Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

From Cyprus with love

Ντου στο υπουργείο οικονομικών και την βουλή από τους ωρομίσθιους του δημοσίου
Η λαίλαπα του μνημονίου ήδη άρχισε να σαρώνει τα εργατικά δικαιώματα καθώς 992 χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι, που εργάζονταν 6-8 μήνες τον χρόνο στο δημόσιο, δεν θα επαναπροσληφθούν μετά την συμφωνία Κυβέρνησης - Τρόικας.

Οι εργαζόμενοι/ες πραγματοποίησαν σήμερα μαζική και δυναμική διαμαρτυρία έξω από το υπουργείο οικονομικών και την βουλή. Παρ όλη την προσπάθεια αστυνομικών να τους εμποδίσουν και να τους κτυπήσουν, κατάφεραν να σπάσουν τον κλοιό της αστυνομίας και να εισέλθουν στο ισόγειο του Υπουργείου Οικονομικών απαιτώντας συνάντηση με τον Υπουργό Οικονομικών.

Επιχείρησαν μάλιστα ν’ ανέβουν στο γραφείο του Υπουργού από το κλιμακοστάσιο όμως η προσπάθεια τους ανακόπηκε από τους ηγέτες των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Αργότερα εισήλθαν μέσα στην βουλή στην αίθουσα όπου συσκέπτονταν βουλευτές οι οποίοι προφανώς αδιαφορούσαν για τα προβλήματα των εργαζομένων.

Εμείς εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους εργαζομένους και στεκόμαστε στο πλευρό τους στις κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις τους. Ελπίζουμε η σημερινή δυναμική διαμαρτυρία να είναι η αρχή για ακόμα πιο μαζικές και δυναμικές κινητοποιήσεις, για ένα παλλαϊκό ποτάμι οργής που θα πνίξει τρόικα, τραπεζίτες και πολιτικούς υπηρέτες και προστάτες τους. Εμπρός λαέ στην πρώτη την γραμμή, σου κήρυξαν τον πόλεμο, πολέμα τους και συ. Να καταργήσουμε το μνημόνιο στην πράξη!
ΑΝΤ.ΑΡ.Τ.ΕΣ CY

Κοκτέιλ Μολότωφ #267

"Βιβλίο του Red Notebook: Το Διαρκές 1917 
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΨΜ 
Μπορεί να ηττήθηκε, να συκοφαντήθηκε, να μετατράπηκε γρήγορα στο αντίθετό της. Πριν όμως γίνουν αυτά, η Οκτωβριανή Επανάσταση συνέβη". 

Διαγωνισμός με δώρα για τους αγοραστές και μελετητές του βιβλίου:

1. Σύμφωνα με όσα καταλάβατε διαβάζοντας το βιβλίο του Red Notebook, η επανάσταση του 1917 "ηττήθηκε"...

α...πριν κλείσει το 1917
β....κατά το 1918
γ....το 1924
δ....το 1936
ε....το 1941

2. Σύμφωνα με όσα καταλάβατε διαβάζοντας το βιβλίο του Red Notebook, η επανάσταση του 1917 "συκοφαντήθηκε"...

α...από τη Σοσιαλδημοκρατία της εποχής, για παράδειγμα τον Κάουτσκι στο σχετικό του βιβλίο
β....από τον ευρωκομμουνισμό και την αναθεωρητική αριστερά
γ....από το ΚΚΕ εσ., την ΕΑΡ, τον ΣΥΝ...
δ....από τον Στάλιν
ε....από το KKE

3. Σύμφωνα με όσα καταλάβατε διαβάζοντας το βιβλίο του Red Notebook, η επανάσταση του 1917 "μετατράπηκε γρήγορα στο αντίθετό της" επειδή...

α...Οι Μπολσεβίκοι δεν δέχτηκαν την μη υιοθέτηση του Σοβιετικού Συντάγματος από την πλειοψηφία της Βουλής το 1918
β...Οι Μπολσεβίκοι δεν έκαναν κυβέρνηση συνεργασίας όταν η συμμαχία τσαρικών, δυτικο-ευρωπαίων και αριστερών τούς έδειξε την δυσαρέσκειά της αλλά απάντησαν με πόλεμο στον πόλεμο
γ...Ο Στάλιν δεν επέκτεινε το ΝΕΠ σε πλήρη φιλελευθεροποίηση της Σοβιετικής Οικονομίας
δ...Δεκαεννιά χρόνια μετά άρχισε η διετία της τρομοκρατίας
ε...Η ΕΣΣΔ δεν προσχώρησε στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ
στ...Έμεινε γνωστή ως η Απριλιανή επανάσταση, καθότι ο Απρίλης είναι το αντίθετο του Οκτώβρη

Σημείωση: Δεν υπάρχουν σωστές και λάθος απαντήσεις, όλοι κερδίζουν, φτάνει να απαντούν. Τι κερδίζουν; Ένα δεύτερο αντίγραφο του ίδιου πονήματος. Τυχεράκηδες!

ΚΚΕ: Για την δολοφονική επίθεση φασιστοειδών στην Καλλιθέα

Το ΚΚΕ καταγγέλλει την δολοφονική άνανδρη επίθεση οργανωμένης ομάδας τραμπούκων με τα διακριτικά και τον τρόπο δράσης της «Χρυσής Αυγής», οι οποίοι ξυλοκόπησαν άγρια και λήστεψαν μικροπωλητές στη λαϊκή αγορά της Καλλιθέας, στέλνοντας έναν σοβαρά τραυματισμένο στο νοσοκομείο. Η ναζιστική δράση και τρομοκρατία της «Χρυσής Αυγής» πρέπει να συναντήσει την όλο και πιο αποφασιστική καταδίκη των εργαζόμενων, της νεολαίας, του λαού. Το ταξικό εργατικό λαϊκό κίνημα που αντιπαλεύει τα μονοπώλια και την εξουσία τους μπορεί να αντιμετωπίσει, να κόψει τη φόρα και στις φασιστικές ομάδες και στους μηχανισμούς του συστήματος που τις στηρίζουν.

ΚΝΕ-Απομόνωσε τους φασίστες της Χρυσής Αυγής

Το βιβλίο ως πηγή χρήσιμων ιδεών

Βιβλίο
Ιδέα 

Περί δημοσκοπήσεων και κυβερνητισμού

Εισαγωγή
Από το Σάββατο που μας πέρασε ως σήμερα και εν όψει της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του κόμματος που εκφράζει, η εφημερίδα Αυγή δημοσίευσε μια σειρά άρθρων για το οργανωτικό και πολιτικό του μέλλον. Κοινός παρανομαστής σ' αυτά είναι η αισιοδοξία ως και σιγουριά ότι, με τα λόγια του Αλέξη Τσίπρα νωρίτερα αυτόν τον μήνα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι η επόμενη κυβέρνηση της χώρας. Ακόμα, άλλωστε, και η κριτική για τον κυβερνητισμό του ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνει ως δεδομένο το ότι αποτελεί σήμερα μια δραματικά ανερχόμενη πολιτική δύναμη με προοπτική διακυβέρνησης. Και βέβαια, σε όλα αυτά, τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων φιγουράρουν σε περίοπτη θέση για το τι υποτίθεται ότι δείχνουν με σαφήνεια σχετικά με το "κατά πού πνέει ο άνεμος" σε ό,τι αφορά τους εκλογικού χαρακτήρα συσχετισμούς δυνάμεων.

Σκέφτηκα λοιπόν ότι επειδή κοιτάζω τις δημοσκοπήσεις σκόρπια και χωρίς σύστημα, όπως άλλωστε οι περισσότεροι, θα ήταν καλό να ελέγξω ο ίδιος την εικόνα που προκύπτει αν τις δει κανείς συστηματικότερα. Συνέλεξα μια σειρά δημοσκοπήσεων που εντόπισα μεταξύ των μηνών του Σεπτέμβρη και του Νοέμβρη, που κλείνει τώρα. Και, για να έχω μια πληρέστερη εικόνα, κατέγραψα και τα εκλογικά αποτελέσματα του Μάη και του Ιούνη. Παραθέτω λοιπόν πρώτον τα στοιχεία. Αν υπάρχουν δημοσκοπήσεις που δεν εντόπισα, οι αναγνώστες μπορούν να με ενημερώσουν σχετικά και τα στοιχεία θα εμπλουτιστούν αναλόγως.

Τα στοιχεία
ΜΑΪΟΣ

Εκλογές 6/5/2012: ΝΔ 18.85%, ΣΥΡΙΖΑ 16.78%, ΧΑ 6.97%

ΙΟΥΝΙΟΣ

Εκλογές 17/6/2012: ΝΔ 29.66%, ΣΥΡΙΖΑ 26.89%, ΧΑ 6.92%.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Δημοσκόπηση Pulse, 6/9/2012 (εκτίμηση ψήφου με αναγωγή):  ΝΔ 25%, ΣΥΡΙΖΑ 24%, ΧΑ 10.5%.

Δημοσκόπηση VPRC, 8/9/2012: ΣΥΡΙΖΑ 30%, ΝΔ 28%, ΧΑ 12%

Δημοσκόπηση RASS, 23/9/2012: ΝΔ 24.2%, ΣΥΡΙΖΑ 23.1%, ΧΑ 9.3%

Δημοσκόπηση  METRON ANALYSIS, 23/9/2012: ΣΥΡΙΖΑ 20.8%, ΝΔ 19.6%, ΧΑ 8.8%


Έλεος...

αντίθετο στην έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη τάσσεται και το ΚΚΕ, θεωρώντας ότι το βήμα αυτό είναι ανεπαρκές και μάλλον αποπροσανατολιστικό, αφού μόνο η συνολική έξοδος από την ΕΕ και αυτή μόνο με «λαϊκή εξουσία», μπορούν να ανοίξουν θετικούς δρόμους για τη χώρα.

Προφανώς, η πρόταση νόμου που κατέθεσε το ΚΚΕ και έκανε γαργάρα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ισοδυναμεί με πρόταση εξόδου από την ευρωζώνη. Προφανώς, αυτή την πρόταση δεν την κατέθεσε καν, θα την καταθέσει στη "δευτέρα παρουσία". Προφανώς υπάρχει έξοδος από την ευρωζώνη που δεν είναι "συνολική έξοδος" απ' την ΕΕ. Και προφανώς, με ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας να βρίσκεται εδώ και καιρό σε μεταθανάτια κατάσταση, κάποιοι αρέσκεστε ακόμα να παίζετε τις κουμπάρες. Καλά, ακόμα να σιχαθείτε τον εαυτό σας ας πούμε; Δεν ντρέπεστε λίγο κοτζάμ μαντράχαλοι; Αυτό το πράμα το λέτε πολιτικό λόγο;

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Κοκτέιλ Μολότωφ #266

Ατάκες από τις προηγούμενες ζωές του Αντώνη Σαμαρά;
-Αθήνα, 430 πΧ: Λιμός και αηδίες! Ένα απλό συνάχι κολλήσαμε, πολίτες Αθηναίοι!
-Αλλία, 387 πΧ: Πφφφφφ...Κέλτες! Τι να μας πουν εμάς οι Κέλτες! Τους έχουμε στο χαλαρό!
-Πομπηία, 79 μΧ: Κοιτάξτε τον Βεζούβιο, σύμβολο της ατράνταχτης γαλήνης της πολιτείας μας!
-Κωνσταντινούπολη, Μάϊος 1453: Κάτι μου λέει ότι αυτή είναι η τυχερή μας χρονιά!
-Αγγλία, 1588 μΧ: Πάμε όλοι μαζί για ακόμα 500 χρόνια ισπανικής θαλάσσιας κυριαρχίας!
-Βατερλώ, Βέλγιο, 1815 μΧ: Κι εδώ, στρατηγέ μου, αρχίζει μια νέα φάση της λαμπρής σας καριέρας!
-Κριμέα, 1854 μΧ: Έλα να τελειώνουμε με τους Ρώσους να πάμε σπίτια μας για τσάι!

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Οι πεινασμένοι, τα όνειρα και τα καρβέλια

"Ο Περισσός μεταθέτει το 19ο Συνέδριο", Λ. Σταυρόπουλος, Το Βλήμα 9/9/2012
"ΚΚΕ: Μεγάλη αναταραχή,θαυμάσια κατάσταση", LeftG700, 24/9/2012

902.gr, 28/11/2012:

Από την Πέμπτη 11 ως την Κυριακή 14 Απρίλη του 2013 θα πραγματοποιηθεί το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ, όπως ανακοίνωσε η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος.
Αναλυτικά, ολόκληρη η Ανακοίνωση της ΚΕ σημειώνει τα εξής:
«Η Κεντρική Επιτροπή σε συνεδρίασή της αποφάσισε το 19o Συνέδριο του ΚΚΕ να πραγματοποιηθεί από την Πέμπτη 11 έως την Κυριακή 14 Απριλίου 2013, με τα παρακάτω θέματα:
1. Έκθεση δράσης της ΚΕ από το 18ο έως το 19ο Συνέδριο και τα νέα καθήκοντα του Κόμματος έως το 20ο Συνέδριο. – Πρόγραμμα του ΚΚΕ. – Καταστατικό του ΚΚΕ.
2. Εκλογή νέας Κεντρικής Επιτροπής και Κεντρικής Επιτροπής Οικονομικού Ελέγχου.»

Το Βλήμα, 28/11/2012:
Το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ θα πραγματοποιηθεί 11-14 Απριλίου 2013 
Θα τεθούν ζητήματα αλλαγής προγράμματος αλλά και του καταστατικού

Οι αποφάσεις του Eurogroup για άτομα κάτω των τριών και για ενήλικες


Βίντεο παραγωγής Τρελαντώνη, Πηγή: News 247

Και τώρα, οι αποφάσεις του Eurogroup για άτομα άνω των τριών ετών (άτιμε Σαμαρά, έχεις βρει niche market   στα βρέφη και το εκμεταλλεύεσαι)...


V.I. Lenin-Πρόγραμμα δραστηριοτήτων, 2 Φεβρουαρίου 1921

Πρόγραμμα δραστηριοτήτων του V.I. Lenin, 2 Φεβρουαρίου 1921 

Προήδρευσε στην συνάντηση του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι).

Μελέτησε το προσχέδιο της απόφασης του ΠΓ για την βελτίωση της κατάστασης των χωρικών και έκανε διορθώσεις.

Εξέτασε υλικό για την αναδιοργάνωση του Λαϊκού Κομμισαριάτου για την Δημόσια Εκπαίδευση και έκανε παρατηρήσεις.

Έγραψε προσχέδιο κειμένου για την κατάσταση του Λαϊκού Κομμισαριάτου για την Δημόσια Εκπαίδευση.

Έγραψε οδηγίες της ΚΕ στους Κομμουνιστές που εργάζονται στο Λαϊκό Κομμισαριάτο της Δημόσιας Εκπαίδευσης.

Προήδρευσε στην έβδομη σύνοδο της Οικονομικής Επιτροπής του Συμβουλίου των Λαϊκών Κομμισαρίων, στην οποία εξετάστηκε το ζήτημα των καυσίμων.

Εξέτασε και υπέγραψε την Εγκύκλιο του Συμβουλίου των Λαϊκών Κομισαρίων:

- περί της παροχής οικονομικής βοήθειας στην αυτόνομη περιοχή Votsky·

-περί της αντιμετώπισης της λιποταξίας και της απόκρυψης λιποτακτών.

V.I. Lenin-Για το κράτος (1919)

ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ*
Τεύχος: 2010 Τεύχος 4
του Β. Ι. Λένιν
Σύντροφοι, θέμα της σημερινής μας συζήτησης σύμφωνα με το σχέδιο που καταρτίστηκε και μου ανακοινώθηκε είναι το ζήτημα του κράτους. Δεν ξέρω σε τι βαθμό σας είναι ήδη γνωστό το ζήτημα αυτό. Αν δεν κάνω λάθος οι κύκλοι σας τώρα μόλις άρχισαν και είστε υποχρεωμένοι για πρώτη φορά να καταπιαστείτε συστηματικά με το ζήτημα αυτό. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε είναι πολύ πιθανό στην πρώτη διάλεξη πάνω στο δύσκολο αυτό ζήτημα να μην καταφέρω για πολλούς ακροατές να γίνω αρκετά σαφής και κατανοητός. Και αν γίνει έτσι, σας παρακαλώ να μην ανησυχήσετε γι’ αυτό, γιατί το ζήτημα του κράτους είναι ένα από τα πιο σύνθετα, τα πιο δύσκολα και σχεδόν ένα ζήτημα από εκείνα που τα έχουν μπερδέψει πιο πολύ οι αστοί επιστήμονες, συγγραφείς και φιλόσοφοι. Γι’ αυτό δεν πρέπει ποτέ να περιμένουμε πως θα ήταν δυνατό σε μια σύντομη συζήτηση, για μια φορά να πετύχουμε απόλυτη σαφήνεια του ζητήματος αυτού. Χρειάζεται ύστερα από την πρώτη συζήτηση πάνω σ’ αυτό να σημειώσετε τα σημεία που δεν καταλάβατε ή είναι ασαφή, για να επανέλθουμε σ’ αυτά για δεύτερη, Τρίτη, τέταρτη φορά, ώστε ό,τι έμεινε ακατανόητο να το συμπληρώσουμε και να το εξηγήσουμε παρακάτω, πράγμα που θα γίνει τόσο με το διάβασμα, όσο και με τις ξεχωριστές διαλέξεις και συζητήσεις. Ελπίζω πως θα κατορθώσουμε να συγκεντρωθούμε ακόμη μια φορά, και τότε πάνω σε όλα τα συμπληρωματικά ζητήματα θα μπορέσουμε να ανταλλάξουμε γνώμες και να ελέγξουμε τι έμεινε περισσότερο σκοτεινό. Ελπίζω επίσης ότι, εκτός από τις συζητήσεις και τις διαλέξεις, θα αφιερώσετε συμπληρωματικά ορισμένο καιρό για να διαβάσετε έστω και μερικά από τα κυριότερα έργα του Μαρξ και του Ενγκελς. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στον κατάλογο της βιβλιογραφίας και των βοηθημάτων που διαθέτει η βιβλιοθήκη σας για τους μαθητές της σοβιετικής και της κομματικής σχολής, δεν υπάρχει αμφιβολία πως θα βρείτε τα βασικά αυτά έργα, και παρόλο που η δυσκολία της διατύπωσης ίσως να φοβίσει μερικούς, πρέπει πάλι να προειδοποιήσω ότι δεν πρέπει να ανησυχεί αυτό. Ο,τι θα είναι δυσνόητο στο πρώτο διάβασμα, θα γίνει κατανοητό στο δεύτερο διάβασμα, ή όταν θα εξετάσετε το ζήτημα, ξεκινώντας από μια διαφορετική κάπως πλευρά, γιατί, το ξαναλέω ακόμη μια φορά, το ζήτημα είναι τόσο σύνθετο και το μπέρδεψαν τόσο οι αστοί επιστήμονες και συγγραφείς, ώστε όποιος θέλει να μελετήσει το ζήτημα αυτό σοβαρά και να το αφομοιώσει μόνος του, είναι απαραίτητο να καταπιαστεί μ’ αυτό αρκετές φορές, να επανέλθει σ’ αυτό ξανά και ξανά, να μελετήσει το ζήτημα από διάφορες πλευρές για να αποκτήσει μια ξεκάθαρη και σταθερή αντίληψη. Και θα σας είναι πιο εύκολο να επανέρχεστε στο ζήτημα αυτό γιατί είναι τόσο βασικό, τόσο θεμελιακό ζήτημα της όλης πολιτικής ώστε, όχι μόνο σε μια τέτια θυελλώδη, επαναστατική εποχή σαν αυτή που ζούμε εμείς τώρα, αλλά και στην πιο ειρηνική εποχή, κάθε μέρα σε οποιαδήποτε εφημερίδα που θα ασχολείται με οποιοδήποτε οικονομικό ή πολιτικό ζήτημα, θα συναντάτε πάντα το ερώτημα: τι είναι κράτος, πού βρίσκεται η ουσία του, ποια είναι η σημασία του και ποια η θέση του Κόμματός μας, του Κόμματος που παλεύει για την ανατροπή του καπιταλισμού, του Κόμματος των κομμουνιστών, ποια είναι η θέση του απέναντι στο κράτος - κάθε κέρα θα επανέρχεστε στο ζήτημα αυτό για τον ένα ή τον άλλο λόγο. Και το πιο βασικό είναι σαν αποτέλεσμα της μελέτης, των συζητήσεων και των διαλέξεων που θα ακούσετε για το κράτος, να αποκτήσετε την ικανότητα να καταπιάνεστε με το ζήτημα αυτό μόνοι σας, επειδή θα το προκαλούν οι πιο διαφορετικές αιτίες, θα το συναντάτε σε κάθε μικρό ζήτημα, στους πιο απρόβλεπτους συνδυασμούς, στις συζητήσεις και τις διαμάχες με τους αντιπάλους. Μόνο τότε, όταν μάθετε μόνοι σας να εξετάζετε το ζήτημα αυτό - τότε μόνο μπορείτε να πιστεύετε ότι είστε αρκετά σταθεροί στις πεποιθήσεις σας και αρκετά ικανοί να τις υπερασπίζεστε με επιτυχία μπροστά σε οποιονδήποτε και οποτεδήποτε.

Κεσάτια...

Δημόσια ικανοποίηση αλλά και παρασκηνιακός σκεπτικισμός κυριαρχεί στον ΣΥΡΙΖΑ: οι εγγραφές μελών στις οργανώσεις - έγιναν το Σαββατοκύριακο - αποδείχτηκαν κατώτερες των προσδοκιών. Σύμφωνα με πηγή της ηγετικής ομάδας του κόμματος θα υπάρξει αύξηση της τάξεως του 5%-8% των μελών, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις έμπειρου περί τα οργανωτικά στελέχους ο αριθμός των μελών του κόμματος πρόκειται να τριπλασιαστεί και θα φτάσει τα 30.000-35.000 μέλη.

Ο αριθμός όσων πήγαν να εγγραφούν και ταυτόχρονα να ψηφίσουν στις κάλπες των περίπου 350 οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ πανελλαδικά δεν θυμίζει πάντως σε τίποτα τα 300.000 μέλη του ΠΑΣΟΚ και τους ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους της Ιπποκράτους σε εσωκομματικές ψηφοφορίες της τελευταίας πενταετίας.

Από τις κάλπες του Σαββατοκύριακου και τις σημερινές κάλπες στους χώρους εργασίας (κλαδικές) θα προκύψουν οι περίπου 3.000 αντιπρόσωποι στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.

«ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΙ». 
Οπως υποστηρίζουν από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ για τη μάλλον υποτονική, σε σύγκριση με όσα συμβαίνουν στη χώρα, προσέλευση των υποστηρικτών του κόμματος ευθύνονται δύο πράγματα: πρώτον, η ταχύτητα με την οποία αποφασίστηκε η μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ-Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο από κόμμα συνιστωσών σε ενιαίο κόμμα και δεύτερον, ότι ο κόσμος που ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ (σχεδόν 1.600.000 πολίτες) στις τελευταίες εκλογές φαίνεται πως διατηρεί ακόμα επιφυλάξεις ή «δεν είναι έτοιμος να ριζοστικοποιηθεί» [sic] όπως λένε στην Κουμουνδούρου.

Η απροθυμία των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ να στηρίξουν το κόμμα και μέσα από τις οργανώσεις του, πάντως, σύμφωνα με κορυφαίο στέλεχος με «πασοκογενή» προέλευση, αποδίδεται στη «φυσική και πνευματική κόπωση του κόσμου από τις μνημονιακές πολιτικές». Οπως τονίζει το ίδιο στέλεχος, «ο κόσμος είναι τόσο κουρασμένος, απογοητευμένος και αηδιασμένος με όσα συμβαίνουν, που δύσκολα πλέον μπορεί να δώσει και λίγο από τον χρόνο του για να ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική».

Πηγή: Τα Νέα

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Ο άνθρωπος που δεν άντεξε την πίεση

Δεν ξέρω αν το πρόσεξε κανείς, αλλά ένας άνθρωπος με σαφές πρόβλημα αντίληψης της πραγματικότητας και ροπή προς τις ψευδαισθήσεις μεγαλείου προσποιείται τον πρωθυπουργό και απευθύνει ακατάληπτα διαγγέλματα στο "λαό." Κάποιος Χριστιανός να τον μαζέψει! Τι έχει απογίνει η συμπόνοια για τον άτυχο συνάνθρωπο σ' αυτή τη χώρα;

  
«Χθες έκλεισε και τυπικά – έκλεισε οριστικά – μια πολύ γκρίζα, μια πολύ σκοτεινή περίοδος για την Ελλάδα.
Μια περίοδος διάχυτης απαισιοδοξίας στο εσωτερικό, διάχυτης αναξιοπιστίας διεθνώς, και γενικευμένης αβεβαιότητας για το μέλλον της χώρας μας.
Μια περίοδος που μας πήγαινε πίσω και που μας απειλούσε άμεσα και ως χώρα και ως κοινωνία.
Η Ελλάδα κατάφερε να ξανακερδίσει την αξιοπιστία της.
Κατάφερε ακόμα, να μετατρέψει ένα πρόγραμμα ατέλειωτης λιτότητας, σε πρόγραμμα που τολμά μεταρρυθμίσεις και οδηγεί σε Ανάπτυξη.
Κατάφερε να θέσει τις βάσεις ώστε το Ελληνικό χρέος – το πιο βασανιστικό και αποσταθεροποιητικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα – να ξαναγίνει βιώσιμο.
Κατάφερε να διασφαλίσει την παραμονή μας στο ευρώ. Γιατί έξω από το ευρώ, τα δεινά θα γίνονταν πολύ χειρότερα για όλους και οι απειλές κατά της χώρας πολύ μεγαλύτερες. Και πολύ πιο άμεσες.
Η συμφωνία που επιτεύχθηκε χθες εξασφαλίζει άμεση εκταμίευση κεφαλαίων μεγαλύτερη από τη δόση των 31 δισεκατομμυρίων. Γύρω στα 34,5 δισεκατομμύρια…
Για πρώτη φορά μόνο το 10% θα πάει για πληρωμές τόκων και χρεολυσίων. Τα υπόλοιπα, θα μείνουν με τον ένα ή τον άλλον τρόπο μέσα στη χώρα.
Και γύρω στα 7 δισεκατομμύρια θα πάνε άμεσα στην Οικονομία! Με πληρωμές για την κάλυψη του φετινού ελλείμματος και με επιστροφή οφειλών του δημοσίου στους ιδιώτες από προηγούμενες χρονιές.

Το Κοάν της ημέρας

"Γεμάτο φεγγάρι, άδειο μυαλό". Ζεν σύνθεση.

"...Ένα κόμμα που σπάει τις συμβάσεις, τα προσχήματα και την υποκρισία του πολιτικού καθωσπρεπισμού που στρέφει τον κόσμο μακριά από την πολιτική. Ένα κόμμα που μιλά όπως νιώθει και όχι όπως νομίζει ότι θα έπρεπε να νιώθει για να γίνει αποδεκτό. Και, κυρίως, ένα κόμμα που νιώθει. Όχι ένα κόμμα νέου τύπου, αλλά ένα νέου τύπου κόμμα." 
"Από το κόμμα νέου τύπου, στο νέου τύπου κόμμα."
Αλ. Μπίστης, Αυγή


LRs favorite LPs: Grizzly Bear, Horn of Plenty (2004). 1-7

Εταιρεία:  Kanine
Συνθέσεις, εκτελέσεις, όργανα: Όλα Ed Droste, με την συνδρομή του Christopher Bear στην παραγωγή

01. Deep Sea Diver


Πορίσματα από την έρευνα για τις πεποιθήσεις των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ

1. Ο αρχικός ΣΥΡΙΖΑ ήταν βασισμένος στο συγκροτητικό συμβόλαιο μιας ιδεολογικά χαλαρής οριζόντιας συμμαχίας διάφορων (και ετερογενών) ρευμάτων της "νέας αριστεράς" (ευρωκομμουνισμού, νεο-τροτσκισμού, ακαδημαϊκού αριστερισμού, κλπ) και της οικολογίας.  Η διαδικασία αποσύνθεσης στην οποία οδηγήθηκαν τα παραδοσιακά κόμματα λόγω της κρίσης απελευθέρωσε ετερογενείς ομάδες με πολύ ευρύτερο και ανταγωνιστικά αντιφατικό φάσμα ιδεολογιών. Οι ομάδες αυτές προσκολλήθηκαν στο κόμμα που φαινόταν ικανό να "αντέξει" την ιδεολογική ετερογένεια, ακριβώς λόγω της αρχικής συγκροτητικής δομής του. Αυτό σημαίνει ότι η αρχική χαλαρή οριζόντια συμμαχία εντός της ευρύτερης αναθεωρητικής αριστεράς έχει "ξεχειλωθεί" σε εκθετικά μεγαλύτερο σημείο: στη διαδικασία, και για να γίνει διαχείριση της τεράστιας ιδεολογικής ετερογένειας που έχει ανακύψει, οι πρότερες διαφορές ανάμεσα σε συνιστώσες με διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές εξαλείφθηκαν αναγκαστικά, και οι αρχικές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ απορροφήθηκαν, ουσιαστικά, στο κεντρικό όχημα του ΣΥΝ, του οποίου αρχικά υποτίθεται ότι ήταν χαλαροί σύμμαχοι και δορυφόροι. Τα πρόσφατα λόγια του Π. Λάμπρου της ΑΚΟΑ είναι χαρακτηριστικά της διαδικασίας πολτοποίησης στην οποία υπέβαλλε τις αρχικές συνιστώσες η μαζική εισροή πολύ πιο ετερόκλητων στοιχείων: "οι δικές μας ιδέες είναι και οι ιδέες άλλων και των άλλων είναι, πλέον, και δικές μας."

2. Η αρχική επιδίωξη του οργανωτικού σχήματος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ήταν η πολιτική συνύπαρξη, σε ενσυνείδητη αντίθεση με τον παραδοσιακό δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Η πολιτική συνύπαρξη συνεπάγεται απουσία φιλοδοξίας για εξάλειψη των διαφορών. Καλούμενη να αντιμετωπίσει τις ιδεολογικά ετερογενείς μάζες που συνέρρευσαν στο κόμμα σε δύο φάσεις, στις 5 Μάη και στις 17 Ιούνη, η φιλοσοφία αυτή βρίσκεται απέναντι σε αξεπέραστα προβλήματα: η "συνύπαρξη" δεν μπορεί να είναι βάση "κόμματος εξουσίας", κι έτσι είναι αναγκαίο να βρεθεί βάση ιδεολογικής ενότητας. Τέτοια βάση όμως δεν μπορεί να βρεθεί με ασκήσεις ισορροπίας στη ρητορική και στη φρασεολογία, αν και αυτή ήταν η ως τώρα επιδίωξη της ηγεσίας του όλου σχηματισμού στον ΣΥΝ. Αποτελεί αποτέλεσμα κοινωνικών διεργασιών, οι οποίες προφανέστατα, όπως μαρτυρά ξεκάθαρα η έρευνα, δεν έχουν φέρει κανένα τέτοιο αποτέλεσμα. Χωρίς κοινωνικές διεργασίες, οι προσπάθειες συγκερασμού τεράστιων αντιφάσεων στα λόγια έχουν ως μοναδικό αποτέλεσμα την μετάφραση των αντικειμενικών αντιφάσεων στην ρητορική--δηλαδή, μια κωμικά αντιφατική ή και ασυνάρτητη ρητορική.

Έρευνα για τις πεποιθήσεις των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ

Ο ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΥΡΟΥ* 

Η αυξημένη εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ από τις πρόσφατες εκλογές μέχρι σήμερα δεν μπορεί παρά να έλκει το ενδιαφέρον όλων των αναλυτών, καθώς μεταξύ άλλων το φαινόμενο διαδραματίστηκε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.

Διαπιστώθηκε και στο Exit Poll της ημέρας των εκλογών, αλλά διαπιστώνεται και σήμερα, ότι τα κοινά που αυξάνουν τη δυναμική του συγκεκριμένου κόμματος είναι κυρίως α) Άτομα ηλικίας 18-54 ετών, με την ηλικία των 45-54 να εμφανίζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον μιας και μέχρι το πρόσφατο παρελθόν αποτελούσε προνομιακό χώρο κεντροδεξιών ιδεολογιών. β) Κάτοικοι μεγάλων αστικών κέντρων με ιδιαίτερη έμφαση στην Αθήνα γ) Δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, αλλά και αυτοαπασχολούμενοι που είναι σημαντικά κοινά του εργασιακά ενεργού πληθυσμού της χώρας δ) Πολίτες με τεχνική, ανώτερη και ανώτατη μόρφωση.

Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως έχουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ με βάση πρόσφατα δημοσκοπικά στοιχεία (Βαρόμετρο Real News) σχετικά με 1) Θέματα ευρώ και χρεωκοπίας της χώρας 2) Κυβερνησιμότητα ΣΥΡΙΖΑ / Α. Τσίπρα. 3) Στάση απέναντι στα μέτρα 4) Στάση απέναντι σε θέματα μεταναστών.

Αρχίζοντας από τα θέματα ευρώ / χρεωκοπίας διαπιστώνεται μια αντίφαση καθώς το 64% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ δεν πιστεύουν ότι θα υπάρξει έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, ενώ την ίδια στιγμή το 58% δηλώνουν ότι υπάρχει ενδεχόμενο χρεωκοπίας, όταν το αντίστοιχο ποσοστό για τον «μέσο» Έλληνα είναι 49,5%. Η πρώτη άποψη είναι αντίκτυπος της γενικής «αυτο-εκπληρούμενης» επιθυμίας να μην φύγει η χώρα από το ευρώ, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι γραμμή του κόμματος είναι πως οι εταίροι δεν θα ρισκάρουν μια έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Ανακοίνωση Σωματείου Εργαζομένων στην Επιχείρηση Phone Marketing SA

Σωματείο Εργαζομένων στην Επιχείρηση Phone Marketing SA
Συνάδελφοι,

Εμείς οι εργαζόμενοι του τηλεφωνικού κέντρου της Phone Marketing που για 114 ημέρες από το Μάρτη του 2012 έως και τον Ιούλιο βρισκόμασταν σε απεργία, ενάντια στην εκ περιτροπής απασχόληση που μας επέβαλε ο εργοδότης μας μ’ ένα 8ωρο εργασίας επί πενθημέρου, αναγκαστήκαμε για ακόμα μία φορά να προβούμε σε απεργιακές κινητοποιήσεις από την Τρίτη 30/10/12 έως και σήμερα, ενάντια στη δεύτερη προσπάθεια της Διοίκησης να μας επιβάλλει ξανά το ίδιο μέτρο. Με εργασία δηλαδή ενός 8ώρου την εβδομάδα και 130 ευρώ μισθό το μήνα. 

Θεωρούμε ότι η επανάληψη του μέτρου γίνεται εκδικητικά επειδή η πλειοψηφία των εργαζομένων αρνήθηκε να υπογράψει την ισχύουσα συλλογική σύμβαση εργασίας με τα νέα μισθολόγια που συνεπάγεται νέα ραγδαία μείωση μισθών στους ήδη μειωμένους μισθούς που παίρνουμε από τη λήξη της απεργίας και μετά. Με το πρόσχημα της εθνικής σωτηρίας, η τριμερής συγκυβέρνηση με τη σύμπραξη των ντόπιων και διεθνή αφεντικών λεηλατούν καθημερινά το σύστημα υγείας-περίθαλψης, παιδείας και τα στοιχειώδη εργασιακά, κοινωνικά και πολιτικά μας δικαιώματα μέχρι το φυσικό μας περιβάλλον προσπαθώντας κατά αυτό τον τρόπο να μας οδηγήσουν στην εξαθλίωση και στην παραίτηση από το δικαίωμα μας να ζήσουμε μια έντιμη και αξιοπρεπή ζωή.

Σίγουρα η μάχη αυτή που αποφασίσαμε να δώσουμε για ακόμη μια φορά είναι για εμάς δύσκολη, αλλά απέναντι στο εκβιαστικό δίλημμα της εργοδοσίας με τις ευλογίες της κάθε κυβέρνησης σωτηρίας και των μνημονίων της να ζήσουμε σα δούλοι, δε μας μένει άλλη επιλογή από το να αντισταθούμε και να προτάξουμε την οργάνωση από τα κάτω, με τους εργαζόμενους συσπειρωμένους στα σωματεία τους, επιχειρησιακά και κλαδικά, συνδιαμορφώνοντας και συμμετέχοντας όλοι μαζί στη κάθε στιγμή του αγώνα, ενωμένοι με στενούς δεσμούς αλληλεγγύης. Δε ζητάμε τίποτα παραπάνω από τα αυτονόητα: Ζωή, όχι επιβίωση, με αξιοπρέπεια για εμάς και την οικογένεια μας.Απαιτούμε:

- Να αρθεί το μέτρο της εκ περιτροπής απασχόλησης
- Καμία επιπλέον μείωση μισθών από αυτήν που μας επιβλήθηκε τον Ιούλιο του 2012, με μειώσεις 15% βάση της παλαιάς Ε.Γ.Σ.Σ.Ε.

Διεκδικούμε:

-Υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας που να κατοχυρώνει το μισθό μας και τα δικαιώματα μας.
“Χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δεν δόθηκαν ποτέ”

22/11/2012

Πηγή: Syndicalaizer

Μίλησε κανείς για σεξισμό;

Σεξιστές δεν λείπουν, ούτε έλειψαν ποτέ, από την ελληνική Βουλή. Δεν είναι μόνο ο Πέτρος Τατσόπουλος ή σύσσωμη η Χρυσή Αυγή, ούτε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης με τα κατεβασμένα παντελόνια του κι άλλα ακόμη χυδαιότερα υπονοούμενα, ούτε ο Σωκράτης Ξυνίδης με την αλήστου μνήμης «καλτσοδέτα» του, που απευθυνόταν στην κα. Εύα Καϊλή, ή ο Γρηγόρης Ψαριανός που ουκ ολίγες φορές έχει διαφημίσει το αντριλίκι του. Δεν λείπουν ούτε από το ΚΚΕ.
Ε. Γιαννοπούλου, Red Notebook

...νομίζω πως είναι πλέον ξεκάθαρο ότι το ΚΚΕ δεν δημιουργεί ρωγμές στο σύστημα. Δεν ξέρω, ούτε και με ενδιαφέρει, αν θέλει, πάντως σίγουρα δεν μπορεί. Πιθανά να φταίνε γι’ αυτό οι σκόνες που κάθονται πάνω του. Γι’ αυτό και το δικό μου δώρο για τα γενέθλια είναι ένα σουΐφερ.
"Αλέκα, να ένα σουϊφερ." Left.gr

Eurogroup: Άγρια παζάρια για συγκυριακούς συμβιβασμούς

Στα «τελευταία βήματα» για την επίτευξη του μεταξύ τους συγκυριακού συμβιβασμού, ευελπιστούσαν με τις επίσημες δηλώσεις τόσο οι υπουργοί Οικονομίας της Ευρωζώνης όσο και η πλευρά του ΔΝΤ, προσερχόμενοι στο Eurogroup που συνεχίζονταν μέχρι αργά το βράδυ της Δευτέρας. Είχαν προηγηθεί το Σαββατοκύριακο εντατικά παζάρια, που πήραν και τη μορφή της τηλεδιάσκεψης ανάμεσα στους 17 υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης.

Στην «ανάγκη εκταμίευσης της επόμενης δόσης» αναφέρθηκε, προσερχόμενος στο Γιούρογκρουπ, ο κοιναγορίτης Επίτροπος Ο. Ρεν, με στόχο, όπως είπε, να «αρθούν οι αβεβαιότητες που εξακολουθούν να υπάρχουν». Κάλεσε τα κράτη της λυκοσυμμαχίας και το ΔΝΤ να «κάνουν τα τελευταία βήματα, προκειμένου να βρεθεί λύση», στο πλαίσιο της δρομολογούμενης «πολιτικής απόφασης».

«Είμαστε έτοιμοι για λύση, πιστεύω ότι θα φτάσουμε σε αυτήν απόψε», υπογράμμισε ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Β. Σόιμπλε, προσθέτοντας ότι «το ΔΝΤ δεν θα αποχωρήσει από το ελληνικό πρόγραμμα». Στο ίδιο μήκος ο υπουργός Οικονομικών της γαλλικής κυβέρνησης Π. Μοσκοβισί, προσήλθε με τη δήλωση πως «μια συμφωνία είναι άμεσα εφικτή», ότι η απόσταση έχει διανυθεί στο 95%.

Οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί διαφαίνονται και στη δήλωση του Μοσκοβισί, που σημείωσε ότι «αν ανοίξουμε τη συζήτηση στα σημεία που ήδη υπάρχει συμφωνία, υπάρχει κίνδυνος να τεθούν τα πάντα από μηδενική βάση». Η επικεφαλής του ΔΝΤ, Κ. Λαγκάρντ, υποσχέθηκε «εποικοδομητική εργασία», με στόχο να βρεθεί «λύση που θα είναι αξιόπιστη για την Ελλάδα».

Annie Lacroix-Riz—Λεόν Μπλουμ (I)

Λεόν Μπλουμ και η πρακτική τής εξουσίας (I) — Annie Lacroix-Riz [pdf]
Πηγή: Waltendegewalt

Ο Λεόν Μπλουμ, εικονική μορφή τού SFIO[i] και τού διάδοχου σχήματός του, τού σοσιαλιστικού κόμματος, ανήκει στο στρατόπεδο τής αλλαγής ή σε αυτό τού κοινωνικοοικονομικού και πολιτικού κατεστημένου; [Κατά πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα η αντίληψη που τον θέλει] «πολιτικό τής ανατροπής», που υποχρεώθηκε να παραιτηθεί από τον στόχο τής «κατάκτησης τής εξουσίας» κάτω από την πίεση αντίπαλων δυνάμεων και να αρκεστεί απλώς στη «νομή τής εξουσίας»; Ο Λεόν Μπλουμ, καλλιεργημένο μέλος τής μεσοαστικής τάξης, συγκαταλέχθηκε στις τάξεις τής αριστεράς, όταν συμπαρατάχθηκε με τους υποστηρικτές τού Ντρέιφους. Η στάση του την περίοδο μετά το 1914 τον κατέταξε στη δεξιά πτέρυγα τής αριστεράς, στην «αριστερά» τής Ιερής Ένωσης, θέση που διατήρησε επάξια και κατά την μεταπολεμική περίοδο. Τον Δεκέμβριο τού 1920, ανέλαβε να γίνει ο ενσαρκωτής τής «παλιάς σχολής» σοσιαλδημοκρατίας, που ήταν πλήρως αντίθετη προς το εγχείρημα των μπολσεβίκων, τους οποίους ο ίδιος δεν έπαψε σε όλη του τη ζωή να αντιμετωπίζει με εχθρότητα — εχθρότητα που, όπως ισχυρίζονται οι βιογράφοι του, μεταξύ των οποίων και ο Ίλαν Γκράιλσαμερ, πήγαζε από έναν «κριτικό προβληματισμό ηθικού χαρακτήρα». Η νοοτροπία του αυτή χρωμάτισε και την μεταγενέστερη πορεία του, όταν ανέλαβε την πολιτική διεύθυνση τής εφημερίδας τού SFIO, Le Populaire, θέση που του εμπιστεύθηκε το κόμμα μετά τη διάσπαση, μετατρέποντάς την έτσι σε βήμα διακίνησης αντιμπολσεβίκικων ιδεών. Απόδειξη τής ίδιας νοοτροπίας ήταν και η διάκριση που εισήγαγε το 1926 μεταξύ «κατάληψης» και «νομής» τής εξουσίας — αναβίωση με νέους όρους τής παλιάς διαμάχης μεταξύ «επανάστασης» και «αφοσίωσης στο καπιταλιστικό σύστημα» — όπως επίσης και η μεταγενέστερη υποστήριξή του στο εγχείρημα τής «κρατικής μεταρρύθμισης» σε πλήρη εναρμόνιση με τις επιδιώξεις εκείνων που κρατούσαν τα ηνία τής γαλλικής οικονομίας και κοινωνίας.[1] Ανεξάρτητα από τους κραδασμούς και τις κρίσεις που σημάδεψαν τη ζωή τής σοβιετικής Ρωσίας (και κατόπιν τής ΕΣΣΔ), το αντιμπολσεβίκικο πάθος του δεν περίμενε τον θρίαμβο τού Στάλιν για να εκδηλωθεί.

Παρ’ όλ’ αυτά, μετατράπηκε σε σύμβολο τής αριστεράς, όταν, έχοντας αναδειχθεί στις εκλογές τού ’36 επικεφαλής τού γαλλικού κράτους και ερχόμενος αντιμέτωπος με τις μεγαλύτερες εργατικές απεργίες στην ιστορία τής Γαλλίας, υποχρεώθηκε να αναγνωρίσει τα αιτήματα των εργαζομένων και να προβεί σε κοινωνικές παραχωρήσεις ανάλογες με την έκταση των κινητοποιήσεων. Εκτός απ’ αυτή τη «θετική» ένδειξη, δύο τουλάχιστον «αρνητικές» ενδείξεις τον κατατάσσουν στο στρατόπεδο τής αριστεράς. 1° Αποτέλεσε το αντικείμενο τού ανοιχτού και παθολογικού μίσους μιας αποχαλινωμένης δεξιάς, η οποία, κατά τη δεκαετία τού 1930, απέρριψε την κληρονομιά τού Διαφωτισμού και μεταπήδησε στο άρμα ενός λυσσαλέου αντισημιτισμού: ο δημόσιος διασυρμός «τού εβραίου Μπλουμ» αρκούσε για να αποδείξει ότι δεν ανήκε στο στρατόπεδο των ισχυρών. Η εξαιρετική βιαιότητα τής αντισημιτικής επίθεσης τής οποίας έγινε στόχος διέλυσε τις όποιες υποψίες περί «μετριοπάθειας» που προκάλεσαν οι πολιτικές του επιλογές από τις αρχές ήδη τού 20ού αιώνα. Αφότου μάλιστα η δεξιά, σύμπασα, εξίσωσε τη συμφωνία τής Ματινιόν με τον «κόκκινο κίνδυνο», η κατηγορία τής υπόθαλψης των ταραχών ήρθε να προσθέσει την τελική πινελιά στο πορτραίτο τού «ριζοσπάστη» Μπλουμ. 2° Παρά το γεγονός ότι έχει καθιερωθεί στην κοινή συνείδηση ως ο κατεξοχήν εκφραστής τού κοινωνικού προοδευτισμού τής διετίας 1936-1937, ωστόσο, είτε πρόκειται για το δημόσιο είτε για τον ιδιωτικό του βίο, η περίοδος τής πρώτης θητείας του ως επικεφαλής τού υπουργικού συμβουλίου, όπως εξάλλου και αυτή τής διετίας 1946-1947, δεν συνδέθηκε με κανένα θετικό επίτευγμα στο πεδίο τής αντιφασιστικής ή τής εν γένει αριστερής πολιτικής. Ο ίδιος ωστόσο κατέβαλε ιδιαίτερη προσπάθεια προκειμένου να κατασκευάσει για τον εαυτό του το πορτραίτο ενός κατατρεγμένου πολιτικού τής αριστεράς που υποχρεώθηκε κάτω από την πίεση εξαιρετικά αντίξοων συνθηκών να απαρνηθεί τις ειλικρινείς δεσμεύσεις του για βαθιές μεταρρυθμίσεις, όπως επίσης και τη διεθνιστική του ιδεολογία: — ανήμπορος, καταβεβλημένος, συντετριμμένος από τις ενοχές του για το γεγονός ότι υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει στη μοίρα της τη δημοκρατική Ισπανία, αλλά και για το ότι είδε με «κρυφή ανακούφιση» να επιφυλάσσεται η ίδια μοίρα στην Τσεχοσλοβακία· αναγκασμένος εκ των πραγμάτων να επιλέξει, κατά τη μεταπολεμική περίοδο, έναν «τρίτο δρόμο» ανάμεσα στα δύο αντικρουόμενα μοντέλα τού αμερικανικού καπιταλισμού και τού σοβιετικού ολοκληρωτισμού, ή ακόμα να προτείνει στους εργαζόμενους να συμβιβαστούν με τα σκληρά μέτρα τής μεταπολεμικής ανασυγκρότησης, όπως άλλωστε έκανε και το 1937, όταν υπέκυψε ξανά στις πιέσεις προκειμένου να συναινέσει με τις προτάσεις τής τότε κυβέρνησης για «πάγωμα» των μεταρρυθμίσεων.

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Αλέκα Παπαρήγα-Για το περιεχόμενο της εργατικής-λαϊκής εξουσίας

Από την ομιλία στην εκδήλωση για τα 94 χρόνια του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας:

Η εργατική λαϊκή εξουσία, η λαϊκή οικονομία είναι η μόνη εναλλακτική λύση στο βασανιστικό και βάρβαρο σήμερα. Θα έλθει και στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, με τη θέληση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

Τι έχει να φοβηθεί ο εργάτης, η εργάτρια, ο μισθωτός που δεν έχει μέσα παραγωγής, ο άνεργος, ο περιπλανώμενος νέος και νέα από τη λαϊκή εξουσία, οικονομία; Τίποτα. Θα χάσει μόνο τις αλυσίδες της ταξικής εκμετάλλευσης. Θα οργανώσει σε νέες βάσεις την οικονομία, την κοινωνία, σε όλα τα επίπεδα, αυτό είναι σήμερα το καινούργιο.

Η εργατική-λαϊκή εξουσία θα κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής στη βιομηχανία, στην ενέργεια-ύδρευση, στις τηλεπικοινωνίες, στις κατασκευές-επισκευές, τα μέσα μαζικών μεταφορών, το χονδρικό-λιανικό και εισαγωγικό-εξαγωγικό εμπόριο. Τις συγκεντρωμένες τουριστικές επισιτιστικές υποδομές, τις καπιταλιστικές αγροτικές εκμεταλλεύσεις.

Θα κοινωνικοποιήσει τη γη. Όσοι αγρότες έχουν χάσει τη γη τους θα εργάζονται στις κρατικές παραγωγικές μονάδες που θα επεξεργάζονται και θα παράγουν προϊόντα κατανάλωσης. Όσοι έχουν μικρή ιδιοκτησία γης θα ενταχθούν εθελοντικά και με κίνητρα στους αγροτικούς παραγωγικούς συνεταιρισμούς που θα προμηθεύονται από το κράτος πρώτες ύλες, για την καλλιέργεια. Θα προστατεύεται η παραγωγή τους από τις καταστροφές μέσω κρατικών υποδομών και με την επιστημονική στήριξη. Θα πωλούν την παραγωγή τους στο κράτος με βάση τον κεντρικό σχεδιασμό και στις κρατικά οργανωμένες λαϊκές αγορές με τιμές που θα καθορίζονται από το κράτος.

Η βιομηχανική και το μεγαλύτερος μέρος της αγροτικής παραγωγής θα πραγματοποιούνται από τον κοινωνικοποιημένο τομέα με εργατικό έλεγχο, σε όλη την κλίμακα της διεύθυνσης από τα κάτω προς τα επάνω.

Εκεί που η κοινωνικοποίηση δεν θα είναι υποχρεωτική, θα απαγορεύεται η χρησιμοποίηση ξένης εργασίας.

Through the Futurological Roadblock: Revolution, Counter-Revolution, Repetition


Antonis Balasopoulos
Through the Futurological Roadblock: Revolution, Counter-Revolution, Repetition
Παρουσίαση στο συνέδριο Through the Roadblocks, Λεμεσός, Κύπρος, 25 Νοεμβρίου 2012

In a bold and ambitious essay he published a few years ago, Kojin Karatani argued that one could make a scientific case for the phenomenon of historical repetition and claimed Marx as the first thinker of a “repetitive structure” in history.[i] There are at least two structures of historical repetition in modernity, Karatani contended, and both of them actively and seriously preoccupied Marx: repetition at the level of the state, a phenomenon that lies at the core of Marx’s analysis in the Eighteenth Brumaire, and which concerns the cycle of state transformation from empire to nation and back to empire; and repetition in capital, which concerns the phenomenon, vital for Marx’s Capital, of periodic crises of capitalist accumulation. On the basis of plotting the interplay between these two types of repetition, Karatani proceeds to map the “world-historical stages of state capitalism” by suggesting that a more or less regular pattern of alternation between liberalism and imperialism as dominant modes of global economic policy can be traced in the sixty-year intervals that punctuate the period between 1750 and 1990.

This periodization, in turn, tends to render visible a third type of repetitive structure: revolution.  For as Karatani suggests, “countermovements against the state and capitalism have changed in accordance with the world-historical stages of state and capital” and thus exhibit parallel patterns of recursion. 1848 and 1968, emerging exactly 120 years (or two 60-year cycles) apart from each other, are both “civil society” revolutions, ones that do not put on the agenda the prospect of seizing state power. They are, Karatani, argues, both “type B” revolutions, the kinds of revolution that emerge during liberal stages in capitalist expansion. 1789 and 1917, on the other hand, separated by some 128 years from each other, are both state revolutions, ones that focus on taking hold of and transforming state power. Constituting “type A” revolutions, they correspond to imperialist stages of capitalist development and tend to either immediately precede or immediately follow upon war (indeed, they mark moments of passage between international and civil war).[ii]

Στις 5 Δεκέμβρη κυκλοφορεί το δεύτερο τεύχος της Μαρξιστικής Επιθεώρησης Praxis-Ανακοίνωση της Συντακτικής Επιτροπής

Τον περασμένο Απρίλιο ανακοινώθηκε η δημιουργία της εξαμηνιαίας Επιθεώρησης Κριτικών Κοινωνικών Ερευνών Praxis, που κυκλοφόρησε σε ηλεκτρονική μορφή. Ήδη από το πρώτο τεύχος η συντακτική επιτροπή είχε ανακοινώσει ότι στην επιθεώρηση θα δημοσιεύονται άρθρα, τα οποία συμβάλλουν στη μη απολογητική και εμμενή κριτική ανάλυση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, τόσο ως έννοια όσο και ως – εθνική και διεθνή πραγματικότητα, ή/και ανιχνεύουν, επί αυτής της βάσης, τους όρους υπέρβασής του. Με δεδομένες τις κρίσιμες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις της τελευταίας περιόδου και την σημασία της συμβολής στην επανεξόρμηση των κομμουνιστικών ιδεών, η συντακτική επιτροπή, ενόψει της έκδοσης του δεύτερου τεύχους, αποφάσισε τα εξής:

1) Την μετονομασία της επιθεώρησης σε Μαρξιστική, με τον υπότιτλο "για την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας, την εργατική εξουσία και την Κομμουνιστική προοπτική".

2) Την διεύρυνση της συντακτικής επιτροπής με κριτήριο την συμβολή σε θεωρητικά αλλά και σε πολιτικά άρθρα, κριτικές αντιπαραθέσεις κλπ.

3) Τον σταθερό προσανατολισμό στις δυνάμεις που πιστεύουμε ότι πρέπει να είναι ο πυρήνας γενικότερα αυτής της προσπάθειας, δηλαδή στις κομμουνιστικές δυνάμεις, για την δημιουργία ενός χώρου θεωρητικής και πολιτικής συσπείρωσης δυνάμεων. Η προσπάθεια αυτή έχει ως στόχο να συμβάλλει στην υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας και στην αντιπαράθεση με τα αστικά ιδεολογικά ρεύματα και τις απολογητικές θεωρίες του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος.

4) Την μετατροπή της εξαμηνιαίας έκδοσης σε τετραμηνιαία για να μπορεί να διατηρεί επαφή και με ζητήματα πολιτικής συγκυρίας που έτσι και αλλιώς δεν είναι ανεξάρτητα από τα θεωρητικά ρεύματα.

5) Την μετατροπή της έκδοσης από ηλεκτρονική σε έντυπη, ώστε να είναι προσβάσιμη και σε όσους δεν διατηρούν επαφή με το διαδίκτυο. Στο δεύτερο τέυχος που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες θα συμπεριλαμβάνονται και εργασίες του πρώτου τεύχους που δεν είχαν δημοσιευτεί μέχρι τώρα σε έντυπη μορφή.

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Περισσότεροι από 100 οι νεκροί εργάτες σε εργοστάσιο ρουχισμού στο Μπαγκλαντές

Από το ρεπορτάζ του BBC:

 ...Ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου αρνήθηκε κατηγορίες ότι το κτήριο ήταν επισφαλές για εργασία: "Είναι μια τεράστια απώλεια για το προσωπικό μου και το εργοστάσιό μου. Πρώτη φορά είχαμε πυρκαγιά σε οποιοδήποτε από τα εφτά μου εργοστάσια", δήλωσε στο AFP ο Delwar Hossain. Χρησιμοποιήθηκε αστυνομία και στρατός για να τεθεί υπό έλεγχο η κατάσταση καθώς χιλιάδες αγωνιώντων συγγενών των εργατών του εργοστασίου μαζεύτηκαν στον τόπο της τραγωδίας. "Πού είναι ο γιος μου;" φώναζε η Sabina Yasmine. Είπε πως είδε το πτώμα της νύφης της, που πέθανε στη φωτιά, αλλά ότι ο γιός της αγνοείται, αναφέρει το Associated Press. Εξέφρασε οργή για τους ιδιοκτήτες του εργοστασίου, τους οποίους κατηγόρησε για την πυρκαγιά. Οι θανατηφόρες πυρκαγιές είναι συχνές στον μεγάλο τομέα της βιομηχανίας ένδυσης στο Μπαγκλαντές. Τα χαλαρά μέτρα ασφάλειας, η κακής ποιότητας καλωδίωση και η υπερσυσσώρευση εργατών στα κτήρια θεωρούνται αιτίες για πολλές θανατηφόρες εργοστασιακές πυρκαγιές κάθε χρόνο. Τον Δεκέμβρη του 2010, ένα πρόβλημα στα καλώδια οδήγησε σε πυρκαγιά σε άλλο εργοστάσιο ρουχισμού στην ίδια βιομηχανική ζώνη, αφήνοντας τουλάχιστον άλλους 25 ανθρώπους νεκρούς.


Abercrombie & Fitch, JC Penney, Target, Carters Inc (Osh Kosh, B'Gosh), GAP Inc (GAP, Banana Republic και Old Navy), Phillips-Van Heusen Corporation (Calvin Klein και Tommy Hilfiger), VF Corporation (The North Face, Wrangler, Lee jeans).

Το Κοάν της ημέρας


Έχοντας υπόψη βέβαια τις εμπειρίες του παρελθόντος, αξιοποιώντας το μεγάλο απόθεμα εμπειρίας του πολιτικού εργατικού κινήματος σε όλες τις εκδοχές του, πρέπει να κάνουμε αυτό που λέει ο Μαρξ στη 18η Μπριμέρ: να αντλήσουμε την ποίησή μας από το μέλλον.

Η ποίηση, όπως καταλαβαίνει ο καθένας, είναι λόγος και τέχνη (όχι όμως λογοτεχνία, αλλά πολιτική). Αυτόν τον (δύσκολο) συνδυασμό λόγου και τέχνης πρέπει να βρούμε σήμερα στο πλαίσιο μιας νέας σύνθεσης. Σε αυτή τη σύνθεση μας προκαλεί και ο τίτλος που θέτετε και που είναι ακριβώς το ζητούμενο: το κόμμα του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα. Μιλώντας νομίζω και εκ μέρους όλων των συντρόφων του δικτύου αριστερών σοσιαλιστών Νέος Αγωνιστής μπορείτε να μας θεωρείτε στρατευμένους σε αυτό το εγχείρημα. Χωρίς όρους και χωρίς ανταλλάγματα.

Πολλοί σύντροφοι νομίζουν ότι αρκεί μια πρόσκληση για να έρθει ο κόσμος. Αυτό βέβαια δεν ισχύει. Δεν θα έρθει έτσι ο κόσμος. Εμείς πρέπει να πάμε να τον βρούμε. Έπειτα, οι συνθήκες έχουν αλλάξει ριζικά. Δεν προέχει η ιδεολογική κατήχηση, δεν απευθυνόμαστε σε άτομα. Πρέπει να απευθυνθούμε στην ανάγκη και την οργή.
Γ. Χατζηαντωνίου, "Οικοδομώντας νέο κόμμα για τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα", Αυγή

Ν. Μόττας-Το ΠΑΜΕ φταίει για όλα!

Το ΠΑΜΕ φταίει για όλα! 
Του Νικόλαου Μόττα.

Οι πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο πολυκατάστημα ΙΚΕΑ αποκάλυψαν μια καλά κρυμμένη αλήθεια. Το εργατικό κίνημα και το ΠΑΜΕ είναι οι υπεύθυνοι της κρίσης που ζούμε! Τα αστικά μέσα ενημέρωσης βρήκαν επιτέλους τον ένοχο! Μπορούμε με βεβαιότητα πλέον να πούμε πως για τις μειώσεις μισθών, τις απολύσεις, τις εξευτελιστικές ατομικές συμβάσεις εργασίας, τα λουκέτα των επιχειρήσεων, την ανασφάλιστη εργασία, την πτώση του τουρισμού, φταίει το ΠΑΜΕ...

Το έγραψαν άλλωστε και τα, αν μη τι άλλο, έγκυρα μνημονιακά φερέφωνα: “Ο νόμος του ΠΑΜΕ στα ΙΚΕΑ” έγραφε δυο μέρες πριν το ενημερωτικό capital.gr. Και να 'ταν μόνο τα ΙΚΕΑ; Ο νόμος του ΠΑΜΕ είναι παντού και απειλεί την προσπάθεια οικονομικής ανασυγκρότησης της χώρας, αυτήν που με τόσο κόπο, αίμα και δάκρυα, επιχειρεί ο κ.Σαμαράς και οι συγκυβερνήτες του. Το λένε μεγαλοδημοσιογράφοι των τηλεπαραθύρων, καλοπληρωμένοι αρθρογράφοι “κεντρώων” εφημερίδων, έγκυρες ιστοσελίδες, τσιριχτοί βουλευτές-βιβλιοπώλεις – ποιοί είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε τους φωτισμένους εργολάβους της διάσωσης του Καπιταλισμού;

Να δούμε λοιπόν γιατί και πως ο “νόμος του ΠΑΜΕ” (και αυτή η κακή συνήθεια των εργαζόμενων να διεκδικούν καλύτερους όρους και συνθήκες εργασίας) διαλύει τη χώρα, απειλεί την οικονομία και την πετυχημένη συνταγή των μνημονίων.

− Το ΠΑΜΕ “ξεσηκώνει” τους εργαζόμενους του ΙΚΕΑ σε απεργία, παρακωλύοντας την εύρυθμη λειτουργία του πολυκαταστήματος. Και γιατί γίνεται όλο αυτό το σκηνικό που απειλεί να τινάξει στον αέρα τις εν Ελλάδι επιχειρηματικές δραστηριότητες της σουηδικής εταιρείας; Διότι η εταιρεία προχωρά σε μειώσεις μισθών έως και 11%, απαιτεί απ' τους εργαζόμενους να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις εργασίας απειλώντας, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, με απόλυση... Λεπτομέρειες, δηλαδή.

Είναι που φταίει και αυτή η “δυσμενής οικονομική συγκυρία”. Τόσο “δυσμενής” που τα ετήσια καθαρά κέρδη της ΙΚΕΑ το 2011 ήταν... μόλις 3 δισ. ευρώ. Την ίδια χρονιά που η εταιρεία άνοιξε επτά νέα καταστήματα, τα λειτουργικά της έσοδα αυξήθηκαν σε 3,76 δισ. ευρώ από 3,27 δισ. ευρώ, ενώ οι συνολικές πωλήσεις ανήλθαν σε 25,2 δισ. ευρώ.

Κοκτέιλ Μολότωφ #265

Η πολιτική χωρίς κομμουνιστικό κόμμα, Κύπρος 2012:

ΑΚΕΛ: Χάρη σε μας, η χώρα μας υπέγραψε επιτέλους και αυτή Μνημόνιο!
ΔΗΣΥ: Αν δεν ήμασταν εμείς, να δούμε τι Μνημόνιο θα υπογράφατε!
ΔΗΚΟ: Έχε χάρη που σας στηρίξαμε εμείς, αλλιώς ούτε στην ΕΕ δεν θα μπαίναμε!
ΕΔΕΚ: Ας μην μαλώνουμε, τέλος καλό όλα καλά!
ΕΥΡΩΚΟ: Σιγά το Μνημόνιο, εγώ αν ήμουν κυβέρνηση θα υπέγραφα πέντε τέτοια Μνημόνια!
ΕΛΑΜ: Ώρα για αντιμνημονιακό μέτωπο! Ας σαλπίσουμε την αντίσταση σε μετανάστες και Τουρκοκύπριους! Κάτω οι δυνάστες μας!
Εξωκοινοβούλιο: Εμείς τα λέγαμε. Ένας ΣΥΡΙΖΑ θα μας σώσει!

Κυπριακός κλαυσίγελως...

«Hut ab vor Christofias!» αναφωνούν στη Γερμανία
Tο πιό κάτω δημοσίευμα είναι αληθινό, αλήθεια δεν μας κάνουν πλάκα...από τη Χαραυγή...[κομματική εφημερίδα του ΑΚΕΛ]

Η είδηση από τη Λευκωσία και τις Βρυξέλλες ότι επίκειται η υπογραφή μνημονίου έγινε δεκτή με επιφυλακτικότητα έως και δυσπιστία στα γραφεία σύνταξης των γερμανικών ΜΜΕ. Η ίδια εικόνα επικράτησε αρχικά και στους κύκλους των παραγόντων της πολιτικής και της οικονομίας.

Η αντίδραση τους είχε αφετηρία το γεγονός ότι μόλις λίγο πριν οι πληροφορίες μιλούσαν για πλήρες αδιέξοδο στις συνομιλίες και αναχώρηση της τρόικας από την Κύπρο. Όταν η είδηση επιβεβαιώθηκε επισήμως και άρχισαν να γίνονται γνωστές περισσότερες λεπτομέρειες για τη συμφωνία η επιφυλακτικότητα παραχώρησε τη θέση της στην έκπληξη και στο θαυμασμό. Αντιπροσωπευτική των αντιδράσεων ήταν η φράση «Hut ab vor Christofias!» («Βγάζουμε το καπέλο μπροστά στον Χριστόφια!») με την οποία σχολίασε ένας δημοσιογράφος τα αποτελέσματα της συμφωνίας.

Η κοινή άποψη όλων στο Βερολίνο είναι ότι εφόσον οι πρώτες πληροφορίες για τους όρους της συμφωνίας επιβεβαιωθούν τότε πρόκειται για μια πολύ μεγάλη επιτυχία του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και της διαπραγματευτικής του ομάδας. Τρία είναι τα σημεία στα οποία επικεντρώνουν την προσοχή τους:

Προκρούστεια κλίνη (Dies Brumalis)

ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΕΙΑ ΚΛΙΝΗ
Η ολιγόλογη αναφορά του Ριζοσπάστη στο θάνατο του Χρόνη Μίσσιου πυροδότησε αντιδράσεις και κατηγορίες από όψιμους και παλιούς αριστερούς για την εμπάθεια του ΚΚΕ, ενώ ο ίδιος ο θάνατός του στάθηκε αφορμή σε όλους, από την αριστερά έως τη δεξιά να μη φεισθούν επαίνων και επιδοκιμασιών για τους αγώνες που έγιναν, πάντα στο όνομα κάποιας αόριστης νεφελώδους ιδεολογίας, εκείνα τα σκληρά χρόνια.

Η αρνητική κριτική στο ΚΚΕ για το μονόστηλο στο Ριζοσπάστη και οι αγωνιστικές κορώνες, που αναφέρονται όμως σε άλλες εποχές, είναι η αρνητική και η θετική έκφραση της ίδιας αντίληψης, η οποία στοχεύει από τη μια στη συναίνεση και παραδοχή του τωρινού καθεστώτος, η οποία στηρίζεται στην εμπιστοσύνη που πρέπει να απολαμβάνει η κυρίαρχη τάξη εξαιτίας της θέσης της και της λειτουργίας της στον κόσμο της παραγωγής, κι από την άλλη στην επιβολή του γοήτρου της, το οποίο το αντλεί από το σφετερισμό των αγώνων άλλων, που βέβαια έγιναν σε άλλες συγκυρίες.

Στην επίσημη εκδοχή που καθιερώθηκε μετά τη μεταπολίτευση μιλάμε για εθνική αντίσταση και εμφύλιο και αποσιωπάται η ταξική βάση αυτής της σύγκρουσης και ο επαναστατικός της χαρακτήρας που ήθελε να καταλύσει το ίδιο το καθεστώς. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι όλοι όσοι συμμετείχαν ήθελαν την κατάλυσή του. Κάποιοι στόχευαν μόνο στη μεταρρύθμισή του, αλλά από τη μια η ανικανότητα και η απροθυμία των αστών για μαζική αντίσταση στο γερμανό κατακτητή και από την άλλη η αγριότητα στους αγωνιστές από την μεριά του κυρίαρχου κράτους, μετά την απελευθέρωση, οδήγησε πολλούς στο ΚΚΕ, χωρίς όμως να ονειρεύονται κατ’ ανάγκη όλοι τον κομμουνιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και πολλοί αγωνιστές, που στρατεύθηκαν στα σκληρά χρόνια της δεκαετίας του ’40 με το ΚΚΕ, τράβηξαν αργότερα διαφορετικούς δρόμους μέσα από διαφωνίες, έντονες συγκρούσεις κλπ. Ιδιαίτερα μετά την κατοχή, όπου επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας και δεν υπάρχει ούτε θεσμικό ούτε νομικό ούτε άλλου είδους καταφύγιο για την αριστερά και τους αριστερούς, μόνο το ΚΚΕ στη σκέψη πολλών ήταν βασική πολιτική δύναμη και μια πραγματική πρόταση εναλλακτικής πορείας.


Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Κοκτέιλ Μολότωφ #264

Έχω μια διαβολική υποψία ότι στην ιεράρχηση προτεραιοτήτων της εκλογικής βάσης της μη κομμουνιστικής αριστεράς το δικαίωμα να ξεκατινιάζεις σελέμπριτις βρίσκεται αρκετά πιο πάνω από το δικαίωμα να ζεις χωρίς να εκμεταλλεύεσαι ή να σε εκμεταλλεύονται. 

Κατά συνέπεια, ένα πραγματικά μεταμοντέρνα συμπεριληπτικό Κομμουνιστικό Μανιφέστο θα έπρεπε να λέει: "από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητες του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του, αλλά να μένει και χρόνος για να ξημεροβραδιαζόμαστε στο κους-κους για τις χάρτινες "διασημότητες" με τις οποίες να διασκεδάζουμε την αλλοτρίωσή μας."

Η ασυγχώρητη παράλειψη του τελευταίου πιθανό να κόστισε τα μάλα στην διείσδυση του ΚΚΕ στο κοινό των social media και των περιοδικών όπου ξεχειλώνονται επίπονα οι 140 χαρακτήρες του twitter.

Friedrich Engels-Σχέδιο του Κομμουνιστικού συμβόλου πίστης

Αρχειακό υλικό: «ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΛΟΥ ΠΙΣΤΗΣ» του Φρίντριχ Ενγκελς
Κομμουνιστική Επιθεώρηση, 2008 Τεύχος 2


ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ*
Το «σχέδιο του κομμουνιστικού συμβόλου πίστης» αποτελεί προγραμματικό ντοκουμέντο που συζητήθηκε στο πρώτο Συνέδριο της Ενωσης Κομμουνιστών στο Λονδίνο, στις 2-9 Ιουνίου του 1847. Αυτό το ντοκουμέντο μαζί με το σχέδιο Καταστατικού και την Εγκύκλιο επιστολή του πρώτου Συνεδρίου προς τα μέλη της Ενωσης (Απ. τ. 42, σ. 397-414) βρέθηκε το 1968 στο αρχείο του δραστήριου στελέχους της Ενωσης Κομμουνιστών Ιοαχίμ Φρίντριχ Μάρτενς. Το χειρόγραφο που βρέθηκε είναι γραμμένο από τον Ενγκελς, με εξαίρεση κάποιες ενσωματωμένες λέξεις και την τελευταία φράση, όπως και των υπογραφών του προέδρου και του γραμματέα του Συνεδρίου. Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο βιβλίο: «Gründungsdokumente des Bundes der Kommunisten (Juni bis September 1847)», Hamburg 1969.

Ο Ενγκελς συμμετείχε ενεργά στο Συνέδριο (ο Μαρξ δεν μπόρεσε να ταξιδέψει στο Λονδίνο), γεγονός που βρήκε αντανάκλαση στις εργασίες και τις αποφάσεις του. Η Ενωση μετονομάστηκε σε Ενωση Κομμουνιστών, το προηγούμενο σύνθημα της Ενωσης των Δικαίων «Ολοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια» αντικαταστάθηκε από νέο ταξικό σύνθημα «Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!». Στην τελευταία συνεδρίαση του Συνεδρίου, στις 9 Ιουνίου του 1847, εγκρίθηκε το σχέδιο του Καταστατικού της Ενωσης και το παρόν σχέδιο προγράμματός της.

«Το σχέδιο του Κομμουνιστικού συμβόλου πίστης» μαζί με το σχέδιο του Καταστατικού είχε αποσταλεί στις κοινότητες της Ενωσης για συζήτηση, τα αποτελέσματα της οποίας προϋποθέτονταν να ληφθούν υπόψη στην τελική ψήφιση του Προγράμματος και του Καταστατικού στο δεύτερο Συνέδριο. Επεξεργαζόμενος στα τέλη Οκτωβρίου του 1847 άλλο, πιο τελειοποιημένο, σχέδιο προγράμματος της Ενωσης των Κομμουνιστών, τις «Αρχές του Κομμουνισμού», ο Ενγκελς αξιοποίησε το κείμενο «Του σχεδίου του Κομμουνιστικού συμβόλου πίστης», γεγονός που μαρτυρούν οι άμεσες συμπτώσεις του κειμένου σε μια σειρά σημεία, όπως και οι παραπομπές στο κείμενο των «Αρχών» σε προγενέστερο ντοκουμέντο αντί για απαντήσεις σε ορισμένα ερωτήματα, τις οποίες, όπως φαίνεται, ο Ενγκελς αποφάσισε να διατηρήσει στην προηγούμενή τους μορφή. 

ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΛΟΥ ΠΙΣΤΗΣ
Ερώτηση 1η: Είσαι κομμουνιστής;
Απάντηση: Ναι.

Ερώτηση 2η: Ποιος ο στόχος των κομμουνιστών;
Απάντηση: Ο μετασχηματισμός της κοινωνίας με τέτοιο τρόπο που να επιτρέπει σε κάθε μέλος της να αναπτύσσει και να αξιοποιεί απολύτως ελεύθερα όλες τις ικανότητες και τις δυνάμεις του, χωρίς συνάμα να επιβουλεύεται τις βασικές συνθήκες αυτής της κοινωνίας1.


Κοκτέιλ Μολότωφ #263

"Λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά από την Αθήνα, οι 1.000 εργαζόμενοι της επιπλοβιομηχανίας Neoset ακόμη περιμένουν το ΠΑΜΕ... να πάει." 
Η Εφημερίδα των συντακτών

-Ρε Γιώργο, τι μούτρα είναι αυτά ρε αδερφέ;
-Άσε ρε Κώστα, προχτές είχαμε 200 απολύσεις στο εργοστάσιο.
-Αμάν! Και τι έγινε;
-Τι να γίνει ρε Κώστα, δεν ήρθε το ΠΑΜΕ.
-Δεν ήρθε το ΠΑΜΕ;!
-Όχι. Καθόμασταν όλοι και περιμέναμε να έρθει το ΠΑΜΕ. Τίποτα. Ούτε βανάκι "ΠΑΜΕ" έσκασε μύτη, ούτε μηχανάκι, ούτε τίποτα.  
-Α, σε μας έρχεται.
-Έρχεται, ε; Και οι άλλοι μού είπαν ότι σ' αυτούς πάει.
-Μήπως πέφτει λίγο μακριά το εργοστάσιο; Εμείς είμαστε δίπλα απ' τα κεντρικά του ΠΑΜΕ. 
-Δεν ξέρω, μπορεί. Έχει ακριβύνει και η βενζίνη.
-Και τώρα τι θα κάνεις ρε Γιώργο;
-Άσε με αδερφέ, κοντεύουν και Χριστούγεννα και φοβάμαι μήπως δεν έρθει ούτε ο Άι Βασίλης.
-Α, σε μας έρχεται. 
-Είστε πολύ τυχεροί ρε Κώστα, τι να πω.
...

-Πάντως Γιώργο, τουλάχιστον ξέρουμε και οι δύο πολύ καλά από συνδικαλισμό και εργατικό κίνημα. Πώς γίνονται οι απεργίες ας πούμε, ποιος είναι ο ρόλος και η δράση των συνδικάτων...
-Ε, βέβαια. Στο κάτω-κάτω, το Lenin Reloaded μας εμπιστεύτηκε με τον διάλογό μας να αναδείξουμε πόσο εκλεπτυσμένα μυαλά έχουν οι αναγνώστες της Εφημερίδας των συντακτών.
-Πω, πω, μιλάμε για τέρατα ευφυίας! Ελπίζω να τους αρέσει ο διάλογός μας.
-Άσε, είναι πολύ απαιτητικοί αναγνώστες. Αφού διάβαζαν για χρόνια "Ελευθεροτυπία."

"Πες πες, κάτι θα μείνει..."

"Οι χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι των ΙΚΕΑ βρήκαν χθες έναν ισχυρό σύμμαχο στην παρουσία του ΠΑΜΕ, που έσπευσε να συμπαρασταθεί στον αγώνα τους. Λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά από την Αθήνα, οι 1.000 εργαζόμενοι της επιπλοβιομηχανίας Neoset ακόμη περιμένουν το ΠΑΜΕ... να πάει. Η εταιρεία στην οποία εργάζονται διατείνεται ότι βρίσκεται ένα βήμα πριν από την πτώχευση (κατέθεσε πρόσφατα αίτηση για το άρθρο 99), το αφεντικό απολύει, οι αποδοχές έχουν κουρευτεί και οι μισθοί δεν έχουν καταβληθεί εδώ και 3 - 4 μήνες. Εκεί το ΠΑΜΕ δεν έχει σηκώσει μαύρες σημαίες ακόμη, και πολλοί αναρωτιούνται αν ο μεγαλομέτοχος της πολύπαθης Neoset απολαμβάνει κάποιο είδος ασυλίας από την παράταξη που πρόσκειται στο κόμμα του Περισσού." 
Εφημερίδα των συντακτών, 21/11/2012

 «ΟΜΙΛΟΣ ΝΕΟΣΕΤ»
Εργοδοτικές σκοπιμότητες και απολύσεις
Ακόμα μεγαλύτερη διάσταση παίρνει η εργοδοτική ασυδοσία του ομίλου ΝΕΟΣΕΤ μετά την απόλυση 40 εργαζομένων της βιομηχανίας «ΕΠΙΠΛΑ ΠΙΤΑΣ ΑΕΒΕ», που εξαγόρασε πριν τέσσερα χρόνια, ανάμεσά τους και το συνδικαλιστή Δ. Κομποσιώτη και μάλιστα λίγο πριν τη σύνταξη. Σε νέα καταγγελία το Συνδικάτο Κατεργασίας Ξύλου αναφέρει ότι ο όμιλος αφού δεν μπόρεσε να απολύσει τους 15 εναπομείναντες εργαζόμενους της «ΠΙΤΑΣ», από τους 60 συνολικά, προσπάθησε να τους δώσει άδεια μέσα στο Μάη για να γλιτώσει τα ημερομίσθια. Οι εργαζόμενοι όμως αρνήθηκαν, με αποτέλεσμα να τους θέσει σε διαθεσιμότητα.

«Τι θα μπορούσε να περιμένει κανείς από εκείνους που απολύουν ασύδοτα εργαζόμενους, συνδικαλιστικά στελέχη - λίγο πριν τη σύνταξη - γυναίκες που βρίσκονται σε άδεια λοχείας; Ενώ είχαν και έχουν τη δυνατότητα να τους απασχολήσουν σ' άλλες επιχειρήσεις του ομίλου», σημειώνει το Συνδικάτο.

Το Συνδικάτο αποκαλύπτει παράλληλα, ότι τέσσερα χρόνια μετά την εξαγορά της «ΠΙΤΑΣ», τον Ιούνη του 2000 την έθεσαν εκτός ομίλου, πουλώντας τη σε κάποια βιοτεχνία από τη Λάρνακα της Κύπρου, η οποία είναι προβληματική.

«Αραγε υπάρχει κοινός νους που θα μπορούσε να πιστέψει ότι μια προβληματική από άλλη χώρα ήρθε στην Ελλάδα να αγοράσει μια άλλη χρεωμένη επιχείρηση χωρίς να υπάρχει σκοπιμότητα πίσω από τέτοια ενέργεια;» αναρωτιέται στην ανακοίνωση το Συνδικάτο και συμπληρώνει: «Απαντήστε κύριοι της ΝΕΟΣΕΤ. Τι κρύβεται πίσω από αυτή την υποτιθέμενη αγοραπωλησία; Ποια σκοπιμότητα;».


Στο σεξιστικό ΚΚΕ δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι. Το λέει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Σεξιστές δεν λείπουν, ούτε έλειψαν ποτέ, από την ελληνική Βουλή. Δεν είναι μόνο ο Πέτρος Τατσόπουλος ή σύσσωμη η Χρυσή Αυγή, ούτε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης με τα κατεβασμένα παντελόνια του κι άλλα ακόμη χυδαιότερα υπονοούμενα, ούτε ο Σωκράτης Ξυνίδης με την αλήστου μνήμης «καλτσοδέτα» του, που απευθυνόταν στην κα. Εύα Καϊλή, ή ο Γρηγόρης Ψαριανός που ουκ ολίγες φορές έχει διαφημίσει το αντριλίκι του. Δεν λείπουν ούτε από το ΚΚΕ, την πόρτα του οποίου μοιάζει να μην έχει διαβεί ποτέ ομοφυλόφιλος
Έφη Γιαννοπούλου, Red Notebook

Αν ομοφυλόφιλος/η γίνει ποτέ μέλος του ΚΚΕ* παρακαλείται να ενημερώσει την κοινότητα του ΣΥΡΙΖΑ** μέσω social media. 

* Σεξιστικό/φαλλοκρατικό κόμμα σύμφωνα με τα κριτήρια ούλτρα προοδευτικότητας του ΣΥΡΙΖΑ (βλ. παρακάτω).
** Επίσημος γνώστης όλων των ενδο-ΚΚΕ θεμάτων, μονοπωλιακός εκπρόσωπος του σεξουαλικού προοδευτισμού, και καθ' ύλιν αρμόδιος για την σεξουαλικότητα των μελών και ψηφοφόρων του ΚΚΕ.

Θέσεις για την σημασία της ιδρυτικής διακήρυξης του ΣΕΚΕ/ΚΚΕ, 1918

Το χάσμα μεταξύ νοικοκυραίων και ακτημόνων μεγαλώνει εξ αιτίας των κρίσεων που προέρχονται απ' αυτήν την φύσιν του πλουτοκρατικού παραγωγικού συστήματος και επανέρχονται κάθε φορά μεγαλύτεραι και καταστρεπτικότεραι και προβιβάζουν την αβεβαιότητα της ζωής εις μόνιμον κατάστασιν και παρέχουν την απόδειξιν, ότι αι παραγωγικαί δυνάμεις της σημερινής κοινωνίας ηυξήθησαν δυσαναλόγως δι' αυτήν την κοινωνίαν, και ότι η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής κατήντησεν ασυμβίβαστος προς την πλήρη και σκόπιμον χρησιμοποίησιν των παραγωγικών μέσων.[...] Η μεταβολή της παραγωγής από πλουτοκρατικής εις σοσιαλιστικήν, διενεργούμενην δια της κοινωνίας και προς το καλόν ολοκλήρου της κοινωνίας, δύναται να καταστήση την μεγάλην παραγωγήν με την οσημέραι αυξάνουσαν παραγωγικότητα της κοινωνικής εργασίας, από πηγήν αθλιότητος και δουλείας των λαϊκών τάξεων, εις πηγήν ύψιστης ευημερίας και ατελειώτου και πολυειδούς τελειοποιήσεως. Η κοινωνική αύτη μεταβολή σημαίνει την απελευθέρωσιν όχι μόνον των προλεταρίων, αλλά και ολοκλήρου της ανθρωπότητος που υποφέρει σήμερον. Εν τούτοις δύναται να πραγματοποιηθή μόνον από την εργατική τάξιν διότι όλαι αι άλλαι τάξεις, ανεξαρτήτως των μεταξύ των διαφορών, υποστηρίζουν τον θεσμόν της σημερινής ατομικής ιδιοκτησίας και είναι σύμφωνοι εις την διατήρησιν των οικονομικών βάσεων της σημερινής κοινωνίας. [...] το Σοσιαλ. εργατικόν κόμμα της Ελλάδος δεν επιδιώκει νέα προνόμια τάξεως, αλλ' αγωνίζεται δια την κατάλυσιν της κυριαρχίας των τάξεων και αυτών των τάξεων εν γένει, και δια την απονομήν ίσων δικαιωμάτων και καθηκόντων ανεξαρτήτως γένους, φυλής και θρησκεύματος. Καταπολεμεί δε όχι μόνον την εκμετάλλευσιν και καταπίεσιν της εργατικής τάξεως, αλλά και κάθε είδους εκμετάλλευσιν είτε εξασκείται αύτη εναντίον μιας τάξεως, είτε κόμματος, γένους ή φυλής.
"Αι αρχαί και το πρόγραμμα του ΣΕΚΕ", Προσχέδιο, Ιανουάριος 1918

1. Την ώρα που δημοσιεύονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι πιο πάνω αράδες, η Οκτωβριανή Επανάσταση, που λαμβάνει χώρα στις 7-8 του Νοέμβρη του 1917 σύμφωνα με το σύγχρονο ημερολόγιο, δεν έχει καν κλείσει δύο μήνες ζωής. Μέχρι να ιδρυθεί το τελικό κείμενο του ιδρυτικού συνεδρίου του ΣΕΚΕ, που έλαβε χώρα από τις 17 ως τις 23 Νοέμβρη του 1918 στον Πειραιά, θα έχει μεσολαβήσει περίπου ένας χρόνος ανάμεσα στο επαναστατικό συμβάν και στην κομματική διακήρυξη. Η μετεξίλιξη του ΣΕΚΕ σε ΚΚΕ στο 3ο συνέδριο του κόμματος τον Δεκέμβρη του 1924 γίνεται στη βάση μιας δεύτερης διακήρυξης πιστότητας, αυτή τη φορά στους 21 όρους της Τρίτης Διεθνούς.

2. Πρόκειται, με άλλα λόγια, για μια διακήρυξη που γράφεται στο άμεσο κατόπι ενός συμβάντος· από πολιτική άποψη, του σπουδαιότερου συμβάντος του 20ου αιώνα. Το ΣΕΚΕ είναι ένα πολιτικό κόμμα το οποίο ιδρύεται στην βάση αυτού του συμβάντος, ως ανταπόκριση σε ένα πολιτικό συμβάν. 

3. Η ίδρυση στη βάση ενός συμβάντος διαφοροποιεί εν τη γεννέσει του το ΣΕΚΕ/ΚΚΕ από όλα τα προϋπάρχοντα κόμματα της χώρας. Κανένα κόμμα που να προηγήθηκε ιστορικά στην Ελλάδα δεν λαμβάνει αφορμή για την γέννεσή του από την μετατόπιση της αντίληψης του τι είναι η πολιτική που επιφέρει ένα μοναδικό, χωρίς ιστορικό προηγούμενο συμβάν.

4. Η ανταπόκριση στην απόλυτη καινοφάνεια ενός πολιτικού συμβάντος, του κατεξοχήν νεωτερικού πολιτικού συμβάντος --με την έννοια ότι είναι ακριβώς χωρίς προηγούμενο ιστορικά, καθώς ανατρέπει όλα τα ιστορικά κληρονομημένα κοινωνικά δεδομένα στη χώρα όπου εκδηλώνεται-- καθιστά το ΣΕΚΕ/ΚΚΕ το πρώτο νεωτερικό πολιτικό κόμμα στην ελληνική ιστορία. Και το τελευταίο, μιας και ποτέ ξανά δεν θα ισχύσει η εξαιρετική αρχή της δημιουργίας ενός κόμματος στην βάση ενός καινοφανούς, ρηξιγενούς, χωρίς "θεμελίωση" στην εμπειρική ιστορία πολιτικού συμβάντος.

5. Η απόλυτη νεωτερικότητα του ΣΕΚΕ/ΚΚΕ μεταφράζεται ευθύς αμέσως με όρους διακηρυξιακού περιεχομένου. Οι άξονες του περιεχομένου αυτού είναι:

α. Μία πρόταση για την αρχή της κατάτμησης της κοινωνίας χωρίς προηγούμενο στην ελληνική πολιτική ιστορία: η πρόταση για την ταξική πάλη κεφαλαίου και εργασίας. Ποτέ πριν δεν βρήκε την παραμικρή έκφραση μια τέτοια χαρτογράφηση του κοινωνικού πεδίου στη χώρα. Η συνοπτική παρουσίαση της κομματικής σύστασης από την ίδρυση του ελληνικού κράτους ως το 1918 επαρκεί για να αναδείξει το γεγονός ότι ο βασικός νόμος της κομματικής σύστασης είναι η υπαγωγή του συλλογικού συμφέροντος στην μία ή την άλλη ομάδα συμφερόντων, και η υπαγωγή αυτής της ομάδας στην μία ή την άλλη ξένη οικονομική και πολιτική δύναμη. Κανένας διαχωρισμός τάξεων δεν βρήκε ποτέ έκφραση στις αρχές κατάτμησης κομμάτων σε "ρωσικό", "αγγλικό" και "γαλλικό", ούτε στην κατάτμησή τους σε "φιλομοναρχικά" και "αντιμοναρχικά", ούτε στην κατάτμησή τους στη βάση συσπείρωσης γύρω από πολιτικούς με καταγωγή σε "τζάκια", ούτε στους ανταγωνισμούς και τις διαιρέσεις "αυτόχθονων" και "ετερόχθονων" ή "στρατιωτικών", "προεστών" και "ακτημόνων", ούτε σε αυτή των "φιλελευθέρων" και των "συντηρητικών." Η ύπαρξη εργατικής τάξης, αντίθετα, είναι αυτό που αποκρύπτεται συστηματικά από κάθε διαθέσιμη κατάτμηση του κοινωνικού πεδίου με πολιτικο-κομματικούς όρους πριν το 1918.

β. Μία πρόταση για την πρωταρχικότητα του τρόπου παραγωγής στις πολιτικές σχέσεις, και κατά συνέπεια, της πολιτικής οικονομίας πάνω στην πολιτική ρητορεία, τις επικλήσεις του πατριωτισμού, την μνήμη περασμένων αγώνων, την απονομιμοποίηση της ηθικής του αντιπάλου, κλπ.

γ. Μία πρόταση για την οικουμενικότητα ως περιεχόμενο της αλήθειας της οποίας φορέας είναι η νέα, συμβαντικά οριζόμενη πολιτική.

