το μέγεθος της αξίας του εμπορεύματος

Οι λειτουργίες του χρήματος - ο νόμος της αξίας

Στην αναπτυγμένη εμπορευματική παραγωγή το χρήμα εκπληρώνει τις παρακάτω λειτουργίες:

Πρώτο, το χρήμα αποτελεί το μέτρο της αξίας όλων των εμπορευμάτων.

Αυτό σημαίνει ότι με το χρήμα μετριέται η αξία όλων των άλλων εμπορευμάτων.

Το χρήμα παίζει αυτό το ρόλο, γιατί και το ίδιο είναι εμπόρευμα και έχει αξία.

Η αξία, εκφρασμένη σε χρήμα είναι η τιμή του εμπορεύματος. Π.χ. αν ένα κομμάτι ύφασμα ισούται με 10 γραμμάρια χρυσού, αυτά τα 10 γραμμάρια είναι η τιμή του εμπορεύματος.

Η αξία και η τιμή του εμπορεύματος δεν ταυτίζονται πάντα σε τόπο και χρόνο. Η τιμή πάντα κυμαίνεται γύρω από την αξία του εμπορεύματος, πάνω ή κάτω, ανάλογα με την προσφορά και τη ζήτηση.

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Κάπνα

Τα γραφικά Ιωάννινα, προστατευμένα από την απαρχαιωμένη ιδεολογία του Μπολσεβικισμού με ένα αναπτυξιακό ντουμάνι από ξυλόσομπες του 21ου αιώνα

Μού το 'πε φίλος στο τηλέφωνο, το διάβασα και στις εφημερίδες, το βλέπω και στα tweet εδώ και κει: το σημάδι της εποχής είναι η κάπνα που έχει γεμίσει την ατμόσφαιρα καθώς ο κόσμος καίει οτιδήποτε ξύλινο για να ζεσταθεί, αφού το πετρέλαιο θέρμανσης έχει πλέον καταστεί απλησίαστο.

Πυκνά νέφη αιθάλης πάνω απ' τις ελληνικές πόλεις, λοιπόν, καθώς ο νέος αέρας που πνέει στην Ευρώπη αποκαλύπτεται ως κομμάτι αποπνικτικός· τσούξιμο στα μάτια και βήχας, με άλλα λόγια προσαρμογή στα χημικά ακόμα και όταν δεν υπάρχουν διαδηλώσεις. Οι Έλληνες μπορεί να γίνουν ο πρώτος λαός με μεταλλαγμένο αναπνευστικό σύστημα, καθώς οι νέες γενιές θα προσαρμόζονται, μέσω της διαδικασίας της εξέλιξης, καλύτερα στην ιδιοσύσταση του αέρα, θα αναπτύξουν ειδικά φίλτρα στα πνευμόνια τους ή ίσως κάποια απόληξη της μύτης που θα έχει τη μορφή κρεάτινης αντιασφυξιογόνου μάσκας. Την ίδια ώρα, η απαγόρευση του καπνίσματος δια ευρωπαϊκού νόμου φαντάζει εκ των υστέρων ως νομοθετική πράξη με προνοιακό, αν όχι και προφητικό, περιεχόμενο, διότι όταν καπνίζουν τα σπίτια βενζυλοπυλαίνιο, δεν λέει να καπνίζεις κι εσύ παρέα νικοτίνη. Και ευτυχώς, βοηθά και ο γενναίος παροπλισμός των χωρίς καύσιμα αυτοκινήτων τώρα που η αιθαλομίχλη προέρχεται κατά βάση από τα ακίνητα.

Joseph Conrad-Η καρδιά του σκότους. Η περιγραφή των Βρυξελλών

Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οἵτινες ἔξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καὶ πάσης ἀκαθαρσίας
Κατά Ματθαίον, ΚΓ 

Joseph Conrad
Η καρδιά του σκότους
1899/1902
Μτφρ.: Lenin Reloaded

...Σε πολύ λίγες ώρες έφτασα σε μια πόλη που με κάνει πάντα να σκέφτομαι έναν τάφο ασπρισμένο. Αναμφίβολα, πρόκειται περί προκατάληψης. Δεν δυσκολεύτηκα να βρω τα γραφεία της Εταιρείας. Ήταν το μεγαλύτερο πράγμα στην πόλη, και όλοι όσοι συνάντησα είχαν να λένε. Θα διοικούσαν μια υπεράκτια αυτοκρατορία και θα πνιγόντουσαν στο τάληρο απ' το εμπόριο.

Ένας στενός, ερημωμένος δρόμος, μες στη βαθιά σκιά, σπίτια ψηλά, αμέτρητα παράθυρα με στόρια, μια νεκρική σιγή, το γρασίδι να φυτρώνει ανάμεσα στις πέτρες, επιβλητικές αψίδες για τις άμαξες δεξιά κι αριστερά, τεράστιες διπλές θύρες να στέκουν μυστηριωδώς μισάνοιχτες. Γλύστρισα μέσα από μια απ' αυτές τις χαραμάδες, ανέβηκα μια σκουπισμένη και χωρίς διακόσμηση σκάλα, άγονη σαν την έρημο, κι άνοιξα την πρώτη πόρτα που βρήκα. Δυο γυναίκες, μια χοντρή και μια λεπτή, καθόντουσαν σε ψάθινες καρέκλες και έπλεκαν μαύρο μαλλί. [...] Άρχισα να νιώθω παράξενα. Ξέρετε, δεν έχω συνηθίσει τέτοιες τελετουργικότητες, κι υπήρχε κάτι το απειλητικό στην ατμόσφαιρα. Ήταν σαν να με είχαν βάλει μέσα σε κάποιου είδους συνομωσία --δεν ξέρω-- κάτι που δεν ήτανε σωστό. Στο έξω δωμάτιο οι δυο γυναίκες έπλεκαν το μαύρο μαλλί πυρετωδώς. Ερχόταν κόσμος, και η νεαρότερη πήγαινε μπρος πίσω και τους σύστηνε. Η γριά καθόταν στην καρέκλα της. [...] Φορούσε κάτι λευκό και κολλαρισμένο στο κεφάλι, είχε μια κρεατοελιά στο μάγουλο και γυαλιά με ασημένιο σκελετό, που κρέμονταν από την άκρη της μύτης της. Με κοίταξε με το βλέμμα πάνω απ' τους φακούς. Η γρήγορη και αδιάφορη ηρεμία αυτού του βλέμματος με τάραξε. Δυο νεαροί με ανόητα και χαρούμενα πρόσωπα πήγαιναν να συστηθούν, και τους έριξε το ίδιο γρήγορο βλέμμα αδιάφορης σοφίας. Έμοιαζε να τα ξέρει όλα για αυτούς, αλλά και για μένα. Με κατέλαβε ένα συναίσθημα φόβου. Έμοιαζε ανοίκεια και μοιραία. Συχνά, εκεί μακριά [στο βελγικό Κογκό] σκεφτόμουν για αυτές τις δυο, να φυλούν την πύλη του Σκότους, να πλέκουν μαύρο μαλλί ωσάν για ένα ζεστό σάβανο, η μία να συστήνει, να συστήνει διαρκώς στο άγνωστο, η άλλη να εξετάζει τα χαρούμενα κι ανόητα πρόσωπα με αδιάφορα, γέρικα μάτια. Άβε! Γριά υφάντρα του μαύρου μαλλιού. Morituri te salutant. Δεν ήταν πολλοί αυτοί που έβλεπε που θα την ξανάβλεπαν. Ούτε οι μισοί, ούτε κατά διάνοια. 

Πατέρες της σύγχρονης Ευρώπης: Winston Churchill, αντιχιτλερικός

Δεν συμφωνώ ότι το σκυλί που κάθεται πάνω στ' άχυρα έχει το τελικό δικαίωμα στο χώρο όπου κάθεται, αν και μπορεί να καθόταν εκεί για πολύ καιρό. Δεν παραδέχομαι, για παράδειγμα, ότι διαπράχθηκε κανένα μεγάλο άδικο στους Ερυθρόδερμους της Αμερικής ή τους μαύρους της Αυστραλίας. Δεν παραδέχομαι ότι αδικήθηκαν αυτοί οι λαοί επειδή μια ισχυρότερη φυλή, μια υψηλότερου επιπέδου φυλή, μια πιο σοφή στα εγκόσμια φυλή, για να το θέσω έτσι, πήρε τη γη τους. 
Winston Churchill

Ο [καθηγητής της Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Σουάνσι] Ponting βασίζει τα πορίσματά του για τον Τσώρτσιλ στα μυστικά έγγραφα της βρετανικής κυβέρνησης που έχουν ανοιχτεί για το κοινό τα τελευταία χρόνια στο Αρχείο Δημόσιων Εγγράφων στο Kew. Τα έγγραφα του ίδιου του Τσώρτσιλ δεν θα είναι διαθέσιμα, κατά πάσα πιθανότητα, για τα επόμενα 25 χρόνια, ίσως και αρκετά περισσότερο, εξαιτίας μιας αλλόκοτης συμφωνίας ότι τα έγγραφά του μπορούν να δουν τη δημοσιότητα 20 χρόνια μετά την ολοκλήρωση της επίσημής του βιογραφίας. Ο επίσημος βιογράφος του, Martin Gilbert, εργάζεται ακόμα πάνω στο πολύτομό του μέγα έργο για τον Τσώρτσιλ. Οι προσεκτικοί αναγνώστες του εξονυχιστικά λεπτομερειακού έργου του Gilbert που έχει ως τώρα δημοσιευτεί θα παρατηρήσουν ότι μοιάζει να "παράβλεψε" όλως περιέργως τις ευγονικές και ρατσιστικές πεποιθήσεις του Τσώρτσιλ.

Winston Churchill-Ο Σιωνισμός εναντίον του Μπολσεβικισμού Ι (1920)

Winston Churchill
Ο Σιωνισμός εναντίον του Μπολσεβικισμού: Μια πάλη για την ψυχή του εβραϊκού λαού
Illustrated Sunday Herald, 8 Φεβρουαρίου 1920
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Κάποιοι συμπαθούν τους Εβραίους, κάποιοι όχι. Αλλά κανείς σκεπτόμενος άνθρωπος δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι είναι αναντίρρητα η πιο τρομερή και η πιο αξιοπρόσεχτη φυλή που εμφανίστηκε ποτέ στον κόσμο.

Ο Ντισραέλι, ο Εβραίος πρωθυπουργός της Αγγλίας και αρχηγός των συντηρητικών, που πάντοτε υπήρξε πιστός στη φυλή του και περήφανος για την καταγωγή του, είπε σε μια πολύ γνωστή περίσταση: "Ο Θεός αντιμετωπίζει τα έθνη όπως τα έθνη αντιμετωπίζουν τους Εβραίους."  Βεβαίως, όταν κοιτάζουμε την δυστυχή κατάσταση της [μετεπαναστατικής] Ρωσίας, όπου η συμπεριφορά προς τους Εβραίους ήταν χειρότερη από ό,τι οπουδήποτε στον κόσμο, πρέπει να παραδεχτούμε ότι τίποτε στην παγκόσμια ιστορία δεν έχει διαψεύσει την βεβαιότητα του Ντισραέλι. 

Καλοί και κακοί Εβραίοι
Η σύγκρουση ανάμεσα στο καλό και το κακό που δημιουργείται διαρκώς στα στήθη του ανθρώπου δεν φτάνει πουθενά την ένταση που έχει μέσα στην εβραϊκή φυλή. Η διττή φύση της ανθρωπότητας δεν φανερώνεται πουθενά πιο έντονα ή τρομερά. Χρωστούμε στους Εβραίους, σε ό,τι αφορά την αποκάλυψη του Χριστιανισμού, ένα σύστημα ηθικής, που αν ποτέ διαχωριζόταν ποτέ εντελώς από το υπερφυσικό στοιχείο, θα ήταν το ασύγκριτα πολυτιμότερο κτήμα της ανθρωπότητας, που αξίζει στην πραγματικότητα τους καρπούς όλης της υπόλοιπης σοφίας μαζεμένους. Στο σύστημα αυτό, και με την πίστη αυτή, χτίστηκε όλος ο υπάρχων πολιτισμός μας από τα ερείπια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Να ολοκληρώσω θέλω...

Η καθηγήτρια Σπίβακ, επικαλούμενη τον αρχαίο μύθο της αρπαγής της Ευρώπης από τον Δία, μεταμορφωμένο σε ταύρο, επιχειρεί να παρουσιάσει την επικράτηση στην Ευρώπη των χρηματοπιστωτικών αγορών εις βάρος της πολιτικής και θεσμικής της ολοκλήρωσης. Χρησιμοποιώντας συχνές αναφορές στα έργα των Πουλαντζά, Γκράμσι και Αλτουσέρ...
Από το ρεπορτάζ της Αυγής για την ομιλία στο Ινστιτούτο Πουλαντζά

Παρέλαση των Waffen SS, Ρίγα, Λετονία

Κοκτέιλ Μολότωφ # 269

Όταν οι φασίστες ήρθαν για μας, 
έδειξα τους μαύρους μήπως τη σκαπουλάρουμε. 
Για ηρωϊσμούς είμαστε τώρα; 
Γιάννης "ποιος Νιμέλερ κι αηδίες" Μπαλάφας

Γιάννης Μπαλάφας: ΑΝΤΙΦΑση; ΑΦΑσία; ΣΥΡΙΧΑ;

...που αν είναι πολύ παλικαράδες [οι της Χρυσής Αυγής] ας κατεβούνε στη Σοφοκλέους και στην Ευριπίδου, που οι μαύροι πουλάνε στα Ελληνόπουλα ηρωίνη, και να κάνουν εκεί τον τσαμπουκά. Αλλά εκεί δεν πάνε!
Γιάννης Μπαλάφας, Μέλος Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

Το Κοάν της ημέρας


Καταρχήν πρέπει να πάρουμε ως δεδομένο ότι ο οπαδός είναι ένας άνθρωπος, μια μονάδα στο σύνολο της κοινωνίας. Έχει ανάγκες, θέλω, και τη δική του κοσμοθεωρία και αντίληψη. Δεν είναι κάποιο ανεγκέφαλο ον. Ο χώρος του γηπέδου, είναι χώρος μαζικοποίησης, ένας γόνιμος χώρος για ανταλλαγή ιδεών και προβληματισμών. Τα καθεστωτικά ΜΜΕ, έχοντας μια βάση από σοβαρές αφορμές, προσπαθούν να πλήξουν το οπαδικό κίνημα. Ο νέος οπαδός έχει ορμές. Ψάχνει να βρει το δίκιο του. Ταυτίζεται με αθλητές, με την ιστορία της ομάδας που υποστηρίζει και διαμορφώνει στη βάση αυτή τη δική του κουλτούρα. Μέσα από το γήπεδο δίνεται πολλές φορές η δυνατότητα να ριζοσπαστικοποιηθεί και η σκέψη του να προχωρήσει παραπέρα
Β. Διαμαντόπουλος, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Αυγή


Χ. Μπαλωμένος-Από τον οπορτουνισμό στην αστική διακυβέρνηση: Το παράδειγμα του SPD (τελευταίο μέρος)

Φον Πάπεν, Χίντεμπουργκ, Χίτλερ, Μπλόμπεργκ, τελετή εις μνήμη των νεκρών του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, 12 Μαρτίου 1933

Η «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΟΧΗΣ» ΤΟΥ SPD

Χαρακτηριστική για το ρόλο του SPD είναι και η στάση του ως αντιπολίτευση τόσο κατά την περίοδο 1924-1928 όσο και κυρίως κατά την τελευταία περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, η οποία έστρωσε και το έδαφος για την άνοδο στην εξουσία του Χίτλερ το 1933. Κατά την περίοδο 1924-1928, το SPD στήριξε τη λεγόμενη «πολιτική της εκπλήρωσης» των υποχρεώσεων που απέρρεαν για τη Γερμανία από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών του Καγκελάριου (το 1923) και υπουργού εξωτερικών (τέλη 1923-1929) Στρέζεμαν. Στήριξε το λεγόμενο σχέδιο Ντάουες (1924), τις Συμφωνίες του Λοκάρνο (1925), την είσοδο της Γερμανίας στην Κοινωνία των Εθνών (1926) κλπ.

Ακόμα πιο αποκαλυπτική είναι η περίοδος που ξεκινάει με την πτώση της κυβέρνησης του λεγόμενου Μεγάλου Συνασπισμού το Μάρτη του 1930 (στην κυβέρνηση αυτή συμμετείχαν το SPD, το Λαϊκό Κόμμα, το Δημοκρατικό Κόμμα, το Κόμμα του Κέντρου και το Βαυαρικό Λαϊκό Κόμμα). Χαρακτηρίζεται και ως περίοδος των προεδρικών κυβερνήσεων, λόγω της πλατιάς αξιοποίησης των άρθρων 25, 48 και 53 του Συντάγματος της Βαϊμάρης, στα οποία αναφερθήκαμε προηγουμένως και με βάση τα οποία οι κυβερνήσεις σχηματίζονταν περισσότερο με κριτήριο τις επιλογές του Προέδρου του Ράιχ Χίντενμπουργκ και λιγότερο το αποτέλεσμα των εκλογών.

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Χ. Μπαλωμένος-Από τον οπορτουνισμό στην αστική διακυβέρνηση: Το παράδειγμα του SPD (τρίτο μέρος)

Πρώτο μέρος
Δεύτερο μέρος

Η θεωρία των άκρων: Προεκλογικό πόστερ του SPD, 1932

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΧΩΡΙΣ …ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ

Ας επιστρέψουμε όμως για λίγο στο ζήτημα της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής, το οποίο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η απαίτηση πραγματοποίησης αυτής της κοινωνικοποίησης ως απαραίτητης προϋπόθεσης για τη βελτίωση της ζωής των εργαζόμενων είχε μάλλον πλειοψηφική επιρροή στις εργατικές συνειδήσεις. Η συνειδητοποίηση όμως αυτής της αναγκαιότητας δε συνοδευόταν από τη διαπαιδαγώγηση στους όρους πραγματοποίησής της, δηλαδή στην αναγκαιότητα η εργατική τάξη «να βάλει πλάτη» και να πραγματοποιήσει η ίδια αυτό το καθήκον, φέρνοντας τα «πάνω κάτω» στο πεδίο ακριβώς που κρίνεται το ποια τάξη έχει την εξουσία στα χέρια της, στο πεδίο της οικονομίας. Ο συνδυασμός της απαίτησης κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής από τη μία με τη συντριπτική κυριαρχία των κοινοβουλευτικών αυταπατών από την άλλη έδωσε τη δυνατότητα στη γερμανική αστική τάξη να αξιοποιήσει προς όφελός της τις εξελίξεις και σε αυτό τον τομέα.

Μέσα στην Επανάσταση του Νοέμβρη, η «επανάσταση από τα πάνω», δηλαδή η κυβέρνηση συνεργασίας SPD και Ανεξάρτητου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος που έφερε το βαρύγδουπο τίτλο του Συμβουλίου των Λαϊκών Επιτρόπων, σύστησε στις 21 Νοέμβρη 1918 τη λεγόμενη «Επιτροπή Κοινωνικοποίησης» με επικεφαλής τον «Ανεξάρτητο» κεντριστή Κάουτσκι και μέλη της αστούς οικονομολόγους, οπορτουνιστές πολιτικούς, ακόμα και μεγάλους επιχειρηματίες. Την ίδια περίοδο οι δρόμοι της Γερμανίας πλημμύριζαν από πανό που ανέγραφαν: «Η κοινωνικοποίηση παρελαύνει», «Ο Σοσιαλισμός είναι εδώ». Ετσι η «επανάσταση από τα πάνω» υποσχέθηκε και την κοινωνικοποίηση «από τα πάνω», η οποία -όπως ήδη έχουμε σημειώσει- καθόλου δε θα έπρεπε να ανησυχεί τους εργάτες, αφού μπορούσε να πραγματοποιηθεί «ήρεμα και χωρίς ταραχές».

Γερμανία: Από το 1918 στο 1920. H επανάσταση κι η αντεπανάσταση (τελευταίο μέρος)

Ο Wolfgang Kapp

Πραξικόπημα Kapp-Lüttwitz

Τον Μάρτιο του 1920, ο στρατός (Reichswehr) και διάφορες αντιδραστικές δυνάμεις που κράτησαν στην μνήμη τους τα γεγονότα της λεγόμενης γερμανικής επανάστασης και ήθελαν να βεβαιωθούν πως δεν θα επαναληφθούν, επιχειρούν πραξικόπημα, υπό την ηγεσία των Wolfgang Kapp και Walther von Lüttwitz, του στρατιωτικού που μαζί με τον Παμπστ, που επίσης μετείχε στο πραξικόπημα, είχε τόσο βοηθήσει τον σοσιαλδημοκράτη Νόσκε στην κατάπνιξη των κομμουνιστικών εξεγέρσεων. Το πραξικόπημα λαμβάνει χώρα στο Βερολίνο και αναγκάζει την γερμανική κυβέρνηση να εγκαταλείψει την πόλη.
Τα Freikorps της ταξιαρχίας Ehrhardt κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος Kapp, Μάρτιος 1920. Στο τανκ διακρίνεται μια εκδοχή της νεκροκεφαλής που θα γίνει διακριτικό των SS

Βαθιά μεσάνυχτα...(ή πόσο Νεοναζί είστε;)

Σχόλιο στο rocking.gr για το ψήφισμα του ΟΗΕ και την σχετική εδώ ανάρτηση:

Προφανώς και δεν έχουν καμία υποχρέωση οι ΗΠΑ ούτε η ΕΕ να χορεύουν σε όποιον ρυθμό αποφασίζει ο νεο-τσάρος Πούτιν.

Θα έπρεπε να είσαι πολύ πιό επιφυλακτικός αν έψαχνες λίγο τις ιντερνετικές πηγές για αυτή την ιστορία. Όλα τα δημοσιεύματα προέρχονται από ρωσικές πηγές (RT, ITAR-TASS) και έχουν κοινό παρονομαστή το να πουν "Α, οι Αμερικάνοι αρνούνται να καταδικάσουν τον ναζισμό!"

Ψάχνοντας λίγο περισσότερο, βρίσκει κανείς βέβαια πως η κατά τους Ρώσους "ηρωοποίηση του Ναζισμού" περιλαμβάνει την κατεδάφιση μνημείων προς τον κόκκινο στρατό σε χώρες του πρωήν ανατολικού μπλοκ. Για παράδειγμα η Βουδαπέστη όπου δέσποζε στο ψηλότερο σημείο της πόλης αντίστοιχο μνημείο. Φυσικά οι Ρώσοι (και οι απολογητές τους σαν τον Lenin reloaded) θέλουν να ξεχνούν πως οι εμπειρείες των Ούγγρων από τον κόκκινο στρατό δεν περιορίζονται στον Β παγκόσμιο αλλά είχαν και συνέχεια το '56...

Αντίστοιχα παραδείγματα υπάρχουν πολλά περισσότερα για τα κράτη της Βαλτικής όπου ακόμα και ο μεταρυθμιστής Γκορμπατσώφ δεν απέτρεψε την βίαιη καταστολή στη Λιθουανία όταν πιά η ΕΣΣΔ ήταν στα τελευταία της.

H Eυρώπη πήρε θέση και καταδίκασε τον ναζισμό και τα εγκλήματα του καθιερώνοντας αυτή την ημέρα που δυστυχώς αγνοείται στην χώρα μας για λόγους που θα καταλάβετε: http://en.wikipedia.org/wiki/Europea...ism_and_Nazism

Γερμανία: Από το 1918 στο 1920. H επανάσταση κι η αντεπανάσταση (δεύτερο μέρος)

Μάχη στο Βερολίνο, 24-25 Δεκεμβρίου 1918 

"Τα ματωμένα Χριστούγεννα του Έμπερτ"
Στη μάχη που ακολουθεί μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων του Έμπερτ και των ναυτών του Κίελου, οι δεύτεροι χάνουν τριάντα άντρες -- πολίτες και στρατιώτες μαζί. Οι Σπαρτακιστές κάνουν λόγο για "ματωμένα Χριστούγεννα του Έμπερτ." 

Οι εξεγερμένοι του Κίελου προσωρινοί νικητές, Χριστούγεννα του 1918, Βερολίνο

Οι ναύτες της Επαναστατικής Φρουράς κρατούν όμως τις θέσεις τους, και οι κυβερνητικές δυνάμεις υποχωρούν από το κέντρο του Βερολίνου, αφήνοντας τον έλεγχο της πόλης στους εξεγερμένους. Όμως αυτοί και πάλι δεν εκμεταλλεύονται την κατάσταση επαναστατικά -- προφανώς, η σύνδεσή τους με τους Σπαρτακιστές που τόσο φοβάται ο Έμπερτ δεν υφίσταται, και ο Λίμπκνεχτ δεν ελέγχει την κατάσταση περισσότερο από ό,τι το SPD. Στις 29 Δεκέμβρη, οι Ανεξάρτητοι Σοσιαλδημοκράτες αποχωρούν, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη σφαγή ανθρώπων που πρόσκεινταν στο κόμμα τους, από την κυβέρνηση Έμπερτ. Ο Έμπερτ τρίβει τα χέρια του, που είναι πια λυμένα από τις παρεμβάσεις των Ανεξάρτητων.

Γερμανία: Από το 1918 στο 1920. H επανάσταση κι η αντεπανάσταση (πρώτο μέρος)

(Να διαβαστεί σε συνάρτηση με το δεύτερο μέρος του άρθρου του Χ. Μπαλωμένου στην ΚΟΜΕΠ).
Εξεγερμένοι ναύτες, Wilhelmshaven, Οκτώβρης 1918
Οι ναυτικές εξεγέρσεις
Τον Σεπτέμβρη του 1918, η κατάσταση στο μέτωπο έδειχνε αδιέξοδη για την Γερμανία.Στις 3 Οκτωβρίου, και αφού έχει ζητήσει ανακωχή, ο Κάιζερ Βίλχελμ ο ΙΙ διορίζει τον Πρίγκηπα Μαξιμιλιανό του Μπάντεν ως Αυτοκρατορικό Καγκελάριο. Το Κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών, με επικεφαλής τον Φίλιπ Σάιντεμαν, λαμβάνει μέρος στην κυβέρνηση Μαξιμιλιανού. Καθώς ο στρατός αναμένει το τέλος του πολέμου, μαθαίνεται πως θα διαταχθεί νέα ναυτική εκστρατεία του στόλου στο Κίελο.Οι ναύτες εξεγείρονται. Η εξέγερση ξεκινά στο Wilhemshaven, στα τέλη του Οκτώβρη. Είμαστε μόλις ένα χρόνο μετά την Οκτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία, ενώ κανείς δεν έχει ξεχάσει ότι η εξέγερση στην ίδια χώρα το 1905 έχει ξεκινήσει από εξοργισμένα μέλη του πολεμικού ναυτικού.
Afanasi Matushenko,  Αρχηγός της εξέγερσης στο θωρηκτό Ποτέμκιν, 1905

Όταν φυλακίζονται 47 ναύτες που θεωρούνται υπαίτιοι της εξέγερσης στο Wilhelmshaven κατά τη διάρκεια ασκήσεων στο κανάλι του Κίελου, ξεκινούν νέες αναταραχές, με εμπλοκή του Ανεξάρτητου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και του SPD. Στις 3 Νοέμβρη του 1918, χιλιάδες μαζεύονται για να διαδηλώσουν για "Ειρήνη και ψωμί", καθώς και για απελευθέρωση των φυλακισμένων ναυτών.

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

Eternal Bob


Δύο ποιήματα του Δημήτρη Δημητριάδη

Με ευχαριστίες στον συγγραφέα για την αποστολή.
LR
---

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Α. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ

ΣΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ
Στα σπλάχνα τους βαθιά
η πικρή
η πικρότατη γνώση.
Συχνά
τις ατέλειωτες νύχτες
αθέατα
κρατώντας μικρά τίποτα φωτιά
δρασκελίζουν το σύνορο.
Στου φεγγαριού τη σκοτεινή πλευρά
αδειάζουν τα μάτια
σκορπάνε χρόνια παιδικά
στήνουν γέφυρες
υψώνουν αναχώματα
κροτούν τα τύμπανα
τη σπίθα μελετούν της μελλοντικής πυρκαγιάς.
Υπάρχει
υπάρχει καιρός
υπάρχει ακόμη καιρός
υπάρχει πάντα ο καιρός
που θα μας πάει στη μνήμη.


ΟΜΩΣ ΑΚΟΜΗ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ
Όμως ακόμη επιμένουν οι στιγμές
γυρίζουν τρίζοντας αλλά γυρίζουν
λάμπουν θολά αλλά λάμπουν
συρρικνώνονται αλλά και μεγαλώνουν.
Κρατούν τη μνήμη της ντροπής
τους σπασμούς για τα χαμένα σημάδια
αλλού πιστεύουν
δικές τους έχουν λογικές και ψευδαισθήσεις.
Υπέροχες στον πυρετό της μοίρας τους
σκάβουν βαθιά την αντοχή τους
ανασύροντας αντιθέσεις
αφορισμούς
εκκρεμότητες.
Σινιάλα κάνουν στους ελάχιστους που περασαν απέναντι
στα ερείπια των ονείρων κρεμούν τις ξεσκισμένες τους σημαίες.
Μικρές
ατελείωτες μικρές φωτιές ανάβοντας με πένθη προσανάμματα
ουρλιάζουν
χλευάζουν
βγάζουν διαρκώς τη γλώσσα τους στο συμπαγές των πεποιθήσεων
στα δεδομένα.
Αντίστροφα μετρώντας
αδιαφορώντας παντελώς για κανόνες και νόμους
ακόμη επιμένουν
ανυπότακτες
γοητευτικές
και άκρως επικίνδυνες για τους «ήσυχους».

Τι ΔΕΝ καταλαβαίνετε;

[...] Η πρωτοβουλία του EGAM μας θυμίζει ότι ολόκληρο το οικοδόμημα της Ευρώπης μετά την κόλαση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου βασίστηκε, σε μεγάλο βαθμό, στην κοινή παραδοχή ότι η ήπειρός μας έπρεπε να απαλλαγεί άπαξ διά παντός από τα φαντάσματα του ρατσισμού που είχαν οδηγήσει στις ναζιστικές θηριωδίες. Το Ευρωπαϊκό Δίκαιο παρέχει μια πανοπλία θεσμικών και νομικών εργαλείων, τα οποία μπορούμε και οφείλουμε να αξιοποιήσουμε στο έπακρο. Και η Ελλάδα είναι μια χώρα πλήρως ενταγμένη σε αυτό το ευρωπαϊκό σύστημα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και, συναφώς, έχει αναλάβει πολύ συγκεκριμένες νομικές υποχρεώσεις.

[...] σε ποια ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα μπορούμε να απευθυνθούμε; Κατ’ αρχάς, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, όπου υπάρχει το Γραφείο του Επιτρόπου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ένα ανεξάρτητο, μη δικαιοδοτικό όργανο (σε αντιδιαστολή με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) με αποστολή την παρακολούθηση της κατάστασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις χώρες - μέλη του Συμβουλίου και την προαγωγή της όσο το δυνατόν καλύτερης προστασίας τους. Επίσης, στο πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης, δραστηριοποιείται η Επιτροπή Νομικών Υποθέσεων και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης, η οποία προωθεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου, ενεργώντας ως άτυπος νομικός σύμβουλος της Συνέλευσης. Υπάρχει, τέλος, η Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης κατά των Βασανιστηρίων, όπως επίσης, και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά του Ρατσισμού (ECRI), η οποία παρακολουθεί προβλήματα ρατσισμού, ξενοφοβίας και διακρίσεων, συντάσσει σχετικές αναφορές και εκδίδει συστάσεις προς τα κράτη - μέλη του Συμβουλίου.

Χ. Μπαλωμένος-Από τον οπορτουνισμό στην αστική διακυβέρνηση: Το παράδειγμα του SPD (δεύτερο μέρος)

Η προλεταριακή εξέγερση, Βερολίνο, 1918
(Το πρώτο μέρος εδώ).

Η ΕΔΡΑΙΩΣΗ ΤΟΥ SPD ΩΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

Από τα τέλη του Σεπτέμβρη του 1918 η Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση[14] βεβαιώθηκε ότι ο πόλεμος είναι αδύνατον να κερδηθεί. Η κατάσταση αυτή σε συνδυασμό με την επαναστατική «μόλυνση» σημαντικής μερίδας των Γερμανών στρατιωτών και τη σοσιαλιστική επανάσταση στη Ρωσία δημιουργούσε ένα εκρηκτικό σκηνικό για τους Γερμανούς βιομήχανους. Ενας γερμανικός Οκτώβρης ήταν ίσως πολύ κοντά. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, η αστική τάξη αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Δεν υπάρχει καλύτερη περιγραφή της προσπάθειας «κατάσβεσης» της επαναστατικής πυρκαγιάς από αυτή του Ρόμπερτ Μπος, ιδιοκτήτη της ομώνυμης βιομηχανίας ηλεκτρικών ειδών: «Οταν το σπίτι σου καίγεται, θα χρησιμοποιήσεις και βρωμόνερα». Αυτά τα βρωμόνερα δεν ήταν τίποτα άλλο από τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία, η οποία άλλωστε από τον πόλεμο είχε αποδείξει τη συστράτευσή της με τη γερμανική αστική τάξη.[15]

Στη συνέχεια ανέλαβε ο αντιδραστικός στρατηγός Λούντερντορφ, ο οποίος πρότεινε τη δημιουργία «κυβέρνησης του λαού» με τη συμμετοχή των υπαρχόντων κομμάτων -του SPD, του Κόμματος του Κέντρου και των Φιλελεύθερων- υπό τον πρίγκιπα Μαξ της Βάδης. Το SPD δέχτηκε για άλλη μία φορά να «βοηθήσει την πατρίδα σε αυτή τη δύσκολή ώρα». Με τη συμμετοχή του σε αυτή τη βραχύβια κυβέρνηση ανέλαβε για πρώτη φορά κυβερνητικές ευθύνες, αναλαμβάνοντας να βγάλει «τα κάστανα από τη φωτιά» της ηττημένης στον πόλεμο γερμανικής αστικής τάξης, κατασβήνοντας ταυτόχρονα τις «φωτιές» που έκαιγαν «από τα κάτω», από την πλευρά της γερμανικής εργατικής τάξης.

Αστικές αναδιατάξεις: Χάνεται το τραίνο του "κυβερνητισμού" για τον ΣΥΡΙΖΑ;

Οι δημοσκοπήσεις της Marc, της Rass και της Alco που δημοσιεύτηκαν τις τελευταίες μέρες συγκλίνουν ως προς το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει πρώτο κόμμα στην πρόθεση ψήφου. Κάπου εδώ όμως σταματούν και τα καλά νέα για το κόμμα.

Κατ' αρχάς, η δημοσκόπηση Alco επιβεβαιώνει πλήρως τις παρατηρήσεις του ιστολογίου --στην ανάρτηση "Περί δημοσκοπήσεων και κυβερνητισμού" στις 30/11/2012-- για ουσιαστική στασιμότητα του κόμματος, γεγονότος που δύσκολα μπορούσε να αποκρυφθεί, παρά τους κάπως κωμικούς τίτλους των συνδεόμενων με τοn ΣΥΡΙΖΑ Μέσων περί δήθεν εκλογικής "προέλασης." Έτσι, η δημοσκόπηση Alco σημειώνει πως "ανακόπτεται η ανοδική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ", κάτι μάλλον ήδη δεδομένο από τις δημοσκοπήσεις που εμφανίστηκαν από τις εκλογές του Ιούνη και μετά, όπως έδειξα στο κείμενο της 30ης Νοέμβρη.

Η συγκεκριμένη δημοσκόπηση τοποθετεί την διαφορά από την ΝΔ μόλις στο 1.6% (22.3% έναντι 20.7% σε μη σταθμισμένο δείγμα, ενώ και το σταθμισμένο είναι χαμηλότερο του ποσοστού και των δύο στις εκλογές), αλλά οι άσχημες --για τον ΣΥΡΙΖΑ-- εκπλήξεις δεν σταματούν εκεί. Αν και ελαφρώς ανώτερη από του ΚΚΕ (81% έναντι 78%), η εσωκομματική συσπείρωση υπολείπεται του εκτυφλωτικού 90% της Χ.Α· την ίδια στιγμή, οι μετακινήσεις ψηφοφόρων δίνουν ένα δυνατό 8.3% από την ΝΔ προς την Χ.Α, που παίρνει και άλλο ένα 4.5% (έναντι 4.2% προς ΣΥΡΙΖΑ) από το ΠΑΣΟΚ, ενώ 9.7% μετακινήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ προς το "Δεν ξέρω", και άλλο ένα 3% προς την αποχή (οι μοναδικές άλλες μετακινήσεις είναι προς λευκό, ΝΔ, και ΚΚΕ). Όπως ήταν αναμενόμενο, τα ποσοστά μετακίνησης από τους ΑΝΕΛ στην Χ.Α είναι επίσης υψηλότερα από αυτά προς ΣΥΡΙΖΑ.