Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Αυτό δεν είναι...(Σεμινάρια εκπαίδευσης στην "κριτική στήριξη")

Αυτό δεν είναι μία πίπα
(Είναι η αναπαράσταση μίας πίπας)
Αυτό δεν είναι ένα μήλο
(Είναι η αναπαράσταση ενός μήλου)
Αυτό δεν είναι η ευρωζώνη
(Είναι η αναπαράσταση της ευρωζώνης)

Αυτό δεν είναι ένα αστικό κόμμα
(Είναι η αναπαράσταση ενός αστικού κόμματος)
Αυτό δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας
(Είναι η μετεμψύχωση του Βλάντιμιρ Ίλιτς Ουλιάνοφ Λένιν)

Στις 18 σοσιαλισμός (Σφυροδρέπανο)


Και στο σοσιαλισμό πιστεύουμε. Γιατί όχι; Τι σόι παπατζήδων θα ήμασταν άλλωστε αν δεν το πιστεύαμε; Κι επειδή ο τρίτος ο μακρύτερος από το σόι αποδείχτηκε ανάξιος μπουμπούνας («δεν κάνει το παιδί», όπως είχε πει κι ένας παλιός αποστάτης συναγωνιστής της Ένωσης Κέντρου) πήραμε μεταγραφή εξ αγχιστείας τον παπατζή αλέξη. Ενώ τα πλήθη από κάτω παραληρούν για τον «νέο της δημοκρατίας» που θα φέρει την αλλαγή και την απαλλαγή από το μνημόνιο, που φεύγει, που μένει. Και θα βάλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τον παλαιοκομματισμό και την παλαιοκομμουνιστική ηγεσία, εναντίον των οποίων κήρυξε διμέτωπο.

Μα ο Σύριζα δεν είναι τυπική σοσιαλδημοκρατία, σου λένε οι όψιμοι κι εξ αριστερών κριτικοί υποστηρικτές του. Μα ούτε η Ένωση Κέντρου ήταν. Ούτε –πολύ περισσότερο- το Πασόκ, που επί σειρά ετών απείχε από τη «σοσιαλιστική» διεθνή, γιατί τη θεωρούσε –λέει- ρεφορμιστική.

Κάποιοι λοιπόν ήθελαν προεκλογικά μια αριστερή –ή αδύναμη αστική, όπως την έλεγαν- κυβέρνηση για να την ελέγχουν από τα κάτω και αριστερά και να την πιέζουν με μαζικό λαϊκό εκβιασμό, για να παίρνει φιλολαϊκά μέτρα, βάζοντάς της το πιστόλι στον κρόταφο. Και τελικά βάζουν από μόνοι τους αυτογκόλ, και το πιστόλι στο δικό τους κρόταφο, με τάσεις πολιτικής αυτοκτονίας και με ορατό το ενδεχόμενο μιας εκλογικής συρρίκνωσης ή και μιας σοβαρότερης κρίσης μετεκλογικά. Κι αυτοί που δέχονται την πίεση είναι οι ίδιοι, πριν καν σχηματιστεί αυτή η κυβέρνηση, ή έρθει ένα κακό εκλογικό αποτέλεσμα, που να δικαιολογεί αντικειμενικά αυτή την πίεση –όπως κατ’ αναλογία ο Σύριζα πιέζεται και κάνει πολιτικές εκπτώσεις, πριν καν γίνει κυβέρνηση.

Ενώ κάποιοι εξ αυτών συζητούσαν –ανοιχτά η λιγότερο ανοιχτά- το ενδεχόμενο κοινής εκλογικής καθόδου με το Σύριζα ή και καμίας καθόδου, προκειμένου να μην χαθούν πολύτιμες ψήφοι από το σακούλι της κυβερνώσας αριστεράς. Έτσι δε μιλάμε πλέον για την ασφυκτική πίεση του λαοπλάνου ανδρέα, αλά 81’, αλλά για καταστάσεις που θυμίζουν πολύ τα πλαστά διλήμματα της καχεκτικής δημοκρατίας της δεκαετίας του 60’: να μην κατέβουνε υποψήφιοι της εδα σε μερικούς νομούς, για να μην κοπούν ψήφοι από την Ένωση Κέντρου. Και μη χειρότερα.

Κάποιες δυνάμεις ονειρεύονται να γίνουν αυτό που έλεγε το σύνθημα της Ελευθεροτυπίας για το Πασόκ του Ανδρέα: στηρίζουμε την αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία. Ή κάτι σαν τον Παπαδημούλη που στα πλαίσια των προγραμματικών δηλώσεων του Πασοκ το 09’ είχε πει ότι το κόμμα του θα εγκρίνει κάθε θετικό μέτρο της κυβέρνησης και θα εναντιώνεται στα αρνητικά. Και τώρα που ο Σύριζα γίνεται το Πασόκ της νέας εποχής, δεν πρέπει κάποιος να παίξει το ρόλο του νέου Σύριζα;

Πιάνονται από το σύνθημα «καμία θυσία για το ευρώ», για να βγάλουν αντικαπιταλιστικό ξίγκι από τη μύγα του Σύριζα, που έκανε αριστερό πόλο κι άλλαξε τον κόσμο τον όλο. Παίρνουν εκείνο το παλιό σύνθημα του ΣΕΚ και στηρίζουν Τσίπρα «χωρίς αυταπάτες». Ενώ το ΣΕΚ –που παραδόξως κρατά πολύ καλή στάση μέχρι τώρα- κάνει εκδηλώσεις με θέμα τη ρήξη με το ευρώ και σε αφήνει με την απορία. Πώς έφτασε η αντικαπιταλιστική αποδέσμευση να γίνει ρήξη με την ευρωζώνη; Και τι ακριβώς άραγε μπορεί να σημαίνει αυτό το τελευταίο; Ρήξη αλλά όχι έξοδο; Απειθαρχία στην ΟΝΕ; Καμία θυσία για το ευρώ μήπως;

Όλα αυτά όμως οδηγούν νομοτελειακά στη δορυφοροποίηση. Κι όταν κάποιος προτάσσει την κοινή κάθοδο, η λογική κατάληξη είναι να τον προσπεράσει ο κόσμος, προτιμώντας την αυθεντική εκδοχή από το γενόσημο. Γιατί όπως είπε και μια ψυχή συναγωνίστρια, η πρόταση αυτή έγερνε μονόπατα κι επί της ουσίας απευθυνόταν αποκλειστικά προς το Σύριζα. Ενώ άλλοι συναγωνιστές συμπλήρωσαν ότι αν είχε ποτέ κάποιο νόημα μια τέτοια πρόταση, θα ήταν προεκλογικά, που ο Σύριζα έλεγε και πέντε ριζοσπαστικά πράγματα, για τα μάτια του κόσμου. Όχι τώρα που σπεύδει να τα μαζέψει.

Μερικά πράγματα ωστόσο αρχίζουν να ξεφεύγουν από τη λογική και να κινούνται στη σφαίρα του θυμικού, το οποίο είναι επιλεκτικό, μεροληπτικό και εκπαιδευμένο σε σταθερή αντικκε τροχιά. Ένα προβοκατόρικο πρωτοσέλιδο της Αυριανής για την περιφρούρηση του κόμματος κάνει το γύρο του διαδικτύου και χαράσσει ανεξίτηλα τις «εξεγερμένες» συνειδήσεις του Δεκέμβρη, ως ακαταμάχητο τεκμήριο για το ρόλο του προδοτικού Κουκουέ. Αλλά μια σειρά πρωτοσέλιδων της Αυριανής για το Σύριζα που δηλώνουν σαφή πολιτική στήριξη στον Τσίπρα, περνάνε στα ψιλά και μένουν ασχολίαστα, ή στην καλύτερη γίνονται απλώς αφορμή για να θυμηθούμε ξανά το παλιότερο εξώφυλλο της αυριανής για το Κουκουέ.

Μια δήλωση της Αλέκας για το ευρώ – που δίκιο είχε σε τελική ανάλυση- γίνεται παντιέρα για αφορισμούς και λάσπη. Ενώ τα ήξεις-αφήξεις του Σύριζα για το μνημόνιο (και βασικά για τα πάντα) σε σταθερά ευρωλαγνική τροχιά, βαφτίζονται αντιφάσεις (sic) που πρέπει να αξιοποιήσει το κίνημα.

Το κρέας βαφτίζεται ψάρι και τα ψάρια του Αλφαβητίξ φρέσκα και μοσχομυριστά. Άντε το πολύ να έχουν κι αυτά μερικές αντιφάσεις.

Κανείς – πλην λακεδαιμονίων- δεν ενοχλείται με τις κωλοτούμπες και τη διγλωσσία, με τα παπατζιλίκια για τις μονοεδρικές και το μπόνους των 50 εδρών, με την «σταλινική» εξαφάνιση του σφυροδρέπανου της «σταλινικής» κοε – τη στιγμή που ο σαμαράς λέει ότι ο Σύριζα φτάνει από την αναρχία μέχρι το σφυροδρέπανο. Με τους τηλεοπτικούς του εκπροσώπους που αυτογελοιοποιούνται με τις... αντιφάσεις τους, αλλά πιστώνονται ότι τους επιτίθεται όλο το σύστημα.

Και η Ικαρία; Οι κολεγιές με την Πάσκε; Οι μειώσεις μισθών που υπογράφουν στα σωματεία; Οι πανεπιστημιακοί βουλευτές του που κατεβαίνουν υποψήφιοι στα συμβούλια διοίκησης;

Έλα μωρέ τώρα! Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος κι εσύ μιλάς για κάτι πράγματα μικρά. Καρδιά μου όλα επιτρέπονται στον τσίπρα και τα πασόκια είναι πλέον περιττά.

Ο έρωτας είναι τυφλός και βλέπει με τα μάτια των επιθυμιών μας. Συγκρίνει τον Αλέξη με το Φιντέλ. Του αφιερώνει εικονογραφημένα βιντεάκια: κράτα ρε φίλε γερά. Ονειρεύεται ότι θα τον φιλήσει και αυτός θα μεταμορφωθεί σε κύκνο, ή σε πρίγκιπα Κροπότκιν. Θυμάται τις κυβερνήσεις του λαϊκού μετώπου και ετοιμάζεται για τη μάχη της Μαδρίτης.

Εδώ δε μιλάμε πια για τη γοητεία του Ανδρέα – που αντικειμενικά δεν την έχει ο αλέξης, πώς να το κάνουμε- αλλά για έναν ανεξήγητο παροξυσμό, σαν να είχαμε να κάνουμε με τον Λένιν. Ενώ στην καλύτερη αυτό που αντιστοιχεί στο μικρομεγαλισμό του Αλέξη είναι ο ρόλος του Κερένσκι. Και δε γίνεται αντιληπτό ότι η πολιτική του Κερένσκι έστρωσε το δρόμο στο στρατό του Κολτσάκ και του Ντενίκιν, πριν την τελική έφοδο των μπολσεβίκων. Κι αναρωτιέμαι πόσοι να έλεγαν τότε ότι οι μπολσεβίκοι είναι σεχταριστές και διασπούν την ενότητα των Σοβιέτ και των εργατικών κομμάτων.

Ενωμένοι με τους αστούς στη μεγάλη ιδέα που τότε ήταν η υπεράσπιση της πατρίδας και σήμερα βαφτίζεται ευρωπαϊκή. Γιατί ο οπορτουνισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά η επίδραση της αστικής τάξης στο εργατικό κίνημα. Κι εμείς δεν έχουμε τίποτα να κερδίσουμε απ’ αυτόν στηρίζοντας τον κριτικά. Ο οπορτουνισμός εξάλλου απεχθάνεται το συγκεκριμένο και τείνει προς τον κεντρισμό για να μην πάρει θέση επί της ουσίας. Ενώ ο Σύριζα παίρνει όλες τις θέσεις για να έχει ο καθένας από μια και να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι.

Αυτά όμως δεν έχουν σημασία, γιατί μιλάμε με όρους θυμικού. Κι έτσι δε μας μένει παρά να αποταθούμε στο φιλότιμο. Φίλε αναγνώστη πρόσεξε πριν ψηφίσεις. Πάνω από την κάλπη το διαβολάκι θα σου λέει ότι μπορείς να συμμαχήσεις και με το διάβολο, αλλά θα σου πει μόνο τη μισή αλήθεια. Το έκπτωτο αγγελάκι θα σου θυμίσει το δεύτερο μισό της φράσης: αρκεί να είναι με τους όρους μας, όχι με τους δικούς του.

Άκουσέ το και δε θα χάσεις. Κι αν τελικά το παρακούσεις, μην το πεις ούτε του Αγγέλου σου..

Κλείνουν 71 μέρες απεργίας

Κλείνουν 71 μέρες απεργίας
Από παλιότερη κινητοποίηση που οργάνωσε η Λαϊκή Επιτροπή Ν. Ιωνίας

Ένα σπουδαίο αγώνα για τη διασφάλιση των μισθών και των δικαιωμάτων τους δίνουν οι εργαζόμενοι στην επιχείρηση «Phone marketing» (τηλεφωνικό κέντρο) στη Νέα Ιωνία, που σήμερα διανύουν την 71η μέρα των απεργιακών τους κινητοποιήσεων.

Με αποφασιστικότητα, οργανωτή του αγώνα τους το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τηλεπικοινωνιών - Πληροφορικής Ν. Αττικής, το Συνδικάτο Εργαζομένων στο Χρηματοπιστωτικό, αλλά και την ολόπλευρη στήριξη και αλληλεγγύη της Λαϊκής Επιτροπής Νέας Ιωνίας, των κατοίκων της περιοχής και πλήθους ακόμα φορέων και σωματείων, παλεύουν ενάντια στην εκ περιτροπής εργασία του ενός 8ωρου τη βδομάδα, δηλαδή των 140 ευρώ μισθό το μήνα.

Λίγο πριν από το γλέντι της προηγούμενης Παρασκευής που οργάνωσε το ΣΕΤΗΠ και η Λαϊκή Επιτροπή Νέας Ιωνίας για την οικονομική ενίσχυση του αγώνα στην επιχείρηση, ο «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» συζήτησε με τρεις εργαζόμενες, την Εβίτα, την Αντωνία και την Λίζα, πρωτοπόρες στη μάχη που δίνεται στη «Phone Marketing».

Στην ερώτηση τι έχουν αποκομίσει μέχρι σήμερα από αυτόν τον αγώνα η Εβίτα απαντά: «Οι δεσμοί μεταξύ μας είναι πλέον πολύ πιο δυνατοί από ό,τι πριν που δεν είχαμε ιδιαίτερες επαφές. Αλλωστε, ο χώρος είναι δύσκολος, δεν επιτρέπει την ανάπτυξη δεσμών. Ολη την ώρα είμαστε αφοσιωμένοι παίρνοντας κλήσεις, δεν είχαμε χρόνο, διαφορετικά τα ωράρια, πολλές φορές δε συναντιόμασταν γιατί είχαμε διαφορετικές βάρδιες. Οι περισσότεροι γνωριζόμασταν μόνο φυσιογνωμικά. Πλέον, όμως, έχουμε γίνει μια οικογένεια, αφού είμαστε μαζί από τις 6 το πρωί μέχρι τις 10 - 12 το βράδυ στην απεργία. Είμαστε ενωμένοι πια, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον πολύ περισσότερο. Μάθαμε ότι μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες, όπως τις συνελεύσεις, τα σωματεία, τη γειτονιά, όλη αυτή τη συμπαράσταση που εκφράζεται καθημερινά, μπορεί να γίνει αποτελεσματικός ο αγώνας. Μάθαμε να συζητάμε, να ψηφίζουμε, μάθαμε τι ρόλο παίζουν τα σωματεία, για τα οποία είχαμε ένα φόβο και δυσπιστία».

«Εμαθα να μη με φοβίζει πια το αφεντικό»
Η Αντωνία διακόπτει, για να προσθέσει «εγώ όμως και άλλοι συνάδελφοί μου έμαθα τα εργασιακά μου δικαιώματα που δεν τα γνώριζα. Εμαθα να μη με φοβίζει πια το αφεντικό, ο εργοδότης, γιατί με τρόμαζε παλιότερα. Μπορώ τώρα να τον αντιμετωπίσω και αυτό προκύπτει από τον αγώνα που δίνουμε, από τη συλλογικότητα. Από τη συμπαράσταση που δεχόμαστε». Στην ίδια γραμμή και η Λίζα σημειώνει ότι «εγώ νιώθω δυνατή, γιατί καταλαβαίνω ότι όλοι μαζί μπορούμε να πετύχουμε αυτό που θέλουμε. Η ενότητα μας κάνει πιο δυνατούς. Μας δίνει τη δύναμη να προχωράμε».

Οι τρεις εργαζόμενες λένε ότι η κατάσταση και πριν από αυτήν την επίθεση της εργοδοσίας δεν ήταν η καλύτερη. «Η δουλειά είναι απαιτητική. Τα χρήματα που παίρνουμε δεν ανταποκρίνονται στη δουλειά που κάνουμε», σημειώνει η Λίζα και η Αντωνία και η Εβίτα προσθέτουν ότι υπήρχε πολλή πίεση και άγχος, οι χρόνοι είναι ασφυκτικοί για να κάνεις πωλήσεις που ειδικά στις σημερινές συνθήκες είναι ακόμα πιο δύσκολο.