Έτσι, ο στόχος του νέου, απόλυτα νεωτερικού, κόμματος θα είναι η απελευθέρωση "όχι μόνον των προλεταρίων, αλλά και ολοκλήρου της ανθρωπότητος που υποφέρει σήμερον." 

Ενώ το μέσο του αγώνα θα είναι η εξαίρεση των προλεταρίων από τον κανόνα της υπαγωγής της πολιτικής στο επιμέρους συμφέρον: "δύναται να πραγματοποιηθή μόνον από την εργατική τάξιν διότι όλαι αι άλλαι τάξεις, ανεξαρτήτως των μεταξύ των διαφορών, υποστηρίζουν τον θεσμόν της σημερινής ατομικής ιδιοκτησίας και είναι σύμφωνοι εις την διατήρησιν των οικονομικών βάσεων της σημερινής κοινωνίας."

δ. Μία πρόταση για την απροϋπόθετη ισότητα των ανθρώπων ως θεμελίου του νέου, απόλυτα νεωτερικού χαρακτήρα του πολιτικού πράττειν, σε πείσμα κάθε κοινοτιστικού ανήκειν και κάθε καθεστώτος προνομίων ή μειονεξιών με το οποίο αυτό συνδέεται: "Το Σοσιαλ. εργατικόν κόμμα της Ελλάδος δεν επιδιώκει νέα προνόμια τάξεως, αλλ' αγωνίζεται δια την κατάλυσιν της κυριαρχίας των τάξεων και αυτών των τάξεων εν γένει, και δια την απονομήν ίσων δικαιωμάτων και καθηκόντων ανεξαρτήτως γένους, φυλής και θρησκεύματος."

6. Ο θεωρητικός και φιλοσοφικός ορισμός, κατά συνέπεια, του "αντικομμουνισμού", θα πρέπει αναγκαστικά να επικεντρώνεται στο περιεχόμενο που ο αντικομμουνισμός αρνείται.

7. "Αντικομμουνισμός", σύμφωνα με τα παραπάνω, είναι η άρνηση του ότι

α. Μπορεί να υπάρξει πολιτική θεμελίωση στο όνομα ενός καινοφανούς συμβάντος και όχι στο όνομα προϋπαρχόντων συμφερόντων, δεσμών, αντιζηλιών, ανταγωνισμών, κλπ.

β. Η ταξική πάλη είναι η μόνη νόμιμη βάση θεώρησης των κοινωνικών κατατμήσεων, και άρα δεν είναι τέτοια ούτε το φύλο, ούτε η φυλή, ούτε η εθνικότητα ή η καταγωγή, ούτε η σεξουαλικότητα, ούτε καμία άλλη κατηγορία κοινοτιστικού ανήκειν ή κοινοτιστικού αποκλεισμού.

γ. Οι πολιτικές σχέσεις δεν είναι εκφάνσεις ρητορικών αντιπαλοτήτων ή τοπικών και συντεχνιακών ανταγωνισμών αλλά ενός συνολικού τρόπου παραγωγής που τις ανατέμνει.

δ. Η πολιτική μπορεί να είναι φορέας μιας οικουμενικού χαρακτήρα αλήθειας.

ε. Η ισότητα είναι η θεμελιακή συνθήκη της πολιτικής νεωτερικότητας, και αυτό που δίνει περιεχόμενο στην οικουμενική διακήρυξη μιας νέας εποχής της πολιτικής.

8. Ο "αντικομμουνισμός", κατά συνέπεια, είναι πάντα μια άρνηση της ίδιας της δυνατότητας της πολιτικής νεωτερικότητας να υπάρξει. Είναι η διαβεβαίωση ότι η πολιτική είναι αναγκαστικά και αναπόδραστα αρχαϊκή σε χαρακτήρα, και άρα ότι δεν κομίζει, ούτε μπορεί ποτέ να κομίσει τίποτε το νέο. Στον βαθμό που είναι αρχαϊκή, η "πολιτική" είναι και θα παραμείνει μία τεχνική διαχείρισης και όχι ένα πεπρωμένο της ύπαρξης

9. Έτσι, ο αντικομμουνιστικός αναθεωρητισμός, η προσπάθεια δηλαδή διάλυσης του συμβάντος ως θεμελίου της πολιτικής εις τα εξ ων συνετέθη, είναι --παρά τις διαρκείς επικλήσεις εκ μέρους του της ανάγκης "εκσυγχρονισμού", "ανανέωσης", "πορείας στο μέλλον", κλπ-- ένα ρεύμα εξ ορισμού οπισθοδρομικό, ένα ρεύμα που επιχειρεί να επιστρέψει την πολιτική στο σημείο πριν την εκδίπλωση του συμβάντος που εγκαινιάζει την πολιτική νεωτερικότητα και όσα αυτή συνεπάγεται.

10. Η τελική επιθυμία του "εκ δεξιών" αντικομμουνισμού δεν διαφέρει σε τίποτε από αυτή του αντικομμουνισμού "εξ αριστερών": και οι δύο επιθυμούν την οπισθοδρόμηση του ορίζοντα που δημιουργεί το ερώτημα "τι είναι πολιτική" σε ένα χρονικό σημείο για το οποίο το συμβάν που λειτουργεί ως θεμέλιο της δυνατότητας της πολιτικής νεωτερικότητας --εν προκειμένω, η Οκτωβριανή επανάσταση και οι συμβαντικές διακηρύξεις πιστότητας σ' αυτή-- δεν θα έχει υπάρξει.

11. Η επιστροφή της πολιτικής σε ένα ιστορικό σημείο πριν την νεωτερικότητα είναι επιστροφή της πολιτικής στην αποκλειστική βάση του ανταγωνισμού επιμέρους συμφερόντων κάτω από σχέσεις ιεραρχικής υπαγωγής: της εργατικής τάξης και των δικών της συμφερόντων σε αστικούς "εκπροσώπους" που τα ανακωδικοποιούν με τους δικούς τους όρους και για την ενίσχυση της δικής τους τάξης, των αστικών εκπροσώπων στις "ξένες δυνάμεις" που "εκπροσωπούν" και συνάμα χειραγωγούν για τα δικά τους συμφέροντα τα συμφέροντα της εγχώριας αστικής τάξης, και όλων μαζί στο κεφάλαιο ως υπέρτατης αρχής ορισμού του "συμφέροντος".

12. Το όνειρο, κατά συνέπεια, τόσο του αριστερού όσο και του δεξιού αντικομμουνισμού στην Ελλάδα είναι η επιστροφή της πολιτικής σ' αυτό που ήταν πριν την ίδρυση του ΣΕΚΕ/ΚΚΕ: της πολιτικής ως μέσου ενδοαστικών ανταγωνισμών, με τα λαϊκά στρώματα δεμένα πισθάγκωνα στο ένα ή στο άλλο αστικό άρμα που θα αποφασίσει τη μοίρα τους.

13. Ποια είναι σήμερα η καθαρότερη έκφραση της σφοδρής επιθυμίας του δεξιού και του αριστερού αντικομμουνισμού για αντιδραστική οπισθοδρόμηση, για επανεγκλωβισμό της πολιτικής σε μη συμβαντική-αληθειολογική βάση, για εξάλειψη της νεωτερικότητας ως συνθήκης της πολιτικής θεωρίας και της πολιτικής πράξης;

Η "αριστερά" κατηγορεί την "δεξιά" για "μερκελισμό", δηλαδή "φιλογερμανισμό", αντιπαραθέτοντας την ιδέα ότι τα "λαϊκά συμφέροντα" μπορούν να "σωθούν" μόνο αν η χώρα κινηθεί στην κατεύθυνση της σύμπραξης με τον "γαλλικό άξονα", με τις ΗΠΑ, κλπ. Η πολιτική επιστρέφει ραγδαία στην κατάσταση των αρχών του ελληνικού κράτους, καθώς η πρότερη παραδοχή της αναγκαστικής υποτέλειας της εργασίας στο ένα ή στο άλλο άρμα ιεραρχικής υπαγωγής οδηγεί μαθηματικά στην επανάληψη ως φάρσα: "Αγγλικό κόμμα...γαλλικό κόμμα...ρωσικό κόμμα..."

Οι πολιτικές κατατμήσεις του πληθυσμού στην Ελλάδα πριν την εμφάνιση του ιδρυτικού μανιφέστου του ΣΕΚΕ το 1918

Οι βασικές κοινωνικές ομάδες που συγκροτούν το πολιτικό σύστημα στην μετεπαναστατική περίοδο:

α) Προεστοί (γαιοκτήμονες, καραβοκύρηδες, μεγαλοτραπεζίτες κλπ)
β) στρατιωτικοί
γ) ακτήμονες

Τα πολιτικά κόμματα κατά την περίοδο της επανάστασης του 1821:
Φιλελεύθεροι (Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Κουντουριώτης). Το "αγγλικό κόμμα".
Φιλελεύθεροι του Ιωάννη Κωλέττη. Το "γαλλικό κόμμα".
Προεστοί της Πελοποννήσου
Επαναστατικός στρατός. Το "ρωσικό κόμμα" (Κολοκοτρώνης, Μεταξάς).

Περίοδος της βασιλείας του Όθωνα, απολυταρχική φάση, 1833-1843:
Αγγλικό κόμμα (Μαυροκορδάτος), γαλλικό κόμμα (Κωλέττης), ρωσικό κόμμα (Ανδρέας Μεταξάς)

Εξέγερση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 για Σύνταγμα και τέλος στην απολυταρχία.

Συνταγματική μοναρχία (1844-1862):

1844: Διενέργεια των πρώτων καθαρόαιμων βουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα. Νικητής ο συνασπισμός του γαλλικού και του ρωσικού κόμματος. Πρωθυπουργός Κωλέττης.

Εκλογές 1847. Νικητής ο Κωλέττης. Εκτεταμένη νοθεία. Θάνατος Κωλέττη δύο μήνες μετά τις εκλογές.

Περίοδος Κριεζή (φιλοβασιλικές δυνάμεις), 1849-1854. 

Εκλογές 1856. Αγγλογαλλική κατοχή Πειραιά και Αθήνας. Νικητές οι φιλοβασιλικοί (Δημήτριος Βούλγαρης).

Εκλογές 1861, πρωθυπουργός Αθ. Μιαούλης. Η βασιλεία συνεχίζεται. Το ίδιο και η νοθεία.

1862. Εκδίωξη Όθωνα από τη χώρα.

Εθνοσυνέλευση 1862: Νέος βασιλιάς ο Γεώργιος της Δανίας.

Περίοδος βασιλέως Γεωργίου (1864-1913):
Κυρίαρχα κόμματα: 

Κόμμα Δηλιγιάννη (συντηρητικός, εγγονός κοτζαμπάση της Πελοποννήσου). Πρωθυπουργός 1885-1886, 1890-1892, 1895-1897, 1902-1903.

Κόμμα Τρικούπη (φιλελεύθερος, εγγονός πρωθυπουργού Σ. Τρικούπη και απόγονος Μαυροκορδάτου). Πρωθυπουργός 1875, 1878, 1880, 1882-1885, 1886-1890, 1892-1893, 1895. Ίδρυσε το "Πέμπτο Κόμμα" το 1872.

Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897. Συντριβή της Ελλάδας. Υπαγωγή στον Διεθνή Νομισματικό Έλεγχο των Μεγάλων Δυνάμεων λόγω πολεμικών χρεών.

Εκλογές 1906. Κόμματα: Κόμμα Θεοτόκη, Κόμμα Ράλλη, Κόμμα Ζαϊμη. Και τα τρία αστικά σε χαρακτήρα, απόγονοι των κομμάτων Τρικούπη και Δηλιγιάννη.

15 Αυγούστου 1907. Κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου στο Γουδί. Παραίτηση κυβέρνησης Δ. Ράλλη (κόμμα Τρικούπη ως το 1883, αρχηγός "Τρίτου Κόμματος" μετά το 1883), βραχύβια κυβέρνηση Μαυρομιχάλη. Εμφάνιση Ελ. Βενιζέλου στο πολιτικό προσκήνιο. Ίδρυση Κόμματος Φιλελευθέρων (Ελ. και Σοφ. Βενιζέλος, Θεμ. Σοφούλης, Γ. Παπανδρέου), 1910. 

Κόμματα στις εκλογές Νοέμβρη 1910: Κόμμα Φιλελευθέρων (307 έδρες), Αγροτικοί Θεσσαλίας (28 έδρες), Κοινωνιολόγοι Αλ. Παπαναστασίου (7 έδρες), Ανεξάρτητοι (20 έδρες).

Πρώτη πρωθυπουργία Βενιζέλου 1910-1915.

1912-1913. Βαλκανικοί πόλεμοι. Δολοφονία βασιλέως Γεωργίου στη Θεσσαλονίκη από τον αναρχικό Αλέξανδρο Σχινά, 1913.

1914. Πρώτος παγκόσμιος πόλεμος.

1917. Οκτωβριανή επανάσταση.

Για περαιτέρω μελέτη:
Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα 1821-1936, Gunnar Hering (Μετάφραση Θεόδωρος Παρασκευόπουλος), Έκδοση Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 2004.

Η ξενική εξάρτησις κατά την διαδρομήν του νεοελληνικού κράτους (1821-1945), Πολιτική διαμόρφωσις- Εθνική Γη-Δανειοδότησις, Αθήναι 1975, Τ. Λιγνάδης.