Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

"When there's nothing left to burn..."

"When there's nothing left to burn, you have to set yourself on fire."

Την ώρα που το Υπουργείο Περιβάλλοντος στην Ελλάδα σύστηνε περιορισμό στη χρήση τζακιών και ξυλόσομπων --εξισορροπώντας, προφανώς, το έλειμμα κυριαρχίας του κράτους απέναντι στον καιρό, που δεν αναμένεται να υπακούσει σε διαταγές να πάψει να είναι χειμώνας-- στην Γερμανία 800.000 νοικοκυριά μένουν χωρίς παροχή ρεύματος ή αερίου λόγω αδυναμίας πληρωμής του λογαριασμού, ενώ στο σχετικό ρεπορτάζ σημειώνεται δικαστική απόφαση ότι δεν συντρέχουν λόγοι επανασύνδεσης του ρεύματος σε πατέρα τριών ανηλίκων εφόσον "τα παιδιά θα μπορούσαν κάλλιστα να τραφούν με κρύες τροφές".

Κανείς δεν το λέει ανοιχτά, αλλά οι πόλεις μετατρέπονται ήδη σε πολιορκημένες ζώνες, με το κράτος στη θέση του πολιορκητή, και τους κατοίκους να πασχίζουν να κρατηθούν στη ζωή μετά από συστηματικές, κατά κύματα επιθέσεις στις βασικές βιολογικές τους ανάγκες. Δεν το λέει ανοιχτά, φαντάζομαι, επειδή στην κατάσταση πολιορκίας ο πολιορκητής είναι εχθρός του κράτους και η ενορχήστρωση της στέρησης έχει ως ξεκάθαρο στόχο την κατάκτηση ή τον στρατιωτικό έλεγχο του εδάφους. Στην περίπτωσή μας όμως, όπου το έδαφος ανήκει ήδη τυπικά στο επιτιθέμενο κράτος και ελέγχεται πλήρως από αυτό, η στέρηση των στοιχειωδών δεν μπορεί να είναι απλώς μέσο για έναν αλλογενή στόχο αλλά ανάγεται η ίδια σε στόχο. Όμως όταν η ακραία στέρηση, τέτοια που να εκθέτει σε κίνδυνο τις βασικές βιολογικές λειτουργίες των πιο ευπαθών ομάδων (βρέφη, γέροι, κατάκοιτοι, κλπ) μετατρέπεται σε στόχο αυτή καθαυτή, είναι επειδή ο στόχος είναι ήδη ο θάνατος και όχι η κάμψη του ηθικού και η παράδοση στον αντίπαλο, όπως συμβαίνει στις παραδοσιακής μορφής πολιορκίες.

Υπάρχει ακόμα ένα μεγάλο ταμπού απέναντι στην παραδοχή ότι το κράτος επιδιώκει πια ενεργά τον θάνατο ή την εξαφάνιση (έστω, δια της μετανάστευσης) των πολιτών του και δεν ενεργεί απλώς "απερίσκεπτα" ή κάνοντας περικοπές από τα "λάθος πράγματα." Όμως οι φονικές προθέσεις του δεν αναιρούνται από την διακριτικότητά μας απέναντί τους, την προθυμία μας να δούμε σ' αυτές κάποια αναμφίβολα μη εσκεμμένη γκάφα. Προφανώς, η μεταλλαξιμότητα του κράτους πρόνοιας σε θανατοπολιτικό κράτος δεν εδραιώθηκε ακόμα στην συνείδηση των Ευρωπαίων ως ιστορικό γεγονός, παρά το γεγονός ότι πολύ πριν τις μαζικές θανατώσεις στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ο Μαρξ έκανε λόγο, ενθυμούμενος τον Έντουαρντ Σέξμπι, για "ανθρωποκτονία που δεν είναι φόνος", για ανθρωποκτονίες δηλαδή που το ποινικό δίκαιο έχει προ πολλού συμπεριλάβει στη λίστα του ως εγκλήματα αμέλειας ή παράλειψης καθήκοντος. Ζούμε ήδη την εποχή που τέτοιου είδους εγκλήματα αναγνωρίζονται πια ως τέτοια μόνο όταν διαπράττονται στην μικρότερη δυνατή κλίμακα --εγκατάλειψη τέκνου, για παράδειγμα-- όχι όμως όταν εξαπολύονται κατά ολόκληρων πληθυσμών. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου