Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Dead Meadow/Flaming Lips


Ανακοίνωση-καταγγελία του σωματείου εργαζομένων της Ελληνικής Χαλυβουργίας

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Καταγγέλλουμε με την εργοδοσία, που με διάφορα μέσα, ψέματα, μηνύσεις κι εξώδικα, προσπαθεί να σταματήσει το δίκαιο και ηρωικό αγώνα μας. Δηλώνουμε ομόφωνα ότι δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να υπονομεύσει ένα τέτοιο απεργιακό αγώνα, που τον έχει αγκαλιάσει και στηρίξει όλη η εργατική τάξη.

Καταγγέλλουμε τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, γιατί την ώρα που ο Μάνεσης συνεχίζει να απολύει εργάτες, και ζητάει οι υπόλοιποι να δουλέψουν με 500 και 400 ευρώ, του δίνει άδεια να ανοίξει ιδιωτικό λιμάνι, για να βγάζει περισσότερα κέρδη και δεν ικανοποιεί κανένα από τα αιτήματα που θέτουν οι απεργοί Χαλυβουργοί όλο αυτό το διάστημα. Με πρόσφατο δημοσίευμα στον Τύπο αποκαλύπτει ότι ο Μάνεσης πήρε δάνειο 265 εκατομμύρια ευρώ για τις επιχειρήσεις του, και αμέσως μετά προχώρησε σε απολύσεις και 5ωρο. Επιβεβαιώνεται και από αυτό ότι η κυβέρνηση και εργοδοσία είναι εχθρός των εργατών.

Τώρα φαίνεται ότι θα πάρει νέες δουλειές, πιέζεται να ξαναλειτουργήσει το εργοστάσιο. Γι’ ατό έχει βάλει το μηχανισμό του να μας τρομοκρατήσει. Κάνει όμως λάθος, γιατί τώρα θα συνεχίσουμε πιο αποφασιστικά, είμαστε έτοιμοι για τη νέα επίθεση.

Τα περί άκυρων συνελεύσεων που διαδίδει ο μηχανισμός του είναι μια μπαρούφα, δείχνουν τον πανικό του. Καμία άλλη απεργία δεν έχει αποφασιστεί και οργανωθεί τόσο συλλογικά και καθαρά όσο η απεργία των Χαλυβουργών.

Στις 121 μέρες έχουν γίνει 11 συνελεύσεις με συμμετοχή από 220 έως 280 εργαζόμενους, Δηλαδή οι Χαλυβουργοί κάθε 10 μέρες περίπου, μέσα από συνέλευση συζητάνε, αποφασίζουν και οργανώνουν συλλογικά κάθε βήμα του αγώνα τους. Καμία ενέργεια δε γίνεται χωρίς την έγκριση του ΔΣ που σχεδόν καθημερινά συνεδριάζει και οργανώνει την υλοποίηση των αποφάσεων των συνελεύσεων.

Στο πλάι του ΔΣ δουλεύουν διάφορες επιτροπές, απολυμένων, για την αλληλεγγύη, γυναικών. Δεκάδες άλλοι απεργοί παίρνουν καθημερινά μέρος στις περιφρουρήσεις, σε εξορμήσεις σε άλλα εργοστάσια και επιχειρήσεις, Καλούν τους εργαζόμενους σε στήριξη και αλληλεγγύη, προσπαθούν να μεταφέρουν την σπίθα της απεργίας και αλλού. Όλοι οι συνάδελφοι έχουν δικαίωμα να λένε ελεύθερα την γνώμη τους, όπως το κάνουν από την αρχή.

Συνάδελφοι

Οι Χαλυβουργοί παλεύουν για το δίκιο τους, δίνουν πάνω από 4 μήνες έναν παλικαρίσιο αγώνα. Ότι έχουν να πουν το λένε ελεύθερα, δεν έχουν να κρύψουν τίποτα για να το κάνουν μυστικά. Τα περί "μυστικότητας" είναι προφάσεις, είναι αυτό που λέει ο λαός <>. Καλούμε όσους συναδέλφους έχουν παρασυρθεί από το μηχανισμό του Μάνεση να μην παίξουν το παιχνίδι του. Τους λέμε, από τη λαίλαπα που έρχεται κανένας δε θα γλυτώσει επειδή θα σκύψει το κεφάλι του. Απόδειξη ότι ορισμένοι από τους συναδέλφους που το έκαναν στην τελευταία μας συνέλευση, που καταψήφισαν τη συνέχιση της απεργίας, σήμερα είναι και αυτοί απολυμένοι.

Από το χώρο του εργοστασίου έχουν περάσει για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους χιλιάδες εργαζόμενοι απ’ όλη την Ελλάδα, απ’ όλο τον κόσμο. Αυτό είναι θετικό και έτσι πρέπει να γίνεται για κάθε αγώνα. Όπως ο Μάνεσης στην επίθεση εναντίον μας στηρίζεται απ’ όλους τους βιομήχανους και την κυβέρνηση, έτσι και ο κάθε χώρος ή κλάδος που αγωνίζεται για να έχει αποτελέσματα πρέπει να στηρίζεται απ’ όλη την εργατική τάξη. Εμείς καλούμε να δυναμώσει ακόμα περισσότερο η αλληλεγγύη στον αγώνα μας, γιατί αποτελεί το βασικό στήριγμά μας Για την πορεία του αγώνα μας όμως, αποφασίζουμε εμείς οι Χαλυβουργοί μέσα από συνελεύσεις μας, μέσα από τις συνεδριάσεις του ΔΣ του σωματείου μας. Οι κατηγορίες του μηχανισμού του Μάνεση ενάντια στους εργαζόμενους που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους, που κάνουν τον αγώνα μας δικό τους αγώνα, είναι απαράδεκτες και συκοφαντικές. Καλούμε όλους τους συναδέλφους να απομονώσουν όσους εκφράζουν τέτοιες απόψεις, που ούτε ο ίδιος ο Μάνεσης δεν τόλμησε τουλάχιστον ανοιχτά να ξεστομίσει.

Συνάδελφοι

Δηλώνουμε ότι και αυτή η προσπάθεια, όπως και κάθε προβοκάτσια, θα συναντήσει χαλύβδινο τείχος, την ενωμένη θέληση των απεργών Χαλυβουργών και την αλληλεγγύη όλων των εργατών.

Τώρα συνεχίζουμε πιο δυνατά. Τώρα που η εργοδοσία με τις ενέργειές της δείχνει πανικό, που θέλει να επεκτείνει την επιχείρηση αι με ιδιωτικό λιμάνι, που αποκαλύφθηκε η κυβέρνηση ακόμα περισσότερο, κανένας μας δεν έχει δικαίωμα να κάνει πίσω. Συνεχίζουμε πιο μαχητικά, δυναμώνουμε την περιφρούρηση και επαγρύπνηση, γιατί τώρα η αναμέτρηση γίνεται πιο σκληρή και δύσκολη.

Οι Χαλυβουργοί δεν τρομοκρατούνται, έχουν μάθει να δουλεύουν μέρα και νύχτα μέσα στη φωτιά. Προειδοποιούμε προς όλες τις κατευθύνσεις, πως κάθε απόπειρα τρομοκράτησης και καταστολής, θα μας βρει όλους τους Χαλυβουργούς και συνολικά την εργατική τάξη ενωμένους.

Συνάδελφοι

Σας καλούμε να πάρετε πιο μαζικά μέρος, στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις και στις εξορμήσεις στα εργοστάσια, και στη συναυλία που διοργανώνουμε την Κυριακή στις 4 Μαρτίου, στις 12 το μεσημέρι, στην πύλη της Χαλυβουργίας.

Συνεχίζουμε για τη νίκη.

Το Δ.Σ. Του σωματείου των εργαζομένων στην Ελληνική Χαλυβουργία.
29/2/2012

Καντ

"Για μένα είναι και νόμιμο και ηθικό να προχωρήσει η ελληνική επιχειρηματικότητα. Είναι ηθικό να παντρεύεται έναν Έλληνα επιχειρηματία, μια πολιτικός."

Η "ελληνική επιχειρηματικότητα" λοιπόν "προχωρά" δια της γάμου κοινωνίας με "πολιτικούς". Και αυτό είναι όχι εμπειρική διαπίστωση αλλά καντιανό κατηγορικό πρόσταγμα. Έτσι πρέπει να προχωρά (και να διεσδύει;) "η ελληνική επιχειρηματικότητα". Ερχόμενη εις σάρκαν μίαν με την πολιτική. Είναι "νόμιμο και ηθικό." Enrichissez vous! 

Και βεβαίως είναι νόμιμο αυτό στην δημοκρατία. Λέγεται ελευθερία στην επιλογή μνηστήρος.

Και βεβαίως είναι ηθικό. Λέγεται αγάπη της πολιτικής για την επιχειρηματική δραστηριότητα. 

Γάμος και χρήμα. Cupid και cupiditas. Πολιτική και επιχειρήσεις. Ηθικό και νόμιμο. Guizot sans guillotine. Φλογερός φιλευρωπαϊσμός ("Αν ήθελα να προστατεύσω τα λεφτά μου από την ελληνική κρίση, γιατί να μην τα αφήσω στη Ν.Υόρκη;") [Αυτή δεν παντρεύτηκε άντρα. Τον Μπάιρον απ' την ανάποδη παντρεύτηκε. Ο άνθρωπος τα λεφτά που 'βγαλε στη Νέα Υόρκη 30 χρόνια ταρίφας τα 'φερε στην Ευρώπη --που νοητικά περιλαμβάνει την Ελλάδα, έτσι;-- να μην τα τρώει η ξενιτιά, και βρήκε το μπελά του]. 

Όλα καλά, όλα ανθηρά. Να είχε και ο Μάνεσης την ησυχία του ο άνθρωπος σήμερα, μ' αυτόν τον τάταρο το Σιφωνιό, θα ζούσαμε σε μια ευνομούμενη χώρα. Μα καλά, το αριστερό διαδίκτυο τι κάνει; Τόσα γκρουπούσκουλα γιατί κωλυσιεργούν; Οι ανώνυμοι σχολιαστές έχουν ρεπό; Γιατί δεν κινητοποιoύνται να βάλουν ένα τέλος στον παραλογισμό, να προστατεύσουν το νόμιμο και ηθικό ως οικουμενική αρχή της δημοκρατίας μας; Ένα άρθρο να κατακευρανώνει τους ψευδοεπαναστάτας, κάτι!

Τόσα καντς σ' αυτή τη χώρα, έναν Καντ ρε παιδιά!

"Ακούστε τι απάντησε όταν [τον] ρωτήσαμε αν γνώρισε ποτέ τον φόβο."



http://video.ak.fbcdn.net/cfs-ak-ash4/443343/282/2835610577542_36392.mp4?oh=64867dc5611e7c15a0779997515233d8&oe=4F50F100&__gda__=1330704640_0ce1358256ebc4fa7420563d271da534

http://video.l3.fbcdn.net/cfs-l3-snc6/435914/195/2835790382037_43977.mp4?oh=5c4773c12c97ff98e191f1a3b99fdc38&oe=4F50F200&l3s=20120229080456&l3e=20120302081456&lh=01691e11bd975dad20e03

http://video.l3.fbcdn.net/cfs-l3-snc6/435914/195/2835790382037_43977.mp4?oh=5c4773c12c97ff98e191f1a3b99fdc38&oe=4F50F200&l3s=20120229080456&l3e=20120302081456&lh=01691e11bd975dad20e03

Όλα via Granma.

Γεια μας!

Ένα κειμενικό πείραμα

Παραθέτω εδώ δημοσίευμα σε ιστολόγιο θεωρητικά προσκείμενο στην κομμουνιστική αριστερά που περιήλθε στην προσοχή μου, και το οποίο, ομολογουμένως, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον για μια σειρά λόγους που δεν θα εξηγήσω, αλλά που ελπίζω ότι θα γίνουν κατανοητοί από όσους διαβάζουν το παρόν ιστολόγιο με κάποια συστηματικότητα και προσοχή. Ορισμένες από τις φράσεις του κειμένου θα μπουν με έντονα στοιχεία. Θα εξηγήσω τον λόγο αφού πρώτα παραθέσω το κείμενο:

Στα Θολά Νερά της Κρίσης
Πάνε 2 χρόνια από τότε που έγραψα για τελευταία φορά στο ιστολόγιο αυτό.

Οι αιτίες της αποχής ήταν πολλές, από ένα φυσιολογικό μπούχτισμα από τις ατελέσφορες συζητήσεις του διαδικτύου, μέχρι προσοδοφόρες δραστηριότητες που έχουν τραβήξει το ενδιαφέρον μου.

Στο μεσοδιάστημα αυτό ο πολιτικός χρόνος ήταν πολύ συμπυκνωμένος και τα 2 χρόνια μοιάζουν πολιτικά σαν 2 δεκαετίες. Παρακάτω καταγράφω τις σκέψεις μου (όχι ότι αναγκαστικά ενδιαφέρουν κάποιον), οι οποίες με οδηγούν στην ευθεία δήλωση πως δεν υπάρχει πολιτικός χώρος που να με εκφράζει σήμερα...

Τον Απρίλιο του 2010, ο Τζέφρυ ανακοινώνει από το Καστελόριζο την προσφυγή της Ελλάδος στη διπλά σαγόνια ΔΝΤ-ΕΕ. Στην Ελλάδα, παρά το σχετικό μούδιασμα, επικρατεί η αντίληψη ότι τα πράγματα θα πάνε καλά, θα παρθούν κάποια μέτρα, αλλά το 2012 τα πράγματα θα έχουν ομαλοποιηθεί, όπως προβλέπει το μνημόνιο. Όποιος επιχειρηματολογούσε τότε υπέρ της απόψεως ότι το χρέος είναι μή-βιώσιμο αντιμετωπίζονταν περίπου σαν γραφικός, "ο κλασικός, ο μαλάκας ο "αριστερός" που τίποτα δε του αρέσει". Η πρόταση για άρνηση αποπληρωμής του χρέους ακούγονταν στ' αυτιά τους σαν απόλυτη παράνοια. Για ακόμα μια φορά η καρτερική σιωπή ήταν η μόνη επιλογή μετά από μια σειρά προσπαθειών να εξηγήσεις, να πείσεις. Δε σας κρύβω ότι χαιρέκακα αντιμετωπίζω τα σημερινά βάσανα όσων πριν δύο χρόνια με έβλεπαν σα γραφικό... Ας πρόσεχαν.

Η σιωπή αυτή επιβάλλονταν όμως και από τη στάση των οργανωμένων δυνάμεων της "αριστεράς" με προεξάρχουσα βέβαια αυτής του ΚΚΕ, το μόνο χώρο που λόγω ιστορικών παραδόσεων, οργανωτικής συγκρότησης κλπ. κλπ. θα μπορούσε να δράσει καταλυτικά ώστε να κινητοποιήσει το λαό σε ένα κίνημα που θα υπεράσπιζε τα δικαιώματα της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων, της πατρίδος εν γένει...

Δυστυχώς όμως, το κόμμα ήταν σε "κώμα" διότι άργησε κάπου 1.5 χρόνο να καταλάβει πως υπάρχει πραγματικά πρόβλημα χρέους... Ο Ριζοσπάστης εκείνο το διάστημα προπαγάνδιζε πως δεν υπάρχει θέμα χρέους, αλλά "είναι μπλόφα που κάνουν οι μεγαλοαστοί για να περάσουν τώρα τα αντιλαϊκά μέτρα που σχεδιάζονταν από παλιά". "Ο λαός είναι για τον πούτσο, αν είναι και το κόμμα για τον πούτσο, τότε δεν έχουμε καμία ελπίδα", έτσι σκεφτόμουν τότε (και συνεχίζω και σήμερα).

Διότι αν είσαι κόμμα που θες να οδηγήσεις την εργατική τάξη και τους συμμάχους της στην κοινωνική απελευθέρωση που ευαγγελίζεσαι, οφείλεις να έχεις ένα επιστημονικό επιτελείο που να μπορεί να αναλύει την πραγματικότητα ώστε να χαραχτεί η σωστή πολιτική κάθε φορά. Γνώριζα από πρώτο χέρι την πνευματική φτώχεια του κόμματος, που εν πολλοίς οφείλεται στη μικροαστική φύση των διανοούμενων που σαν άλλοι ποντικοί έτρεξαν πρώτοι να εγκαταλείψουν το καράβι όταν βυθίζονταν το '89-'91, αλλά και η σημερινή λειτουργία του κόμματος και της ΚΝΕ ανατροφοδοτεί με κάθε τρόπο τη φτώχεια αυτή. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν περίμενα τέτοια στρεβλή συνείδηση, σε σχέση με την κρίση.

Η λάθος εκτίμηση περί ύπαρξης ή μη προβλήματος με το χρέος της χώρας ακολουθήθηκε από μια σειρά ακόμα πολιτικές γελοιότητες που μπορώ να αποδώσω αφενός στην προαναφερθείσα πνευματική φτώχεια, αφετέρου στην αλλαγή της θέση του κόμματος για το ιμπεριαλιστικό σύστημα και τη θέση της χώρας μέσα σ' αυτό.

Την αλλαγή αυτή πρώτη φορά αντελήφθην διαβάζοντας το άρθρο με τίτλο "Σχέσεις εξάρτησης ή σχέσεις αλληλεξάρτησης;" του Σ. Λουκά στο Ριζοσπάστη, 25/01/2009. Η λενινιστική θεώρηση περί ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, στην οποία υπάρχει κορυφή και τέλος, εξαρτόν και εξαρτημένος, αντικαθίσταται από τον νεολογισμό της "ιμπεριαλιστικής πυραμίδας" και στη θέση του δίπολου εξαρτόντος-εξαρτημένου στον οποίο υπάρχει ο σαφής ισχυρός πόλος του εξαρτόντος, μπαίνει η σούπα της "αλληλεξάρτησης". Κάτω από τη νέα θεώρηση η έννοια της "εθνικής εξάρτησης" που επιβάλλει ο ιμπεριαλισμός σε όλες τις χώρες τις περιφέρειας αδυνατίζει, μαζί με αυτή και το αίτημα "εθνικής ανεξαρτησίας", που βρέθηκε στην προμετωπίδα του κομμουνιστικού κινήματος σε όλες τις εξαρτημένες χώρες τον 20ο αιώνα.

Μιλώντας τώρα για την κατάσταση της Ελλάδος, κάτω από την υπόθεση πως πια δεν υπάρχουν εξαρτημένες χώρες, πάει στον κάλαθο των αχρήστων η ανάλυση περί αδύνατου κρίκου (που φανερά είναι η Ελλάδα σήμερα) καθώς και η χάραξη αντίστοιχης τακτικής. Στην εξαρτημένη Ελλάδα σύσσωμη η μεγαλοαστική τάξη έχει προσδεθεί στο άρμα του ξένου παράγοντα (ΕΕ), έχοντας εξασφαλίσει βέβαια ποικιλοτρόπως τη συμφωνία-ανοχή των μικροαστικών στρωμάτων καθώς και της μεγάλης πλειοψηφίας της εργατικής τάξεως.

Το '40 η αστική τάξη είτε συνεργάστηκε ανοιχτά με τον ξένο παράγοντα (που όλως τυχαίως ήταν πάλι η Γερμανία), είτε την έκανε για Κάιρο. Η υπεράσπιση της ΠΑΤΡΙΔΟΣ έπεσε αναγκαστικά στις πλάτες της εργατικής τάξης και της φτωχής αγροτιάς, μέσα από το ΕΑΜ με μπροστάρη και οργανωτή το κόμμα τους το ΚΚΕ.

Έτσι και σήμερα, οι ελληνικές ελίτ έχουν εγκαταλείψει τη χώρα, τον πλούτο της σε έμψυχο υλικό και φυσικούς πόρους στο έλεος του ξένου αφεντικού τους. Είναι ενδεικτικό το ταράκουλο σύσσωμου του αστικού κόσμου όταν ο Τζέφρυ πρότεινε δημοψήφισμα που αναγκαστικά θα είχε το ερώτημα "Ευρώ ή Δραχμή". Το κενό της υπεράσπισης της ΠΑΤΡΙΔΟΣ πέφτει και πάλι αναγκαστικά στις πλάτες της εργατικής τάξης και των μικροαστικών στρωμάτων που αποσύρουν αργά αλλά σταθερά την εμπιστοσύνη τους από τις ελίτ. Αναζητείται λοιπόν ένα νέο ΕΑΜ, το οποίο δεν έχει την πρακτική δυνατότητα να το χτίσει άλλος, παρά μόνο το ΚΚΕ.

Αντ' αυτού το κόμμα λέει πως δεν υπάρχει θέμα κατοχής και εθνικής ανεξαρτησίας, γιατί αν το θέσεις έτσι τότε "αθωώνεις την ελληνική μεγαλοαστική τάξη". Απίστευτη ανοησία, γιατί όχι μόνο δεν την αθωώνεις, αλλά της χρεώνεις ανοιχτά την κατηγορία της προδοσίας του Έθνους, αυτού που πρόδωσε και την εποχή του '40...

Δεν είναι καινούρια κατάσταση αυτή, σε όλες τις εξαρτημένες χώρες, το ταξικό ταυτίζεται με το εθνικό, όπως πολύ σωστά σημειώνει στις αναλύσεις του ο Καζάκης. Αλλά αν έχεις πετάξει στα σκουπίδια τη λενινιστική θεώρηση περί ιμπεριαλιστικής αλυσίδος και αδύναμου κρίκου, τότε καταλήγεις να νομίζεις πως ο στόχος πάλης του κινήματος πρέπει να είναι ο σοσιαλισμός... Όποιος έχει διαβάσει έστω και λίγο Τρότσκι του σηκώνεται η τρίχα στη διαπίστωση πόσο κοντά είναι οι θέσεις του κόμματος σήμερα με τις θέσεις του προδότη Τρότσκι...

Υιοθετώντας θέσεις του προδότη, αδυνατείς να καταλάβεις πως υπάρχουν αιτήματα ζωτικής σημασίας για το λαό που είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να ικανοποιήσει ο καπιταλισμός κάτω από τις αντιφάσεις του. Ξεχνάς ότι οι μπολσεβίκοι το '17 δεν κέρδισαν το ρωσικό λαό με σύνθημα το σοσιαλισμό, αλλά την έξοδο από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, την οποία κανένας άλλος πολιτικός φορέας δεν μπορούσε να του εξασφαλίσει.

Έτσι και το '40 κανείς άλλος δε μπορούσε να ανταποκριθεί στο αίτημα του λαού καταρχήν για επιβίωση ("Το ΕΑΜ μας έσωσε απ' την πείνα") και έπειτα για εθνική ανεξαρτησία ("θα μας σώσει πάλι απ΄τη σκλαβιά"), πέραν από το ΚΚΕ και αφού αυτό άδραξε την ευκαιρία στην συνέχεια ήταν στο χέρι του να ζυμώσει τις μάζες που συσπείρωσε με το όραμα του σοσιαλισμού ("και έχει πρόγραμμα λαοκρατία, ζήτω, ζήτω, ζήτω το ΕΑΜ").

Το κόμμα όμως ούτε πήρε πρωτοβουλίες κοινωνικής αλληλεγγύης, όπως δίκτυα ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών χωρίς χρήματα, ούτε οργάνωσε τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία που σημαίνει υπό τις παρούσες συνθήκες ένα ελάχιστο κυβερνητικό πρόγραμμα το οποίο περιλαμβάνει:

- Έξοδο της χώρας από το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση
- Εθνικοποίηση των τραπεζών με εγγυήσεις για καταθέσεις και δάνεια
- Δήμευση όλων των βασικών μέσων παραγωγής, ενέργεια μεταφορές κλπ, κλπ, και πέρασμά τους σε λαϊκό έλεγχο
- Προστασία της εγχώριας παραγωγής

Το κυβερνητικό αυτό πρόγραμμα, δεν είναι τίποτα άλλο πέραν του ΑΑΔΜ όπως περιγράφεται στο πρόγραμμα του ΚΚΕ και αρκετά καλά στο 16ο συνέδριο... Σ' αυτό το πρόγραμμα θα μπορούσε να χωρέσει τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ (πέραν από τους Ευρωλάγνους της πλειοψηφίας του Συνασπισμού), καθώς και ανένταχτες κινήσεις, ΕΠΑΜ κλπ., όπως και κινήσεις οικονομολόγων Λαπαβίτσας κλπ. με τις όποιες ενστάσεις του ο καθένας.

Μέσα σ' όλα αυτά ήρθε και η καταδίκη της τακτικής του ΕΑΜ. Η τρέχουσα τροτσκιστική στροφή που οδηγεί στην άρνηση χτισίματος του νέου ΕΑΜ, προϋποθέτει για την ισχυροποίηση της την ιστορική δήθεν επιβεβαίωση. Η εργαλειακή μεταχείριση της ιστορίας σε όλο της το μεγαλείο...

Η τακτική του ΕΑΜ καταδικάζεται ως λάθος από την αρχή και ως η αιτία των λαθών μετά την απελευθέρωση (Καζέρτα, Λίβανος, Βάρκιζα κλπ.). Ξεχνά η ηγεσία που έγραψε αυτή τη θέση αλλά και η βάση που την υπερψήφισε, πως χωρίς την τακτική του ΕΑΜ το ΚΚΕ δε θα είχε ριζώσει στην συνείδηση του λαού και χωρίς αυτές τις ρίζες δε θα είχε καταφέρει το κόμμα να σταθεί όρθιο την περίοδο '89-'91. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως αυτός που ψήφιζε ότι το ΕΑΜ ήταν λάθος τακτική, ψήφισε ότι είναι λάθος που το ΚΚΕ υπάρχει σήμερα... Δε θα θίξω εδώ τις αιτίες της ήττας του ΕΑΜικού κινήματος μετά την απελευθέρωση γιατί είναι τεράστιο θέμα, σίγουρα όμως χωρίς ΕΑΜ, το ΚΚΕ δε θα είχε ποτέ αυτή τη δύναμη μετά την απελευθέρωση, οπότε δε θα ετίθετο ΚΑΝ θέμα εξουσίας, για να συζητάμε σήμερα τι πήγε λάθος. Δεν αντέχουν αυτές οι θέσεις στη λογική...

Άλλο τραγελαφικό, το κόμμα αφού κατάλαβε ότι υπάρχει πρόβλημα με το χρέος της χώρας, λέει πως "Δεν υπάρχει κρίση χρέους", υπάρχει "καπιταλιστική κρίση" και όποιος λέει το πρώτο το κάνει για να αποκρύψει το δεύτερο...

Μα το θεό της σοβιετίας (το Στάλιν εννοώ)!!! Δεν αντέχω άλλο κάψιμο...

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να αποπληρώσει το παλιό της χρέος, επομένως προφανώς έχει κρίση χρέους.

Από εκεί και πέρα αυτή η κρίση χρέους δημιουργήθηκε από την ξαφνική έλλειψη φτηνού χρήματος που προέκυψε παγκοσμίως μετά την πτώσης της Lehman Brothers το 2008.

Η οποία με τη σειρά της προήλθε από την κατάρρευση της στεγαστικής πίστης και της φούσκας που είχε δημιουργηθεί επί αυτής με τα παράγωγα.

Η οποία προήλθε από το γεγονός ότι άλλες παραγωγικές επενδύσεις δεν φέρνουν πια ικανοποιητικό κέρδος και άρα το κεφάλαιο στράφηκε στα παράγωγα.

Το οποίο γεγονός οφείλεται στην υπερσυσσώρευση κεφαλαίων και την επικράτηση της νεκρής εργασίας επί της ζωντανής (νόμος πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους)

Τα οποία είναι ενγενή στοιχεία του καπιταλισμού και φανερώνουν τα ιστορικά του όρια.

Επομένως το σωστό είναι να πούμε πως "ναι υπάρχει κρίση χρέους της οποίας πρωτογενής αιτία είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός". Αν αντ' αυτού πεις πως "Δεν υπάρχει κρίση χρέους" θα κερδίσεις την απαξία κάθε επιεικώς μορφωμένου ανθρώπου και θα τον χάσεις γιατί δε θα κάτσει να ακούσει τα πολύ σοβαρά πράγματα που έχεις να του πείς μετά (τα bullets που έβαλα από πάνω εννοώ).

Άλλες Δυνάμεις:
Το προηγούμενο διάστημα παρακολούθησα επισταμένως τις θέσεις και τις πρωτοβουλίες άλλων δυνάμεων, αλλά και μεμονομένων οικονομολόγων.

Από την αστική σκοπιά, την πιο διαυγή ανάλυση κάνει ο Βαρουφάκης, που αν η ΕΕ είχε σήμερα ηγέτες τύπου Ζισκάρ Ντε Στεν, αυτά που λέει ο Βαρουφάκης θά 'καναν για την προάσπιση του οικοδομήματός τους. Το γεγονός ότι δεν έχει τέτοιους ήγέτες είναι καλά νέα για τους ευρωπαϊκούς λαούς γιατί οξύνουν τις αντιθέσεις και αφήνουν να παίξουν "μπάλα" στους αδύναμους κρίκους όσες τυχόν δυνάμεις έχουν ακόμα λενινιστική θεώρηση...

Από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, ξεχωρίζουν οι αναλύσεις του Λαπαβίτσα που ούτε λίγο ούτε πολύ προτίνει ΑΑΔΜ, τον προγραμματικό δηλαδή στόχο του ΚΚΕ...

Από άποψη οργανώσεων, μου έκαναν πολύ θετική εντύπωση τα αντανακλαστικά του Μπλόκου του Αλαβάνου και της ΚΟΕ όσον αφορά τα δίκτυα κοινωνικής αλλυλεγγύης. Αυτός ο χώρος αν και έχει καταλάβει καλά την ανάγκη συγρότησης ενός νέου ΕΑΜ, για να μας σώσει από την πείνα και τη σκλαβιά, είναι εγκλωβισμένος σε ένα παρακμιακό χώρο αριστερισμού και κουλτουρέ ελιτισμού, που δεν του επιτρέπει να συγκροτήσει όντως το νέο ΕΑΜ.

Από πλευράς Συνασπισμού ξεχωρίζει η πτέρυγα Λαφαζάνη, που ξεχωρίζοντας τη θέση της από τους ευρωλιγούρηδες διατυπώνει κι αυτή μια πρόταση πολύ κοντά στο ΑΑΔΜ. Και αναρωτιέμαι, πως μπορεί η πτέρυγα αυτή να συνεργάζεται (στο ίδιο κόμμα μάλιστα) με τους ευρωλιγούρηδες του Τσίπρα και όχι με το ΚΚΕ... και αυτό το σχόλιο απευθύνεται και στις δύο πλευρές.

Η Ανταρσύα έκανε κάποιες κινήσεις με την κίνηση οικονομολόγων, με το debtocracy του Χατζηστεφάνου κλπ, αλλά τόσο η ενγενής της περιχαράκωση, όσο και η συμμετοχή σ' αυτή του ΣΕΚ δεν της επιτρέπει να δώσει κάποια πνοή στο λαό.

Ο Κουβέλης την έκανε από το Συνασπισμό, γιατί ως ευρωλιγούρης δεν καταλάβαινε (δικαίως) πως μπορεί να βρίσκεται στο ίδιο κόμμα και μέτωπο με Λαφαζάνη, Αλαβάνο, ΚΟΕ κλπ. κλπ. Προσπαθεί να το παίξει το "τίμιο" ΠΑΣΟΚ και έχει μαζέψει την εμπροσθοφυλακή της νεοταξίτικης διανόησης που άνθισε επί σημιτικών εποχών, από Μπίστη, Ρεπούση και ένα κάρο άλλους νεοταξίτες, εθνομηδενιστές, όχι ότι ο Συνασπισμός καθάρισε από δαύτους...

Από άλλες κινήσεις ξεχώρισε η ΣΠΙΘΑ του Μίκη Θεοδωράκη που αν και βοήθησε στην αφύπνιση πολύ κόσμου και στη διακίνηση σημαντικού προπαγανδιστικού υλικού, για τη δανειακή σύμβαση, το αγγλικό δίκαιο, την εκχώριση της εθνικής κυριαρχίας, δεν μπόρεσε να οδηγήσει σε μια συνεκτική πρόταση, αφενός λόγω του ετερόκλητου των μελών της, αφετέρου λόγω της εμμονής στην πλάνη της άμεσης δημοκρατίας.

Όσον αφορα το κίνημα των αγανακτισμένων, είμαι βέβαιος πως το πραγματικό αίτημα τους είναι "δώστε μας ηγεσία που να μας εμπνεύσει με ένα όραμα για το μέλλον", δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από την "άμεση δημοκρατία" που παπαγαλίζουν. Οι μάζες ποτέ στην ιστορία δεν κατάφεραν να αρθρώσουν τα αιτήματά τους. Τη δυνατότητα αυτή την έχει μόνο το άτομο ή στην καλύτερη περίπτωση μια οργανωμένη ομάδα ατόμων (που και εκεί πάλι από κάποιο άτομο ή λίγα άτομα ξεκινά η επεξεργασία) και οι μάζες στην καλύτερη περίπτωση μπορούν να υιοθετήσουν τα αιτήματα του ατόμου ή της οργανωμένης αυτής μειοψηφείας.

Διασκέδασα πολύ με τα ψηφίσματα που έβγαζε εδώ τουλάχιστον στο Ηράκλειο η πλατεία πέρσυ το καλοκαίρι. Είχαν αίτημα για άρνηση του χρέους. Ας αφήσω εδώ κατά μέρος το ερώτημα αν το αίτημα αυτό εξέφραζε την πλειοψηφία των αγανακτισμένων ή μόνο τις γκρούπες που έμεναν μέχρι τελικής πτώσεως στις πολύωρες "γενικές συνελεύσεις". Ας θεωρήσουμε πως είναι όντως αίτημα της πλειοψηφίας. Ποιος θα υλοποιήσει αυτό το αίτημα;

Δύο επιλογές υπάρχουν, η μία είναι το κίνημα να πιέσει την τρέχουσα κυβέρνηση των δοσιλόγων να την υλοποιήσει και ΕΔΩ ΓΕΛΑΜΕ. Η άλλη δυνατότητα, είναι κάποιο πολιτικό υποκείμενο να αναλάβει την εξουσία και να την υλοποιήσει ως μέρος του κυβερνητικού της προγράμματος, αλλά αυτό αντίκειται στην άρνηση της πλατείας απέναντι σε όλα τα κόμματα και την ιδέα της πολιτικής οργάνωσης που διεκδικεί την εξουσία για να εφαρμόσει τα αιτήματά της. Τρίτη επιλογή όμως αντικεμενεικά δεν υπάρχει. ΠΩΣ ΔΕ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΑ ΖΩΑ;;

Έπειτα η κίνηση του ΑΡΔΗΝ, του Γ. Καραμπελιά, έχει κάνει πολύ σημαντικές αναλύσεις τα τελευταία χρόνια πάνω στη σημασία της ταυτότητας του προσώπου και τη συμβολή της στο κίνημα. Ωστόσο, όταν το θέμα έρχεται στο Ευρώ οι άνθρωποι χάνουν τη μπάλα, μιλάμε για την απόλυτη υιοθέτηση της καταστροφολογίας της αστικής τάξης. Το τελευταίο διάστημα έχουν κάνει την πρόταση για εσωτερικό ομολογιακό δάνειο, το οποίο πρέπει να ξεκινήσει με πρωτοβουλία των ελληνικών ελίτ και του πολιτικού τους προσωπικού, π.χ. πρόεδρος δημοκρατίας, βουλευτές κλπ. Υποτίθεται ότι αφού οι μικροκαταθέτες δούν τις ελίτ και τους υπαλλήλους τους να ξεκινούν αυτή την πρωτοβουλία θα πάνε μετά κι αυτοί να αγοράσουν ομόλογα και άρα θα διώξουμε το ΔΝΤ, την τρόικα, θα βγούμε από το μνημόνιο κλπ. Η θέση αυτή είναι για γέλια και για κλάματα, αφού αναθέτει την προάσπιση της πατρίδος στην μεγαλοαστική τάξη, αρνούμενοι να δούν την πραγματικότητα της πρόσδεσης των ελίτ με τον ξένο παράγοντα.

Τέλος, την καλύτερη ανάλυση μέχρι τώρα έχει κάνει το ΕΠΑΜ του Δ. Καζάκη, το οποίο εκφράζει τις πλέον λενινιστικές θέσεις σήμερα στην Ελλάδα. Δυστυχώς δεν έχει ούτε την οργανωτική συγκρότηση, ούτε το ιστορικό βάθος για να σηκώσει στις πλάτες του το εγχείρημα της συγκρότησης του νέου ΕΑΜ. Ενώ δείγμα του παιδικού επιπέδου στο οποίο βρίσκεται είναι οι πρόσφατες διαφωνίες μελών του ότι το ΕΠΑΜ δεν πρέπει να γίνει κόμμα, γιατί είναι εναντίον των κομμάτων εν γέννει... και εδώ ισχύει η ίδια κριτική που έκανα παραπάνω για τους αγανακτισμένους.

Τι να κάνουμε;
Αντικειμενικά εγώ δε βλέπω διέξοδο, εδώ ταιριάζει το "Καληνύχτα και καλή τύχη". Επειδή, όπως είπα και παραπάνω, και ο λαός και το κόμμα είναι για τον πούτσο, δε μένει καμία ελπίδα για το λαό και την πατρίδα...

Από εκεί και πέρα, το μόνο που μπορεί να κάνει κανείς συλλογικά είναι να προσφέρει όπως μπορεί μέσα από τα δίκτυα ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών χωρίς χρήματα.

Έπειτα εφόσον είναι σίγουρο πως το τετελεσμένο θα συμβεί, και μιλώ για την τυπική στάση πληρωμών, καθένας θα πρέπει να πάρει εκείνες τις πρωτοβουλίες που πρέπει για να προασπίσει τα περουσιακά του στοιχεία τα δικά του και της οικογένειάς του.

Δευτερευόντως και για όσους διεξαγάγουν ακόμα επικερδείς δραστηριότητες μέσα στην κρίση, δουλέψτε όσο μπορείτε περισσότερο, φροντίστε να έχετε όσο μεγαλύτερη ρευστότητα γίνεται, γιατί όταν γίνει το μπαμ θα εμφανιστούν μεγάλες ευκαιρίες, π.χ. σπάσιμο φούσκας ακινήτων στην Ελλάδα κλπ. κλπ.

Γιατί αν είναι οι άλλοι για τον πούτσο δεν πρέπει να σε πάρει και σένα από κάτω...
---------
Το "κειμενικό πείραμα" που πρότεινα εισαγωγικά συνίσταται στο εξής:

Νομίζω πως αν αφαιρέσει κανείς τις φράσεις που βρίσκονται με έντονα στοιχεία στο κείμενο, αντλεί μια εικόνα που μπορεί να περιγραφεί κάπως έτσι: ένας απογοητευμένος οπαδός του ΚΚΕ επιχειρεί μια κριτική ανασκόπηση των θεωρητικών του ελειμμάτων και αδυναμιών που οδήγησαν κατά την κρίση του στο χάσιμο της ιστορικής ευκαιρίας να παίξει ηγετικό και συσπειρωτικό ρόλο και να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο. Στα πλαίσια αυτής της κριτικής, ο ίδιος αρθρογράφος επιχειρεί μια νηφάλια και ανοιχτόμυαλη αποτίμηση των θετικών συνεισφορών άλλων χώρων, που ένα λιγότερο δογματικό και απομονωτικό ΚΚΕ θα μπορούσε να είχε προσελκύσει σε ένα πλατύτερο λαϊκό μέτωπο βασισμένο στην παράδοση του ΕΑΜ που το ΚΚΕ έχει "προδοτικά" αποκηρύξει στην τελευταία περίοδο. Δεν ξέρω αν αυτού του είδους η "εσωκομματική" κριτική θυμίζει ένα άλλο πρόσφατο κείμενο στους αναγνώστες του Lenin Reloaded ή όχι. Ελπίζω όμως ότι η περιγραφή τού πώς θα μπορούσε να προσληφθεί το κείμενο από κάποιον εκτός κόμματος αλλά εντός "αριστεράς" αν αφαιρούσε κανείς τις φράσεις με έντονα στοιχεία είναι κατά το δυνατόν ουδέτερη και ακριβής.

Τι γίνεται τώρα όταν προστεθούν οι φράσεις που είχαμε υποθετικά απαλείψει;

α. Ο "μη δογματικός" χαρακτήρας του κειμένου, η έμφασή του στην αναγκαιότητα άντλησης των θετικών στοιχείων από άλλα άτομα και πολιτικούς φορείς, από τον Βαρουφάκη στον Καραμπελιά και από την ΚΟΕ στον Θεοδωράκη και τον Καζάκη, αποκαλύπτεται ως κάτι που εδράζεται στην απολύτως "δογματική" και "παλαιοκομματική" ανακήρυξη του Τρότσκι σε "προδότη", του Στάλιν σε "θεό" και του Λένιν σε εθνοπατριώτη, του οποίου βασικό μέλημα ήταν αυτό που ο συγγραφέας, με μια ενδιαφέρουσα καθαρεύουσα, αποκαλεί "υπεράσπιση της πατρίδος." Σ' αυτά ας προστεθεί η έμφαση στη σημασία του ηγέτη και της ηγετικής μορφής απέναντι στην ανίκανη αυτο-οργάνωσης μάζα, που εξαρτάται απόλυτα από την από τα πάνω καθοδήγηση για να μπορέσει να εξελιχθεί σε ιστορικό δράστη.
β. Η προσήλωση στην "υπεράσπιση της πατρίδος" ως καθήκοντος στο οποίο απέτυχε παταγωδώς το ΚΚΕ --λόγω της "μικροαστικής φύσης" των διανοουμένων του-- συνυπάρχει στο κείμενο με την θριαμβευτική έμφαση στις "προσοδοφόρες" δραστηριότητες του συγγραφέα του και με την προτροπή σε αναγνώστες που έχουν κατανοήσει την ανικανότητα του ΚΚΕ να βρει λύση να εκμεταλλευτούν τις περιστάσεις ώστε να "διεξαγάγουν ... επικερδείς δραστηριότητες μέσα στην κρίση" και να εξασφαλίσουν την ρευστότητα που χρειάζεται για να εκμεταλλευτούν τις "μεγάλες ευκαιρίες" που θα ανακύψουν "όταν γίνει το μπαμ." Με άλλα λόγια, στην πρόταση, σε όσους έχουν την πολιτική ευφυία να αναλύσουν το αδιέξοδο της στρατηγικής του ΚΚΕ, να αποδυθούν στην εκμετάλλευση των συνανθρώπων τους τώρα που οι περιστάσεις επιτρέπουν την αύξηση των ευκαιριών για τοκογλυφία και αισχροκέρδεια. 

Ο αναγνώστης που μού έστειλε το κείμενο το χαρακτήρισε "εμετικό." Εγώ θα προτιμούσα να το χαρακτηρίσω "πολύ ενδιαφέρον" για λόγους που αφορούν το αποτέλεσμα της πρόσθεσης του (α) με το (β) και, κατόπιν, με την φαινομενική γραμμή αντίληψης του υπόλοιπου κειμένου, καθώς --και κυρίως-- με την προέκταση των συνεπαγωγών αυτής της πρόσθεσης για την αντίληψη των ιδεολογικο-πολιτικών προϋποθέσεων και πρακτικών στοχεύσεων της "νοσταλγικού" τύπου "εσωκομματικής" κριτικής στο ΚΚΕ σήμερα.

Οξύνεται η αντιπαράθεση στη Χαλυβουργία

Μετά τις απολύσεις της Παρασκευής, τα εξώδικα και τα εντάλματα σύλληψης κατά του προέδρου και άλλων δύο μελών του Δ.Σ. του σωματείου με τη δικαιολογία δήθεν ότι οι αποφάσεις παίρνονται αντικανονικά (!!!), η εργοδοσία πέρασε στο εργοστάσιο τα χαράματα (στις 5 το πρωί) δύο φορτηγά της GREEN STEEL, θυγατρικής του Μάνεση, για να συλλέξουν δήθεν τα απόβλητα από την επεξεργασία του χάλυβα τα οποία χρησιμοποιούνται σε ασφαλτοστρώσεις. Αμέσως συγκεντρώθηκαν απεργοί και παρεμπόδισαν το φόρτωμα καθώς και την έξοδο των φορτηγών από το εργοστάσιο.

Οι απεργοί καλούν όποιον μπορεί να είναι αύριο Τετάρτη είτε στο εργοστάσιο από τις 7 το πρωί για να βοηθήσει στην περιφρούρηση, μιας και φοβούνται ότι θα επιχειρηθεί κι άλλη προσπάθεια σπασίματος της απεργίας, αλλά και στη συγκέντρωση που θα πραγματοποιήσουν στις 11 το πρωί στα γραφεία της εταιρείας στη Κηφισιά.

Προφανώς τα όρια ανοχής της εργοδοσίας και της κυβέρνησης απέναντι σε αυτή τη μεγαλειώδη απεργία εξαντλούνται και περνούν στην επίθεση. Προσπαθούν να διαιρέσουν τους εργαζόμενους, να σπάσουν την απεργία αλλά και να τους εκφοβίσουν με εντάλματα σύλληψης.

Η αλληλεγγύη και στήριξη των απεργών της χαλυβουργίας, ίσως τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, χρειάζεται να ενταθεί και να εκφραστεί με κάθε τρόπο!

Πηγή: Αντίσταση στις γειτονιές 

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Ένταλμα σύλληψης Σιφωνιού;

Από το Χάρη, εργαζόμενο στη Χαλυβουργία:

Σήμερα η εργοδοσία εδειξε για άλλη μια φορά το άθλιο πρόσωπό της. Εβαλε την GREEN STEEL θυγατρική να σπάσει την απεργία αλλα τελικά θα σπάσει τα μούτρα της. 3 συνάδελφοι στράφηκαν εναντίον του σωματείου στέλνοντας εξωδικα με την αιτιολογία οτι οι ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ είναι άκυρες διότι δεν γίνεται η ψηφοφορία με κάλπη. Το καταστατικό του σωματείου γράφει οτι οι ψηφοφορίες γίνονται είτε με κάλπη είτε με ανάταση χειρός. Επίσης υπάρχει ενταλμα σύλληψης του προέδρου του σωματείου και του γραμματέα και περιμένουμε να έρθει η αστυνομία να κάνει το έργο των αφεντικών τους. Στην συνάντηση του σωματείου σήμερα με τον υπουργό έπεσε ένα χαρτί το οποίο λέει οτι ο κος ΜΑΝΕΣΗΣ έχει πάρει άδεια να ξεκινήσει την δημιουργία λιμανιού απέναντι από το εργοστάσιο. Στα χαρτιά λέει ότι αυτή τη στιγμή δουλεύουν 420 άτομα 24 ώρες 365 μέρες το χρόνο. Ο υπουργός “έκπληκτος” (χαχαχαχα) δήλωσε άγνοια και ότι θα ενημερωθεί περί του θέματος και θα συναντηθεί με τον ΜΑΝΕΣΗ την Πέμπτη. Αυτό το έχουμε ξανακούσει τον τελευταίο μήνα αλλες 2 φορές. Αύριο θα πάμε όλοι στην Κηφισιά με αρκετό κόσμο από όλη την εργατική τάξη. Θα στήσουμε αντίσκηνα εκεί (αν δεν έχουμε παρατράγουδα στην πύλη). ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΣΠΕΙΡΩΘΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ! ΠΙΟ ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΠΥΛΗ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ! Ο ΜΑΝΕΣΗΣ ΚΛΙΜΑΚΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑΤΙ ΚΑΙΓΕΤΑΙ. ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΩΣΕΙ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΟΥ.

Πηγή: Granma

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Ellen Meiksens Wood-Η υπαναχώρηση από την έννοια της τάξης. Κεφάλαιο 1 (αποσπάσματα Ι)

Ellen Meiksens Wood
Η υπαναχώρηση από την έννοια της τάξης.
Κεφάλαιο 1: Ο Νέος 'Αληθινός' Σοσιαλισμός (αποσπάσματα)
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Στη δεκαετία του 1840, ο Μαρξ και ο Ένγκελς απήυθηναν κάποιες από τις πιο καλοδιατυπωμένες κριτικές τους ενάντια στην διανοητική τάση που περιέγραψαν ως "αληθινό" σοσιαλισμό. Οι "αληθινοί" σοσιαλιστές, έγραψαν στην Γερμανική ιδεολογία, "εμπιστεύονται αθώα την ψευδαίσθηση [...] ότι το ζήτημα είναι η "πιο έλλογη" κοινωνική δομή και όχι οι ανάγκες μιας συγκεκριμένης τάξης και ενός συγκεκριμένου χρόνου [...] Έχουν εγκαταλείψει την πραγματική ιστορική βάση και επέστρεψαν σε αυτή της ιδεολογίας." [...] "Είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί αυτοί οι πραγματικοί σοσιαλιστές αναφέρονται καν στην κοινωνία εφόσον πιστεύουν, μαζί με τους φιλοσόφους, πως όλες οι αληθινές ρήξεις έχουν ως πηγή τους τις εννοιακές ρήξεις. Στη βάση της φιλοσοφικής πίστης στην δύναμη των εννοιών να φτιάξουν ή να καταστρέψουν τον κόσμο, μπορούν παρομοίως να φαντάζονται ότι κάποιο άτομο "κατάργησε το χάσμα της ζωής" "καταργώντας" έννοιες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο."

[...]

Στη δεκαετία του 1980, μοιάζει να γινόμαστε μάρτυρες μιας αναβίωσης του "αληθινού" σοσιαλισμού. Ο νέος "αληθινός" σοσιαλισμός (ΝΑΣ), ο οποίος υπερηφανεύεται για την απόρριψη του μαρξιστικού "οικονομισμού" και του "ταξικού αναγωγισμού", έχει ουσιαστικά εξοβελίσει την τάξη και την ταξική πάλη από το σοσιαλιστικό εγχείρημα.Το πιο βασικό χαρακτηριστικό αυτού του ρεύματος είναι η αυτονόμηση της ιδεολογίας και της πολιτικής από κάθε κοινωνική βάση. [...] Ο ΝΑΣ προτείνει ότι, επειδή δεν υπάρχει αναγκαστικός συσχετισμός ανάμεσα στην οικονομία και την πολιτική, η εργατική τάξη δεν μπορεί να έχει προνομιακή θέση στην πάλη για τον σοσιαλισμό. Αντί για αυτό, ένα σοσιαλιστικό κίνημα μπορεί να δομηθεί με ιδεολογικά και πολιτικά μέσα τα οποία είναι σχετικά (απόλυτα;) αυτόνομα από τις οικονομικές ταξικές συνθήκες, και θα έχει ως κινητήριο δύναμη όχι τα χονδροειδή υλικά συμφέροντα της τάξης αλλά τη λογική έκκληση στα "οικουμενικά ανθρώπινα αγαθά" και την λογική υφή της σοσιαλιστικής τάξης πραγμάτων. Αυτά τα θεωρητικά μέσα ουσιαστικά εξοβελίζουν την εργατική τάξη από τον πυρήνα του σοσιαλιστικού εγχειρήματος και εκτοπίζουν τους ταξικούς ανταγωνισμούς δια μέσω ιδεολογικών ρηγμάτων ή "λογοθετικών πρακτικών."


[...]

Σε μεγάλο βαθμό, ο ΝΑΣ μπορεί να ταυτιστεί με αυτό που αποκλήθηκε "νέος ρεβιζιονισμός", αλλά πρέπει να γίνουν διακρίσεις, έστω απλά και μόνο για να ξεχωρίσουν αυτοί οι "νέοι ρεβιζιονιστές" που υποστηρίζουν τις πολιτικές τους απόψεις με περίπλοκες θεωρητικές διατυπώσεις οι οποίες, αν και καμώνονται πως είναι μέρη της μαρξιστικής παράδοσης, ωστόσο εκπροσωπούν θεμελιώδεις αποκλίσεις από αυτή και ακόμα και μια απόρριψη των θεμελιακών της παραδοχών. Σε γενικές γραμμές, ο "νέος ρεβιζιονισμός" εκπροσωπεί ένα "φάσμα σκέψης" με ορισμένες κοινές πολιτικές αρχές. Αυτές περιλαμβάνουν πιο χαρακτηριστικά την απόρριψη της πρωταρχικότητας της ταξικής πολιτικής, για χάρη των "δημοκρατικών αγώνων", κυρίως όπως αυτοί διεξάγονται από τα "νέα κοινωνικά κινήματα."[...] Θα μπορούσε ίσως να προταθεί ακόμα και ότι μοιάζει να υπάρχει ένας άμεσος συσχετισμός ανάμεσα στο εύρος της δεξιάς στροφής [στον "νέο ρεβιζιονισμό"] και στον βαθμό θεωρητικής επεξεργασίας και πολυπλοκότητας, για να μη μιλήσουμε για πόζα και συσκοτισμό.

[...]

Η αφαίρεση της τάξης από το σοσιαλιστικό εγχείρημα εκπροσωπεί όχι απλώς έναν επανακαθορισμό των σοσιαλιστικών στόχων, η οποίοι δεν μπορούν πια να ταυτιστούν με την κατάργηση της τάξης, αλλά και μια απόρριψη της υλιστικής ανάλυσης των κοινωνικών και ιστορικών διαδικασιών. [...] Έτσι, ο ΝΑΣ προϋποθέτει κοινωνικές δυνάμεις που δεν εδράζονται στις συγκεκριμένες συνθήκες της υλικής ζωής, και συλλογικά υποκείμενα των οποίων οι επικλήσεις στρατηγικής ισχύος και ικανότητας για δράση δεν έχουν καμία βάση στην κοινωνική οργάνωση της κοινωνικής ζωής. [...]

Η θεωρητική τάση να αυτονομηθεί η ιδεολογία και η πολιτική είναι, στην πιο ακραία της μορφή, κάτι που συνδέεται με την μετατόπιση προς την εδραίωση της γλώσσας ή των "λογοθετικών πρακτικών" ως κύριας αρχής της κοινωνικής ζωής, και τη σύγκλιση ορισμένων "μεταμαρξιστικών" ρευμάτων με τον μεταδομισμό, την τέλεια αποσύνδεση της ιδεολογίας και της συνείδησης από οποιαδήποτε κοινωνική και ιστορική βάση.[...]

Το αντιπροσωπευτικό υποκείμενο του εγχειρήματος του ΝΑΣ, λοιπόν, φαίνεται να είναι μια ευρέως συλλαμβανόμενη και χαλαρή συλλογικότητα, μια λαϊκή συμμαχία, η οποία δεν έχει καμία διακριτή ταυτότητα εκτός από αυτή που αντλεί από μια αυτόνομη ιδεολογία, μια ιδεολογία της οποίας οι πηγές είναι οι ίδιες αδήλωτες. [...] Πιο συγκεκριμένα, οι διανοούμενοι τείνουν να παίζουν έναν πολύ εξέχοντα ρόλο. Σε κάποιες περιπτώσεις, η πρωταρχικότητα των διανοουμένων τείνει να γίνει μάλλον ρητή· αλλά μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ακόμα και όταν δεν είναι, το εγχείρημα του ΝΑΣ αποδίδει αναπόφευκτα στους διανοούμενους έναν πρωταρχικό ρόλο στο σοσιαλιστικό εγχείρημα, στον βαθμό που βασίζεται σ' αυτούς για να επιτελέσει ένα καθήκον όχι μικρότερο από την κατασκευή "κοινωνικών δραστών" μέσω της ιδεολογίας ή των λογοθετικών πρακτικών. Στην περίπτωση αυτή, η άμορφη μάζα που συνιστά τον κύριο όγκο του "λαού" παραμένει στερημένη από συλλογική ταυτότητα, εκτός από αυτή που παραλαμβάνει από τους διανοητικούς της ηγέτες, τους φορείς των λογοθετικών πρακτικών.

[...]

Στο πιο συντηρητικό σενάριο, οι ΝΑΣ μοιράζονται τουλάχιστο μια κοινή υπόθεση: η εργατική τάξη δεν έχει προνομιακή θέση στην πάλη για τον σοσιαλισμό, εφόσον η ταξική της θέση δεν δημιουργεί σοσιαλιστική πολιτική ούτε πιο φυσικά ούτε πιο αυθόρμητα από οποιαδήποτε άλλη τάξη. μερικοί όμως θα πήγαιναν ακόμα πιο μακριά: η εργατική τάξη --ή η "παραδοσιακή" εργατική τάξη-- είναι στην πραγματικότητα λιγότερο πιθανό να παράξει σοσιαλιστική πολιτική από ό,τι άλλες τάξεις. Όχι απλά δεν είναι αναγκαίο η εργατική τάξη να είναι επαναστατική, αλλά ο βασικός της χαρακτήρας είναι να είναι αντεπαναστατική, "ρεφορμιστική", "οικονομίστικη".

[...]

Οι άνθρωποι λοιπόν είναι πιο ανοιχτοί στην σοσιαλιστική πολιτική όσο περισσότερο έχουν αυτονομία από τις υλικές συνθήκες και άρα όσο μεγαλύτερη είναι η ικανότητά τους να ανταποκρίνονται σε έλλογους, οικουμενικού χαρακτήρα στόχους. Αυτό που καθιστά την εργατική τάξη λιγότερο κατάλληλη ως πληθυσμιακή βάση για την σοσιαλιστική πολιτική, λοιπόν, δεν είναι απλά ότι τα υλικά ταξικά της συμφέροντα έχουν την τάση να παράγουν "οικονομίστικη" ή "ρεφορμιστική" πολιτική, αλλά μάλλον το ίδιο το γεγονός ότι η εργατική τάξη έχει καν υλικά συμφέροντα. [...]

Αυτός λοιπόν είναι ο νέος "αληθινός" σοσιαλισμός. Είναι περιττό να πούμε ότι υπάρχουν πολλά σ' αυτόν που δεν είναι καθόλου νέα. Σε μεγάλο βαθμό, είναι απλώς μια επανάληψη τετριμμένων και ξεφτισμένων σοσιαλδημοκρατικών δογμάτων. Η ιδέα πως η καπιταλιστική δημοκρατία χρειάζεται απλώς να "επεκταθεί" για να παράξει τον σοσιαλισμό, ή ότι ο σοσιαλισμός εκπροσωπεί ένα ανώτερο ιδανικό της ζωής που μπορεί να είναι ελκυστικό για όλους τους ορθά σκεπτόμενους ανθρώπους ανεξάρτητα από την τάξη τους, θα ήταν, για παράδειγμα, πολύ καλοδεχούμενη για τον Ramsay MacDonald, ή ακόμα και με τον Τζον Στούαρτ Μιλλ. Αυτό που είναι καινούργιο στον ΝΑΣ είναι πως οι υποστηρικτές του επιμένουν ότι εργάζονται πάνω στην παράδοση είτε του Μαρξισμού, είτε κάποιου είδους συνέχειάς του ("μετα-μαρξισμός"). Ακόμα και αυτοί --όπως οι Ερνέστο Λακλάου και Σαντάλ Μουφ-- που έχουν μετακινηθεί πιο αμετάκλητα προς το δεξιό άκρο του φάσματος του ΝΑΣ συνεχίζουν να επικαλούνται τον Μαρξισμό ως μια από τις βασικές τους συγκροτητικές παραδόσεις, και αυτό που κάνουν ως απλή "συρρίκνωση των υπερβολών και της περιοχής ισχύος της μαρξιστικής θεωρίας..."

Κοκτέιλ Μολότωφ #128

Αυτός που, βλέποντας μια νέα εξέλιξη, αποτυγχάνει να την εντάξει στα πλαίσια της προηγούμενης ατομικής και συλλογικής εμπειρίας, αποτυγχάνει να την ερμηνεύσει σωστά. Η παρέκκλισή του μπορεί να ονομαστεί αριστερισμός.

Αυτός που, βλέποντας μια νέα εξέλιξη, την αποσυνθέτει χωρίς υπόλειμμα στην προηγούμενη ατομική και συλλογική εμπειρία, αποτυγχάνει επίσης να την ερμηνεύσει σωστά. Η δική του παρέκκλιση μπορεί να ονομαστεί πολιτικός κυνισμός.

Ο αδιάκριτος ενθουσιασμός του αριστεριστή με τα πάντα τον οδηγεί γρήγορα στην πρώιμη ξυνίλα του πολιτικού κυνισμού του κατά βάση συντηρητικού.

Το αφόρητο της ξυνίλας στο στομάχι του πολιτικά κυνικού τον οδηγεί, αν ποτέ κουραστεί με τον εαυτό του, να αναζητά τη φρεσκάδα της χαμένης νεότητας στους στιγμιαίους ενθουσιασμούς του αριστερισμού.

Τίποτε δεν είναι ολότελα νέο· τίποτε δεν είναι απλή επανάληψη του ίδιου· κανείς δεν γνωρίζει εκ των προτέρων τον ακριβή συσχετισμό του νέου και του παλιού στο κάθε τι.

Μάθε από αυτό που επαναλαμβάνεται· προφύλαξε την καινοφάνεια αυτού που είναι νέο· άντλησε τα μαθήματά σου από την πρότερη άγνοιά σου και όχι μόνο από την στερνή γνώση σου. 

Γ. Λεοντιάδης και Γ. Μαργαρίτης-Σχετικά με την έκκληση πανεπιστημιακών για την «Υπεράσπιση της Δημοκρατίας»

Τις τελευταίες ημέρες σε χώρους ακαδημαϊκών και πανεπιστημιακών κυκλοφορεί και συγκεντρώνει υπογραφές επιδοκιμασίας ένα κείμενο που φέρει τον τίτλο: «Έκκληση πανεπιστημιακών για την «Υπεράσπιση της Δημοκρατίας». Το κείμενο αυτό μέμφεται τη «συγκεκριμένη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης», ως «καταστροφική», η οποία, μεταξύ άλλων, δεν αποτελεί «πορεία διάσωσης και εξόδου, ούτε άρσης των χρόνιων παθογενειών του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος».

Το κείμενο καλεί «στη διαμόρφωση ενός ισχυρού μετώπου υπεράσπισης της κοινωνίας και της δημοκρατίας» το οποίο, μεταξύ άλλων επίσης, θα εργαστεί «για μία κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη», η οποία θα δίνει «νέο περιεχόμενο στην παγκοσμιοποίηση».

Η κεντρική ιδέα του κειμένου εμπεριέχει την ανάγκη «επιστροφής στις αφετηρίες», μιας «αναπαλαίωσης» των σημερινών συντεταγμένων της πολιτικής και της κοινωνίας, στην αναζήτηση μιας ιδανικής επανεκκίνησης τόσο της μεταπολίτευσης, όσο και της Ενωμένης Ευρώπης. Εξορκισμός, δηλαδή, της καπιταλιστικής κρίσης μέσα από τη φυγή προς ένα «ουτοπικό» (καθότι α-πολιτικό και αν-ιστορικό) χτες.

