Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Ν. Μόττας-Ο “αμερικανικός εφιάλτης” του Κονέκτικατ

Ο “αμερικανικός εφιάλτης” του Κονέκτικατ
Του Νικόλαου Μόττα.

Αυτό που συνέβη πριν απο λίγες μέρες στο Νιούταουν του Κονέκτικατ ήταν αναμφίβολα μια πραγματική τραγωδία. Είκοσι αθώες ψυχές βρήκαν το θάνατο από τις σφαίρες του μακελάρη Άνταμ Λάνζα. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ένα τέτοιο θλιβερό περιστατικό συμβαίνει στις ΗΠΑ: Το 2007 στο Πολυτεχνείο της Βιρτζίνια ένας 22χρονος φοιτητής άνοιξε πυρ σκοτώνοντας 32 άτομα και τραυματίζοντας 17. Ένα χρόνο πριν, το 2006, ένας πατέρας εισήλθε οπλισμένος σε σχολείο της Πενσυλβάνια κρατώντας ομήρους δέκα μαθητές δημοτικού, απ' τους οποίους σκότωσε τους πέντε και αυτοκτόνησε. Το 1999, στο γυμνάσιο του Κόλουμπαϊν, στο Κολοράντο, δύο οπλισμένοι έφηβοι “καθάρισαν” εν ψυχρώ 12 συμμαθητές τους και τη δασκάλα τους, τραυματίζοντας συνολικά 24 άτομα. Το 1989, ένας 26χρονος είχε ανοίξει πυρ με ένα αυτόματο ΑΚ47 σε νηπιαγωγείο του Κλίβελαντ σκοτώνοντας πέντε μικρά παιδιά και τραυματίζοντας τριάντα. Εάν πάμε πολλές δεκαετίες παλαιότερα, το 1927, θα βρούμε την υπόθεση ενός 55χρονου που σε επιχείρηση αυτοκτονίας αφαίρεσε τη ζωή 38 παιδιών σε σχολείο του Μίσιγκαν.

Οι παραπάνω περιπτώσεις αποτελούν ένα μικρό δείγμα της βίας που ενυπάρχει στα σπλάχνα της αμερικανικής κοινωνίας. Σε τέτοιου είδους περιστατικά, υπάρχουν δύο βασικά επιχειρήματα που δίνονται (απο μέσα ενημέρωσης, ειδήμονες και πάσης φύσεως σχολιαστές) προκειμένου να εξηγήσουν τους λόγους που οδηγούν ανθρώπους υπεράνω υποψίας σε τέτοιες πράξεις. Το σαλεμένο μυαλό του, συνήθως, “μοναχικού” και “ιδιόρρυθμου” δράστη και, κατά δεύτερον, η ύπαρξη του νόμου περί οπλοκατοχής στις ΗΠΑ. Η εξήγηση αυτή λέει τη μισή αλήθεια. Και αυτό διότι αφήνει έξω απ' το κάδρο του μακελειού, τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες μέσα στις οποίες διαμορφώνονται και οπλίζονται οι μακελάρηδες, αποφασισμένοι να δολοφονήσουν χωρίς οίκτο. Το τραγικό περιστατικό του Κονέκτικατ δε μπορεί να εξηγηθεί απλοϊκά, λαμβάνοντας υπ' όψη μονάχα την (πιθανή) σχιζοφρένεια του Άνταμ Λάνζα, ή το γεγονός ότι η οπλοχρησία είναι συνηθισμένο φαινόμενο στις αμερικανικές πολιτείες. Μπορεί να εξηγηθεί μόνο όταν δούμε τις κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές δομές και βάσεις πάνω στις οποίες στηρίχθηκε – και στηρίζεται - η καπιταλιστική υπερδύναμη, η γη του περίφημου “αμερικανικού ονείρου”.


Η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτείων, από την ίδρυση τους ως ενιαίο κράτος μέχρι και σήμερα, είναι ιστορία γεμάτη ταξική εκμετάλλευση, ρατσισμό, κοινωνική και φυλετική βία, ιμπεριαλιστικούς πολέμους, πολιτισμικές αξίες βασισμένες στον τσαμπουκά, το κέρδος και τη θεοποίηση του χρήματος. Από την σφαγή των αυτοχθόνων ινδιάνικων-ερυθρόδερμων πληθυσμών το 19ο αιώνα από τους λευκούς αποικιοκράτες μέχρι το πρόσφατο περιστατικό στο Κονέκτικατ υπάρχει ένα ολόκληρο ιστορικό βίας, είτε αυτό είναι φανερό, είτε συγκεκαλυμμένο πίσω απ' τη φανταχτερή βιτρίνα του σύγχρονου αμερικανικού λάιφσταϊλ, του Χόλυγουντ και της χλιδής. Και αν το καπιταλιστικό σύστημα της υπερδύναμης προσπαθεί σήμερα να ρίξει τις ευθύνες στον Λάνζα (και στον κάθε, παράφρονα ή μη, οπλισμένο φονιά) σίγουρα δε μπορεί να αποκρύψει την πλήρη αποσύνθεση του αμερικανικού κοινωνικού ιστού. Σίγουρα δε μπορεί να κρύψει τη “γύμνια” του αμερικανικού ονείρου το οποίο ωσάν ταριχευμένο πτώμα προσπαθεί να το διατηρήσει άθικτο στο μυαλό της κοινής γνώμης το καπιταλιστικό σύστημα.

Διότι, οι νόμοι περί οπλοκατοχής μπορεί να οπλίζουν τα χέρια των μακελάρηδων, αλλά τα δολοφονικά ένστικτα είναι “φυτεμένα” στις συνειδήσεις τους από το ίδιο το σύστημα που τους γεννά. Ένα σύστημα του οποίου ο καθρέφτης είναι η ίδια η ιστορία του αμερικανικού καπιταλισμού. Είναι με απλά λόγια, η Ιστορία:

− Των σφαγιασθέντων ινδιάνικων πλυθησμών το 19ο αιώνα απ' τους αποικιοκράτες που αφού δολοφονούσαν μαζικά, υφάρπαζαν τα υπάρχοντα και τη γη των γηγενών.

− Των εκατομμυρίων αφρικανών σκλάβων-δουλοπάροικων που, όντας ιδιοκτησία λευκών γεωκτημόνων, αναπλήρωναν την έλλειψη εργατικού δυναμικού που είχε ανάγκη η αμερικανική φεουδαρχία του 18ου και 19ου αιώνα προκειμένου να “χτίσει” να αιματοβαμμένα κέρδη της.

− Του ρατσισμού κατά των αφροαμερικανών πολιτών που “άνθισε” στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Των δημόσιων λυντσαρισμάτων, της Κου Κλουξ Κλαν και της έλλειψης στοιχειωδών πολιτικών δικαιωμάτων.

− Της έντονης ταξικής καταπίεσης και εκμετάλλευσης που η αμερικανική εργατική τάξη υφίσταται από συστάσεως των Ηνωμένων Πολιτειών. Της ταυτόχρονης διεύρυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων που εκφράζεται με την ύπαρξη 50 εκατομμυρίων ανασφάλιστων πολιτών, την αύξηση των συσσιτίων στις καπιταλιστικές μεγαλουπόλεις, την ακατάπαυστη θεοποίηση του κέρδους πατώντας επί πτωμάτων, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

− Των κοινωνικών εξεγέρσεων που καταπνίχθηκαν από την αστυνομική βία, όπως οι ταραχές του 1992 στο Λος Άντζελες. Τότε που ο νεαρός αφροαμερικανός εργάτης Ρόντνι Κινγκ είχε ξυλοκοπηθεί άγρια από αστυνομικούς ξεσηκώνοντας βίαιες αντιδράσεις (συνολικά 53 νεκροί) στη μεγαλούπολη της Καλιφόρνια.

− Των εγκληματικών ιμπεριαλιστικών στρατιωτικών επεμβάσεων του στρατού των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ σε πλειάδα χωρών όπως: Κορέα, Καμπότζη, Βιετνάμ, Χιλή, Ιράκ, Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Λιβύη. Επεμβάσεις που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης των ΗΠΑ είθισται να παρουσιάζουν στον αμερικανικό λαό άλλοτε ως “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας”, άλλοτε ως “διάδοση δημοκρατικών αξιών”, “προστασία του ελεύθερου κόσμου”, “μάχη του καλού ενάντια στο κακό” και άλλα τινά.

− Της κουλτούρας των κινηματογραφικών ταινιών δράσης που αναγάγουν, έστω και υποσυνείδητα, σε ήρωες τους “σκληρούς” ράμπο και τους κατά συρροή δολοφόνους, τους ισχυρούς που επιβιώνουν σε μια κοινωνική ζούγκλα.

− Της νομοθεσίας περί οπλοκατοχής που έχει επιτρέψει να κυκλοφορούν στις ΗΠΑ περί τα 250 εκατομμύρια όπλα (στοιχεία της Εθνικής Ένωσης Όπλων) και να υπάρχουν 88.8 όπλα ανα 100 κατοίκους στη χώρα.

Ασφαλώς, ο λόγος της ύπαρξης αυτής της νομοθεσίας (ένας ανήλικος 11 χρόνων δύναται να αγοράσει όπλο) πρέπει να αναζητηθεί προτίστως στα κέρδη που αποκομίζουν οι εταιρείες που κατασκευάζουν τα όπλα και όχι στη δήθεν ανάγκη... για προστασία από εγκληματίες. Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι, πολιτικοί, μέλη του κονγκρέσου και της γερουσίας, είναι απόλυτα συμμέτοχοι στο έγκλημα. Από την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα το 2008 και έπειτα η εταιρεία όπλων Ruger σημείωσε αύξηση του τζίρου κατά 98%, από 117 εκατομ. δολάρια σε 232 εκατομ. δολάρια. Το άλλο μονοπώλιο όπλων, η Winchester, σημείωσε αύξηση κερδοφορίας κατά 33%. Παρ' όλα αυτά, η κερδοφορία αυτή δεν ήταν αρκετή για το λόμπυ της Εθνικής Ένωσης Όπλων, το οποίο στις εκλογές του περασμένου Νοέμβρη αποφάσισε δημόσια να στηρίξει τον ρεπουμπλικάνο Μιτ Ρόμνι στις προεδρικές εκλογές, προσδοκώντας προφανώς ακόμη μεγαλύτερα κέρδη, ευνοϊκότερες νομοθετικές ρυθμίσεις και ισχυροποίηση των μονοπωλιακών συμφερόντων τους.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, την επονομαζόμενη και “γη των γενναίων και την οικία της ελευθερίας”, δεν έχουν όλοι οι πολίτες πρόσβαση στη δωρέαν κοινωνική ασφάλιση και υγεία – όλοι όμως έχουν πρόσβαση στην αγορά όπλων. Δεν είναι στην Κούβα και τη Βόρειο Κορέα που υπάρχουν πολίτες δεύτερης και τρίτης κατηγορίας, αλλά στη λαμπερή καπιταλιστική υπερδύναμη. Το καπιταλιστικό, εκμεταλλευτικό σύστημα, λοιπόν, είναι αυτό που γεννά τη βία, καθώς εμπεριέχει μέσα του τον σπόρο της κοινωνικής ζούγκλας, όπου ο δολιότερος, ο κατέχων τα μέσα, ο πιο ικανός στην ίντριγκα και την “καπατσοσύνη”, κατακτά το ύψιστο ιδανικό, δηλαδή το κέρδος. Και όταν σε μια κοινωνία καλλιεργούνται ιδανικά βασισμένα στο χρήμα, τη βία και την ανισότητα τότε τραγωδίες όπως αυτή του Κονέκτικατ δε μπορούν παρά να είναι συνηθισμένο φαινόμενο.

20 σχόλια:

  1. ΗΠΑ: Ένας άντρας σκότωσε τρεις και ακολούθως αυτοκτόνησε
    Δημοσίευση: Τετ, 19/12/2012 - 09:34
    pdf
    email
    Print


    Ένας άνδρας στην πολιτεία του Κολοράντο στις Ηνωμένες Πολιτείες σκότωσε τρία άτομα, πριν δώσει τέλος στη ζωή του, αναφέρουν τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης. Η νέα μαζική δολοφονία στις ΗΠΑ έγινε την Τρίτη στο σπίτι του δράστη. Ο Τιμ Σβαρτζ, από το γραφείο του σερίφη στο Γουέλντ Κάουντ του Κολοράντο, ανέφερε ότι η πρώτη τηλεφωνική κλήση στην αστυνομία έγινε από μια γυναίκα, η οποία ακούγεται να φωνάζει τρεις φορές «όχι».

    Οι δολοφονίες έγιναν στο Λόνγκμοντ του Κολοράντο, περίπου 50 χιλιόμετρα βόρεια του Ντένβερ. Σημειώθηκαν ενώ στην αμερικανική κοινωνία είναι νωπές οι μνήμες από το ομαδικό φονικό στο Νιούταουν του Κονέκτικατ, όταν ένας 20χρονος ένοπλος σκότωσε 20 παιδιά ηλικίας έξι και επτά ετών, καθώς και έξι ενήλικες, σε μια από τις χειρότερες μαζικές σφαγές στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών.
    http://www.902.gr/είδηση/ηπα-ένας-άντρας-σκότωσε-τρεις-και-ακολούθως-αυτοκτόνησε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σωστη προσεγγιση.

    γεω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. The guns Lanza used, including the Bushmaster semiautomatic rifle used at the school, belonged to his mother, as did the hundreds of rounds of ammunition he brought with him. Lanza was dressed in black army fatigues and a military vest when he carried out the massacre. He was apparently taught to shoot by his mother at local gun range.
    The British Telegraph newspaper reported Sunday evening that Nancy Lanza was part of the “prepper” or survivalist movement, citing an interview with her sister-in-law, Marsha Lanza. “Survivalism”—which involves stockpiling weapons and food in preparation for economic or social collapse and is often associated with right-wing political conceptions—has expanded as a movement particularly since the beginning of the “war on terror.”
    http://wsws.org/en/articles/2012/12/18/guns-d18.html

    Κάτι έλεγα για militia και survivalists εγώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. πολύ ενδιαφέρουσα η είδηση περί survivalists
    αλλά και οι λεπτομέρειες για την ένδυση του Λάνζα
    όταν μπούκαρε στο σχολείο.

    ακόμα πιο ενδιαφέρον το άρθρο του Ν. Μόττα.

    τελικά ο μακελάρης αυτοκτόνησε;
    τον αυτοκτόνησαν;
    για αυτό υπάρχει πληροφόρηση;

    @ψηρίς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις σε τέτοιες περιπτώσεις αν ο δράστης αυτοκτόνησε ή πυροβολήθηκε. Η επίσημη εκδοχή, αν δεν κάνω λάθος, είναι η αυτοκτονία.

      Διαγραφή
  5. Ψηρι, η αυτοκτονια ειναι μερος του σχεδιου για τους περισσοτερους μαζικους δολοφονους, ειναι μερος της ψυχωσης.

    Το προβλημα αυτων των ατομων ειναι η καταπιεστικη μανα. Κατα βαση τη μανα τους θελουν να σκοτωσουν.

    Αυτος ειναι κ ο λογος που μια άλλη κατηγορια δολοφονων, οι κατα συρροην δολοφονοι σκοτωνουν σε μεγαλο ποσοστο γυναικες.

    Px ο Edmund Kemper οταν καταφερε να σκοτωσει τη μανα του παραδοθηκε στις αρχες
    http://en.wikipedia.org/wiki/Edmund_Kemper

    Ο λογος που δεν το πραττουν ευθυς εξαρχης, ειναι οτι εκτος απο μισος υπαρχει κ αγαπη για την μανα (αντικρουομενα συναισθηματα).

    Το θεμα ειναι οτι οι περισσοτεροι απο αυτους, αν ειχαν μεγαλωσει σε αλλο περιβαλλον ειναι το πιο πιθανο οτι δεν θα ειχαν "αρρωστησει".
    Το αρθρο τα λεει καλα:

    Το σαλεμένο μυαλό του, συνήθως, “μοναχικού” και “ιδιόρρυθμου” δράστη και, κατά δεύτερον, η ύπαρξη του νόμου περί οπλοκατοχής στις ΗΠΑ. Η εξήγηση αυτή λέει τη μισή αλήθεια. Και αυτό διότι αφήνει έξω απ' το κάδρο του μακελειού, τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες μέσα στις οποίες διαμορφώνονται και οπλίζονται οι μακελάρηδες, αποφασισμένοι να δολοφονήσουν χωρίς οίκτο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Παντως πιο σωστο νομιζω, θα ηταν να επικεντρωθει στις καπιταλιστικες σχεσεις παραγωγης σε συνδυασμο με την απουσια κοινωνικου κρατους, με ο,τι αυτο συνεπαγεται για το κυτταρο της κοινωνιας (οικογενεια) αλλα και τις γυναικες συγκεκριμενα (αυτο που λεει στην τελευταια παραγραφο) και λιγοτερο στην βιαιη ιστορια της αμερικης. Βιαιη ιστορια εχει κ η ευρωπη, ωστοσο η συντριπτικη πλειοψηφια τετοιων φαινομενων εμφανιζεται στην αμερικη.

    Τη θρησκεια επισης (πουριτανισμος). Την ατομικοτητα, ως πεμπτουσια της αμερικανικης κουλτουρα (με ο,τι επισης συνεπαγεται) που επισης την αναφερει συνοπτικα.

    Εχει μεγαλο ενδιαφερον η γεωγραφικη κατανομη αυτων των φαινομενων. Κ θα ειχε μεγαλο ενδιαφερον μια τετοια ερευνα που θα ξεφευγε απο την επικρατουσα αστικη αντιληψη. Απ οσο ξερω δεν υπαρχει. Αν υπαρχει θα ηθελα παρα πολυ να την διαβασω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "σε συνδυασμο με την απουσια κοινωνικου κρατους, με ο,τι αυτο συνεπαγεται"

      Πάρε "κοινωνικό κράτος":

      Autistic teen fatally shot by police in suburban Chicago home
      By Shane Feratu
      13 March 2012
      Fifteen-year-old Stephon Watts was shot and killed in his home by Calumet City Police officers on February 1. [...] The young boy’s death is a result of the total breakdown of the most basic mental health services available to working families in many areas of the US. In budget-strapped states like Illinois, deep cuts have forced the closure of numerous mental health facilities, replacing mental health care with law enforcement, resulting in the criminalization of those in need of care. [...] The day he was killed, Stephon told his father, Steven Watts, that he didn’t want to go to school. Watts’s father took the young man’s computer away and locked it in a cabinet in the basement. An argument broke out between the boy and his father, who called a police non-emergency number, which he had been instructed to do by social services representatives whenever Stephon became “agitated.” The police had made 12 previous visits to the home since 2010, and were familiar with the teen’s mental illness.
      Two of the five officers entered the house and found the teenager in the basement attempting to pry open the locked cabinet with a knife. According to the police, Watts was holding a “kitchen knife.” However, two news sources and the child’s father reported that he was holding only a butter knife. Watts reportedly made a superficial cut on the arm of one of the officers before he was shot.
      Watts was declared dead at the hospital. The Lake County, Indiana, coroner’s office declared the cause of death to be multiple gunshot wounds to the torso.
      http://www.wsws.org/en/articles/2012/03/calu-m13.html

      Διαγραφή
  7. Ακριβως. Ριξε μια ματια σε αυτο αν σε ενδιαφερει. Συνοψιζει την επικρατουσα αποψη (για τους σειριακους βεβαια αλλα εχει ενδιαφερον)

    http://serendip.brynmawr.edu/exchange/node/1698

    κ αυτο για περισσοτερα

    http://www.trutv.com/library/crime/serial_killers/notorious/tick/victims_1.html

    Εστιαζουν στο οικογενειακο περιβαλλον (πρωτιστως την καταπιεστικη ή την απουσα μανα στην πλειοψηφια των περιπτωσεων, αλλα κ τον βιαιο πατερα που κακοποιει σωματικα κ σεξουαλικα κτλ). Πιανουν το ζητημα κ ιατρικα.

    Γι αυτο λεω οτι χρειζεται αναλυση απο αλλη σκοπια. Για τα βαθυτερα κοινωνικα αιτια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καταπιεστικές μαμάδες και βίαιοι αλκοολικοί μπαμπάδες υπάρχουν και στον Καναδά και στη Ρωσία και στην Ελλάδα και παντού. Περιστατικά τέτοιας μαζικής δολοφονικής βίας σε χώρες πλην ΗΠΑ είναι ανύπαρκτα.

    Μια χαρά τα θέτει το άρθρο: Το σύστημα εκτρέφει δυνητικούς δολοφόνους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Επίσης:
    Kατασκευάζοντας το φονιά
    Aπό το σύνδρομο Ασπενγκερ (μορφή αυτισμού) έπασχε και ο φονιάς του Νιουτάουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Θα επεκταθώ στα περί νομοθεσίας. Δεν είναι ο πρώτος που το αναφέρει.

    Θα απαντήσω με αντιπαράδειγμα . Στην Κρήτη, υπάρχουνε χιλιάδες όπλα, παράνομα. Κυκλοφορούνε πέρα από τα κουμπούρια και άλλα όπλα, και μάλιστα υπάρχουν και φανατικοί συλλέκτες, αλλά το σημαντικό είναι ότι τα όπλα είναι πολλά.
    Άρα, ένα το κρατούμενο, η νομοθεσία δεν παίζει το μοναδικό ρόλο για το αν οι κάτοικοι μιας περιοχής θα οπλοφορούν σε μεγάλο ποσοστό ή όχι. Πολιτισμικοί κανόνες είναι επίσης σημαντικοί όπως και το αν η περιοχή είναι ή ήταν πρόσφατα εμπόλεμη.

    Το δεύτερο είναι το πώς χρησιμοποιούνται τα όπλα. Στην Κρήτη δεν είχαμε ποτέ παρόμοιο περιστατικό, αν και υπάρχει η κουλτούρα της αντεκδίκησης που προκύπτει από τον ανταγωνισμό.

    Ποιο είναι εκείνο το στοιχείο που κάνει τους Αμερικανούς να φέρονται έτσι;
    Καθαρά πολιτισμικό για εμένα. Είναι η κουλτούρα του τυχοδιώκτη, και μάλιστα ενός τυχοδιώκτη τύπου ράμπο που τα βάζει με όλους και με όλα (=αποικία εναντίον αυτοκρατορίας). Είναι μια κοινωνία που θεσπίστηκε πάνω στην ιδέα της "ελευθερίας", στην ιδέα πως ο καθένας μπορεί να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα, αρκεί να παλέψει με όλες τις δυνάμεις...ή και όλα τα μέσα αν δε μιλάμε για ταινία. Αυτό μεταφράζεται άμεσα σε εκμετάλλευση και ανταγωνισμό.

    Η ιδεολογία λοιπόν είναι που "μπουστάρει" τον καπιταλισμό και τις συνέπειές του στην Αμερική. Όταν ο ίδιος ο καπιταλισμός γίνεται ανώτερο ιδεώδες, συνειδητά ή ασυνείδητα, λογικές είναι και οι συνέπειες αυτές.

    Τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ο serial killers με τους rampage killers έχουν μεγάλες διαφορές(ένα έγκλημα,πολλά θύματα για τους rampage killers,όπλα και killing spree σε σχολεία κλπ), αλλά και κάποιες ομοιότητες,όπως καταπίεση στο σπίτι.
    Serial killer ήταν και ο Τσικατίλο με 53 θύματα,γεννημένος στην Σοβιετική Ένωση και δάσκαλος στο επάγγελμα.Σε ερώτηση στο δικαστήριο αν έτρωγε τα θυματα του απάντησε ,πως οχι,απλά δάγκωνε τα γεννητικά όργανα γιατί ήταν ροζ και του άρεσε..
    Δεν νομίζω πως για τους serial killers oι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και η έλλειψη κοινωνικού κράτους είναι ο καταλύτης.
    Για τους rampage killers όμως πιστεύω πως ναι.Όπως επίσης και η ευκολία να βρουν τα όπλα για να διαπράξουν το έγκλημα τους.
    Δεν ξέρω ποια στάση να κρατήσω στο ζήτημα της οπλοκατοχής.
    Δεν έχω τις απαραίτητες γνώσεις ψυχολογίας για να βγάλω κάποιο "ασφαλές" συμπέρασμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι επισης βασικη διαφορα ειναι στο τελετουργικο κ τις φαντασιωσης που εχουν οι σειριακοι (κ οτι στις περισσοτερες περιπτωσεις αντλουν σεξουαλικη ικανοποιηση απο τους φονους). Ωστοσο υπαρχουν πολλα κοινα.

      Οι περισσοτεροι που εχουν ασχοληθει με την περιπτωση τους αναλωνονται στις μεθοδους κ στις λεπτομερειες, χωρις να δινεται ποτε ικανοποιητικη απαντηση στο γιατι, γενικα, αλλα κ γιατι τοσοι στις ΗΠΑ (και στη συνεχεια, στη βρετανια, γαλλια, γερμανια, αλλα με σαφεστατα μικροτερα νουμερα). Αν θυμαμαι καλα ειναι πανω απο 80% των περιπτωσεων στης ΗΠΑ. Φταιει το αμερικανικο dna? Δε νομιζω.
      Κανεις δεν ξερει. Δεν υπαρχει ικανοποιητικη απαντηση.
      Οι απαντησεις σταματουν στο οικογενειακο περιβαλλον. Απο εκει κ περα μονο υποθεσεις μπορεις να κανεις. Αν κ εχω διαβασει πολλα πανω στο ζητημα, η ενασχοληση ειναι "ερασιτεχνικη".

      Διαγραφή
  12. Μήπως μία πλευρά έχει να κάνει
    με τον άκρατο, ολοκληρωτικό ατομικισμό;
    Με το γεγονός πως αυτοί οι δολοφόνοι,
    όπως και πολλοί άλλοι,
    νιώθουν τελείως μόνοι, αποκομμένοι,
    και όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους,
    ως κάτι "ξένο", αν όχι εχθρικό.

    Μήπως είναι μια μορφή ολοκλήρωσης του ατομικισμού, στον οποίον
    μας μυούν από τη γέννησή μας;


    Επίσης, επειδή σε πολλά μέρη του κόσμου έχει καπιταλισμό (!)
    έλλειψη κοινωνικού κράτους, κοινωνικό κανιβαλισμό,
    ψυχασθένειες, και κυκλοφορία όπλων,
    μήπως έχουμε να κάνουμε και με κάποιο "μοτίβο";
    με κάποια δόση μιμητισμού;
    Πως εξηγούνται αλλιώς δεκάδες παρόμοια περιστατικά,
    κυρίως σε σχολεία;

    @ψηρίς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. θα πρεπει να γινει κατανοητο οτι η τρυπα στο σπυρι που φευγει το πυον δεν ειναι και ο λογος υπαρξης του σπυριου .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. κομμαντο πατριωτικής εντροπίας19 Δεκεμβρίου 2012 - 7:51 μ.μ.

    To ζήτημα των όπλων είναι απλά η ποσότητα που κάποια στιγμή φτάνει να γίνει και ποιότητα. Το κύριο είναι η σχέση που εδραιώνει ο κάθε πολιτισμός με τον θάνατο και η συνακόλουθες επιπτώσεις πάνω στη συνείδηση και την ψυχική υγεία του ατόμου. Γι'αυτό και η Κρήτη δεν χωράει στη συζήτηση. Η Κρήτη ανήκει σέναν εντελώς διαφορετικό γεωγραφικό και πολιτισμικό χώρο.
    Τάχει πει ο Αρανίτσης πολλάκις. Μία εκ των οποίων και εδώ, με εγχώρια αφορμή:
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=36099

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Μερικές απαντήσεις εδώ:
    http://www.youtube.com/watch?v=fAouWXzi-1Q

    ΑπάντησηΔιαγραφή