Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Ανακοίνωση για την εκρηκτική κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας

Ανακοίνωση για την εκρηκτική κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας
Η ανασφάλεια Ελλήνων και μεταναστών που ζουν και εργάζονται στο κέντρο της Αθήνας εντείνεται από την καταστολή και τη δράση ακροδεξιών ομάδων.

Ανακοίνωση για την εκρηκτική κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας, τα πραγματικά αίτια και ποια είναι η διέξοδος που μπορεί να δοθεί, εξέδωσαν οι Κομματικές Οργανώσεις Α' Αθήνας του ΚΚΕ.

Ολόκληρη η ανακοίνωση έχει ως εξής:

«Η κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας είναι εκρηκτική.

Οσο η καπιταλιστική κρίση βαθαίνει, η επίθεση απέναντι στα λαϊκά δικαιώματα οξύνεται.

Καμία πλευρά της ζωής των λαϊκών οικογενειών δε μένει ανέγγιχτη. Μισθοί, συντάξεις, δικαιώματα θυσιάζονται στο βωμό των κερδών των μονοπωλίων.

Χιλιάδες είναι οι μικρές επιχειρήσεις που έχουν κλείσει και χιλιάδες ακόμα απειλούνται με λουκέτο.

Η εγκληματικότητα σημειώνει έξαρση, καθώς η ευρύτερη περιοχή έχει παραδοθεί στο έλεος της δράσης των κυκλωμάτων και των συμμοριών των ναρκωτικών, της πορνείας, της εκμετάλλευσης μεταναστών. Την κατάσταση αυτή θα επιδεινώσει το νέο νομοσχέδιο που προωθεί η τρικομματική κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ., μέσω του οποίου νομιμοποιούνται τα ναρκωτικά.

Η ανασφάλεια Ελλήνων και μεταναστών που ζουν και εργάζονται στο κέντρο και στις συνοικίες της Αθήνας εντείνεται και από τη δράση διαφόρων ακροδεξιών ομάδων που παριστάνοντας τους προστάτες της τάξης εισβάλλουν σε σπίτια και σε μαγαζιά για να την «επιβάλουν». Καλλιεργούν το μίσος και την αντιπαράθεση μεταξύ Ελλήνων και μεταναστών.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΑΣΟΚ, ΝΔ ΚΑΙ ΛΑ.Ο.Σ. ΕΧΟΥΝ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ.

Επέτρεψαν και ανέχθηκαν το στοίβαγμα μεταναστών υπό άθλιες συνθήκες σε συγκεκριμένες περιοχές. Ψήφισαν και στηρίζουν τη Συνθήκη Σέγκεν και τον Κανονισμό Δουβλίνο 2 που μετέτρεψαν τη χώρα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και εγκλωβισμού μεταναστών που είχαν προορισμό άλλες χώρες της ΕΕ. Στηρίζουν την πολιτική που οξύνει το μεταναστευτικό ζήτημα και τη συμμετοχή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Οδηγούν στην εξαθλίωση και στο λουκέτο χιλιάδες αυτοαπασχολούμενους εμπόρους που δεν μπορούν να αντέξουν την υπέρογκη φορολογία, τα χαράτσια, τα δυσβάσταχτα δημοτικά τέλη σε συνδυασμό με την πτώση της δουλειάς τους. Ο ανταγωνισμός στα πλαίσια της κρίσης δυναμώνει τις μεγάλες αλυσίδες και πολυεθνικές αφανίζοντας τους μικρομεσαίους ΕΒΕ. Στους ισχυρισμούς που χρησιμοποιούν για το παρεμπόριο και τους μικροπωλητές και τις επιπτώσεις του στην κίνηση των μαγαζιών, αποκρύπτουν ότι από πίσω τους υπάρχουν τεράστιες εισαγωγικές και μεταφορικές επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να ελεγχθούν αν υπήρχε η πολιτική βούληση, ότι οι ίδιοι στηρίζουν τη συνθήκη του Μάαστριχτ που θεμελιώνει την ελευθερία κυκλοφορίας των εμπορευμάτων που εισάγονται με τους κανονισμούς της ΕΕ.

Συνέβαλαν στη συσκότιση των αιτιών του προβλήματος παρουσιάζοντας τη μεγάλη συγκέντρωση μεταναστών ως την αιτία του προβλήματος της εγκληματικότητας. Αποκρύπτουν στο λαό ότι το οργανωμένο έγκλημα αποτελεί μια τεράστια οικονομική επιχείρηση με υπέρογκα κέρδη στο πλαίσιο της καπιταλιστικής οικονομίας. Ο παγκόσμιος τζίρος από τη διακίνηση και εμπορία ναρκωτικών το 2010 έφτασε τα 270 δισ. ευρώ, ο τζίρος των κυκλωμάτων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα από την πορνεία το 2010 έφτασε το 1 δισ. ευρώ.

Ετοιμάζουν τα χειρότερα για τα λαϊκά στρώματα
Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση λύση δεν είναι η ατομική δράση. Οσο η κατάσταση και να φαίνεται δύσκολη, είναι σίγουρο ότι αυτά που ετοιμάζουν για τα λαϊκά στρώματα θα είναι ακόμα σκληρότερα.

Η όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης θα έχει ως αποτέλεσμα να οξυνθούν τα προβλήματα που ζουν οι εργαζόμενοι και οι κάτοικοι του κέντρου. Η οργανωμένη εγκληματικότητα θα πάρει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, τα λουκέτα σε επιχειρήσεις θα αυξηθούν, η διακίνηση των ναρκωτικών μέσα στη νεολαία θα αυξηθεί.

Το καπιταλιστικό σύστημα θα κάνει ό,τι μπορεί για να σώσει τα θεμέλιά του, την εξουσία των μονοπωλίων. Αυτά δε θέλει να ταρακουνηθούν. Θα προβάλλει και θα αφήνει στο έλεος των κυκλωμάτων και των ναρκωτικών ολόκληρες περιοχές και συνοικίες του κέντρου για να αποπροσανατολίζει, να τρομοκρατεί και τελικά να αδειάσει την περιοχή από τους μόνιμους κατοίκους για να παραδώσει ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα στο κεφάλαιο που ήδη οι πινακίδες των επιχειρήσεών τους μοστράρουν σε διάφορες περιοχές. Την ίδια στιγμή, θα συντηρεί το κλίμα εκφοβισμού μπροστά στο νέο μπαράζ αντιλαϊκών μέτρων που ετοιμάζει.

Φοβάται τη μαζική αντίδραση του λαού από τις συνέπειες της πολιτικής του και προετοιμάζει σχέδια καταστολής του. Σε αυτήν την κατάσταση επιδιώκει να πάρει με το μέρος του τους μικρομαγαζάτορες του κέντρου, τους αυτοαπασχολούμενους που δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα, προβάλλοντας το λαϊκό κίνημα σαν εχθρό και αιτία για την αναδουλειά τους. Σε αυτές τις συνθήκες χέρι βοηθείας δίνουν οι μεθοδεύσεις από πλευράς της Διοίκησης του ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ στο Δήμο της Αθήνας για απαγόρευση των διαδηλώσεων, αλλά και της αρχηγού της ΔΗΣΥ Ντ. Μπακογιάννη που πρόσφατα έθεσε το θέμα στη Βουλή. Η υποβάθμιση του κέντρου είναι βολική για το σύστημα, την αξιοποιεί για τους συνολικότερους σχεδιασμούς του χτυπήματος του λαού.

Ο λαός να τους κάνει στην άκρη
Ο λαός μας πρέπει να τους κάνει στην άκρη. Να υπολογίσει, με βάση την πείρα που έχει, τα σχέδια που ετοιμάζουν εναντίον μας και να πάρει τα μέτρα του. Να δυναμώσει την οργάνωσή του απέναντι στο σύνολο της πολιτικής που συνθλίβει τη ζωή του. Να βγάλει συμπεράσματα ποιος ωφελείται από την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο κέντρο της Αθήνας και με ποιους πρέπει να πάει.

Να μη χαθεί άλλος χρόνος. Η αγανάκτησή μας πρέπει να στραφεί στους πραγματικούς υπαίτιους.

Ελληνες και μετανάστες να πάρουμε κοινή θέση και να οργανώσουμε κοινή πάλη απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης και της δημοτικής αρχής στην Αθήνα που έχουν την πρώτη ευθύνη. Απέναντι σε όλα τα κυκλώματα και μηχανισμούς εγκληματικής δράσης και ρατσιστικής βίας. Να διεκδικήσουμε οργανωμένα και αποφασιστικά τη λήψη άμεσων μέτρων, στηριζόμενοι στη δράση των ταξικών συνδικάτων, των Λαϊκών Επιτροπών, φορέων και συλλόγων που έχουν ήδη αναπτύξει πρωτοπόρα δράση για:

* Αποφασιστική αντιμετώπιση των εγκληματικών κυκλωμάτων και των ρατσιστικών συμμοριών. Είναι ευθύνη της κυβέρνησης και της Δημοτικής Αρχής η περιφρούρηση και προστασία της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας όλων των κατοίκων, Ελλήνων και αλλοδαπών. Αντί γι' αυτό εξοπλίζουν τα Σώματα Ασφαλείας, εκπαιδεύουν μονάδες του στρατού, για να χτυπούν το λαό που αγωνίζεται, τις απεργίες και αφήνουν ανενόχλητο το οργανωμένο έγκλημα. Κάνουν τα στραβά μάτια.

* Να δοθούν ταξιδιωτικά έγγραφα και να διευκολυνθεί η μετακίνηση σε άλλες χώρες της ΕΕ για όλους τους εγκλωβισμένους μετανάστες που το επιθυμούν.

* Να δημιουργηθούν ανθρώπινοι και αξιοπρεπείς χώροι φιλοξενίας σε όλη τη χώρα, με δωρεάν σίτιση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, διερμηνεία και νομική βοήθεια για τους άστεγους μετανάστες.

* Να νομιμοποιηθούν οι μετανάστες, ειδικά όσοι ζουν κι εργάζονται χρόνια στη χώρα μας. 

* Να δοθεί άσυλο ή επικουρική διεθνής προστασία στους πρόσφυγες, να αποδοθούν ισότιμα εργασιακά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα στους ίδιους και τις οικογένειές τους.

* Να σταματήσει η διανομή του ναρκωτικού της μεθαδόνης στα νοσοκομεία. Ηδη φυτρώνουν νέες πιάτσες γύρω από αυτά. Να στηριχθούν και να αναπτυχθούν τα κέντρα πρόληψης της τοξικοεξάρτησης και οι θεραπευτικές κοινότητες απεξάρτησης. Απόσυρση του νομοσχεδίου για τα ναρκωτικά.

* Να ματαιωθούν οι σχεδιασμοί παράδοσης του ιστορικού κέντρου της Αθήνας στην εκμετάλλευση του μεγάλου κεφαλαίου. Οι εργαζόμενοι της Αθήνας έχουν πείρα από το πώς έγινε η ανάπτυξη στο Γκάζι και στο Ψυρρή.

* Να ληφθούν μέτρα στήριξης των αυτοαπασχολούμενων, των μικρών εμπόρων και βιοτεχνών.

* Μείωση στο 50% των δημοτικών τελών, μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, πάγωμα των χρεών στις τράπεζες, απαγόρευση πλειστηριασμών, μείωση ενοικίων και απαγόρευση εξώσεων όσο διαρκεί η κρίση για να μπορέσουν να κρατήσουν τη δουλειά τους.

* Να παρθούν μέτρα ενάντια στην τωρινή εγκατάλειψη δημοτικών χώρων όπως πάρκων, αλσυλλίων, παιδικών χαρών. Να ξαναλειτουργήσουν δημοτικά ιατρεία που έκλεισαν και να ενισχυθούν όσα τώρα υπολειτουργούν. Να ιδρυθούν και να στελεχωθούν κέντρα πρόληψης σε όλα τα διαμερίσματα».

Πηγή: Ριζοσπάστης

V.I. Lenin-Ο καινούργιος τύπος κράτους που αναπτύσσεται στην επανάστασή μας

V.I. Lenin
O καινούργιος τύπος κράτους που αναπτύσσεται στην επανάστασή μας

11. Τα Σοβιέτ των εργατών, στρατιωτών, αγροτών κτλ. βουλευτών δεν κατανοήθηκαν όχι μόνο από την άποψη ότι για την πλειονότητα δεν είναι σαφής η ταξική τους σημασία και ο ρόλος τους στη ρωσική επανάσταση. Δεν κατανοήθηκαν ακόμη και από την άποψη ότι αποτελούν καινούργια μορφή, πιο σωστά, καινούργιο τύπο κράτους.

Ο πιο τέλειος, ο πιο προοδευτικός τύπος αστικού κράτους είναι ο τύπος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η εξουσία ανήκει στο Κοινοβούλιο, η κρατική μηχανή, ο μηχανισμός και τα όργανα διοίκησης είναι τα συνηθισμένα: Τακτικός στρατός, αστυνομία, υπαλληλία ουσιαστικά μη ανακλητή, προνομιούχα, που στέκει πάνω από το λαό.

Από τα τέλη όμως του 19ου αιώνα οι επαναστατικές εποχές προωθούν έναν ανώτερο τύπο δημοκρατικού κράτους, τέτοιου κράτους που από ορισμένες απόψεις παύει ήδη, σύμφωνα με την έκφραση του Ενγκελς, να είναι κράτος, "δεν είναι κράτος στην κυριολεξία". Αυτό είναι το κράτος τύπου Κομμούνας του Παρισιού, που αντικαθιστά το χωρισμένο από το λαό στρατό και την αστυνομία με τον απευθείας και άμεσα εξοπλισμένο λαό. Σ' αυτό βρίσκεται η ουσία της Κομμούνας, που τη δυσφήμησαν και την κατασυκοφάντησαν οι αστοί συγγραφείς, οι οποίοι, ανάμεσα στ' άλλα, της απόδοσαν λαθεμένα την πρόθεση να "εισαγάγει" αμέσως το σοσιαλισμό.

Ακριβώς ένα κράτος τέτιου τύπου άρχισε να δημιουργεί η ρωσική επανάσταση το 1905 και το 1917. Η Δημοκρατία των Σοβιέτ των εργατών, στρατιωτών, αγροτών, κτλ. βουλευτών, ενωμένοι στην Πανρωσική Συντακτική Συνέλευση των λαϊκών αντιπροσώπων ή στο Πανρωσικό Σοβιέτ των Σοβιέτ κτλ., - να τί γίνεται κιόλας πραγματικότητα στη χώρα μας σήμερα, αυτή τη στιγμή, με την πρωτοβουλία των εκατομμυρίων του λαού, που αυτόβουλα και με τον τρόπο του δημιουργεί τη δημοκρατία, χωρίς να περιμένει ούτε πότε οι κ.κ. καντέτοι καθηγητές θα γράψουν τα νομοσχέδιά τους για μια κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία, - ούτε πότε οι σχολαστικοί και οι ρουτινιάρηδες της μικροαστικής "σοσιαλδημοκρατίας", σαν τον κ. Πλεχάνοφ ή τον Κάουτσκι, θα παραιτηθούν από τη διαστρέβλωση απομέρους τους της διδασκαλίας του μαρξισμού για το ζήτημα του κράτους.

Ο μαρξισμός διαφέρει από τον αναρχισμό στο ότι παραδέχεται την αναγκαιότητα του κράτους και της κρατικής εξουσίας στην επαναστατική περίοδο γενικά, στην εποχή του περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό ειδικά.

Ο μαρξισμός διαφέρει από το μικροαστικό, οπορτουνιστικό "σοσιαλδημοκρατισμό" των κ.κ. Πλεχάνοφ, Κάουτσκι και Σίας στο ότι παραδέχεται για τις προαναφερμένες περιόδους την αναγκαιότητα ενός κράτους όχι σαν τη συνηθισμένη κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία, αλλά ενός κράτους σαν την Κομμούνα του Παρισιού.

Οι κύριες διαφορές αυτού του τελευταίου τύπου κράτους από τον παλιό είναι οι ακόλουθες:

Η επιστροφή από την κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία στη μοναρχία είναι (όπως ακριβώς το απόδειξε η ιστορία) πάρα πολύ εύκολη, γιατί παραμένει άθικτη όλη η μηχανή της καταπίεσης: Ο στρατός, η αστυνομία, η υπαλληλία. Η Κομμούνα και τα Σοβιέτ των εργατών, στρατιωτών, αγροτών κτλ. βουλευτών τσακίζουν και παραμερίζουν αυτή τη μηχανή.

Η κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία στενεύει, πνίγει την ανεξάρτητη πολιτική ζωή των μαζών, την άμεση συμμετοχή τους στη δημοκρατική οικοδόμηση όλης της κρατικής ζωής, από τα κάτω ως τα πάνω. Τα Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών κάνουν το αντίθετο.

Αυτά τα τελευταία αναπαράγουν εκείνο τον τύπο του κράτους, που επεξεργάστηκε η Κομμούνα του Παρισιού και που ο Μαρξ τον ονόμασε "πολιτική μορφή που ανακαλύφθηκε επιτέλους, και με την οποία μπορεί να συντελεστεί η οικονομική απελευθέρωση των εργαζομένων".

Συνήθως αντιτείνουν: Ο ρωσικός λαός δεν είναι ακόμη ώριμος για την "εισαγωγή" της Κομμούνας. Αυτό είναι σαν το επιχείρημα των φεουδαρχών που έλεγαν ότι οι αγρότες δεν είναι ώριμοι για την ελευθερία. Η Κομμούνα, δηλαδή τα Σοβιέτ των εργατών και αγροτών βουλευτών, δεν "εισάγει", δεν σκοπεύει "να εισαγάγει" και δεν πρέπει να εισαγάγει κανενός είδους μετασχηματισμούς που δεν έχουν ωριμάσει απόλυτα και στην οικονομική πραγματικότητα και στη συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού.

Οσο πιο μεγάλη είναι η οικονομική κατάρρευση και η κρίση που γεννάει ο πόλεμος, τόσο επιτακτικότερη είναι η ανάγκη για μια όσο το δυνατό τελειότερη πολιτική μορφή, που να κάνει πιο εύκολη την επούλωση των φοβερών πληγών, τις οποίες προξένησε ο πόλεμος στην ανθρωπότητα. Οσο λιγότερη οργανωτική πείρα έχει ο ρωσικός λαός, τόσο αποφασιστικότερα πρέπει να καταπιαστούμε με την οργανωτική οικοδόμηση από τον ίδιο το λαό, και όχι μόνο από τους αστούς πολιτικάντηδες και υπαλλήλους με τις "προσοδοφόρες θεσούλες".

Οσο πιο γρήγορα πετάξουμε από πάνω μας τις παλιές προλήψεις του διαστρεβλωμένου από τους κ.κ. Πλεχάνοφ, Κάουτσκι και Σία ψευδομαρξισμού, με όσο πιο μεγάλο ζήλο καταπιαστούμε να βοηθήσουμε το λαό να δημιουργήσει αμέσως και παντού Σοβιέτ των εργατών και αγροτών βουλευτών, που να πάρουν στα χέρια τους όλη τη ζωή, όσο περισσότερο θα παρελκύουν οι κ.κ. Λβοφ και Σία τη σύγκληση της Συντακτικής Συνέλευσης, τόσο πιο εύκολα θα είναι για το λαό να κάνει (μέσω της Συντακτικής Συνέλευσης ή χωρίς αυτή, αν ο Λβοφ αργήσει πολύ να τη συγκαλέσει) την εκλογή του υπέρ της Δημοκρατίας των Σοβιέτ των εργατών και αγροτών βουλευτών. Λάθη στη νέα οργανωτική οικοδόμηση, που γίνεται από τον ίδιο το λαό, είναι στην αρχή αναπόφευκτα, καλύτερα όμως να κάνεις λάθη και να τραβάς μπροστά, παρά να περιμένεις πότε θα γράψουν οι νομομαθείς καθηγητές, που συγκάλεσε ο Λβοφ, τους νόμους για τη σύγκληση της Συντακτικής Συνέλευσης και για τη διαιώνιση της κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας, για το στραγγαλισμό των Σοβιέτ των εργατών και αγροτών βουλευτών.

Αν οργανωθούμε και κάνουμε επιδέξια την προπαγάνδα μας, όχι μόνο οι προλετάριοι, μα και τα εννιά δέκατα της αγροτιάς θα ταχθούν ενάντια στην ανασύσταση της αστυνομίας, ενάντια στη μόνιμη και προνομιούχα υπαλληλία, ενάντια στο χωρισμένο από το λαό στρατό. Και μόνο σ' αυτό συνίσταται ακριβώς ο νέος τύπος κράτους.

12. Η αντικατάσταση της αστυνομίας με τη λαϊκή πολιτοφυλακή είναι ένας μετασχηματισμός που πήγασε από όλη την πορεία της επανάστασης και εφαρμόζεται σήμερα στα περισσότερα μέρη της Ρωσίας. Πρέπει να εξηγούμε στις μάζες ότι στις περισσότερες αστικές επαναστάσεις συνηθισμένου τύπου ένας τέτοιος μετασχηματισμός ήταν εξαιρετικά βραχύχρονος και η αστική τάξη, ακόμη και η πιο λαοκρατική και δημοκρατική, ανασύσταινε την αστυνομία του παλιού, τσαρικού τύπου, αστυνομία χωρισμένη από το λαό, και με αστική διοίκηση, ικανή να καταπιέζει το λαό με κάθε τρόπο.

Υπάρχει μονάχα ένα μέσο για να μην επιτρέψουμε την ανασύσταση της αστυνομίας: Η δημιουργία παλλαϊκής πολιτοφυλακής, η συγχώνευσή της με το στρατό (αντικατάσταση του τακτικού στρατού με το γενικά εξοπλισμένο λαό).

Σε μια τέτια πολιτοφυλακή πρέπει να μετέχουν όλοι χωρίς εξαίρεση οι πολίτες και οι πολίτισσες από 15 ως 65 χρονών, αν μ' αυτές τις ηλικίες, που πήραμε κατά προσέγγιση, είναι δυνατό να καθορίσουμε τη συμμετοχή των εφήβων και των γερόντων. Οι καπιταλιστές πρέπει να πληρώσουν τους μισθωτούς εργάτες, το υπηρετικό προσωπικό κτλ. για τις μέρες που αφιερώνουν σε κοινωνική υπηρεσία στην πολιτοφυλακή. Χωρίς την προσέλκυση των γυναικών στην ανεξάρτητη συμμετοχή όχι μονάχα στην πολιτική ζωή γενικά, μα και στη μόνιμη, καθολική κοινωνική υπηρεσία, δεν μπορεί ούτε λόγος να γίνει όχι μονάχα για σοσιαλισμό, μα και για πλήρη και σταθερή δημοκρατία. Οι τέτοιες αρμοδιότητες της "αστυνομίας", όπως η φροντίδα για τους αρρώστους, για τα απροστάτευτα παιδιά, για την υγιεινή διατροφή κτλ. δεν μπορούν γενικά να πραγματοποιηθούν ικανοποιητικά χωρίς την ισοτιμία των γυναικών στην πράξη και όχι μονάχα στα χαρτιά.

Να μην επιτρέψουμε να ανασυσταθεί η αστυνομία, να τραβήξουμε τις οργανωτικές δυνάμεις όλου του λαού στη δημιουργία καθολικής πολιτοφυλακής - αυτά είναι τα καθήκοντα που το προλεταριάτο πρέπει να προπαγανδίζει στις μάζες προς το συμφέρον της περιφρούρησης, της στερέωσης και της ανάπτυξης της επανάστασης.

* Β. Ι. ΛΕΝΙΝ: Απαντα, τόμ. 31, σελ. 162-165.

«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ»- Νέο πρόγραμμα πολύμορφων κινητοποιήσεων

Νέα κινητοποίηση σήμερα στα γραφεία της εταιρείας στην Κηφισιά και την Πέμπτη στο κέντρο της Αθήνας

Με νέο πρόγραμμα πολύμορφων κινητοποιήσεων και μοιράζοντας αποφασιστικά κάλεσμα πανεργατικού ξεσηκωμού και συντονισμού στους εργάτες από τον κλάδο του Μετάλλου (και όχι μόνο) συνεχίζουν οι εργαζόμενοι της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» στον Ασπρόπυργο, ενώ ο σκληρός τους αγώνας κλείνει σήμερα 93 ημέρες απεργίας. Πολύτιμο εφόδιο για την ενίσχυση των απεργών που δίνουν αποτελεί η έμπρακτη αλληλεγγύη, προκειμένου να δυναμώσει ένας αγώνας που αφορά ολόκληρη την εργατική τάξη.

Την περασμένη Κυριακή το Διοικητικό Συμβούλιο του εργοστασιακού σωματείου αποφάσισε ομόφωνα σειρά δράσεων και συγκεκριμένα:

Σήμερα Τρίτη, οι απεργοί χαλυβουργοί θα βρεθούν στις 11 π.μ. και πάλι στην Κηφισιά και με πορεία θα φτάσουν στα κεντρικά γραφεία της επιχείρησης. Θα διαμηνύσουν από κοντά στην εργοδοσία, ότι δε πρόκειται να υποχωρήσουν ούτε να αναστείλουν τον αγώνα τους αν δεν ανακληθούν οι 65 απολύσεις και δεν παρθούν πίσω οι αντεργατικές αξιώσεις για 5ωρη εργασία με μείωση μισθών.

Αύριο Τετάρτη, θα συμμετέχουν μαζικά στη παράσταση διαμαρτυρίας των εργαζόμενων της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης στις 2 μ.μ. στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας στον Πειραιά.

Την Πέμπτη το σωματείο μαζί με την Επιτροπή Γυναικών διοργανώνουν νέα κινητοποίηση στο κέντρο της Αθήνας όπου χαλυβουργοί μαζί με τις οικογένειές τους και με τη συμπαράσταση σωματείων και φορέων όλης της Αττικής θα συγκεντρωθούν στις 11 το πρωί στην Ομόνοια και από εκεί θα πάνε με πορεία στο υπουργείο Εργασίας.

Ασταμάτητη η αλληλεγγύη
Οι απεργοί χαλυβουργοί συνεχίζουν να παίρνουν αστείρευτο κουράγιο από την αλληλεγγύη που δεν έχει σταματήσει στιγμή να εκφράζεται από εργαζόμενους, σωματεία, φορείς, απλούς ανθρώπους του λαού, από κάθε μεριά της χώρας αλλά και του κόσμου. Σ' αυτό το πλαίσιο αυξάνουν καθημερινά και τα μηνύματα αλληλεγγύης που φτάνουν από άλλες χώρες, όπως αυτό που ήρθε από το Συνδικάτο εργατών στον ηλεκτρισμό από το Μεξικό.

Είναι χαρακτηριστική η χθεσινή ημέρα, καθώς στη πύλη της Χαλυβουργίας και παρά το τσουχτερό κρύο βρέθηκαν το πρωί μαθητές από όλη την Αττική. Θεώρησαν υποχρέωση - όπως έλεγαν στους χαλυβουργούς - την χτεσινή ημέρα αργίας για τα σχολεία να την αξιοποιήσουν για να βρεθούν στο πλευρό αυτών που αποτελούν ταξικούς δασκάλους που τους διδάσκουν με το αγωνιστικό τους παράδειγμα.

Ετσι από το πρωί πέρασαν από τη πύλη της Χαλυβουργίας μαθητές από: Μουσικό Λύκειο Πειραιά, 1ο και 3ο Γυμνάσιο Περάματος, 1ο ΓΕΛ Ρέντη, 4ο Λύκειο Κορυδαλλού, 2ο ΓΕΛ Πειραιά, Συντονιστικό Σχολείων Πειραιά, 1ο ΓΕΛ Ανω Λιοσίων, 4ο Γυμνάσιο Ανω Λιοσίων, 1ο ΕΠΑΛ Ιλίου, 1ο ΕΠΑΛ Νίκαιας, 1ο ΓΕΛ Κερατσινίου κ.ά. Στην πύλη της Χαλυβουργίας βρέθηκαν και πολλοί μαθητές μέλη ΟΒ της ΚΝΕ από περιοχές του κέντρου της Αθήνας.

Μια από τις δεκάδες και με πολύμορφους τρόπους έκφραση αλληλεγγύης που γίνονται για τον αγώνα των χαλυβουργών αποτελεί και η σημερινή στο θέατρο «Αλέκος Αλεξανδράκης». Η θεατρική παράσταση του Σπύρου Παπαδόπουλου στις 9 μ.μ. «Η κωμωδία του τυχαίου θανάτου ενός αναρχικού» θα δοθεί για την ενίσχυση του αγώνα των χαλυβουργών και όλα τα έσοδα από τα εισιτήρια θα πάνε για την οικονομική τους ενίσχυση.

Πηγή: Redfly Planet

Αλληλεγγύη Κυπρίων εργαζομένων στους Ελληνες απεργούς χαλυβουργούς

Τη στήριξη και αλληλεγγύη των Κυπρίων εργαζομένων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, στους απεργούντες εδώ και τρεις περίπου μήνες Ελληνες χαλυβουργούς εξέφρασαν ο Γενικός Γραμματέας της ΠΕΟ Πάμπης Κυρίτσης και ο Μεχμέτ Σεΐς, Πρόεδρος της τουρκοκυπριακής συνδικαλιστικής οργάνωσης ΝΤΕΒ-ΙΣ, με χαιρετισμούς τους στη συναυλία αλληλεγγύης που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΠΕΟ στη Λευκωσία για τους απεργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας.

''Είναι κοινά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε εμείς οι εργαζόμενοι και για αυτό θέλω να τονίσω'', είπε ο κ. Σεΐς, ''ότι κοινός είναι και ο αγώνας μας''.

''Χαιρετίζουμε την τιμημένη αντίσταση των Ελλήνων εργαζομένων στην Χαλυβουργία'', δήλωσε ο κ. Σεΐς, τονίζοντας πως ''ο αγώνας τους είναι αγώνας όλων των εργαζομένων''.

''Ο στόχος μας'', πρόσθεσε, ''είναι η εξασφάλιση ενός κόσμου για τους εργαζόμενους και τα παιδιά τους, στον οποίο θα ζήσουν σε συνθήκες ειρήνης και ευημερίας, ενός κόσμου χωρίς πόλεμο και εκμετάλλευση, χωρίς φόβους και ανησυχίες για το μέλλον''.

''Η απαίτηση μας για ειρήνη'', δήλωσε ο κ. Σεΐς, ''έχει επίσης σημαντική θέση στον αγώνα μας, στον αγώνα των Κυπρίων εργαζομένων. Η χώρα μας'', πρόσθεσε, ''παραμένει ακόμη διαιρεμένη και, παρά τις μέχρι σήμερα συνεχιζόμενες συνομιλίες, δεν έχουμε φθάσει ακόμη στην πολυπόθητη λύση του Κυπριακού''.

''Ο αγώνας για την ειρήνη'', όπως ανέφερε ο κ. Σεΐς, ''είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα της εργατικής τάξης για εργασία και ψωμί και στη χώρα μας, δυστυχώς, το Κυπριακό παραμένει ακόμη άλυτο, πάρα τις μέχρι σήμερα προσπάθειες για την επίλυσή του''.

''Τον αγώνα μας για την ειρήνη πρέπει να τον ενδυναμώσουμε και να τον κάνουμε κοινό μας αγώνα'', δήλωσε ο κ. Σεΐς, τονίζοντας πως ''η ειρήνη στην Κύπρο θα είναι προς όφελος όλων των λαών, όπως της Κύπρου, της Ελλάδας, της Τουρκίας και όλης της ευρύτερης περιοχής''.

''Είμαστε απόψε εδώ'', δήλωσε εκ μέρους της ΠΕΟ ο κ. Κυρίτσης, ''για να στηρίξουμε τους απεργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας και να τους εκφράσουμε, με αυτό τον τρόπο, την ταξική αλληλεγγύη μας''.

Οπως είπε ο ΓΓ της ΠΕΟ, οι βιομήχανοι και εργοδότες και εδώ στη Κύπρο, ιδιαίτερα αυτές τις ημέρες, δείχνουν την ίδια σπουδή και, παρά το γεγονός ότι το συνδικαλιστικό κίνημα έχει δείξει μεγάλη υπομονή και διάθεση διαλόγου και συνδιαλλαγής για να αντιμετωπισθούν νηφάλια προβλήματα πραγματικά εκεί και όπου δημιουργούνται, η ΟΕΒ έχει επιλέξει ένα δρόμο επικίνδυνο και ανεύθυνο''.

''Κατά παράβαση κάθε έννοιας συλλογικής διαπραγματεύσεις και έξω από κάθε αρχή'', όπως είπε ο κ. Κυρίτσης, η ΟΕΒ ''προχωρεί με σημερινή της ανακοίνωση και καθοδηγεί τους εργοδότες για να παγώσουν τους μισθούς και να μην καταβάλουν, όπως οφείλουν, την ΑΤΑ, παρ' όλο που είχαν δημόσια δεσμευθεί ότι δεν πρόκειται να θέσουν τέτοιο θέμα''.

''Αυτή η συμπεριφορά'', δήλωσε ο κ. Κυρίτσης, ''είναι αυθαίρετη και μονομερής και έτσι πρόκειται να αντιμετωπισθεί από το συνδικαλιστικό κίνημα''.

Κανένας, είπε ο κ. Κυρίτσης, ''δεν επιθυμεί τη σύγκρουση και την αντιπαράθεση σε αυτές τις δύσκολες για τον τόπο συνθήκες, δεν πρόκειται όμως να γίνει αποδεκτή η στάση των εργοδοτών'', οι οποίοι ''δείχνουν ξεκάθαρα ότι εκείνο που επιδιώκουν δεν είναι να συζητήσουν μαζί μας και να συνεργασθούν για αντιμετώπιση πραγματικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν κάποιες επιχειρήσεις'', αλλά ''θέλουν να χρησιμοποιήσουν τον φόβο των απολύσεων και της ανεργίας, για να επιτεθούν σε δικαιώματα και συλλογικές συμφωνίες που έχουν και τη δική τους υπογραφή''.

Στη διάρκεια της συναυλίας υπήρξε πώληση κουπονιών οικονομικής ενίσχυσης των Ελλαδιτών απεργών στη χαλυβουργία. ''Η χρηματική εισφορά, που θα είναι το προϊόν αυτής της εκδήλωσης'', είπε ο ΓΓ της ΠΕΟ, ''ελπίζουμε ότι θα είναι μια βοήθεια για να στηρίξει του ηρωικούς απεργούς στον σκληρό και δύσκολο αγώνα τους''.

Απευθυνόμενος στους Χρήστο Κατσιώτη (Μέλος της Γραμματείας του Πανελλήνιου Αγωνιστικού Μετώπου - ΠΑΜΕ) και Γιώργο Σιφωνιό (Πρόεδρο του Σωματείου Ελλήνων Χαλυβουργών), ο κ. Κυρίτσης τούς καλωσόρισε στην Κύπρο και στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΠΕΟ, ''στην οποία'', όπως ανέφερε, ''έχουν οργανωθεί και προετοιμασθεί πάμπολλοι εργατικοί αγώνες''.

''Σας παρακαλούμε'', πρόσθεσε ο κ. Κυρίτσης, ''να μεταφέρετε στους απεργούς χαλυβουργούς ότι στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον ωραίο αγώνα που δίνουν, ότι είμαστε δίπλα τους και ότι αντλούμε δύναμη από αυτούς''.

''Αυτός ο ηρωικός αγώνας των 400 Ελλήνων συναδέλφων μας, ο οποίος έχει γίνει υπόθεση ολόκληρης της εργατικής τάξης'', όπως ανέφερε ο κ. Κυρίτσης, ''αναδεικνύει ξανά την μεγάλη αξία της αλληλεγγύης ανάμεσα στους εργαζομένους, τόσο της ηθικής αλληλεγγύης και συμπαράστασης όσο και της υλικής''.

''Αυτήν ακριβώς την ανάγκη για ηθική και υλική αλληλεγγύη νοιώσαμε και εμείς ως ΠΕΟ και αυτή μας ώθησε'', είπε ο κ. Κυρίτσης, ''να συνδιοργανώσουμε αυτήν τη συναυλία μαζί με τα τουρκοκυπριακά συνδικάτα DEV-IS, KTAMS, KTOS, KTOEOS και ΒΕΣ, με τα οποία είμαστε μαζί μέλη στην ΠΣΟ''.

''Αυτή η αλληλεγγύη'', τόνισε ο κ. Κυρίτσης, ''είναι που καθιστά την εργατική τάξη δύναμη πανίσχυρη και που πολλαπλασιάζει την ισχύ της απέναντι στις εργοδοτικές αυθαιρεσίες''.

Ο κ. Σεΐς δήλωσε ότι συμμετέχουν στη συναυλία για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στον τιμημένο αγώνα των εργαζομένων αδελφών της χαλυβουργίας στην Ελλάδα.

''Από εδώ'', πρόσθεσε, ''ενώνουμε τη φωνή μας και ενισχύουμε την αλληλεγγύη μας με τα ταξικά μας αδέλφια, που αντιστέκονται εναντία σε αυτή την ανελέητη επίθεση''.

Οπως ανέφερε ο κ. Σεΐς, ''οι κεφαλαιοκράτες και οι εκπρόσωποι του νεοφιλελευθερισμού σκοπεύουν να μετατρέψουν σε ευκαιρία για τους εαυτούς τους την κρίση και να φορτώσουν τα βάρη της δικής τους κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων''.

''Στοχεύουν'', δήλωσε ο κ. Σεΐς, ''στην κατάργηση συνδικαλιστικών ελευθεριών, του δικαιώματος της συλλογικής σύμβασης και των άλλων δικαιωμάτων''.

''Για να αλλάξει αυτή η κατάσταση'', συνέχισε ο κ. Σεΐς, ''πρέπει να ενεργοποιηθούμε εμείς οι εργαζόμενοι''.

''Τα αδέλφια μας, οι εργαζόμενοι στη χαλυβουργία στην Ελλάδα, άναψαν την φλόγα του αγώνα και εμείς'', τόνισε ο κ. Σεΐς, ''πρέπει να ενισχύσουμε μαζί τους τη διεθνή μας ενότητα, τον αγώνα και την αλληλεγγύη''.

Πηγή: Καθημερινή (Κύπρου)


Ταξική αλληλεγγύη δήλωσαν κι οι Κύπριοι εργαζόμενοι
Εκδήλωση αλληλεγγύης οργάνωσαν στη Λευκωσία η ΠΕΟ και τουρκοκυπριακά συνδικάτα

Εκδήλωση αλληλεγγύης στον αγώνα των απεργών της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» διοργάνωσε την περασμένη Παρασκευή η Παγκύπρια Εργατική Ομοσπονδία (ΠΕΟ), σε συνεργασία με τα τουρκοκυπριακά συνδικάτα DEV-IS, KTAMS, KTOS, KTOEOS και ΒΕΣ, κυκλοφορώντας παράλληλα κουπόνια για την οικονομική ενίσχυση των απεργών.

Την ταξική αλληλεγγύη των Κυπρίων εργατών στους Ελληνες χαλυβουργούς εξέφρασε στην ομιλία του ο γγ της ΠΕΟ, Πάμπης Κυρίτσης τονίζοντας ότι πρόκειται για έναν «αγώνα τιμής και αξιοπρέπειας, ενάντια στην ασυδοσία της εργοδοσίας, ενάντια στην αυθαιρεσία των μαζικών απολύσεων, ενάντια στην επιβολή εξευτελιστικών όρων εργασίας, ενάντια στην προσπάθεια αχρήστευσης της Συλλογικής Σύμβασης».

Αναφερόμενος στην καπιταλιστική κρίση ο Π. Κυρίτσης τόνισε ότι «το κεφάλαιο και οι εκπρόσωποί του έχουν κορυφώσει την επίθεσή τους ενάντια στο εργατικό κίνημα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων».

Υπογράμμισε ότι οι εργαζόμενοι στη Χαλυβουργία «με την στήριξη των ταξικών δυνάμεων και ιδιαίτερα του ΠΑΜΕ έχουν επιλέξει το δρόμο της αξιοπρέπειας, το δρόμο του αγώνα και της αντίστασης» με τον αγώνα τους να «έχει γίνει υπόθεση ολόκληρης της εργατικής τάξης και να αναδεικνύει ξανά τη μεγάλη αξία της αλληλεγγύης ανάμεσα στους εργαζόμενους».

«Ενισχύουμε την αλληλεγγύη μας με ταξικά μας αδέλφια που αντιστέκονται εναντία στην ανελέητη επίθεση της εργοδοσίας» σημείωσε στην ομιλία του ο πρόεδρος της DEV - IS, Μεχμέτ Σέις, προσθέτοντας ότι «τα αδέλφια μας, οι εργαζόμενοι στην Χαλυβουργία στην Ελλάδα άναψαν τη φλόγα του αγώνα. Κι εμείς πρέπει να ενισχύσουμε μαζί τους τη διεθνή μας ενότητα, τον αγώνα και την αλληλεγγύη». Κλείνοντας ο Μ. Σέις τόνισε ότι τα προβλήματα των εργαζομένων είναι κοινά καθώς και ο αγώνας, υπογραμμίζοντας ότι ο αγώνας των Χαλυβουργών «είναι αγώνας όλων των εργαζομένων».

Τις ομιλίες ακολούθησε συναυλία με την αφιλοκερδή συμμετοχή των Κούλη Θεοδώρου, Μαρία Χρίστου και Παμπίνα Κοντέα.

Στην εκδήλωση συμμετείχε και χαιρέτισε μεταξύ άλλων ο Γιώργος Σιφωνιός, πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων στην Ελληνική Χαλυβουργία στον Ασπρόπυργο.

Εγκαταλείπω την ποίηση/Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας/Τέλος

Ντίνος Χριστιανόπουλος

ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΩ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ
Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία,
δὲ θὰ πεῖ ἀνοίγω ἕνα παράθυρο γιὰ τὴ συναλλαγή.
Τέλειωσαν πιὰ τὰ πρελούδια, ᾖρθε ἡ ὥρα τοῦ κατακλυσμοῦ.
Ὅσοι δὲν εἶναι ἀρκετὰ κολασμένοι πρέπει ἐπιτέλους νὰ σωπάσουν,
νὰ δοῦν μὲ τί καινούριους τρόπους μποροῦν νὰ ἀπαυδήσουν τὴ ζωή.
Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία.
Νὰ μὴ μὲ κατηγορήσουν γιὰ εὐκολία, πὼς δὲν ἔσκαψα βαθιά,
πὼς δὲ βύθισα τὸ μαχαίρι στὰ πιὸ γυμνά μου κόκαλα.
ὅμως εἶμαι ἄνθρωπος κι ἐγώ, ἐπιτέλους κουράστηκα, πῶς τὸ λένε,
κούραση πιὸ τρομαχτικὴ ἀπὸ τὴν ποίηση ὑπάρχει;
Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία.
Βρίσκει κανεὶς τόσους τρόπους νὰ ἐπιμεληθεῖ τὴν καταστροφή του.


ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΑΣ
Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
ποτὲ δὲ λένε τὴν ἀλήθεια
ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ πονᾷ
κι ἐσεῖς τὰ ἴδια παραμύθια

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
εἶναι πολὺ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν σὲ σοκολατόπαιδα
μὰ δὲ ταιριάζουνε γιὰ μένα


ΤΕΛΟΣ
Τώρα ποὺ βρῆκα πιὰ μίαν ἀγκαλιά,
καλύτερη κι ἀπ᾿ ὅ,τι λαχταροῦσα,
τώρα ποὺ μοῦ ῾ρθαν ὅλα ὅπως τὰ ῾θελα
κι ἀρχίζω νὰ βολεύομαι μὲς στὴν κρυφὴ χαρά μου,
νιώθω πὼς κάτι μέσα μου σαπίζει.

Πηγή: Ντίνος Χριστιανόπουλος - Ποιήματα

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Γιατί οι Βέλγοι και όχι εμείς;

Ένα ακόμα σύντομο σημείωμα στην κατεύθυνση της εθνικής αυτογνωσίας για το θέμα του βαθμού ανάπτυξης της ταξικής συνείδησης στη χώρα των 50 αριστερών παρατάξεων, 20 αριστερών εφημερίδων, 1.000 αριστερών ιστολογίων και ασκεριών ολόκληρων απαιτητικών αριστερών σχολιαστών τους (οι αριθμοί δεν είναι ακριβείς και δεν έγινε σχετική μελέτη· άλλη δουλειά δεν έχουμε).

Η είδηση, λοιπόν, σήμερα 30 του μήνα, είναι η γενική απεργία στο Βέλγιο, πρώτη εδώ και έξι χρόνια, όπως πληροφορούμαστε, και με αντικείμενο --τι άλλο-- τα μέτρα δημοσιονομικής αυστηρότητας.

Ο ταξιτζής σήμερα, που έτυχε να είναι απ' την Ελλάδα, με ρωτούσε "γιατί οι Βέλγοι κι όχι εμείς"; Του είπα αυτό που είπα εδώ στο "Τροφή για σκέψη", για το αβυσσαλέα χαμηλό ποσοστό συνδικαλιστικά οργανωμένων στην Ελλάδα.

Επιστρέφοντας όμως σπίτι, είπα να το ψάξω για λίγα λεπτά. Τι έχει το Βέλγιο σ' αυτό το πεδίο που δεν έχουμε εμείς;

Στο site αυτό βρίσκεις στατιστικά στοιχεία για τον αριθμό μελών συνδικαλιστικών ενώσεων και τα ποσοστά αυξομείωσής του στην περίοδο 2003-08 στις χώρες της Ε.Ε.

Βέλγιο λοιπόν:

Confederations, trade union centres and ‘other’ unions 2003* 2008** Change over period
CSC/ACV 1,563,935 1,635,579 +4.6%
FGTB/ABVV 1,141,380 1,248,500 +9.4%
CGSLB/ACLVB 204,526 225,733 +10.4%
Total 2,909,841 3,109,812 +6.8%

Σύνολο συνδικαλιστικά οργανωμένων: 3.109.812, συνολική αύξηση στην πενταετία πριν το ξέσπασμα της κρίσης: 6.8%

Ελλάδα: 

GSEE 450,160 472,304 +4.9%
ADEDY 289,125 311,202 +7.6%
Total 739,285 783,506 +6.0%

Σύνολο συνδικαλιστικά οργανωμένων 783.506, αύξηση στην πενταετία 6%, με κύρια την αύξηση στην ΑΔΕΔΥ.

Μάλιστα. Και πόσος είναι ο συνολικός πληθυσμός του Βελγίου; 10,296,350 λέει η Wikipedia, με στοιχεία της απογραφής του 2011.

Και της Ελλάδας; 10,787,690 λέει πάλι η Wikipedia, σύμφωνα με τα προκαταρκτικά στοιχεία της απογραφής του 2011.

Ας βγάλουμε το κομπιουτεράκι:

Συνδικαλιστικά οργανωμένοι στο Βέλγιο: 30.2% του συνολικού πληθυσμού, με δεδομένο ότι οι οργανωμένοι είναι από στοιχεία του 2008 και ο συνολικός πληθυσμός από στοιχεία του 2011.

Συνδικαλιστικά οργανωμένοι στη χώρα-παράδεισο της φραστικής αριστεροσύνης: 7.26% του συνολικού πληθυσμού, με την ίδια ακριβώς επιφύλαξη για την χρονική ανομοιογένεια μεταξύ των ποσοστών οργανωμένων συνδικαλιστικά και πληθυσμιακής απογραφής.

Ε, όσο να 'χει, αυτό ίσως να είναι ένας καλός λόγος που οι Βέλγοι έκαναν γενική απεργία αντί να τραβάνε μούντζες στη Βουλή. Αλλά ίσως η μούντζα να μην ήταν άσχημη ιδέα. Ίσως το πρόβλημα να ήταν ότι η παλάμη, στην σχετική χειρονομία, απαξιώνει μόνο απ' τη μια μεριά, αυτήν που κοιτά τη μαλακή πλευρά της παλάμης.

Ο κομμουνισμός και η αριστοκρατική φιγούρα

Προτείνω λοιπόν να χαρακτηρίσουμε με τον όρο «κομουνισμό» [...] την υπόθεση ύπαρξης ενός τόπου τής σκέψης όπου η ίδια η τυπική προϋπόθεση της φιλοσοφίας βρίσκει έρεισμα στην πραγματική προϋπόθεση τής ύπαρξης μιας δημοκρατικής πολιτικής η οποία θα αποκλίνει πλήρως από το υπαρκτό δημοκρατικό Κράτος. [...] Ο «κομουνισμός» αποτελεί εκείνη την υποκειμενική κατάσταση όπου, κατά κάποιο τρόπο, θα είναι αδύνατη η διάκριση μεταξύ τής απελευθερωτικής προοπτικής τής συλλογικής δράσης και των πρωτοκόλλων σκέψης που απαιτούνται από την φιλοσοφία.
Θα αναγνωρίσετε φυσικά εδώ μια κάποια πλατωνική επιθυμία, η οποία όμως στο πλατωνικό κείμενο αφορούσε μόνο την αριστοκρατία των φυλάκων, ενώ εδώ διευρύνεται, ώστε να περιλάβει, στο σύνολό της, την λαϊκή συλλογικότητα. [...]
Όπως γνωρίζετε, η θεμελιώδης πλατωνική διαίσθηση όσον αφορά το σημείο αυτό δεν προχωράει πέρα από την πρόταση να ανατεθεί η διαχείριση των κρατικών υποθέσεων σε μια αριστοκρατική κάστα φιλοσόφων που θα ζουν ενάρετο και εγκρατή βίο, έναν βίο κομουνιστικής ισότητας, ο οποίος θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί (χρησιμοποιώντας μια μεταφορά δανεισμένη από τον Αϊνστάιν) και ως «περιορισμένος κομουνισμός». Το ζήτημα για μας είναι να περάσουμε από τη φιλοσοφία σ’ έναν γενικευμένο κομουνισμό.



Η έξοδος είναι υπόθεση όλων μας. Η προσταγή «Βγείτε όλοι έξω!» αποτελεί τη θεμελιώδη μεταπολιτική φόρμουλα. Τι θα συμβεί, λοιπόν, «αν μια μειοψηφική αριστοκρατία κατάφερνε μόνη της να ανέβει στην κορφή και να απολαύσει εκεί την Ιδέα τού Αληθινού»;

Ο Πλάτωνας είναι κατηγορηματικός: αυτή η αριστοκρατική μειοψηφία οφείλει να κατέβει ξανά στο σπήλαιο. Δεν προσδιορίζει τι είδους παιδεία θα πρέπει να έχουν λάβει, ώστε να προτιμήσουν την κάθοδο. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι οφείλουν να επωμισθούν την καθολική τους ευθύνη, χωρίς να σκοτίζονται για τη «νίκη» ή την «ανταμοιβή» μιας «ιδιαίτερης ομάδας ανθρώπων». Πρέπει, εξάλλου, να αλλάξουμε την ίδια την έννοια τής «νίκης»: η νίκη συνιστά αναπόφευκτα καθολική νίκη, δεν θα μπορούσε να χρεωθεί σε μια «φωτισμένη πρωτοπορία». Η παιδεία των μελών τής τελευταίας θα πρέπει πάντως να στηρίζεται στα εξής τρία σημεία: α) πρέπει πρώτα να εγκαταλείψουν το «σπήλαιο»· β) στη συνέχεια, να κατέβουν ξανά και να μοιραστούν τα πάντα· και, γ) οφείλουν να εξασφαλίσουν περισσότερες εξόδους. Αναφορικά με το τελευταίο σημείο, χρειάζεται να πασχίσουν για την υλοποίηση τού πρώτου τύπου ρήξεων, αλλά επίσης και ρήξεων τού δεύτερου τύπου, γιατί το μοιραίο λάθος για τους επαναστάτες θα ήταν να μετατραπούν σε μια νέα αριστοκρατία τής αριστεράς.
Alain Badiou, "Για σήμερα, Πλάτωνας!" 20/5/2009



Και, ομοίως, όταν ο Πλάτωνας περιγράφει τον άνθρωπο τής εποχής του ως κάποιον που «σήμερα παραδίνεται στη μέθη και τη διασκέδαση μετά μουσικής, αύριο στην υδροποσία και στην αυστηρότερη δίαιτα, άλλοτε επιδίνεται στις ασκήσεις, άλλοτε στην αργία και στην αδιαφορία για όλα, και κάποτε ρίχνεται τάχα και στη φιλοσοφία», η κριτική του κατά τής Αθηναϊκής Δημοκρατίας εστιαζόταν στο στοιχείο αυτό τής εξωτερικότητας — ανεξαρτήτως τού αν η συντηρητική άποψη που εξέφραζε εκπορευόταν από την ταξική θέση τού αριστοκράτη, πράγμα που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, μας είναι παντελώς αδιάφορο. Αυτό που ο Πλάτωνας ήθελε να περισώσει στη σύγχρονή του Αθήνα, που εξερχόταν από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο — μην ξεγελιέστε όμως, και εμείς επίσης βιώνουμε μια εποχή τέλους, βρισκόμαστε και εμείς σε μια κατάσταση λυκόφωτος — ήταν η Ιδέα, η σκέψη.
Alain Badiou, "Για σήμερα, Πλάτωνας!" 18/11/2009



Εάν επιθυμούμε την απεμπλοκή μας από το κυρίαρχο δημοκρατικό έμβλημα, τότε το εγχείρημά μας θα έχει αναγκαστικά χαρακτήρα αριστοκρατικό. Θα προσέθετα, μάλιστα, πως ο απαιτούμενος προς τούτο νοητικός προσανατολισμός θα χαρακτηρίζεται από ένα οξύμωρο σχήμα. Θα πρόκειται δηλαδή για έναν «προλεταριακό αριστοκρατισμό», όπου ο όρος «αριστοκρατισμός» παραπέμπει στη διαπίστωση ότι φορείς των αληθειών ή των εξαιρέσεων είναι ουσιαστικά οι μειοψηφίες (και, ως προς τούτο, οι απόψεις μου συγκλίνουν με εκείνες των Ντελέζ και Γκαταρί), ενώ ο επιθετικός προσδιορισμός «προλεταριακός» στο ότι η ουσία των εν λόγω εξαιρέσεων εντοπίζεται στην παραγωγή έργου και ότι το παραγόμενο αυτό έργο έχει καθολικό προορισμό.
Alain Badiou, "Το Μπαλκόνι"


Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας/
ποτέ δεν λένε την αλήθεια/
ο κόσμος υποφέρει και πονά/
κι εσείς τα ίδια παραμύθια.
Ντίνος Χριστιανόπουλος, "Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας"

Μια απ' τις διαστάσεις της πολιτικής σκέψης του Μπαντιού που σπάνια συζητιέται συμβαίνει επίσης να είναι και μια απ' τις πιο αμφιλεγόμενες:  πρόκειται για την ενσυνείδητα "οξύμωρη" --όπως το θέτει το τελευταίο απ' τα πιο πάνω αποσπάσματα-- σύλληψη ενός "προλεταριακού αριστοκρατισμού", ταυτόχρονα συμφιλιωμένου με την ιδέα της μειοψηφικότητας και εξαιρετικότητας της φύσης των φορέων μιας αλήθειας, και προσανατολισμένου ενεργά όχι στην ζυλότυπα σοφή απόσυρση --στη ζωή, με Πλατωνικούς όρους, έξω απ' το σπήλαιο-- αλλά στην εμπλοκή με την πάλη για μια καθολικοποίηση της όποιας αλήθειας, για την απεύθυνσή της σε όλους ανεξαιρέτως, οικουμενικά. 

Η ιδέα αυτή επιστρέφει συχνά στο έργο του Μπαντιού, όπως δείχνουν και τα πιο πάνω αποσπάσματα· αν θυμάμαι καλά είναι εκεί και στο Κομμουνιστική Υπόθεση. Εκτός όμως κι αν μού έχει διαφύγει απ' τις ως τώρα αναφορές του φιλοσόφου, περιέχει και μια διάσταση αλληλένδετη μεν, όχι ρητά εκφρασμένη δε, στις ως τώρα αναφορές του σ' αυτή. Ως οξύμωρη σύνδεση δύο ακραίων μορφών, δύο αντίθετων πόλων του ταξικού φάσματος (του αριστοκράτη και του προλετάριου), είναι επίσης μια ιδέα για την διπλή παράκαμψη της αστικής ιδεολογίας, της αστικής αντίληψης, της αστικής "μέσης οδού". Ο "προλεταριακός αριστοκρατισμός" είναι η διπλή άρνηση, στο επίπεδο της υποκειμενικής πολιτικής, του "δημοκρατικού αστισμού." Αυτό δηλώνεται οπωσδήποτε, έστω με έμμεσο τρόπο, στην ιδέα του Μπαντιού ότι είναι η αριστοκρατική οπτική που επιτρέπει στον Πλάτωνα μια οξυδερκή και βαθυστόχαστη κριτική στο δημοκρατικό πολίτευμα ως πολίτευμα, σε τελική ανάλυση, της απόλυτης εξουσίας του χρήματος σε βάρος της αλήθειας. Ο αριστοκράτης και ο προλετάριος είναι οι δύο πλευρές μιας πολιτικά σωτήριας αδιαφορίας για το χρήμα --αδιαφορίας λόγω συναίσθησης της κατωτερότητας του φιλοχρήματου αστού και αδιαφορίας λόγω μόνιμης στέρησης απ' το χρήμα και ανάπτυξης ενός εντελώς διαφορετικού συστήματος αυτο-επικύρωσης, επικεντρωμένου στο σώμα και τα πάθη του-- που προσπερνά ή παρακάμπτει κάθε αστικοδημοκρατικό επικαθορισμό και παραμένει ασυγκίνητος από το συναφές ήθος, περιλαμβανομένης της εμμονής με τον (εκ των προτέρων στημένο) "διάλογο", το αστικοδημοκρατικό εκείνο φετίχ με το οποίο ασχοληθήκαμε επισταμένα στο παρελθόν.

Μα με τι μοιάζει αυτός ο "προλεταριακός αριστοκρατισμός"; Τι άλλο είναι εκτός από μια αφαίρεση στο μυαλό ενός φιλοσόφου με πολύ χρόνο στα χέρια του; Υπάρχει τέτοιο πράγμα, μπορεί καν να υπάρξει; Στην εισαγωγή του στο ο Εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία του Μαρξ, ο Ένγκελς έθεσε και απάντησε με διάσημο τρόπο το ερώτημα που έκαιγε την αστική τάξη της εποχής του: "Τελευταία, ο σοσιαλδημοκράτης φιλισταίος έχει ξαναγεμίσει τρόμο απέναντι στις λέξεις: δικτατορία του προλεταριάτου. Ε, καλά, κύριοι, θέλετε να ξέρετε με τι μοιάζει αυτή η δικτατορία; Κοιτάξτε την παρισινή Κομμούνα. Αυτή ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου." Με παρόμοιο τρόπο, μπαίνω στον πειρασμό να πω: "Κοιτάξτε τον Νικόλα Άσιμο, και αν δεν τον θυμάστε ή παραείναι αφηρημένη η επίκληση στη μνήμη του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς ενός αληθινού αντιεξουσιαστή, κοιτάξτε τον κύριο Ντίνο Χριστιανόπουλο, ομοφυλόφιλο ποιητή, γιο θεόφτωχων προσφύγων, και συγγραφέα της εξαίσια εξισωτικής φράσης "δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο 'υπείροχον έμμεναι άλλων', που μας άφησαν οι αρχαίοι":


Όλα όσα ο αστικός πολιτισμός καταδικάζει, με φουσκωμένα από οργή μάγουλα, ως "σνομπ αριστοκρατισμό" είναι εδώ: απαξία του συνομιλητή, ανελέητη ειρωνεία, περιφρόνηση για την "κοινή γνώμη", για την διαδικασία του "διαλόγου" όπως αυτή καθορίζεται και πλαισιώνεται από την ακατάσχετη φλυαρία των ΜΜΕ, διαρκής εμμονή στην απόσταση από τον άλλο, στο χάσμα --"χάος" το λέει ο Χριστιανόπουλος-- που χωρίζει μία φωνή από μια άλλη, έναν κόσμο από έναν άλλο. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το σοκ που προκάλεσε η συνέντευξη οφείλεται, εν συνόψει, στο ότι σε μια περίοδο που η "λαϊκοκεντρική" ρητορική, η δήθεν ταύτιση με την οπτική του "λαού" έχει γίνει το ψωμοτύρι των Αλαφούζων, εμφανίζεται κάποιος ο οποίος δηλώνει, με κάθε δυνατό τρόπο, ότι αυτός είναι αριστοκράτης, ότι αδιαφορεί επιδεικτικά για τις μέριμνες και τις ενασχολήσεις αυτού που η κα Τσαπανίδου εμφανίζει ως "λαϊκά προβλήματα" και "κοινή γνώμη."

Αλλά βέβαια αυτή είναι μόνο η μισή εικόνα -- και επειδή είναι μόνο η μισή, είναι επίσης στρεβλή. Ο Χριστιανόπουλος, ο οποίος ξεκαθαρίζει ότι ο λόγος για τον οποίο καταδέχεται καν να μιλήσει στη δημοσιογράφο δεν είναι η δική της αξία αλλά η σημασία που έχουν "κάποιοι", δεν είναι κάποιος ο οποίος επιδιώκει να ξεχωρίσει από τον "λαό"· είναι κάποιος ο οποίος επιδιώκει να καταστρέψει την θεσμοποιημένη και εξουσιαστική αναπαράσταση του "λαού" ως ταλαίπωρου κακομοίρη, είναι κάποιος ο οποίος επιστρέφει συμβολικά στον λαό, στη φιγούρα του φτωχού και του προλετάριου, την αξιοπρέπειά του, και συνεπώς, την ανωτερότητά του από την ασπόνδυλη χυδαιότητα της αστικής ψευδοκουλτούρας της "ευσυγκίνητης" κας Τσαπανίδου.

Η δεδηλωμένη αδιαφορία του για το κουκλοθέατρο του αστικοκοινοβουλευτισμού ("έχω μαύρα μεσάνυχτα") είναι το εντελώς αντίθετο της "αποπολιτικοποίησης". Το να μιλάς για τον διορισμένο απ' τις Βρυξέλλες "πρωθυπουργό" ως "έναν τραπεζικό, δεν ξέρω πώς τον λένε" ή το να λες ότι έχεις άγνοια από την "υψηλή οικονομική πολιτική" είναι, φυσικά, εξόχως --και έξοχα-- πολιτική πράξη, πολύ πολιτικότερη απ' το να υποκρίνεσαι πως σε αφορά η καρικατούρα δημοκρατίας σε μια χώρα που ζει και αναπνέει υπό την δικτατορία της αγοράς. Κι έπειτα, πώς να μην καταγράψεις την ανατίναξη της υποκρισίας των ΜΜΕ και της ψευδεπίγραφης "γνώσης" που δήθεν μοιράζονται με το "κοινό" τους ("εσείς ξέρετε και παραξέρετε...είστε άλλος κόσμος"). Ή τέλος, την κρίσιμη υπενθύμιση, από την μία πλευρά, της φυσικής φτώχειας, τη μη περιφρόνηση στη συγκεκριμένη υλική υπόσταση της ζωής ("παίρνω σύνταξη από το ΙΚΑ 590 ευρώ το μήνα"), και από την άλλη, τη θεσπέσια χολερική ειρωνεία προς την αναγωγή της πολιτικής σε ανώτατη μπακαλική, καθώς και στον ανέξοδο και προκατασκευασμένο οικονομικό "προβληματισμό" του αστού για τις "ευπαθείς τάξεις": "Αν οι [sic] 590 ήταν κατά 100 ευρώ επιπλέον, δηλαδή ήταν 690, εγώ θα μπορούσα να ζήσω μια χαρά [!!!!] Τώρα δυστυχώς, σφίγγω του ζουνάρι και είμαι επίσης μια χαρά. Αλλά σφίγγω το ζουνάρι."

"Είμαι φτωχός, και θα μπορούσα να είμαι κάπως, ελάχιστα πιο φτωχός, αλλά αυτό δεν έχει καμία ιδιαίτερη σημασία για σας, γιατί δεν ενδιαφέρεστε στο ελάχιστο για μένα, αλλά ούτε και για μένα, γιατί γνωρίζω πολύ καλά πως ζω την κοροϊδία υμών και των αφεντικών σας, είτε με 590 είτε με 690 ευρώ το μήνα." Αυτό λέει ο "προλεταριακός αριστοκράτης" Χριστιανόπουλος στην άτυχη και "ευσυγκίνητη" παρουσιάστρια· και λέγοντάς το, συγκεκριμενοποιεί και τους "κάποιους" για τους οποίους μιλά, για τους οποίους καταδέχτηκε καν να μιλήσει στην τηλεοπτική γλάστρα: δεν είναι άλλοι από τους άλλους φτωχούς, στους οποίους δεν μπορεί να δώσει ο ίδιος κάτι άλλο από ένα κομμάτι απ' την ποδοπατημένη τους αξιοπρέπεια, φτύνοντας στα μούτρα το γελοίο πρόσωπο της "κοινωνίας" που "νοιάζεται" και "συζητά" για αξίες και ανθρώπους και συναισθήματα.

Ο Χριστιανόπουλος βέβαια δεν είναι κομμουνιστής· δεν είναι καν μια πολιτικά στρατευμένη φιγούρα· αλλά δεν είναι, επίσης, μια φιγούρα του εχθρού του προλετάριου, δεν είναι αυτό το οποίο ο προλετάριος έχει κανένα λόγο να σιχαίνεται και να αποστρέφεται στη σημερινή κοινωνία. Είναι, σαν μια από τις ενσαρκώσεις του "προλεταριακού αριστοκρατισμού", ένας σύμμαχος (πώς να ξεχάσεις το "Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας", που επέστρεψε, σαν φάντασμα του ασπρόμαυρου παρελθόντος, με την μορφή αυτής της συνέντευξης;), κάποιος που ως κομμουνιστές σεβόμαστε όπως μπορούμε πια να σεβαστούμε ελάχιστους από το σήπον σύστημα της "ελληνικής διανόησης" -- δειλών, άβουλων και εξαγορασμένων υποχείριων του χρήματος. Αυτή την περήφανη και κατ' ουσίαν αντιεξουσιαστική μοναξιά (τη μοναξιά, επίσης, του Άσιμου), αυτή την περιφρόνηση στην ενσωμάτωση στο ψεύδος της "κοινωνίας" όπως υφίσταται σήμερα, ούτε την περιφρονούμε ούτε την υποτιμούμε. Αντιθέτως, την τιμούμε με χαρά και ταπεινότητα, ακόμα και αν αρνείται να στρατοπεδεύσει μαζί μας ή να πολεμήσει με τα δικά μας όπλα, ακόμα κι αν δεν επιθυμεί να ταυτιστεί με τη δική μας εμπλοκή στο κολαστήριο της σπηλιάς όπου ζουν οι φτωχοί.

Για ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο, όσο γίνεται πιο μεγάλο μέτωπο του αριστεροδεξιοεθνικιστικοφιλελευθεροαναρχοαυτόνομου κέντρου

Τάκης και Μαρία (repeat)

Για τον Ιβάν τον Τρομερό.
Αρχική δημοσίευση: Radical Desire, 1/6/2011

Ο Τάκης είναι αριστερός. Στον βασικό του ιδεολογικό πυρήνα συμπεριλαμβάνονται τρεις αξίες: αντι-αυταρχική νοοτροπία, αντι-ρατσισμός, δημοκρατική πολυφωνία. Ο Τάκης είναι πολύ δημοφιλής, γιατί είναι ήπιος και λογικός άνθρωπος, και έχει πολλούς φίλους και διασυνδέσεις. Ένα από τα πολύ φιλικά διακείμενα αφεντικά του --ο Τάκης δεν θέλει να δεσμεύεται με μόνο ένα αφεντικό, προτιμά να κρατά τα εργασιακά όψιονς του ανοιχτά ώστε να παραμένει δημιουργικός-- έχει κάποιες σημαντικές αμφιβολίες για τα όρια της καχυποψίας στον αυταρχισμό της εξουσίας. Ο Τάκης αρχίζει να ενστερνίζεται αυτές τις αμφιβολίες σε ένα βαθμό, τόσο επειδή είναι ανεκτικός και ανοιχτός άνθρωπος, όσο και επειδή δίνει μεγάλη αξία στις φιλίες και τις γνωριμίες του. Μια πολύ καλή του φίλη, που συμβαίνει επίσης να είναι διευθύντρια σε έναν προοδευτικό οργανισμό που προβάλλει την δουλειά του Τάκη, έχει επίσης κάποιες ενστάσεις για την δημοκρατική πολυφωνία, καθώς φοβάται ότι έχει αρχίσει να δίνει φωνές σε στοιχεία που την υπονομεύουν. Ο Τάκης συμμερίζεται και αναπαράγει κάπως διακριτικά και αυτές τις ενστάσεις, τόσο περισσότερο όσο βλέπει έμπρακτα ότι ο προοδευτικός οργανισμός συνεχίζει να προβάλλει και να προωθεί τη δουλειά του, πράγμα που τον πείθει ότι ο ίδιος παραμένει ασυμβίβαστος ως προς τις αξίες του και ότι οι όποιες ενστάσεις της φίλης του διευθύντριας δεν έχουν στόχο να τον παρακωλύσουν ή να τον φιμώσουν. Δεν περνά καν απ' το μυαλό του ότι ο λόγος που η δουλειά του προβάλλεται είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο η διευθύντρια βρίσκει εύλογο να του εκφράσει τις ενστάσεις, δηλαδή ότι ο Τάκης έχει ήδη επιλεγεί με βάση την δεκτικότητά του σε τέτοιου είδους φιλικές συζητήσεις. Κάποιοι άλλοι φίλοι του Τάκη, πάλι, έχουν αρχίσει να βάζουν αρκετό νερό στο κρασί τους σε ότι αφορά τον αντι-ρατσισμό, όχι βέβαια μεταλασσόμενοι σε ρατσιστές --αυτό θα ήταν αδύνατο για φίλους του Τάκη-- αλλά δείχνοντας μια μεγαλύτερη ανεκτικότητα σε αυτούς που είναι, ή κάνοντας τα στραβά μάτια για την ύπαρξή τους. Ο Τάκης παρατηρεί αυτή την στάση αλλά δεν θεωρεί ότι συμβιβάζει κάτι μη θέτοντας θέμα στους φίλους του για την νέα τους αυτή ανεκτικότητα. Η ανεκτικότητα άλλωστε είναι η βάση της φιλίας, και η φιλία είναι η βάση στην οποία ο Τάκης στηρίζει τη ζωή και την πολιτική του συνείδηση. Όπως προείπαμε, ο Τάκης εκτός από αριστερός είναι και δημοκράτης, και δεν διανοείται να αποξενώσει φίλους, να συμπεριφερθεί με εχθρότητα και να συγκρουστεί για ιδέες που κανείς δεν τον πίεσε να αλλάξει ρε αδερφέ. Και βέβαια, ούτε οι φίλοι του Τάκη βλέπουν κανένα πρόβλημα με το γεγονός ότι ο Τάκης κρατάει τις ιδέες του αποφεύγοντας τις συγκρούσεις -- ίσα-ίσα, το βρίσκουν εχέφρον και ενδεικτικό του ισορροπημένου του χαρακτήρα. Και αυτοί άλλωστε, το ίδιο κάνουν με τους δικούς τους φίλους και γνωστούς, και με τους φίλους και γνωστούς των φίλων και γνωστών τους.

Η Μαρία είναι επίσης αριστερή. Η πρωταρχική της σχέση με την αριστερά είναι στο επίπεδο της απαράβατης πίστης σε κάποιες θεμελιώδεις αρχές: ισότητα, κοινοκτημοσύνη, ελευθερία. Η Μαρία έχει και αυτή φίλους και φίλες, αλλά όχι αυτούς που είχε πριν πέντε ή δέκα χρόνια. Διότι στην πορεία της ζωής της συγκρούστηκε ακόμη και με πολύ καλούς της φίλους για τις ιδέες της. Δεν είδε με καμία ανεκτικότητα στάσεις στους φίλους της και τους γνωστούς της που υπέσκαπταν ή υπονόμευαν αυτά στα οποία πίστευε. Έχασε πάνω από μία φορά τη δουλειά της για τέτοιους λόγους. Χρειάστηκε πάνω από μια φορά να ξαναρχίσει από την αρχή, να ξαναβρεί εργασία, ερωτικό σύντροφο, δίκτυο φίλων. Και όλα αυτά επειδή είχε μεγαλύτερη αγάπη για τις ιδέες από ότι για το αίσθημα ότι ήταν αρεστή και αγαπητή, ότι οι άλλοι μιλούν καλά για αυτή, ή ότι τα ταλέντα της βρίσκουν την δέουσα εκτίμηση και προώθηση από ανθρώπους που έχουν σημασία.

Υπάρχει μια ερώτηση που προκύπτει απ' τις ζωές του Τάκη και της Μαρίας: Τι συμπέρασμα βγαίνει από τη σύγκρισή τους;

Ότι ο Τάκης είναι ένας γλυκός, ισορροπημένος και αξιαγάπητος άνθρωπος τον οποίο θα όφειλε κανείς να εμπιστευτεί για τα πάντα, ενώ η Μαρία μια ελαφρώς ανισόρροπη, νευρωτική, επιθετική προσωπικότητα που δεν αντέχει για πολύ τους άλλους, ούτε οι άλλοι για πολύ την ίδια;  Και ότι ο Τάκης είναι ένας προσαρμοστικός και λογικός αριστερός και η Μαρία μια δογματική και αρτηριοσκληρωμένη φανατική;

Ή μήπως ότι ο Τάκης είναι ένας επιφανειακός, ανειλικρινής και ενδοτικός άνθρωπος που θα έπρεπε να είναι ο τελευταίος που θα εμπιστευόμασταν, ενώ η Μαρία ένας τίμιος, ευθύς και ανυστερόβουλος χαρακτήρας που θα όφειλε ο καθένας να εμπιστεύεται ως άνθρωπο χωρίς επιφύλαξη; Και ότι ο Τάκης είναι ένας ασυνείδητα αδίστακτος τυχοδιώκτης που θα πουλούσε και τη μάνα του ατάραχα, αν και με κάποια θλίψη, ενώ η Μαρία θα προτιμούσε να πεθάνει απ' την πείνα παρά να προδώσει έναν άνθρωπο στη γη;

Το αστείο με την ερώτηση είναι ότι η απάντηση που θα επιλέξεις να δώσεις σ' αυτή σε κατατάσσει αυτόματα σε "Τάκη" ή "Μαρία".

Το άλλο αστείο με την ερώτηση είναι ότι η απάντηση "δεν μπορώ να διαλέξω, είναι απλουστευτική και εκβιαστική η σύγκριση" σε κατατάσσει αυτόματα σε "Τάκη."

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Ακόμα μια απεργία, ή… (Μερικές σκέψεις βλέποντας τις μέρες να περνούν)

Δεν χρειάζεται κάποιος ιδιαίτερος πρόλογος για την δραματική κατάσταση που βιώνουμε οι περισσότεροι από μας σήμερα. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως δεν πάει παραπέρα, δεν μπορεί να γίνει χειρότερα, μα μήπως το ίδιο δεν λέγαμε πρόπερσι; «Η κατάσταση είναι δύσκολη λέγαμε, πόσο χειρότερη να γίνει;» Κι έγινε. Και πέρυσι: «Δραματική η κατάσταση, πως γίναμε έτσι;» Και γίναμε ακόμα χειρότερα. Ποιος θα μιλούσε πριν αλλά και λίγο μετά το περίφημο «λεφτά υπάρχουν»,για ΔΝΤ, μνημόνια, μαύρο μέτωπο συγκυβέρνησης, φασίστες υπουργούς, ξήλωμα κεκτημένων, αφαίμαξη οικονομική, ψυχολογική του λαού κλπ; Είμαι βέβαιος πως όπως κι εγώ, έτσι και πολλοί από όσους διαβάζετε τώρα αυτές τις σκέψεις, δεν πιστεύαμε πως ήταν δυνατόν να συμβούν τόσες ανατροπές στη ζωή μας. Επίσης σίγουρα δεν πιστεύαμε πως μετά από όλες αυτές τις ανατροπές, το …σύμπαν θα έστεκε ακόμα στη θέση του.

Κι όμως. Η μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης συνεχίζει να υπομένει καρτερικά την ημέρα της οριστικής εκτέλεσής της. Δέχεται αδιαμαρτύρητα σχεδόν κάθε μέτρο που σφίγγει ακόμα περισσότερο τη θηλιά στο λαιμό της, βλέπει μοιρολατρικά το αβέβαιο μέλλον της να γίνεται ακόμα πιο γκρίζο, υπομένει σαν μάρτυρας κάποιας περασμένης εποχής τα βασανιστήρια από τους εκμεταλλευτές της, προσδοκώντας μια «ανάσταση» η οποία ίσως, δεν ξέρω τι να πω, κινείται πια στη σφαίρα της μεταφυσικής.

Λέω η μεγάλη πλειοψηφία, γιατί υπάρχει κι ένα κομμάτι της εργατικής τάξης που δεν έχει σκύψει το κεφάλι. Οι εργάτες που ζουν την κόλαση σήμερα, που αντιστέκονται στη βαρβαρότητα των εκμεταλλευτών τους σήμερα, και έβαλαν σκοπό με την πάλη τους να φέρουν οι ίδιοι τον «παράδεισο» που τους αξίζει, γνωρίζοντας πως αυτό δεν θα συμβεί παρά μόνο με την αποτίναξη του ζυγού των καταπιεστών τους και την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Κύριος στυλοβάτης της πάλης του ταξικού εργατικού κινήματος, αναμφίβολα στέκεται το ΠΑΜΕ, έχοντας να πολεμήσει από τη μια μεριά την τάξη των πλουτοκρατών-βιομηχάνων, κι από την άλλη αντιλήψεις και πρακτικές συμβιβασμού και υποτέλειας που εκφράζουν διάφορες συνιστώσες της «αριστεράς» και βέβαια οι «επίσημες» κεφαλές του ξεπουλημένου συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ).

Τρανό παράδειγμα εργατών που αποφάσισαν να πάρουν τις τύχες τους στα δικά τους χέρια, αποτελούν οι απεργοί της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» στον Ασπρόπυργο. Συμπλήρωσαν τρεις μήνες απεργίας, αρνούμενοι την κινεζοποίηση των εργασιακών τους σχέσεων και τις απολύσεις των συναδέλφων τους, συνειδητοποιώντας από την αρχή πως η πορεία τους δεν θα σταματήσει αν δεν είναι νικηφόρα. Και σ’ αυτή την περίπτωση, δεν νομίζω να ήταν πολλοί όσοι πίστευαν πως η απεργία των χαλυβουργών όχι μόνο θα κρατούσε τόσο σε βάθος χρόνου, αλλά θα προσλάμβανε και χαρακτηριστικά βαθιάς ταξικής πάλης. Θα ενέπνεε εργαζόμενους και σε άλλους χώρους δουλειάς να απεργήσουν, ανάβοντας παράλληλα σε στρώματα της κοινωνίας το φυτίλι μιας βραδυφλεγούς βόμβας που όταν σκάσει θα έχει απρόβλεπτα αποτελέσματα για την άρχουσα τάξη και την κυβέρνηση-εκπρόσωπό της.

Από τις πρώτες μέρες της απεργίας των χαλυβουργών δώσαμε μεγάλη βαρύτητα στην υπόθεση «αλληλεγγύη στους απεργούς». Ήταν ένα στοίχημα που το κερδίσαμε μαζί μ’ αυτούς. Τμήματα της κοινωνίας αγκάλιασαν τους χαλυβουργούς, τους υποστήριξαν ηθικά και υλικά, τους έκαναν να νιώσουν πως δεν είναι μόνοι. Ταυτόχρονα όμως τα τμήματα αυτά της κοινωνίας στήριξαν πάνω στους χαλυβουργούς τις ελπίδες τους «μπας κι αλλάξει κάτι». Επένδυσαν σ’ αυτούς τις δικές τους ανασφάλειες και αδυναμίες στο να συμπαραταχτούν μαζί τους ενεργά, στην αρένα της ταξικής πάλης, δημιουργώντας ένα ισχυρό εργατικό λαϊκό μέτωπο ικανό να αναμετρηθεί με τις δυνάμεις εκείνες που τους βολεύει η στασιμότητα και η απαισιοδοξία του λαού. Παρ’ όλα αυτά η αλληλεγγύη υπάρχει και σ’ ένα βαθμό εκφράζεται. Είναι όμως αυτό αρκετό; Φτάνει για τη δημιουργία των προϋποθέσεων κλιμάκωσης του αγώνα;

Διαβάζω και παραθέτω μερικούς τίτλους ειδήσεων των τελευταίων ημερών, από το Ριζοσπάστη:

ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ: Συντονισμένη δράση για ακόμα πιο φτηνούς εργάτες…..…..ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΤΡΟΪΚΑ – ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ: Ετοιμάζουν πογκρόμ σε ό,τι έχει απομείνει……….ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΕΤΑΙΡΟΙ: Ετοιμη η συμφωνία για τη σφαγή μισθών και συμβάσεων……….ΑΤΥΠΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΗΣ ΕΕ ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ: Ενιαίο το αντιλαϊκό μέτωπο της λυκοσυμμαχίας…..…..ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ: Δεδομένη η συστράτευση πίσω απ' τους τακτικισμούς…..…..ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ: Αδιάρρηκτη συμμαχία για να σωθεί το κεφάλαιο…..…..Τσακίζουν μισθούς καταργούν συμβάσεις συγκυβέρνηση - τρόικα – εργοδότες – ΓΣΕΕ……....ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΤΡΟΪΚΑ - ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ – ΓΣΕΕ: Συνεννοημένοι μέχρι κεραίας για τα νέα αντεργατικά μέτρα…..και άλλους πολλούς ακόμα.

Προσέξτε ποιες λέξεις κυριαρχούν στους τίτλους αλλά και στην ουσία των ειδήσεων αυτών:

«Συντονισμένη δράση»….. «Συγκυβέρνηση»….. «Συμφωνία»….. «Ενιαίο αντιλαϊκό μέτωπο»….. «Λυκοσυμμαχία»….. «Συστράτευση»….. «Αδιάρρηκτη συμμαχία»….. «Συνεννοημένοι»…

Το πρώτο συνθετικό των περισσότερων από τις λέξεις αυτές είναι το «συν» που σημαίνει από κοινού. Οι αντίπαλοι της εργατικής τάξης και οι σύμμαχοί τους από κοινού μας εκμεταλλεύονται, από κοινού περνάνε στη Βουλή τα αντιλαϊκά νομοσχέδια, από κοινού υποθηκεύουν τον εθνικό πλούτο της χώρας, από κοινού βάφουν με μαύρη μπογιά το μέλλον το δικό μας και των επερχόμενων γενεών. Εμείς; Η εργατική τάξη; Είναι διάολε περισσότερα αυτά που μας χωρίζουν από όσα μας ενώνουν;

Κάθε μέρα ξεφυτρώνουν νέα απεργιακά μέτωπα και προστίθενται σ’ αυτά που ήδη υπάρχουν. Εργοστάσια, βιοτεχνίες, μαγαζιά, εταιρείες, υπηρεσίες, μέσα ενημέρωσης απεργούν ή βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας, οι εργαζόμενοι καταλαμβάνουν τα μέσα παραγωγής, αρνούνται αυτά που τα αφεντικά προσπαθούν να τους επιβάλλουν. Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των κινητοποιήσεων η «αυτόνομη» δράση. Κανένας συντονισμός, καμιά συνεννόηση μεταξύ μας, καμιά προοπτική για το μέλλον αν συνεχίσουμε έτσι. Δεν προσπαθώ να αντικαταστήσω τους αναλυτές των γεγονότων, στα διάφορα συνδικαλιστικά ή κομματικά όργανα. Τους θεωρώ πιο αρμόδιους να εξηγήσουν τα μηνύματα της κοινωνίας. Όμως, ασφυκτιώ, όλα γύρω μου με οδηγούν στο συμπέρασμα πως βρισκόμαστε σε τέλμα.

Συζητούσαμε πριν λίγες μέρες, μετά από την τελευταία απεργία, με φίλο μου κομματικό μέλος, για την τρέχουσα κατάσταση και τις προοπτικές που ανοίγονται μέσα από τις απεργίες που διοργανώνουν κάθε τόσο οι ταξικές δυνάμεις και το ΠΑΜΕ. Του εξέφραζα αυτούς τους προβληματισμούς μου. Μου απάντησε με λίγα λόγια: «Γίνονται απεργίες, συγκεντρώσεις, πορείες, κάποιος κόσμος συμμετέχει, θα γίνουν κι άλλες, θα δούμε, οι συνθήκες… κλπ». Όταν τον ρωτάω αν αυτό μπορεί να συνεχιστεί για πολύ ακόμα, αν μια απεργία κάθε τόσο δίνει από μόνη της διέξοδο στο λαό, αν βλέπει μια κούραση στον κόσμο και αν τελικά αυτή θα είναι διαρκώς η μορφή αντίδρασης του κομματιού της κοινωνίας που αντιστέκεται, μου απαντά: «και τι θέλεις, να πάρουμε τα τουφέκια και να κινήσουμε για Σύνταγμα μεριά;»

Αναρωτιέμαι γιατί δεν γίνονται προσπάθειες για συντονισμό όλων αυτών των απεργιακών κινητοποιήσεων. Μήπως γίνονται και δεν το ξέρω; Μήπως γίνονται και δεν αποδίδουν; Μήπως εγώ βιάζομαι και τα αποτελέσματα θα φανούν κάποια στιγμή …στο μέλλον; Κι αν είναι έτσι, έχουμε την πολυτέλεια της αναμονής;

Ο Μάνεσης, αν και πιέζεται τρεις μήνες, δεν κάνει πίσω, ούτε ο χ βιομήχανος, ούτε ο ψ εκδότης κλπ. Αντέχουν στην όποια πίεση τους ασκούν οι εργάτες, αποσπασματικά. Τα αφεντικά έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν, ο χρόνος που περνά είναι με το μέρος τους όπως και τόσα άλλα σ’ αυτό το σύστημα. Μαζί με το χρόνο, περνάνε και τα αντεργατικά νομοσχέδια, τα μνημόνια, τα πακέτα μέτρων, τα χαράτσια. Τα ψηφίζουν με συντονισμένη δράση τα κόμματα του μαύρου μετώπου, που παραμέρισαν τις όποιες διαφορές και τακτικισμούς τους, όταν η άρχουσα τάξη τους έθεσε …προ των ευθυνών τους.

Ο χρόνος περνά και η ζημιά που μας προκαλούν μεγαλώνει και μοιάζει να γίνεται ανεπανόρθωτη. Μια δυναμική που αναπτύχθηκε στο κίνημα με κορυφαία έκφρασή της τη γιγαντιαία συμμετοχή του λαού στις απεργιακές κινητοποιήσεις του Οκτώβρη του 2011, μαράζωσε και γυρίσαμε στα …συνηθισμένα. Τις επόμενες μέρες πάμε σε μια ακόμα απεργία, 24ωρη ή 48ωρη δεν έχει σημασία. Αναρωτιέμαι: τι θα καταφέρουμε με ακόμα μία απεργία; Στη δουλειά, όσοι έχουν δουλειά, θα συζητήσουν με τους ίδιους συναδέλφους, θα πουν τα ίδια πάνω κάτω με χτες, θ’ ακούσουν τα ίδια, και η συμμετοχή θα είναι πιθανώς η ίδια. Θα πάμε στη συγκέντρωση, όσοι πάμε, θα συναντηθούμε με τους ίδιους συντρόφους, τους ίδιους συναγωνιστές, θα διαδηλώσουμε και θα φύγουμε. (Εδώ θα μπορούσαμε να συζητήσουμε το μεγάλο θέμα γιατί δεν πείθεται η μεγάλη πλειοψηφία του λαού ν’ αντιδράσει στη λαίλαπα, και να συμμετάσχει στους αγώνες, αλλά, μια άλλη φορά ίσως. Η συζήτηση αυτή εξάλλου γίνεται σχεδόν κάθε μέρα όπου υπάρχουν ανήσυχα πνεύματα και ασυμβίβαστες συνειδήσεις.)

Επανέρχομαι. Τα ταξικά συνδικάτα μας, έβαλαν σαν αίτημα στο κάλεσμά τους για απεργία, να γίνουν άμεσα εκλογές και ο λαός με την ψήφο του να ρίξει την συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου των κομμάτων της πλουτοκρατίας. Αναρωτιέμαι: άντε κι έπεσε η συγκυβέρνηση με τις κάλπες, από τη δυσαρέσκεια του λαού. Τι θα γίνει μετά τις εκλογές; Τι θ’ αλλάξει ουσιαστικά; Θα κάνει το ΚΚΕ αυτοδύναμη κυβέρνηση; Ή μήπως θα «συνασπιστούν όλες οι αντιμνημονιακές δυνάμεις» όπως ζητάει ο φαιδρός –πολλές φορές- Αλέξης;

Δεν νομίζω πως μπορεί ν’ αλλάξει κάτι δραματικά προς όφελος της τάξης μου, με τις εκλογές, όταν γίνουν… Θα σχηματιστεί μια άλλη συγκυβέρνηση, από τα ίδια κόμματα του κεφαλαίου ή κάποια παραλλαγή τους, ή από άλλα που ίσως σχηματιστούν στο μέλλον, τα αντεργατικά νομοσχέδια και πακέτα θα συνεχίσουν να περνάνε, όπως θα συνεχίσει κι ο εργάτης να μένει δεμένος στο μαγγάνι, να περιστρέφεται άδοξα γύρω-γύρω απ’ το «κακό το ριζικό του» και η μιζέρια και ο ξεπεσμός του να τον κάνουν ακόμα πιο ανίσχυρο ν’ αντισταθεί σ’ αυτούς που βιάζουν τη ζωή του. Αδιέξοδο. Λένε πως στην (αστική) δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Για τους εκμεταλλευτές κεφαλαιοκράτες δεν υπάρχουν. Για τους εργάτες;

Εγώ είμαι εργάτης και θέλω να σπάσω τα αδιέξοδα στα οποία με στριμώχνουν. Θέλω να διεκδικήσω αυτά που μου ανήκουν μαζί με τους άλλους εργάτες. Νομίζω πως σήμερα αυτό είναι εφικτό. Μπορούμε να συντονιστούμε, ακολουθώντας το παράδειγμα των αντιπάλων μας. Μπορούμε να οργανώσουμε τις δυνάμεις μας, όλοι οι εργάτες που έχουμε έναν κοινό στόχο.

Αυτό μπορεί να γίνει, χωρίς αποκλεισμούς σε όποια φωνή δεν ταυτίζεται σε όλα μαζί μας, χωρίς να εξοστρακίζουμε στο «πυρ το εξώτερον» ό,τι δεν μπορούμε απολύτως να ελέγξουμε. Παραμερίζοντας παραταξιακούς εγωισμούς και σύνδρομα ανωτερότητας, βάζοντας παράλληλα στη θέση του όποιον προσπαθήσει να υπονομεύσει τον νομοτελειακά ηγετικό μας ρόλο στο κίνημα. Και το κυριότερο, να μην περιμένουμε να έρθουν όλοι οι άλλοι σε μας. Εμείς θα τους πλησιάσουμε. Διαθέτουμε τα πιο δυνατά όπλα: την επιστημονική κοσμοθεωρία μας, την εμπειρία που κουβαλάμε από αγώνες δεκαετιών, την έντιμη παρουσία και την πρωτοπόρα δράση μας στην κοινωνία. Πρέπει να εμπιστευτούμε τις δυνάμεις μας σήμερα, όπως και αυτές που θα αντλήσουμε αύριο από την αστείρευτη δεξαμενή των λαϊκών αγώνων.

Μήπως ήρθε η ώρα να κηρύξει το ΠΑΜΕ γενική απεργία διαρκείας; Δεν βλέπουν κι άλλοι εκτός από μένα, πως αυτή η κατάσταση δεν οδηγεί πουθενά; Είναι δυνατόν; Βαδίζουμε σημειωτόν. Δεν βλέπω άλλη διέξοδο. Μήπως ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε οι εργάτες επιτέλους συντονισμένα, πιο μαζικά, πιο μαχητικά; Οι μικρές φωτιές που ήδη καίνε σε πολλούς χώρους δουλειάς, είναι θέμα χρόνου να σβήσουν από τη μάνικα του συστήματος. Σκέφτεται κανείς μετά, τ’ αποκαΐδια; Αν όμως σμίξουν όλες οι εστίες αντίστασης σε μια μεγάλη πυρκαγιά, δεν θα τους φτάνουν τα μέσα που διαθέτουν να τη σβήσουν.

Αυτά είχα να πω. Αυτά με βασανίζουν (από την βάσανο και όχι το βάσανο) εδώ και καιρό, αυτά συζητάμε με φίλους, συναδέλφους, γνωστούς. Δεν ξέρω αν φτάνουν τέτοια μηνύματα προς τα πάνω, η αν φτάνουν και δεν τ’ ακούν, ή τ’ ακούν και φοβούνται κάτι. Νομίζω πως σεβόμαστε τον αντίπαλο περισσότερο απ’ όσο του αξίζει. Αν αποτύχουμε, θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Δεν θα’ χουμε χάσει κάτι περισσότερο από αυτά που χάνουμε κάθε λεπτό που περνάει. Θα είναι όμως τραγωδία αν στο μέλλον, σέρνοντας τις αλυσίδες της υποταγής μας, με σκυμμένο το κεφάλι από το βάρος τους, κάνουμε την αυτοκριτική μας για λάθη και αδράνεια την ώρα της κρίσης.

Γιατί ξεπουληθήκαμε;

Γιατί ξεπουληθήκαμε;

Για ένα αυτοκίνητο, ένα διαμέρισμα, ένα ραδιοκασετόφωνο, μια γεύση της haute-couture;

Για λίγη επιρροή, λίγη σημασία, ένα πεντάλεπτο στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, μια στήλη σε "έγκυρη" εφημερίδα, ένα συμβόλαιο με ευυπόληπτο εκδοτικό οίκο;

Για να λένε καλά λόγια για μας οι σημαντικοί άνθρωποι, για να μας κολακεύουν οι αυλές;

Για να μην αποξενώσουμε τους "φίλους", για να μας συμπαθούνε όλοι ανεξαιρέτως;

Για να μην ξαναβιώσουμε ποτέ την ντροπή των παππούδων μας και των γιαγιάδων μας, που ήταν αμόρφωτοι και φτωχοί;

Για να μην ντρεπόμαστε για τον τόπο μας, τη μαύρη ιστορία του, την ενοχή και το αίμα του;

Για να μας αποδεχτούν όλοι ως έξυπνους, ανθρώπους με "προοπτικές ανέλιξης", για να αποκτήσουμε "πρόσωπο" στην "κοινωνία";

Για να διασκεδάσουμε τη λαγνεία μας, την οκνηρία μας, τη δειλία μας, για να αντλήσουμε επιτόκιο απ' την επένδυση της υποκρισίας μας; 

Για να είμαστε ποθητοί, αξιοζήλευτοι, ξεχωριστοί, δακτυλοδεικτούμενοι, επώνυμοι; 

Για να αποκτήσουμε θαυμαστές και θαυμάστριες, κλώνους, ακολούθους; Για να μας λένε οι ψεύτικοι αληθινούς, οι αναίσθητοι ευαίσθητους, οι ανέραστοι αξιέραστους, οι φιλοχρήματοι ανιδιοτελείς; 

Για να επιβεβαιώσουμε τον ανδρισμό μας, τη θηλυκότητά μας, την ατομική μας καπατσοσύνη και ευφυία, όλα όσα μας χωρίζουν από τη μάζα που μάς αντέγραφε; 

Και γιατί διαμαρτυρόμαστε; Και γιατί δηλώνουμε πως νιώθουμε προδομένοι; Και γιατί δεν βρίσκουμε ποτέ μας τον προδότη;

Η λαμπρή καριέρα του Irving Brown, ή ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει ΓΣΕΕ

Λήμμα Wikipedia:
O Irving Brown (Μπρονξ, 1911 - Παρίσι, 1989) ήταν αμερικανός συνδικαλιστής, μέλος της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργαζομένων (AFL) και κατόπιν, της AFL-CIO, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην δυτική Ευρώπη και την Αφρική κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, με την ενθάρρυνση σχισμάτων μέσα στα συνδικάτα με στόχο την αντιμετώπιση της κομμουνιστικής επιρροής. Την ίδια στιγμή, όντας πράκτορας της CIA, ίδρυσε το 1962 το Αμερικανικό Ινστιτούτο για την Ελεύθερη Ανάπτυξη της Εργασίας, σε συνεργασία με το πρώην μέλος του Κ.Κ ΗΠΑ και πράκτορα της CIA, Jay Lovestone.

[...]

Ψυχρός πόλεμος
Ο Brown έφτασε στο Παρίσι τον Νοέμβρη του 1945 και οργάνωσε αντικομμουνιστικά συνδικάτα, στηρίζοντας, πιο συγκεκριμένα, τη δημιουργία του γαλλικού συνδικάτου Εργατική Δύναμη  (FO)  (το οποίο χρηματοδότησε) [...] και την Ιταλική Συνομοσπονδία των Εργατικών Συνδικάτων (CISL), που δημιουργήθηκε το 1950. Ως το 1986, ο Brown παρίστατο σε όλες τις ετήσιες συνόδους της FO. Η Ελεύθερη Συνδικαλιστική Επιτροπή της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργαζομένων χρηματοδότησε την FO και άλλα αντικομμουνιστικά συνδικάτα την Ευρώπη. 

Το 1949, και σε συνεργασία με τον Jay Lovestone, υποστήριξε την απόσχιση της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ελεύθερων Συνδικάτων (ICFTU) από την Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία (WFTU). Η ICFTU περιελάμβανε την AFL-CIO, την Σύνοδο Βρετανικών Συνδικάτων, την FO, την Ιταλική Συνομοσπονδία Εργατικών Συνδικάτων, και την ισπανική Γενική Ένωση Εργατών (Unión General de Trabajadores). Εφεξής, η ΠΣΟ (WFTU) θα εκπροσωπούσε το ανατολικό μπλοκ, ενώ η ICFTU θα εκπροσωπούσε τον ούτως καλούμενο "ελεύθερο κόσμο." Ως φίλος του Averell Harriman, ο οποίος ήταν υπεύθυνος του Σχεδίου Μάρσαλ, ο Brown μπορούσε εύκολα να εκτρέψει κεφάλαια απ' το Σχέδιο Μάρσαλ προς την χρηματοδότητση αντικομμουνιστικών οργανώσεων. 

[...]

Μέχρι το 1952, οι δραστηριότητές του ήταν ήδη πολύ γνωστές. Αποτέλεσε το θέμα ενός άρθρου του περιοδικού Time με τίτλο "Ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος." Σύμφωνα με το Time, η αποστολή του τού ανατέθηκε από την Επιτροπή Ελεύθερου Εμπορίου της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργαζομένων. Ο Brown χρηματοδότησε τα αντικομμουνιστικά κινήματα που έσπασαν τις απεργίες του 1947 στην Ιταλία και τη Γαλλία. Επίσης, βοήθησε στην οργάνωση της αντικομμουνιστικής συμμαχίας ελεύθερων συνδικάτων στην Ελλάδα, καθώς και την Επιτροπή Λιμένων Μεσογείου, η οποία πήρε τον έλεγχο των γαλλικών, ιταλικών και ελληνικών λιμανιών απ' τους Κομμουνιστές

[...]

Από το 1951 ως το 1954, το τμήμα της CIA με επικεφαλής τον Thomas Braden παρείχε ένα εκατομμύριο δολάρια το χρόνο στους Brown και Lovestone ($1,600,000 το 1954).

[...]

Κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Αλγερία, χρηματοδότησε το Εθνικό Κίνημα Αλγερίας (MNA), που ιδρύθηκε απ' τον Messali Hadj με στόχο την αντιμετώπιση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (FLN).

Στην Χιλή επίσης συμμετείχε στον αγώνα κατά των κομμουνιστών κατά τη διάρκεια προεδρίας Αλλιέντε. Το 1984, οργάνωσε διαδηλώσεις που συνόδευαν τις συναντήσεις του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ παγκόσμια.  

[...]

Ο Irving Brown παρασημοφορήθηκε με το Προεδρικό Παράσημο της Ελευθερίας από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν το 1988. Πέθανε τον επόμενο χρόνο.

Πηγή: wikipedia
Μετάφραση: Lenin Reloaded

Πίσω στον 'Σύνδεσμο στη Γαλλία': Η CIA, ο Irving Brown και η λαθρεμπορία ναρκωτικών ως πολιτική μορφή πολέμου
του Douglas Valentine
Όταν ακούνε τις λέξεις 'ο σύνδεσμος στη Γαλλία', οι περισσότεροι σκέφτονται την ταινία με τον Τζιν Χάκμαν του 1971, στην οποία ένας σκληρός ντετέκτιβ απ' τη Νέα Υόρκη στριμώχνει μια ομάδα εμπόρων ηρωίνης της Μαφίας τον Γενάρη του 1962, αλλά αποτυγχάνει να συλλάβει τον καλοντυμένο και γλεντζέ Γάλλο που τους προμήθευε. Πράγματι, οι περισσότεροι σκέφτονται για τον 'σύνδεσμο στη Γαλλία' ως ιστορία δράσης, και όχι ως παράδειγμα πολιτικού πολέμου. Όμως στην πραγματικότητα, ο 'σύνδεσμος στη Γαλλία' είναι ένα πρίσμα μέσα απ' το οποίο μπορεί να εξεταστεί η χρήση του υποκόσμου απ' την CIA στα πλαίσια μιας ευρύτερης στρατηγικής πολιτικού και ψυχολογικού πολέμου.

Αυτός ο κρυφός πόλεμος, για να το πούμε απλά, είναι μια λειτουργία της χρήσης, απ' το αμερικανικό κεφάλαιο, μαφιόζων στην υπηρεσία της ιδιωτικής του αστυνομικής δύναμης, της CIA, με στόχο τη συντριβή του κομμουνισμού παντού· με στόχο την καταστολή των εργατών και των ανεπιθύμητων μεταναστών εγχώρια· και με στόχο την επέκταση της επιρροής του [του αμερικανικού κεφαλαίου] σε βάρος τόσο εχθρικών όσο και φιλικών χωρών.

Πράγματι, τέσσερα νέα ντοκουμέντα, τα οποία έφερε στο φως το καταργημένο Ομοσπονδιακό Γραφείο Ναρκωτικών (1930–1968), κάνουν πια προφανές ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ, μέσω της CIA, έχει χρησιμοποιήσει ιστορικά τους λαθρεμπόρους ναρκωτικών για να περάσει την δική της άδηλη εθνική αντζέντα. Ο σύνδεσμος στη Γαλλία είναι κλασικό παράδειγμα, και ένας βασικός δράστης σε αυτό το άθλιο επεισόδιο ήταν ο συνδικαλιστής ηγέτης Irving Joseph Brown, ο βασικός εκπρόσωπος στην Ευρώπη της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργατών απ' το 1945 ως το 1962.

Ο Brown είχε μεγάλο ιστορικών εμπλοκής με την CIA, με γκάνγκστερ, και με λαθρεμπόρους ναρκωτικών. Αλλά ήταν μόνο το 1962 που απασχόλησε το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ναρκωτικών (FBN).

[...]

Ο [πράκτορας του FBN], έχοντας διασταυρώσει πληροφορίες με άλλα κυβερνητικά γραφεία, έμαθε ότι ο Brown είχε λιμενικά προνόμια (δηλαδή, οι βαλίτσες του δεν ελέγχονταν ποτέ από το Τελωνείο)· ότι η σύζυγός του, η Lilly, ήταν γραμματέας του Carmel Offie, ενός πράκτορα της CIA που είχε ταυτόχρονα εταιρεία εισαγωγών-εξαγωγών στο Μανχάταν. Και ότι "υπήρχε μια πιθανότητα" ο ίδιος ο Brown να έχει "κάποιου είδους σύνδεση με τη CIA." [...] Τον Ιούνη του 1962, ο Tartaglino διατάχτηκε να σταματήσει την έρευνά του [για τη σχέση Brown με διεθνή σπείρα διακίνησης και εμπορίας ναρκωτικών].

[...]

