Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

Karl Kautsky-Δικτατορία (ολοκλήρωση)

Karl Kautsky
Δικτατορία
Κεφ. 4 του Η δικτατορία του προλεταριάτου (1918)
(ολοκλήρωση)
Μτφρ: Lenin Reloaded
(Πρώτο μέρος εδώ)

Αναφερθήκαμε ήδη στο Ιησουητικό κράτος στην Παραγουάη. Το μέσο δια του οποίου διατήρησαν εκεί την εξουσία τους οι Ιησουίτες ήταν η τεράστια νοητική τους ανωτερότητα σε σχέση με τους ιθαγενείς τους οποίους οργάνωσαν, και οι οποίοι ήταν αβοήθητοι χωρίς τους ίδιους.

Μπορεί ένα σοσιαλιστικό κόμμα να αποκτήσει τέτοια ανωτερότητα σε ευρωπαϊκό κράτος; Αυτό αποκλείεται. Αναμφίβολα, το προλεταριάτο, στην διαδικασία της ταξικής πάλης, βελτιώνεται σε ό,τι αφορά τις νοητικές του ικανότητες ώσπου βρίσκεται ψηλότερα από άλλους εργάτες, όπως οι αγρότες, όχι όμως χωρίς αυτοί οι τελευταίοι να αποκτήσουν πολιτικά συμφέροντα και κατανόηση την ίδια στιγμή. Το χάσμα ανάμεσα σ' αυτές τις διαφορετικές τάξεις δεν είναι κατ' ουδένα τρόπο αγεφύρωτο.

Μαζί με τις τάξεις των χειρωνακτών αναπτύσσεται και ένα τμήμα των διανοουμένων, που τείνει να γίνει πολυπληθέστερο και όλο και πιο αναγκαίο για το παραγωγικό σύστημα. Το επάγγελμά τους απαιτεί την απόκτηση γνώσης και την εξάσκηση και ανάπτυξη της ευφυίας. 

Το τμήμα αυτό καταλαμβάνει ενδιάμεση θέση ανάμεσα στο προλεταριάτο και την καπιταλιστική τάξη. Δεν έχει άμεσο συμφέρον στον καπιταλισμό, αλλά είναι παρ' όλα αυτά καχύποπτο απέναντι στο προλεταριάτο, το οποίο δεν θεωρεί ικανό να πάρει τη μοίρα του στα χέρια του. Ακόμα και μέλη των πολιτισμένων τάξεων τα οποία υποστηρίζουν πιο ένθερμα τον αγώνα για χειραφέτηση του προλεταριάτου στέκονται σε απόσταση από το εργατικό κίνημα στα πρώιμα στάδια της ταξικής πάλης.   Αλλάζουν συμπεριφορά μόνο όταν το προλεταριάτο δείξει αυξημένες ικανότηες στην πάλη του. Η πεποίθηση του προλεταριάτου, που εμπνέεται έτσι από τους διανοούμενους που εισέρχονται στο σοσιαλιστικό κίνημα, δεν θα θα πρέπει να συγχέεται με την εμπιστοσύνη την οποία δείχνουν από τις 4 Αυγούστου του 1914 τα Φιλελεύθερα και κεντρώα κόμματα, κι ακόμα και η γερμανική κυβέρνηση, στους κυβερνώντες σοσιαλιστές.

Το πρώτο είδος πεποίθησης γεννιέται από την πεποίθηση ότι το προλεταριάτο έχει αποκτήσει τη δύναμη και την ικανότητα να χειραφετηθεί. Το δεύτερο είδος πεποίθησης συνοδεύεται από την πεποίθηση ότι οι εν λόγω σοσιαλιστές δεν παίρνουν πλέον την πάλη του προλεταριάτου για χειραφέτηση στα σοβαρά.

Χωρίς την βοήθεια των διανοουμένων, ή σε σύγκρουση μαζί τους, δεν μπορεί να θεσμιστεί η σοσιαλιστική παραγωγή. Σε συνθήκες όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι καχύποπτη προς το προλεταριακό κόμμα, ή είναι αποστασιοποιημένη από αυτό, η στάση αυτή θα μοιράζεται από την πλειοψηφία των διανοουμένων. Στην περίπτωση αυτή, ένα νικηφόρο προλεταριακό κόμμα θα ήταν όχι μόνο δίχως καμιά σημαντική διανοητική ανωτερότητα σε σχέση με τον υπόλοιπο λαό, αλλά θα ήταν μάλλον κατώτερο από τους αντιπάλους του από αυτή την άποψη, αν και η αντίληψή του για τα γενικότερα κοινωνικά θέματα θα μπορούσε να είναι πολύ υψηλότερη.

Συνεπώς, η μέθοδος της Παραγουάη δεν είναι εφαρμόσιμη στην Ευρώπη. Απομένει η μέθοδος που υιοθέτησε ο Ναπολέων ο πρώτος στις 18 Μπρυμαίρ του 1799, και ο ανηψιός του, ο Ναπολέων ο τρίτος, στις 2 Δεκεμβρίου του 1862. Η μέθοδος αυτή συνίσταται στη διακυβέρνηση μέσω της συνδρομής της ανωτερότητας της κεντρικής οργάνωσης  ως προς τις ανοργάνωτες λαϊκές μάζες, και την ανωτερότητα της στρατιωτικής ισχύος, που προέρχεται από το γεγονός ότι οι ένοπλες κυβερνητικές δυνάμεις αντιτίθενται σ' έναν λαό που είναι ανυπεράσπιστος ή εξουθενωμένος από την ένοπλη πάλη.

Μπορεί να χτιστεί σοσιαλιστικό σύστημα παραγωγής σε τέτοια βάση;  Σοσιαλισμός σημαίνει οργάνωση της παραγωγής από την κοινωνία και απαιτεί οικονομική αυτοδιακυβέρνηση από όλη τη μάζα του λαού. Η κρατική οργάνωση της παραγωγής από μια γραφειοκρατία, ή από τη δικτατορία ενός μόνο τμήματος του λαού δεν είναι σοσιαλισμός. Ο σοσιαλισμός προϋποθέτει πως ευρείες μάζες του λαού έχουν προσαρμοστεί στην οργάνωση, ότι υπάρχουν πολλές οικονομικές και πολιτικές οργανώσεις, και ότι μπορούν να αναπτυχθούν με απόλυτη ελευθερία. Η σοσιαλιστική οργάνωση της εργασίας δεν είναι ζήτημα στρατιωτικών καταυλισμών. 

Η δικτατορία μιας μειονότητας που θα προσέφερε στο λαό την πληρέστερη δυνατή ελευθερία στην οργάνωση θα υπέσκαπτε την δική της εξουσία με τον τρόπο αυτό. Από την άλλη, αν προσπαθούσε να διατηρήσει την εξουσία της περιορίζοντας τούτη την ελευθερία, θα εμπόδιζε την εξέλιξη προς τον σοσιαλισμό αντί να την προωθεί.

Η δικτατορία μιας μειονότητας βρίσκει πάντοτε το ισχυρότερό της στήριγμα σε έναν υπάκουο στρατό, αλλά όσο περισσότερο υποκαθιστά την στήριξη αυτή στη θέση της στήριξης της πλειοψηφία, τόσο οδηγεί την αντιπολίτευση να αναζητά θεραπεία προσφεύγοντας στην ξιφολόγχη, αντί να προσφύγει στην ψήφο που της στερείται. Ο εμφύλιος πόλεμος γίνεται η μέθοδος της ρύθμισης των πολιτικών και κοινωνικών ανταγωνισμών. 

Εκεί που δεν κυριαρχεί η απόλυτη πολιτική και κοινωνική απάθεια ή κατήφεια, η δικτατορία της μειονότητας απειλείται πάντοτε από στρατιωτική επίθεση, ή από διαρκές αντάρτικο, το οποίο εξελίσσεται εύκολα σε παρατεταμένη ένοπλη εξέγερση μεγάλων μαζών, και έτσι απαιτείται όλη η στρατιωτική ισχύς της δικτατορίας για να ανταποκριθεί στον κίνδυνο.

Έτσι, η δικτατορία εμπλέκεται σε εμφύλιο πόλεμο και ζει διαρκώς υπό τον κίνδυνο ανατροπής της.

Η οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας δεν βρίσκει μεγαλύτερο εμπόδιο από τον εσωτερικό πόλεμο. Στην παρούσα κατάσταση εκτεταταμένου γεωγραφικού καταμερισμού εργασίας, οι μεγάλες βιομηχανίες εξαρτώνται άμεσα παντού από την ασφάλεια των επικοινωνιών στον ίδιο βαθμό που εξαρτώνται και από την ασφάλεια των συμβάσεων. Ο διεθνής πόλεμος θα τάραζε την σοσιαλιστική κοινωνία συθέμελα, ακόμα και αν ο εχθρός δεν εισέβαλλε στη χώρα. Οι ρώσοι σοσιαλιστές όλων των τομέων στην παρούσα επανάσταση έχουν δίκαιο που επιμένουν στην αναγκαιότητα της ειρήνης για την ανοικοδόμηση της κοινωνίας.

Όμως ο εμφύλιος πόλεμος είναι πολύ πιο επιβλαβής για την σοσιαλιστική κοινωνία από τον διεθνή πόλεμο, διότι ο εμφύλιος πόλεμος διεξάγεται στην ίδια τη γη της χώρας, και καταστρέφει και παραλύει τα πάντα όσο και μια εισβολή από το εξωτερικό.

Στην πάλη των κρατών το ζήτημα είναι συνήθως η απόκτηση ή η απώλεια εξουσίας εκ μέρους της μιας ή της άλλης κυβέρνησης και όχι η ίδια τους η ύπαρξη. Μετά τον πόλεμου, οι διάφορες εμπόλεμες κυβερνήσεις και οι λαοί προσπαθούν να συνυπάρξουν ειρηνικά, αν όχι φιλικά.

Τα μέρη που εμπλέκονται σε εμφύλιο σχετίζονται μάλλον διαφορετικά το ένα με το άλλο. Δεν κάνουν πόλεμο για να αποσπάσουν ορισμένες εκχωρήσεις από τους αντιπάλους τους, για να ζήσουν μετά μαζί τους ειρηνικά. Και ο εμφύλιος διαφέρει επίσης από την δημοκρατία, η οποία προστατεύει τόσο τις μειονότητες ώστε ένα κόμμα που βρίσκεται σ' αυτή τη θέση και υποχρεώνεται να εγκαταλείψει τις ελπίδες του να γίνει κυβέρνηση, δεν χρειάζεται να εγκαταλείψει και την πολιτική δραστηριότητα. Κάθε κόμμα που καταλήγει να είναι μειονοτικό διατηρεί πάντοτε το δικαίωμα να προσπαθήσει να γίνει πλειοψηφικό, κι έτσι να αναλάβει την κυβερνητική εξουσία. 

Σ' έναν εμφύλιο το κάθε κόμμα αγωνίζεται για την ύπαρξή του, και ο ηττημένος απειλείται με απόλυτη καταστροφή. Η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος εξηγεί γιατί είναι τόσο τρομεροί οι εμφύλιοι. Μια μειονότητα που κρατά τον έλεγχο με την στρατιωτική ισχύ ωθείται να συντρίψει τους αντιπάλους της με τα πιο αιματηρά μέσα, και να τους αποδεκατίσει με ανεξέλεγκτη σφαγή όταν απειλείται από εξέγερση και καταφέρνει να την καταστείλει.  Ο Ιούνιος του 1848 στο Παρίσι και ο αιματηρός Μάης του 1871 μας το έχουν δείξει ολοκάθαρα. 

Ο χρόνιος εμφύλιος, ή η εναλλακτική, κάτω από την εξουσία της δικτατορίας, της απάθειας και του ληθάργου των μαζών, θα καθιστούσαν την οργάνωση ενός σοσιαλιστικού συστήματος παραγωγής αδύνατη. Και όμως, η δικτατορία μιας μειονότητας, η οποία παράγει είτε εμφύλιο είτε απάθεια, υποτίθεται πως είναι το κυρίαρχο μέσο για την πραγματοποίηση της μετάβασηας από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό! 

