Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Μεγάλες επινοήσεις στην ιστορία της σοσιαλδημοκρατικής κουτοπονηρίας: Η Πουλάντζεια επινόηση

Δέχομαι, σαν καλός μαρξιστής, την ταξικότητα του κράτους, αρνούμαι όμως ταυτόχρονα την εργαλειακότητά του, ποντάροντας στην σαγήνη αυτής της άρνησης για τους μεγαλωμένους με Λούκατς και Αντόρνο και "κριτική του εργαλειακού λόγου", στον οποίο εντάσσω τον Λένιν απ' την πίσω πόρτα. 

Αν το κράτος είναι ταυτόχρονα ταξικό και μη εργαλειακό όμως, τότε η "ταξικότητα" μετατρέπεται αμέσως από βάση της πάλης ενάντια στο κράτος σε αρχικά "ουδέτερο" και άχρηστο από τη σκοπιά της επαναστατικής τακτικής δεδομένο, και αργότερα, όταν θα έχω αναπτύξει καλύτερα την θεωρία μου για τις ταξικές διαστρωματώσεις και τον ρόλο της ηγεμονίας, σε έδαφος όπου μπορούμε να "αλλάξουμε τον συσχετισμό ισχύος" ειρηνικά, χωρίς να χρειάζεται επανάσταση -- και κατά βάση, στη ζούλα, χωρίς να μας πάρουν πρέφα.

Φυσική κατάληξη: Η τακτική της συριζικής "μπλόφας", ήτοι της πολιτικής θεωρίας της επανάστασης για χαρτόμουτρα: "βρε κουτά, κάνουμε τους αστούς και σκύβουμε στις Χίλαρι, τις Μαριάννες και τους εφοπλιστές για να βρεθούμε μέσα στο κράτος και μετά τσουπ! θα κάνουμε την επανάστα." Το χάφτεις και μετά ανακαλύπτεις ότι ο στόχος της μπλόφας ήσουν εσύ και όχι η Μαριάννα.

Βαθμός σοσιαλδημοκρατικής κουτοπονηριάς: 9.

3 σχόλια:

  1. Δυστυχώς αυτού του τύπου οι κουτοπονηριές έχουν ξαναπαιχτεί και με μεγαλύτερη επιτυχία τις αλήστου μνήμης εποχές της "αλλαγής". Τότε όμως μπούκωνες και μερικά στόματα και καθάριζες, μέχρι το 2009 φερ’ ειπείν. Τώρα; Ποιος θα φάει το ξύλο δεν ξέρω. Σίγουρα οι κομμουνιστές, αλλά έχουν ν’ αρπάξουν και οι Δραγασάκηδες-Λαφαζάνοι, μέσω των Τσιπραίων, ουουου, αρκετές.

    Για τον Κάουτσκι που ανήρτησες πιο πριν. Είναι φοβερό πως έγραψε ολόκληρο σύγγραμμα το 1918 πολεμική στους μπολσεβίκους, κι ενώ δεν είχε καλά καλά στεριώσει η Οκτωβριανή Επανάσταση και ψήνονταν πλήθος επαναστάσεων που θα σάρωναν την Ευρώπη τους επόμενους μήνες και χρόνια, αρχής γινομένης από την ίδια την πατρίδα του. Μειωμένη αντίληψη της πραγματικότητας ή ακριβώς οξυμμένη διαύγεια πνεύματος και όσφρηση της επερχόμενης πραγματικότητας, οπότε τρέχουμε για να προλάβουμε καταστάσεις; Από τη στάση του ιδίου και του κόμματός του τότε των Ανεξάρτητων - USPD, που είχαν αποσπαστεί από το SPD με αφορμή τον πόλεμο λίγα χρόνια πριν, θεωρώ το δεύτερο πιο πιθανό. Όπως είπε στο περίπου κι ένας μεγάλος κεφαλαιοκράτης τότε, το Νοέμβρη του ‘18, αφού δε μπορούμε να νικήσουμε την επανάσταση, να την πνίξουμε. Εξάλλου μετά το τέλος της ανεπιτυχούς επανάστασης και τη σχετική ομαλοποίηση της Βαϊμάρης, αυτός και οι όμοιοί του –Μπερνστάιν κλπ- ξαναγύρισαν στην μήτρα τους, το SPD. Οι ταξικά συνειδητοποιημένοι (Τέλμαν κλπ) συνενώθηκαν με το KPD.

    Οι της ομάδας Σπάρτακος, που δρούσαν τότε (1918) στις γραμμές του USPD, χρέωναν στους Χάσσε και λοιπούς της ηγεσίας ατολμία και αδυναμία να δούνε τις καταστάσεις και να δράσουν στις μάζες. Αλλά και οι ίδιοι (Λίμπκνεχτ, Λούξεμπουργκ, Τσέτκιν, Μέρινγκ κλπ) ήταν πολύ λίγοι αριθμητικά και με αμφιταλαντεύσεις. Και όταν έκαναν το βήμα με την ίδρυση του KPD στα τέλη Δεκέμβρη του 1918, ήταν τελικά πολύ αργά, όπως αποδείχθηκε το Γενάρη του 1919. Αλλά μετά από δεκαετίες ρεφορμισμού και κοινοβουλευτικών αυταπατών στο μεγαλύτερο και πιο οργανωμένο ΣΔ κόμμα της Ευρώπης, με αφάνταστη διείσδυση στα συνδικάτα εκείνα τα χρόνια τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε; Όταν φτάνει η κρίσιμη στιγμή του αποφασιστικού βήματος στις επαναστατικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, τότε φανερώνονται όλες οι αγκυλώσεις και η έλλειψη επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης που σε τραβάνε προς τα πίσω. Η πεμτοφαλαγγίτικη δράση δεκαετιών, τύπων σαν τους Κάουτσκι και Μπερνστάιν που παραθέτεις εδώ, έκανε τη δουλειά της τότε στις εργατικές συνειδήσεις.