Για τους συντάκτες του κειμένου η κρίση έχει επιφέρει ποιοτικές διαφορές σε σχέση με τη μεταπολίτευση «και το πνεύμα δημοκρατίας που έφερε στον τόπο». Δεν φαίνεται να τους απασχολεί το γεγονός ότι βασικές έννοιες, επιλογές και τάσεις που χαρακτηρίζουν τις σημερινές πολιτικές, έχουν βαθιές ρίζες στο μεταπολιτευτικό παρελθόν, αλλά και σε όλη τη «φιλοευρωπαϊκή» επιχειρηματολογία. Έννοιες όπως «ανταγωνιστικότητα», «επιχειρηματικότητα», «εξορθολογισμός», «εκσυγχρονισμός» κυριάρχησαν σε όλη τη μεταπολίτευση, ειδικά στις πλέον «μεταρρυθμιστικές» περιόδους του μεταπολιτευτικού χρόνου (περίοδος Σημίτη). Οι έννοιες αυτές αποτελούσαν επίσης τη θεωρητική πεμπτουσία των συνθηκών που - από το Μάαστριχτ ως την Μπολόνια - ενέπλεξαν τη χώρα μας στο σημερινό αδιέξοδο.

Οι πολιτικές τού σήμερα δεν διαφέρουν ουσιαστικά από τις προγενέστερες της μεταπολίτευσης: Ο «εξευρωπαϊσμός» ως αίτημα, εμπεριείχε -στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας»- και τον παραγκωνισμό των κοινωνικών τάξεων και ομάδων που έχουν την εργασία ως μοναδικό τρόπο βιοπορισμού.

Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης δεν προήλθε ούτε από παρθενογένεση, ούτε από κάποια σημαίνουσα μεταβολή των όρων άρθρωσης και λειτουργίας του κοινωνικού και πολιτικού συστήματος. Η ιδέα της «ευρωπαϊκής» κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όπου δύο αστικά κόμματα θα εναλλάσσονται στην εξουσία, με ποδηγετούμενο συνδικαλιστικό κίνημα και μία αριστερά που, πολιτικά, δεν θα αφήνεται να ξεπεράσει το 10% - το πρόπλασμα της «μεταπολίτευσης» δηλαδή - εμφανίζεται σε πλήθος «εναλλακτικά» σενάρια, πριν ή κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Για τη σύγχρονη «Μεγάλη Ιδέα» της αστικής τάξης πρόκειται.

Στη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας η ελληνική αστική τάξη επωφελήθηκε από την κρίση του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας και έξω από αυτή και μπόρεσε να ελέγξει σε μεγάλο βαθμό την αντι-δικτατορική διάθεση και τους δημοκρατικούς αγώνες του ελληνικού λαού. Μπόρεσε έτσι να διαμορφώσει το νέο πολιτικό σκηνικό της μεταδικτατορικής Ελλάδας: Ευρωπαϊκός προσανατολισμός στη βάση των παλαιότερων σχεδίων. Η αστική τάξη δημιούργησε την ψευδαίσθηση μιας «ριζοσπαστικής ρήξης» με το ίδιο της το παρελθόν και προώθησε ένα ριζοσπαστισμό «αλλαγής», που μορφοποίησε το πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης.

Ο πολιτικός και κοινωνικός ριζοσπαστισμός της μεταπολίτευσης πήγασε -για παράδοξο της ιστορίας πρόκειται- από το συντηρητισμό του: Τα γεγονότα, οι μέθοδοι, οι τακτικές που υιοθέτησε στη «ιστορική» του κοιτίδα -τον «αντιδικτατορικό αγώνα»- καθόρισαν τα χαρακτηριστικά του τελευταίου, την αστική αντίληψη για την «αποκατάσταση της δημοκρατίας».

Στρέφοντας την πλάτη στους μαζικούς αγώνες, στρέφοντας την πλάτη στην εργατική τάξη και στα ευρύτατα στρώματα των εργαζομένων στη χώρα μας, οι «ριζοσπάστες αστοί» διαχειρίστηκαν την αντιδικτατορική αντίσταση με πολιτικά σημαίνοντα τρόπο. Επέλεξαν την «επικοινωνιακή» μέθοδο των ατομικών δράσεων και των βομβιστικών ενεργειών. Τις μικρές συνωμοτικές οργανώσεις που αντί να στραφούν στην οργάνωση των λαϊκών μαζών, ανέλαβαν αυτόβουλα να «τις εκφράσουν» έμμεσα με το θόρυβο που προκαλούσαν οι εκρήξεις «αυτοσχέδιων μηχανισμών». Το σπουδαίο βρίσκεται στο ποιος άκουγε αυτόν το θόρυβο των εκρήξεων: Ο διακηρυγμένος στόχος αυτής της πρακτικής ήταν «να τραβήξουν την προσοχή» της ευρωπαϊκής κυρίως «δημοκρατικής κοινής γνώμης» και να προκαλέσουν την παρέμβαση ευρωπαϊκών δυνάμεων και κυβερνήσεων στο ελληνικό πολιτικό στερέωμα.

Ο αστικός αυτός «ριζοσπαστισμός» εμπεριείχε την ευρωπαϊκή προοπτική, εμπεριείχε επίσης τον πατροπαράδοτο τρόμο της αστικής τάξης για το μαζικό, λαϊκό κοινωνικό κίνημα και την απέχθεια για την εργατική τάξη. Ηταν αστικός, και την εγκατάσταση ενός ισχυρού αστικού καθεστώτος επιθυμούσε.

Οταν αυτός ο κοινωνικός και πολιτικός χώρος εδραιώθηκε στην εξουσία, μετά το 1974, οδήγησε τη χώρα και το λαό μας στο Μάαστριχτ, στη Νίκαια, στη Λισαβόνα ή -στα καθ' ημάς, στην εκπαίδευση- στην Μπολόνια. Από εκεί γεννήθηκαν τα Μνημόνια ή ο «πανεπιστημιακός» 4009.

Στην πορεία η μεταπολίτευση δεν άλλαξε καμία από τις κοινωνικές σταθερές της αστικής πολιτικής. Ο αντεργατικός τόνος κυριάρχησε σταθερά στις πολιτικές της, όπως και η ποικιλόμορφη μεταφορά πόρων από το χώρο της «εξαρτημένης εργασίας» στον αντίστοιχο των μονοπωλιακών επιχειρήσεων και των κερδών τους. Η «δημοκρατική» μεταπολίτευση πάντοτε είχε πλήρη επίγνωση της ανομολόγητης αντι-λαϊκής πολιτικής της και γι' αυτό προίκισε το κράτος με τους πλέον εντυπωσιακούς μηχανισμούς καταστολής που είχε ποτέ γνωρίσει αυτή η χώρα.

Τα φαινόμενα που αντιμετωπίζουμε, οι πολιτικές που ασκούνται, δεν διαφέρουν ποιοτικά από εκείνες που εφαρμόστηκαν ακόμα και στις πιο «φιλολαϊκές στιγμές» της μεταπολίτευσης. Είναι οι ίδιες. Απλούστατα η καπιταλιστική κρίση και η ένταση των ενδο-καπιταλιστικών ανταγωνισμών, επιτάγχυναν τους ρυθμούς εφαρμογής αυτών των σταθερών επιδιώξεων και σχεδίων.

Η κρίση δεν είναι κρίση «αξιών», όπως και δεν είναι κρίση επιμέρους μηχανισμών του καπιταλιστικού συστήματος. Δεν αντιμετωπίζεται με «ρυθμίσεις», ούτε με «εξαγνισμούς». Δεν μπορεί να επιτευχθεί «αναδιανομή του εισοδήματος» μέσα στο καπιταλιστικό πλαίσιο. Η επαπειλούμενη «πτώχευση της χώρας» απλά αποκρύπτει την πτώχευση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων μέσα από την αδυσώπητη λεηλασία του μόχθου τους και των όσων απέκτησαν από αυτόν. Η ύφεση της «εθνικής οικονομίας» αφορά βασικά τη δραματική συρρίκνωση των «αμοιβών της εξαρτημένης εργασίας» τόσο σε απόλυτους αριθμούς, όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Μέσα στην καπιταλιστική κρίση η «διάσωση της δημοκρατίας» δεν μπορεί να γίνει ούτε με επίκληση στις «ιστορικές και πολιτικές αξίες» (της Ευρώπης), ούτε με «αποκατάσταση του νοήματος των λέξεων», ούτε με αναφορές στις «θεμελιώδεις αρχές της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας... Σε ένα φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολίτευμα». Αυτό που αρνούνται να δούνε και να αποδεκτούν οι συντάκτες του κειμένου είναι ότι η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από άγνωστα κέντρα εκτροπών, από όποια «ηθική διαφθορά» ή από την όποια «αλλοίωση του νοήματος των λέξεων». Η ίδια η αστική τάξη απειλεί σήμερα τη δημοκρατία: Στη φάση του μονοπωλιακού καπιταλισμού δεν έχει ανάγκη τη δημοκρατία.

Οι κοινωνικές τάξεις, θυμίζουμε, είναι ιδιαίτερα δημιουργικές και -με τον τρόπο τους «φιλελεύθερες»- την περίοδο της κοινωνικής και πολιτικής τους ανόδου, τότε που χρειάζονται ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες για να διασφαλίσουν την εξουσία τους. Αντίθετα, είναι ιδιαίτερα καταστροφικές και ανελεύθερες στην περίοδο της πτώσης τους, τότε που ο τρόπος παραγωγής πάνω στον οποίο στηρίζονται, ο καπιταλισμός σήμερα, βυθίζεται σε διαδοχικές κρίσεις, από τις οποίες προσπαθεί να συνέλθει μεταφέροντας το βάρος των αδιεξόδων του στα εργατικά, τα λαϊκά στρώματα. Για να το πετύχει αυτό, η αστική τάξη, προσφεύγει στον καταναγκασμό, στην καταπίεση, ξεχνώντας όλες τις ωραίες λέξεις πάνω στις οποίες σε παλαιότερους καιρούς θεμελίωσε την εξουσία της.

Σήμερα η προάσπιση της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των ανθρώπων, η ισότητα, η δικαιοσύνη και η αλληλεγγύη, δεν μπορεί παρά να είναι υπόθεση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων.

Οι διανοούμενοι, όσοι από αυτούς αντιλαμβάνονται τα προσερχόμενα και τους κινδύνους των καιρών, οφείλουν να σταθούν στο πλευρό της εργατικής τάξης, να συμπορευθούν μαζί της στους πολιτικούς και κοινωνικούς της αγώνες. Είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα προασπίσουν την παράδοση του ανθρωπισμού, της οποίας θεματοφύλακες θέλουν να είναι.

Ο Γ. Λεοντιάδης είναι ιστορικός - συγγραφέας και ο Γ. Μαργαρίτης είναι καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Ο λογικός πυρήνας

Κάτω από τη σκόνη και τον ορυμαγδό των καθημερινών κομματικών προστριβών και των προσωπικών αντεγκλήσεων, κάτω από τα πάθη και τα σκληρά λόγια, κάτω από την επιμονή της διαίρεσης παρά τις αφηρημένες εκκλήσεις για ενότητα, κρύβεται ακέραιος και ανέπαφος ο λογικός πυρήνας που έφερε και πάλι στην επιφάνεια της συνειδητής αντίληψης της ιστορίας το χάος της μετάβασης.

Ο λογικός αυτός πυρήνας, το πραγματικό επίδικο των ανταγωνισμών μέσα στη λεγόμενη "αριστερά", δεν είναι ούτε το "ευρώ ή δραχμή", ούτε το "Ελλάδα ή Ευρώπη", ούτε κανένα αφηρημένο και υπεκφεύγον "εμείς ή αυτοί".

Ο λογικός πυρήνας αφορά την εκ νέου ανάγκη απόφασης απέναντι στο ερώτημα: είναι ή όχι εφικτό για την εργατική τάξη να επιστρέψει στο προσκήνιο της ιστορίας, να αποτελέσει "κοσμοϊστορική" τάξη, να ηγηθεί της διαδικασίας του κοινωνικού μετασχηματισμού; 

Αυτοί που το πιστεύουν απορρίπτουν κάθε λογική πρώιμων "συμμαχιών" που είναι εξ ορισμού συμβόλαια υποταγής της εργατικής τάξης στην ιδεολογία και τις πολιτικές και διαρθρωτικές προτεραιότητες μιας "αναμορφωμένης" αστικής τάξης που θα έχει απεμπολήσει τις "ακρότητες"· υποταγής επίσης στο κράτος ως τελικό ορίζοντα της κοινωνικής ύπαρξης, που απλώς "εξευμενίζεται" από τις κοινωνικές πιέσεις και γίνεται ξανά "έλλογο" και προστατευτικό απέναντι στην κοινωνική πλειοψηφία.

Αυτοί που δεν το πιστεύουν, δηλαδή αυτοί που πιστεύουν ότι η "εργατική τάξη" ανήκει στο μαυσωλείο της ιστορίας και έχει τελεσίδικα ξεπεραστεί από αυτή, αναζητούν με κάθε τρόπο ακριβώς αυτές τις συμμαχίες που οι πρώτοι απορρίπτουν, εργάζονται για να πετύχουν "συναρθρώσεις" μεταξύ της εργατικής τάξης και των αστικών στρωμάτων, βλέπουν την αυτονόμηση του εργατικού αγώνα και των εργατικών αιτημάτων με όρους αυτοκαταστροφής, προσπαθούν να περισώσουν μια ενότητα που θα προστατεύσει αφενός την "διευρυμένου" χαρακτήρα αστική ηγεμονία και αφετέρου το κράτος και την πολιτικο-οικονομική "ομαλότητα" που απειλείται.

Οι πρώτοι πιστεύουν ότι η "τάξη καθαυτή" μπορεί υπό συνθήκες συνολικής οικονομικής κρίσης να ξαναδιεκδικήσει το δικαίωμα να γίνει επίσης "τάξη για τον εαυτό της."

Οι δεύτεροι πιστεύουν ότι είναι οριστικά ανέφικτο να ξαναγίνει η εργατική τάξη "τάξη για τον εαυτό της". Πιστεύουν ότι το καλύτερο στο οποίο μπορεί να ελπίζει είναι μια συμφέρουσα για την ίδια συμμαχία με τμήματα της μοναδικής τάξης που έχει απομείνει ως ιστορικός δράστης -- της αστικής, με όλες της τις φαινομενικά ατέρμονες εσωτερικές διαφοροποιήσεις και αποχρώσεις.

Αυτός, και κανένας άλλος, είναι ο πραγματικός λόγος της "διαίρεσης της αριστεράς." Κι επειδή είναι έλλογος λόγος διαίρεσης, επειδή δηλαδή δεν αφορά προσωπικά καπρίτσια, πείσματα, παρεξηγήσεις, κλπ, αλλά μια πραγματικά χασματική αντίληψη της ίδιας της ιστορίας ως διαδικασίας --για τους πρώτους η ιστορία δεν είναι μια γραμμική ευθεία όπου είναι αδύνατη η επανάληψη, για τους δεύτερους είναι-- το καθήκον της έλλογης σκέψης είναι να τον ταυτοποιήσει και όχι να τον συγκαλύψει, και κατόπιν, αφού τον έχει αναδείξει και επισημάνει τη σημασία του, να πάρει θέση με τη μία ή την άλλη πλευρά της διαίρεσης.

Κάτω απ' τον θόρυβο της καθημερινής τριβής και των συγκρούσεων, η λογική της ιστορίας εκδηλώνει τη θέλησή της να πραγματωθεί στη συνείδηση των ανθρώπων, να βρει τους δράστες και τους φορείς των συγκρούσεων μέσα απ' τις οποίες θα εκδιπλώσει το νόημά της -- το οποίο ξεφεύγει από όλους ανεξαιρέτως, αναπόφευκτα και δομικά. Δρούμε ιστορικά στον βαθμό που δρούμε ανθρώπινα. Δρούμε ανθρώπινα στον βαθμό που μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα τα διακυβεύματα της δράσης μας (γιατί αλλιώς θα δρούσαμε σαν ζώα), δρούμε ανθρώπινα στον βαθμό που είμαστε τυφλοί για αυτά τα διακυβεύματα (γιατί αλλιώς θα δρούσαμε σαν Θεοί). Η ιστορική ή ανθρώπινη δράση (οι όροι είναι στην πραγματικότητα συνώνυμοι, γιατί μόνο για τους ανθρώπους έχει νόημα η "ιστορία", που είναι άνευ νοήματος για τα ζώα και τους Θεούς) είναι το αποτέλεσμα μιας αναπόδραστης διαλεκτικής της τυφλότητας και της ενόρασης. 

Κι αυτός είναι ένας θεμελιώδης λόγος, ο πιο θεμελιώδης λόγος, για τον οποίο δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει "επιστημονικός" σοσιαλισμός. Η λογική, που δεν είναι το ίδιο πράγμα με κάποια εξιδανικευμένα παντοδύναμη "επιστήμη", γνωρίζει πως είναι λογική, γνωρίζει τον εαυτό της ως λογική, επειδή γνωρίζει επίσης και τα όριά της, την τυφλότητα την οποία κουβαλά αναπόδραστα· κι επειδή, ταυτόχρονα, δεν εγκαταλείπεται σ' αυτή την τυφλότητα, επειδή μάχεται αιώνια ενάντια στην τυφλότητά της, και επειδή μέσα απ' τον ηρωισμό αυτής της μάχης εξασφαλίζει ό,τι μπορεί να λογιστεί ως "γνώση" για την ανθρωπότητα.

Παραφθορές (Dies Brumalis)

Στη μεταπολίτευση, ο πολιτικός λόγος κατασκεύασε το νέο ιστορικό κοσμοείδωλο που συναρμολόγησε τα πρόσφατα αλλά και τα παλαιότερα γεγονότα του ελληνικού κινήματος με μια επιλεκτική ανάγνωση της ιστορίας. Έτσι τονίστηκε από τη δεκαετία ΄40-΄50 η μεγάλη λαϊκή συστράτευση με το ΕΑΜ, ενώ οι ταξικές συγκρούσεις, που οδήγησαν στον εμφύλιο, αποδόθηκαν απλώς στην κακοδαιμονία μας και τον ξένο παράγοντα. Αναδείχτηκε ο ανένδοτος για την υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας κι όχι οι ήττες της πολιτικής έκφρασης της αριστεράς, της ΕΔΑ, η αντίσταση κι όχι η απουσία της επί δικτατορίας. Μιλάγαμε γενικά για τον αντάρτη κι όχι για τον οργανωμένο στο κόμμα, για τον καπετάνιο κι όχι για το κομμουνιστικό κόμμα που τους οργάνωνε, τον λαό κι όχι τις συγκεκριμένες λαϊκές οργανώσεις. Χρησιμοποιώντας τις αναλυτικές κατηγορίες λαό/εξουσία ισοπεδώναμε συγκεκριμένες τάξεις και στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, εξαφανίζοντας την πάλη τους και την ιστορικότητά τους. Σ΄ όλη τη μεταπολίτευση έγινε προσπάθεια να οικοδομηθεί η πίστη στη διαχρονικότητα του κοσμοειδώλου ενός λαού, του ελληνικού, πέρα από ταξικούς διαχωρισμούς, που αφουγκράζεται, που παλεύει, που αντιστέκεται παντού και πάντα.

Κι είναι αυτή η εικόνα μας που ακόμα πιστεύουμε, πέρα από ταξικές συγκρούσεις η κοινωνικοοικονομικά συμφέροντα. Γι’ αυτό και σ’ αυτή την κρίση τείνει να χρησιμοποιηθεί ως βασικό εργαλείο κατανόησής της η κατηγορία του εθνικού, που τείνει να πάρει τη μορφή σύγκρουσης Γερμανίας – Ελλάδας. Οι συγκεκριμένες αντιφάσεις των ετερόκλητων ταξικά στοιχείων που θίγονται από το μνημόνιο παρακάμπτονται. Και ούτε λόγος να γίνεται για τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, σ’ όλη την Ευρώπη, που θεωρώντας πως κάθε πολιτική εξουσία δυνάμει αντιστρατεύεται την ελευθερία δράσης του κεφαλαίου επεδίωξαν και πέτυχαν μια ενοποίηση στα μέτρα των κυρίαρχων οικονομικών κέντρων τα οποία υπηρετούν, δηλαδή μια οικονομική ενοποίηση στο επίπεδο της αγοράς με ανύπαρκτη ταυτόχρονα την πολιτική εξουσία που θα μπορούσε να ελέγξει ακόμα και στα πλαίσια ενός αστικού καθεστώτος.

Συγχρόνως όμως αυτή η απελευθερωμένη άγρια, ανταγωνιστική αστική κοινωνία παράγει αυτές τις αντιθέσεις με τέτοια οξύτητα, που μπορεί να επανατροφοδοτήσουν τον αγώνα της Αριστεράς και μάλιστα της κομμουνιστικής. Στις στιγμές που οι κοινωνικές συγκρούσεις τείνουν προς την οξύτερη έκφρασή τους η συσπείρωση μεγάλων λαϊκών στρωμάτων με την Αριστερά έρχεται να οπλίσει και να δώσει το ιδεολογικό πρότυπο και το ιστορικό υπόβαθρο του πολιτικού τους αγώνα. Κι είναι αυτό που φοβίζει την κυρίαρχη εξουσία.

Μια εικοσαετία τώρα επιστρατεύτηκαν διανόηση και πολιτική για να υποστηρίξουν το τέλος των ιδεολογιών και για να αναδείξουν το καπιταλιστικό σύστημα ως το καλύτερο δυνατό που θα μπορούσε να υπάρξει. Και συνεχίζουν να το υποστηρίζουν, έχοντας την απαίτηση να το πιστεύουμε ακόμα και τώρα.

Κι εμείς, η πλειοψηφία των υποτελών τάξεων, παραπλανημένοι και οργισμένοι ψάχνουμε να δώσουμε μορφή στις κραυγές μας αναζητώντας ηγεσία και πολιτική έκφραση. Ακόμα συνεχίζουμε να δεχόμαστε το κοσμοείδωλο που μας προσφέρουν από πάνω για να δούμε τον εαυτό μας, στην καλύτερη περίπτωση καμωμένο από λαϊκές προσδοκίες … παλιάς κοπής και αιτήματα για συγκρούσεις άλλων εποχών, φιλοτεχνημένο όμως με βάση τις πολιτικές και κοινωνικές ανάγκες ηγετικών ομάδων που τα συμφέροντά τους ταυτίζονται μ’ αυτών των κυρίαρχων οικονομικών τάξεων και τους υπηρετούν. Τριάντα χρόνια με κραυγές και συνθήματα, με επείσακτες ιδεολογίες που αντιπροσώπευαν τα πνεύμα της ευκολίας, που βιώνονταν ως βασική αρετή, ... ξεχαστήκαμε και μοιάσαμε στο παραφθαρμένο είδωλό μας. Παρασυρθήκαμε από ένα χείμαρρο βουλιμίας προς πάσα κατεύθυνση. Τα μεγάλα και τα μικρά συμφέροντα καταβρόχθιζαν και καταβροχθίζουν τον τόπο και τους ανθρώπους και συνεχίζουν να το κάνουν, ενώ η διανόηση και η πολιτική με το λόγο τους συνεχίζουν ακόμα να σπάνε τα ρεκόρ της ασημαντολογίας.

Σ΄ αυτό το κοσμοείδωλο βρίσκει τη θέση του και ο εκατομμυριούχος βουλευτής που σύσσωμο το πολιτικό σώμα αναζητεί, θέλοντας να αντιμετωπίσει την περίπτωσή του σχεδόν σαν εξαίρεση, σαν κάτι το απροσδόκητο στην … άγια τάξη των πολιτικών πραγμάτων. Με κάτι τέτοιες ανάλογες περιπτώσεις θέλουν να αναπαραστήσουν έναν κόσμο δήθεν σε αταξία, που οι αντιθέσεις του οφείλονται σε ατομικές επιλογές και δράσεις, τις οποίες το κυρίαρχο σύστημα μπορεί να τιθασεύσει. Η περιπτωσιολογία παραμένει ασημαντότητα όταν δεν συνδέεται με τα γενεσιουργά αίτιά της, που είναι το ίδιο το πολιτικοοικονομικό σύστημα, το οποίο μένει στο απυρόβλητο.

Σ΄ αυτό το κοσμοείδωλο βρίσκουν τη θέση τους και οι δυο περιπτώσεις που το ΒΗΜΑ της Κυριακής ανέδειξε σε ένα δισέλιδο, η επιστολή του Αλ. Χαλβατζή, για τις εσωτερικές λειτουργίες του ΚΚΕ, και η επίσκεψη της Χρυσής Αυγής στη χαλυβουργία. Εδώ έχουμε το αντίστροφο σκεπτικό. Δυο περιπτώσεις που χρησιμοποιούνται για να απαξιωθούν εμμέσως πλην σαφώς ένα κόμμα κι ένας αγώνας απεργιακός. Από το μέρος στο όλον με λογικά άλματα και χάσματα.

Ο φόβος έχει εισβάλλει και στις τάξεις των ντόπιων κυρίαρχων τάξεων, μήπως και η αντίπαλη θεωρία, ιδεολογία και πράξη, που ανοίγει προοπτικές ανατροπής των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, οργανώσει λαϊκές τάξεις και στρώματα και διαμορφώσει ταξικές συνειδήσεις και ένα πολιτικό υποκείμενο ισοδύναμα αντίπαλό τους. Κι αν περισσότερο φαίνεται να στρέφονται τα πυρά ενάντια στο ΚΚΕ ίσως να συμβαίνει γιατί είναι αυτό που με την οργάνωσή του μπορεί να καταστήσει τις ιδέες του υλική δύναμη και να γίνει το αντίπαλο δέος του αστικού μπλοκ εξουσίας.

Πηγή: Dies Brumalis

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

"Διαμεσολάβηση": Marx, Hegel, Charlie Chaplin

Ο κυρίαρχος [στον Χέγκελ] λοιπόν έπρεπε να είναι ο ενδιάμεσος όρος στο νομοθετικό σώμα ανάμεσα στην εκτελεστική εξουσία και τη Συνέλευση των τάξεων· αλλά φυσικά, η εκτελεστική εξουσία είναι ο ενδιάμεσος όρος ανάμεσα στον κυρίαρχο και στη Συνέλευση των τάξεων, και η Συνέλευση των τάξεων [είναι ο ενδιάμεσος όρος] ανάμεσα σ' αυτόν και την πολιτική κοινωνία. Πώς γίνεται [ο κυρίαρχος] να διαμεσολαβεί ανάμεσα σε αυτό που ο ίδιος χρειάζεται ως ενδιάμεσο όρο, αν είναι να αποφύγει η δική του ύπαρξη να γίνει μονόπλευρο άκρο; Γίνεται προφανής τώρα ο απόλυτος παραλογισμός αυτών των άκρων, τα οποία παίζουν αδιάκριτα μια τον ρόλο του άκρου και μια τον ρόλο του ενδιάμεσου όρου. Είναι σαν Ιανοί με διπρόσωπα κεφάλια, που τώρα δείχνονται από μπροστά και τώρα από πίσω, με διαφορετικό χαρακτήρα κι απ' τις δυο πλευρές. Αυτό που πρώτα είχε το ρόλο του ενδιάμεσου όρου μεταξύ δύο άκρων ανακύπτει το ίδιο ως άκρο· και το άλλο απ' τα δύο άκρα, που μόλις πριν διαμεσολαβούνταν από αυτό, τώρα παρεμβαίνει ως άκρο (λόγω της διαφοροποίησής του απ' το άλλο άκρο) ανάμεσα στο άκρο του και τον ενδιάμεσό του όρο. Πρόκειται για ένα είδος εταιρίας αμοιβαίας συμφιλίωσης. Είναι σαν κάποιος να έμπαινε ανάμεσα σε δύο αντιπάλους, μόνο και μόνο για να σφηνωθεί ένας από αυτούς ανάμεσα στον διαμεσολαβητή και τον άλλο αντίπαλο. Είναι σαν εκείνη την ιστορία για το ανδρόγυνο που καβγάδιζε και τον γιατρό που ήθελε να παίξει τον μεσολαβητή ανάμεσά τους, όπου η γυναίκα χρειάστηκε σύντομα να μεσολαβήσει ανάμεσα στο γιατρό και τον άντρα της, και μετά ο άντρας της [να κάνει το ίδιο] ανάμεσα στη γυναίκα του και τον γιατρό. Είναι σαν το λιοντάρι στο Όνειρο θερινής νυχτός που αναφωνεί: "Είμαι το λιοντάρι, και δεν είμαι το λιοντάρι, αλλά ο Snug." Έτσι κι εδώ, κάθε άκρο είναι μερικές φορές το λιοντάρι της αντίθεσης και κάποιες άλλες ο Snug της διαμεσολάβησης. Όταν το ένα άκρο αναφωνεί: "Τώρα είμαι ο ενδιάμεσος όρος", τότε τα άλλα δύο δεν μπορούν να το ακουμπήσουν, αλλά μάλλον προσπαθούν να χτυπήσουν αυτό που ήταν μόλις πριν το άκρο. Όπως γίνεται προφανές, πρόκειται για μια εταιρία που είναι κατά βάθος εριστική αλλά φοβάται τις μελανιές υπερβολικά πολύ για να εμπλακεί ποτέ στ' αλήθεια σε καβγά. Οι δυο που θέλουν να μαλώσουν τα κανονίζουν έτσι ώστε ο τρίτος που μπαίνει ανάμεσά τους να φάει το ξύλο, αλλά αμέσως ένας απ' τους [προηγούμενους] δυο εμφανίζεται ως ο τρίτος, και εξαιτίας όλης αυτής της επιφυλακτικότητας, δεν το παίρνουν ποτέ τους απόφαση. Βρίσκουμε αυτό το σύστημα διαμεσολάβησης στην πράξη επίσης όταν ο ίδιος άνθρωπος που θέλει να δείρει έναν αντίπαλο πρέπει ταυτόχρονα να τον προστατέψει από το ξύλο των άλλων αντιπάλων, και επειδή έχει διπλή στόχευση δεν καταφέρνει ποτέ να κάνει αυτό που θέλει ο ίδιος. Είναι εκπληκτικό πως ο Χέγκελ, που ανάγει αυτόν τον παραλογισμό περί διαμεσολάβησης στην αφηρημένη του λογική και άρα καθαρή και μη αναγώγιμη έκφραση, την ονομάζει την ίδια στιγμή θεωρησιακό μυστήριο της λογικής, λογική σχέση, λογικό συλλογισμό.

Karl Marx, Κριτική στη "Φιλοσοφία του δικαίου" του Χέγκελ

Antonio Gramsci-Φιλοσοφία και "κοινός νους"

Χρειάζεται να καταστρέψουμε την πολύ διαδεδομένη προκατάληψη πως η φιλοσοφία είναι κάτι το πολύ δύσκολο επειδή αυτή είναι η ιδιαίτερη διανοητική δραστηριότητα μια καθορισμένης κατηγορίας ειδικών επιστημόνων ή επαγγελματιών και συστηματικών φιλοσόφων.

