Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Κοκτέιλ Μολότωφ #153

Πολλές οι πολιτικές κριτικές του μεταμοντέρνου αριστερού ελληνισμού για τις εμφανίσεις της Παπαρήγα. Κατ' αρχάς, δεν "γράφει" στο γυαλί. Δεν έχει φωτογένεια και υπερτερεί ο άλλος, που είναι και νεαρός και σέξι. Το κατέγραψα.

Μετά, δεν ενέργεια, μπρίο, pizzazz, αυτό το κάτι που λέμε, το σπινθηροβόλο, το έτσι το αλλιώτικο το Πασαλιμανιώτικο. Το κατέγραψα.

Τρίτο, πολύ απαισιοδοξία μωρ' αδερφάκι μου, πολύ μαυρίλα, πολύ νταουνιά. Εμείς είμαστε αλλιώς, είμαστε Μεσόγειοι, Ricky Martin φάση. Άλλο Παπαρήγα και άλλο Παπαρίζου. Το κατέγραψα.

Τέταρτο, δε λέει τίποτε ενωτικό, απογειωτικό, ελληνοπρεπές, δεν ξυπνάει το πατριωτικό ένστικτο του Έλληνα, δεν απευθύνεται στην εθνική του περηφάνεια, το φιλότιμο, το τσαγανό, τη μαγκιά του. Πώς θα ηγεμονεύσεις έτσι, από τ' αριστερά βέβαια; Το κατέγραψα.

Και πέμπτο, όλο λέει να τα κάνει ο λαός κι ο λαός, που αν ήταν να τα κάνει ο λαός τότε τι τις έχουμε τις εκλογές δηλαδή; Για να βρούμε αυτούς που θα τα κάνουν για το λαό. Οπότε, πρέπει να βλέπεις και μια προδραστική διάσταση, να βλέπεις μια όρεξη να κάνει και η ίδια τίποτε, συν Αθηνά και χείρα κίνει που λέμε. Το κατέγραψα.

Εγώ πάντως, επειδή τις πρόβλεψα τις κριτικές, πήγα στον Περισσό με πρόταση για ΓΓ φωτογενή, ενεργητική, σπινθηροβόλα, αισιόδοξη, ενωτική, πατριωτική, εθνική, και προδραστική. Και οι Τάταροι οι παλαιολιθικοί την απέρριψαν,  αν και ο Κανάκης --έγκυρος πολιτικός επιστήμονας, μην τρελαθούμε!-- μου είπε ότι θα σκίσει άμα κατέβει:


Δεν μπορώ να καταλάβω. Πού πήγε η αντισυστημικότητα, η πραγματική ανατροπή των κυρίαρχων πρότυπων της καπιταλιστικής τιβι-μαλθακοκουλτούρας του πατατάκια αριστερού εκεί στον Περισσό; Κομμουνιστές σου λέει.*

*  Πρόταση Lenin Reloaded για ομιλία Παπαρήγα (να την υποδύεται η Κατερίνα Μουτσάτσου) για μεταμοντέρνους αριστερούς:

"Hey. I am not a homicidal maniac or a paranoid dictator. And I don't drink vodka, shoot dissidents or speak Russian in my daily life. Oh, and I don't know Sergey, Ivan or Vladimir from Russia, even though I am certain they are really, really nice. My party is called communist, though it actually fought for democracy more than any other. Most of the people in my party are not robots who just repeat orders, you know. And I could actually wear the hammer-and-sickle on a pin, but communism's heritage goes far beyond geographical borders. We invented internationalism way before you ever thought of "cosmopolitanism". I believe in justice and equality, and all these values that the entire world pretends to advocate while betraying. And if I criticize democratic institutions today, and by the way I am not the only one, it's because I aspire to a more extensive and more genuine democracy than the miserable substitute with which we are asked to make do. And if you are free to laugh at me and mock me today, it is because my party fought for your freedom to express yourself without getting arrested, threatened, imprioned or shot for your political opinions, which is just what happened to my ancestors. I believe in a world without inequality, so if I need to, I protest. I believe in the joy of life as much as anyone, but find it overwhelmingly sad that this joy is so often purchased at the expense of the misery of others. I have the right to, there is nothing wrong with that. I can read several hundreds of volumes of the most challenging social and political theory and science and still move within the strict circle of my Marxist tradition. This tradition is of exceptional clarity, insight and courage, and comradeship is within it a sacred bond. You call me a kommouni, but it's Kommounistria, not kommouni, Kommounistria. My name is Aleka and I am Kommounistria. Thank you."
[Soundtrack: The Internationale]

Η διακαναλική συνέντευξη της Αλ. Παπαρήγα

Απορίες ηλιθίου

Στις 1 Φεβρουαρίου 2012 συγκροτήθηκε μια κίνηση με την επονομασία ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α από τους Μίκη Θεοδωράκη, Μανόλη Γλέζο και Γιώργο Κασιμάτη. Την προηγούμενη μέρα, το Βήμα έγραφε πως οι τρεις συγκροτούν "αντιμνημονιακό μέτωπο", που έχει ως στόχο "την οργάνωση παλλαϊκού κινήματος αλληλεγγύης και ανατροπής." Στις 12 Φεβρουαρίου, πορεύθηκαν μαζί οι Θεοδωράκης, πρώην ηγέτης του τώρα εκτοπιμένου θεσμικά ΣΠΙΘΑ, και ο Γλέζος, προφανώς ως ιδρυτικά μέλη της κίνησης. Εκεί δέχτηκαν χημικά όπως και άλλοι διαδηλωτές στο συλλαλητήριο.

Στις 21 Μαρτίου, κάπου ενάμιση μήνα μετά τη δημιουργία της νέας κίνησης, ο Θεοδωράκης ανακοίνωσε ότι δεν θα "κατέβει" στις εκλογές. Στο σχετικό δημοσίευμα του Βήματος διαβάζουμε: "Ο Μίκης Θεοδωράκης επέλεξε να αποστασιοποιηθεί, στέλνοντας μήνυμα ουσιαστικά ότι δεν κατεβαίνει στις εκλογές και προτρέποντας και τη «Σπίθα» να κάνει το ίδιο. Μάλιστα, σε αυτή την επιλογή δίνει ιδεολογική διάσταση, με επίκεντρο τον προσανατολισμό που έχουν αυτές οι εκλογές." Στο δημοσίευμα δεν υπάρχει καμία αναφορά για τον Γλέζο.

Στην ίδια εφημερίδα, περίπου ένα μήνα μετά, στις 20 Απρίλη, ανακοινώθηκε ότι ο Γλέζος ορίστηκε "επικεφαλής στο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ." Στην χθεσινή διακαναλική συνέντευξη του προέδρου της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, ο Γλέζος καθόταν δίπλα στον πρόεδρο, και η παρουσία του βέβαια πρόσθεσε ιδιαίτερο συμβολικό βάρος στις δηλώσεις του προέδρου για τους νεοναζί και τις ιστορικές θηριωδίες των ειδώλων τους.

Ως τώρα, δεν έχω εντοπίσει κάτι που να με βοηθήσει να λύσω τις εξής απορίες:

* Τι πήγε να κάνει ο Γλέζος στην ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α του αναγνωρίσιμα και σεσημασμένα "ενωτικά εθνολαϊκίστικου", αντισημίτη, κλπ Θεοδωράκη;

* Γιατί δημιουργήθηκε μια κίνηση που αυτοδιαλύθηκε σε ενάμιση μήνα, μη έχοντας ουσιαστικά παραγάγει τίποτε εκτός απ' την συμβολικά φορτισμένη --και εκ του αποτελέσματος δραματική-- κοινή εμφάνιση των δύο στο συλλαλητήριο της 12ης Φλεβάρη;

* Όταν ο Μ. Γλέζος πήγαινε στην ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α αυτό ήταν με κομματική άδεια και έγκριση;  Αν ναι, με ποια ιδεολογικο-πολιτική λογική; Μπορούσες να είσαι υψηλόβαθμο στέλεχος στον ΣΥΡΙΖΑ και να έχεις το ΟΚ να πας, ας πούμε, στο ΕΠΑΜ, που ήταν επίσης κίνηση; Ή στο Μ.Α.Α, που προσφάτως ψιλομπουρδέλιασε τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Ήταν η συμμετοχή αυτή κάτι που ήθελε ο ίδιος, αγνοώντας το κόμμα του; Αν ναι, πώς και αντεμείφθη με αυτή την μεγάλη διάκριση και με την προβολή δίπλα στον πρόεδρο λίγο μετά;

Μπορεί κάποιος να με βοηθήσει;

Περί των προϋποθέσεων της "συμμαχίας με το διάβολο"

Για την ιστορία του σλόγκαν, που κυκλοφορεί ευρέως εδώ και κάποιο καιρό ως δήθεν "λενινιστικό" --ωσάν δηλαδή να το προήγαγε ο Λένιν, ο οποίος απλά το σχολιάζει, και μάλιστα επικριτικά για τη χρήση του-- και που επανέρχεται μετ' επιτάσεως τις τελευταίες μέρες, από τότε δηλαδή που ο Αλέξης Τσίπρας άρχισε να μιλά για αριστερή κυβέρνηση με πρωθυπουργό την Παπαρήγα, έγραψα χθες σε σχόλιο. Το Praxis είχε την καλοσύνη να ανεβάσει το σχόλιο σε ξεχωριστή ανάρτηση, οπότε μπορείτε να το δείτε εδώ. Ας πω πάρα πολύ σχηματικά ότι οι τοποθετήσεις τόσο του Μαρξ όσο και του Λένιν για την προοπτική μιας "συμμαχίας ακόμα και με το διάβολο" συνοψίζονται σε ένα "ναι μεν αλλά...", όπου το "αλλά" αφορά τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να αποπειραθείς κάτι με τεράστιο για σένα ρίσκο (όπως έγραψα στη βάση του ρηθέντος του Μαρξ, είναι εξ ορισμού ευκολότερο για τον διάβολο να εξαπατήσει εσένα παρά για σένα να εξαπατήσεις τον διάβολο· στην δεύτερη περίπτωση, θα πρέπει να είσαι εσύ ο πραγματικός διάβολος κι αυτός απλό καραγκιοζάκι, αφού ο διάβολος είναι αυτός που εξαπατά).

Ας πούμε λοιπόν δυο πράματα για τις προϋποθέσεις στην σημερινή βάση. Και ας ξεκαθαρίσουμε εξ αρχής ότι είναι πράγματι μια λογική επεξεργασία των "υπέρ" και "κατά" που πρέπει να αποτελεί τη βάση συζήτησης, κι ότι απαγορεύεται δια ροπάλου η θυμική ή συναισθηματική επεξεργασία στην τακτική. Δεν ξέρω αν υπάρχουν θυμικά ή συναισθηματικά απωθημένα που εμπλέκονται στις πολιτικές αποφάσεις, αλλά οι πολιτικές αποφάσεις τέτοιου είδους πρέπει να είναι όσο το δυνατόν ψυχρότερες και πιο αποψιλωμένες από ψυχικά μπαγκάζια.

Ο τρόπος με τον οποίο προβάλλεται η δυνατότητα μετεκλογικής συμμαχίας των δύο κομμάτων είναι βασικά μπακάλικος. Εννοώ το εξής: ότι η λογική είναι "ο Χ έχει 14%, ο Ψ έχει 10%, μαζί κάνουν 24%", κοκ. Η μπακαλική συνίσταται στην μέτρηση των πραγμάτων με όρους καθαρής ποσότητας. Η μέτρηση των πραγμάτων με όρους καθαρής ποσότητας είναι η καρδιά της ίδιας της καπιταλιστικής λογικής της ανταλλαξιμότητας αξιών, της κυριαρχίας της ανταλλακτικής αξίας επί της αξίας εν γένει. Σε μια τέτοια μέτρηση, οι ποιοτικές διαφορές ανάμεσα στα πράγματα που "ενώνονται" εξαφανίζονται εξ ορισμού, ακριβώς για να μπορεί να γίνει η αθροιστική μέτρηση που με τη σειρά της καθυπαγορεύει τη "συμμαχία". Είναι σαν να λες ότι έχεις 24 κιλά από κάτι επειδή πρόσθεσες 14 κιλά φασόλια και 10 κιλά μελιντζάνες στο ίδιο σακί.

Όμως στην πραγματικότητα, τα δύο πράγματα που πρέπει να ενωθούν σε συμμαχία δεν έχουν μόνο το ποσοτικό βάρος που τους αντιστοιχεί από τα ποσοστά που θα έχουν πάρει στις εκλογές (και τις αντίστοιχες έδρες). Έχουν κι ένα ποιοτικό βάρος, διαφορετικό για το καθένα. Και εν προκειμένω, το ποιοτικό βάρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ μεγαλύτερο από το ποιοτικό βάρος του ΚΚΕ.

Τι εννοώ;  Εννοώ ότι η συνολική πολιτική αντίληψη του ΣΥΡΙΖΑ δεν εκφράζει αυστηρά και μόνο την δική του εκλογική βάση. Υπάρχουν μια σειρά στοιχείων σε αυτή την αντίληψη που είναι σχετικά ως πολύ συμβατά με άλλα κόμματα και με άλλες εκλογικές βάσεις (αλλιώς, γιατί να θέλουν οι ψηφοφόροι του Καμμένου να στηρίξουν ΣΥΡΙΖΑ, όπως είπε ότι δεν θα τον πείραζε να γίνει ο Αλέξης); Για να δώσω ένα παράδειγμα, η ιδέα της επιθετικής αναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου δεν είναι ολοκληρωτικά ασύμβατη με την ιδέα της "απαγκίστρωσης απ' το μνημόνιο" (ΔΗΜΑΡ). Ακόμα και οι μεγαλύτερες αποστάσεις που έχει από άλλα κόμματα δεν είναι αξεπέραστες. Μπορεί δηλαδή να φανταστεί κάποιος συνθήκες υπό τις οποίες πείθεται κομμάτι της βάσης άλλων κομμάτων να δει τα πράγματα λίγο πιο "αριστερά", όπως βέβαια μπορεί να φανταστεί και συνθήκες υπό τις οποίες πείθεται ο ΣΥΡΙΖΑ να δει τα πράγματα λίγο πιο "δεξιά". Και χρησιμοποιώ οικονομικό παράδειγμα γιατί αυτό είναι ο κυρίαρχος και ρυθμιστικός παράγοντας στις εκλογές: η οικονομία.

Στο τραπέζι διαπραγματεύσεων που ο ίδιος φτιάχνει λοιπόν στο μυαλό του ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έρχεται απλώς ως ΣΥΡΙΖΑ, είτε το επιθυμεί συνειδητά αυτό είτε όχι. Εφόσον δεν έχει διασχίσει την "κόκκινη γραμμή" που ονομάζεται έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ, συγκρατεί κρίσιμα κοινά στοιχεία με τους προγραμματικούς στόχους όλων των άλλων αστικών κομμάτων και όχι του ΚΚΕ. Κι αυτό σημαίνει ότι οι αντικειμενικές δυνάμεις που τον σπρώχνουν μακριά από την προσέγγιση ή διαπραγμάτευση με το ΚΚΕ, την οποία ωστόσο προκρίνει υποκειμενικά, με όρους πολιτικής βούλησης και επιλογής του, είναι πολύ ισχυρές.

Και καλά κάνουν που είναι, διότι τέτοιες είναι αντικειμενικά στο εκλογικό σώμα. Ξαναθυμίζω την πρόσφατη δημοσκόπηση για το θέμα της παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη, με την ιδεολογική ερμηνεία βέβαια που της πρόσθεσαν τα αστικά Νέα:
Συντριπτική παραμένει η πλειοψηφία υπέρ της παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη: το 77% των ερωτηθέντων στην έρευνα της Κάπα Research δήλωσε ότι η επόμενη κυβέρνηση πρέπει να κάνει ό,τι είναι απαραίτητο για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ - και μόλις το 13% προτιμά την επιστροφή στη δραχμή. 
Το ποσοστό εκείνων που επιλέγουν τη δραχμή είναι αυξημένο - προσεγγίζει το 40% - μεταξύ των ψηφοφόρων του ΚΚΕ, χωρίς ωστόσο αυτή η τάση να είναι πλειοψηφική μεταξύ των ψηφοφόρων του κόμματος. 
Είναι ενδιαφέρον ότι τα ποσοστά υπέρ της δραχμής εμφανίζονται χαμηλότερα του 30%, ακόμα και σε κόμματα όπως οι Ανεξάρτητοι Ελληνες και η Χρυσή Αυγή. 
Πάνω από εννιά στους δέκα ψηφοφόρους, τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ, στηρίζουν την παραμονή στο ευρώ - ενώ είναι πολύ χαρακτηριστική η στάση εκείνων που συγκροτούν την αδιευκρίνιστη ψήφο: πάνω από 75% τάσσονται υπέρ του κοινού νομίσματος, ενώ μόλις το 10% δηλώνει ότι προτιμά την επιστροφή στη δραχμή.
Αυτού του είδους οι αντικειμενικοί συσχετισμοί σημαίνουν ότι αν, σε ένα καθαρά υποθετικό τραπέζι "ενδοαριστερών" διαπραγματεύσεων, ο Τσίπρας εμφανιζόταν με το "αναδιαπραγμάτευση του χρέους και των όρων του μνημονίου" και η Παπαρήγα με το "έξοδος από την ευρωζώνη και το ευρώ με το καλημέρα και πάμε για λαϊκή εξουσία", το πρόταγμα του πρώτου κουβαλά πολύ μεγαλύτερο ειδικό βάρος από το πρόταγμα της δεύτερης, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι συμβατότερο με την εκπεφρασμένη βούληση της πλειοψηφίας. Και επομένως, ακόμα και αν σ' αυτό το υποθετικό τραπέζι ο Τσίπρας πήγαινε με 10% και η Παπαρήγα με 14%, το ποιοτικό βάρος αυτού του 10%, η πολιτική ισχύς του απέναντι στο αίτημα του 14%, θα ήταν δυσανάλογη με το καθαρά αριθμητικό της μέγεθος ή τις βουλευτικές έδρες στις οποίες αντιστοιχεί.

Αυτό φυσικά το γνωρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ· γνωρίζει πως ό,τι ποσοστό και να πάρει το ΚΚΕ συγκριτικά με τον ίδιο, η ίδια η απτά (και όχι αφηρημένα) ριζοσπαστική φύση των θέσεών του το καθιστά τον "αδύναμο πόλο" σε σχέση με τον ίδιο για τον απλούστατο λόγο ότι αντανακλά πολύ λιγότερο τη "γενική βούληση της κοινωνίας" (πόσο μάλλον των ευρωπαίων εταίρων της, ακόμα και των "προοδευτικότερων"!) στην παρούσα φάση. Πρακτικά ομιλώντας σε κάθε, καθαρά υποθετική, προσπάθεια της Παπαρήγα να τον πείσει για συμφωνία των δύο στην έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ ως πρώτο βήμα προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, ο Τσίπρας δεν έχει παρά να απαντήσει: "Μα, Αλέκα, θα πάμε κόντρα στην συντριπτική πλειοψηφία του λαού; Δεν θα έχουμε καμιά ελπίδα χωρίς το λαό πίσω μας με μια απόφαση που θα κάνει τους εκτός Ελλάδας να επιχειρήσουν άμεσα να μας φάνε ζωντανούς." Και θα έχει απόλυτο δίκαιο.

Το ΚΚΕ λοιπόν δεν θα μπορούσε να μπει σε μια τέτοια συζήτηση χωρίς να γνωρίζει εκ των προτέρων ότι θα συρθεί εντός του υποκειμενικά προοδευτικού πλην αντικειμενικά αστικού τόξου της ελληνικής κοινωνίας, αυτού που παραμένει, θέλοντας και μη, πιστό στις προτεραιότητες, τα συμφέροντα και τα οράματα του μείζονος κομματιού της εθνικής αστικής τάξης. Και εδώ έρχεται η ερώτηση του "δικηγόρου του διαβόλου": "Μα τόσο κακό πια θα ήταν αυτό; Εδώ καιγόμαστε!" Για το ΚΚΕ το ίδιο, φυσικά, θα ήταν καταστροφικό. Θα έπαυε να δικαιούται να ονομάζεται "κομμουνιστικό" κόμμα. "Αλλά και τι μ' αυτό; Δεν προέχει η θυσία για τον λαό;", μπορεί να ανταπαντούσε ο δικηγόρος του διαβόλου. Το ότι δεν πρόκειται καθόλου "για τον λαό" γενικά και αφηρημένα είναι ένα μέρος της απάντησης. Το ότι δεν υπάρχει κανένα σημάδι πουθενά στην Ευρώπη ή στο ιστορικό παρελθόν για το ότι αυτή η "θυσία" του Κομμουνιστικού Κόμματος θα απέδιδε οτιδήποτε για να βγάλει τα λαϊκά στρώματα από την εξαθλίωση, είναι ένα δεύτερο. Το ότι αν, με συναίνεση του ΚΚΕ, δεν μείνει κανένα ανάχωμα άρνησης στη θέση του, τότε θα γίνει και ευκολότερη ακόμα η προέλαση της πολιτικής της οικονομικής εξαθλίωσης της πλειοψηφίας προς ώφελος των λίγων είναι ένα τρίτο. Δεν υπάρχει κανένα αντικειμενικό για τα φτωχά στρώματα συμφέρον στο ενδεχόμενο αποστασίας του ΚΚΕ από τις προγραμματικές του αρχές (συμμαχίας με, ή έστω ανοχής, της Ευρώπης του κεφαλαίου)· υπάρχει, αντίθετα, τεράστιος κίνδυνος περαιτέρω επιδείνωσης της θέσης τους. Και βέβαια, και το ΚΚΕ τα γνωρίζει καλά όλα αυτά, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ τα καταλαβαίνει: δεν είναι κόμμα χαζών, άλλωστε, αντίθετα, είναι κόμμα οξύνοων, μορφωμένων και διεισδυτικών ανθρώπων.

Αλλά τότε γιατί επιμένουν αυτοί οι άνθρωποι για κάτι που είναι εντελώς παράλογο αντικειμενικά, δηλαδή τη συμμαχία τους, ως κόμμα εντεύθεν της κόκκινης γραμμής που ορίζει τον κυρίαρχο προσανατολισμό των μεσοαστικών και μικροαστικών στρωμάτων --δηλαδή, τη συμμαχία των μικροαστών και μεσοαστών με την ευρωπαϊκή αστική τάξη-- με το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα που είναι από την άλλη πλευρά της γραμμής -- δηλαδή, με τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τους εργάτες, κόντρα σε κάθε προσπάθεια "αποκατάστασης" ή "εξομάλυνσης" της αστικής ηγεμονίας;

Μα ακριβώς για να το φέρουν κι αυτό εντεύθεν. Και όταν το ΚΚΕ μπει εντεύθεν, θα πάψει και να είναι το αντισυστημικό άκρο του τόξου, η οδός διαφυγής από την καπιταλιστική ολότητα. Θα πάψει να μπορεί να νομιμοποιήσει την ύπαρξή του ως οδός διαφυγής· και η διαφορά του από τον ΣΥΡΙΖΑ θα μείνει απλώς ο Μέντρεκας και ο Μαϊλης απέναντι στα πανεπιστημιακά κανόνια --έγκυρα, σοβαρά, μορφωμένα, σεβαστά από την αστική κοινωνία-- του ΣΥΡΙΖΑ· η διαφορά του, δηλαδή, θα είναι απλώς και μόνο η "κατωτερότητα" της εργατικής του καταγωγής ως κόμματος, χωρίς κανένα καταφατικό, χειραφετητικό αντίβαρο. Γιατί βέβαια, αν ήξερε το παραμικρό για το τι του γινόταν ο Μαρξ, στην κοινωνία όπως έχει, η μόρφωση, η τεχνογνωσία, η εκλέπτυνση, το κύρος, δεν είναι πράγματα που μοιράζονται ίσα στους ανθρώπους· δεν πήραν την ίδια ποσότητα, πχ, ο Στάθης Κουβελάκης και ο Γιώργος Σιφωνιός. Υπάρχει "καταμερισμός εργασίας" ανάμεσα στους χειρώνακτες και στους διανοούμενους, και δεν είναι υπέρ των πρώτων οι όροι του. 

Και, αν ήξερε το παραμικρό για το τι του γινόταν ο Λένιν, η κουλτούρα, οι αξίες, ο τρόπος σκέψης της ευρύτερης κοινωνίας είναι φυσικό να είναι εμποτισμένα από τον τρόπο παραγωγής στον οποίο έζησε. Είναι φυσικό να έχει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα ο καπιταλισμός ως συνολική και πολυεπίπεδη βιωμένη εμπειρία από τον σοσιαλισμό ως αναγκαστικά αφηρημένη και αναγκαστικά σχηματική επιδίωξη (πόσο μάλλον μετά το 1990) στον τρόπο με τον οποίο μετριούνται τα πράγματα. Και επειδή είναι έτσι, ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που χάνει την δυνατότητα να ενσαρκώσει έμπρακτα, στην βάση της μαζικής πολιτικής συμμετοχής, την ιδέα ότι "ένας άλλο κόσμος είναι εφικτός" (για να δανειστούμε μια "κινηματική" φράση), γίνεται ένα κόμμα χωρίς λόγο ύπαρξης, αφού, στην νέα του ενσάρκωση ως "προοδευτικό αστικό κόμμα", δεν θα αξίζει πεντάρα (υπάρχουν πολύ "ποιοτικότεροι" αστοί πολιτικοί από αυτούς που θα μπορούσε να αναδείξει μια εργατική και αγροτική βάση, άσε που δεν θα είχε καν λόγο να ενδιαφέρεται να αναδείξει αστούς πολιτικούς). Και συνεπώς ένα τέτοιο κόμμα θα πρέπει αντικειμενικά να εξαφανιστεί, ή να συρρικνωθεί στα όρια της εξαφάνισης, ως χώρος ξεσπάσματος για κανένα ξέμπαρκο χολερικό παππού ή κανένα περίεργο και αντιδραστικό νεολαίο που δεν του αρέσει τίποτε στον κόσμο γύρω του.

Αυτό θα ήταν το "κέρδος" του ΚΚΕ από μια συμμαχία με την αστική ή αστικοποιημένη αριστερά όσο οι αστικές προτεραιότητες και τρόποι αντίληψης στην ευρύτερη κοινωνία δίνουν στην δεύτερη το καθοριστικό "πάνω χέρι" και την δυνατότητα να ηγεμονεύσει άκοπα πάνω στο πρώτο χωρίς καμία ουσιαστική εκχώρηση, όπως ακριβώς έγινε και στη Γαλλία, και για τους ίδιους λόγους. Και είναι ακριβώς οι ευρύτεροι ιδεολογικο-πολιτικοί συσχετισμοί, και όχι οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι φιλίες και οι συμπάθειες λόγω κοινής απώτερης καταγωγής (παλιά, πριν όσοι πρόκοψαν οικονομικά και κοινωνικά στη μεταπολίτευση γίνουν στην μεγάλη τους πλειοψηφία "δημοκράτες σοσιαλιστές") που θα πρέπει να καθορίζουν τις συμμαχίες, πόσο μάλλον "με τον διάβολο."