Πολλοί συγχέουν τον εμφύλιο με την κοινωνική επανάσταση, θεωρώντας πως αυτή είναι η μορφή της, και για αυτό είναι έτοιμοι να δικαιολογήσουν τις πράξεις βίας που είναι αναπόφευκτες στον εμφύλιο. Έτσι ήταν πάντα με τις επαναστάσεις λένε, και έτσι θα είναι πάντα. 

Εμείς οι σοσιαλδημοκράτες σίγουρα δεν είμαστε της άποψης ότι έτσι ήταν πάντα και έτσι πρέπει πάντα να είναι. Τέτοιες ιδέες της επανάστασης δημιουργούνται εξαιτίας των παραδειγμάτων των παλαιότερων αστικών επαναστάσεων. Η προλεταριακή επανάσταση θα επιτευχθεί σε πολύ διαφορετικές συνθήκες. 

Οι αστικές επαναστάσεις ξέσπασαν σε κράτη στα οποία ο δεσποτισμός, με την στήριξη ενός στρατού χωρισμένου από το λαό, κατέστειλλε κάθε ελεύθερο κίνημα, στα οποία δεν υπήρχε η ελευθερία του Τύπου, της δημόσια συνάθροισης, της οργάνωσης και της καθολικής ψήφου, και στα οποία δεν υπήρχε πραγματική εκπροσώπηση του λαού. Εκεί, η πάλη ενάντια στην κυβέρνηση πήρε αναγκαστικά τη μορφή του εμφυλίου. Το σημερινό προλεταριάτο, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τη δυτική Ευρώπη, θα κατακτήσει την εξουσία σε κράτη στα οποία ένα ποσοστό δημοκρατίας, αν όχι η "καθαρή" δημοκρατία", έχει ριζωθεί για δεκαετίες, και στα οποία επίσης ο στρατός δεν είναι τόσο αποκομμένος στον λαό όπως παλιότερα. Απομένει να δούμε πώς η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο θα επιτευχθεί κάτω από αυτές τις συνθήκες, όπου και εκπροσωπεί την πλειοψηφία του λαού. Σε καμία περίπτωση δεν χρειάζεται να αναμένουμε ότι στη δυτική Ευρώπη θα επαναληφθεί η διαδρομή της μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης. Αν η σημερινή Ρωσία μοιάζει τόσο πολύ στη Γαλλία του 1793, αυτό δείχνει απλώς πόσο κοντά στέκεται στο στάδιο της αστικής επανάστασης. 

Η κοινωνική επανάσταση, η πολιτική επανάσταση, και ο εμφύλιος, πρέπει να διαχωριστούν το ένα από το άλλο.

Η κοινωνική επανάσταση είναι ένας βαθύς μετασχηματισμός όλης της κοινωνικής δομής που έρχεται ως αποτέλεσμα της θέσμισης ενός νέου τρόπου παραγωγής. Είναι μια παρατεταμένη διαδικασία, που μπορεί να διαρκέσει δεκατίες, και δεν μπορούν να οριστούν ξεκάθαρα όρια για τη ολοκλήρωσή της. Θα είναι τόσο περισσότερο επιτυχής όσο πιο ειρηνικές είναι οι μορφές με τις οποίες ολοκληρώνεται. Οι εμφύλιοι και οι διεθνείς πόλεμοι είναι οι θανάσιμοι αντίπαλοί της. Κατά κανόνα, μια κοινωνική επανάσταση προκαλείται από μια πολιτική επανάσταση, μέσα από μια ξαφνική αλλαγή στην σχετική ισχύ των τάξεων στο κράτος, ώστε μια τάξη που ως τότε αποκλειόταν από την πολιτική ισχύ να έρθει στην κατοχή του μηχανισμού της κυβέρνησης. Η πολιτική επανάσταση είναι πράξη αιφνίδια, η οποία ολοκληρώνεται πολύ γρήγορα.  Οι μορφές της εξαρτώνται από την σύνθεση του κράτους στο οποίο επιτυγχάνεται. Όσο περισσότερη δύναμη έχει η δημοκρατία, όχι μόνο τυπικά, αλλά με πραγματική εδραίωση στην δύναμη των εργαζόμενων τάξεων, τόσο πιο πιθανό είναι η πολιτική επανάσταση να είναι ειρηνική. Αντίθετα, όσο περισσότερο το σύστημα που έχει ως τότε κυριαρχήσει βρίσκεται χωρίς την στήριξη της πλειοψηφίας και όσο εκπροσωπεί μια μειοψηφία που κρατά τον έλεγχο με την στρατιωτική ισχύ, τόσο πιο πιθανό είναι η πολιτική επανάσταση να πάρει τη μορφή του εμφυλίου.

Όμως, ακόμα και στην τελευταία αυτή περίπτωση, οι υποστηρικτές της κοινωνικής επανάστασης έχουν ένα πιεστικό συμφέρον να βεβαιωθούν ότι ο εμφύλιος είναι απλώς ένα περαστικό επεισόδιο που γρήγορα ολοκληρώνεται, και ότι έχει ως μοναδικό στόχο την εισαγωγή και την θέσπιση της δημοκρατίας, στους ρυθμούς της οποίας πρέπει να προσαρμοστεί η κοινωνική επανάσταση. Με άλλα λόγια, η κοινωνική επανάσταση δεν θα πρέπει να πάει πιο πέρα από ό,τι επιθυμεί η πλειοψηφία του λαού, διότι πέρα από το σημείο αυτό η κοινωνική επανάσταση, όσο κι αν μοιάζει επιθυμητή στα άτομα που βλέπουν μακριά, δεν θα έβρισκε τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να εδραιωθεί μόνιμα.  

Όμως δεν έφερε τεράστιες συνέπειες ύψιστης ιστορικής σημασίας η Τρομοκρατία του προλεταριάτου και των μικροαστών του Παρισιού, δηλαδή η δικτατορία μιας μειονότητας; 

Βεβαίως. Αλλά τι είδους ήταν αυτές; Η δικτατορία εκείνη ήταν παιδί ου πολέμου τον οποίο διεξήγαγαν ενάντια στην επαναστατική Γαλλία οι ευρωπαίοι μονάρχες. Η νικηφόρος απόκρουση αυτής της επίθεσης ήταν το ιστορικό κατόρθωμα της περιόδου της Τρομοκρατίας. Εξού και αποδεικνύεται εκ νέου η παλιά αλήθεια, ότι η δικτατορία είναι ικανότερη να διεξάγει πόλεμο από ό,τι η δημοκρατία. Αλλά δεν αποδεικνύει καθ' ουδένα τρόπο πως η δικτατορία είναι η μέθοδος με την οποία το προλεταριάτο πρέπει να φέρει σε πέρας τον κοινωνικό μετασχηματισμό κατά πως θέλει το ίδιο, ή να κρατήσει την πολιτική εξουσία. 

Σε ό,τι αφορά την ενέργειά της, η περίοδος της Τρομοκρατίας του 1793 δεν είναι δυνατό να ξεπεραστεί. Όμως το προλεταριάτο του Παρισιού δεν κατάφερε να κρατήσει την εξουσία με αυτά τα μέσα. Η δικτατορία είναι μια μέθοδος δια της οποίας οι διάφορες φράξιες που ανήκαν στην προλεταριακή και μικροαστική πολιτική πολέμησαν η μία την άλλη, και στο τέλος, ένας τρόπος τερματισμού κάθε προλεταριακής και μικροαστικής πολιτικής.

Η δικτατορία των κατώτερων τάξεων ανοίγει τον δρόμο για την δικτατορία του ξίφους.

Αν πρέπει να πούμε, μετά το παράδειγμα των αστικών επαναστάσεων, ότι η Επανάσταση είναι συνώνυμη με τον εμφύλιο πόλεμο και τη δικτατορία, τότε πρέπει να αναγνωρίσουμε και τις συνέπειες και πρέπει να προσθέσουμε ότι αναγκαστικά η επανάσταση θα πρέπει να τελειώσει με την κυριαρχία ενός Κρόμγουελ ή ενός Ναπολέοντα

Αλλά αυτό με κανένα τρόπο δεν είναι το απαραίτητο αποτέλεσμα μιας προλεταριακής επανάστασης όταν το προλεταριάτο αποτελεί την πλειοψηφία του έθνους που οργανώνεται δημοκρατικά· μόνο σε τέτοιες περιστάσεις υπάρχουν οι προϋποθέσεις της σοσιαλιστικής παραγωγής. Αδυνατούμε να κατανοήσουμε με την έννοια της "δικτατορίας του προλεταριάτου" οτιδήποτε άλλο από την εξουσία του στην βάση της δημοκρατίας.

7 σχόλια:

  1. Αν κατάλαβα καλά ο κ. Κάουτκυ μεταξύ άλλων, έλεγε και τα εξής:
    1. Οι προλετάριοι πρέπει μέσω του κόμματός τους να πάρουν τη εξουσία με κοινοβουλευτικές εκλογές, ως πλειοψηφόν κόμμα
    2. Να την κρατήσουν μόνον όσο αποτελούν την πλειοψηφία στο σύνολο του πληθυσμού και
    3. Να παίρνουν στο διάστημα που θα έχουν την εξουσία, τέτοια μέτρα που να τυγχάνουν της σύμφωνης γνώμης αυτής της πλειοψηφίας.

    Ωραία!...
    1.και2. Δηλαδή στην εποχή του τα κόμματα που κυβερνούσαν έβγαιναν από εθνικές εκλογές με δικαίωμα ψήψου σε όλους τους πολίτες της χώρας τους και μάλλιστα αφού έπαιρναν ως ποσοστό πάνω απ το μισό όχι απλά των ψηφισάντων αλλά του συνόλου των υπηκόων της χώρας τους και γιαυτό απαιτεί το ίδιο και από ένα εργατικό κόμμα ως κριτήριο δημοκρατικότητας; Μας δουλεύει ο κύριος; Επίσης, στην εποχή του (όπως και μέχρι σήμερα) δεν συνέβαινε να χάσει απ τον επόμενο κιόλας μήνα διακυβέρνησης, τους μισούς του ψηφοφόρους το κάθε κυβερνών κόμμα; τί έκανε τότε δεν συνέχιζενα λιανίζει το λαό αλλά προκύρηττε εκλογές; Μάλλον μας δουλεύει ο κύριος...

    2.και3. Και πες πως ένα κομμουνιστικό κόμμα,ένα επαναστατικό, εργατικό κόμμα ήρθε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην κυβέρνηση και οι εργάτες με τα σύμμαχα στρώματα, στην εξουσία. Θα πρέπει για να πάρουν τα απαιτούμενα μέτρα ώστε να κοινωνικοποιήσουν τα μαζικά μέσα παραγωγής, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, να πάψουν τις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής, να ανατρέψουν το σύστημα της μισθωτής δουλείας, να έχουν υποχρεωτικά και τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας του πληθυσμού; Απευθύνεται σε μένα και σε εκατομύρια σαν και μένα μισθωτούς και μου λέει τί; να ρωτήσω τον κτηματομεσίτη, τον περιπτερά, τον διάσημο μπασκετμπολίστα, τον ανεπάγγελτο εισοδηματία, τον μόνιμο θαμώνα του διπλανού καφενείου και ειδήμονα περί παντός επιστητού, το τραπεζικό στέλεχος, την υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του ΣΚΑΙ και την επικεφαλής του τμήματος μάρκετινγκ της δισκογραφικής ΕΜΙ, αν συμφωνούν να πάψω να είμαι το αιώνιο θύμα εκμετάλλευσης; Είστε σοβαρός κύριε Κάτσκυ;;
    και στο κάτω κάτω α υ τ ο ί ε μ έ ν α π ό τ ε μ ε ρ ώ τ η σ α ν α ν θ έ λ ω να αποτελώ τη μόνιμη πηγή των κερδών τους, των παχυλών αμοιβών τους, της δυνατότητάς τους να πηγαίνουν τις πολυήμερες και ακριβές διακοπές τους, να σπουδάζουν τους γόνους και τους απογόνους τους (στουρνάρια ή μη) στα καλύτερα των κολλεγίων και να μου πετάν και κάνα βιτριόλι στο πρόσωπο αν τύχει και διεκδικήσω ψήγματα του πλούτου που εγώ ο ίδιος παράγω;;;

    Ναι κύριε Κάουστκυ, σίγουρα μας δουλεύετε...
    Και να ξέρετε πως βρίσκω πολύ ευγενικές τις απαντήσεις που σας έδωσε ο σ. Λένιν...

    Υ.Γ.εντάξει, το ξέρω ρε παιδιά ότι μας έχει αφήσει χρόνους, αλλά τα γράφω στον ενεστώτα γιατί νιώθω πως έχω απέναντί μου πολλούς σημερινούς, ίδιους και χειρότερους από αυτόν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. katarxhn o kaoutsky re arh 8ewrei th diktatoria san kinhma meiopsifiko by default.san na leei oti h oktovrianh epanastash kai ta soviet htan ena pra3ikopima.apo thn allh 8ewrei dhmokratia mono ton astiko koinovouleutismo.

    george

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Παράσημα και τιμητικές:

    http://adiavroxoi.blogspot.gr/2012/12/blog-post_20.html
    http://leftg700.blogspot.gr/2012/12/communist-pedagogy-strategy-tactics-and.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 'Οπως έχει πει κάποιος η αξία σου (και των κομμουνιστών γενικότερα) μπορεί να είναι ευθέως ανάλογη με τον αριθμό των καθαρμάτων που στρέφονται εναντίον σου (οπωσδήποτε δεν είναι μόνο οι παραπάνω εμετοί),
      "αριστεροί"/δέξιοι/φασισταριά/αντιεξουσιαστές της πεντάρας... μια μεγάλη φάλτσα μπάντα που βαράει το ίδιο κακόφωνο τραγούδι χρόνια τώρα...

      Διαγραφή
  4. Μην ασχολείσαι με τα σκύβαλα σαν τον σουμάτρα boy. Πολύ τυρί και μακαρόνια τίποτα είναι ο άθλιος φαφλατάκος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πάντως τα παλικάρια σε άκουσαν φαίνεται και ξεκίνησαν μέσω των αστικών φυλλάδων τους ύμνους για τους επανασταταράδες της σοσιαλδημοκρατίας που επαληθεύονται καθημερινά, 100 χρόνια τώρα, σε αντίθεση με τον γέρο Μαρξ που καλά τα έλεγε, αλλά δεν μας πείθει. Θέλουμε ρεφορμισμό ρε παιδί μου του συστήματος όχι ανατροπή του. Δεν το καταλαβαίνετε με τίποτα εσείς οι σταλινιστές αυτό?. Η αρχή έγινε με τον Μπερνσταϊν. Σε λίγο καθώς φαίνεται θα έρθουν και οι διθύραμβοι προς τον Κάουτσκι.
    http://www.tovima.gr/vimagazino/views/article/?aid=489469&h1=true#commentForm
    Το έκλεψα από σχετική ανάρτηση στο γλόμπινγκ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βέβαια ο δημοσιογράφος του Βήματος εντόπισε με μεγάλη ευκολία κάτι πολύ καίριο, που οι τρυφεροί και ευαίσθητοι αριστεροί κάνουν ότι δεν το αντιλαμβάνονται/ δεν το βλέπουν:

      "Ωστόσο, αυτό που δεν αντιλήφθηκε ο Μπερνστάιν, ή οποιοσδήποτε άλλος σύγχρονός του, είναι ότι πολλές από αυτές τις μεταρρυθμίσεις είναι απόλυτα συμβατές με τον καπιταλισμό – για την ακρίβεια, κάποιοι ισχυρίζονται ότι αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του, γιατί τον καθιστούν περισσότερο συμπονετικό, λιγότερο σκληρό ή κτηνώδη»."

      Διαγραφή