Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Πατέρες της σύγχρονης Ευρώπης: Winston Churchill, αντιχιτλερικός

Δεν συμφωνώ ότι το σκυλί που κάθεται πάνω στ' άχυρα έχει το τελικό δικαίωμα στο χώρο όπου κάθεται, αν και μπορεί να καθόταν εκεί για πολύ καιρό. Δεν παραδέχομαι, για παράδειγμα, ότι διαπράχθηκε κανένα μεγάλο άδικο στους Ερυθρόδερμους της Αμερικής ή τους μαύρους της Αυστραλίας. Δεν παραδέχομαι ότι αδικήθηκαν αυτοί οι λαοί επειδή μια ισχυρότερη φυλή, μια υψηλότερου επιπέδου φυλή, μια πιο σοφή στα εγκόσμια φυλή, για να το θέσω έτσι, πήρε τη γη τους. 
Winston Churchill

Ο [καθηγητής της Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Σουάνσι] Ponting βασίζει τα πορίσματά του για τον Τσώρτσιλ στα μυστικά έγγραφα της βρετανικής κυβέρνησης που έχουν ανοιχτεί για το κοινό τα τελευταία χρόνια στο Αρχείο Δημόσιων Εγγράφων στο Kew. Τα έγγραφα του ίδιου του Τσώρτσιλ δεν θα είναι διαθέσιμα, κατά πάσα πιθανότητα, για τα επόμενα 25 χρόνια, ίσως και αρκετά περισσότερο, εξαιτίας μιας αλλόκοτης συμφωνίας ότι τα έγγραφά του μπορούν να δουν τη δημοσιότητα 20 χρόνια μετά την ολοκλήρωση της επίσημής του βιογραφίας. Ο επίσημος βιογράφος του, Martin Gilbert, εργάζεται ακόμα πάνω στο πολύτομό του μέγα έργο για τον Τσώρτσιλ. Οι προσεκτικοί αναγνώστες του εξονυχιστικά λεπτομερειακού έργου του Gilbert που έχει ως τώρα δημοσιευτεί θα παρατηρήσουν ότι μοιάζει να "παράβλεψε" όλως περιέργως τις ευγονικές και ρατσιστικές πεποιθήσεις του Τσώρτσιλ.

Σύμφωνα με βιβλιοκριτικές της έρευνας του Ponting που δημοσιεύτηκαν στους Hindustan Times και τον London Guardian, ο Τσώρτσιλ ήταν ρατσιστής που ήθελε να στειρώσει δια της βίας 100.000 "νοητικά εκφυλισμένους" Βρετανούς και να στείλει δεκάδες χιλιάδες άλλους σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, για να σταματήσει την παρακμή της "Βρετανικής φυλής." Το 1899, ο Τσώρτσιλ έστειλε επιστολή στον ξάδελφό του Ivor Guest, όπου δήλωνε ότι η βελτίωση της Βρετανικής φυλής είναι "ο δια βίου πολιτικός μου στόχος."

Ως το 1900, ο Τσώρτσιλ είχε αποδεχθεί τις προτάσεις της Βασιλικής Επιτροπής για την Μέριμνα για τον Έλεγχο των Νοητικά Καθυστερημένων, οι οποίες συμπέραιναν ότι οι "καθυστερημένοι" ήταν κίνδυνος για την βρετανική φυλή, και δεν θα έπρεπε να τους επιτρέπεται να "αναπαράγονται." Ο Τσώρτσιλ έγραψε κατ' ιδίαν στον πρωθυπουργό Herbert Asquith: "Η αφύσικη και ραγδαία αύξηση των τάξεων των καθυστερημένων και των τρελών, η οποία συνδέεται με την σταθερή μείωση των οικονόμων, ενεργητικών και ανώτερων φυλετικών φύτρων, αποτελεί εθνικό και φυλετικό κίνδυνο για τον οποίο είναι αδύνατο να υπερβάλλω. Νιώθω πως η πηγή από την οποία τρέφεται η έκχυση τρέλας πρέπει να αποκλειστεί πριν περάσει άλλος ένας χρόνος."

Το 1910 και ως υπουργός εσωτερικών προσπάθησε ανεπιτυχώς να εισάγει δια νόμου την δια της βίας στείρωση. Επίσης, διήνειμε στους συναδέλφους του στην κυβέρνηση μια διάλεξη υπέρ της ευγονικής του Δρ. Alfred Tredgold, συμβούλου της Βασιλικής Επιτροής, η οποία είχε τίτλο: "Καθυστερημένοι: 'Ενας κοινωνικός κίνδυνος." Στη διάλεξη αυτή, ο Tredgold ισχυριζόταν ότι οι "καθυστερημένοι" ήταν η βάση της τάξης των "εγκληματιών, των πτωχών και των μη απασχολήσιμων, των πορνών και των μονίμως αποτυχημένων", οι οποίοι αναπαραγόταν με διπλάσιο ρυθμό από τον εθνικό μέσο όρο. Το δίλημμα που αντιμετώπιζε η Βρετανία πήγαζε από το γεγονός ότι στον φυσικό κόσμο "οι κατώτεροι αυτοί άνθρωποι", θα εξαλειφόταν, αλλά το σύγχρονο κράτος τους κρατούσε ζωντανούς. Συνεπώς, αυτό που ήταν επειγόντως αναγκαίο ήταν κοινωνικοί νόμοι που θα βεβαιωνόταν ότι οι απροσάρμοστοι δεν θα αναπαραγόταν και δεν θα αναμειγνυόταν με τα "υγιή" μέλη της κοινωνίας "υποβιβάζοντας" έτσι το "γενικό σθένος του έθνους." Στο σημείωμα που έγραψε προτείνοντας το κείμενο στους συναδέλφους του, ο Τσώρτσιλ βεβαίωνε ότι ο "Δρ. Tredgold μιλά στη βάση μεγάλης εμπειρίας και με ιδιαίτερο κύρος. Αυτή η διάλεξη προσφέρει μια συνοπτική, και από ό,τι πληροφορούμαι, όχι υπερβολική έκθεση για το σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε."

Στην πραγματικότητα, γράφει ο Ponting, οι φάκελοι που έχουν αποχαρακτηριστεί πρόσφατα από το Home Office, και οι οποίοι ήταν απόρρητοι για 100 χρόνια λόγω της ευαισθησίας του περιεχομένου τους, "δείχνουν πως ο Τσώρτσιλ ήταν εξτρεμιστής σε ό,τι αφορά το θέμα [της στείρωσης], και ότι ήθελε να πάει πολύ πιο πέρα από την Βασιλική Επιτροπή, τον Δρ. Tredgold, τους αξιωματούχους του Home Office και τους υπουργούς." Ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος με εγχειρήματα "αναγκαστικής στείρωσης έκφυλων" που διενεργούνταν τότε σε αμερικανικές πολιτείες όπως η Ιντιάνα. Άρχισε να προωθεί την ιδέα, την οποία απέρριπταν άλλοι στο Home Office, να δημιουργηθούν στρατόπεδα εξαναγκαστικής εργασίας ή αποικίες καταναγκαστικής εργασίας, για τους "καθυστερημένους."

Σύμφωνα με τον Ponting, ο Τσώρτσιλ "θεωρούσε τους μαύρους κατώτερους. Το είπε μετά από τα ταξίδια του στην Αφρική. Θεωρούσε ότι και οι ιθαγενείς της Αυστραλίας ήταν άθλιοι, λόγω του γενετικού υλικού τους."

Η "πίστη" του Τσώρτσιλ στην "εγγενή ανωτερότητα της λευκής φυλής, στην παγκόσμια αποστολή της Βρετανικής αυτοκρατορία, και η πίστη του για την επάρκεια των δημόσιων απαγχονισμών δημιουργήθηκαν στις δύο τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα...την περίοδο εκείνη οι ρατσιστικές πεποιθήσεις ήταν κυρίαρχες στην Ευρώπη και την Αμερική, και εξίσου κυρίαρχες ήταν οι ιδέες του κοινωνικού Δαρβινισμού, μιας 'φιλοσοφίας' που ισχυριζόταν ότι οι λαοί ήταν σαν τα βιολογικά είδη -- στον διεθνή ανταγωνισμό επιβιώνουν μόνο οι ισχυρότεροι. Στην δεκαετία που ακολούθησε την είσοδό του στο κοινοβούλιο το 1900, πολλοί μέσα στις τάξεις της πολιτικής και κοινωνικής ελίτ ένιωθαν πως το έθνος έμενε πίσω και πως διακυβευόταν το μέλον του. Η Βρετανία έχανε ραγδαία την βιομηχανική της πρωτοκαθεδρία και το μερίδιό της στην παγκόσμια αγορά από τις ΗΠΑ και τη Γερμανία, και ο πόλεμος με τους Μπόερ είχε αποδείξει ότι η στρατηγική της θέση ήταν αδύναμη και η αμυντική της οργάνωση σε κατάσταση αποσύνθεσης. Υπήρχε μέσα στην ελίτ ένα κίνημα για 'εθνική επάρκεια' ... και στις παρυφές [του κινήματος αυτού υπήρχε υποστήριξη] για την κοινωνική ευγονική, την ιδέα ότι η 'Βρετανική φυλή' έπρεπε να εκκαθαριστεί για να είναι σε κατάλληλη θέση για τον ανταγωνισμό με τα άλλα έθνη."

11 σχόλια:

  1. Ω, σάπια και σκουληκιασμένη καρδιά του σκότους με έδρα τις Βρυξέλλες (Τζ. Κόνραντ, Η καρδιά του σκότους), καρδιά της αυτοκρατορίας και της ανωτερότητας του λευκού, morituri te salutant!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και οι Σπίβακ αναρωτιούνται ποίος άρπαξε την άσπιλην Ευρώπην και διατί...

      Σταδιάλα, τσανάκια.

      Διαγραφή
  2. Στον καπιταλισμό, το "δημοκρατικά" νομιμοποιημένο κυνήγι του εύκολου κέρδους και η αναρχία στην παραγωγή, αφήνουν ανοιχτό πεδίο στους επιχειρηματίες να παράγουν όποιο προϊόν επιθυμούν και συνήθως τα προϊόντα που παράγονται απευθύνονται στις ορμές του ανθρώπου. Γι' αυτό και παράγονται για παράδειγμα τρόφιμα με μεγάλη περιεκτικότητα σε ζάχαρη ή σε αλάτι, γιατί είναι σίγουρο πως θα προσελκύσουνε το ενδιαφέρον του ανθρώπινου εγκεφάλου ... το ζωώδες μέρος του. Έτσι η κατανάλωση είναι μεγαλύτερη και το κέρδος επίσης.
    Ο άνθρωπος που δημιουργείται μέσα από αυτό το σύστημα είναι "ζώο" προς εκμετάλλευση και το παραγόμενο ζώο προς εκμετάλλευση δεν μπορεί παρά να (ανα)παράγει τέτοιου τύπου σχέσεις με άλλα ζώα προς εκμετάλλευση και τέτοιου τύπου ιδεολογίες. Κτήνη που αλληλοσφάζονται.

    Η "ομορφιά" του θέματος είναι πως αυτός που δεν παράγει τίποτα είναι θύμα των προϊόντων του ενώ ο εργαζόμενος είναι ο ξύπνιος της υπόθεσης, είναι αυτός που ζητάει περισσότερα από τη ζωή. Ο Τσώρτσιλ καλή ώρα προσπαθεί να δώσει μια εξήγηση στα προβλήματα και μια λύση βγαλμένη μέσα από τη δική του οπτική, την οπτική του καθεστώτος. Από την άλλη, οι προλετάριοι της εποχής του που ζούσαν στο πετσί τους την εκμετάλλευση, άλλες εξηγήσεις έδιναν στα προβλήματα κι άλλες διεκδικήσεις είχανε.

    Μάλλον η δική τους οπτική είναι καθυστερημένη. Μάλλον οι αστοί και οι εντολοδόχοι τους είναι τα ζωάκια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα πράγματα είναι μια αλυσίδα. Ο καπιταλισμός είναι ανταγωνισμός για το κέρδος. Ο ανταγωνισμός για το κέρδος όσο υπάρχουν έθνη-κράτη εκδηλώνεται αναπόφευκτα με όρους ιμπεριαλισμού, ο οποίος εκφράζει την οπτική των μονοπωλείων, που με τη σειρά τους είναι --φαινομενικά μόνο παραδόξως-- δημιουργήματα του καπιταλιστικού ανταγωνισμού μέσα σε κάθε οικονομία. Ο ιμπεριαλισμός χρειάζεται ένα δόγμα για να μεταφράσει την αρχή του ανταγωνισμού για το κέρδος με προνομιακούς για τα εθνικά μονοπώλια όρους. Το δόγμα αυτό είναι η φυλετική ανωτερότητα των κρατών εκείνων όπου εδρεύουν τα διεθνώς ισχυρότερα μονοπώλια. Όταν οι ανταγωνισμοί μεταξύ των ισχυρότερων μονοπωλίων ξεπεράσουν ένα όριο, όταν δεν μπορούν πια να διευθετηθούν από καμία "ανώτερη αρχή" γιατί τέτοια δεν υπάρχει παρά μόνο στις λυκοφιλίες των μεγάλων δυνάμεων και των δικών τους μονοπωλίων, τότε περνάς στον πόλεμο. Στον πόλεμο, οι άνθρωποι των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων σφάζονται κατά εκατομμύρια για να κερδίσει τελικά ένα από τα κράτη όπου εδρεύει το μονοπωλιακό κεφάλαιο, ή ένας συνασπισμός αυτών των κρατών ενάντια στους ανταγωνιστές του. Έρχεται η ειρήνη. Ξαμολιούνται τα εξωνημένα φερέφωνα που λέγονται διανοούμενοι για να σβήσουν τη μνήμη των λαϊκών στρωμάτων, να τα πείσουν ότι αυτά "δεν θα ξαναγίνουν ποτέ" επειδή δήθεν τώρα τα σκυλιά της αστικής τάξης "έμαθαν το μάθημά τους" και θα είναι "πολιτισμένα και ευγενικά". Η κοινωνία ναρκώνεται με τόνους αυτάρεσκης αστικής ηλιθιότητας. Μέχρι την νέα κρίση παγκόσμιου μεγέθους.

      Και φτου κι απ' την αρχή.

      Διαγραφή
    2. Η εξάλειψη βέβαια των "κατώτερων" στοιχείων μέσα σε κάθε χώρα δίνει ανάσες στην οικονομία από την υπερσυσσώρευση ανέργων, και την ίδια στιγμή, η προσδοκία είναι ότι όντως θα ενισχύσει την πολεμική ανταγωνιστικότητα του κάθε εθνικού τερατουργήματος μονοπωλιακού κεφαλαίου, ότι όντως θα το βοηθήσει στην επανεκκίνηση της καπιταλιστικής επέκτασης με άλλα μέσα, δηλαδή με τη μαζική σφαγή των "εχθρών."

      Στη χώρα μας βέβαια, η "αριστερά" προτείνει να γράψουμε επιστολές στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, να κάνουν ντα τους ναζί....

      Διαγραφή
    3. Αυτό που ακολουθούσε σα συνέχεια αλλά το έσβησα ήταν πως αυτή η υπερσυσσώρευση εργατικού δυναμικού έδινε το δικαίωμα σε κάποιους άρρωστους να εκφράζουνε πολιτικά την αρρώστια τους, τα θρεμμένα τους ζωώδη ένστικτα. Κι ήτανε ταιριαστή η ρητορική τους και η πολιτική τους με τα σχέδια του κεφαλαίου.
      Πλέον, δεν είναι τόσο απαραίτητη η ρητορική φυλετικού μίσους για την έναρξη ενός πολέμου. Ο αντίπαλος ονομάζεται τρομοκράτης, εγκληματίας, κτήνος που δε σέβεται τα δικαιώματα των ανθρώπων κλπ.Βέβαια, υπάρχει και η "μόδα" του αντιμουσουλμανισμού αλλά από την άλλη ένα πιθανός πόλεμος μπορεί να ονομαστεί και απελευθερωτικός.
      Η ρητορική των αστών μπορεί να αλλάξει ανάλογα με την ένταση του διεθνούς ανταγωνσιμού κι ανάλογα με τη χρησιμότητα των συμμαχιών. Δε θα συνεχίσω τους παραλληλισμούς με τις σημερινές καταστάσεις. Κουράζει η Ε.Ε. και τα τσιράκια τους. Ευχαριστούμε το ΝΑΤΟ κι ευχαριστούμε τους Αμερικανούς. (με χαλάει ο συριζα)

      Διαγραφή
    4. Στα κατορθώματα του τρωκτικού Τσώρτσιλ να προσθέσουμε και αυτό:

      Sidney Street Siege:
      When the fire brigade arrived, Churchill refused them access to the building. The police stood ready, guns aimed at the front door, waiting for the men inside to attempt their escape. The door never opened. Instead, the remains of two members of the gang, Fritz Svaars and William Sokolow (both were also known by numerous aliases), were later discovered inside the building.

      (http://en.wikipedia.org/wiki/Siege_of_Sidney_Street)

      Η νεκρολογία του *εγγονού του* εδώ σε συντηρητική εφημερίδα της Αγγλίας (Daily Telegraph) δίνει πληροφορίες για τον παππού Τσώρτσιλ αλλά και την διοικούσα αριστοκρατία της Αγγλίας, κατόρθωσε να πουλήσει το αρχείο του παππού του για 12 εκ. στερλίνες από λεφτά του κρατικού λαχείου στην κυβέρνηση της Αγγλίας:

      http://www.telegraph.co.uk/news/obituaries/politics-obituaries/7352232/Winston-Churchill.html

      ΑΧΠ

      Διαγραφή
  3. Τις προάλλες έτυχε να πέσω για κάποια λεπτά σε μια χαζοταινία στην τηλεόραση, όπου ο πατέρας ενός παιδιού με προβλήματα διανοητικά, έλεγε διάφορα στο παιδί του για να το εμψυχώσει και ένα από αυτά ήταν ένα απόφθεγμα του Τσώρτσιλ. Η προπαγάνδα για το πόσο πολέμιος του ναζισμού, προστάτης της δημοκρατίας και άλλα τέτοια φαιδρά που τρώει το μυαλό μας μέσω της τηλεόρασης και της αμερικάνικης βιομηχανίας κινηματογράφου είναι απίστευτη. Οπότε καταλαβαίνεις τόσος κόσμος που δεν έχει διαβάσει ποτέ της ελληνική ιστορία την περίοδο της κατοχής και του εμφυλίου, τι γνώμη έχει για τον Τσώρτσιλ. Άσε δε η σπέκουλα με τον μέγα πατριώτη Ωνάση που τον φιλοξενούσε στη θαλαμηγό του για να μας δείξουν πόσο κοντά στον ελληνικό λαό ήταν μέχρι το θάνατό του ο μέγας αυτός δημοκράτης. Ή το περίφημο "Οι ήρωες πολεμούν σαν τους έλληνες". Χίλια μπράβο για τις αναρτήσεις σου! Έχει σιχαθεί η ψυχή μου τη βρωμιά τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είχε κεντρική σημασία για την δυτική μεταπολεμική προπαγάνδα να δημιουργήσει τον μύθο των δήθεν ιδεολογικών διαφορών των κυβερνήσεων ΗΒ και ΗΠΑ από τον Ναζισμό, εφόσον οι χώρες αυτές αναγκάστηκαν εκ των πραγμάτων να μπουν σε πόλεμο με το Γ' Ράιχ. Στη διαδικασία αυτή, ήταν κρίσιμη η απόκρυψη ενός γεγονότος γνωστού εδώ και δεκαετίες, από ένα βιβλίο όπως αυτό του Richard Hofstadter για τον κοινωνικό Δαρβινισμό, για παράδειγμα (εγώ το διάβασα νωρίς τη δεκαετία του 90 αλλά είναι αρκετά παλιότερο): ότι το σύμπλεγμα ιμπεριαλιστικού ρατσισμού, ευγονικής και κοινωνικού Δαρβινισμού (ή Σπενσεριανισμού) ήταν η κοινή ιδεολογική μήτρα ΟΛΩΝ των ιμπεριαλιστικών κρατών, και φυσικά και του Ναζισμού. Ο κομμουνισμός ήταν η μόνη ιδεολογία που απέρριπτε τις θεωρίες της φυλετικής ανισότητας, και παραμένει σήμερα η μοναδική πολιτική βάση για την αντίσταση στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα που κληροδότησαν τα τέλη του 19ου αιώνα, το "υψηλό στάδιο του ιμπεριαλισμού" όπως έλεγε ο Λένιν στο πρώτο του έργο που διάβασα ποτέ, νωρίς τη δεκαετία του 90 επίσης.

      Η Δύση έκρυψε αυτό το παλιότερα ευρύτατα γνωστό γεγονός μετά τον πόλεμο για ευνόητους λόγους. Από εκεί και πέρα, η τηλεόραση κάνει θαύματα, εκ των οποίων ίσως το σημαντικότερο είναι ότι κάνει τους ανθρώπους να θεωρούν ότι γνωρίζουν αυτό για το οποίο έχουν βαθύτατη άγνοια.

      Διαγραφή
  4. “Το κίνημά σας πρόσφερε υπηρεσία σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο μεγάλος φόβος που διακατείχε τον δημοκρατικό ηγέτη ή ηγέτη της εργατικής τάξης ήταν η πιθανότητα να υπονομευτεί ή να υπερθεματιστεί από κάποιον πιο ακραίο από αυτόν. Φαίνεται ότι μια συνεχής μετακίνηση προς τα αριστερά, ένα είδος αναπόφευκτης διολίσθησης την άβυσσο ήταν το χαρακτηριστικό όλων των επαναστάσεων. Η Ιταλία έδειξε ότι υπάρχει ένας τρόπος να παλέψεις τις ανατρεπτικές δυνάμεις, ένας τρόπος που μπορεί να κινητοποιήσει την πλειοψηφία του κόσμου, η οποία κατάλληλα καθοδηγούμενη, μπορεί να εκτιμήσει και να θελήσει να υπερασπίσει την τιμή και τη σταθερότητα των πολιτισμένων κοινωνιών. Η Ιταλία παρείχε το απαραίτητο αντίδοτο στο ρώσικο δηλητήριο. Από δω και στο εξής, κανένα μεγάλο έθνος δεν θα μείνει χωρίς το έσχατο μέσο προστασίας απέναντι στην ανάπτυξη καρκινωμάτων… Αν ήμουν Ιταλός θα ήμουν με όλη την καρδιά μαζί σας, από την αρχή μέχρι το τέλος, στη θριαμβευτική σας μάχη ενάντια στις βάρβαρες ορέξεις και τα πάθη του Λενινισμού.”

    Ουίνστων Τσώρτσιλ: ομιλία στην φασιστική Ρώμη το 1927

    Από το βιβλίο του Tom Behan, Arditi del Popolo - Η ιστορία της πρώτης αντιφασιστικής οργάνωσης.

    (πηγή)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραίος, thanks. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, που λέμε.

      Διαγραφή