"Ψυχολογικά προβλήματα"


Όταν πέφτεις πάνω σε μετανάστες που κάθονται ουρά για το μεροκάματο παρασύροντας ένα, αφήνοντας πρώτα καλά-καλά σπίτι της την κοπέλα σου, επιστρέφοντας με όπλο, πυροβολώντας έναν δεύτερο στο πόδι, έναν τρίτο στην πλάτη, και δίνοντάς του την χαριστική βολή μες στα χωράφια της Αττικής, "αντιμετωπίζεις ψυχολογικά προβλήματα."

Όταν σκοτώνεις πέντε μετανάστες σε ένα χρόνο, είναι επειδή "αντιμετωπίζεις ψυχολογικά προβλήματα." Όπως και ο Μπρέιβικ, άλλωστε, "αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα".

Ή αλλιώς, όταν αντιμετωπίζεις "ψυχολογικά προβλήματα" και κάνεις ναρκωτικά, πέφτεις κατά λάθος πάνω σε μετανάστες, μετά πας την κοπέλα σου σπίτι της σ' ένα διάλειμμα απ' το παραλήρημα των ουσιών και των ψυχολογικών σου προβλημάτων, μετά ξαναέρχονται τα ψυχολογικά προβλήματα και η επήρεια των ουσιών, κι έτσι οδηγείς πίσω στο σημείο που παρέσυρες ένα μετανάστη για να τραυματίσεις άλλον ένα και να σκοτώσεις, αφού κυνηγήσεις σα σκυλί, εν ψυχρώ έναν τρίτο. 

Παράξενες προκαταλήψεις κουβαλούν αυτά τα ψυχολογικά προβλήματα.

Ακόμα πιο παράξενες με δεδομένο ότι όλη μέρα η τηλεόραση μιλά για το "πρόβλημά τους" καθώς όλοι οι αρχηγοί αστικών κομμάτων, την ίδια μέρα, σήμερα, διαλαλούσαν τι θα κάνουν στους μετανάστες που οδηγούν τον κόσμο να έχει "ψυχολογικά προβλήματα" εν μέσω συγκεντρώσεων που θυμίζουν κάτι από σχολική εορτή, κάτι από εκδρομή ατόμων με ψυχολογικά προβλήματα, και κάτι από ντισκοτέκ του εβδομήντα.

Ακόμα πιο παράξενες με δεδομένο ότι σήμερα άρχισε ήσυχα-ήσυχα να λειτουργεί η Αμυγδαλέζα με τους πρώτους της "φιλοξενούμενους", να "ησυχάσει ο κόσμος". Με "φιλοξενούμενους", λοιπόν, που μάλλον δεν θα έχουν "ψυχολογικά προβλήματα." Αλλιώς, αν είχαν "ψυχολογικά προβλήματα", το συρματόπλεγμα, τα κάγκελα και οι φρουροί με τα όπλα μπορεί να τους παρέσυραν να πιστέψουν ότι αυτός δεν είναι "χώρος φιλοξενείας" αλλά φυλακή. Μπορεί να τους δημιουργούσαν κι αυτούς "ψυχολογικά προβλήματα", όπως ας πούμε θα γινόταν αν καθόσουν σε μια ουρά να περιμένεις να βγάλεις με τον ιδρώτα σου ένα πιάτο φαί για να σε πατήσει ή να σε σκοτώσει ή να σε σακατέψει κάποιος που έχει "ψυχολογικά προβλήματα."

Αλλά σήμερα μίλησε για το τίποτα ώρα πολύ ο κύριος Κουβέλης σε ακροατήριο εξόχως ήσυχο και νοικοκυραίϊκο, πολιτισμένο. Αλλά σήμερα ανέμισαν τα πράσινα σημαιάκια καθώς ο Βαγγέλης έκανε χιούμορ και κυμματίσαν οι γαλανόλευκες και δάκρυσε με τον εθνικό ύμνο ο κύριος Σαμαράς, και μίλαγε η Ντόρα με τις λαϊκές φορεσιές ξωπίσω. Αυτές είναι εικόνες ανθρώπων χωρίς "ψυχολογικά προβλήματα". Είναι οι άνθρωποι που πρόσφεραν τα ψυχολογικά προβλήματά τους αλλού. Που ξεφεύγουν από τα ψυχολογικά προβλήματα διότι καθορίζουν την πολιτική ζωή.

Μετά ντοκυμαντέρ, μέρες του '61, του '62, του '63, μαζί ο Φώντας Λάδης και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, όλοι "ουδέτεροι μάρτυρες" των γεγονότων, όλοι δικαιωμένοι εκ των υστέρων από την τροπή των πραγμάτων. Παλάτι, Βασιλεύς Παύλος, Φρειδερίκη, 114, τρίκυκλα, Λαμπράκης, Θεσσαλονίκη, Γκοτζαμάνης, Κωνσταντίνος Καραμανλής, ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο, εθνικός προϋπολογισμός και η προίκα της πριγκίπησσας, έκτακτος συνεδρίασις του κοινοβουλίου. Ο κόσμος των γονιών μου λίγα χρόνια πριν γεννηθώ, κόσμος που ακροβατεί ανάμεσα στην σαχλαμάρα και την τραγωδία.

Κόσμος σημερινός δηλαδή, και η Ελλάδα ένα τεράστιο αποτρόπαιο αστείο με σκοτωμένους, σημαίες, γκλομπ, χημικά, ομιλίες, παρατρεχάμενους, αστείους, συνομώτες, αποστάτες, πράκτορες, Μακιαβελίσκους, συγκάλυψη, καταστολή, διαφθορά, ψέμματα, ψέμματα, ψέμματα, δημοκρατία. Πωλούνται οικόπεδα παραθαλάσσια, ακίνητα εις τιμές ευκαιρίας. Αστική τάξη, το βδέλυγμα της ιστορίας, κολλημένη πάνω στη φλέβα να ρουφάει, να ρουφάει, να ρουφάει, τριάρι στο Παγκράτι κυρία μου, αυτοκίνητον, το έθνος, και ο κομμουνιστικός κίνδυνος. Πώς ήταν ντυμένη η βασιλομήτωρ; Οι άνθρωποί μου σκορπισμένοι στα πεζοδρόμια, χωρίς τις σημαίες τους, τρομαγμένοι κοιτάνε στις φωτογραφικές μηχανές σαν να ήταν κάνες σε απόσπασμα. Ο φόβος να διαχέεται στο αίμα, χρόνο τον χρόνο, ξανά και ξανά, βασιλεύς εκτροπή πραξικόπημα αποστασία βασιλεύς απαγόρευσις πραξικόπημα, να μην περιμένεις, να μην περιμένεις ποτέ, ποτέ, ποτέ σ' αυτή τη χώρα ούτε δίκαιο ούτε χαρά της λευτεριάς ποτέ να φοβάσαι ο χωροφύλακας ο αστυφύλακας ο δάσκαλος ο παππάς να φοβάσαι να μιλάς ψιθυριστά να μην σ' ακούσουν εχτές κάποιος μου μίλαγε χαμήλωσε τη φωνή του σε ψίθυρο για να πει τη λέξη "κομμουνιστές" οι άλλοι βρίζανε έναν μαύρο ποδοσφαιριστή "πουστόμαυρε" δεν τους άρεσε που έκοψε τη μπάλα.

Μια αποτρόπαια ταινία εκτυλίσσεται έχει τίτλο αδερφοί μου αδερφοί μου δεν είστε αδερφοί μου είστε φασίστες μαύροι φονιάδες σας ξέρω από το 1944 από το 1936 από το 1949 από το 1963 από το 1922 από το 1967 από το 1974 από μέσα κι από έξω το ξέρω ότι έρχεστε πίσω τη φάτσα σας την ξέρω τα ημιδιαφανή γυαλιά μυωπίας τα κοστούμια τις φράντζες τις στολές με τις κωμικές γραβάτες το χαμόγελο του χασάπη το ξέρω κι άστε τις σημαίες και τους ύμνους κι άστε τις λαϊκές φορεσιές ίδιοι πάνω στο αίμα αντανακλάστε ίδιοι πάντοτε τις ίδιες φυλακές και θηλειές κουβαλάτε στη φωνή αυτή στο μικρόφωνο τις ίδιες καταπακτές με μαχαίρια κρύβετε κάτω απ' τα γραφεία σας. Την πρασινάδα στο λιβάδι βάφετε με το ίδιο αίμα. Κι ακόμα περιμένω να σας πνίξει το αίμα να μην μπορείτε να σταθείτε από την κόκκινη σημαία γύρω σας να μην έχει να κρυφτείτε άλλο μέσα στη νομιμότητα του πορνό DVD, στα κουπόνια της εγκυκλοπαίδειας και στην πράξη του διορισμού κύριε διευθυντά των ρητών και αδήλωτων σφαγείων.

Και μιλάω για τα ψυχολογικά προβλήματα. Μιλάω πάντα για τα ψυχολογικά προβλήματα. 

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Κοκτέιλ Μολότωφ #152

-"Μα δεν θα συμμαχούσες και με το διάβολο για αυτό που θέλεις τόσο;" μου είπε αυτός, και ήταν γλυκομίλητος και ωραίος στην όψη.
- "Συμμάχησα ήδη με τον διάβολο, γιατί μου υποσχέθηκε αυτό που εσύ δεν θέλεις", του απάντησα. "Κι έτσι", πρόσθεσα, "ξέρω και ότι εσύ δεν είσαι καθόλου ο διάβολος, μα ένας δαίμονας από χαρτόνι, για να κάνουν φάρσες τα παιδιά."

Και τον ακούμπησα ελαφρά και σωριάστηκε κάτω άηχα και αδιαμαρτύρητα.

Περί της σχέσης Λούξεμπουργκ-Λένιν και περί κράτους του Ισραήλ

Επειδή τέθηκε το θέμα σε κάποια σάιτ.

Το καλοκαίρι του 2011, έγινε μια συζήτηση ερευνητών με θέμα την στάση του Λένιν απέναντι στις κριτικές της Ρόζα Λούξεμπουργκ με αφορμή την έκδοση του πρώτου τόμου των Απάντων της Λούξεμπουργκ από την αγγλική Verso. Η συζήτηση προκλήθηκε από ένα σχόλιο που έκανε η Jacqueline Rose στην βιβλιοκριτική που έγραψε για τον τόμο. Η Rose είπε ότι ο Λένιν ήθελε να ασκηθεί λογοκρισία στη μπροσούρα της Λούξεμπουργκ Ρωσική επανάσταση, που ήταν έντονα επικριτική για την πολιτική στρατηγική των Μπολσεβίκων (σ' αυτή τη μπροσούρα βασίζεται και ο Πουλαντζάς για την δική του κριτική στον Λένιν και υπέρ του "δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό").

Στο σχόλιο αυτό αντέδρασε ένας από τους γνωστότερους μελετητές της Λούξεμπουργκ, ο Peter Hudis, που είναι και ένας από τους συνεπιμελητές της αγγλικής έκδοσης των Απάντων της.

Ο Hudis σημειώνει τα εξής:
Ο Λένιν επιτέθηκε στον Πάουλ Λέβι για την δημοσίευση του βιβλίου [της Λούξεμπουργκ] το 1922, στη βάση του ότι ο Λέβι ήθελε "να τύχει δημοφιλίας από τη μπουρζουαζία αναδημοσιεύοντας ακριβώς τα έργα εκείνα της Λούξεμπουργκ στα οποία εμφανίζονται τα σφάλματά της." Η φράση εμφανίζεται στην ίδια επιστολή (προς την Πράβδα), στην οποία ο Λένιν αποκαλεί τη Λούξεμπουργκ "αετό" [της επανάστασης] και επιμένει για την "πλήρη έκδοση των έργων της." Ο Λένιν πίεσε τρομερά τους συμμάχους του Λέβι για να δηλώσουν δημόσια ότι [η Λούξεμπουργκ] άλλαξε γνώμη για όσα είπε στη Ρωσική επανάσταση (δεν είχε αλλάξει γνώμη).

Ο Λένιν ήθελε να εκδοθούν τα Άπαντα της Λούξεμπουργκ και όχι μόνο η Ρωσική επανάσταση, γιατί θεωρούσε ότι αυτό θα αναδείκνυε καλύτερα το πλαίσιο των σημείων όπου συμφωνούσαν (και τα οποία ήταν πολλά) και των σημείων όπου διαφωνούσαν. Όμως ήθελε επίσης να δει το έργο της να τυπώνεται ολόκληρο και ποτέ του δεν πρότεινε να καεί οτιδήποτε άφησε πίσω της. Αν και οι κριτικές της Λούξεμπουργκ στον συγκεντρωτισμό και τον αυταρχισμό του Λένιν παραμένουν κρίσιμης σημασίας, τον έβλεπε ωστόσο ως σύντροφο και φίλο.
Η συζήτηση συνεχίστηκε εκτός της σελίδας του London Review of Books, που δημοσίευσε την βιβλιοκριτική της Rose και την πιο πάνω απάντηση του Hudis, στο σάιτ usmarxisthumanists. Όπως θα δείτε αν μεταβείτε στην σχετική σελίδα, το τρίτο σχόλιο στη σειρά έχει την υπογραφή Principia Dialectica. Γράφει λοιπόν ο συγκεκριμένος:
Η Jacqueline Rose έχει δίκαιο που διαφωνεί με τον Peter Hudis για το θέμα του πώς συμπεριφέρθηκε ο Λένιν στην Ρόζα Λούξεμπουργκ. Στην πραγματικότητα, η Λούξεμπουργκ άσκησε κριτική στον Λένιν και τους Μπολσεβίκους το 1904.  Τους αποκάλεσε ένα κάρο μανιακούς, που είχαν εμμονή με την εξουσία. Γιατί τέτοιοι ήταν. Στην πραγματικότητα, έσκαψαν τον τάφο τους παίρνοντας την εξουσία από τον Ρώσικο λαό. Ο Στάλιν επέκτεινε αυτό το χάσμα. Ο Hudis και τα διάφορα μαρξιστο-ανθρωποειδή δεν το καταλαβαίνουν αυτό. Ο Hudis είναι αληθινός γάιδαρος.
Αλλά ποιος είναι ο Principia Dialectica, ο μόνος ανώνυμος συμμετέχων σ' αυτή την ακαδημαϊκή συζήτηση, και, προφανώς, ο μόνος που δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται για κώδικες συμπεριφοράς, υβρίζοντας προσωπικά τον Hudis, ο οποίος προφανώς σε τίποτε δεν αναίρεσε ότι η Λούξεμπουργκ διατήρησε κριτική απόσταση από τον Λένιν; Και γιατί αυτή η λύσσα για το θέμα;

Ο Principia Dialectica είναι ανώνυμος ιστολόγος, κατά τα φαινόμενα διαμένων στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το ιστολόγιό του έκανε ανάρτηση για το θέμα, επιχειρηματολογώντας ότι εδώ έχουμε άλλη μια περίπτωση "Μπολσεβίκικης λογοκρισίας." Προφανώς, η διαβεβαίωση του Hudis ότι ο Λένιν δεν είχε καμία τέτοια λογοκριτική διάθεση, αλλά αντίθετα ήθελε να τυπωθούν τα πλήρη έργα της Λούξεμπουργκ, χαλούσε την μανέστρα.

Αλλά τι είδους δύσοσμη μανέστρα απλώνει μεθοδικά και υπομονετικά ο Principia Dialectica;

Η επιγραφή "Καταστρέψτε τον Λενινισμό!" στο ιστολόγιό του είναι εύγλωττη για το είδος της μανέστρας, η οποία φυσικά προωθείται στο όνομα των "δημοκρατικών δικαιωμάτων" που κατέστειλε ο Λενινισμός. Κάτω από την ετικέτα αναρτήσεων "Καταστρέψτε τον Λενινισμό" λοιπόν θα βρείτε μια σειρά άρθρων κατασυκοφάντησης του Λένιν και των Μπολσεβίκων.

Ποιον άλλο, εκτός του Λένιν, μισεί θανάσιμα ο Principia Dialectica;

Μα φυσικά τον Alain Badiou, για τον οποίο θα βρείτε πλειάδα υβριστικών άρθρων και κατασυκοφαντήσεων εδώ.

Γιατί όμως τόση οργή και μίσος για έναν μακράν πεθαμένο Μπολσεβίκο και για έναν σύγχρονο φιλόσοφο που δεν είναι κομματικός αρχηγός και δεν επηρεάζει μαζικά την πολιτική;

Εδώ θα πρέπει να στραφεί κανείς στο τι αγαπά ο Principia Dialectica, τι τον καίει να υπερασπιστεί πάρα πολύ, και αυτό είναι το κράτος του Ισραήλ, για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε πλειάδα λατρευτικών αναρτήσεων εδώ.  Σε περίπτωση που μπείτε στον πειρασμό να θεωρήσετε ότι το θέμα Ρόζας-Λένιν έγινε στα δικά του μάτια θέμα υπεράσπισης του Εβραίου μαρξιστή ενάντια στον μη Εβραίο, αναθεωρείστε, γιατί και ο Λένιν ήταν εβραϊκής καταγωγής. Όχι, το θέμα δεν αφορά καταγωγή, αφορά κρατική πολιτική. Μια κρατική πολιτική την οποία ο Principia Dialectica καίγεται να νομιμοποιήσει, για την οποία τρέμει τις μαρξιστικές κριτικές, και για χάρη της οποίας αναγόρευσε εαυτόν σε δήθεν συνήγορο της Ρόζας (και σε δήθεν συνήγορο της Rose, που έγραψε τα σφόδρα επικριτικά για το Ισραήλ Ζήτημα της Σιών και Κράτη Φαντασίωσης), απλά και μόνο γιατί αυτό επιτάσσει η λοιδωρία του μαρξισμού-λενινισμού ως μέρος της εξυπηρέτησης του "εθνικού" (βλ. ταξικού) συμφέροντος ενός συγκεκριμένου κράτους (βλ. μιας εθνικά συγκεκριμένης άρχουσας τάξης) και των διεθνών του/της συμμάχων.

Πέραν του Ισραήλ, το οποίο συμβαίνει να έχει κριτικάρει επανελειμμένα ο Badiou (αλλά και η Rose, που εν προκειμένω επελέγη ως αντιλενινιστικός σύμμαχος, άκουσα εκούσα), υπάρχει και κάτι άλλο στην ευρύτερη μαρξιστική παράδοση που αγαπά υπερβολικά ο Principia Dialectica. Και αυτό είναι ο θεωρητικός, εβραϊκής καταγωγής, Moishe Postone, για τον οποίο θα βρείτε πλειάδα λατρευτικών κειμένων εδώ. Το έργο του Postone Χρόνος, εργασία, και κοινωνική κυριαρχία: Μια επανερμηνεία της κριτικής θεωρίας του Μαρξ προβάλλεται ως ακρογωνιαίος λίθος κάθε μαρξισμού που δεν αξίζει χλεύης, υβρισμού και καταστολής. Εννοείται ότι ο Λένιν είναι η αρχή του κακού για κάθε υγιή και αποκαθαρμένο "μαρξισμό."

Αλλά τι έχει το έργο του Postone και διαχωρίζεται τόσο κάθετα από τον "κουβά σκατά" ("crock of shit", έκφραση του Principia) του επαναστατικού μαρξισμού;

Για να βρείτε την απάντηση σ' αυτό το ερώτημα, μπορείτε να βάλετε στο google search τους όρους "Moishe Postone" και "Israel" κι έτσι να ενημερωθείτε για τις θέσεις του Postone πάνω στο ζήτημα του κράτους του Ισραήλ και της πολιτικής του.

Τώρα, αν βάλετε το όνομα αυτό στο google σε συνδυασμό με το όνομα Principia Dialectica, και πατήσετε "έρευνα στα ελληνικά", θα βρείτε επίσης μια σειρά ελληνικών μπλογκ με "αριστερό" και θολά "μαρξιστικό" πρόσημο.

Τα μπλογκ αυτά έχουν κάποια απίστευτα συμπτωματικά κοινά σημεία.

* Πρώτον, λατρεύουν όλα μετ' επιτάσεως τον Moishe Postone --αν και είναι κατά βάση άγνωστος στο ευρύτερο κοινό των αριστερών στην Ελλάδα--, μιλούν με τα καλύτερα λόγια για την αξία και σημασία του έργου του, το αναδημοσιεύουν, το διαθέτουν δωρεάν σε pdf, κλπ.

* Δεύτερον, μισούν όλα τον Λένιν και τους Μπολσεβίκους και φιλοξενούν ό,τι μπορούν να βρουν εναντίον τους. Ακόμα και αν αυτό επιτάσσει μια φτιαχτή και όψιμη "λατρεία" για την Λούξεμπουργκ που προτείνει τον Λένιν και όχι το SPD ως τον μεγάλη της εχθρό και αντίπαλο.

* Τρίτον, μισούν θανάσιμα τον υπερβολικά "φιλάραβα" (αλλέως φιλάραπα) Alain Badiou και δημοσιεύουν ό,τι μπορούν να βρουν εναντίον του.

* Τέταρτον, έχουν λινκ στον μυστηριώδη Principia Dialectica, τον αναδημοσιεύουν, και παραπέμπουν σ' αυτόν.

* Πέμπτον, το μαντέψατε, μισούν θανάσιμα έναν έλληνα ιστολόγο που συμβαίνει να έχει μεγάλη εκτίμηση για τον Λένιν και τον Badiou, τον έχουν επανειλημμένα υβρίσει και λοιδωρήσει  --με αυθεντικό Principia style-- ως "σταλινομαοϊκό σκυλί", του έχουν αλλάξει το όνομα του μπλογκ σε συνδέσμους σε Stalin Reloaded και άλλα ωραία. Αυτά όταν δεν γράφουν "ψόφος" για τον συνταξιούχο που αυτοκτόνησε, βέβαια.

Κάποιοι κοιμισμένοι όρθιοι, βέβαια, παραμένοντας κοιμισμένοι όρθιοι, μπαινοβγαίνουν σε τέτοιους χώρους χωρίς ποτέ να αναρωτηθούν τι στο καλό συμβαίνει με αυτούς τους πολύ συγκεκριμένου τύπου --και σίγουρα όχι κομματικού-- εγχώριους αντιμπολσεβίκους, αντιλενινιστές, αντιμπαντιουϊκούς και καλτικούς λάτρεις του Postone. Συνεχίζουν να νομίζουν ότι κάνουν απλώς συζητήσεις για την ιστορία και θεωρία του Μαρξισμού. Και συνεχίζουν να θεωρούν ότι μια συζήτηση όπως αυτή περί Ρόζας και Λένιν είναι αθώα, ότι αφορά καθαρά μια κάποια ουδέτερη ιστοριογραφία, και ότι μπορούν να συζητούν με κάτι που στην πραγματικότητα λειτουργεί με όρους κυκλώματος ωσάν να μιλούσαν με το φιλαράκι τους στον καφενέ.

Δεν είναι έτσι, και ήρθε η ώρα για κάποιους να wake up and smell the coffee, όπως λένε και οι Αμερικάνσκι.

Και αυτά ήθελα να σας πω για το ζήτημα Λούξεμπουργκ, Λένιν και κράτους του Ισραήλ.*

Και να προσέχετε όσοι βιάζεστε να έχετε τις συνηθισμένες θλιβερές αναθεωρητικές αποψάρες για κάτι που αποτελεί στην βάση του ένα εσωκομμουνιστικό ζήτημα και όχι εργαλείο νομιμοποίησης της εξωτερικής πολιτικής ενός τρίτου κράτους.

*Υπάρχει βέβαια και το εκπληκτικό spartacus educational, το οποίο συναγωνίζεται τον εκπληκτικό εργαζόμενο του Rupert Murdoch και πρώην τροτσκιστή Stephen Suleiman Schwartz, συμπληρώνοντας την εμπνευσμένη θεωρία ότι ο Στάλιν δολοφόνησε τον Μπένγιαμιν με την εξίσου αξιοθαύμαστη θεωρία ότι ο Λένιν δολοφόνησε τη Λούξεμπουργκ.

Όχι ότι οι μυστικές υπηρεσίες δυτικών κρατών ανακατεύονται σε ζητήματα ιστοριογραφίας με τα πιο εξωφρενικά ρεβιζιονιστικά σενάρια επειδή θεωρούν σημαντικές πολιτικά στο παρόν τέτοιες παρεμβάσεις, ανεξαρτήτως στοιχειώδους ιστορικής φερεγγυότητας ("πες πες, κάτι θα μείνει"). Α πα πα πα. Αυτά είναι παρανοϊκές θεωρίες.

Κοκτέιλ Μολότωφ #151

Δια του παρόντος, κατοχυρώνεται εις τον κύριον Αντώνιον Σαμαράν η διάκρισις ότι πρώτος έδωσε πλήρην, ανεπτυγμένην και ενδελεχήν έκφρασιν εις το νέον (τρομάρα μας) δόγμα του φασιστοφιλελευθερισμού, ήτοι, της δημιουργικής συνθέσεως του απροκάλυπτου φασισμού εις το πολιτικο-ιδεολογικόν επίπεδον και του εξίσου απροκάλυπτου ταξικού πολέμου με όρους "ελεύθερης αγοράς" και προς όφελος του εγχωρίου και διεθνούς κεφαλαίου εις το οικονομικόν επίπεδον. Κατοχυρώνεται δε, ως όνομα νέου ιστολογίου δια την θεωρητικήν διερεύνησιν των συνεπαγωγών ταύτης της συνθέσεως, το Fascist Liberal Synthesis, αλλέως FLS.

Ζήτω αι δημιουργικαί συνθέσεις!

Ζήτω το κράτος της ελευθέρου αγοράς και των στρατοπέδων εγκλεισμού!

Ζήτω η αστυνομία, ο στρατός, η εκκλησία και το νεανικό επιχειρείν!

Ζήτω η απενοχοποίησις της ωμότητος!

Ζήτω το ξύλο εις τα κομμούνια! Όλοι μαζί θα το φάνε!

Ζήτω το Ράιχ των τοκογλύφων, των κλεπτών και των κλεπταποδόχων, των ευρωπαραδόπιστων και δοσίλογων, ζήτω το παρακράτος των μαχαιροβγαλτών και οδηγών τρικύκλων!

Η πατρίς ευγνωμονούσα.

Οι εχθροί του λαού: Το οικονομικό και πολιτικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας (Praxis)

Παρουσιάζουμε σήμερα τα πιο σημαντικά μέρη της πρότασης και πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας. Έτσι και αλλιώς όποιος-λέμε τώρα- ψηφίσει αυτό το κόμμα θα πάρει πακέτο και τον άλλο συνεργάτη, το ΠΑΣΟΚ, αφού η συνεργασία μεταξύ τους έχει ήδη κλειδώσει και οι "αντιπαραθέσεις" είναι στημένες κοκορομαχίες για να κοροϊδέψουν τον κόσμο.

Το πρόγραμμα είναι ενδεικτικό του τι ετοιμάζεται:

Όχι μόνο αποδοχή αλλά επιτάχυνση όλων των μνημονιακών μέτρων (με αντιμνημονιακή ρητορική) ολοκληρωτικό ξεπούλημα και εμπορευματοποίηση κάθε πιθανής πλευράς της καθημερινής ζωής (λιμάνια, μεταφορές, ενέργεια, υγεία, παιδεία, σκουπίδια κλ). Τσιμεντοποίηση και νομιμοποίηση αυθαιρέτων.

Εξευτελιστικά φιλοδωρήματα στους χαμηλοσυνταξιούχους και τους ανέργους (και αυτά ακόμα με την λογική του "θα").

Όρκοι πίστης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Παραλήρημα μίσους ενάντια στην εργατική τάξη και τις συνδικαλιστικές και πολιτικές της οργανώσεις και πολεμικές κραυγές για την εξόντωση των λαθρομεταναστών.

-Πλήρης αντιδραστική αναμόρφωση του Κράτους και του πολιτικού συστήματος γενικότερα: Δήμοι Α.Ε, καταστολή διαδηλώσεων, κάμερες, συγκεκριμένη δέσμευση μέχρι και για υδροφόρο που θα "ηρεμεί" (αυτή είναι η φράση) όποιον διαδηλώνει. Ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή ώστε να είναι όλοι οι υπουργοί "Παπαδήμοι", μείωση αριθμού βουλευτών (για να πετάξουμε έξω την αριστερά) και τριπλασιασμός του παράβολου για δίκη ώστε να καταργηθεί και η τυπική πρόσβαση στην αστική δικαιοσύνη όσων δεν έχουν λεφτά, σκοταδισμός στην παιδεία και αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος -από το δημοτικό- και πολλά άλλα.

Μια πραγματική ζούγκλα για τον κόσμο της εργασίας και τα φτωχά στρώματα με εμφυλιοπολεμική ρητορική και κάλεσμα-τρομοκράτηση των μικροαστών -"των νοικοκυραίων" για να την στηρίξουν μαζί με κάλπικες υποσχέσεις για "δωράκια".

Ένα κήρυγμα ταξικού πολέμου για ένα μνημόνιο χωρίς τέλος και όριο μέχρι η εργατική τάξη και τα φτωχά στρώματα να ισοπεδωθούν τελείως, μέχρι να εξοντωθεί κάθε δικαίωμα στην ζωή και την αξιοπρέπεια.

Ούτε στην Βουλή ούτε πουθενά. Μαύρο στην πολιτική και τις ιδέες της δεξιάς, στις εκλογές, στους εργατικούς χώρους, σε κάθε γειτονιά.

Τα αποσπάσματα είναι από τις δύο πρόσφατες παρουσιάσεις του προγράμματος της Ν.Δ από τον πρόεδρο της στο Ζάππειο. Ολόκληρα τα κείμενα βρίσκονται στην ιστοσελίδα του κόμματος. Οι υπογραμμίσεις, εννοείται, δικές μας.
Praxis
--------

.........Στόχος μας είναι να τα αλλάξουμε όλα.

Γιατί η δημοκρατία μας έχει πρόβλημα!


Τι λέει το Σχέδιο μας;

Πρώτα-πρώτα να το πω απερίφραστα: αποδεχόμαστε πλήρως το στόχο μείωσης του ελλείμματος. Αν είναι δυνατό και πιο γρήγορα…

Όχι γιατί το επέβαλε η Τρόικα. Ήταν δική μας πολιτική, πριν ακόμα πάμε στο Μνημόνιο. Δεν μπορεί να βγαίνουμε κάθε τόσο «επαίτες» και να ζητάμε τη δόση μας.

Αποδεχόμαστε το στόχο μείωσης του χρέους. Γι’ αυτό και πρώτοι μιλήσαμε για αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας.

Αποδεχόμαστε τις βασικές πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων. Από την αρχή της υποστηρίξαμε κι είμαστε αποφασισμένοι να τις σπρώξουμε πιο γρήγορα.

* Αρχίζω με τις αδικίες:

-- Θα αποκαταστήσουμε τις πολύ χαμηλές συντάξεις και τα πολυτεκνικά επιδόματα. Αλλά και την στήριξη στους κτηνοτρόφους.

Μη ξεχνάμε ακόμα, ότι οι αποκαταστάσεις αυτών των αδικιών – σε χαμηλοσυνταξιούχους και πολύτεκνους – θα επιστρέψουν στην Οικονομία. Κι ένα μέρος τους θα επιστρέψει στο δημόσιο ταμείο - από αύξηση τζίρων και ΦΠΑ - μέσα στο χρόνο.

Οι δανειολήπτες: Υπάρχουν τρόποι να ανακουφιστούν άμεσα, ιδιαίτερα όσοι πήραν στεγαστικά δάνεια και βρέθηκαν με λιγότερο εισόδημα ή έχασαν τις δουλειές τους. Άμεση ανακούφιση είναι ότι δεν μπορεί η δόση των δανείων να ξεπερνά το 30% από το μηνιαίο εισόδημά τους. Και υπάρχουν τρόποι αυτό να γίνει εφικτό και αποδεκτό απ’ όλους. Άλλωστε, αυτόν το κανόνα του 30% τον είχε αναφέρει η Τράπεζα Ελλάδος εδώ και χρόνια…

Δεν πρέπει, ασφαλώς, να θέσουμε σε νέο κίνδυνο το τραπεζικό σύστημα. Γιατί έτσι θα κινδύνευε η ρευστότητα, που είναι απαραίτητη στην Οικονομία.

Ακόμα για τους ομολογιούχους που έχασαν αποταμιεύσεις μιας ζωής με το κούρεμα: Πρέπει να αποζημιωθούν! Δεν θα μιλήσουμε τώρα γι’ αυτό. Αλλά υπάρχει τρόπος να γίνει. Κυρίως με φορολογικές διευκολύνσεις μελλοντικών ετών. Και με επενδυτικά κίνητρα ακόμα, όταν πρόκειται για εταιρίες…

Υπάρχουν πολλοί που έχουν αγωνία, αν θα υπάρξουν νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων.

Πρώτα απ’ όλα, δεν υπάρχει θέμα για τον 13ο και το 14ο μισθό.

Δεσμεύομαι να κάνω τα πάντα, ώστε να μην υπάρξουν τέτοιες οριζόντιες περικοπές ξανά. Γιατί θα επιδεινώσουν την ύφεση. Ενώ το ζητούμενο είναι να βγούμε από την ύφεση. Όχι να μπούμε πιο βαθιά.

Δεσμεύομαι ότι θα κάνω τα πάντα, ώστε οι περικοπές δαπάνης να γίνουν από τη σπατάλη που υπάρχει παντού. Αλλά για να το αποφύγουμε οριστικά, πρέπει να αρχίσει η Ανάκαμψη της Οικονομίας.

* Αλλά το χτύπημα της σπατάλης θα το προχωρήσουμε πολύ περισσότερο: Δραστηριότητες του δημοσίου, ή ζημιογόνων ΔΕΚΟ που επιβαρύνουν πολύ το φορολογούμενο, ενώ προσφέρουν μικρό ή ελάχιστο δημόσιο όφελος, θα δοθούν άμεσα για ιδιωτικοποίηση.

Ασφαλώς τα δίκτυα και οι υποδομές θα μείνουν στα χέρια του δημοσίου. Αλλά η λειτουργία τους μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί, όπως συμβαίνει παντού στον κόσμο. Μιλάω για το σιδηροδρομικό έργο, δηλαδή για τη μετακίνηση επιβατών και εμπορευμάτων. Ήδη άλλωστε, από την αρχή του χρόνου, έχει απελευθερωθεί στην Ευρώπη η αγορά των σιδηροδρόμων. Κι αν δεν φροντίσουμε να ιδιωτικοποιήσουμε τώρα την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, σύντομα μπορεί να απαξιωθεί.

Κι ακόμα, ένα μέρος από την περιουσία του ΟΣΕ μπορεί να αξιοποιηθεί. Ώστε να φέρει επενδύσεις, θέσεις εργασίας και Ανάπτυξη.

Η Ελλάδα μπορεί να γίνει διεθνές διαμετακομιστικό κέντρο. Οι επενδύσεις στους σιδηροδρόμους είναι εργαλείο ανάπτυξης και για τα λιμάνια και για την προώθηση των εξαγωγών.

Έτσι θα μειωθεί δραστικά και το έλλειμμα του ΟΣΕ, τουλάχιστον στο μισό. Ενώ αν αναδιαρθρώσουμε τις υπόλοιπες συγκοινωνίες θα εξαλείψουμε και τα δικά τους ελλείμματα.

Ό,τι μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί, θα ιδιωτικοποιηθεί. Και πολλοί εκφράζουν ενδιαφέρον σήμερα. Γάλλοι, Ρώσοι, Κινέζοι και άλλοι.

Κι ό,τι έλλειμμα μπορεί να κοπεί από ζημιογόνες ΔΕΚΟ θα κοπεί.

Πώς θα ξεκινήσει η Ανάκαμψη πιο νωρίς;

-- Πρώτον, αξιοποιώντας τα κοινοτικά κονδύλια του ΕΣΠΑ, που περιμένουν αχρησιμοποίητα γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν μπόρεσε να τα αξιοποιήσει.

-- Δεύτερον, εξασφαλίζοντας ρευστότητα που το ΠΑΣΟΚ στέγνωσε από την αγορά. Πώς θα γίνει αυτό; Μετά την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα μπορούν κι αυτές να επωφεληθούν από τις ενέσεις ρευστότητας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

-- Και τρίτον, επιστρέφοντας τα 6,5 δισεκατομμύρια που χρωστά το δημόσιο σε επιχειρήσεις. Που άντεξαν την κρίση, αλλά κινδυνεύουν να κλείσουν τώρα, γιατί το κράτος δεν τις πληρώνει. Μετά από δικές μας συνεχείς πιέσεις από πέρσι, η νέα δανειακή σύμβαση προβλέπει ότι θα αποπληρωθούν μέσα στη χρονιά τουλάχιστον τα 4,5!

-- Πέρα από την αποδέσμευση των Κοινοτικών κονδυλίων, θα προχωρήσουμε σε συμβάσεις παραχώρησης υποδομών - που υπάρχουν, αλλά σήμερα υπολειτουργούν - όπως περιφερειακά λιμάνια και αεροδρόμια. Το έκανε η Κύπρος με το αεροδρόμιο της Λάρνακας, που το παραχώρησε στους Κινέζους για μερικές δεκαετίες. Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε κι εμείς τα ταχύτερο…

-- Ακόμα, ειδικά προγράμματα για την ανεργία των νέων, αλλά και για τη νεανική επιχειρηματικότητα. Για αυτά υπάρχουν διαθέσιμα ευρωπαϊκά κονδύλια, πέρα από τα ΕΣΠΑ. Η ανεργία των νέων - ο πιο επικίνδυνος εφιάλτης - ξεπερνά ήδη το 50%!

--Και τέλος μέτρα για την Οικοδομή: 150 επαγγέλματα ζουν απ’ αυτή. Με το που αρχίζει να υπάρχει ρευστότητα για την πραγματική οικονομία, το πρώτο μέτρο που θα πάρουμε είναι η επιδότηση στεγαστικών δανείων πρώτης κατοικίας με 2% για δέκα χρόνια. Το κράτος θα πάρει πολλαπλάσια τα πρώτα δύο χρόνια, απ’ ό,τι θα πληρώνει σταδιακά τα υπόλοιπα οκτώ χρόνια…

Όλα αυτά μαζί θα δώσουν μια πρώτη μεγάλη ανάσα στην οικονομία.

-- Αλλά δεν θα μείνουμε σε αυτά. Θα προχωρήσουμε σε χρονοδιάγραμμα μείωσης των φόρων.

Δεν μπορούμε να το κάνουμε άμεσα! Αλλά μπορούμε να το προγραμματίσουμε από τώρα, εφ’ όσον χτυπήσουμε, στο μεταξύ, αποτελεσματικά τη φοροδιαφυγή. Να ξεκινήσουμε με τη μείωση του φορολογικών συντελεστών των Νομικών προσώπων στο 15%. Πράγμα που θα αποτελέσει αληθινή επανάσταση στην Ελλάδα...

Γιατί θα φέρει νέες επενδύσεις και νέες θέσεις εργασίας.

* Θα προχωρήσουμε ακόμα πιο πέρα:

-- Φορολογική αμνήστευση για επιστροφή καταθέσεων. Όπως έκανε το Βέλγιο και η Ιταλία. Με θεαματικά αποτελέσματα. Αυτό θα φέρει ρευστότητα που τόσο χρειαζόμαστε.

-- Κι ακόμα, οριστική τακτοποίηση αυθαιρέτων με χωροταξικό σχεδιασμό, ώστε να είναι απόλυτα σύννομο. Οι άνθρωποι θα πάρουν κανονικούς τίτλους στα χέρια τους. Και θα μπορούν να ανακατασκευάσουν το ακίνητό τους, να το πουλήσουν, να το κληρονομήσουν, να το βάλουν εγγύηση για δάνειο. Η περιουσία τους θα αποκτήσει αμέσως οικονομική αξία.

-- Θα αντικαταστήσουμε το περιβόητο «χαράτσι», με ένα ενιαίο νόμο για ακίνητη περιουσία όπως το ΕΤΑΚ.

Πρέπει να αναπνεύσει η Μεσαία Τάξη που συντρίβεται από τους φόρους!

Μην ξεχνάμε: Η Ελλάδα είναι χώρα νοικοκυραίων!

Μαζί θα δώσουμε άμεση προτεραιότητα και σε κάποιες κρίσιμες διαρθρωτικές αλλαγές. Χωρίς τις οποίες δεν μπορεί να προχωρήσει τίποτε άλλο:

* Πρώτα το χτύπημα της γραφειοκρατίας:

Συνένωση υπηρεσιών του δημοσίου που είναι σήμερα κατακερματισμένες, ώστε να δημιουργηθεί παντού «κρίσιμη μάζα» προσωπικού. Να ξέρουμε που αναθέτουμε, τι αναθέτουμε, τι προχωράει, τι δεν προχωράει και γιατί…

- Φαστ τρακ για όλες τις σημαντικές επενδύσεις…

* Το συμψηφισμό οφειλών από και προς το Δημόσιο: Αυτό, μεταξύ άλλων, θα χτυπήσει καίρια και τη φοροδιαφυγή.

Μέσα σε ενάμιση μήνα από το σχηματισμό κυβέρνησης, θα ανακοινωθούν οι αναπτυξιακές προτεραιότητες του πρώτου χρόνου:

-- Μαρίνες: η βασική υποδομή του νησιωτικού και αρχιπελαγικού τουρισμού. Στην Ελλάδα θα μπορούσαν να είναι αληθινά «χρυσωρυχεία». Σήμερα υπάρχουν ελάχιστες!

-- Η ανασύσταση των ναυπηγείων μας. Γιατί δεν μπορεί η πρώτη ναυτιλιακή δύναμη του κόσμου να μην πρωτοστατεί στην ναυπηγική. Και η δημιουργία στον Πειραιά διεθνούς Ναυτιλιακού Κέντρου. Που έπρεπε να υπάρχει από χρόνια…

-- Ενεργειακή επεξεργασία απορριμμάτων. Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες βγάζουν ενέργεια και χρήματα από τα σκουπίδια τους! Εμείς ψάχνουμε ακόμα που θα τα… παραχώσουμε. Και χάνουμε χρήματα από ένα πλουτοπαραγωγικό πόρο.

-- Αναπτυξιακό πρόγραμμα διαχείρισης υδάτινων πόρων. Η Ελλάδα, με το γεωφυσικό ανάγλυφο που έχει θα μπορούσε να παράγει ανάπτυξη από τα υδάτινα αποθέματά της. Δεν κάνει τίποτε. Κι ας πρόκειται για τον πιο πολύτιμο φυσικό πόρο του μέλλοντος.

-- Επιμελητηριακή πολιτική για τις εξαγωγές. Παντού αλλού τα επιμελητήρια είναι φορείς ανάπτυξης και εξωστρέφειας. Αυτό πρέπει να γίνει και εδώ.

-- Προγραμματισμός ενεργειακής πολιτικής: Στόχος μέσα σε μια 10ετία το ενεργειακό μείγμα της Ελλάδας να είναι ανταγωνιστικό στην ΕΕ. Σήμερα το μόνο που δεν απασχολεί το κράτος είναι η φθηνή ενέργεια. Όμως, έτσι δενκερδίζεται η μάχη της ανταγωνιστικότητας.

-- Προγράμματα αύξησης του Τουρισμού και παραθεριστικής κατοικίας. Και φορολογικές διευκολύνσεις για όσους ξένους παραμένουν στη χώρα μας για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όσες χώρες έκαναν τέτοια προγράμματα κέρδισαν πολλά σε Ανάπτυξη, θέσεις εργασίας και φορολογικά έσοδα.

Πάνω απ’ όλα και πριν απ’ όλα, από την πρώτη στιγμή θα απενοχοποιήσουμε την επιχειρηματικότητα! Γιατί χωρίς ανταγωνιστικό επιχειρηματία σύγχρονη Ανάπτυξη δεν υπάρχει. Τέρμα η ηγεμονία των αριστερών ιδεών που «στιγμάτιζε» την επιχείρηση και τον επιχειρηματία.

Και μια ακόμα προτεραιότητα, που σας την αναφέρω ξεχωριστά:

Αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας: Θα αναλάβουμε από την αρχή νομοθετικές πρωτοβουλίες για να καθαρίσουν οι τίτλοι τους, οι χρήσεις γης και οι συντελεστές δόμησης. Και στη συνέχεια να μπορούν να υπάρξουν χρηματο-οικονομικά εργαλεία για την αξιοποίησή τους. Μη ξεχνάμε ότι το κράτος έχει το μοναδικό προνόμιο να δημιουργεί υπεραξίες πλούτου, απλώς νομοθετώντας! Αυτό δεν το έχει χρησιμοποιήσει ποτέ ως τώρα. Θα το χρησιμοποιήσουμε.

Στόχος οι Δήμοι και οι Περιφέρειες να έχουν κίνητρα να φέρνουν επενδύσεις στην περιοχή τους - όχι να τις παρεμποδίζουν, όπως συχνά συμβαίνει τώρα. Και να προσελκύουν μόνιμο πληθυσμό στις περιοχές τους, ώστε να αυξηθούν και οι σταθεροί πόροι τους.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα γίνει, επί τέλους, «μοχλός ανάπτυξης». Σήμερα πολλοί τη θεωρούν «τροχοπέδη»...

Ιδιαίτερα τα δημοτικά ΣΔΙΤ θα δώσουν επιχειρηματική ώθηση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Και θα αξιοποιήσουν πόρους της περιφέρειας, που σήμερα μένουν ανενεργοί…

* Θα ενοποιηθούν οι Δημοτικές επιχειρήσεων σε ευρύτερη βάση, όπου είναι απαραίτητο, ώστε να υπάρξουνοικονομίες κλίμακος και να εξαλειφθούν τα ελλείμματά τους.

Έτσι, αντί οι δήμοι να ζητούν λεφτά για ζημιογόνες επιχειρήσεις, θα βγάζουν λεφτά από κερδοφόρες δραστηριότητες. Και θα εξυπηρετούν και το κοινωνικό σύνολο στην περιοχή τους.

* Και τέλος για το χτύπημα της φοροδιαφυγής:

-- Πρώτον, μικρότερους φορολογικούς συντελεστές. Ώστε να χτυπηθούν τα κίνητρα για φοροδιαφυγή. Δεν μπορούμε να το κάνουμε αμέσως, αλλά θα το διαπραγματευθούμε και θα το δρομολογήσουμε με σαφές χρονοδιάγραμμα για τα επόμενα χρόνια. Αρχίζοντας με τη μείωση στο 15% για το φόρο νομικών προσώπων που ήδη ανέφερα.

Όμως, για να τα επιτύχουμε όλα αυτά χρειαζόμαστε και κάτι ακόμα: την ομπρέλα της Ευρώπης. Τώρα χρειαζόμαστε την Ευρώπη περισσότερο από ποτέ!

Ήδη αλλάζουμε τον τρόπο που σκέπτεται η κοινωνία. Τον τρόπο που ιεραρχεί τις προτεραιότητές της. Ήδη καταρρίψαμε εμμονές δεκαετιών. Ήδη σπάσαμε την ιδεολογική τρομοκρατία της Αριστεράς που απαγόρευε ακόμα και να μιλάμε για τα προβλήματα που βασάνιζαν την Κοινωνία ή παρέλυαν την Οικονομία.

* Μέχρι πριν δύο-τρία χρόνια, κανένα από τα μεγάλα κόμματα δεν τολμούσε να μιλήσει για την κατάργηση του λεγόμενου Πανεπιστημιακού ασύλου. Που είχε καταντήσει, από δεκαετίες, αποκρουστικό άσυλο παρανομίας. Ενώ τα μικρότερα κόμματα της Αριστεράς, με τη στήριξη και πολλών από το ΠΑΣΟΚ, όποιον τολμούσε, έστω και ιδιωτικά, να θίξει το άσυλο, τον κατακεραύνωναν ως «ακραίο» και «επικίνδυνο»…

Τώρα το άσυλο έχει πια καταργηθεί νομικά. Στην πράξη βέβαια, δεν έχει καταργηθεί ακόμα. Αυτό θα συμβεί μετά την 7η Μαΐου. Όμως χωρίς άλλο, τα πράγματα έχουν ήδη αλλάξει πολύ.

Εμείς τολμήσαμε να το θέσουμε ανοικτά και καθαρά. Και τότε φάνηκε ότι ο λαός το ήθελε. Και ότι η ιδεολογική τρομοκρατία της Αριστεράς, που το προστάτευε ως τώρα, κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος.

* Μέχρι πριν ένα χρόνο, κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα δεν τολμούσε να μιλήσει για το θέμα της λαθρομετανάστευσης. Τα μικρότερα κόμματα της Αριστεράς, με τη στήριξη πολλών από το ΠΑΣΟΚ, είχαν απαγορεύσει ακόμα και τη λέξη! Κι όποιον τολμούσε να θέσει το θέμα, τον στιγμάτιζαν επίσης ως «ακραίο» και «επικίνδυνο»…

Πριν ένα χρόνο περίπου το ΠΑΣΟΚ με τη συνεργασία ακτιβιστών της Αριστεράς, δημιούργησαν το επεισόδιο της Υπατείας. Όπου εκατοντάδες παράνομοι μετανάστες μεταφέρθηκαν με την άδεια των αρχών, κατέλαβαν Πανεπιστημιακό χώρο, κι ύστερα… «διαπραγματεύθηκαν» τα αιτήματά τους, που ήταν το εξής ένα: η νομιμοποίησή τους στην Ελλάδα!

Ξέρετε έστω κι ένα κράτος στον κόσμο που θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο;

* Μέχρι πριν λίγο καιρό, το θέμα της Ασφάλειας – κι όχι μόνο από τους λαθρομετανάστες - θεωρούνταν από κάποιους της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ, και από κάποια Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης ακόμα, «δεξιά ατζέντα»!

Κι όποιον τολμούσε να ζητήσει να αλλάξει το νομικό και δικονομικό πλαίσιο αστυνόμευσης τον στιγμάτιζαν αμέσως ως «ακραίο»!

Τώρα δεν τολμούν πια να πουν τέτοια πράγματα. Ξέρουν ότι η κοινωνία βράζει. Στις γειτονιές βασιλεύει ο τρόμος. Όλη η Ελλάδα νιώθει το φόβο.

Ξαφνικά τι έγινε;

Τα βάλαμε στην ατζέντα της κοινωνίας. Τα βάλαμε στην ατζέντα των Μαζικών Μέσων Ενημέρωσης. Το ΠΑΣΟΚ που ως τότε σέρνονταν πίσω από τις εμμονές της Αριστεράς, άρχισε να ταλαντεύεται. Και η Αριστερά που μέχρι τότε χάλαγε τον κόσμο, περιορίστηκε να σιωπά. Η απλώς να μουρμουρίζει…

Βγήκαμε και καταγγείλαμε την «επαναστατική γυμναστική» που κάνουν κάθε μέρα λίγες δεκάδες κομματικοί «στρατιώτες», παραλύοντας την οικονομική ζωή της πόλης.

Βγήκαμε και καταγγείλαμε απερίφραστα το πλήγμα κατά του τουρισμού από κομματικούς στρατούς που καταλαμβάνουν κάθε τόσο τα λιμάνια και ακινητοποιούν τα πλοία. Πνίγουν την οικονομία των νησιών. Πλήττουν τον τουρισμό. Καταστρέφουν την μόνη βιομηχανία που μπορεί να μας βγάλει από τα δύσκολα αυτή τη στιγμή…

Αυτά τα καμώματα, που δεν συμβαίνουν πουθενά στον κόσμο - και που εδώ στην Ελλάδα είναι πια ομαδική αυτοκτονία – θα σταματήσουν!

Σεβόμαστε απόλυτα τα συνδικαλιστικά δικαιώματα. Ιδιαίτερα σε τέτοιες εποχές. Αλλά εδώ τα προνόμια των λίγων διαλύουν τους πολλούς. Η ασυδοσία των λίγων διαλύει ό,τι έχει μείνει όρθιο από την Οικονομία. Και σπρώχνουν στην απελπισία την Κοινωνία. Αυτό θα σταματήσει!

Και στην Ελλάδα θα ισχύσουν όσα ισχύουν σε όλες τις δημοκρατικές χώρες. Και σε ό,τι αφορά τις πορείες και σε ό,τι αφορά τις απεργίες…

* Είπα καθαρά ότι θα βγάλω τις κουκούλες από τους κουκουλοφόρους.

Τέρμα κι αυτή η ντροπή!

Αυτό θα τελειώσει!

Τέρμα πια η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς!

Τέρμα η παράδοση της χώρας στις εμμονές μιας Αριστεράς, που αντίθετα απ’ ό,τι συμβαίνει σε πολλές άλλες δημοκρατίες, ούτε προτείνει τίποτε, ούτε μαθαίνει. Μόνο καταγγέλλει τους πάντες, ελπίζει στην κρίση και τρέφεται από την κρίση.

Τέρμα και στην σιωπή της δικής μας παράταξης. Που τώρα δίνει τη μάχη των ιδεών. Δεν διστάζει. Και την ατζέντα την αλλάζει.

Και τις προτεραιότητες της Πολιτικής τις ανατρέπει.

Και στην κοινωνία δίνει διέξοδο και εκπροσώπηση.

Διότι όσο δεν μιλάγαμε για όλα αυτά, όσο αποφεύγαμε να πούμε τις αλήθειες που έβλεπαν όλοι,

--Όσο δεν μιλάγαμε γι’ αυτούς που έδιωξαν επενδύσεις και επιχειρήσεις από την Ελλάδα και μετά έκλαιγαν με κροκοδείλια δάκρυα για την ανεργία,

-- Όσο δεν μιλάγαμε γι’ αυτούς που παραλύουν την πόλη κάθε μέρα με ελάχιστους διαδηλωτές που κάνουν κόλαση τη ζωή εκατομμυρίων πολιτών,

-- Όσο αποφεύγαμε να μιλήσουμε για αυτούς που χαϊδεύουν τους κουκουλοφόρους, αφοπλίζουν την αστυνομία, προστατεύουν το παραεμπόριο και καλύπτουν τους λαθρομετανάστες,

η κοινωνία ένιωθε ότι δεν εκπροσωπείται.

Τώρα ξέρει ότι τουλάχιστον εκπροσωπείται!

Να πω και κάτι ακόμα: Είμαστε αντίπαλοι της Αριστεράς. Ιδεολογικοί αντίπαλοί. Δεν είμαστε «εχθροί» με κανένα...

Δεχόμαστε την κριτική της Αριστεράς, που πολλές φορές είναι ισοπεδωτική. Καμιά φορά είναι και παραληρηματική.

Αλλά στο εξής θα δέχεται κι εκείνη την κριτική μας.

Αυτό λέγεται Δημοκρατία, για όσους δεν το καταλαβαίνουν.

Είμαστε αντίπαλοι με τις εμμονές της Αριστεράς. Όχι με τους ανθρώπους της, που έχουν κι αυτοί τα ίδια προβλήματα όπως όλοι.

Κι είμαστε όλοι παιδιά της ίδιας Πατρίδας.

Η ανάλυση είναι κατόρθωμα Ελληνικότητας εδώ και πολλούς αιώνες. Αλλά η σύνθεση είναι αίτημα Ελληνικότητας από πάντα. Σήμερα η σύνθεση είναι και αίτημα Οικουμενικότητας...

Με βλέπετε να τα λέω έξω από τα δόντια, ακριβώς γιατί η σιωπή η δική μας, η σιωπή των νοικοκυραίων Ελλήνων, η σιωπή της ίδιας της κοινωνίας, δεν βοήθησε τη σύνθεση.

Η λέξη «επιχειρηματικότητα» ήταν απαγορευμένη. Τώρα πια δεν είναι απαγορευμένη λέξη. Είναι προτεραιότητα.

Η «ανταγωνιστικότητα» ήταν απαγορευμένη. Τώρα είναι κι αυτή προτεραιότητα...

Η «ασφάλεια» ήταν κι αυτή απαγορευμένη λέξη. Τώρα είναι ύψιστη προτεραιότητα.

Η αναφορά στην Πατρίδα ήταν απαγορευμένη πέρα για πέρα. Σχεδόν «γραφική». Τώρα την επικαλούνται όλοι.

Ακόμα και η «Ανάπτυξη» ως προτεραιότητα, ήταν απαγορευμένη όταν μπήκαμε στο Μνημόνιο. Τώρα είναι αυτονόητη για όλους.

Μπορεί ακόμα κάποιοι να δυσφορούν που τα ακούν. Αλλά τουλάχιστον δεν υπάρχουν πια «απαγορευμένες» λέξεις

Αλλάξαμε την ατζέντα της κοινωνίας, αλλάξαμε τις προτεραιότητες τις Πολιτικής.

Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.

Πολλοί αναρωτιούνται;

Εντάξει, επιβάλατε τελικά να συζητηθούν όλα αυτά. Καταφέρατε να σπάσετε ταμπού δεκαετιών. Αλλά μπορείτε να κάνετε κάτι για την Ασφάλεια ή για τη λαθρομετανάστευση; Μπορείτε να ανακαταλάβετε τις πόλεις μας. Και να εμπεδώσετε ξανά ασφάλεια στην ύπαιθρο; Και πώς;

Η απάντηση είναι απλή.

Ναι μπορούμε! Κάνοντας ό,τι κάνουν όλες οι άλλες δημοκρατικές χώρες. Τίποτε παραπάνω, τίποτε λιγότερο…

Λένε κάποιοι: μέχρι τώρα δεν πιάνονταν οι κουκουλοφόροι. Πώς θα τους πιάσετε εσείς;

Απαντώ: δεν είναι αλήθεια ότι δεν τους έπιαναν. Η αλήθεια είναι πως όταν τους έπιαναν δεν προσάγονταν σε δίκη. Ή δεν καταδικάζονταν. Ή έπεφταν «στα μαλακά» και αφήνονταν ελεύθεροι. Γιατί; Διότι στο θέμα αυτό οι νόμοι και οι δικονομικοί κανόνες είναι πολύ αδύναμοι στην Ελλάδα. Και εντελώς διαφορετικοί απ’ ό,τι ισχύει παντού αλλού. Αυτό θα αλλάξει. Και είναι το πρώτο που θα αλλάξει.

Επίσης οι μορφές αστυνόμευσης θα αλλάξουν. Για να μπορούν οι αστυνομικοί να κάνουν τη δουλειά τους. Θα αποκτήσουν εκείνα τα μέσα, που τους επιτρέπουν να είναι αποτελεσματικοί, χωρίς να θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους, ή τις ζωές των πολιτών.

Θα χρησιμοποιηθούν υδροφόρες για να αντιμετωπίζουν πολύ βίαια επεισόδια, χωρίς να θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή κανενός. Να μπορεί η αστυνομία να τους «ηρεμεί». Και να σβήνουν ταυτόχρονα οι εστίες πυρκαγιάς πριν πάρουν διαστάσεις και θέσουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.

Θα χρησιμοποιηθούν οι κάμερες ασφαλείας, όπως ακριβώς συμβαίνει σε οποιαδήποτε δημοκρατική χώρα. Και θα είναι επαρκή τεκμήρια για διώξεις τέτοιων αδικημάτων, όπως καταστροφές, βανδαλισμοί, εμπρησμοί κτιρίων, όπως φυσικά και για πράξεις τρομοκρατίας. Να το καταλάβουμε κάποτε: οι κάμερες σε δημόσιο χώρο δεν παραβιάζουν τον ιδιωτικό βίο των πολιτών. Προστατεύουν την ασφάλειά του. Και αποθαρρύνουν όσους απειλούν την ασφάλειά του. Η καταστροφή τους θα τιμωρείται παραδειγματικά.

Αυτά όλα είναι απλά πράγματα, δοκιμασμένα. Γίνονται παντού αλλού κι έχουν αποτελέσματα. Θα γίνουν και εδώ.

Απλά χρειάζεται πολιτική βούληση. Η κυβέρνησή μας μετά την 7η Μαΐου θα έχει την πολιτική βούληση να τα εφαρμόσει.

Αυτή τη στιγμή, παρά την κατάργηση του ασύλου, σε πολλούς πανεπιστημιακούς χώρους, εξακολουθούν και υπάρχουν ορμητήρια παράνομων συμμοριών. Μέχρι και… «βιοτεχνίες μολότοφ» υπάρχουν, με όλα τα απαραίτητα υλικά. Για να μη πούμε ότι διαδικτυακοί τόποι που υπερασπίζονται τους τρομοκράτες και την τρομοκρατία, βρίσκονται εγκατεστημένοι στους σέρβερ Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Αυτές οι «φωλιές» θα καθαρίσουν. Κι αυτή η ασυδοσία θα σταματήσει.

Τα πανεπιστημιακά ιδρύματα θα αναπνεύσουν και θα ηρεμήσουν.

Σας θυμίζω ότι καθηγητές, ακόμα και πρυτάνεις, ξυλοκοπήθηκαν και προπηλακίστηκαν πολλές φορές στο παρελθόν. Ακόμα και προερχόμενοι από το χώρο της Αριστεράς. Η τρομοκρατία και η αλητεία δεν ξεχωρίζειαριστερούς, δεξιούς και κεντρώους. Δεν χαρίζεται σε κανένα! Αυτό θα σταματήσει. Και τα ίδια τα Πανεπιστημιακά ιδρύματα θα αποκτήσουν τα μέσα να προστατεύουν την ασφάλεια καθηγητών και φοιτητών με τη βοήθεια της αστυνομίας.

Θα φύγει ο τρόμος από τα ελληνικά δημόσια Πανεπιστήμια! Οριστικά…

Ύστερα θα αποσυμφορηθούν οι φυλακές. Γιατί σήμερα είναι γεμάτες και πολλοί που καταδικάζονται, ουσιαστικά δεν εκτείνουν τις ποινές τους, γιατί δεν υπάρχει χώρος στις φυλακές.

Πώς θα αποσυμφορηθούν; Με το να λειτουργήσουν καινούργια σωφρονιστικά καταστήματα που υπάρχουν αλλά παραμένουν κλειστά!

Αυτή τη στιγμή έχει παραλύσει το κράτος. Κι όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης. Και λόγω της ανομίας. Και λόγω της επικράτησης στρεβλών ιδεών που προστατεύουν τους παράνομους και αφήνουν απροστάτευτους τους πολίτες.

Θα αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους παράνομους επιχειρησιακά στο δρόμο. Θα αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους παράνομους νομικά και δικονομικά στη δικαιοσύνη. Θα αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους παράνομους σωφρονιστικά, αφότου καταδικαστούν.

Θα αλλάξουμε τα πάντα!

Ρωτάνε κάποιοι για τη λαθρομετανάστευση; Τι θα κάνετε με αυτό; Και να θέλετε δεν μπορείτε πια. Είναι ήδη πάρα πολλοί…

* Πρώτον, να καταργηθεί ο Νόμος Ραγκούση για την Ιθαγένεια. Και να φέρουμε μια νομική ρύθμιση όπως άλλες ευρωπαϊκές χώρες που έχουν πρόβλημα. Που δεν νομιμοποιούν αυτόματα - και μάλιστα εκ των υστέρων - όσα παιδιά γεννήθηκαν στο έδαφός τους και μάλιστα από μετανάστες που μπήκαν στις χώρες τους παράνομα. Αυτό στέλνει πολύ κακό μήνυμα σ’ όσους δεν ήλθαν ακόμα. Να έλθουν κι εκείνοι...

* Δεύτερον, να ολοκληρωθούν τα έργα προστασίας των συνόρων. Που όταν ολοκληρωθούν θα έχουν κλείσει μια σημαντική πόρτα διόδου παρανόμων.

* Τρίτον, θα προχωρήσει η δημιουργία χώρων προστασίας-φιλοξενίας παρανόμων μεταναστών, μέχρι να ολοκληρωθεί η απέλασή τους, που δεν θα ξεπερνά τους τέσσερις μήνες. Οι χώροι αυτοί θα βρεθούν μετά από διάλογο, έξω από τον αστικό ιστό των πόλεων, θα χρηματοδοτηθούν με κοινωνικούς πόρους, και οι τοπικές κοινωνίες θα λάβουν ικανά ανταλλάγματα για να διασκεδαστούν οι εύλογες ανησυχίες τους.

* Τέταρτον, θα απλοποιηθεί και θα επιταχυνθεί η διαδικασία εκδίκασης των αιτήσεων ασύλου καθώς και της απέλασής τους.

* Πέμπτον, θα αναλάβουμε κοινή διπλωματική πρωτοβουλία με τους Ευρωπαίους εταίρους μας για τον επαναπατρισμό των παράνομων μεταναστών στις χώρες προέλευσής τους.

Μαζί με την κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική για τον επαναπατρισμό, θα δώσουμε τη δυνατότητα παραμονής ευρωπαϊκών δυνάμεων στα ελληνικά σύνορα, για να ενισχυθεί η φύλαξή τους. Από ξηρά και θάλασσα. Αλλά – το σημαντικότερο – για να εδραιωθεί η πεποίθηση παντού, ότι τα ελληνικά σύνορα είναι σύνορα όλης της Ευρώπης! Αυτό είναι μήνυμα με πολλαπλούς αποδέκτες. Και πέραν των λαθρομεταναστών.

Να σημειώσω ότι τώρα οι λαθρομετανάστες βρίσκονται σε άθλιες συνθήκες. Όταν τους μεταφέρουμε σε ειδικούς χώρους φύλαξης θα βρεθούν σε ανθρώπινες συνθήκες. Η μεταφορά τους έχει και ανθρωπιστική διάσταση. Δεν θέλουμε να υποφέρουν εκείνοι. Αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να προστατέψουμε και τους Έλληνες πολίτες που υποφέρουν, γιατί δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν έξω από τα σπίτια τους.

Ματώνει η ψυχή μας όταν βλέπουμε εξουθενωμένες γυναίκες με άρρωστα παιδιά στην αγκαλιά, να έρχονται με την απελπισία στα μάτια. Αλλά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε και μιαν άλλη απελπισία: Αυτή των Ελλήνων που βρέθηκαν ξαφνικά ξένοι στον τόπο τους. Με τις γειτονιές τους να έχουν καταληφθεί από λαθραίους μετανάστες.

Η λαθρομετανάστευση έχει εξελιχθεί σε άοπλη εισβολή. Κι αυτό πρέπει να σταματήσει και να αντιστραφεί.

Έτσι θα φτάσει αμέσως το μήνυμα στους καινούργιους που επιδιώκουν να έλθουν, να το ξεχάσουν. Και σε αυτούς που ήδη βρίσκονται εντός Ελλάδος, να φύγουν με τη θέλησή τους. Το μήνυμα θα είναι ισχυρό. Κι όταν θα εφαρμόσουμε με επιμονή όλα αυτά τα μέτρα, το μήνυμα θα γίνει και πειστικό.

Η κατάσταση θα αρχίσει να αλλάζει αμέσως.

Η Ελλάδα, μαζί με την Κύπρο, μπορούν να είναι προπύργια της Ευρώπης στο χώρο της Μέσης Ανατολής. Αν η Ευρώπη δεν κατανοήσει το τεράστιο κίνδυνο από τη λαθρομετανάστευση, τότε η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει, όχι το προπύργιο πια, αλλά ο «αδύνατος κρίκος» της Ευρώπης.

Γιατί, άλλωστε, μια κοινωνική έκρηξη στην Ελλάδα μπορεί να μεταδοθεί πολύ εύκολα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Πρέπει να κάνουμε τα πάντα - και πολύ γρήγορα - για να φυλάξουμε καλύτερα τα σύνορά μας, να σταματήσουμε τη ροή εισόδου, να αρχίσουν οι μαζικοί επαναπατρισμοί και να ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας. Αν δεν το κάνουμε, εμείς τότε δεν θα κινδυνεύσει μόνον η Ελλάδα. Θα κινδυνεύσει και το Σέγκεν. Τα μηνύματα από τη Γαλλία ήταν πολύ σαφή τις τελευταίες εβδομάδες.

Πριν κλείσουμε για την Ασφάλεια ένα τελευταίο σημείο:

Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε απ’ όλα αυτά με αστυνομικούς κακοπληρωμένους που συνεχώς βλέπουν τον ήδη πετσοκομμένο μισθό τους να πέφτει.

Έχουμε ήδη προτείνει να απαλλαγεί η Αστυνομία από εργασίες γραμματειακού χαρακτήρα, όπως οι επιδόσεις κλητεύσεων. Έτσι ώστε να απελευθερωθούν δυνάμεις για το κύριο έργο της αστυνόμευσης.

Πρέπει να τονίσουμε όμως, ότι τα ειδικά μισθολόγια των αστυνομικών δεν πρέπει να κοπούν άλλο. Αντίθετα πρέπει να αποκατασταθούν.

Τώρα έρχομαι στη Δικαιοσύνη:

Ανάμεσα στα μέτρα για την επίσπευση απονομής δικαιοσύνης που θα υιοθετήσουμε αμέσως, είναι να τελειώσουν οι εκατοντάδες χιλιάδες υποθέσεις που εκκρεμούν, να ενοποιηθούν τα δικαστήρια και να τριπλασιαστεί το παράβολο, ώστε να αποθαρρύνονται όσοι διακατέχονται από δικομανία.

Περιπτώσεις αρνησιδικίας ή κακοδικίας, οδηγούν σε φυγή επενδύσεων, αποθάρρυνση νέων επενδυτών, σε απώλεια εισοδήματος και πλούτου, σε χρόνια υπανάπτυξη. Αν θέλουμε να γίνουμε ανταγωνιστικοί ως χώρα, πρέπει να αποκτήσουμε σύστημα δικαιοσύνης που το σέβονται όλοι και το εμπιστεύονται όλοι.

Η δικαιοσύνη είναι και προϋπόθεση ανταγωνιστικότητας

Για την Παιδεία μια κρίσιμη παρατήρηση: Παιδεία δεν είναι μόνο το εξεταστικό σύστημα: Πως περνάνε τα παιδιά μας από τα Λύκεια στα Πανεπιστήμια.

Η Παιδεία αρχίζει από το Δημοτικό. Μην πω από το νηπιαγωγείο…

Κι εδώ χρειάζεται να τα ξαναδούμε όλα. Τι διδάσκουμε στα παιδιά μας. Και πώς το διδάσκουμε.

Θα ξανακάνουμε το δάσκαλο παιδαγωγό. Πολλοί είναι και αξίζουν συγχαρητήρια. Αλλά το σύστημα δεν τους ενθαρρύνει, συχνά τους τιμωρεί. Αυτό θα το αλλάξουμε…

Επαναλαμβάνω: «την ηθική και πνευματική αγωγή των Ελλήνων». Την «ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης…»

Αυτά λέει το Σύνταγμα! Έτσι;

Ερωτώ: Τα σχολικά βιβλία το κάνουν;

Ή μήπως προσπαθούν να ξαναγράψουν την Ιστορία μας. Με τρόπο μάλλον απαξιωτικό…

Αυτά θα τελειώσουν!

Σ’ ό,τι αφορά τα Πανεπιστήμια, πέρα από την κατάργηση του ασύλου που ήδη ψηφίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία από την ελληνική Βουλή, θα επανεξετάσουμε πλευρές του νόμου 4009 που είναι ίσως ανεφάρμοστες.

Και κάτι για την Εκκλησία στο σημείο αυτό: Θα σεβαστούμε το θεσμό της και το έργο της. Η Ορθοδοξία είναι αναπόσπαστο τμήμα της εθνικής μας ταυτότητας. Είναι τμήμα της Πολιτιστικής και της Ιστορικής μας παράδοσης. Το να γνωρίζουν τα παιδιά την Ορθοδοξία είναι τμήμα της εκπαίδευσης που υποχρεώνεται από το Σύνταγμα να τους προσφέρει το Ελληνικό κράτος. Φυσικά εξαιρούνται τα παιδιά των αλλοδόξων που κι αυτοί είναι Έλληνες και έχουν πλήρη δικαιώματα στη δική τους θρησκευτική παράδοση.

Μερικοί που έχουν κάνει επάγγελμα να εξαπολύουν κατά καιρούς επιθέσεις κατά της Εκκλησίας μας, θα έπρεπε να διαβάσουν και να ξαναδιαβάσουν το σχετικό άρθρο 3 του Συντάγματός μας. Αυτές οι ύπουλες επιθέσεις θα τελειώσουν.

Κάποιοι διαδίδουν κακόβουλα τελευταία ότι υπάρχει πρόθεση να κοπεί η μισθοδοσία των κληρικών. Τονίζω ότι τέτοιο θέμα δεν τίθεται. Αντίθετα, οφείλουμε να ενισχύσουμε το έργο και τις προσπάθειες της Εκκλησίας ειδικά τέτοιες εποχές.

Για την Υγεία: Θα τα αλλάξουμε όλα! Αλλά με Σχέδιο. Αποσπασματικές μεταρρυθμίσεις, ακόμα κι αν είναι σωστές, πολύ συχνά οδηγούν σε αντίθετα αποτελέσματα.

Όλα αυτά είναι τομές που ξεκίνησαν επί κυβερνήσεων Νέας Δημοκρατίας, όταν όλοι οι άλλοι ήταν απέναντι και ξεσήκωναν τον κόσμο. Όπως έγινε με την ενοποίηση των ταμείων. Και συνεχίστηκαν τα τελευταία δύο χρόνια, με προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας, όπως η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, και με τη Νέα Δημοκρατία να τα ψηφίζει και να τα στηρίζει. Αυτή είναι η διαφορά της υπευθυνότητας που δείξαμε εμείς, από το λαϊκισμό του ΠΑΣΟΚ.

Θα αλλάξουμε τον τρόπο λειτουργίας του ΕΟΠΥΥ.

Αμείβοντας τους γιατρούς κατά πράξη και περίπτωση.

Διαφυλάσσοντας την ιδιοκτησία των γιατρών στα ιατρεία τους.

Δίνοντάς τους τον τελευταίο λόγο στην επιλογή της θεραπείας.

Και δημιουργώντας ασφαλές περιβάλλον για την ανάπτυξη της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας, εξασφαλίζοντας στον πολίτη ελεγχόμενα φάρμακα ποιότητας.

Προτείνουμε μια μεγάλη Συνταγματική Μεταρρύθμιση που θα καταστήσει το πολίτευμα πιο διάφανο, πιο δίκαιο, πιο αξιόπιστο στον κόσμο και πιο λειτουργικό στη διακυβέρνηση.

* Πρώτον, ασυμβίβαστο του αξιώματος υπουργού και βουλευτή. Ώστε να υπάρξει η κρίσιμη διάκριση της Εκτελεστικής εξουσίας από τη Νομοθετική. Έτσι ο υπουργός θα μπορεί να κυβερνά χωρίς το άγχος της επανεκλογής του. Και ο βουλευτής θα υπηρετεί την περιφέρειά του χωρίς το άγχος να γίνει ο ίδιος υπουργός ή να ΜΗ γίνει υπουργός κάποιος συνάδελφός του από την ίδια περιφέρεια.

* Δεύτερον, ενίσχυση του ρόλου του βουλευτή τόσο σε νομοθετικό όσο και σε ελεγκτικό επίπεδο. Από την ώρα που θα υπάρχει ασυμβίβαστο με την ιδιότητα του υπουργού, ο βουλευτής θα πάψει να είναι και ελέγχων και ελεγχόμενος. Οπότε θα μπορεί να ασκεί καλύτερα τα καθήκοντά του. Το πρόβλημα δεν είναι να υποβαθμίσουμε το βουλευτή. Αλλά να τον βοηθήσουμε να παίξει πιο σωστά το ρόλο του. Η απόλυτη διάκριση Νομοθετικής και Εκτελεστικής εξουσίας ενισχύει και τις δύο.

* Τρίτον, θα ενισχυθεί ο ελεγκτικός ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας, ενώ – ανάλογα με τις εξουσίες που θα του δοθούν - θα εξεταστεί το ενδεχόμενο εκλογής του απευθείας από το λαό. Έτσι θα αποκατασταθούν οι εσωτερικές ισορροπίες του πολιτεύματος και θα χαλαρώσει ο πρωθυπουργικο-κεντρικός χαρακτήρας του.

* Τέταρτον, το «πόθεν έσχες» υπουργών και βουλευτών θα ελέγχεται συνταγματικά από ειδικό σώμα, που θα αποτελείται αποκλειστικά από κορυφαίους δικαστικούς προερχόμενους και από τα τρία Ανώτατα Δικαστήρια της χώρας.

* Πέμπτον, καθιέρωση σταθερού εκλογικού συστήματος με την πρόβλεψη ότι η αλλαγή του απαιτεί τα τρία πέμπτα της Βουλής. Δική μας πρόταση είναι να αλλάξει άμεσα ο εκλογικός νόμος με σπάσιμο των πολύ μεγάλων περιφερειών, ώστε να μειωθεί η επιρροή του «πολιτικού χρήματος».

* Έκτον, επανεξέταση του αριθμού των βουλευτών και των βουλευτών Επικρατείας. Μείωση των 300.

* Έβδομον, ουσιαστικός εκδημοκρατισμός των Πολιτικών κομμάτων και εγγυήσεις διαφάνειας στα οικονομικά τους.

* Όγδοο, θα αναθεωρηθεί η διάταξη που αφορά την παραγραφή ποινικής ευθύνης των υπουργών και θα αλλάξει ο σχετικός νόμος. Στόχος είναι να προστατεύεται ο υπουργός στην άσκηση των καθηκόντων του, όχι να του εξασφαλίζεται ασυλία όταν τα παραβιάζει και ζημιώνει το δημόσιο συμφέρον.

* Ένατο, θα αναθεωρηθεί και η διάταξη για την ασυλία των βουλευτών. Κι αυτή θα αφορά αποκλειστικά την άσκηση των κοινοβουλευτικών καθηκόντων τους. Τίποτε παραπέρα…

* Δέκατο, ενίσχυση Ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης (αναθεώρηση του άρθρου 90). Ώστε να μην μπορεί η Εκτελεστική εξουσία, να ποδηγετεί τη Δικαιοσύνη. Έτσι θα περιοριστεί η διακριτική ευχέρεια της Κυβέρνησης στην επιλογή ηγεσίας της Δικαιοσύνης.

* Ενδέκατο, θα προβλέπεται η διεξαγωγή δημοψηφίσματος και με λαϊκή πρωτοβουλία.

* Δωδέκατο, θα επιτραπεί η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων.

* Δέκατο τρίτο, θα συνδεθεί η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας με την οικονομική ανάπτυξη και την ωφέλεια στο δημόσιο συμφέρον.

* Δέκατο τέταρτο, θα εξορθολογιστεί η οργάνωση και λειτουργία των Ανεξάρτητων αρχών.

* Και δέκατο πέμπτο, ρητή πρόβλεψη στο νέο Σύνταγμα για προστασία της ελληνικής ταυτότητας και της ελληνικής γλώσσας.

Αυτά που προτείνω συνιστούν αληθινή Ανατροπή! Επανάσταση! Όχι βίαιη.

Αλλά αληθινή Επανάσταση. Μόνο με τέτοιες επαναστάσεις αλλάζουν σελίδες οι λαοί.

Τα αλλάζουμε όλα για να ενώσουμε τον Ελληνικό λαό.

Τα αλλάζουμε για να διασφαλίσουμε την ευρωπαϊκή θέση μας και να διευρύνουμε το ρόλο μας.

Όχι για να βοηθήσουμε όσους θέλουν να βγάλουν την Ελλάδα από την Ευρώπη.

Τα αλλάζουμε όλα για να ξαναπάρουμε τη μοίρα μας στα χέρια μας. Για να ανακτήσουμε την κυριαρχία μας.

Όχι για να βυθιστούμε σε μιαν εσωτερική κρίση, από την οποία θα χάσουμε πλήρως της κυριαρχία μας

Με ενδιαφέρει να υπάρξει πολιτική σταθερότητα από την πρώτη στιγμή.

Η Ελλάδα! Πάνω απ’ όλα…

Πηγή: Praxis

Καταγγελία της δολοφονικής επίθεσης φασιστών σε στελέχη της εκλογικής συνεργασίας ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει τη δολοφονική επίθεση χρυσαυγιτών σε βάρος στελεχών της εκλογικής συνεργασίας ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ, από την οποία κινδύνεψε η ζωή της υποψήφιας βουλευτίνας Δήμητρας Σαμαρά. Εκφράζει την αλληλεγγύη της στους αγωνιστές που δέχτηκαν την επίθεση και στους συντρόφους της εκλογικής συνεργασίας ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ.

Το κλίμα ιδεολογικής τρομοκρατίας σε βάρος των λαϊκών αγώνων και της Αριστεράς και η νομιμοποίηση των εθνικιστικών, φασιστικών και ρατσιστικών ιδεών της ακροδεξιάς από την πολιτική κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ, έχουν αποθρασύνει τη Χρυσή Αυγή. Σημαντικό μερίδιο ευθύνης έχουν και όσοι την πλασάρουν ως αντισυστημική δύναμη παρά το γεγονός ότι καλλιεργεί το μίσος απέναντι σε κάθε δράση ενάντια στο σύστημα.

Η βία της ακροδεξιάς πρέπει να καταδικαστεί χωρίς περιστροφές. Καλούμε την κοινωνική πλειοψηφία να γυρίσει την πλάτη στους φασίστες, η βία των οποίων είναι η φυσική συνέχεια της καταστολής από τις κυβερνήσεις των Μνημονίων.

Η βία και τρομοκρατία σε βάρος των αγωνιστών δε θα περάσει!

Πηγή: Αντίσταση στις γειτονιές