Εν συντομία, ο Irving Brown ήταν ακόλουθος του Jay Lovestone, αρχηγού του ΚΚ ΗΠΑ στη δεκατία του 1920. Μετά από διαφωνία με τον Στάλιν το 1929, ο Lovestone αποστάτησε, και, με τη βοήθεια του Brown, άρχισε το ξερίζωμα των κομμουνιστών από τα αμερικανικά εργατικά συνδικάτα. Σε αντάλλαγμα για την αντικατασκοπευτική του εργασία, ο Brown διορίστηκε εκπρόσωπος της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργαζομένων στην Επιτροπή Πολέμου κατά τον Β' Παγκόσμιο, και κατόπιν άρχισε να δουλεύει κρυφά για τη CIA, με το προκάλυμμα της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργαζομένων, στην Ευρώπη και την Αφρική.
Μετάφραση: Lenin Reloaded

Redfly Planet: ITUC+ΓΣΕΕ vs WTFU+ΠΑΜΕ

Η ITUC, στην οποία υπάγεται η ΓΣΕΕ, ΠΡΟΗΛΘΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (WCL) ΚΑΙ ΤΗΣ ICFTU, ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ, ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ CIA, ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΑΚΤΟΡΑ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΟ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ, ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟ ΚΥΡΙΟ IRVING BROWN.

Λεζάντα φωτογραφίας (από το kutuphane.halkcephesi.net): Arthur Kœstler (British IRD agent), Irving Brown (CIA agent in charge of European and African left-wing) and James Burnham (CIA agent in charge of intellectual media). 

Ελένη Μπέλλου-Τα ιστορικά γεγονότα είναι προϊόντα της ταξικής πάλης


Αποσπάσματα από την παρουσίαση του Β' Τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, σε εκδήλωση που έγινε χτες στη Μεταμόρφωση

Σε εκδήλωση - συζήτηση που διοργάνωσαν οι Οργανώσεις Μεταμόρφωσης του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για την παρουσίαση του «Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, 1949 - 1968» Β' Τόμος, μίλησε χτες η Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Μεταξύ άλλων, σημείωσε στην ομιλία της:

«Στην εισαγωγή του Δοκιμίου, αναλύεται η λογική της δομής του, αλλά κυρίως η μέθοδος έρευνας και συγγραφής του. Πρώτο ζήτημα: Τα ιστορικά γεγονότα δεν εξετάζονται από τις επιλογές, από τα συμφέροντα μεμονωμένων ατόμων, προσωπικοτήτων, αποσπασμένων από τα συμφέροντα της τάξης στην οποία ανήκουν. Δηλαδή, τα ιστορικά γεγονότα εξετάζονται ως προϊόντα της σύγκρουσης, των αντιθέσεων μεταξύ διαφορετικών τάξεων, στην προκειμένη περίπτωση της περιόδου αναφοράς, ως προϊόντα της ταξικής πάλης μεταξύ των καπιταλιστών και της εργατικής τάξης.

Αυτή η μέθοδος, διαλεκτική υλιστική ερμηνεία της κοινωνικής εξέλιξης, έχει μεγάλη σημασία για την κατανόηση των σύγχρονων οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων. Η πραγματική ιστορία δεν είναι η καταγραφή, το διάβασμα, η απομνημόνευση γεγονότων, χρονολογιών, ονομάτων, αλλά η αποκάλυψη, η κατανόηση των κοινωνικών αιτιών που προκαλούν τα γεγονότα. Είναι η κατανόηση των κοινωνικών αιτιών, που προκαλούν τις επιλογές στα κόμματα, στους πολιτικούς, ανάλογα με τα συμφέροντα της τάξης τους. Κι αυτό αφορά και το ΚΚΕ, ως κόμμα της εργατικής τάξης, αφορά και τις λαθεμένες επιλογές.

Αποκάλυψη της αστικής προπαγάνδας
Το παραπάνω έχει σημασία, γιατί από την αστική ιδεολογία και προπαγάνδα, που είναι κυρίαρχη, επιχειρείται η συσκότιση του γεγονότος ότι η ταξική πάλη είναι η κινητήρια δύναμη της ιστορικής κίνησης. Στις μέρες μας, η συσκότιση γίνεται με τον εξής τρόπο: Ποιος φταίει για το Μνημόνιο; Ο Γ. Παπανδρέου. Ποιος φταίει για το διογκωμένο δημόσιο χρέος; Ο Κ. Καραμανλής ή ο Γ. Παπανδρέου. Άμα φύγει ο ένας κι έρθει ο άλλος στην κυβέρνηση, ή αλλάξει ως αρχηγός του κόμματος κλπ., θα λυθεί το πρόβλημα. Ετσι ή παρόμοια, κρύβεται ότι οι επιλογές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για 20, 30 ή 40 χρόνια εξέφραζαν τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Και πιο βαθιά: Φταίνε αυτά τα κόμματα - της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ - που επέλεξαν την εκτεταμένη Δημόσια Διοίκηση, το κράτος με τους πολλούς δημόσιους υπαλλήλους, με τις πολλές υπηρεσίες. Αμα αντικατασταθούν αυτά τα κόμματα από άλλα, θα λυθεί και το οικονομικό και το πολιτικό πρόβλημα, δηλαδή η διοίκηση θα γίνει πιο οικονομική και αποτελεσματική, για να δίνει ώθηση σε μια πιο παραγωγική οικονομία. Και αυτά που φαντάζουν σύγχρονα λόγια, εκφράζονται από κορυφαία στελέχη αυτών των κομμάτων, όπως η Μπακογιάννη, ο Χρυσοχοΐδης, η Κατσέλη κ.ά.

Τι σχέση έχει αυτό το επίκαιρο ιδεολογικό - πολιτικό ζήτημα, με την Ιστορία της περιόδου που μελετά ο Β' τόμος; Φαίνεται από το Δοκίμιο, σε ποια φάση της ταξικής πάλης, διαμορφώθηκε για το κεφάλαιο η ανάγκη ενός εκτεταμένου κρατικού τομέα. Μελετώντας το Δοκίμιο, βλέπεις ότι οι βάσεις του εκτεταμένου κρατικού τομέα μπήκαν προς το τέλος της δεκαετίας του 1950 και κυρίως στη δεκαετία του 1960, για να τραβήξει μια φάση εκβιομηχάνισης. Στο Δοκίμιο αναφέρονται, στο δεύτερο μέρος, ποιοι οργανισμοί του Δημοσίου διαμορφώθηκαν, ποιες δημόσιες επενδύσεις έγιναν, πώς έτσι προετοιμάστηκε το έδαφος επιτάχυνσης της συσσώρευσης κεφαλαίου, συγχωνεύσεων κλπ.

Άλλη πλευρά της εκτεταμένης Δημόσιας Διοίκησης σχετίζεται με την ανάγκη να ανασυγκροτηθεί το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος, μετά τη φθορά που υπέστη, αφενός από τη λαϊκή ένοπλη πάλη του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ ενάντια στη γερμανική κατοχή, αφετέρου από την πάλη του ΔΣΕ, τη συντεταγμένη υποχώρηση του μεγαλύτερου μέρους των δυνάμεών του στις χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Κι αυτό, παρά την καταδίωξη του ΚΚΕ, ως δήθεν κόμμα ξένων συμφερόντων.

Οι μηχανισμοί καταστολής του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους και των ξένων συμμάχων του (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ κ.λπ.), δεν είχαν καταφέρει να καταστείλουν τη λαϊκή πάλη, να εκμηδενίσουν τη λαϊκή αντίδραση, τη δράση και την επιρροή των κομμουνιστών στα εργατικά σωματεία, στις ριζοσπαστικές οργανώσεις γυναικών, μαθητικής - σπουδάζουσας νεολαίας, στους αγρότες. Είναι αξιοσημείωτο το πλήθος των αγώνων αυτής της περιόδου. Θα τους βρείτε αναλυτικά στο τρίτο μέρος του Δοκιμίου. Θα βρείτε ακόμα και την παρέμβαση του Κόμματος - θεωρητική και πολιτική - για ιδιαίτερα, εξειδικευμένα προβλήματα, όπως το γλωσσικό ή η αντανάκλαση των φιλοσοφικών ρευμάτων, της ιδεολογικής πάλης στην Αισθητική, στην Τέχνη.

Μελέτη της πορείας της ταξικής πάλης
Δεύτερο ζήτημα, ως προς τη μέθοδο διερεύνησης της ιστορικής περιόδου 1949 - 1968, που ακολουθήθηκε από την ΚΕ του ΚΚΕ και αποτυπώνεται στη συγγραφή του Δοκιμίου: Η Ιστορία του ΚΚΕ μέσα στην Ιστορία της Ελλάδας εξετάζεται μέσα από τη σχέση του ΚΚΕ με το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και η ιστορία της Ελλάδας μέσα από τη σχέση της με το διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Δηλαδή η διερεύνηση των ιστορικών γεγονότων αναζητά - διερευνά την πορεία της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, σε σχέση με την πορεία της ταξικής πάλης στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη, παγκόσμια.

Το θέμα αυτό, ως πρώτο μέρος του Δοκιμίου, αποτελεί κατά κάποιον τρόπο μια εισαγωγική τοποθέτηση, μέσα σε ποιο διεθνές περιβάλλον, με ποιο συσχετισμό δυνάμεων παγκόσμια, σε ποια ιδεολογική - πολιτική - οργανωτική κατάσταση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος διαμορφώνεται η προσαρμογή της δράσης του ΚΚΕ από την κορυφαία ταξική ένοπλη αναμέτρηση της περιόδου 1944 - 1949, στη νέα φάση της δράσης του, που είναι περίοδος υποχώρησης της επαναστατικής ανόδου που προηγήθηκε, περίοδος σχετικής σταθεροποίησης του καπιταλισμού και επομένως περίοδος ανασύνταξης των δυνάμεων του ΚΚΕ, του κινήματος.

Τα συμπεράσματα είναι καταγεγραμμένα σε ξεχωριστό κεφάλαιο, στο τέλος αυτού του πρώτου μέρους και έχουν διαχρονική σημασία. Τι αναδεικνύεται ως γενικό συμπέρασμα; Οτι κανένα πρόβλημα (π.χ. πόλεμος, οικονομική ανάπτυξη, σχέσεις κρατών) και καμία άλλη αντίθεση δεν είναι πάνω από την αντίθεση κεφαλαίου - μισθωτής εργασίας.

Αυτό έχει μεγάλη επικαιρότητα, καθώς και σήμερα, από ένα μέρος αστικών δυνάμεων, με τις οποίες ταυτίζονται και πολιτικές δυνάμεις με "αριστερό" ή και "κομμουνιστικό" χαρακτηρισμό, προβάλλονται υπεράνω της αντίθεσης κεφαλαίου - εργασίας άλλες αντιθέσεις, όπως μεταξύ τραπεζών και βιομηχανιών, μεταξύ ευρώ - δολαρίου ή άλλου νομίσματος ή μεταξύ ευρώ - εθνικού νομίσματος, μεταξύ των ισχυρών κρατών του Βορρά και των αδύναμων του Νότου στην Ευρώπη, μεταξύ Γερμανίας - Γαλλίας ή Ελλάδας, μεταξύ ΔΝΤ - ΕΚΤ / Γερμανίας.

Σε τελευταία ανάλυση προβάλλεται ως αντίθεση, πάνω από αυτήν του κεφαλαίου - μισθωτής εργασίας, η αντίθεση μεταξύ "ενδοτικών, υποτελών στους ξένους" ελληνικών δυνάμεων και "πατριωτικών, αντιμνημονιακών". Ολες αυτές οι αντιθέσεις είναι υπαρκτές, αλλά είναι τα παρακλάδια του καπιταλιστικού δέντρου, που κορμός του είναι η αντίθεση κεφαλαίου - μισθωτής εργασίας. Ενα καλό κλάδεμά τους αναζωογονεί το ίδιο το δέντρο.

Συμπεράσματα για τη στρατηγική
Κρίσιμο ζήτημα στρατηγικής είναι ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα, σε οποιαδήποτε χώρα, οποιαδήποτε περίοδο ή φάση, με οποιαδήποτε μέσα, μορφές πάλης, συνθήματα, δεν πρέπει να χάνει το στόχο, που είναι η αποδυνάμωση του καπιταλισμού, ανεξάρτητα αν η φάση δεν επιτρέπει την αποφασιστική επίθεση - σύγκρουση. Στο τρίτο μέρος του Δοκιμίου, που πραγματεύεται τη δράση του ΚΚΕ, θα δείτε βέβαια ότι και το ΚΚΕ δεν ήταν πάντα απαλλαγμένο από τέτοιες συγχύσεις, από λάθη στην προγραμματική του κατεύθυνση, που εκφράστηκαν στην πράξη την περίοδο 1943 - 1944.

Δεν είχαμε καθαρό στόχο της εργατικής εξουσίας, γι' αυτό πήγαμε με τις αστικές δυνάμεις με τις συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας, να φτιάξουμε μια "πατριωτική κυβέρνηση" που θα έκανε "ελεύθερες εκλογές", για να προκύψει η λαϊκή θέληση, ο εκδημοκρατισμός από τις βασιλικές, μεταξικές και άλλες δυνάμεις. Αντί αυτού τι έγινε; Πρόσκληση των Εγγλέζων συμμάχων για να χτυπηθεί το λαϊκό κίνημα, το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, οι πραγματικές δυνάμεις απελευθέρωσης, οι δυνάμεις που συμμετείχαν στην "πατριωτική κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου".

Η αστική τάξη ξέρει τι κάνει. Ποτέ δε θα πει - όχι μόνο στο ΚΚΕ, αλλά έστω σε ένα ή περισσότερα "φιλολαϊκά" αριστερά κόμματα - "πάρτε τους θεσμούς του αστικού κράτους (εκλογές, Βουλή), κάντε κυβέρνηση σε αντίθεση με τα συμφέροντα του κεφαλαίου". Και μετά τον ΔΣΕ, στις δεκαετίες 1950 - 1960 τι έγινε στην πολιτική συμμαχιών του Κόμματος; Αγκάλιασε όχι μόνο σοσιαλδημοκρατικές (ΕΔΑ) αλλά και αστικές δυνάμεις, όπως της "Ενωσης Κέντρου", που σε τελευταία ανάλυση όχι μόνο δεν έδωσαν ώθηση στη συγκέντρωση δυνάμεων για την αλλαγή του συσχετισμού, αλλά ούτε και απέτρεψαν την αναστολή του κοινοβουλευτισμού, τη στρατιωτική χούντα το 1967.

Στην περίοδο αναφοράς του Β' Τόμου, σταθμός ιστορικής σημασίας είναι και η 12η Ολομέλεια της ΚΕ το 1968. Πώς φτάσαμε στη 12η Ολομέλεια; Το 8ο Συνέδριο του Κόμματος, το οποίο πραγματοποιήθηκε πέντε χρόνια μετά την 6η Ολομέλεια, επισφράγισε τη δεξιά οπορτουνιστική γραμμή της. Η υποβόσκουσα διαπάλη πήρε νέες διαστάσεις και τροπή στις συνθήκες της δικτατορίας. Σε γενική κατεύθυνση, το Κόμμα μας διατηρούσε σημαντικές δυνάμεις με ισχυρά αντανακλαστικά απέναντι τουλάχιστον στις πιο φανερές οπορτουνιστικές θέσεις και ενέργειες, όπως εκφράσθηκαν το 1968 με όξυνση της διαπάλης στη 12η Ολομέλεια και τη διάσπαση που ακολούθησε. Από αυτήν τη διαπάλη βγήκε ισχυροποιημένη η ανάγκη αυτοτελούς οργανωτικής συγκρότησής του. Ως πρώτο αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία της ΚΝΕ, με απόφαση του ΠΓ της ΚΕ, το 1968».

Πηγή: Ριζοσπάστης