    Τηρουμένων των αναλογιών, ειδικά σε σχέση με την τελευταία μου πρόταση, το ίδιο σε μικρογραφία συμβαίνει και στο δικό μας χωροχρόνο της Ελλάδας. Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας και το κυριολεκτικό σάπισμα της ταξικής συνείδησης που έχει επιφέρει η δράση τέτοιων «Κάουτσκι» και «Μπερνστάιν» σε μεγάλο αριθμό προλετάριων εδώ και χρόνια στον ελλαδικό χώρο, είναι αφάνταστη. Δυστυχώς, πολλοί εξ αυτών άρχισαν την οπορτουνιστική τους καριέρα από τους κόλπους του Κόμματος, το οποίο κόντεψαν να ρίξουν σε ξέρα, αν και όχι μόνο με δικιά τους ευθύνη. Τι να πρωτοθυμηθείς; Δραγασάκηδες, Αλαβάνους, Λαφαζάνηδες, Κοτζιάδες και άλλους της υψηλής διανόησης; Γι’ αυτό και συγνώμη που το αναφέρω εδώ, στο δικό σου χώρο, μακριά από νέες στρατολογήσεις ανεπάγγελτων διανοούμενων και φερέλπιδων νέων στο Κόμμα. Μόνο ψημένοι στο εργασιακό καμίνι, όποιο κι αν είναι αυτό πνευματικό ή χειρωνακτικό, να μπαίνουν στη διαδικασία ένταξης στο Κόμμα. Αυτή τη θέση, στο διάλογο για τις Θέσεις, πρέπει να την αναπτύξω κάπως.

    Πολλά σε ένα, καλό βράδι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ εφ όλης σύντροφε. Και άλλωστε και οι Θέσεις το καθιστούν σαφές στο τμήμα για την σύνθεση. Πλην όμως, η αντίληψή σου για σάπισμα εργατικών συνειδήσεων εν μέρει και εξαιτίας τέτοιων θλιβερών "επαναστατών" της σούπας σημαίνει ότι δεν υπάρχει "αυτόματη" θεραπεία με την μετατόπιση της σύνθεσης, ακόμα και αν αυτή καταστεί εφικτή σε μαζικό επίπεδο.

      Ταπεινή μας δουλειά εδώ είναι, ανάμεσα στα άλλα ΚΑΙ το ξύσιμο της σοσιαλδημοκρατικής πληγής. Για να υπάρξει συνειδητοποίηση του πόσες ατελείωτες μπαρούφες, στρεβλώσεις, κουτοπονηριές και ψεύδη έχει εισπνεύσει, μέσα από άτομα που συνδέονται με τον μαρξισμός ο μέσος εγκέφαλος ανθρώπου που ασχολείται με την πολιτική από θέση "αριστερή" -- και άρα είναι θεωρητικά και ωριμότερος για την ταξική πάλη από τον απολιτίκ.

      Δεν είναι καθόλου εύκολα τα πράγματα.

      Διαγραφή
    2. Χμμμ, ωραία η ντρίμπλα σου, και γι' αυτό είπα να το αναπτύξω στα πλαίσια του διαλόγου των Θέσεων, χωρίς αποκλεισμούς και αφορισμούς προφανώς. Εξού και η φράση:
      "Μόνο ψημένοι στο εργασιακό καμίνι, όποιο κι αν είναι αυτό πνευματικό ή χειρωνακτικό, να μπαίνουν στη διαδικασία ένταξης στο Κόμμα"

      "Δεν είναι καθόλου εύκολα τα πράγματα."
      Συμφωνώ κι επαυξάνω. Πρώτα απ' όλα απ' τους εαυτούς μας πρέπει να προστατεύσουμε το Κόμμα. Τον εν δυνάμει αριστερισμό μας και τα μικροαστικά μας κατάλοιπα.

      Αν και σαφώς αντιλαμβάνομαι πως δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο μεσ' το Κόμμα -πως θα μπορούσε άλλωστε να ήταν στο οτιδήποτε;- γι' αυτό και οι μέσα-έξω από το Κόμμα, οι παράπλευρα, οι συνοδοιπόροι κλπ, πρέπει να "τραβάμε" μαζί με τα μέλη το Κόμμα στο άσπρο, διότι μετά την επερχόμενη ΣΥΡΙΖΟλαίλαπα δεν υπάρχει επιστροφή στην "ομαλότητα".

      Ο χρόνος μας τελειώνει. Αυτό δεν πρέπει βέβαια να μας αγχώνει. Τα ημερολόγια των Μάγιας είναι, όπως ξέρεις, παραποιημένα. Μία νέα εποχή θα ανατείλει, έστω και μετά από μας, αλλά για μας.

      Διαγραφή