«Υπήρχε στιγμή που σου έλεγαν ότι αν δεν κάνεις αίτηση (πώληση) δεν θα κάνεις διάλειμμα», σημειώνει η Αντωνία. Η Εβίτα προσθέτει ότι τα προβλήματα που αποκτάς πολλά: «Αγχος, νεύρα, ημικρανίες, πρόβλημα με τα μάτια, αυχενικά προβλήματα, κ.λπ.». Εδώ, προσθέτει η Κατερίνα Τζίμα μέλος της διοίκησης του ΣΕΤΗΠ, στο συγκεκριμένο κλάδο οι γυναίκες επιβαρύνονται ακόμα περισσότερο, «για παράδειγμα οι βάρδιες επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο τις γυναίκες που έχουν οικογένειες, τις μητέρες. Τα προβλήματα στην υγεία τους πολλά, έχουμε περιπτώσεις γυναικών με αποβολές σοβαρά μυοσκελετικά προβλήματα, τενοντίτιδες. Ακριβώς γι' αυτό οι εργαζόμενοι πρέπει να ανεβάσουν ακόμα περισσότερο τις απαιτήσεις που έχουν και οι ίδιοι από τον εαυτό τους. Η τεχνολογία και η επιστήμη κάνουν άλματα, αλλά οι εργαζόμενοι δεν απολαμβάνουν τίποτα από αυτά».

Μονόδρομος ο αγώνας
Η Εβίτα τονίζει ότι ο μισθός δεν ανταποκρίνεται στη δουλειά και όπως λέει η Λίζα «έπαιρνα 940 ευρώ και με τις έκτακτες εισφορές και τις άλλες επιβαρύνσεις, έφτασα να παίρνω 860 ευρώ. Οταν νοικιάζεις σπίτι, έχεις παιδιά στο σχολείο, τα αγγλικά τους, οι καθημερινές τους υποχρεώσεις, δεν φτάνουν αυτά τα χρήματα». Η Αντωνία λέει χαρακτηριστικά «έπαιρνα 714 ευρώ μισθό και το ενοίκιο το λιγότερο που μπορούσα να βρω γιατί μένω μόνη ήταν 350 ευρώ, δε συζητάω για λογαριασμούς, σούπερ μάρκετ. Παίρνω και δανεικά. Δούλευα δηλαδή και δανειζόμουν. Οταν, λοιπόν, αυτά τα λεφτά δεν σου φτάνουν για να ζήσεις, την προσωπική και κοινωνική σου ζωή την βάζεις στην άκρη. Οταν δεν έχεις να φας, θα κοιτάξεις την προσωπική σου ζωή;», και η Εβίτα προσθέτει: «Πώς να γνωρίσεις κάποιον όταν δεν μπορείς να πας για έναν καφέ, ένα σινεμά ή ένα θέατρο;».

Φτάνοντας η συζήτηση στο τέλος, η Εβίτα τονίζει: «Για μας είναι μονόδρομος ο αγώνας». «Θα πάμε μέχρι τέλος», είπαν και οι τρεις εργαζόμενες με μια φωνή.

Πηγή: Ριζοσπάστης

John Maynard Keynes, ηρωικός πατέρας της "ριζοσπαστικής αριστεράς". Πρώτο μέρος

Antonio Negri
Ο Κέινς και η καπιταλιστική θεωρία του κράτους
1969
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Το έτος 1917 είναι ένα κρίσιμο σημείο ρήξης [...] Η γη των Σοβιέτ στάθηκε ως το σημείο όπου ο ανταγωνισμός της εργατικής τάξης δομούνταν πλέον με την ανεξάρτητη μορφή κράτους. [...] Εφεξής, οι θεωρίες του κράτους θα έπρεπε να λάβουν υπόψη κάτι παραπάνω από τα προβλήματα, απλώς, που εμπλεκόταν στην κοινωνικοποίηση της εκμετάλλευσης. Θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν μια εργατική τάξη που είχε κατορθώσει να έχει πολιτική ταυτότητα, και που είχε γίνει ιστορικός πρωταγωνιστής η ίδια. [...] 

Βέβαια, η πραγματική επίδραση της Οκτωβριανής Επανάστασης διέτρησε την συνείδηση της καπιταλιστικής τάξης σιγά-σιγά. Στην αρχή, την έβλεπαν ως ουσιαστικά εξωτερικό γεγονός. Η αρχική ανταπόκριση συνίστατο στην προσπάθεια --επιτυχημένη σε διαφορετικό βαθμό-- να εξωτερικευτεί ο κίνδυνος, να απομονωθεί η Σοβιετική δημοκρατία με στρατιωτικά και διπλωματικά μέσα, να καταστεί η επανάσταση ζήτημα εξωτερικής πολιτικής.

[...]

Η κατάρρευση που ήρθε μετά το 1929 ήταν ακόμα πιο κρίσιμη λόγω αυτής της δυνητικής απειλής. Ο καπιταλισμός αντιμετώπιζε πλέον μια εργατική τάξη που είχε ισοπεδωθεί από την καταστολή που χρησιμοποιήθηκε εναντίον της, που είχε μαζικοποιηθεί σε σημείο που να πρέπει να αναγνωριστεί η αυτονομία της. [...]

Με την έννοια αυτή, το 1929 αντιπροσωπεύει μια στιγμή κρίσιμης σημασίας για την ανάδυση του σύγχρονου Κράτους. Το βασικό θύμα της κρίσης ήταν η υλική βάση του φιλελεύθερου συνταγματικού κράτους. [...] Το κραχ της "Μαύρης Πέμπτης" του 1929 κατέστρεψε τις πολιτικές και κρατικές μυθολογίες ενός αιώνα αστικής κυριαρχίας. Σημάδεψε το ιστορικό τέλος του κράτους δικαιωμάτων, το οποίο πρέπει να εννοηθεί ως ένας μηχανισμός κρατικής εξουσίας με στόχο την τυπική προστασία των ατομικών δικαιωμάτων μέσα από την αστική δικλείδα ασφαλείας της έννομης διαδικασίας, ως μια κρατική εξουσία που εδραιώνεται για να εξσαφαλίσει την αστική κοινωνική ηγεμονία. 

[...]

Παραδόξως, το κεφάλαιο στράφηκε στον Μαρξ, ή τουλάχιστον στην ανάγνωση του Κεφαλαίου (από την δική του σκοπιά, φυσικά, που όσο κι αν είναι μυστικοποιημένη, είναι επίσης αποτελεσματική). Από τη στιγμή που αναγνωρίστηκε ο ανταγωνισμός [με την εργατική τάξη], το πρόβλημα ήταν πώς να τον κάνουν να λειτουργήσει με τέτοιο τρόπο ώστε να εμποδίσουν τον ένα πόλο του ανταγωνισμού απ' το να αποσπαστεί, προβαίνοντας σε ανεξάρτητη και καταστροφική δράση. Η επανάσταση της εργατικής τάξης μπορούσε να αποφευχθεί μόνο αν αναγνωριζόταν και γινόταν δεκτός ο νέος συσχετισμός ταξικών δυνάμεων, ενώ ταυτόχρονα η εργατική τάξη οδηγούνταν να λειτουργήσει μέσα στα πλαίσια ενός ευρύτερου μηχανισμού που θα "μετουσίωνε" την διαρκή της πάλη για εξουσία σε δυναμικό στοιχείο του [καπιταλιστικού] συστήματος. Η εργατική τάξη έπρεπε να ελεγχθεί λειτουργικά μέσα από μια σειρά από μηχανισμούς ισορροπίας που θα αναπροσαρμοζόταν δυναμικά από καιρό σε καιρό μέσα από μια τακτική φάση "εισοδηματικής επανάστασης." [...] Με άλλα λόγια, ο δρόμος προς την σταθερότητα έμοιαζε πια να εξαρτάται από την αναγνώριση αυτής της νέας, επισφαλούς βάσης της κρατικής εξουσίας: η δυναμική του κρατικού σχεδιασμού υπονοούσε αποδοχή ενός είδους "διαρκούς επανάστασης" ως στόχου της--ένα παράδοξο Aufhebung του συνθήματος [του Τρότσκι] εκ μέρους του κεφαλαίου.

Subliminal messages: Σλαβόι Μακάρθι

Στο βιβλίο του Σημειώσεις προς έναν ορισμό του πολιτισμού, ο T.S. Eliot παρατήρησε ότι υπάρχουν στιγμές που η μόνη επιλογή είναι ανάμεσα στην αιρετικότητα και την απιστία, δηλαδή, που ο μόνος τρόπος για να κρατήσεις τη θρησκεία ζωντανή είναι να προωθήσεις μια σεχταριστική διαίρεση. Αυτή είναι η θέση στην Ευρώπη σήμερα. Μόνο μια νέα "αίρεση" --που αυτή στη στιγμή εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ-- μπορεί να σώσει ό,τι αξίζει να σωθεί από την ευρωπαϊκή κληρονομιά: τη δημοκρατία, την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, την εξισωτική αλληλεγγύη, κλπ. Η Ευρώπη με την οποία θα καταλήξουμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ ηττηθεί στους ελιγμούς του είναι μια "Ευρώπη με ασιατικές αξίες" -- που βέβαια δεν έχει να κάνει τίποτε με την Ασία, αλλά τα πάντα να κάνει με την τάση του καπιταλισμού να ακυρώνει τη δημοκρατία.
Slavoj McCarthy, "Save us from the Saviours"

Μεγάλος πειραματιστής στην ποίηση, [ο T.S. Eliot] έγινε μεγάλος συντηρητικός στην ηθική και την πολιτική [...] Ποτέ στη ζωή του δεν είχε το μικρόβιο του πολιτικού ριζοσπαστισμού. Μετά από μια δεκαετία παραμονής στο Λονδίνο ανακοίνωσε πως ήταν κλασικιστής στη λογοτεχνία, βασιλόφρων στην πολιτική και Αγγλο-Καθολικός στη θρησκεία. [...] Θα απεχθανόταν την σημερινή αμερικανική πολιτική ταμπέλα "μετριοπαθής"· το Συντηρητικό Κόμμα της Αγγλίας δεν ήταν ούτε κατά διάνοια αρκετά συντηρητικό για τον Τ.Σ. Έλιοτ. Το 1922 [...] δημιούργησε ένα περιοδικό, το Criterion [...] Το περιοδικό είχε ως στόχο να περάσει στις μορφωμένες τάξεις "μια επιβεβαίωση της αξίας της παράδοσης και της ανάπτυξής της", που ερχόταν σε αντίθεση με τη διασπορά του Μαρξισμού [...]

Τον Απρίλη του 1945, καθώς το ναζιστικό Ράιχ βρισκόταν στο χείλος της απόλυτης καταστροφής, ο Hedin δημοσίευσε ένα σχεδόν υστερικό άρθρο σε ένα γερμανικό ναζιστικό περιοδικό όπου έλεγε ότι ελπίζει η Γερμανία "να εξαλείψει την βαρβαρότητα της Ανατολής." Όπως και με τόσους άλλους παρόμοιους ακροδεξιούς, αντισημίτες και αντικομμουνιστές, για τον Hedin η "Ανατολή" σήμαινε την συνωμοτική σύνδεση μεταξύ του "παγκόσμιου εβραϊσμού", του "Ανατολίτικου δεσποτισμού" του Κομμουνισμού, και του διαρκώς παρόντος "κινδύνου της Ανατολής."
Tobias Huebinette, "Η Ασία ως ρητορικός τόπος φόβου για τους Ναζί και τους ακροδεξιούς"

Κομμουνισμός verboten, πάρ'τε λίγη "ριζοσπαστική αριστερά"

Legal Settlement of Communist Crimes

INTERNATIONAL CONFERENCE
5 JUNE, 2012
EUROPEAN PARLIAMENT, BRUSSELS

Under the auspices of Ms Sandra Kalniete (LV), Mr László Tökés (RO), Mr Tunne Kelam (EE),
Mr Milan Zver (SI), Mr Vytautas Landsbergis (LT), Mr György Schöpflin (HU),
Mr József Szájer (HU), Mr Paweł Robert Kowal (PL), Ms Monica Luisa Macovei (RO),
Mr Olle Schmidt (SE), Ms Anna Ibrisagic (SE), Ms Radvilė Morkūnaitė (LT),
Mr Marek Migalski (PL), Mr Konrad Szymanski (PL),
Members of the European Parliament,
and
Mr Hans-Gert Pöttering (DE) and Mr Jerzy Buzek (PL),
former Presidents of the European Parliament

5 June, 2012
European Parliament, Brussels
Room PHS 7 C 50
(Please note – programme may be subject to changes)
8.30
Welcome
8.35
Greetings
Opening speech
9.00 – 10.30Crimes of Communism – why does Europe need to do more?
(The moral and legal obligation to provide international legal settlement for the Communist crimes)Chair: Sandra Kalniete, MEP, Chairwoman, Reconciliation of European Histories group (LV)
Communism and its crimes – overcoming history dialectics – Dr. Ján Čarnogurský, former Prime Minister of Slovakia (SK)
Communist crimes without statutory limitations - Dr. Martin Alm, Department of history, Aarhus University (DK)
Prosecuting Communist crimes – Polish experience – Dr. Łukasz Kamiński, President, Institute of National Remembrance (PL)
Legal and political constraints in prosecuting the Communist crimes in Romania – Raluca Grosescu, Institute for the Investigation of Communist Crimes and the Memory of the Romanian Exile (RO)
Initiative ”Declaration 2012“ – Dr. Zdeněk Boháč (90), leader of the initiative (CZ)
10.30-11.00 coffee break
11.00-12.30Cases with European-wide relevance
(Crimes against humanity committed under the Communist regimes transcending national borders)Chair: György Schöpflin, MEP (HU)
The Berlin Wall shootings as a precedent – Prof. Egils Levits, judge at the ECJ (LV)
Killings along the Iron Curtain – Miroslav Lehký, Ján Langoš Foundation (SK)
Forced assimilation of the Turkish minority in Bulgaria in the 1980s – Vasil Kadrinov, Faculty of Philosophy, St. Kliment Ohridski University, Sofia (BG)
Mass deportations of civilians and their qualification under international law – Prof. Lauri Mälksoo, University of Tartu (EE)
Mass killings, torture, mass graves in the EU – Dr. Jernej Letnar Černič, European Faculty of Law (Sl)
12.30 – 14.00 lunch
14.00-15.30International justice for the Communist crimes
(What could the new institution of international justice look like?)Chair: Tunne Kelam, MEP (EE)
Transnational reinforcement of the prosecution of international crimes– Prof. Dr. Dr. h. c. mult. Albin Eser, Director Emeritus at the Max Planck Institute for Foreign and International Criminal Law, Freiburg, former Judge at the ICTY (DE)
Considerations on jurisdictional aspects of the International Criminal Court – Renata Vaišvilienė, LLM, Faculty of Law, Vilnius University (LT)
Coming to terms with communist crimes in the EU framework – dawn of a new court? – Prof. Frank Meyer, Institute of Law , University of Zürich (CH)
Seeking justice for international crimes abroad: the use of universal jurisdiction – Juergen Schurr, LLM, REDRESS (UK)
15.30-16.00 coffee break
16.00-17.30The next steps toward international justice – panel discussion
(What is needed to establish the new institution of justice? Which political steps to take?)
Chair: Göran Lindblad, President, Platform of European Memory and Conscience (SE)
Members of the European Parliament
Prof. Jan Rydel, Chair of the Steering committee, European Network Remembrance and Solidarity (PL)
Dr. Gabriel Toggenburg , LLM, Programme Manager – Legal research, equality and citizens’ rights department, Fundamental Rights Agency (AT)
Vincent Depaigne, JUST. C.1: Fundamental rights and rights of the child, Directorate General Justice, European Commission (BE)
Matevž Pezdirc , LLM, Secretariat to the Network for investigation and prosecution of genocide, crimes against humanity and war crimes (NL)
17.30
Closing remarks
Dr. Hans-Gert Pöttering, MEP (DE) and Prof. Jerzy Buzek, MEP (PL), former Presidents of the European Parliament
17.40-18.00
Press Doorstep and Reception hosted by László Tökés, MEP (RO) and Milan Zver, MEP (SI)

Πηγή: Disdaimona

Βαράτε τους! (It's now or never!)



Τα ΜΑΤ του Μπουτάρη χτύπησαν κινητοποίηση των εργαζομένων του Δήμου

Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ καταγγέλλει τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γ. Μπουτάρη που με εντολή του τα ΜΑΤ χτύπησαν την κινητοποίηση των εργαζομένων του Δήμου.

Οι εργαζόμενοι βρίσκονταν σε κινητοποίηση ενάντια στην προσπάθεια του Δήμου να παραδώσει ένα μεγάλο μέρος των υπηρεσιών καθαριότητας, την συντήρηση των απορριμματοφόρων σε ιδιώτες, οι οποίοι θα κερδίσουν εκατομμύρια ευρώ.

Είναι βαριές οι ευθύνες του Γ. Μπουτάρη που με την τρομοκρατία και την καταστολή και την επίθεση σε στελέχη του ΠΑΜΕ επιχειρεί να περάσει την ιδιωτικοποίηση.

Το ΠΑΜΕ καλεί τα συνδικάτα να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους και να συμπαρασταθούν στον δίκαιο αγώνα των εργαζομένων του Δήμου.

Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ

Πηγή: Redfly Planet


«Μακάρι, Μπουτάρη». Δέκα σύντομα βιντεάκια με αυτόν τον τίτλο, τα οποία στηρίζουν την υποψηφιότητα του Γιάννη Μπουτάρη για τον Δήμο Θεσσαλονίκης. Με μουσική υπόκρουση το «It's now or never» του Ελβις Πρίσλεϊ. Πολύ φρέσκα και χαριτωμένα. Δείτε τα στο YouTube.
Ελευθεροτυπία, "Μια άλλη Ευρώπη", 10/9/2010

Σοκ! Ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ ανακαλύπτει την Αμερική και προσβάλλει τον προσκεκλημένο του, Ταρίκ Αλί!

Σύμβαση ντροπής σε γραμμή Μνημονίου υπογράφει η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ
30 Μαίου, 2012*

Ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Τρεις βδομάδες μετά την καταγγελία των μνημονίων από τον ελληνικό λαό, η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ένα από τα μεγαλύτερα συνδικάτα, αντί να μπει μπροστά για την αγωνιστική ανατροπή τους, μετατρέπεται σε δούρειο ίππο για την εφαρμογή τους.

Κρυφά από τους εργαζόμενους και σε αναντιστοιχία με τις ανάγκες τους, οι «αντιμνημονιακές» ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ και η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ (ΣΑΔ) προχωρούν στην υπογραφή της πιο επαίσχυντης Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στην ιστορία της ΓΕΝΟΠ.

Μια κατ’ όνομα «Συλλογική Σύμβαση» που επικυρώνει τα μνημόνια και τη συντριβή των μισθών, ανοίγει το δρόμο στις απολύσεις και στην εκποίηση ολόκληρης της ΔΕΗ, καθώς:

Νομιμοποιεί τις μειώσεις μισθών (35%) που επέβαλαν τα μνημόνια κι οι εφαρμοστικοί νόμοι και παραχωρεί εν λευκώ στη διοίκηση τη δυνατότητα διαμόρφωσης κατά το δοκούν και ανά μήνα τις αμοιβές των εργαζομένων, ώστε να υλοποιούνται οι εντολές της Τρόικας.

Αποδέχεται την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, το ξεπούλημα Ορυχείων, Μονάδων Παραγωγής και Δικτύων, λύνει τα χέρια σε κυβέρνηση κι εργοδοσία να προχωρήσουν σε μαζικές απολύσεις «για οικονομοτεχνικούς λόγους».

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ενώ η ΔΕΗ έχει εισαχθεί από 12.5.2012 στο Ταμείο Εκποίησης Δημόσιας Περιουσίας, οι «αριστεροί» - «αντιμνημονιακοί» στη ΓΕΝΟΠ δεν έχουν πει ακόμα ούτε κουβέντα! Είναι οι ίδιοι που τον Οκτώβρη του 2010 συμφώνησαν στον τεμαχισμό της ΔΕΗ σε ανεξάρτητες κι ευπώλητες θυγατρικές, προκειμένου… «να μην βγει η χώρα από το ευρώ και την ΕΕ»!

Η ηλεκτρική ενέργεια είναι κοινωνικό αγαθό κι όχι εμπόρευμα. Η τεράστια υποδομή που έχτιζε επί 60 χρόνια ο λαός μπορεί και πρέπει να γίνει εργαλείο για την παραγωγική ανασυγκρότηση σε όφελός του, για να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για τη χώρα μας. Μπροστά στο ξεπούλημα της ΔΕΗ και τη μετατροπή του ρεύματος σε κερδοσκοπικό εμπόρευμα υπάρχει μια απάντηση: Εθνικοποίηση ολόκληρου του ηλεκτρενεργειακού τομέα.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα βρεθεί στο πλευρό των ταξικών και αγωνιστικών δυνάμεων που στον αντίποδα των ξεπουλημένων-εργοδοτικών ηγεσιών της ΓΕΝΟΠ, απευθύνουν κάλεσμα στους εργαζόμενους να μη νομιμοποιήσουν τη ΣΣΕ της ντροπής, ενώ καλούν και τα πρωτοβάθμια σωματεία-μέλη της ΓΕΝΟΠ μαζί με τα κλαδικά συνδικάτα ενέργειας να αναλάβουν πρωτοβουλίες για κοινή δράση με στόχο την ανατροπή των Μνημονίων.

Πηγή: ΕΡΤ

* Άρθρο Ριζοσπάστη 6 μέρες πριν, 24 Μάη. Αναδημοσίευση Lenin Reloaded.
Άρθρο Ριζοσπάστη 5 μέρες πριν, 25 Μάη.
Άρθρο ιστολογίου "Ταξική Αντεπίθεση" 3 μέρες πριν, 27 Μάη.
Άρθρο ιστολογίου "Lenin Reloaded" 1 μέρα πριν, 29 Μάη.

Εκτός εκλογών το ΕΕΚ (ας όψεται ο σταλινισμός!)

Ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου του ΕΕΚ
ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 17ης ΙΟΥΝΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΕΕΚ

Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου είναι ένας κρίσιμος κρίκος στην αλυσίδα των εκρηκτικών εξελίξεων που ξετυλίγονται στην χώρα, στην Ευρώπη και διεθνώς. Δεν θα είναι βέβαια κι ο τελευταίος. Η αναμέτρηση του λαού με τα Μνημόνια της ΕΕ, του ΔΝΤ, των διεθνών τοκογλύφων και τις ντόπιες αστικές κυβερνήσεις των «προθύμων» του μαύρου μετώπου ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και λοιπών μνημονιακών δυνάμεων έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή κρίση εξουσίας της κεφαλαιοκρατίας. Στις 6 Μαΐου έγινε φανερό ότι η χρεοκοπημένη Ελλάδα έγινε ακυβέρνητο καράβι κι η Ευρωζώνη ένας Τιτανικός που βυθίζεται. Οι «από πάνω» δεν μπορούν πια να κυβερνούν με το δικομματικό αστικό πολιτικό σύστημα με το οποίο κυβέρνησαν μετά το 1974 και το οποίο απαξιώθηκε τελείως κι απονομιμοποιήθηκε από τους « από κάτω» που βρίσκονται στο όριο της επιβίωσης.

Οι καπιταλιστές απέτυχαν να φτιάξουν μια συναινετική μνημονιακή κυβέρνηση ακόμα και με πρόσημο αντιμνημονιακό τον ΣΥΡΙΖΑ, στα χέρια του οποίου έλπιζαν να σκάσει η μπόμπα της ανεξέλεγκτης οικονομικής κατάρρευσης. Έτσι προκηρύχτηκαν ξανά εκλογές στις 17 Ιουνίου, σε ένα πολωτικό κλίμα, όπου το συνονθύλευμα της δεξιάς –ακροδεξιάς πολυκατοικίας του Σαμαρά με θυρωρό τον Βενιζέλο, με μια ξέφρενη εκφοβιστική κι εμφυλιοπολεμική εκστρατεία προσπαθεί να επικρατήσει πάνω σε ένα αντιπολωτικό ΣΥΡΙΖΑ που άρχισε κιόλας και συνεχίζει να ρίχνει νερό στο αντιμνημονιακό κρασί του. Το σταλινικό ΚΚΕ από την μεριά του ζει στον δικό του κλειστοφοβικό γραφειοκρατικό κόσμο και ζητά από τον λαό να «διορθώσει το λάθος και την ψήφο του». Ένα κομμάτι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ανοιχτά αλληθωρίζει προς τον ΣΥΡΙΖΑ, πλήττοντας έτσι την αξιοπιστία της αυτόνομης εκλογικής της καθόδου.

Το ΕΕΚ παραμένει πιστό στην επαναστατική του προοπτική και το πρόγραμμα μιας σοσιαλιστικής εξόδου από την κρίση και το καπιταλιστικό σύστημα, με την εργατική εξουσία που θα στηρίζεται στα δικά της ανεξάρτητα όργανα και θα στηρίζει την δική της αριστερή εργατική κυβέρνηση και με την διεθνιστική προοπτική της κοινής πάλης με την ευρωπαϊκή εργατική τάξη για την συντριβή της ιμπεριαλιστικής ΕΕ της Μερκολάντ και την εγκαθίδρυση των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης.

Με αυτή την προοπτική και πρόγραμμα πήγε και στην συζήτηση για την διερεύνηση της δυνατότητας μιας εκλογικής συνεργασίας που ζήτησε κατά πρώτο λόγο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την ανακοίνωσή της στις 9 Μαΐου. Θέλαμε να δοθεί έκφραση σε μια ενότητα αριστερών δυνάμεων, με την προοπτική της πάλης για την εργατική εξουσία, ενάντια σε κάθε εθνικισμό, για την κομμουνιστική διεθνιστική προοπτική στην Ευρώπη, των αριστερών δυνάμεων που αρνούνται να δορυφοροποιηθούν γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ, τον ανέφικτο συμβιβασμό που αυτός ζητά από την ΕΕ και την αστική «αριστερή» κυβέρνηση που ευαγγελίζεται. Δυστυχώς, όχι με ευθύνη του ΕΕΚ, η ηγεσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προφανώς υποχωρώντας στις φιλο-ΣΥΡΙΖΑ τάσεις στο εσωτερικό της, τορπίλισε την τελευταία στιγμή κάθε εκλογική συνεργασία βάζοντας σαν τελεσίγραφο την συγχώνευση του ΕΕΚ στα ψηφοδέλτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (με τον καπελωτικό τρόπο που παλιότερα το είχε κάνει το ΚΚΕ π.χ. με την Κομμουνιστική Ανανέωση). Φυσικά τα «τεχνικά»-πολιτικά προσχήματα και το τελεσίγραφο που πρόβαλε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απορρίφτηκαν από το ΕΕΚ.

Το ΕΕΚ δεν είχε κρύψει, ακόμα και όταν συζητούσε την πιθανότητα εκλογικής συνεργασίας, ότι θεωρούσε πρωταρχική ανάγκη στις συνθήκες κρίσης εξουσίας της αστικής τάξης να προβάλλει την ανάγκη της πάλης για εργατική εξουσία κι έτσι ετοιμάζονταν ταυτόχρονα για την δική του αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές της 17ης Ιουνίου.

Το εντελώς αντιδημοκρατικό, όμως σύστημα των κεφαλαιοκρατών που μπορούν- σε συνθήκες, μάλιστα πείνας του λαού- να χρηματοδοτούν με εκατομμύρια ευρώ τις καμπάνιες των κοινοβουλευτικών κομμάτων ή και να στήνουν «νέα» κόμματα στην υπηρεσία των κάθε είδους λαμογιών, ορθώνει τα πιο δυσβάσταχτα οικονομικά εμπόδια κι αποκλεισμούς για να πνίξει κάθε ανεξάρτητη από το σύστημα επαναστατική φωνή. Ένα μικρό επαναστατικό κόμμα της βαριά πληττόμενης εργατικής τάξης, της άνεργης νεολαίας και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, όπως το ΕΕΚ, βρίσκει μπροστά του απαγορευτικό φραγμό το συντριπτικό οικονομικό βάρος μιας δεύτερης πανελλαδικής εκλογικής εκστρατείας μέσα σε σαράντα ημέρες. Με λύπη και μιλώντας με ειλικρίνεια απέναντι στην εργατική τάξη και τον λαό, ανακοινώνουμε ότι είμαστε γι’ αυτούς τους οικονομικούς λόγους, υποχρεωμένοι να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να μην κατέβουμε αυτόνομα στις 17 Ιουνίου.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα καθίσουμε στην άκρη. Θα παρέμβουμε με δικές μας πολιτικές δραστηριότητες σε κάθε φάση αυτής της επιμέρους σημαντικής μάχης, προβάλλοντας την πολιτική μας, ασκώντας κριτική και αναπτύσσοντας παραπέρα το πρόγραμμα σοσιαλιστικής διεξόδου από την κρίση.

Για το ΕΕΚ η επόμενη μέρα δεν είναι η 18η Ιουνίου αλλά σήμερα.

Το ΠΓ της ΚΕ του ΕΕΚ
29 Μαΐου 2012

Πηγή: EEK

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Στάθης Κουβελάκης-"Το ελληνικό καζάνι" (αποσπάσματα)

Στάθης Κουβελάκης*
"Το ελληνικό καζάνι"
Άρθρο στο New Left Review -- ιστορικότερο, μαζί με το Monthly Review, αριστερό περιοδικό στον κόσμο (εκδίδεται ανελλιπώς από τις αρχές του 1960)
Τεύχος 72, Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2011
Μετάφραση: Lenin Reloaded

"...Το ΚΚΕ παραμένει πεισματικά αφοσιωμένο στην σεχταριστική και νοσταλγικά σταλινιστική του γραμμή, η οποία εξακολουθεί να κυριαρχεί στην εκλογική του δραστηριότητα και την οργάνωσή του απ' τα κάτω. Ο Σύριζα, ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς --μια συνομάδωση δέκα κομμάτων και οργανώσεων, εκ των οποίων το βασικό είναι ο Συνασπισμός-- προωθεί την προσέγγιση της ενότητας. [...]

Μέσα στο ΚΚΕ, η κατάσταση είναι ακόμα πιο στείρα [από ό,τι στα άλλα κόμματα της αριστεράς στην Ελλάδα]. Παραδοσιακά εχθρικό προς την ΕΕ, έχει επί μακρόν υποστηρίξει την ελληνική έξοδο από την Ένωση. Παρ' όλα αυτά έχει υπάρξει επιφυλακτικό για το θέμα αυτό από την αρχή της κρίσης χρέους, τονίζοντας ότι κανένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα δεν μπορεί να λυθεί μέχρι να ανατραπεί "η ισχύς των καπιταλιστικών μονοπωλίων" και να εδραιωθεί η "λαϊκή εξουσία" (φυσικά, κάτω από την αιγίδα του κόμματος). Αυτή η "αριστερίστικη" ρητορική χρησιμοποιείται στην πραγματικότητα για να δικαιολογήσει μια παθητική στάση σε ό,τι αφορά τις κινητοποιήσεις, που πάνω από όλα έχει ως στόχο να αποφύγει να συμπράξει με οποιεσδήποτε ενωμένες δράσεις της αριστεράς, και να παρουσιάσει τον Σύριζα και την Ανταρσύα ως εξίσου "οπορτουνιστικές δυνάμεις" που "παίζουν το παιχνίδι της αστικής τάξης και της ΕΕ."

* Λίγους μήνες μετά την δημοσίευση του άρθρου, ο καθηγητής Στάθης Κουβελάκης (γιος του υπουργού Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Κουβελάκη), ανακοινώθηκε ως υποψήφιος επικρατείας του Σύριζα, με τον οποίο δεν είχε πρότερη στελεχική σχέση. Μαζί με τον Σλαβόι Ζίζεκ και τον Sebastian Budgen ο Στάθης Κουβελάκης συνεπιμελήθηκε το 2009 τον τόμο Lenin Reloaded, που αφορούσε την αναγκαιότητα θεωρητικής και πολιτικής επιστροφής στον Λένιν. Ο τόμος δημοσιεύτηκε στην σειρά SIC του Duke University Press. Γενικός επιμελητής της σειράς είναι ο Σλαβόι Ζίζεκ. Για την θέση Ζίζεκ ότι οι "αυθεντικοί λενινιστές" εγκρίνουν τον "συμβιβασμό με την σοσιαλδημοκρατία", τον οποίο απορρίπτουν μόνο οι "δημοκράτες σοσιαλιστές" και οι "φιλελεύθεροι αριστεριστές" που "δεν θέλουν να λερώσουν τα χέρια τους", την θέση του ίδιου ότι πρέπει να απορρίψουμε τους "νοσταλγούς του υπαρκτού σοσιαλισμού" και να στραφούμε στους "ρεαλιστές", καθώς και την ρητή του υποστήριξη στον Σύριζα, βλ. εδώ.

Μια είδηση που πέρασε στα ψιλά αλλά έχει σημασία για τις πανευρωπαϊκές πολιτικές διεργασίες

Πάλη για τα δικαιώματα των εργαζομένων και των λαών
H πάλη για τα λαϊκά δικαιώματα και την πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης με στόχο την κοινωνική πρόοδο και το σοσιαλισμό είναι μονόδρομος για τους λαούς, υπογραμμίζουν στην κοινή τους δήλωση τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα που συμμετείχαν σε Ευρωπαϊκή Συνάντηση που έγινε με πρωτοβουλία του ΚΚΕ στις Βρυξέλλες στις 11 και 12 Απριλίου με θέμα «Οι κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες στην Ευρώπη και η απάντηση των κομμουνιστών».

Ο λαός της Λιβύης να αποφασίσει

Τα 37 κόμματα από 30 χώρες, συμπεριλαμβανομένου του ΑΚΕΛ αναφέρουν ότι στη συνάντηση των Βρυξελλών, αντάλλαξαν απόψεις για τη συνεχιζόμενη βαθιά κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και αποκήρυξαν την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα κατά της Λιβύης. «Αυτός ο πόλεμος, σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, αποτελεί συνέχεια της βάρβαρης επίθεσης που το κεφάλαιο έχει εξαπολύσει εις βάρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων των χωρών μας με βάναυσα αντιλαϊκά μέτρα. Η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ στη Λιβύη είναι ένα ακόμα έγκλημα των ιμπεριαλιστών εις βάρος των λαών.

Οι ψεύτικες προφάσεις που χρησιμοποιούν οι ιμπεριαλιστές δεν μπορούν να αποκρύψουν την αλήθεια. Οτι οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για τον έλεγχο των φυσικών πόρων της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής, της Ανατολικής Μεσογείου και της Κασπίας εντείνονται», επισημαίνεται στην κοινή δήλωση.

Τα ΚΚ απαιτούν τον τερματισμό του πολέμου, το κλείσιμο των στρατιωτικών βάσεων και τον τερματισμό της παροχής βοήθειας προς τα ιμπεριαλιστικά σχέδια. «Και στην περίπτωση της Λιβύης, θεωρούμε ότι ο λαός πρέπει να έχει το δικαίωμα να επιλέξει το δικό του δρόμο ανάπτυξης, χωρίς ξένες παρεμβάσεις», υπογραμμίζουν οι Ευρωπαίοι κομμουνιστές. Επιτίθενται στους εργαζόμενους για να εξασφαλίσουν τα κέρδη του κεφαλαίου

Παράλληλα τα ΚΚ επισημαίνουν ότι στο όνομα του «ανταγωνισμού» με άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, η αστική τάξη στις χώρες της Ευρώπης γενικεύουν τα αντεργατικά μέτρα. «Μειώνουν μισθούς και συντάξεις στο όνομα της κρίσης έτσι ώστε να εξασφαλίσουν τα κέρδη του κεφαλαίου.

Σε πολλές χώρες προωθούνται βάρβαρες περικοπές των εργατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, η ανεργία είναι σε άνοδο, υπονομεύονται τα δικαιώματα στην απεργία και σε άλλες συνδικαλιστικές ελευθερίες, ενδυναμώνεται η ξενοφοβία, ενώ οι φτωχοί αγρότες εξαφανίζονται προς όφελος των μεγαλοαγροτών και των μονοπωλιακών ομάδων», υπογραμμίζουν τα κόμματα.

Παράλληλα τονίζουν ότι αντικειμενικά διαφαίνονται τα ιστορικά όρια του καπιταλισμού, αφού δεν μπορεί να επιλύσει τα βασικά προβλήματα των λαών. Εντείνουν τον αντικομμουνισμό ελέω κρίσης.

Η αστική τάξη, προσθέτουν, γνωρίζει πολύ καλά ότι οι κύριοι στρατηγικοί εχθροί της, οι κύριοι αντίπαλοι του καπιταλιστικού συστήματος είναι τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα. «Για αυτό το λόγο σε αρκετές χώρες εντείνονται οι αντικομμουνιστικές απειλές, διώξεις και απαγορεύσεις», επισημαίνεται στην κοινή δήλωση. Παρόλα αυτά, υπογραμμίζουν τα ΚΚ, υπάρχει μόνο ένας δρόμος για τους λαούς: «Μόνο μέσα από την πάλη για τους εργαζόμενους και την εργατική τάξη, για τα λαϊκά προβλήματα και για την εξουσία της εργατικής τάξης μπορούμε να ανοίξουμε το δρόμο για κοινωνική πρόοδο και σοσιαλισμό».

Οχι στο ΝΑΤΟ, ναι στους λαϊκούς αγώνες

Τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα της Ευρώπης τάσσονται ενάντια στην ένταξη νέων χωρών στο ΝΑΤΟ και επαναλαμβάνουν τη δέσμευσή τους για συνέχιση της πάλης για απόσυρση των χωρών τους από το ΝΑΤΟ με απώτερο στόχο τη διάλυση της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας. Παράλληλα χαιρετίζουν τις μαζικές κινητοποιήσεις του ταξικού κινήματος σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και τονίζουν ότι οι λαοί επωφελούνται από την ανάπτυξη του κινήματος που προκαλεί την αντιλαϊκή πολιτική γραμμή, τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμού και τον ίδιο τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.

Καταλήγοντας τα ΚΚ σημειώνουν ότι αποφάσισαν να εντείνουν ακόμη περισσότερο την κοινή τους δράση και συντονισμό.

Tην κοινή δήλωση υπογράφουν:

Κομμουνιστικό Κόμμα Στυρίας (Αυστρία),
Κομμουνιστικό Κόμμα Λευκορωσίας,
Εργατικό Κόμμα Βελγίου,
Κομμουνιστικό Κόμμα Βρετανίας,
Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Βρετανίας,
Kόμμα των Βούλγαρων Κομμουνιστών,
ΑΚΕΛ (Κύπρος),
Κομμουνιστικό Κόμμα Βοημίας – Μοραβίας (Τσεχία),
Κομμουνιστικό Κόμμα Δανίας,
Κομμουνιστικό Κόμμα στη Δανία,
Κομμουνιστικό Κόμμα Εσθονίας,
Φιλανδικό Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα για την Ειρήνη και το Σοσιαλισμό,
Πόλος για την Κομμουνιστική Αναγέννηση στη Γαλλία,
Ενωση Επαναστατών Κομμουνιστών Γαλλίας,
Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα,
Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας,
Ουγγρικό Εργατικό Κομμουνιστικό Κόμμα,
Εργατικό Κόμμα Ιρλανδίας,
Κομμουνιστικό Κόμμα Ιρλανδίας,
Κομμουνιστική Λαϊκή Αριστερά (Ιταλία),
Σοσιαλιστικό Κόμμα Λετονίας,
Κομμουνιστικό Κόμμα Λουξεμβούργου,
Κίνημα της Λαϊκής Αντίστασης (Μολδαβία),
Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Ολλανδίας,
Κομμουνιστικό Κόμμα Νορβηγίας,
Κομμουνιστικό Κόμμα Πολωνίας,
Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας,
Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας - Επαναστατικό Κόμμα των Κομμουνιστών,
Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ενωσης,
Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας,
Κομμουνιστικό Κόμμα Σλοβακίας,
Κομμουνιστικό Κόμμα των Λαών της Ισπανίας,
Κόμμα Εργασίας (Ελβετία),
Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας,
Κόμμα Εργασίας -Τουρκία (ΕΜΕΠ),
Ενωση Κομμουνιστών Ουκρανίας.

Κάτω τα χέρια από το Νέο ΚΚ Γιουγκοσλαβίας

Πέραν της κοινής δήλωσης, τα κόμματα που συμμετείχαν στη συνάντηση στις Βρυξέλλες, εξέφρασαν την ανησυχία τους και την έντονη διαμαρτυρία τους για τη συστηματική ρατσιστική καταδίωξη κατά του Νέου ΚΚ Γιουγκοσλαβίας. Με κοινή τους ανακοίνωση τα ΚΚ αναφέρουν: «Με διαταγή της σερβικής κυβέρνησης η Κ.Ε. του Νέου ΚΚ Γιουγκοσλαβίας υποχρεώνεται να εκκενώσει εντός ημερών τα μόνα γραφεία που διαθέτει στο Βελιγράδι. Και αυτό παρά το γεγονός ότι τα κεντρικά γραφεία του Κόμματος βρίσκονται στο συγκεκριμένο χώρο τα τελευταία 20 χρόνια, από την ίδρυσή του. Παράλληλα οι σερβικές Αρχές δεν παρέχουν άλλη τοποθεσία για το Νέο ΚΚ Γιουγκοσλαβίας για να μετακινήσει τα γραφεία του». Καταλήγοντας τα ΚΚ απαιτούν τον άμεσο τερματισμό της καταδίωξης του Νέου ΚΚ Γιουγκοσλαβίας: «Κάτω τα χέρια από το Νέο ΚΚ Γιουγκοσλαβίας». Επίσης σε ανακοίνωση κάποιων εκ των κομμάτων που συμμετείχαν στη συνάντηση για τη Λευκορωσία επισημαίνεται ότι και σε αυτή τη περίπτωση ο λαός πρέπει να έχει το δικαίωμα να διαλέξει το δικό του δρόμο χωρίς ξένες παρεμβάσεις.

πηγή: Χαραυγή/Disdaimona

Η διεθνής ιδεολογική πρωτοπορία της "ριζοσπαστικής αριστεράς": Ταρίκ Αλί

Ταρίκ Αλί: Ελπίδα για την Ευρώπη μια αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα

Ως μία από τις πιο κρίσιμες στιγμές για την Ευρωπαϊκή ιστορία μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο χαρακτήρισε την περίοδο αυτή που ζούμε ο συγγραφέας και αγωνιστής της Αριστεράς Ταρίκ Αλί, τονίζοντας παράλληλα ότι το αποτέλεσμα των εκλογών της 17 Ιούνη στην Ελλάδα θα επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό την «συνέχεια της ιστορίας».

Ο Ταρίκ Αλί μιλώντας χθες στο πλαίσιο της προφεστιβαλικής εκδήλωσης του ΝΑΡ «Αναιρέσεις», δήλωσε ότι οι πολίτες αυτής της χώρας βρίσκονται αντιμέτωποι με μία πολύ κρίσιμη απόφαση, καθώς όπως είπε, «αυτό που θα συμβεί στην Ελλάδα δεν έχει συμβεί ακόμα σε καμία Ευρωπαϊκή χώρα».

Παράλληλα, τόνισε πως στις εκλογές της 17 Ιούνη η Αριστερά θα πρέπει να κερδίσει γιατί αν χάσει η κατάσταση θα χειροτερεύει συνεχώς, ενώ τόνισε πως αν ζούσε στην Ελλάδα θα ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ, ενώ διερωτήθηκε απευθυνόμενος προς το αμφιθέατρο για το ένα όλοι θα συμφωνούσαν με μια τέτοια προοπτική.

Καπιταλιστικό υβρίδιο
«Από την κατάρρευση του κομμουνισμού την δεκαετία του 1990 έχουμε δει να να αναπτύσσεται ένα περίεργο υβρίδιο καπιταλισμού και δημοκρατίας στον αναπτυγμένο κόσμο. Ίσως μπορούμε να το συνοψίσουμε στην φράση “ένας ολοκληρωτικός καπιταλισμός που τρέφει μια ολοκληρωτική δημοκρατία”» είπε ακόμη ο Ταρίκ Αλί επισημαίνοντας ότι ενώ διάφοροι μιλούν για άκρα δεξιά και άκρα δεξιά ξεχνούν ότι υπάρχει και το «ακραίο κέντρο».

Το «ακραίο κέντρο» αποτελείται, σύμφωνα με τον ίδιο, από την κεντροδεξιά και την κεντροαριστερά οι οποίες εναλλάσσονταν τα τελευταία 20 χρόνια στην εξουσία, και ήταν αυτό που προώθησε την «δικτατορία του κεφαλαίου» εγκαταλείποντας και τα τελευταία απομεινάρια της σοσιαλδημοκρατίας. Ήταν αυτό που, κατά την γνώμη του, επέβαλε τις ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων αγαθών όπως το νερό, η υγεία η παιδεία κτλ. «Όποιος αντιδρούσε στον υποτιθέμενο αυτό «εκσυχρονισμό» χαρακτηρίζονταν ως «δεινόσαυρος» που ανήκε σε άλλη εποχή» πρόσθεσε.

ΔΝΤ και Λατινική Αμερική
Κάνοντας μια αναδρομή στις αντιστάσεις και τα κοινωνικά κινήματα που αναπτύχθηκαν στην Λατινική Αμερική ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και το ΔΝΤ, ο Ταρίκ Αλί αναφέρθηκε εκτενώς στο παράδειγμα της Βενεζουέλας και του προέδρου της του Ούγκο Τσάβες. Αφού περιέγραψε τον τρόπο που ο Ούγκο Τσάβες ήρθε στην εξουσία, ο Ταρίκ Αλί μίλησε για τις προσπάθειες των ΗΠΑ να ανατρέψουν τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο της Βενεζουέλας.

Η πρώτη ήταν μέσω ενός εσωτερικού πραξικοπήματος εναντίον του που δεν κράτησε περισσότερο από 48 ώρες παρά την υποστήριξη των μίντια στους πραξικοπηματίες. Οι φτωχοί από τις γειτονιές του Καράκας μόλις άκουσαν ότι ο εκλεγμένος πρόεδρος τους είχε εκδιωθεί, πλημμύρισαν τους δρόμους όλων των γειτονιών και περικύκλωσαν το προεδρικό Μέγαρο.

Η δεύτερη ήταν μέσω μιας, οργανωμένης από τους αντιπάλους του Τσάβες, απεργίας των μεσαίων στρωμάτων και ειδικά των ελεύθερων επαγγελμάτων, γιατρών καθηγητών κτλ. μέσω της οποίας επιδιώχθηκε να παραλύσει όλη η χώρα. Όπως δήλωσε ο Ταρίκ Αλί «αυτή η απεργία ήταν και η πιο κρίσιμη στιγμή για τον Τσάβες» ,σύμφωνα με δική του δήλωση, καθώς τότε όλα έπαψαν να λειτουργούν.

Όταν ο Ταρίκ Αλί ρώτησε τον Τσάβες τι έκανε για να ανταπεξέλθει στο πρόβλημα αυτό, ο Τσάβες του είπε ότι πήρε τηλέφωνο τον Φιντέλ Κάστρο ο οποίος τον συμβούλεψε να μην πανικοβληθεί. Στη συνέχεια έστειλε στην Βενεζουέλα μέσα σε 15μερες 25.000 γιατρούς με πλήρη εξοπλισμό, σκηνές και φάρμακα οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στις φτωχές γειτονιέςτης Βενεζουέλας, εκεί που μέχρι τότε δεν είχε δει κανείς γιατρό. Παράλληλα οι άνεργοι καθηγητές από το Περού, την Αργεντινή και από άλλα μέρη της Λατινικής Αμερικής κατέφθασαν στην Βενεζουέλα προκειμένου να διδάξουν τα παιδιά στα σχολεία. «Όταν κάποιος θέλει, μπορεί» σχολίασε ο Ταρίκ Αλί συνοψίζοντας το νόημα της εξέλιξης αυτής.

Ο τρομπετίστας του προέδρου
Ο Ταρίκ Αλί κατά τη διάρκεια της αναφοράς του στην Βενεζουέλα αποφάσισε να διηγηθεί μια συμβολική ιστορία γύρω από το πραξικόπημα εναντίον του Τσάβες.

«Όταν εμφανίστηκε ο στρατηγός για να παρουσιάσει τον νέο πρόεδρο και να τον συστήσει στα δυτικά μέσα ενημέρωσης, έξω από το παλάτι υπήρχε μια στρατιωτική μπάντα που έπαιζε τον εθνικό ύμνο με τελετουργικό τρόπο.

Ο στρατηγός απευθυνόμενος στην μπάντα που τα μέλη της ήταν όλοι τους στρατιώτες είπε: «μόλις θα βγάλω έξω τον νέο πρόεδρο θα παίξετε τον εθνικό ύμνο». Και επικεφαλής της μπάντας ρώτησε «για ποιον πρόεδρο μιλάς στρατηγές, εμείς τον Ούγκο Τσάβες εκλέξαμε και αυτόν θεωρούμε πρόεδρο». Ο στρατηγός τους διέταξε τρεις φορές και αυτοί του ρώτησαν τρεις φορές το ίδιο πράγμα. Παραδίπλα εμφανίστηκε ένας 17χρονος στρατιώτης από μια φτωχή οικογένεια χωρικών ο οποίος έπαιζε την τρομπέτα.

Ο στρατηγός του απευθύνθηκε λέγοντας: «Μικρέ όταν θα βγάλω έξω τον νέο πρόεδρο εσύ θα παίξεις την τρομπέτα». Ο 17χρονος φτωχός στρατιώτης τότε τον ρώτησε «στρατηγέ για ποιον πρόεδρο μιλάς εμείς μόνο τον Ούγκο Τσάβες εκλέξαμε». Και ο στρατηγός του απάντησε «Κοίταξε είναι διαταγή εγώ είμαι ο στρατηγός». Ο μικρός στρατιώτης τότε αποκρίθηκε: «Βλέπω στρατηγέ ότι θέλεις πολύ να παίξω την τρομπέτα, πολύ ωραία σου την δίνω, παίξε την εσύ.»

«Αυτό δείχνει ότι όταν το επίπεδο πολιτικής συνειδητοποίησης του λαού είναι πολύ υψηλό τότε είναι πολύ δύσκολο να ξεφορτωθεί κανείς έναν εκλεγμένο πολιτικό. Και αυτό έγινε επειδή ο λαός ένοιωσε ότι συμμετείχε σε αυτό το καθεστώς, ότι είναι δικό του» εξήγησε ο Ταρικ Αλί κλείνοντας την συμβολική αυτή ιστορία.

«Αυτοί που έλεγαν ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική, αυτοί τώρα δεν έχουν καμία»

Ο Ταρίκ Αλί αναφέρθηκε και στην άνοδο της ακροδεξιάς στην Ελλάδα δηλώνοντας ότι δεν πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός πως με την είσοδό της στη Βουλή εντάθηκαν οι επιθέσεις εναντίον των μεταναστών από την Ν.Ασία την Αφρική κ.α. Πρόσθεσε επιπλέον ότι σε όλη την Ευρώπη υπάρχει μια διάθεση ισλαμοφοβίας που οξύνθηκε από την πολιτική του Σαρκοζί και της Μέρκελ οι οποίοι στοχοποιήσαν τους μετανάστες συνδέοντας την εθνική ταυτότητα με το αίμα και το χρώμα τους δέρματος, ενώ παράλληλα παρομοίασε την «εκστρατεία» ενάντια στους μουσουλμάνους με αυτή ενάντια στους Εβραίους στον μεσοπόλεμο.

«Οι Εβραίοι τότε χαρακτηρίστηκαν μπολσεβίκοι οι Μουσουλμάνοι σήμερα χαρακτηρίζονται τρομοκράτες» δήλωσε και κάλεσε τους πολίτες να δείξουν την αλληλεγγύη τους, να ενωθούν με αυτούς που στοχοποιούνται σήμερα.

Αναφερόμενος στις επερχόμενες εκλογές επεσήμανε την προσπάθεια των μίντια να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και τόνισε ότι στόχος τους είναι να μην εκλεγεί μια κυβέρνηση που θα αμφισβητήσει το κατεστημένο.

Ριζοσπαστική αντικαπιταλιστική κυβέρνηση στην Ελλάδα

Αναφορικά με τα μέτρα που θα έπρεπε να πάρει μια «ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική», όπως την περιέγραψε, κυβέρνηση στην Ελλάδα, δήλωσε ότι το πρώτο είναι η εθνικοποίηση των τραπεζών, προκειμένου το κράτος να μπορεί να ελέγχει το τραπεζικό σύστημα για να στήσει στα πόδια της ξανά την πραγματική οικονομία ενώ το δεύτερο, κατά τη γνώμη του, είναι η αθέτηση πληρωμής του χρέους, όπως έγινε στην Αργεντινή.

«Οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες που μας είπαν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση, σήμερα αυτοί δεν έχουν άλλη λύση. Η Ελλάδα και η Ισπανία έχουν τσακιστεί, σε πολλά μέρη της Ισπανίας η ανεργία φτάνει το 50%, στην Πορτογαλία η ίδια ιστορία.

Πόσο μακριά μπορούμε να πάμε έτσι» αναρωτήθηκε, τέλος, ο Ταρίκ Αλί για να απαντήσει ότι «Εναλλακτικές μπορούν πάντα να βρεθούν αν υπάρχει η θέληση να τις βρει κανείς και αν είναι έτοιμος να αμφισβητήσει το σύστημα. Γι` αυτό ελπίζω ότι στις εκλογές στις 17 Ιούνη η Αριστερά θα κερδίσει γιατί αν χάσει η κατάσταση θα χειροτερεύει συνεχώς»


Ο Ταρίκ λοιπόν επί της ουσίας έκανε προεκλογική φιέστα για τον ΣΥΡΙΖΑ, όπου μισή ώρα ισχυριζόταν ότι όλη η αριστερά πρέπει να ρίξει ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ πρέπει να καταποντιστεί εξαιτίας του σεχταρισμού του!!!
Σχόλιο αναγνώστη (αναζητείται οπτική ή γραπτή πηγή για σκοπούς τεκμηρίωσης και καταχώρησης στο αρχείο).

Βιογραφικά στοιχεία: Μπήκε στην τροτσκιστική ομάδα International Marxist Group το 1968. Συνεργάτης του New Left Review από την ίδια περίοδο. Συνέγραψε το Τρότσκι για αρχάριους. Υποστήριξε τον Tony Benn για υπαρχηγό του Κόμματος των Εργατικών, έχοντας εγκαταλείψει την ακτιβιστική δράση, όταν το IMG ακολούθησε εισοδιστική πολιτική και αυτοδιαλύθηκε για να ενταχθεί στο κόμμα των Εργατικών. Παρακολούθησε το World Social Forum στο Porto Allegre το 2005 και συνυπέγραψε το Μανιφέστο του Πόρτο Αλλέγκρε. Η σύζυγός του Susan Watkins είναι η σημερινή εκδότρια του New Left Review.

Πρόσφατη ακτιβιστική δραστηριότητα:
Ταρίκ Αλί και Σλαβόι Ζίζεκ: http://blockupy-frankfurt.org/en/node/381
Ταρίκ Αλί, Σλαβόι Ζίζεκ, Νόαμ Τσόμσκι:
Ταρίκ Αλί και Σλαβόι Ζίζεκ IV: http://www.youtube.com/watch?v=Aqy8ZelTao8
Ταρίκ Αλί, Σλαβόι Ζίζεκ, Κώστας Δουζίνας: http://www.bedeutung.co.uk/
Ταρίκ Αλί, Σλαβόι Ζίζεκ, Σαμίρ Αμίν: http://vanishingmediator.blogspot.com/2012/05/crisis-of-europe-slavoj-zizek.html
Ταρίκ Αλί, Σλαβόι Ζίζεκ, Κώστας Δουζίνας, Σαμίρ Αμίν, Μάικλ Χαρντ, κα: The subversive forum

Η τιμή του αίματος

«Δόξα και Τιμή στη Χρυσή Αυγή» φώναξε το βράδυ της Δευτέρας ο άγνωστος που μαχαίρωσε αλλοδαπό σε συρμό των ΗΣΑΠ, σύμφωνα με ανακοίνωση της Ενωσης Εργαζομένων των Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων.

Οι συνδικαλιστές επικαλούνται σχετικές μαρτυρίες επιβατών και σημειώνουν ότι το συγκεκριμένο περιστατικό ρατσιστικής βίας ήταν το τρίτο στη σειρά, τους τελευταίους μήνες στον Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο.

«Οι εργαζόμενοι των ΗΣΑΠ καταδικάζουμε την εγκληματική αυτή ενέργεια. Είμαστε απέναντι σε κάθε φαινόμενο βίας, ρατσισμού και ξενοφοβίας. Η διεύρυνση της φτώχειας, τα υψηλά ποσοστά, ανεργίας και η κοινωνική ερήμωση, που είναι αποτέλεσμα των αντεργατικών πολιτικών που διαχρονικά εφαρμόστηκαν και εντάθηκαν τα δυο τελευταία χρόνια, δεν πρέπει να βάλουν σε κίνδυνο κάθε έννοια αλληλεγγύης, ανθρωπισμού και σεβασμού της ανθρώπινης ζωής» σημειώνεται στην ανακοίνωση.

«Οσοι αναζητούν πάνω στα κοινωνικά ερείπια, το ιδεολογικό υπόβαθρο, για να δικαιολογήσουν συμπεριφορές φασιστικής βίας και λαϊκισμού, με σκοπό να δηλητηριάσουν την κοινωνία, θα πρέπει να βρεθούν αντιμέτωποι με την καθολική αποδοκιμασία των εργαζομένων, των συνδικάτων και ολόκληρου του Ελληνικού Λαού» καταλήγει.

30 χρυσαυγίτες την τελευταία ώρα, κινούνται στους συρμούς του ΗΣΑΠ απο Ομόνοια εως Αγ. Παντελεήμονα και χτυπούν αλύπητα αλλοδαπούς.
Απ' το twitter, πριν μία ώρα

Ο βασιλιάς καρνάβαλος

Zizek avec Staline

Έχοντας αποκηρυχθεί από τους εχθρούς τους ως επικίνδυνοι ουτοπιστές, αυτοί [οι κυβερνήσεις που εγκρίνει ο ίδιος] είναι οι μόνοι που έχουν ξυπνήσει στ' αλήθεια απ' το ουτοπικό όνειρο που μας κρατά αιχμαλώτους. Αυτοί, και όχι όσοι νοσταλγούν τον "υπαρκτό σοσιαλισμό" του εικοστού αιώνα [βλ. "ΚΚΕ"], είναι η μόνη μας ελπίδα.
Πρώτα ως τραγωδία, έπειτα ως φάρσα


Zizek avec Lenine

Όπως οι αυθεντικοί συντηρητικοί [!], οι αληθινοί λενινιστές δεν φοβούνται το πέρασμα στην πράξη, την ανάληψη όλων των συνεπειών, οσοδήποτε δυσάρεστων, της πραγματοποίησης των πολιτικών τους εγχειρημάτων [βλ. "συμμαχία και με το διάβολο..."]. Ο Rudyard Kipling [!] (τον οποίο θαύμαζε ο Brecht [!]) απεχθανόταν τους βρετανούς φιλελεύθερους που υπερασπιζόντουσαν την ελευθερία και τη δικαιοσύνη αλλά περίμεναν σιωπηρά από τους Συντηρητικούς να κάνουν την απαραίτητη βρώμικη δουλειά. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για αυτούς τους φιλελεύθερους αριστεριστές [!] (ή τους δημοκράτες σοσιαλιστές)[!] και τη σχέση τους με τους λενινιστές κομμουνιστές [!]: οι φιλελεύθεροι αριστεριστές [!!!] απορρίπτουν τον σοσιαλδημοκρατικό "συμβιβασμό" [!!!!], θέλουν αληθινή επανάσταση [!!!], αλλά αποφεύγουν την αληθινή τιμή που πρέπει να πληρώσουν [!!!!] και έτσι υιοθετούν την στάση της "Όμορφης Ψυχής" για να κρατήσουν καθαρά τα χέρια τους."
"Μπορεί να μας μιλήσει για την ελευθερία ο Λένιν σήμερα;"

Zizek avec Analia

Αν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, το Ευρωπαϊκο κατεστημένο θα ελπίσει ότι θα μάθουμε με σκληρό τρόπο τι συμβαίνει, όταν γίνεται μια προσπάθεια να διακοπεί ο φαύλος κύκλος της αμοιβαίας συνενοχής μεταξύ τεχνοκρατών των Βρυξελλών και αντιμεταναστευτικού λαϊκισμού.

Γι 'αυτό ο Αλέξης Τσίπρας, ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, διευκρίνισε σε πρόσφατη συνέντευξή του ότι πρώτη του προτεραιότητα, αν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι να αντισταθμίσει τον πανικό: «Οι άνθρωποι θα υπερνικήσουν το φόβο. Δεν θα υποκύψουν. Δεν θα εκβιαστούν».

Από τον ΣΥΡΙΖΑ έχουν ένα σχεδόν ακατόρθωτο έργο. Η φωνή τους δεν είναι η φωνή της άκρας αριστερής «τρέλλας», αλλά της λογικής να μιλήσει κανείς ενάντια στην τρέλλα της ιδεολογίας της αγοράς.

Στην ετοιμότητα τους να αναλάβουν, έχουν εξορίσει τον φόβο της Αριστεράς στην κατάληψη της εξουσίας, έχουν το θάρρος να καθαρίσουν το χάος που δημιουργήθηκε από άλλους.
"Σώστε μας απ' τους σωτήρες."
Zizek avec les indignants

Ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους στοχαστές, ο ριζοσπάστης διανοητής Σλαβόι Ζίζεκ θα μιλήσει την Κυριακή σε ανοιχτή συζήτηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Την Κυριακή το απόγευμα θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή συζήτηση του ΣΥΡΙΖΑ με ομιλητές τον Σλαβόι Ζίζεκ και τον Αλέξη Τσίπρα.

Υπενθυμίζουμε ότι ο Σλοβένος φιλόσοφος δήλωσε τη στήριξή του στον ΣΥΡΙΖΑ με άρθρο που δημοσίευσε χθες στο διαδίκτυο λέγοντας χαρακτηριστικά πως "το να σωθεί η Ελλάδα από τους αυτόκλητους σωτήρες της, θα σωθεί και η ίδια η Ευρώπη".
Left.gr

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Για τους εργαζόμενους στην επιχείρηση Κωτσόβολος

Συνάδελφοι-συναδέλφισσες, εργαζόμενοι στην επιχείρηση ΚΩΤΣΟΒΟΛΟΣ

Οι εργοδότες στον κλάδο μας αξιοποιώντας και την προεκλογική περίοδο επιτίθενται με ακόμα μεγαλύτερο ταξικό μίσος ενάντια μας με απολύσεις, μειώσεις μισθών, καθυστερήσεις πληρωμών, με πρόσθετη και απλήρωτη δουλειά, με αλλαγές στα ωράρια με δουλειά την Κυριακή.

Η επίθεση της μεγαλοεργοδοσίας είναι ενιαία, σε όλες τις επιχειρήσεις, σε όλο τον κλάδο.
Εμείς οι εργαζόμενοι, είτε λήγει η μετενέργεια, είτε όχι, δεν πρέπει να έχουμε καμία αυταπάτη, καμία αναμονή.

Μην υπογράψουμε καμία ατομική σύμβαση, καμία μείωση μισθών, η εργοδοσία απαιτεί να υπογράψουμε ατομικές συμβάσεις, δηλαδή να υπογράψουμε τη κατάργηση της κλαδικής μας σύμβασης, η οποία λήγει το Φλεβάρη του 2013. Αν υπογράψουμε ατομικές συμβάσεις, καταργούμε οποιοδήποτε δικαίωμα όχι μόνο οικονομικό αλλά και θεσμικό που απορρέει από την κλαδική μας σύμβαση, δηλαδή άδειες, επιδόματα, ωράρια κ.ά. Ενδέχεται η εργοδοσία να σας απειλήσει ότι όποιος δεν υπογράφει ατομική σύμβαση σημαίνει ότι αποχωρεί από τη δουλειά του οικειοθελώς. Αυτό είναι ψέμα, δεν ισχύει.

Να σηκώσουμε ψηλά τη σημαία της υπεράσπισης των συλλογικών συμβάσεων, των δικαιωμάτων μας, της ζωής μας, ακολουθώντας το δρόμο της οργάνωσης της πάλης, του συλλογικού αγώνα σε όλους τους χώρους δουλειάς.

Να ματαιώσουμε τα σχέδια της εργοδοσίας και του πολιτικού τους προσωπικού για την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και αυτό θα κριθεί από το συσχετισμό δύναμης και από την πάλη μας.

Αν δεν υπάρξει ο συσχετισμός δύναμης που θα επιβάλει συμβάσεις σε όφελος μας η κατηφόρα θα έχει και συνέχεια.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους στην επιχείρηση ΚΩΤΣΟΒΟΛΟΣ σε συγκέντρωση στα γραφεία του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας

Αγ. Φιλοθέης 5β την Τετάρτη 30 Μαΐου και ώρα 9.30 το βράδυ για να αποφασίσουμε από κοινού με συλλογική και συντονισμένη δράση την απόκρουση των σχεδίων της εργοδοσίας

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Πηγή: Redfly Planet

Συναυλία συμπαράστασης για τους απλήρωτους στον Χατζή


Πηγή: Chatzis Revolt

Η ώρα της σιωπής

Με το "Κατηγορώ" αισθάνομαι ότι έκλεισε και αυτός ο κύκλος αρθρογραφίας για μένα. Ο Λένιν έγινε σημαία εκποίησης του μοναδικού ίσως ελπιδοφόρου εργατικού κινήματος στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή. Ο μαρξισμός κυλιέται στον βούρκο της μελάνης επαγγελματιών δημαγωγών, σοφιστών και δοκισήσοφων. Δεν έχω τίποτε άλλο να πω, ούτε βρίσκω το λόγο να το πω. Πολλοί μπορούν να αφήσουν ένα στεναγμό ανακούφισης: η περιφρόνηση για την κατάντια του πολιτικού λόγου στα χέρια των "ειδικών" του νικά την θέληση για έκφραση.

Εφεξής, το ιστολόγιο θα περιοριστεί σε αναδημοσιεύσεις, ειδησεογραφία, κυρίως σε ό,τι αφορά το εργατικό κίνημα, και πιθανώς κάποιες μεταφράσεις. Δεν θέλω να ξαναμιλήσω με τη δική μου φωνή. Είπα αρκετά.

Κατηγορώ

Επειδή η ναυτία έχει πια οδηγήσει το στομάχι μου στα όριά του και η κατάσταση επιδεινώνεται διαρκώς, δεν έχω άλλη επιλογή παρά να καταφύγω στον τρόπο του Ζολά, παρά τις όποιες μου υλιστικές αντιρρήσεις για αυτόν.

Εγώ, ο υπογράφων αυτό το κείμενο σήμερα, 29 Μάη του 2012,

Καταγγέλω την ύπαρξη μιας συντονισμένης, διεθνούς και μαζικής κλίμακας καμπάνιας εξαπάτησης των λαών της Ευρώπης, με επίκεντρο τον δοκιμαζόμενο λαό της Ελλάδας, από μια θλιβερή και επονείδιστη ομάδα

α) ακαδημαϊκών, Ελλήνων και ξένων, με ειδίκευση στις πολιτικές επιστήμες, την οικονομολογία, την πολιτιστική θεωρία, και άλλα συναφή αντικείμενα, οι οποίοι είναι είτε στελέχη και υποψήφιοι συγκεκριμένου πολιτικού κόμματος στην Ελλάδα (ΣΥΡΙΖΑ) είτε συνεργάζονται άμεσα με αυτούς τους υποψηφίους, είτε έχουν στενές επαγγελματικές και φιλικές σχέσεις μαζί τους στην Ελλάδα και το εξωτερικό 
β) μεταπτυχιακών τους φοιτητών, κατωτέρων βαθμίδων ακαδημαϊκών που εξαρτώνται από τους πιο πάνω, άκριτων και φιλόδοξων παπαγάλων στην δημοσιογραφία και την ακαδημία που αναπαράγουν, μεταφράζουν, σχολιάζουν και διαχέουν τις λεγόμενες "ιδέες" των πρώτων
γ) δημοσιοσχετιστών, δημοσιογράφων, bloggers, ντοκιουμενταριστών, συντηρητών websites, παρατρεχάμενων μεταμοντέρνων "ακτιβιστών", φανς και γκρούπις της εύκολης και ανέξοδης διασημότητας παντός είδους.

Κατηγορώ την ομάδα αυτή, που είναι πολυάριθμη και έχει αφήσει συγκεκριμένα και ανεξίτηλα ίχνη στη δημόσια σφαίρα και τον πολιτικό διάλογο στην "αριστερά", για τα ακόλουθα εγκλήματα σε βάρος της ιστορικής αλήθειας, της πολιτικής νοημοσύνης, της κοινής λογικής των εργαζόμενων μαζών, και ακόμα και της ανθρώπινης ζωής:

Πρώτον, 

για το ότι παρήγαγαν, όπως ήδη έχει αναδειχθεί από εμένα και άλλους, τον ολοκληρωτικά αστήρικτο από τα γεγονότα αλλά βολικό για προπαγανδιστικούς σκοπούς μύθο της "συνέχειας" και ακόμα και ταυτοσημίας μεταξύ των λαϊκών εξεγέρσεων στην Αίγυπτο και στην Τυνησία και του εντελώς διαφορετικού --ιστορικά, ιδεολογικά και ταξικά-- "κινήματος των πλατειών" στη Δύση ώστε να νομιμοποιήσουν ως "επαναστατικό" το δεύτερο.

Δεύτερον, 

για το ότι προήγαγαν τον ίδιο μύθο της συγγένειας, αν όχι ταυτοσημίας, μεταξύ των πρώτων αραβικών εξεγέρσεων και του υποκινούμενου εμφύλιου πολέμου στη Λιβύη, νομιμοποιώντας και δικαιολογώντας την ιμπεριαλιστική επέμβαση των ευρωπαϊκών και αμερικανικών δυνάμεων και συνεπώς τον φόνο εκατοντάδων αμάχων, τα πογκρόμ σε βάρος διαφωνούντων, και την εκτεταμένη καταστροφή κοινωνικών υποδομών απαραίτητων για την οικονομική ανεξαρτησία ενός κράτους που έγινε ένα ακόμα δυτικό προτεκτοράτο.

Τρίτον,

για το ότι, έχοντας κατασκευάσει ιδεολογικά μια εντελώς μυθοπλαστική αντίληψη των καθαρά δυτικού και μετανεωτερικού τύπου "κινημάτων της πλατείας", προέβησαν --και πλέον το παραδέχονται ανοιχτά-- σε οργανωμένη και υποκριτικά κεκαλυμμένη ψηφοθηρία, χωρίς να ενοχλούνται στο παραμικρό από την "αυθόρμητη" και "ακηδεμόνευτη" απαγόρευση της ανοιχτής πολιτικής δράσης, την αυτόματη περιθωριοποίηση των κομμουνιστών, που δεν δέχονται να λειτουργούν με υπόγεια μέσα, και την χρησιμότητα των κινημάτων αυτών ως χώρων ανοιχτών στην "ακτιβιστική" συγκρότηση εθνικιστικών, σωβινιστικών και φασιστικών ιδεολογικών αντιλήψεων, που εισέπραξαν τα δικά τους εκλογικά κέρδη λίγους μήνες μετά, χωρίς ποτέ να έχει αναληφθεί η πολιτική ευθύνη για αυτό από τους πιο πάνω. Ονομάζω δε ως εμπλεκόμενους και υπεύθυνους κυνικής και ανεύθυνης για τις ευρύτερες απολήξεις ψηφοθηρίας στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενσωματωμένους έλληνες και ξένους διανοουμένους που διαφήμισαν το κίνημα καλλιεργώντας ψευδείς εντυπώσεις και προσδοκίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, χαμηλόβαθμα "ακτιβιστικά" στελέχη και υψηλόβαθμα κομματικά στελέχη των προαναφερθέντων κομμάτων. 

Τέταρτον,

για το ότι συνεργάστηκαν για την διασπορά σε παγκόσμια κλίμακα της ιδέας ότι οι ίδιοι εκπροσωπούν κάτι που ονομάζεται "ριζοσπαστική αριστερά", την στιγμή που δεν έχουν την παραμικρή οργανωτική σχέση ή ενδιαφέρον και σεβασμό για το εργατικό και ταξικό κίνημα, τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις της εργατικής τάξης, και τον επαναστατικό συνδικαλισμό. Και φυσικά, την ίδια στιγμή, οι κομματικές οργανώσεις τις οποίες διαφημίζουν ως την τελευταία λέξη στην "αντικαπιταλιστική ανατροπή" συνεχίζουν απτόητες όλο αυτό το διάστημα που έχει μεσολαβήσει από την "Αραβική Άνοιξη" και δώθε να προδίδουν, μέσω των συνδικαλιστικών τους εκπροσώπων, κάθε προσπάθεια ριζοσπαστικοποίησης του εργατικού κινήματος και κάθε ρήξη του με την εργοδοσία και τον εργατοπατερισμό. Και φυσικό είναι, εφόσον πρόκειται για ανθρώπους που έχουν βαλθεί να σώσουν τον καπιταλισμό από την οργανωτική αυτονόμηση του εργατικού κινήματος και την ανασυγκρότησή του σε επαναστατική βάση. Τους κατηγορώ πως με τον τρόπο αυτό δυσφήμισαν και συνεχίζουν κυνικά να δυσφημίζουν στα φτωχά λαϊκά στρώματα κάθε έννοια αριστερού ριζοσπαστισμού, αφού τον έχουν πλέον καταντήσει συνώνυμο με την ψευδο-επαναστατική πόζα μικροαστών διανοουμένων σε ακαδημαϊκά συνέδρια, νερόβραστες και εκ του ασφαλούς επιφυλλίδες στον αστικό Τύπο, φοιτητικές "θύελλες σε φλυντζάνι" και τον εκφυλισμένο ψευδοακτιβισμό της "αριστεράς" του τουίτερ.

Πέμπτον, 

για το ότι έχοντας σφετεριστεί την ταμπέλα των "ριζοσπαστών" για την εξαγωγή του συστημικότατου διαφημιστικού τους προϊόντος στις πολύ χαμηλής ταξικής συνείδησης κοινωνίες της σημερινής, ουσιαστικά ακόμα ψυχροπολεμικής Δύσης, συνεργάστηκαν οργανωμένα για την δυσφήμιση και γελοιοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, το οποίο σε σειρά άρθρων και παρεμβάσεων στο εξωτερικό παρουσίασαν ως ιστορικά ασήμαντο, πολιτικά ανύπαρκτο και ιδεολογικά αντιδραστικό -- όταν ενοχλούνταν καν να αναφέρουν την ύπαρξή του και τις δράσεις του. Υπάρχουν τα κείμενα και τα πειστήρια για αυτό, όπως και για όλα τα άλλα σημεία. Ταυτόχρονα και αναγκαστικά, περιθωριοποίησαν το εργατικό κίνημα, για το οποίο απέκλεισαν κάθε συζήτηση, υποστηρίζοντας, όπως είναι ήδη γνωστό μέσω του παραδείγματος Ζίζεκ, ότι "δεν υπάρχουν πουθενά απεργίες της εργατικής τάξης", την στιγμή που οι χαλυβουργοί συνεχίζουν την μεγαλύτερη απεργία της ελληνικής ιστορίας, την στιγμή που μια σειρά άλλων κλάδων αρχίζει να ακολουθεί το παράδειγμά τους με απεργίας διαρκείας, με στάσεις εργασίας, με παραστάσεις διαμαρτυρίας, και με έμπρακτα βήματα απεξάρτησης από τον δόλιο, ενδοτικό και προδοτικό εργατοπατερισμό του καπιταλιστικού συστήματος. Για όλα αυτά τα μέτρα "έγκυρης" λοιδωρίας και αποσιώπησης, καθώς και για τις απόπειρες κρατικής καταστολής και εργοδοτικής δολιοφθοράς που στήθηκαν απέναντι απ' το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα, δεν υπήρξε κανένας σχεδόν αντίλογος ούτε εθνικά ούτε διεθνώς έξω από τις ανακοινώσεις του ίδιου του ΚΚ, αφού αυτή την δημόσια σφαίρα που αυτοπαρουσιάζεται ως "αντιδογματικά αριστερή" την ελέγχουν σχεδόν απόλυτα οι ίδιοι.

Έκτον,

για το ότι για να προετoιμάσουν την προεκλογική μορφή του σχηματισμού με τον οποίο συνδέονται και τον οποίο προωθούν εθνικά και πανευρωπαϊκά πουλώντας "ριζοσπαστισμό" σε κοινωνίες όπως η αγγλική, όπου το εργατικό κίνημα είναι χρόνια νεκρό, ή η γαλλική, όπου αργοπεθαίνει, ταύτισαν πλήρως μια εντελώς εξασθενημένη και δομικά ανέφικτη μορφή Κεϋνσιανισμού με τον Μαρξισμό τον ίδιο, διαδίδοντας μάλιστα παντού ότι η δική τους παρωδία του Κέινς είναι ουσιαστικά "μονόδρομος" για την μαρξιστική αριστερά και συνώνυμη της "ρήξης και της ανατροπής". Πέρα από την προδοσία του εργατικού κινήματος, με το οποίο δεν είχαν ποτέ και δεν σκοπεύουν να αποκτήσουν ποτέ καμία σχέση, έσυραν στο βόθρο της στρεψοδικίας και του δικολαβισμού τους όλη την επαναστατική παράδοση του Μαρξισμού από τον Λένιν ως τον Γκράμσι, από την Λούξεμπουργκ ως τον Μπαντιού. Κλέβοντας ξεδιάντροπα συνθήματα και ιδέες που ουδεμία σχέση έχουν με το δικό τους σχέδιο "πεφωτισμένης" σωτηρίας του καπιταλισμού από την δική τους "Συνθήκη των Βερσαλιών" που λέγεται Μέρκελ, σπίλωσαν στα μάτια των μαζών το νόημα, τις αρχές και την ουσία του επαναστατικού Μαρξισμού, τον οποίο εκφύλισαν στα δικά τους τρισάθλια και υποκριτικά μικροαστικά μέτρα. 

Έβδομον, 

για το ότι έχοντας προβεί στα παραπάνω δεν δίστασαν να βαφτίσουν "ριζοσπαστική" μια πολιτική της οποίας το σημείο εκκίνησης είναι απείρως και αποδεδειγμένα πιο συμβιβασμένο και συστημικό από αυτό του ΠΑΣΟΚ το 1981, χωρίς καν να ενοχληθούν να εξηγήσουν τι πρέπει να περιμένει ο λαός από κάτι τόσο απελπιστικά κενό πραγματικού κοινωνικο-οικονομικού περιεχομένου, την στιγμή που έζησε τον πλήρη εκφυλισμό του "σοσιαλιστικού εγχειρήματος" του 1981 μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια, υπό απείρως ευνοϊκότερες οικονομικές συνθήκες, και με το μισό σχεδόν του εκλογικού πληθυσμού να στηρίζει και να νομιμοποιεί την πρόοδο του εγχειρήματος. Και αυτό την ώρα που τα πιο εκφυλισμένα και απονομιμοποιημένα κομμάτια του ΠΑΣΟΚ, οι σύντροφοι του υπόδικου του Κορυδαλλού, ο εργατοπατέρας που αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν οι ακροαριστεροί πριν χρόνια, η σάρα και η μάρα της επαγγελματικής αποστασίας και πολυπροσωπίας, εισρέει στο φιλόξενο όχημα και στήνει το παιχνίδι της φρικτής παρωδίας του 81 στις πλάτες του μέλλοντος των παιδιών μας.

Όγδοον,

για το το ότι μη έχοντας καμία απάντηση για την σειρά στρεβλώσεων, ψεμάτων και εξαπατήσεων στις οποίες υπέβαλλαν και συνεχίζουν να υποβάλλουν τα βασανισμένα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα και την κοινή γνώμη στο εξωτερικό, μη μπορώντας να στοιχειοθετήσουν με το παραμικρό λογικό επιχείρημα το αποτρόπαιο του ψεύδους που εκπροσωπούν, ενσωματώνουν και διαχέουν παντού, στρέφονται τώρα σε καθαρά γκεμπελικές μεθόδους κατηγορίας όσων δεν αποδέχονται την αυτοκρατορία του ψέματος ως "κιτρινιστών" και "λαϊκιστών", όταν οι ίδιοι μετέρχονται κίτρινων μέσων για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα που ήδη συνέβησαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν, όταν οι ίδιοι έχουν κάνει τον παπανδρεϊκό λαϊκισμό να ωχριά μπροστά στην ανερυθρίαστη τιποτολογία τους.

Ένατον,

για το ότι στην ουσία εκπροσωπούν μία σύγχρονη και απόλυτα αντιδραστική εκδοχή της ελιτίστικης "εξουσίας των ειδικών", ρόλο που μονοπωλούν με τη δέουσα σοβαροφάνεια, καθώς εκστομίζουν τις πιο αστήρικτες, ανιστόρητες και μεθοδολογικά αυθαίρετες ανοησίες στο όνομα του "αποδεδειγμένου" (για ποιους;) πολιτικού κύρους τους, καθώς και της αυτοαναγόρευσής τους σε πρωτοπορία --ω του θράσους!-- του αγώνα για τον "σοσιαλιστικό μετασχηματισμό" ολάκερης της Ευρώπης.

Δέκατον,

για το ότι άφησαν την αμετροέπεια που τους υπαγόρευσε η ταξική τους αλαζονεία να ξεπεράσει τόσο πολύ κάθε έλλογο όριο, την ξεδιαντροπιά τους να βρωμίσει τόσο πολύ την λέξη "αριστερά", που καθώς αποκαλύπτεται η θλιβερή κενολογία τους, καθώς η "ρήξη" γίνεται "καταγγελία" γίνεται "αναδιαπραγμάτευση" γίνεται "παραμονή" σε ένα ατέλειωτο θέατρο αξιογέλαστης λεξιπλασίας, προετοιμάζεται και το έδαφος για ένα μετεκλογικό πολιτικό φιάσκο τόσο μεγάλο, τόσο δραματικό, που η απογοήτευση που θα προκαλέσει απειλεί να θάψει τελεσίδικα κάθε χειραφετητική για το λαό προοπτική στην Ελλάδα και την Ευρώπη και να στρέψει τα λαϊκά στρώματα, με όλη τους την δίκαιη μελλοντική οργή και αγανάκτηση για την χυδαιότητα της εξαπάτησης και της εκμετάλλευσης της ελπίδας, ολοταχώς στα ήδη ανερχόμενα ρεύματα του φασισμού και του ακροδεξιού αυταρχισμού.

Για μια τέτοια εξέλιξη, τους θεωρώ όχι απλά ηθικά και πολιτικά υπεύθυνους αλλά και κάτι παραπάνω: είναι αυτοί που θα έχουν προετοιμάσει και ενορχηστρώσει την αποστροφή των μαζών για τις ιδέες που καπηλεύτηκαν, στρέβλωσαν, φαλκίδευσαν και γελοιοποίησαν. Αυτοί, οι ξεδιάντροποι λαθρεπιβάτες του κομμουνιστικού κινήματος, οι επηρμένοι σκηνοθέτες αυτής της γελοίας ναρκισιστικής παράστασης την οποία έχουν το θράσος να αποκαλούν "ριζοσπαστική προοπτική."

Για τους πιο πάνω λόγους, θεωρώ όλους τους προαναφερθέντες ταξικούς προδότες και άξιους της αιώνιας περιφρόνησης της εργατικής τάξης και των τάξεων των υποτελών: των ανέργων, πρεκάριων, υποαπασχολούμενων, ανθρώπων με ειδικές ανάγκες, με προβλήματα υγείας, υπερήλικων, εξαθλιωμένων μικροαστών και αγροτών. 

Η ντροπή και το όνειδος ας μείνουν αιώνια πάνω τους, και τα ονόματά τους ας περιβληθούν για πάντα με το μαύρο στίγμα της ενσυνείδητης προδοσίας των αδυνάτων.

Κοκτέιλ Μολότωφ #168

Στις 6 Μάη 2012, και μετά από τρία χρόνια σφοδρότατης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, συνέβη στην Ελλάδα πολιτικός σεισμός 0.003 της κλίμακας 1981.

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Το απόλυτο κρας τεστ: Ανδρέας εναντίον Αλέξη

Tο ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση ο Λαός στην Εξουσία (1981)
04.10.1981

EIΣAΓΩΓH

MΠPOΣTA ΣTIΣ EKΛOΓEΣ KAI TH NIKH

TO ΠA.ΣO.K. ΣTHN KYBEPNHΣH - O ΛAOΣ ΣTHN EΞOYΣIA

Έχει σημάνει για την πατρίδα μας η ώρα της μεγάλης Αλλαγής. O Λαός είναι αποφασισμένος να πάρει ο ίδιος την Εξουσία στα χέρια του και να οδηγήσει τη χώρα προς ένα μέλλον, που να ανταποκρίνεται στο όραμα τόσων και τόσων γενιών.

Στις κρίσιμες εκλογές που έρχονται, στις εκλογές της μεγάλης ελπίδας για το Λαό και το Έθνος, δίνεται η μάχη ανάμεσα στην Αλλαγή και τη Συντήρηση· ανάμεσα στην Εθνική Ανεξαρτησία και την ξένη εξάρτηση· ανάμεσα στην ανάπτυξη και το μαρασμό· ανάμεσα στην πολιτιστική αναγέννηση και την πολιτιστική αλλοτρίωση.

Tη μάχη αυτή, τη μάχη της Δημοκρατίας, θα δώσει ο Ελληνικός Λαός, όλοι οι εργαζόμενοι, οι αγρότες, οι εργάτες, οι υπάλληλοι, οι επαγγελματίες, οι βιοτέχνες, οι μικρομεσαίοι, οι επιστήμονες, οι διανοούμενοι, οι καλλιτέχνες, οι νέοι και οι γυναίκες.

Γι' αυτό συντριπτική θα είναι η Nίκη του ΠA.ΣO.K. Mιά Nίκη που θα δώσει αυτοδύναμη Κυβέρνηση και τη δυνατότητα πραγμάτωσης του Προγράμματος της Αλλαγής.

Mε το ΠA.ΣO.K. στην Κυβέρνηση και το Λαό στην Εξουσία, θα ανοίξει διάπλατα η λεωφόρος που οδηγεί σε μια Ελλάδα εθνικά περήφανη και κοινωνικά δίκαιη.

Σε μια Ελλάδα Ανεξάρτητη και Δημοκρατική, όπου μια μακρόπνοη και μακρόχρονη ειρηνική πορεία θα οδηγήσει, με παλλαϊκή συμμετοχή και πανεθνική προσπάθεια, στην Κοινωνική Απελευθέρωση· στο Σοσιαλιστικό Μετασχηματισμό της Κοινωνίας.

[...] Το ΠA.ΣO.K. με τις κρυστάλλινες αρχές του και την υπεύθυνη δουλειά του, συσπείρωσε, μέσα σε λίγα χρόνια, τα πιο πλατιά λαϊκά στρώματα.

Παλέψαμε, μαζί με το Λαό, εκεί που δουλεύει, που κατοικεί και που μορφώνεται, μέσα στο καμίνι του μαζικού κινήματος.

H μεγάλη Αλλαγή, το όραμά μας, έγινε, μήνυμα κι ελπίδα του Λαού. Οι εκλογές του 1977 ήταν μια νέα αφετηρία προς τη Νίκη. Μέσα κι έξω από τη βουλή δόθηκαν μάχες για την προάσπιση των λαϊκών συμφερόντων, που θίγονταν ολοένα και περισσότερο από την πολιτική της Δεξιάς. H θλιβερή ανικανότητα των Κυβερνήσεων της Δεξιάς και η περιφερειακή και εξαρτημένη οικονομία μας πολλαπλασίασαν, στη χώρα μας, τα αποτελέσματα της σημερινής βαθιάς κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού.

[...] Ταυτόχρονα συνεχίζεται η συσπείρωση στο ΠA.ΣO.K. αγωνιστών από την Εθνική Αντίσταση, τους Ανένδοτους και τη γενιά του Πολυτεχνείου.

Έτσι δικαιώνεται περίτρανα η στρατηγική της Εθνικής Λαϊκής Ενότητας, που αποτελεί αναγκαιότητα για το Έθνος και το Λαό μας.

Τα εθνικά θέματα, η τραγωδία της Κύπρου, η απειλή στο Αιγαίο και η αντιμετώπισή τους από τη Δεξιά, αποκάλυψαν ξεκάθαρα στο Λαό πού βρίσκεται πραγματικά ο πατριωτισμός και πού η πατριδοκαπηλία.

Αποκάλυψαν, ακόμα, τις συνέπειες από την πολιτική της εξάρτησης και της υποτέλειας.

[...]

Οι εξελίξεις είναι σήμερα σημαντικές στο παγκόσμιο σκηνικό. Ιδιαιτέρα στην Ευρώπη, ο πρόσφατος θρίαμβος των σοσιαλιστικών δυνάμεων της Αλλαγής στη Γαλλία αποτελεί ένα πρόσθετα ενθαρρυντικό στοιχείο για κάθε σοσιαλιστή, για κάθε δημοκρατικό προοδευτικό άνθρωπο .

[...]

H σημερινή διακήρυξη της Κυβερνητικής πολιτικής στηρίζεται πάνω σ' αυτό το Πρόγραμμα και παρουσιάζει με αδρές το πλαίσιό του.

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

ΟΙ ΑΡΧΕΣ, H ΠΟΡΕΙΑ, ΟΙ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΜΑΣ

1. ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΚΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ - Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΑΣ

1. H κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας και η Κοινωνική Απελευθέρωση, ο Σοσιαλιστικός Μετασχηματισμός συνθέτουν το όραμα της μεγάλης Αλλαγής.

Αγωνιζόμαστε για μια Ελλάδα, όπου οι αποφάσεις θα παίρνονται από τον ίδιο το Λαό της χωρίς ξένες εξαρτήσεις, επιρροές και επεμβάσεις για μια κοινωνία δίκαιη, όπου θα σταματήσει η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο και η αποξένωσή του από το προϊόν του μόχθου του· για έναν άνθρωπο, που θα ολοκληρώνεται πνευματικά και πολιτιστικά και θα αναπτύσσει δημιουργικά τις πρωτοβουλίες του σε μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία δίχως άγχος, χωρίς καταπίεση.

[...]

Οι στρατηγικές διαφορές μας - και στους στόχους και στην πορεία από άλλους φορείς, αποτυπώνονται ξεκάθαρα σ' αυτήν ακριβώς τη χάραξη του δρόμου προς το Σοσιαλισμό.

[...]

2. Εκπροσωπούμε και εκφράζουμε τα συμφέροντα όλων των μη προνομιούχων Ελλήνων. Οι αγρότες, οι εργάτες, οι μισθωτοί, οι επαγγελματίες, οι βιοτέχνες, οι μικρομεσαίοι, οι επιστήμονες, οι διανοούμενοι, οι καλλιτέχνες, καθώς και οι νέοι και οι γυναίκες είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης από την ξένη και ντόπια οικονομική ολιγαρχία.

H θέση της χώρας μας στην περιφέρεια του παγκόσμιου καπιταλισμού, που παγιώνεται με την ένταξη στην E.O.K. ευνοεί το μεγάλο ξένο και ντόπιο κεφάλαιο να καταπιέζει όλο και περισσότερα στρώματα του Λαού μας, κάθε μέρα και πιο στυγνά. H κρίση του καπιταλισμού δεν αφήνει περιθώρια εξαιρέσεων, δεν προσφέρει πια δυνατότητες στην άρχουσα τάξη να εικχωρεί δήθεν προνόμια και να καλλιεργεί διαιρέσεις.

Μοναδική διέξοδος για το Λαό ήταν και είναι η αγωνιστική συσπείρωσή του. Με πόλο συσπείρωσης και φορέα της Αλλαγής το ΠA.ΣO.K. σφυρηλατείται αδιάσπαστη η ισότιμη συμμαχία των μη προνομιούχων, στα πλαίσια της EΘNIKHΣ ΛAΪKHΣ ENOTHTAΣ. 

[...]

3. [...]

H πολιτική, στρατιωτική και οικονομική εξάρτηση από εξωελληνικά κέντρα αποφάσεων, η αγνόηση ή η κατάπνιξη της πολιτικής βούλησης του Λαού, η οικονομική και κοινωνική καταπίεση, η πολιτιστική διάβρωση, η απογραμμάτιστη και άναρχη ανάπτυξη, η ερήμωση της υπαίθρου, η ασφυξία των πόλεων είναι οι καρποί της πολιτικής που ακολούθησε η Δεξιά με την, εδώ και πενήντα σχεδόν χρόνια, μονοκρατορία της. Oι βασικοί στόχοι και κατευθύνσεις του ΠA.ΣO.K. είναι:

- H εθνική Ανεξαρτησία και η προάσπιση της εδαφικής μας ακεραιότητας.

- H Λαϊκή Κυριαρχία και η Δημοκρατία.

[...]

- H Κοινωνική δικαιοσύνη και τελικά η Κοινωνική Απελευθέρωση του εργαζόμενου, της γυναίκας, των μη προνομιούχων.

4. [...]

O Σοσιαλιστικός Μετασχηματισμός, όπως τον έχει οραματισθεί και χαράξει το ΠA.ΣO.K. δεν αντιγράφει ξένα πρότυπα

[...]

Στα πλαίσια της δικής του αδέσμευτης πορείας, το Kίνημα συνεργάζεται στενά και γόνιμα με τις σοσιαλιστικές και προοδευτικές δημοκρατικές δυνάμεις κάθε χώρας.

[...]

5. O δρόμος μας περνάει από ριζικές αλλαγές στο σύστημα αξιών και δομών.

Πολλοί συγχέουν, θελημένη ή όχι, την Αλλαγή με ρυθμίσεις που αφήνουν άθικτα τα στηρίγματα της Δεξιάς. Αλλαγή σημαίνει γι' αυτούς, καλύτερη διαχείριση μέσα στις σημερινές δομές. Αλλαγή για μας, σημαίνει, ότι η εξουσία μεταφέρεται από ξένα κέντρα στο Έθνος, από την ολιγαρχία του πλούτου στο Λαό. Σημαίνει, ότι το κοινωνικό συμφέρον υπερισχύει κάθε φορά που έρχεται σε σύγκρουση με το κέρδος.

O δρόμος του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού περνά ακόμα από την εξάλειψη της γραφειοκρατίας και της υπερσυγκέντρωσης. Tη θέση τους παίρνουν ο δημοκρατικός προγραμματισμός και η αποκέντρωση.

6. O δρόμος μας είναι ειρηνικός και δημοκρατικός.

Tο ΠA.ΣO.K. είναι βαθιά προσηλωμένο στις δημοκρατικές διαδικασίες. Tις θεωρούμε βασική προϋπόθεση για την εξασφάλιση και προάσπιση της σοσιαλιστικής Αλλαγής. H εκτροπή από τα νόμιμα πλαίσια, η προσφυγή στη βία και στην καταπίεση, οδηγούν στην υποταγή των εργαζομένων σε νέους άρχοντες, όποιοι και νά ναι αυτοί.

[...]

2. EΘNIKH ANEΞAPTHΣIA

[...]

H Εθνική μας αναγέννηση είναι αναπόσπαστα δεμένη με τη Λαϊκή Κυριαρχία, με τη Δημοκρατία σε κάθε φάση της ζωής του τόπου και ταυτόχρονα συνυφασμένη με την απαλλαγή της οικονομίας και της κοινωνίας από τον έλεγχο του ξένου και ντόπιου μονοπωλιακού κεφαλαίου. 

[...]

8. [...] Ποτέ όμως μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε η χώρα μας να αποτινάξει τα δεσμά της εξάρτησης. H πολιτική της άρχουσας τάξης, η πολιτική της Δεξιάς, δε θέλησε και φυσικά δε μπόρεσε να απαγκιστρωθεί από την πρόσδεση σε ξένα κέντρα, ούτε και όταν έγινε κοινή συνείδηση, ότι από αυτή την πολιτική κινδυνεύει η ίδια η εδαφική μας ακεραιότητα.

[...]

11. Tα Εθνικά θέματα και οι στρατηγικοί στόχοι.

[...]  η παρουσία ξένων βάσεων στη χώρα μας που όχι μόνο εκθέτουν τη χώρα σε κίνδυνο αφανισμού σε περίπτωση παγκόσμιας σύρραξης αλλά και που υπονομεύουν την Εθνική Άμυνα, η ένταξη στην E.O.K. που μεταφέρει σε ξένα κέντρα αποφάσεων τις εθνικές επιλογές για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξης - συνδέεται με τους ακόλουθους στρατηγικούς στόχους:

[...]

3. ΛAΪKH KYPIAPXIA KAI ΔHMOKPATIA

12. Σε κάθε γωνιά της ελληνικής γης κυριαρχεί σήμερα το σύνθημα ο Λαός στην Εξουσία. Kι είναι το σύνθημα αυτό μήνυμα, ώριμος λαϊκός στόχος αλλά και κορυφαία ιδεολογικοπολιτική θέση του ΠA.ΣO.K.

H Λαϊκή Κυριαρχία αποτελεί την κινητήρια δύναμη αλλά και τον γνώμονα της Αλλαγής. Αποτελεί ταυτόχρονα την πεμπτουσία του σοσιαλιστικού περιεχομένου του Κινήματος.

Δεν νοείται Σοσιαλισμός χωρίς την έντονη καθημερινή παρουσία του Λαού, δίχως τελικά την άσκηση της εξουσίας από τον ίδιο το Λαό. 

[...]

O στόχος μας αυτός αποτελεί αποφασιστική ειδοποιό διαφορά στρατηγικής σημασίας του Κινήματος απέναντι σ' ένα μεγάλο φάσμα άλλων κομμάτων, που επαγγέλλονται την Αλλαγή στην εποχή μας. H κατάκτηση της Λαϊκής Κυριαρχίας θα αποτελέσει την πρώτη και μεγαλύτερη αλλαγή, που θα γίνει στον τόπο μας.

13. [...] H ελεύθερη πολιτική έκφραση των αντιθέσεων, ο δημοκρατικός διάλογος, αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα αλλά και παράγοντα για το μετασχηματισμό τους.

[...]


4. KOINΩNIKH AΠEΛEYΘEPΩΣH

Mε τη Λαϊκή Κυριαρχία προς το Σοσιαλισμό

16. O εκδημοκρατισμός της χώρας είναι προϋπόθεση αλλά όχι και ολοκλήρωση της Λαϊκής Κυριαρχίας.

[...]

O σχεδιασμός που θα πηγάζει από τον ίδιο το Λαό, ο Δημοκρατικός προγραμματικός, γίνεται η κινητήρια δύναμη της ισόρροπης ανάπτυξης της ανθρώπινης κοινότητας και εξυψώνει την παραγωγική διαδικασία σε μια δημιουργική προσπάθεια των εργαζομένων.

Mε την αυτοδιαχείριση στη θέση του εξαναγκασμού, με την απελευθέρωση και την υπευθυνότητα στη θέση της αλλοτρίωσης και της καταπίεσης, με την ενεργοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας και τη σωστή χρήση των πόρων, ανοίγονται νέοι ορίζοντες για την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας και τη βελτίωση των συνθηκών δουλειάς και της ποιότητας ζωής.

[...]

5. H ANAΠTYΞIAKH ΣTPATHΓIKH

17. H χώρα μας διαθέτει και τους φυσικούς πόρους και το ανθρώπινο δυναμικό για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου και της ποιότητας ζωής του Λαού μας, για μια οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη χωρίς ξένες εξαρτήσεις.

[...]

H ανάπτυξη στη χώρα μας καθορίστηκε από τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις του ξένου και ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου κι έγινε ενάντια στα συμφέροντα του Λαού, τα δικαιώματα του ανθρώπου, την αξιοπρέπεια του ατόμου.

[...]

Tα χαρακτηριστικά της περιφερειακής εξαρτημένης ανάπτυξης αποτυπώνονται έντονα στον τόπο μας. Κρίσιμες αποφάσεις, που αφορούν την παραγωγική διαδικασία, υπαγορεύονται από ξένα κέντρα. Δεν υπάρχει αποτελεσματικός εθνικός έλεγχος στη χρησιμοποίηση των πόρων του τόπου μας.

[...]

Yπήρξε τεράστια κατασπατάληση πόρων, ληστρική εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού και καταστροφή του περιβάλλοντος. Στο βωμό της κερδοσκοπίας παραμελήθηκε η ικανοποίηση των συλλογικών, κοινωνικών και πολιτιστικών αναγκών. H υπερτροφική ανάπτυξη της Aθήνας και η ερήμωση της υπαίθρου, συνοδεύτηκαν από αποδιοργάνωση του παραγωγικού δυναμικού στις περιφέρειες. H βιομηχανική ανάπτυξη καθοδηγήθηκε από τις πολυεθνικές επιχειρήσεις, έγινε θελημένα απρογραμμάτιστα και ασυντόνιστα σε βάρος της Ελληνικής επιχειρηματικής πρωτοβουλίας και σε ανταγωνισμό με τους άλλους τομείς της οικονομίας και κύρια της γεωργίας.

[...]

Έτσι και η κοινωνική αδικία μεγαλώνει και η βάση της παραγωγής παραμορφώνεται.

H ΔIKIA MAΣ ΣTPATHΓIKH ΓIA THN ANAΠTYΞH

H πλήρης απογραφή και κοινωνικά υπεύθυνη εκμετάλλευση των φυσικών μας πόρων και η αξιοποίηση των δικών μας πόρων και η αξιοποίηση του ανθρώπινου Ελληνικού δυναμικού, μέσα κι έξω από την Ελλάδα, θα συνοδεύονται από συστηματική επιστημονική έρευνα· μια έρευνα που θα βοηθά τη σωστή επιλογή και αφομοίωση ξένης τεχνολογίας και θα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη μιας εθνικής τεχνολογίας.

H αυτοδύναμη ανάπτυξη δεν έχει καμιά σχέση με την αυτάρκεια και την οικονομική απομόνωση. 

[...]

Αυτοδύναμη ανάπτυξη σημαίνει απαλλαγή της καθοδήγησης της οικονομίας μας από ξένα κέντρα και κεφάλαια, απαλλαγή από την εκμετάλλευση.


6. H ENOTHTA, O PYΘMOΣ, OI ΠPOTEPAIOTHTEΣ THΣ ΠOPEIAΣ MAΣ.

29. H Θητεία της πρώτης Κυβέρνησης του ΠA.ΣO.K. θα είναι ιδιαίτερα αποφασιστική. H αφετηρία της πορείας και η θεμελίωση της Αλλαγής για την πραγμάτωση του οράματος, συμπίπτει με τη σημερινή, γεμάτη αδιέξοδα, πραγματικότητα.

Είμαστε όμως αποφασισμένοι και σίγουροι ότι θα ξεπεράσουμε τις μεγάλες δυσκολίες και την ολόπλευρη κρίση, που κληροδοτεί η Δεξιά στη χώρα μας.

Διεθνείς δεσμεύσεις και εξαρτήσεις, οικονομική και κοινωνική κρίση, σαθρές δομές της Κρατικής Μηχανής, αναχρονιστικοί θεσμοί, διάβρωση, κομματισμός και ρουσφετολογία, γραφειοκρατική δομή, άδεια ταμεία και χάος σε πολλούς τομείς, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του Κράτους της Δεξιάς.

30. Υπάρχουν όμως οι αστείρευτες δυνάμεις του Λαού που έχουν και την πρόθεση αλλά και τη δυνατότητα να προχωρήσουν προς την αναγέννηση.

[...]

Παρά το ασφυκτικό πλαίσιο, οι Λαϊκές δυνάμεις έχουν προχωρήσει σε ορισμένες περιπτώσεις σε πρώτα βήματα μιας νέας οργάνωσης μιας νέας οργάνωσης στη συνδικαλιστική δράση, στην αυτοδιοίκηση ή ακόμα και στην παραγωγή

[...]

32. H πολιτική, για την αντιμετώπιση του πληθωρισμού και για την ανάκαμψη της οικονομίας από την ύφεση, θα στηρίζεται κύρια στην τόνωση της αγοράς και της παραγωγής, μέσα από την ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών τάξεων. H πολιτική αυτή ενισχύει αυτούς που βασικά καταναλώνουν εγχώρια αγαθά πρώτης ανάγκης, ενώ ταυτόχρονα συμβάλλει και στην αναδιανομή του εισοδήματος.

[...]

H κοινωνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας και ιδιαίτερα το πρώτο άμεσο μέτρο της κοινωνικοποίησης του πιστωτικού συστήματος, των Τραπεζών, απελευθερώνει και κινητοποιεί το τεράστιο δυναμικό της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, τους μικρομεσαίους, προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί βήμα δεσμευτικό για την πορεία προς το Σοσιαλιστικό Μετασχηματισμό.

H ανάπτυξη της συνεταιριστικής οργάνωσης μεταβάλλει τις σχέσεις παραγωγής, καταργώντας την αποξένωση του παραγωγού από το προϊόν του μόχθου του, ενώ ταυτόχρονα μειώνει το κόστος παραγωγής εξαλείφει τους μεσάζοντες συμβάλλοντας στην ελάφρυνση του καταναλωτή αλλά και στην αντιπληθωρική πολιτική. Προς την ίδια κατεύθυνση θα λειτουργήσουν οι νέοι φορείς λαϊκής βάσης, που ταυτόχρονα μειώνουν την ανεργία.

Ειδικότερα οι εταιρείες λαϊκής βάσης θα αποτελέσουν και τους κατάλληλους φορείς υποδοχής του ανθρώπινου δυναμικού αλλά και αξιοποίησης του συναλλάγματος των μεταναστών και των ναυτικών.

H ανακατανομή των πόρων προς την κατεύθυνση της κοινωνικής κατανάλωσης, των κοινωνικών αναγκών (Παιδεία, Υγειά, κ.λπ.) δεν ανεβάζει μόνο το επίπεδο της ζωής, αλλά αποτελεί και μέσο αναδιανομής του εισοδήματος.
[...]

34. O ρυθμός υλοποίησης των στόχων μας θα παίρνει υπ' όψη το συσχετισμό δυνάμεων που διαμορφώνεται σε κάθε περίπτωση, την αντοχή της οικονομίας μας, και πάνω απ' όλα τη συναίνεση και συμμετοχή των λαϊκών δυνάμεων. Άκαιρα άλματα και βεβιασμένες επιλογές, που δεν εξασφαλίζουν τις προϋποθέσεις αυτές, θα οδηγήσουν σε αποδιάρθρωση της οικονομίας και της διοίκησης και θα φέρουν σε οπισθοδρόμηση το λαϊκό κίνημα. Ταυτόχρονα όμως ο ρυθμός αυτός θα είναι τόσο γρήγορος και αποφασιστικός, ώστε να μην εκφυλίζεται η προσπάθεια για το Σοσιαλιστικό Μετασχηματισμό.

[...] 

40. Θα εφαρμόσουμε επίσης ένα σχέδιο άμεσης δράσης στον οικονομικό τομέα, που θα περιλαμβάνει άμεσα μέτρα σταθεροποίησης της οικονομίας και αναδιανομής του εθνικού εισοδήματος ενταγμένα στη θεμελίωση και στην προοπτική της αυτοδύναμης ανάπτυξης.

O αναπροσανατολισμός των επενδύσεων, η μετατροπή του δημοσίου τομέα σε μοχλό ανάπτυξης, η άμεση κοινωνικοποίηση του χρηματοδοτικού πιστωτικού συστήματος, ο αποφασιστικός έλεγχος του μεγάλου εισαγωγικού και εξωτερικού εμπορίου θα υποβοηθήσουν την πολιτική μας στην πρώτη φάση.

Ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής μας στην ύπαιθρο είναι ο εθελοντικός αγροτοβιομηχανικός συνεταιρισμός, ενώ άμεσα μέτρα θα παρθούν για την εξυγίανση και ενίσχυση του συνεταιριστικού κινήματος.

41. Αποφασιστική αλλαγή θα είναι η βαθμιαία κοινωνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας και η αποφασιστική σ' αυτούς συμμετοχή των εργαζομένων και των κοινωνικών φορέων.

H συμμετοχή των εργαζομένων στους υπόλοιπους τομείς θα προσδιορίζεται ανάλογα με το μέγεθος της μονάδας.

[...]

H κινητοποίηση των οργανωμένων λαϊκών δυνάμεων μέσα από τους θεσμούς λαϊκής συμμετοχής, η συνειδητή προσπάθεια για την αύξηση της παραγωγικότητας, η αξιοποίηση και στράτευση του επιστημονικού μας δυναμικού - τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό - η αξιοποίηση διεθνών ερεισμάτων, με ισοτιμία ανταλλαγών χωρίς εξαρτήσεις, η ενεργοποίηση και κινητοποίηση όλων των εθνικών υλικών και ανθρώπινων πόρων, θα απελευθερώσουν μια τέτοια δυναμική, ένα τέτοιο συνολικό πλούτο, που θα προωθήσει, σε σταθερή κατεύθυνση, την αυτοδύναμη οικονομική και κοινωνική μας ανάπτυξη.

[...]

Mαζί θα προχωρήσουμε στη Nίκη.

[...]

25-7-81
Aνδρέας Γ. Παπανδρέου
Πρόεδρος του ΠA.ΣO.K.

Το πλήρες κείμενο του "Συμβολαίου με το λαό" εδώ.


Αλέξης Τσίπρας, Συνέντευξη στο Der Spiegel

SPIEGEL: Κύριε Τσίπρα, είναι στ’ αλήθεια το Βερολίνο τόσο άσχημο, όσο ισχυρίζεστε κάθε φορά που επιστρέφετε στην Αθήνα και εναντιώνεστε στους «κακούς Γερμανούς»;

Τσίπρας: Το Βερολίνο είναι η αγαπημένη μου πρωτεύουσα της Ευρώπης. Είναι κρίμα που πάντα έρχομαι και μένω για πολύ λίγο. Θα μου άρεσε να είχα περισσότερο χρόνο.

SPIEGEL: Ίσως είστε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας την επόμενη φορά που θα επισκεφθείτε το Βερολίνο. Εάν αυτό συμβεί, η Ελλάδα θα είναι ακόμα μέλος της Ευρωζώνης;

Τσίπρας: Φυσικά. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε προκειμένου η Ελλάδα να παραμείνει στο ευρώ. Εμείς προσπαθούμε να πείσουμε τους Ευρωπαίους εταίρους μας ότι εμπίπτει και στο δικό τους ενδιαφέρον, το να άρουμε επιτέλους τη δικτατορία της λιτότητας. Έχουμε ανάγκη από πολιτικές που δεν θα καταστρέψουν την ελληνική οικονομία αλλά αντιθέτως θα επιτρέψουν την ανάπτυξή της. Εάν το πρόγραμμα λιτότητας δεν αλλάξει, θα έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας. Αυτό θα ήταν πράγματι, ένας μεγάλος κίνδυνος για το ευρώ.

SPIEGEL: Μα ακόμη και κάποιες επιμέρους συμμαχίες του ΣΥΡΙΖΑ, όπως η συνιστώσα των Αριστεριστών, της οποίας ηγείστε και ήρθε στη δεύτερη θέση στις εκλογές της 6ης Μαΐου, έχουν ταχθεί ανοιχτά υπέρ της επιστροφής στη δραχμή.

Τσίπρας: Αυτοί αποτελούν μόνο μια μικρή μειοψηφία. Σε κάθε παράταξη –είτε μικρή, είτε μεγάλη- υπάρχουν διαφορετικοί προσανατολισμοί, διαφορετικές απόψεις. Στη συνέχεια διεξάγεται ψηφοφορία και η πλειοψηφία αποφασίζει. Επιπροσθέτως, η εν λόγω μειοψηφία ανάμεσά μας, δεν υποστηρίζει την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ- για παράδειγμα: απλώς θέλει να σιγουρευτεί ότι η Ελλάδα θα είναι σε θέση, κάλλιστα, να επιβιώσει με τη βοήθεια κάποιου άλλου νομίσματος, αν για παράδειγμα οι άλλοι καταστρέψουν ολοσχερώς την οικονομία μας.

SPIEGEL: Ποιους άλλους εννοείτε; Η ελληνική οικονομία βρίσκεται ήδη σε κατάσταση χάους.

Τσίπρας: Αυτό που εννοώ με αυτό, είναι ότι εάν τα θεμέλια της οικονομίας μας καταστραφούν τελείως, και μια εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση δεν είναι υπεύθυνη –μέσω των αποφάσεων που έχει λάβει- για την καταστροφή αυτή, τότε μάλλον θα ευθύνονται ορισμένες πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης, όπως για παράδειγμα η Άνγκελα Μέρκελ.

SPIEGEL: Σοβαρά υποστηρίζετε ότι οι μεταρρυθμίσεις που απαιτεί η Ευρώπη, ως προϋπόθεση για την οικονομική βοήθεια που λαμβάνει η Ελλάδα, είναι ο λόγος για τον οποίο η χώρα έχει περιέλθει σε αυτή την άθλια κατάσταση;

Τσίπρας: Εάν μας πιέσουν και μας εκβιάσουν για ακόμη μια φορά να εφαρμόσουμε ένα πρόγραμμα λιτότητας που προφανώς έχει αποτύχει, τότε δεν θα αργήσει η Ελλάδα να βρεθεί στη θέση, να μη δύναται να αποπληρώσει τους πιστωτές της. Το αποτέλεσμα θα είναι η στάση πληρωμών, κάτι προς το οποίο πρακτικά, μας πίεσαν. Αυτό δεν θα αποτελούσε κίνδυνο μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την οικονομία της Ευρώπης. Αυτό τον καιρό, τα οικονομικά συστήματα όλων των χωρών, είναι τόσο στενά συνυφασμένα μεταξύ τους, που δεν μπορεί κάποιος να περιορίσει την κρίση γεωγραφικά. Είναι πρόβλημα που αφορά όλες τις χώρες και όλες τις εθνικές οικονομίες.

SPIEGEL: Εάν η Ελλάδα βγει τελικά από το ευρώ, θα φέρετε κι εσείς κάποιο μερίδιο ευθύνης. Υποσχεθήκατε στους ψηφοφόρους σας το αδύνατο: Να παραμείνετε στο ευρώ, διακόπτοντας ωστόσο τις συμφωνίες που έχετε συνάψει με την υπόλοιπη Ευρώπη. Πώς θα μπορούσε να πετύχει ένα τέτοιο σχέδιο;

Τσίπρας: Δεν βλέπω κάποια αντίφαση σε αυτό. Εμείς απλώς δεν θέλουμε τα χρήματα των Ευρωπαίων πολιτών, να πέφτουν σε ένα πηγάδι δίχως πάτο. Το γεγονός ότι υπάρχει οικονομική βοήθεια, είναι η αρχή της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και ένα σημάδι που πιστοποιεί ότι είσαι μέλος μιας κοινότητας. Αυτό είναι καλό. Αλλά πιστεύουμε ότι οι πόροι αυτοί, θα έπρεπε να διατεθούν προς μια λογική χρήση: σε επενδύσεις που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν και μια οικονομική ευημερία. Μόνο τότε θα είμαστε στην πραγματικότητα, σε θέση να εξοφλήσουμε τα χρέη μας.

SPIEGEL: Για εσάς, όλοι υπόλοιποι είναι πάντα οι αποδιοπομπαίοι τράγοι. Είναι λάθος των υπολοίπων ανθρώπων το γεγονός ότι η οικονομία σας μαραζώνει, για αυτό όλοι οι υπόλοιποι θα πρέπει να τη σώσουν…

Τσίπρας: Αυτό δεν είναι ορθό. Φυσικά και ασκούμε κριτική και στους εαυτούς μας. Φέρουμε σημαντική ευθύνη για την κατάστασή μας. Δεχθήκαμε πολιτικούς που κατέστρεψαν τη μεταποιητική βάση της χώρας μας και δημιούργησαν ένα διεφθαρμένο κράτος. Έχουμε εκλέξει τους ίδιους ανθρώπους που έχουν βγάλει τα χρήματά τους στο εξωτερικό, και όχι μόνο τους επιτρέπεται να φοροδιαφεύγουν, αλλά ενισχύονται κιόλας σε αυτή τη διαδικασία. Φυσικά και είμαστε υπεύθυνοι για αυτό –εμείς επιτρέψαμε να συμβεί. Αλλά έχουμε επίσης την ευθύνη, να το αλλάξουμε αυτή τη στιγμή.

SPIEGEL: Με δεδομένη την εξάρτησή σας από την οικονομική ενίσχυση, και την απόρριψη των -ζωτικής σημασίας- διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, όπως αυτή της δημόσιας διοίκησης, που έχει ήδη συμφωνηθεί, πώς προτείνετε να το κάνετε;

Τσίπρας: Δεν είμαστε αντίθετοι στις μεταρρυθμίσεις. Εμείς λέμε απλώς αυτό που λένε πάρα πολλοί οικονομολόγοι, αυτό που λένε πάρα πολλές γερμανικές εφημερίδες, αυτό που λέει ακόμα και ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, Χέλμουτ Κολ –και αυτό που πρόσφατα επιβεβαιώθηκε από την μελέτη του ΟΟΣΑ: Οι πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζουμε εδώ και δύο χρόνια –αποκλειστικά στηριζόμενες στην πολιτική «σύσφιγξης της ζώνης»- έχουν αποτύχει. Αυτή τη στιγμή διανύουμε τον πέμπτο χρόνο ύφεσης. Φέτος επίσης θα συρρικνωθεί η οικονομία μας κατά έξι ποσοστιαίες μονάδες.

SPIEGEL: Είναι αυτό η απόλυτη αλήθεια; Ακόμα και ο Αλέκος Αλαβάνος, ο παλιός σας μέντορας και πρώην ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ στο ελληνικό Κοινοβούλιο, ζήτησε από εσάς να είστε επιτέλους ειλικρινείς με τους συμπατριώτες σας.

Τσίπρας: Ο Αλαβάνος αποχώρησε από την παράταξη πριν μερικά χρόνια, επειδή ο ίδιος δεν συμμεριζόταν την πεποίθησή μας, ότι πρέπει να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη. Είναι αρκετά περίεργο, το γεγονός ότι τώρα εγώ θα πρέπει να δικαιολογήσω τον εαυτό μου, για το γεγονός ότι εμείς –όπως παρεμπιπτόντως και η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού- θέλουμε να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη. Η πολιτική πραγματικότητα είναι απλή: Τα προγράμματα λιτότητας, όπως έχουν σχεδιαστεί μέχρι τώρα, έχουν αποτύχει, εν μέρει επειδή έχουν βασιστεί σε εσφαλμένα μοντέλα –όπως, η εσωτερική υποτίμηση. Εμείς όμως δεν είμαστε μια χώρα εξαγωγών. Ανήκουμε περισσότερο στην περίπτωση του: ότι παράγουμε, καταναλώνουμε. Η ικανότητά μας ως προς τον ανταγωνισμό, δεν εξαρτάται μόνο από το κόστος εργασίας –όπως ισχυρίζονται πολλοί- εξαρτώνται και από άλλες παραμέτρους, όπως η υποδομή και η νοοτροπία των πολιτών και των πολιτικών. Πραγματικά κάνουμε πολλά, για λίγη περισσότερη αξιοκρατία.

SPIEGEL: Η έννοια της αξιοκρατικά βασισμένης αμοιβής, δεν έχει «ευδοκιμήσει» στην Ελλάδα. Αντιθέτως υπάρχει μια εκτεταμένη διαφθορά, ευνοιοκρατία και πελατειακές σχέσεις –και αυτά δεν αποτελούν ακριβώς πλεονέκτημα, όταν πρόκειται για την ανταγωνιστικότητα.

Τσίπρας: Γνωρίζω ποια είναι τα προβλήματα της ελληνικής πολιτείας, την οποία λυμαίνονταν συστηματικά οι πολιτικοί που είχαν την εξουσία. Και πολλοί Έλληνες έχουν μερίδιο ευθύνης: Υποστήριξαν αυτό το σύστημα, το ενίσχυσαν με τη συνεχή εκλογή των ίδιων πολιτικών. Αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι η αιτία της κρίσης, στη χειρότερη περίπτωση είναι ένα σύμπτωμα. Η οικονομική κρίση, όπως και το χρέος, δεν είναι ελληνικό πρόβλημα –αλλιώς δεν θα υπήρχαν τόσο υψηλά δημόσια ελλείμματα σε άλλες χώρες, όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία. Άρα πρέπει να υπάρχουν και άλλες αιτίες. Για αυτό πρέπει να αναλύσουμε τη δομή της (ευρωπαϊκής) Κοινότητας, την αρχιτεκτονική της. Ακόμα και αυτή, του κοινού μας νομίσματος, του ευρώ.

SPIEGEL: Βλέπετε στον Φρανσουά Ολάντ, τον νεοεκλεγέντα Σοσιαλιστή Πρόεδρο της Γαλλίας, έναν νέο σύμμαχο στη μάχη κατά της δικτατορίας της λιτότητας που προέρχεται από τη Γερμανία;

Τσίπρας: Ο Ολάντ είναι σαφώς μια μεγάλη, καθαρή ελπίδα για εμάς. Τώρα ιδέες και επιχειρήματα, που δεν εισακούονταν, θα ακουστούν και θα συζητηθούν, όπως ένας ισχυρότερος ρόλος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας καθώς και η εισαγωγή των ευρωομολόγων. Δεν μπορούμε απλώς να αντιμετωπίζουμε τα συμπτώματα, αλλιώς πραγματικά θα «σκοντάφτουμε» πάνω στην Ελλάδα. Αυτό δεν βοηθά κανέναν. Εάν η χώρα μας φύγει από την Ευρωζώνη, ολόκληρη η Ευρώπη θα είναι σε κίνδυνο. Δεν πρέπει να ξεγελάμε τους εαυτούς μας με αυτό.

SPIEGEL: Πηγές από την Αθήνα σας χρεώνουν την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης -λόγω της δικής σας άρνησης, να συνεργαστείτε με κάποιον κυβερνητικό συνασπισμό. Αυτή τη στιγμή οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε αγώνα δρόμου με τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία. Με ποιους θα θέλατε να συνεργαστείτε μετά τις νέες εκλογές της 17ης Ιουνίου.

Τσίπρας: Εμείς θα θέλαμε φυσικά να έχουμε έναν αριστερό συνασπισμό κυβέρνησης. Και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να έχουμε το μεγαλύτερο δυνατό όφελος αυτή τη φορά.
Πηγή: Ενικός