Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Το Κοάν της ημέρας

Το μόνο που είναι αναγκαίο να γίνει, είναι να πειστούν περισσότεροι/ες για το εφικτό αυτού του «άλλου» δρόμου για την διεκδίκηση της ευτυχίας. Αρκεί να επιμένουμε στους «δικούς μας» τρόπους, στην κοινωνική «καινοτομία» της αλληλεγγύης «μας» και της συμμετοχής και το όραμα της ανατρεπτικής ταξινομίας της κοινωνικής δικαιοσύνης θα μας φαίνεται κάθε μέρα και πιο προσιτό. 
Αλίκη Κοσσυφόγλου, "Για τη δική μας 'κοντινή' ανατροπή", Red Notebook



Απορρίφθηκαν οι εξής εκδοχές διάταξης των εισαγωγικών με την χρήση της μεθόδου α-μπε-μπα-μπλομ:

Το μόνο που είναι αναγκαίο να «γίνει», είναι να πειστούν περισσότεροι/ες για το «εφικτό» αυτού του άλλου δρόμου για την διεκδίκηση της «ευτυχίας». Αρκεί να επιμένουμε στους δικούς μας τρόπους, στην κοινωνική καινοτομία της «αλληλεγγύης» μας και της «συμμετοχής» και το «όραμα» της «ανατρεπτικής ταξινομίας» της «κοινωνικής δικαιοσύνης» θα μας φαίνεται κάθε μέρα και πιο προσιτό. 

Το μόνο που είναι «αναγκαίο» να γίνει, είναι να «πειστούν» περισσότεροι/ες για το εφικτό αυτού του άλλου «δρόμου» για την «διεκδίκηση» της ευτυχίας. Αρκεί να «επιμένουμε» στους δικούς μας «τρόπους», στην «κοινωνική» καινοτομία της αλληλεγγύης μας και της συμμετοχής και το όραμα της ανατρεπτικής ταξινομίας της κοινωνικής δικαιοσύνης θα μας «φαίνεται» κάθε «μέρα» και πιο «προσιτό»

Απορρίφθηκε, δια της ιδίας μεθόδου, η εξής εκδοχή διάταξης των λέξεων, αν και έχει ακριβώς το ίδιο (μη) νόημα με τη δημοσιευμένη:

Το μόνο που είναι εφικτό να γίνει, είναι να πειστούν περισσότεροι/ες για το αναγκαίο αυτού του «άλλου» δρόμου για την διεκδίκηση της κοινωνικής καινοτομίας. Αρκεί να επιμένουμε στους «δικούς μας» τρόπους, στην κοινωνική  «δικαιοσύνη» της ταξινομίας «μας» και της συμμετοχής και το όραμα της ανατρεπτικής ευτυχίας θα μας φαίνεται κάθε μέρα και πιο προσιτό. 

Μαγνητάκια (από τη σειρά "Συριζαίος διανοούμενος στο πι και φι", 3.99 στα Jumbo) στο ψυγείο της συγγραφέως, προς χρήση στην έγγραφη πολιτική ανάλυση:

Ευτυχία δρόμος άλλος ανατρεπτικό δικαιοσύνη όραμα προσιτό εφικτό κοινωνικό

7 σχόλια:

  1. Και πάνω που λες ότι κανείς δεν μπορεί να σε εμπνεύσει με Κοάν, έρχεται η από μηχανής Θεά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Ενδιαφερουσα" χρηση "των" εισαγωγικών...
    "Ακρως"!


    Πάντως εμενα μου παει καλύτερα το:

    {Ευτυχείτε "!" Το όραμα της "αλλης" προσιτότητος "της" ταξιτρεπικής ανανομιας θα δικαιώθει... Οσονούπω!
    "Των"!}

    ΥΓ
    Το "των" δεν κολλαει και πολύ, αλλα μου ειχαν περισσεψει κατι εισαγωγικα και είπα να το εισαγάγω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ο waltendegewalt το είπε πρώτος και είχε απόλυτο δίκαιο: πρόκειται για κάποιου είδους γλωσσικό ιό. Δεν είναι απλά θέμα πολιτικού οπορτουνισμού, υφίσταται και μια κατάσταση γλωσσικού εκφυλισμού εδώ που δεν νομίζω πως έχει προηγούμενο στην ιστορία της σοσιαλδημοκρατίας. Υλικό για μελετητές του μέλλοντος, εγώ απλά θα συνεχίσω να σπάω πλάκα κάπως ανώριμα, αλλά κάποτε θα γραφτεί μια σοβαρή μελέτη για τα βάσανα που υπέστη η σημασιολογία και η πραγματολογία --και ναι, ακόμα και η στίξη!-- της κοινής ελληνικής στα χέρια ορισμένων.

      Διαγραφή
  3. there is no spoon...
    http://www.youtube.com/watch?v=YXKFTzlBziI

    neo

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν εχει αδικο ο waltendegewalt.
    Ιός και μάλιστα, κατα την άποψη μου, Γαλλικής προελεύσεως...
    Οι απόγονοι του Καρτέσιου διδαξαν πρωτοι ότι κάποιες τρελίτσες είναι χρησιμότατες όταν δεν εχει κανείς τι να πει. Τις πεταει όπως λάχει, λεει το τιποτα και δεν τρεχει τίποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η Λέιδι Μακβέθ τής εκλογικής περιφέρειας τού Μτσενσκ

    Out, damned spot! out, I say!—One: two: why, then, 'tis time to do't.—Hell is murky!— What need we fear who knows it, when none can call our power to account?—Yet who would have thought the old man to have had so much shit in him?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλά κάνω εγώ και δεν βάζω πουθενά εισαγωγικά. Μπορεί να γίνει μπέρδεμα.

    Waltendegewalt μας παραπλανείς με τους τίτλους που βάζεις στις παραπομπές σου και ξαφνικά μας έρχεται η μπόχα "της μεσαίας τάξης" στα μούτρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή