Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Μικρά ηθικά: Εσχάτη των ποινών

Μεγάλη εντύπωση μου προκαλεί το γεγονός ότι η ανθρωπότητα, που τουλάχιστον από τον 18ο αιώνα και μετά συζητά ασταμάτητα για την ηθική και την χρησιμότητα της ποινικής τιμωρίας, περιλαμβανομένης της αφαίρεσης της ζωής ως εσχάτης των ποινών, δεν έχει ωστόσο ποτέ συζητήσει την προοπτική μεταρρύθμισης του ποινικού συστήματος στη βάση του φύλου: εξ όσων γνωρίζω, δεν είναι ο Θεός που δίνει τη ζωή και άρα έχει δικαίωμα και να την πάρει, αλλά οι γυναίκες, και δεν καταλαβαίνω γιατί ποτέ δεν συζητήθηκε σοβαρά τι θα σήμαινε ένα ποινικό σύστημα στο οποίο οι ανώτατοι δικαστές και οι ένορκοι θα διορίζονταν αν όχι αποκλειστικά πάντως στην μεγάλη τους πλειοψηφία από γυναίκες -- και δη, από μητέρες.

Δεν είμαι βέβαιος αν αυτό θα σήμαινε μεγαλύτερη επιείκεια σε ό,τι αφορά την απονομή του δικαίου, μού φαίνεται όμως αναμφίβολο ότι θα σήμαινε περισσότερη δικαιοσύνη.

9 σχόλια:

  1. Κοιτα και τα δυο φυλα δινουν τη ζωη στην ουσια
    Τωρα οσον αφορα το συστημα δικαιωσυνης
    Θα ειναι παντα αναλογα φορτισμενο με το κοινωνικο συστημα μεσα στο οποιο εδραζεται και το πως αντιμετωπιζει το συστημα αυτο τον άνθρωπο, την ανθρωπινη ζωη, και τι αξιες προωθει
    Η ηθικη ειναι κατι το εντελως σχετικο
    Και προσωπικα δεν νομιζω να ηταν περισσοτερο δικαιο το συστημα απονομης δικαιωσυνης αν οι περισσοτεροι δικαστες ηταν γυναικες, διοτι δεν ειναι ζητημα φυλου η φυλης(ισως να παιζει καποιο δευτερευοντα ρολου), αλλα διαφορων συμφεροντων που μια χαρα αλλοτριωνουν και αντρες και γυναικες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Κοιτα και τα δυο φυλα δινουν τη ζωη στην ουσια"

      Σαφώς. Αλλά μόνο το ένα πονά για να γεννηθεί κάτι.

      Διαγραφή
    2. "Και προσωπικα δεν νομιζω να ηταν περισσοτερο δικαιο το συστημα απονομης δικαιωσυνης αν οι περισσοτεροι δικαστες ηταν γυναικες, διοτι δεν ειναι ζητημα φυλου η φυλης(ισως να παιζει καποιο δευτερευοντα ρολου), αλλα διαφορων συμφεροντων που μια χαρα αλλοτριωνουν και αντρες και γυναικες"

      Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, επειδή μοιάζει αδιάφορο το ποιος θα αποφασίζει είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακός ο αποκλεισμός ή η συντριπτικά μειονοτική παρουσία της πλειοψηφίας (τέτοια είναι οι γυναίκες) από τα ανώτατα όργανα δικαστικών αποφάσεων σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου. Γιατί λοιπόν το ποινικό σύστημα δεν είχε ποτέ χώρο για τις γυναίκες στον ρόλο του κριτή αφού το φύλο δεν επηρεάζει την αντίληψη για το δίκαιο;

      Διαγραφή
    3. Επειδη παραδοσιακα τετοιες θεσεις κατακτουνταν απο αντρες, επειδη παραδοσιακα οι θεσεις εξουσιας κατακτουνταν απο αντρες. Ολα αυτα εχουν ξεκινησει ιστορικα, απο οταν αρχισαν οι πολεμοι, τοτε ο αντρας πηρε το πανω χερι στην κοινωτητα κλπκλπ που θα εχεις διαβασει και εσυ φανταζομαι. Αρα, δεν πιστευω οτι υπαρχει καποια συννωμοσια βασει της οποιας αποκλειονται οι γυναικες απο το χωρο της δικαιωσυνης για να μην γινει η δικαιωσυνη πιο δικαιη. Ειναι ενας ρολος αυτος του δικαστη, που εκεινος που τον υιοθετει προσαρμοζεται σε καποιους γραφτους και αγραφτους κανονες. Πχ στην πολιτικη, οι γυναικες εχουν αποδειξει οτι μπορει να ειναι πολυ πιο "σιδηρες" απο τους αντρες, και δεν εννοω μονο την θατσερ, δες και τις σημερινες, διαμαντοπουλου, μερκελ και δεν συμμαζευεται. Αρα ειναι περισσοτερο οι λογοι ιστορικοι να μου επιτρεψεις, δεν τις αποκλειουν επειδη θα ηταν πιο σωστες.

      Τωρα οσον αφορα το αν θα επρεπε να ειναι τα πραγματα πιο δικαια οσον αφορα την προσβαση των γυναικων σε αυτες τις θεσεις, εννοειται πως θα επρεπε.

      Οσον αφορα την θανατικη ποινη δε, ειμαι γενικα κατα, αν και πιστευω οτι το ζητημα σωφρονισμος ειναι πολλυ περιπλοκο. Πχ σε καποιον που εχει βιασει και σκοτωσει 3-4 γυναικες, ακομα και αν μπορεις να τον σοφρωνισεις, του αξιζει, εστω και "θεραπευμενου" η ελευθερια; Και τι γινεται με αλλων τυπων εγκληματιες, βλεπε πολιτικους, που με τις υπογραφουλες τους γινονται αιτια για σιωπηλες γενοκτονιες; Υστερα ειναι και ο ρολος του παραδειγματισμου, χρειαζεται η δεν χρειαζεται να παραδειγματιζονται οι αλλοι; Σε ενα πολυ χαλαρο συστημα σωφρονισμου, μηπως ενθαρρυνεις τελικα τις ακραιες συμπεριφορες, η τουλαχιστον δεν τις αποτρεπεις επειδη ο αλλος δεν φοβαται;

      Ευαισθητο ζητημα λεμε και εγω σιγουρα δεν ειμαι ειδικος να απαντησω, βεβαια αυτο που πρωταρχικα μετραει ειναι η μητρα που γεννα αυτες τις συμπεριφορες δεν το ξεχναω, απλα και η διαχειριση του ηδη υπαρχοντος προβληματος πρεπει και αυτη να ληφθει υποψη

      Διαγραφή
    4. Όλοι γνωρίζουμε τις περιπτώσεις Θάτσερ, Κλίντον, κλπ, όλοι γνωρίζουμε ότι στην εποχή μας ο φεμινισμός εκφυλίστηκε στο σημείο του να προάγει γυναίκες που συμπεριφέρονται πολιτικά ως "σιδηροί" άνδρες, κλπ. Και όλοι γνωρίζουμε ότι το ποινικό σύστημα δεν είναι ούτε ουδέτερο ούτε υπεριδεολογικό, ότι αντανακλά ταξικές σχέσεις και την εξουσία της άρχουσας τάξης. Όλα αυτά πρέπει να λαμβάνονται ως ήδη δεδομένα στην όποια συζήτηση. Όμως εγώ θα επιμείνω ότι ο αποκλεισμός ή η εντελώς περιθωριακή παρουσία των γυναικών από τα ανώτατα δικαστικά όργανα αποτελεί σύμπτωμα μιας εντελώς έμφυλης αντίληψης περί δικαίου. Θα επιμείνω ότι το φύλο έχει κεντρική σημασία στο τι γίνεται αντιληπτό και αποδεκτό ως δίκαιο. Και θα πω ότι αυτό είναι γνωστό από την αρχαιότητα, είναι μία από τις διαστάσεις αυτού που πραγματεύεται ήδη η Αντιγόνη του Σοφοκλή. Και θα παραπέμψω στον Ένγκελς της Καταγωγής της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους για τους στενότατους δεσμούς ανάμεσα στην πατριαρχία, την ανάδυση της ατομικής ιδιοκτησίας και το νομικό πλαίσιο προστασίας της.

      Αξίζει, με άλλα λόγια, σκέψης, το ερώτημα γιατί η δικαστική εξουσία είναι μια σφαίρα απ' την οποία οι γυναίκες εξακολουθούν να αποκλείονται πολύ περισσότερο από ό,τι συμβαίνει σε σχέση με την νομοθετική και εκτελεστική εξουσία στα αστικά καπιταλιστικά κράτη. Και με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο αυτό το θέμα από μια αφηρημένη συζήτηση περί δικαίου ή όχι της θανατικής ποινής γιατί θεωρώ ότι μια τέτοια μετατόπιση του δικαστικού μηχανισμού (περιλαμβανομένων των σωμάτων ενόρκων) θα άλλαζε σε μεγάλο βαθμό την αντίληψη για τη φύση του δικαίου του ίδιου.

      Διαγραφή
    5. "σύμπτωμα μιας εντελώς έμφυλης αντίληψης περί δικαίου."

      Σε αυτο δεν διαφωνω(αν και η δικαιωσυνη παρουσιαζεται ως γυναικα στις "ειδωλολατρικες" απεικονισεις της:), απλα αυτο πυο λεω ειναι οτι στο καπιταλιστικο συστημα δεν υπαρχουν σοβαρες διαφορες μεταξυ ενος ανδρα δικαστη και μιας δικαστινας, δεν θα ειναι πιο δικαιη απλα και μον επειδη ειναι γυναικα.

      Διαγραφή
  2. Απλά η γυναίκα θα αναγκαζόταν να κάνει τον κριτή από μια θέση καθαρά ανδρική. Γυναίκα-άνδρας και άνδρας-άνδρας. Σα να δίνεις ένα τουφέκι σε κάποιον για να σκάψει αντί να πυροβολήσει.

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Απλά η γυναίκα θα αναγκαζόταν να κάνει τον κριτή από μια θέση καθαρά ανδρική."

      Πολυ καιρια η παρατηρηση σου θα ελεγα, δεν ειναι τυχαιος και ο ενδυματολογικος κωδικας των γυναικων πυο κατεχουν θεση εξουσιας, ο οποιος προσσεγγιζει τον ενδυματολογικο κωδικα των ανρων που κατεχουν θεση εξουσιας.

      Διαγραφή
    2. Δεν είμαι ψυχολόγος ούτε και σεξιστής,

      Μήπως στην περίπτωση ορισμένων γυναικών (που ανεβαίνουν την ιεραρχία) η υπερ-αισθηματικότητα βάζει την λογική σε δεύτερο πλάνο? π.χ. το μοτίβο της δημοσιογράφου / ευαγγελιστή που χάνει την ολική εικόνα και αρκείται σε ένα μικρό ρόλο, που περιγράφει ο Καρλ Κράους. Ας αντιπαραβάλουμε τον Χέμινγουέη ως πολεμικό ανταποκριτή (και το στίγμα που του άφησε στην ψυχή του και την πολιτική του ιδεολογία) και την Σιάλεκ του Κράους. Ενώ η μάνα-Κουράγιο του Μπρεχτ είναι βέβαια από άλλο ΝτιΕνΕη.
      Τελικά ποιός θα ήθελες να σε δικάσει ο Πινοτσέτ ή η Μητέρα Τερέζα?

      Πάντα μου έκανε εντύπωση ο μύθος του Σολομώντα, ενός άνδρα, που δίκασε τις 2 γυναίκες που ισχυρίζονταν ότι το παιδί ήταν δικό τους χρησιμοποιώντας λογικά ακριβώς αυτή την αισθηματικότητα (και αυταπάρνηση) του φύλου τους.

      Μια μικρή παρατήρηση είναι ότι αν και οι δικαστές είναι *ίσως* στην πλειοψηφία τους άνδρες, οι γυναίκες αντιπροσωπεύονται (πιστεύω) ίσα στις ομάδες ενόρκων που τελικά αποφασίζουν αν κάποιος είναι ένοχος.

      Για τον κώδικα ένδυσης, θυμήθηκα το "Γεράκι με ταγεράκι"...

      ΑΧΠ
      -----

      ο Κράους εδώ http://www2.unipr.it/~huewol48/smith.pdf :
      Kraus presents his version as driving through battlefields as if she is passing through museums, taking her own photographs of the corpses along the way and becoming enthralled at the bodies of the “simple man” in the trenches. She
      hounds a troop of wounded men marching by with the question “Was für Empfindungen haben Sie?” (“How do you feel?”).

      και ποιό αναλυτικά

      Kraus, notoriously, was an enemy not only of journalists and psychoanalysts but also of military authorities and war-mongering politicians. His antimilitarism expressed itself most poignantly in his massive onslaught on Alice Schalek, a female war correspondent who was the incarnation of everything that Kraus opposed. Kraus longed for a golden age when everything could be relied upon to remain in its natural place. He sought harmony and he hated the boorishness of the male, whether as bureaucrétin, as bumbling general, or as journalist. Schalek, a female pioneer, a “male-female perversion” (“mannweibliche Pervertierung”) who had secured for herself a posting as war correspondent in the front lines of the First World War through energetic persuasion of her employers at the Neue Freie Presse. In Kraus’s Last Days of Mankind, a female journalist modelled on Schalek is one of the few characters who figures repeatedly at different places in the plot; her activities at the front are represented as one of the most extreme horrors of the war.
      Schalek is an early incarnation of what, in the era of CNN, has become a commonplace: a journalist who is herself a star and places herself at the very center of events. Kraus presents his version as driving through battlefields as if she is passing through museums, taking her own photographs of the corpses along the way and becoming enthralled at the bodies of the “simple man” in the trenches. She
      hounds a troop of wounded men marching by with the question “Was für Empfindungen haben Sie?” (“How do you feel?”).
      Schalek, like her CNN successors, brings the war into your living room. She brings the human side of war as it actually happens. But this means that no longer is anything in its proper place. Schalek not only has the insidious effect of making war acceptable, but her enthusiastic hopping around in the trenches in the thick of battle means that there is now no haven from the war, and this means that there is now nothing – no noble ideals – worth fighting for.

      Διαγραφή