Συνεπώς κατ΄αρχάς χρειάζεται να δείξουμε ότι όλοι οι άνθρωποι ειναι «φιλόσοφοι», ορίζοντας τα όρια και τα χαρακτηριστικά αυτής της «αυθόρμητης φιλοσοφίας», που ιδιάζει σε «όλο τον κόσμο», δηλαδή της φιλοσοφίας που περιέχεται:

1) Στην ίδια τη γλώσσα, που είναι ένα σύνολο καθορισμένων ιδεών και εννοιών και όχι απλά και μόνο ένα σύνολο λέξεων γραμματολογικά κενών από περιεχόμενο
2) Στον κοινό νου και στην ευθυκρισία
3) Στη θρησκεία του λαού και ακόμη σε ολόκληρο το σύστημα πίστεων, δεισιδαιμονιών, γνωμών, τρόπων αντίληψης των πραγμάτων και τρόπων δράσης που συναντάμε σε εκείνο που γενικά ονομάζεται «φολκλόρ»

Έχοντας δείξει ότι όλοι είναι φιλόσοφοι, με τον τρόπο τους έστω, αφού ακόμη και στην πιο μικρή εκδήλωση οποιασδήποτε διανοητικής δραστηριότητας, στη «γλώσσα», περιέχεται μια καθορισμένη κοσμοαντίληψη, περνάμε στο δεύτερο σημείο, στο σημείο της κριτικής και της συνειδητότητας, δηλαδή στο ζήτημα:

- Είναι προτιμότερο να «σκεφτόμαστε» χωρίς κριτική συνείδηση, διαλυμένα και περιστασιακά, δηλαδή να «μετέχουμε» σε μια κοσμοαντίληψη «επιβεβλημένη» μηχανικά από το εξωτερικό περιβάλλον, δηλαδή από κάποια από τις τόσες κοινωνικές ομάδες όπου κάθε άνθρωπος αυτόματα εντάσσεται αμέσως με την είσοδό του στον συνειδητό κόσμο (και που μπορεί να είναι το χωριό του ή η επαρχία του, μπορεί να προέρχεται από την ενορία του ή τη «διανοητική δραστηριότητα» του εφημέριου ή του πατριαρχικού γέρου που η «σοφία» τους υπαγορεύει νομο, από τη γυναικούλα που κληρονόμησε την πολυμάθεια των μαγισσών ή από τον διανοουμενίσκο που πνίγηκε στη βλακεία του και την αδυναμία του να δράσει)
ή
- Είναι προτιμότερο να επεξεργαζόμαστε τη δική μας κοσμοαντίληψη συνειδητά και κριτικά και ύστερα, σε σύνδεση με αυτή τη συνεχή κίνηση του μυαλού μας, να επιλέγουμε τη δική μας σφαίρα δραστηριότητας, να μετέχουμε ενεργητικά στη δημιουργία της ανθρώπινης ιστορίας, να καθοδηγούμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας και να μην δεχόμαστε από τα έξω, παθητικά και χωρίς αντίσταση, τον καθορισμό της προσωπικότητας μας;

Σημείωση 1
Χάρη στην κοσμοαντίληψή μας ανήκουμε πάντα σε ένα καθορισμένο σύνολο, και ακριβώς σε εκείνο όπου όλα τα κοινωνικά στοιχεία συμμερίζονται ένα όμοιο τρόπο σκέψης και δράσης με εμάς. Είμαστε κονφορμιστές κάποιου κονφορμισμού, είμαστε πάντα άνθρωποι – μάζα ή άνθρωποι – συλλογικοί. Το ζήτημα είναι αυτό: ποιου ιστορικού τύπου είναι ο κονφορμισμός, ο άνθρωπος – μάζα σε ποιο κονφορμισμό μετέχει; Όταν η κοσμοαντίληψη δεν είναι κριτική και συνεκτική, αλλά περιστασιακή και διαλυμένη, ανήκουμε ταυτόχρονα σε πολλαπλούς ανθρώπους – μάζα, η προσωπικότητα μας διαμορφώνεται ιδιόμορφα: βρίσκονται σε αυτή στοιχεία από τον άνθρωπο των σπηλαίων και αρχές της πιο σύγχρονης και προχωρημένης επιστήμης, στενά τοπικιστικές προκαταλήψεις όλων των περασμένων ιστορικών φάσεων και η διαίσθηση μιας μελλοντικής φιλοσοφίας που θα ταιριάζει στο ανθρώπινο γένος ενοποιημένο σε παγκόσμια κλίμακα.

Να υποβάλουμε σε κριτική την κοσμοαντίληψη μας σημαίνει λοιπόν να την καθιστούμε ενιαία και συνεκτική και να την προάγουμε μέχρι το σημείο που έχει φτάσει η πιο προχωρημένη παγκόσμια σκέψη. Σημαίνει ακόμη να υποβάλλουμε σε κριτική και ολόκληρη τη μέχρι σήμερα φιλοσοφία, εφόσον αυτή έχει αφήσει παγιωμένες δομές στη λαϊκή φιλοσοφία. Η κριτική επεξεργασία αρχίζει με τη συνείδηση αυτού που πραγματικά είμαστε, δηλαδή ένα "γνώθι σαυτόν», ως προϊόν της μέχρι τώρα ιστορικής εξέλιξης που έχει αφήσει σε εσένα τον ίδιο άπειρα ίχνη αποδεκτά χωρίς απογραφή. Χρειάζεται να κάνουμε αρχικά μια τέτοια απογραφή.

[...]

Σημείωση 4
Να δημιουργούμε μια νέα κουλτούρα δεν σημαίνει μονάχα να πραγματοποιούμε ατομικές «πρωτότυπες» ανακαλύψεις, σημαίνει ακόμα, ακριβώς να διαδίδουμε κριτικά ήδη ανακαλυμένες αλήθειες, «να τις κοινωνικοποιούμε», όπως θα λέγαμε, και συνεπώς να τις καθιστούμε βάση για πράξεις ζωτικές, στοιχείο συντονισμού και στοιχείο διανοητικής και ηθικής τάξης. Το να οδηγείται μια μάζα ανθρώπων να σκέφτεται με συνοχή και ενιαίο τρόπο τη συγκεκριμένη πραγματικότητα είναι «φιλοσοφικό» γεγονός, πολύ πιο σπουδαίο και «πρωτότυπο», τέτοιο που δεν είναι η ανακάλυψη μιας νέας αλήθειας από μια φιλοσοφική «μεγαλοφυϊα», αλήθεια που παραμένει ιδιοκτησία μικρών ομάδων διανοουμένων.

Συνάφεια ανάμεσα στον κοινό νου, τη θρησκεία και τη φιλοσοφία
Η φιλοσοφία είναι μια διανοητική τάξη, κάτι που δεν μπορεί να είναι ούτε η θρησκεία ούτε ο κοινός νους. Να δούμε ότι, στην πραγματικότητα, ούτε θρησκεία και κοινός νους ταυτίζονται, αλλά η θρησκεία είναι ένα στοιχείο του διαλυμένου κοινού νου. Τέλος, «κοινός νους» είναι όνομα συλλογικό, όπως και «θρησκεία»: δεν υπάρχει ένας μοναδικός κοινός νους, γιατί και αυτός είναι ιστορικό προϊόν και γίγνεσθαι. Η φιλοσοφία είναι η κριτική και το ξεπέρασμα της θρησκείας και του κοινού νου και με αυτή την έννοια ταυτίζεται με την ¨ευθυκρισία» που αντιτάσσεται στον κοινό νου.

Σχέσεις ανάμεσα σε επιστήμη - θρησκεία – κοινό νου
Η θρησκεία και ο κοινός νους δεν μπορούν να θεμελιώσουν μια διανοητική τάξη επειδή δεν μπορούν να πετύχουν ενότητα και συνοχή ούτε στην ατομική συνειδηση, για να μη μιλήσουμε για τη συλλογική συνείδηση: δεν μπορούν «ελεύθερα» να αναχθούν σε ενότητα και συνοχή, γιατί «αυθαίρετα» αυτό θα μπορούσε να γίνει, όπως πράγματι συνέβη στο παρελθόν μέσα σε ορισμένα πλαίσια. Το πρόβλημα της θρησκείας νοούμενο όχι ως ομολογία πίστεως, αλλά με τη λαϊκή έννοια, ως ενότητα πίστης ανάμεσα σε μια κοσμοαντίληψη και έναν κανόνα ανάλογης συμπεριφοράς: αλλά γιατί να ονομάζουμε αυτή την ενότητα πίστης «θρησκεία» και να μην την ονομάζουμε «ιδεολογία» ή κυριολεκτικά «πολιτική»;

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει φιλοσοφία έτσι γενικά: υπάρχουν διάφορες φιλοσοφίες ή κοσμοαντιλήψεις και επιλέγουμε πάντα μια από αυτές. Πως γίνεται αυτή η επιλογή; Αυτή είναι ένα γεγονός απλά διανοητικό ή πιο πολύπλοκο; Και δεν συμβαίνει συχνά να υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στο διανοητικό γεγονός και τον κανόνα συμπεριφοράς; Ποια θα ήταν τότε η πραγματική κοσμοαντίληψη: εκείνη που βεβαιώνεται λογικά ως διανοητικό γεγονός ή εκείνη που προκύπτει από την πραγματική δραστηριότητα καθενός, που υπολανθάνει στη δράση του; Και αφού η δράση είναι πάντα πολιτική δράση, δεν μπορούμε να πούμε ότι η πραγματική φιλοσοφία του καθενός περιέχεται ολόκληρη στην πολιτική του;

Αυτή η αντίθεση ανάμεσα στη σκέψη και τη δράση, δηλαδή η συνύπαρξη δύο κοσμοαντιλήψεων, που η μια βεβαιώνεται στα λόγια και η άλλη εκφράζεται με έργα, δεν οφείλεται πάντα σε πλάνη.

Η πλάνη μπορεί να είναι ικανοποιητική εξήγηση για μερικά μεμονωμένα άτομα, ή ακόμη για κάπως ομοιογενείς ομάδες, δεν είναι όμως ικανοποιητική όταν η αντίθεση διαπιστώνεται στη ζωή πλατιών μαζών: τότε αυτό δεν μπορεί να είναι παρά η έκφραση βαθύτερων αντιθέσεων ιστορικοκοινωνικής τάξης.

Σημαίνει ότι μια κοινωνική ομάδα, που έχει μια δική της κοσμοαντίληψη, εμβρυακή έστω, - που εκδηλώνεται στη πράξη, και επομένως κάθε τόσο περιστασιακά, δηλαδή όταν αυτή η ομάδα κινείται ως οργανικό σύνολο – έχει πάρει για λόγους υποταγής και διανοητικής εξάρτησης, μια αντίληψη όχι δική της αλλά δανεική από μια άλλη ομάδα και αυτήν βεβαιώνει στα λόγια, και αυτήν επίσης πιστεύει ότι ακολουθεί, γιατί την ακολουθεί σε «καιρούς ομαλούς», δηλαδή όταν η συμπεριφορά δεν είναι ανεξάρτητη και αυτόνομη, αλλά ακριβώς εξαρτημένη και υποταγμένη.

Να λοιπόν που δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε τη φιλοσοφία από την πολιτική, και μάλιστα μπορούμε να δείξουμε ότι η επιλογή και η κριτική μιας κοσμοαντίληψης είναι και αυτή μια πολιτική πράξη.

[...]

Αντόνιο Γκράμσι
Τετράδια της φυλακής
«Ιστορικός Υλισμός»
Εκδ. Οδυσσέας

Πηγή: Disdaimona

Η Λογική της πανουργίας ΙΙ, ή, με ένα "Βήμα" ΠΟΛΛΑ τρυγώνια

Άρθρο που δημοσιεύεται στο Βήμα, 26/2/2012, σελίδα Α20 (αμέσως προηγούμενη του μετερνιχικού αριστουργήματος Χασαπόπουλου --και Ενωμένων Αριστεριστών του Διαδικτύου-- περί "σύγκλισης" ΠΑΜΕ-Χρυσής Αυγής).

Πολιτικά: Συντροφικά έκτροπα
Λάμπρος Σταυρόπουλος

"Πονοκέφαλο" προκαλεί εντός των τειχών του Περισσού η δημοσιοποίηση της μακροσκελούς επιστολής που είχε απευθύνει πριν από αρκετούς μήνες στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ και στην Επιτροπή Κομματικού Ελέγχου το πρώην κορυφαίο στέλεχος της ΚΝΕ και κατόπιν μέλος του Τμήματος Μαζικής Διαφώτισης κ. Αλ. Χαλβατζής (γιος του δημοφιλούς στελέχους του κόμματος και κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κ. Σπ. Χαλβατζή). Στην επιστολή αυτή, η οποία αποτέλεσε την αρχή του τέλους της κομματικής σταδιοδρομίας του κ. Χαλβατζή του νεότερου, καθώς λίγο καιρό αργότερα αποχώρησε από το ΚΚΕ, παρουσιάζεται η "ανησυχητική κατάσταση και πορεία του κόμματος και η τρομακτική προοπτική του."

"Οι λαθρεπιβάτες στο ΚΚΕ έγιναν τιμονιέρηδες": Σφοδρή κριτική από το πρώην στέλεχος κ. Αλ. Χαλβατζή
Κατηγορεί την ηγετική ομάδα για "μεθοδευμένη αλλοίωση των επαναστατικών χαρακτηριστικών" του κόμματος

Σταδιακή και ολοένα κλιμακούμενη, όπως περιγράφει χαρακτηριστικά, πολιτικοϊδεολογική και οργανωτική "εκτροπή" του ΚΚΕ από τις θεωρητικές και προγραμματικές θέσεις του και τις αρχές λειτουργίας του σε "σεχταριστική" κατεύθυνση καταγγέλει στην επιστολή του ο κ. Αλ. Χαλβατζής. Από το "στόχαστρό" του δεν βγαίνει ούτε η ίδια η γενική γραμματέας του κόμματος, κυρία Αλέκα Παπαρήγα, στην οποία αποδίδει "πρωταγωνιστικό" ρόλο στη "σοβαρή αλλοίωση των κομμουνιστικών και επαναστατικών χαρακτηριστικών του ΚΚΕ." 

Το κείμενο αυτό, το οποίο υπερβαίνει τις 11.000 λέξεις (!), δημοσιοποιήθηκε πριν από λίγες ημέρες στο προσωπικό ιστολόγιο του κ. Χαλβατζή.

Παραβίαση αρχών
Σύμφωνα με την κριτική που ασκεί στην ηγετική ομάδα του Περισσού, "όχι μόνο παλιότερες και σοβαρές (κομματικές) αποφάσεις και αναλύσεις έχουν τεχνηέντως παραγκωνιστεί και αντικατασταθεί από άλλες, αλλά και το ίδιο το πρόγραμμα και το καταστατικό του ΚΚΕ, τα οποία τυπικά δεν έχουν αλλάξει, καθημερινά ακυρώνονται έργω και λόγω." Όπως αναφέρει σχετικά, "υπάρχει απομάκρυνση από τη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού και τις παραδόσεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος."

Με ιδιαίτερα σκληρές φράσεις ο κ. Χαλβατζής περιγράφει στο κείμενό του ότι "τα τελευταία χρόνια με δόλια μέσα, με αυτό που αφειδώς προσάπτουν σε όποιον τους αντιστέκεται, δηλαδή με τον πιο βρώμικο φραξιονισμό, άνθρωποι που ιδεολογικά, πολιτικά και ηθικά ήταν (ή εξελίχθηκαν σε) λαθρεπιβάτες στο ΚΚΕ έχουν μετατραπεί σε τιμονιέρηδες και κουμανταδόρους."

"Εμπλοκή" Αλέκας
Από τα σφοδρά πυρά του πρώην στελέχους του κομματικού μηχανισμού δεν γλίτωσε ούτε η κυρία Παπαρήγα. Όπως αναφέρει, "η εκτροπή δεν είναι απλώς μια αυθόρμητη ιδεολογική-πολιτική παρέκκλιση", αλλά κατά την άποψή του "είναι πλέον βέβαιον ότι κινητήρια δύναμη της εκτροπής είναι η σχεδιασμένη και από χρόνια υλοποιούμενη μεθόδευση από κομμάτι της καθοδήγησης του κόμματος που αξιοποιεί αριστοτεχνικά ανωριμότητές του και την πίεση από τον αντίπαλο, κομμάτι της καθοδήγησης που από μειοψηφία κάποτε εξασφάλισε την πλειοψηφία.

"Είναι πλέον προφανές ότι υπήρχε ανεπίσημη γραμμή και σχέδιο παράλληλα με το επίσημο σχέδιο που προέκυπτε από τα Συνέδρια, την ΚΕ και το ΠΓ. Με βάση αυτό ζυμώθηκαν αντιλήψεις και εμπαιδώθηκαν πρακτικές, με πρακτικές δημιουργήθηκαν τετελεσμένα, ανατράπηκαν συσχετισμοί σε όργανα, απομακρύνθηκαν χρήσιμοι, ικανοί, συνεπείς και τίμιοι σύντροφοι," αναφέρει. Μάλιστα δεν διστάζει να υποστηρίξει ότι "σίγουρα υπάρχει όχι μόνο ευθύνη αλλά και πρωταγωνσιτική εμπλοκή στην εκτροπή της ΓΓ της ΚΕ Αλέκας Παπαρήγα, την οποία δυστυχώς και εγώ (όπως φαντάζομαι πολλοί άλλοι σύντροφοι) θεωρούσαν παλιότερα έναν βασικό εγγυητή της κομματικής λειτουργίας."

Η "αλλοίωση"
Ο κ. Χαλβατζής κατηγορεί την ηγεσία του ΚΚΕ για τη στάση της στο μαζικό κίνημα. Όπως πιστεύει, "υπάρχει μια διαρκής εξύμνηση της 'στρατηγικής', της 'γραμμής', της 'ιστορίας' του κόμματος και όρκοι για την υπεράσπισή τους, την ίδια ώρα που στα λόγια, στην καθημερινή πρακτική ή πλέον και σε ντοκουμέντα υπάρχει σταδιακά όχι μόνο απομάκρυνση αλλά και υπονόμευση που φτάνει να ανατρέπει στρατηγική, γραμμή και ιστορία." Κατά τη γνώμη του, "υπάρχει στις ιδεολογικές και πολιτικές αναλύσεις του ΚΚΕ διολίσθηση από το πρόγραμμα, από βασικά συνεδριακά ντοκουμέντα, από τους κλασικούς (του μαρξισμού), από τις παραδόσεις του ελληνικού και διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος."

Όπως υπογραμμίζει, σχετικά με την πολιτική του κόμματος στο μαζικό κίνημα, "το ΠΑΜΕ μετά από 12 χρόνια δεν έχει καμία ζωντανή λειτουργία και μάλιστα όχι μόνο για τις πλατύτερες μάζες, στις οποίες υποτίθεται ότι απευθύνεται, αλλά ούτε καν για την κομματική βάση." Μάλιστα σημειώνει ότι "βασική μέθοδος επικοινωνίας με τις μάζες έχει καταλήξει να είναι η κάθε 3-4 μέρες συνέντευξη Τύπου της ΓΓ του ΚΚΕ επί παντός επιστητού."

Τα "σκιάχτρα"
Ασκείται επίσης σφοδρή κριτική για "χειραγώγηση του κομματικού δυναμικού". "Οι όροι 'αντικομμουνισμός', ''οπορτουνισμός', 'προβοκάτσια', 'φραξιονισμός', ακούγονται διαρκώς" και "συνειδητά χρησιμοποιούνται ως σκιάχτρα: οποιαδήποτε άποψη δεν είναι αρεστή επιχειρείται να ταυτιστεί με μια 'κραγμένη' για το ΚΚΕ άποψη και τους πομπούς της", υποστηρίζει. "Υπάρχει νέα αντίληψη για την επαγρύπνηση: 'Είμαστε όλοι ύποπτοι'", συμπληρώνει, ενώ με αφορμή τις παραγκωνίσεις στελεχών που έχουν γίνει σταδιακά εδώ και χρόνια σε όλα τα επίπεδα του κόμματος ο κ. Χαλβατζής υπογραμμίζει: "Πολλοί σύντροφοι έμπειροι, με κριτήριο και ικανότητες, με δράση και ηθικό ανάστημα, με κύρος στο κόμμα και στις μάζες, δοκιμασμένοι σε δύσκολους καιρούς (παρανομία, διασπάσεις, ανατροπές) περιθωριοποιούνται ή και στιγματίζονται."

Η Λογική της πανουργίας, ή, μ' ένα "Βήμα" δυο τριγώνια


Νίκος Χασαπόπουλος

Η συνάντηση των άκρων:
Η ετερόκλητη συμμαχία της δραχμής και τα παιχνίδια του κ. Μιχαλολιάκου με τους απεργούς της Χαλυβουργίας

«Τον κ. Ρουμπινί δεν τον θεωρώ κερδοσκόπο, είναι ένας ικανός οικονομολόγος, είχε παρουσία στην ελληνική πολιτική, ήταν σύμβουλος της ελληνικής κυβέρνησης, λάτρης του καπιταλισμού». Ετσι αντιλαμβάνεται έναν επιφανή διανοούμενο του καπιταλιστικού συστήματος ένας από τους επιφανέστερους εκπροσώπους της σημερινής Αριστεράς, ο κ. Κ. Λαπαβίτσας. Συμφωνεί με τον κ. Ρουμπινί, τον αποκαλούμενο και «Dr Doom» ή «Δόκτορα της Απαισιοδοξίας», ότι η μόνη λύση είναι η ουσιαστική χρεοκοπία και η επιστροφή στη δραχμή. Την ίδια ώρα η «Χρυσή Αυγή» διά του προέδρου της κ. Ν. Μιχαλολιάκου δηλώνει ότι «δεν είναι αντι-ΚΚΕ», ότι το κόμμα του είναι αντικαπιταλιστικό, κατά της πλουτοκρατίας και κατά των διεθνών χρηματιστηρίων, θεωρώντας, όπως ο Μαρξ, ότι «το χρηματιστήριο είναι το πορνείο του καπιταλισμού». Και όλα αυτά με αφορμή την επίσκεψη της «Χρυσής Αυγής» στο προπύργιο των εργατικών διεκδικήσεων, στη Χαλυβουργία, όπου το μεγαλύτερο μέρος τών εδώ και μήνες δοκιμαζόμενων απεργών της στηρίζεται από το ΠΑΜΕ.

Η «άλωση» της Χαλυβουργίας από τη «Χρυσή Αυγή» και η συμπαράστασή της στους απεργούς προκάλεσαν την οργή του ΚΚΕ και του «Ριζοσπάστη» που έκαναν λόγο για «προβοκάτσια», ενώ σε πολλά αριστερίστικα μπλοκ άρχισε ένας ιδιότυπος διάλογος με το ερώτημα «αν η "Χρυσή Αυγή" βρίσκεται στο πλευρό των απεργών ή το ΠΑΜΕ στο πλευρό της "Χρυσής Αυγής"». Αυτό άναψε το φιτίλι για να ξεσπάσει καβγάς ανάμεσα στη «Χρυσή Αυγή» και στο ΚΚΕ.

Πόλεμος με ΚΚΕ
To σωματείο «Ενότητα» των εργαζομένων στη Χαλυβουργία εξέδωσε αμέσως ανακοίνωση και έκανε λόγο για «νέες μεθοδεύσεις σε βάρος του απεργιακού αγώνα, στις οποίες πρωτοστατεί η "Χρυσή Αυγή"». Ακολούθησε ο «Ριζοσπάστης» σημειώνοντας ότι «βρήκε ευκαιρία η "Χρυσή Αυγή" να στήσει προβοκάτσια σε βάρος του ΚΚΕ, του ταξικού εργατικού κινήματος και των απεργών της Ελληνικής Χαλυβουργίας, βάζοντας την προβιά του "προστάτη των εργαζομένων", που πήγε στο χαλυβουργείο του Ασπροπύργου για να δηλώσει τάχα συμπαράσταση. Νομίζει πως έτσι θα συσκοτίσει τον πραγματικό της ρόλο ως αντιδραστικής δύναμης κρούσης για την καταστολή του εργατικού κινήματος και στην προκειμένη περίπτωση ως μοχλού του Μάνεση για το χτύπημα των απεργών».

Εγινε στον Ασπρόπυργο από τους απεργούς κανονική υποδοχή στους «Χρυσαυγίτες», όπως τουλάχιστον ισχυρίζεται η «Χρυσή Αυγή». Μίλησε στους απεργούς το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου κ. Α. Κασιδιάρης, τους υποσχέθηκε συμπαράσταση και βοήθεια και στο τέλος, για να μην αμφισβητήσει κανείς την «επιχείρηση συμπαράστασης», την κινηματογράφησαν και την ανέβασαν στο Διαδίκτυο! «Δεν χαρίζουμε τους απεργούς στο ΚΚΕ» απαντά ο κ. Μιχαλολιάκος. Θεωρεί μάλιστα ότι η μόνη διαφορά που έχει το κόμμα του από το ΚΚΕ («σε θέματα εργατιάς») είναι ότι «το ΚΚΕ θέλει τους εργάτες χωρίς πατρίδα, ενώ εμείς θέλουμε μία πατρίδα χωρίς προλετάριους».

Ξεθωριάζουν τα όρια
Και όταν βεβαίως ο επικεφαλής της ακροδεξιάς παράταξης «Χρυσή Αυγή» κ. Μιχαλολιάκος δηλώνει υπερηφάνως ότι έστειλε τους «Χρυσαυγίτες στη Χαλυβουργία για να συμπαρασταθούν στους απεργούς του ΠΑΜΕ», τότε δίνεται τροφή για ερωτήματα του τύπου: «Υπάρχει ή όχι ένα είδος "συνάντησης των άκρων";».

Λίγες μόλις ημέρες μετά την απόφαση του Eurogroup για το PSI και για τη νέα δανειακή σύμβαση και βλέπεις ξαφνικά τους πολέμιους του καπιταλισμού να συμφωνούν με τους βασικούς εκφραστές του. Βλέπεις τη Χαλυβουργία, προπύργιο του κάθε απεργιακού αγώνα και της υπεράσπισης των συλλογικών συμβάσεων από το ΚΚΕ, να «αλώνεται» μέσα σε μία ημέρα από τους ακροδεξιούς της «Χρυσής Αυγής».

Τέτοια φαινόμενα αριστερών πρωτοβουλιών κατά του ευρώ που διασταυρώνονται με τις απόψεις κερδοσκόπων και του ξένου χρηματοπιστωτικού κατεστημένου και φαινόμενα υπεράσπισης του εργατικού δικαίου και παρατεταμένων απεργιακών κινητοποιήσεων από ακροδεξιούς σχηματισμούς δύσκολα μπορούν να κατανοηθούν.

Αλλά δεν είναι μόνο η «Χρυσή Αυγή» που θέλησε να συμπλεύσει με τους κομμουνιστές στην περίπτωση της Χαλυβουργίας, είναι και οι κήνσορες της Αριστεράς που εν ονόματι του αντιιμπεριαλισμού, του αντικαπιταλισμού θεωρούν προσφορότερη λύση όχι την παραμονή στο ευρώ, αλλά την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα.

Απρόσμενη συμφωνία
Αυτό πιστεύει και το διακηρύττει μήνες τώρα ο κ. Λαπαβίτσας, ο οποίος πριν από λίγες ημέρες συνάντησε τον κ. Ρουμπινί, που μήνες τώρα προβλέπει καταστροφή της χώρας, χρεοκοπία και επιστροφή στη δραχμή. Και να ήταν μονάχα αυτό; Ο επιφανής εκπρόσωπος της Αριστεράς αναφέρεται με τα καλύτερα λόγια στον κ. Ρουμπινί (που οι περισσότεροι λόγω των μαύρων προβλέψεών του, του έχουν προσάψει την προσωνυμία «Δόκτωρ Καταστροφή», κάτι όμως που δεν φαίνεται να ενοχλεί τον κ. Λαπαβίτσα.

«Είναι ένας ικανός οικονομολόγος, δεν τον θεωρώ κερδοσκόπο» επαναλαμβάνει ο κ. Λαπαβίτσας, ο οποίος ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον κ. Ρουμπινί επί δέκα λεπτά λίγο προτού αρχίσει ένα τηλεοπτικό οικονομικό πάνελ (που μεταδόθηκε και από το BBC). Τι είδους σύμπλευση είναι αυτή μόνον ο ίδιος μπορεί να εξηγήσει: «Δεν θεωρώ ότι υπάρχει συμμαχία των άκρων ανάμεσα σε εμένα και τον κ. Ρουμπινί. Δεν μου φάνηκε καθόλου ότι βρίσκεται στα άκρα. Είναι λάτρης του καπιταλισμού, αντιλαμβάνεται εύκολα ποιες πολιτικές θέτουν τον καπιταλισμό σε κίνδυνο. Συμφωνώ μαζί του ότι τα μέτρα που έχουν ληφθεί οδηγούν σε αδιέξοδο».

Η σύμπτωση απόψεων σε πολλά ζητήματα την οποία παραδέχεται ότι υπάρχει ο κ. Λαπαβίτσας, ένας οικονομολόγος από τον χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, με τον κ. Ρουμπινί, φέρνουν ίσως τα πάνω κάτω σε μια κατηγορία αταίριαστων στελεχών που θεωρούν καλύτερη λύση την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την επιστροφή στη δραχμή. Ο κ. Λαπαβίτσας όταν λέει ότι είναι «απολύτως καταστροφική η τρέχουσα πολιτική, ότι το ΑΕΠ θα συρρικνωθεί σημαντικά και το 2012, οδηγώντας σε σωρευτική απώλεια ίσως και 17% από το 2008» δεν λέει τίποτε διαφορετικό από τον επιφανή διανοούμενο του καπιταλιστικού συστήματος.

Και οι δύο θέλουν επιστροφή στη δραχμή και όσον αφορά την πολιτική που ακολουθείται, ο μεν κ. Ρουμπινί βάζει στην επερχόμενη κατ' αυτόν κοινωνική αναταραχή και τα... τανκ, ο δε κ. Λαπαβίτσας προτάσσει αντί των τανκ τον κίνδυνο να μη γίνουμε Αργεντινή και επιμένει ότι η πολιτική που ακολουθείται οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αδιέξοδο ή μάλλον σε έξοδο από την ευρωζώνη.

Πολιτικός αχταρμάς
Η ακραία έκφανση του καπιταλισμού, του χρηματοπιστωτικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου, φαίνεται, τουλάχιστον στην περίπτωση της Ελλάδας, να συμπίπτει με αριστερές αντιλήψεις και ιδέες. Και οι δύο συμφωνούν ότι πρέπει η χώρα να φύγει από το ευρώ. Θεωρούν ότι το 53,5% που τελικώς συμφωνήθηκε στο Eurogroup για το PSI δεν είναι αρκετό, ισχυρίζονται ότι η ύφεση που θα υπάρξει για άλλα πέντε χρόνια θα οδηγήσει σε πολιτική και κοινωνική αποσταθεροποίηση και ότι το πρόγραμμα 130 δισ. ευρώ δεν αποτελεί πακέτο διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, καθώς πρόκειται για δάνειο που κάποτε θα πρέπει να αποπληρωθεί.

Αριστερές, δεξιές, ακόμη και ακροδεξιές θεωρίες και πολιτικές εμφανίζονται τούτες τις δύσκολες ημέρες ως ένα συνονθύλευμα. Μόνον που αυτός ο πολιτικός αχταρμάς, οι αφύσικες συμμαχίες φαίνεται να δίνουν και μάχες καμιά φορά επικαλούμενες τη Δημοκρατία ώστε να μην εφαρμοσθεί και να μην αλλάξει τίποτε.

Οπως το ΚΚΕ, έτσι και ο κ. Μιχαλολιάκος, όπως λέει, δεν θέλει να φύγουμε από το ευρώ, όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά επειδή, όπως λέει, «κανείς δεν μας το χάρισε, το πληρώσαμε όλοι αρκετά ακριβά».


Πηγή: Το Βήμα της Κυριακής