Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

Οι αυταπάτες μάς τελείωσαν...φέρτε μας κι άλλες αυταπάτες

Στο ελληνικό Κοινοβούλιο που προέκυψε μετά τις εκλογές του 2012 τρία από τα επτά κόμματα (το 40% περίπου των κομμάτων) είναι κόμματα που δεν υπήρχαν στο Κοινοβούλιο που προέκυψε το 2009. Εκείνο το Κοινοβούλιο περιελάμβανε μόλις πέντε κόμματα. Δεν είχαν ακόμη δημιουργηθεί η ΔΗΜΑΡ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, που σήμερα κατέχουν αρκετές εκλογικές έδρες, ούτε βέβαια κατείχε έδρες η Χρυσή Αυγή.

Κι όμως, έξι μήνες μετά τις εκλογές του Ιουνίου, διαβάζουμε, σε δημοσκόπηση της MARC που διενεργήθηκε για λογαριασμό της εφημερίδας Έθνος, το εξής απίστευτο: "Το 54,5% θεωρεί ότι η κατάσταση στη χώρα θα βελτιωθεί αν δημιουργηθούν νέα κόμματα, ενώ το 35,9 αν βελτιωθούν και ανανεωθούν τα υπάρχοντα." Με άλλα λόγια, περισσότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες, αν η έρευνα λέει την αλήθεια, θεωρούν ότι το πρόβλημα ως τώρα ήταν...τα κόμματα που έχουν ήδη αλλάξει σχεδόν κατά το ήμισυ.

Δεν υπάρχει τίποτε πιο απογοητευτικό από την συνειδητοποίηση ότι, αν ισχύει ένα τέτοιο δεδομένο, η εκλογική βάση δεν έχει καταλάβει το παραμικρό για την φύση κοινωνικών αλλαγών που θα ήταν παράλογο να εικάσουμε ότι δεν την έχουν επηρεάσει. Ότι δεν μπορεί να αποδεχτεί καθ ουδένα τρόπο ότι όλα συνέβησαν στη χώρα δεν ήταν ζήτημα "προσώπων" και "χειρισμών", δεν ήταν ζήτημα προεκλογικών προγραμμάτων κομμάτων, αλλά ζήτημα αναγκαιοτήτων και νομοτελειών της ταξικής πάλης σε συνθήκες όξυνσης των ταξικών ανταγωνισμών. Και δεν είναι πιο παρηγορητικό να δηλώνει το άλλο 35.9% ότι "θα βελτιωθεί η κατάσταση αν βελτιωθούν και ανανεωθούν τα υπάρχοντα" κόμματα. Γιατί μια τέτοια δήλωση δείχνει ότι ούτε αυτό το 35.9% κατάλαβε το παραμικρό από όσα δεν κατάλαβε το 54.5%. Ότι και αυτό εξακολουθεί να πιστεύει πως η πολιτική είναι "άφθαρτα πρόσωπα", "καλοί χειρισμοί", "σθεναρή διαπραγμάτευση", και "πρωτότυπα προεκλογικά προγράμματα."

Οι ενδείξεις λοιπόν ότι κόμματα όπως οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η ΔΗΜΑΡ έχουν πάρει την κατρακύλα μαζί με το ΠΑΣΟΚ (5.3% το ΠΑΣΟΚ, 4.5% οι ΑΝΕΛ και 4.1% η ΔΗΜΑΡ σύμφωνα με άλλη δημοσκόπηση, της Alco) δεν είναι στο ελάχιστο παρηγορητικές, και όχι μόνο επειδή η Χρυσή Αυγή παραμένει ακλόνητα τρίτο κόμμα. Δεν συνοδεύονται από ενίσχυση των κομμουνιστών, δηλαδή του μόνου πολιτικού πόλου που θέτει το συνολικό ζήτημα της πολιτικής σε μια ριζικά διαφορετική βάση. Οι "ανατροπές" που επιτυγχάνει η κοινωνία (κίνημα αγανακτισμένων/Occupy, εκλογική τιμωρία κυβερνητικών κομμάτων) αποκαλύπτονται διαρκώς ως τρικυμίες στο κουτάλι της σούπας, πολυπροβεβλημένες από τα ΜΜΕ και τα κόμματα, αλλά χωρίς την παραμικρή ελπίδα να οδηγήσουν σε οτιδήποτε πέρα από την ανακύκλωση του αστικού πολιτικού προσωπικού --κυριολεκτικά, των προσώπων που θα εφαρμόζουν την ίδια πολιτική-- σε τακτά χρονικά διαστήματα, μέχρι να έρθει η σειρά των επόμενων.

Σαν έναν οδοντίατρο που ανακαλύπτει πως το δόντι έχει σαπίσει σε βάθος και δεν μπορεί να διορθωθεί αλλά πρέπει να αφαιρεθεί, είμαστε αναγκασμένοι να παραδεχτούμε ότι η εκλογική βάση --και με αυτό αναφερόμαστε κυρίως στα χαμηλά εισοδήματα, τους ανθρώπους που βιώνουν την κρίση στο πετσί τους-- έχει διαφθαρεί νοητικά σε πάρα πολύ βαθύ σημείο και είναι καταδικασμένη να "βάζει πλάτη" διαρκώς στους φορείς της πολιτικής της εξαπάτησης, αφού είναι ακριβώς η εξαπάτηση, λίγα παρηγορητικά λόγια, λίγα ωραία ψέμματα, που συνεχίζει να επιζητά. Δεν μπορεί να γίνει τίποτε όσο η εργατική τάξη σκέφτεται με όρους εργατικής αριστοκρατίας, όσο φαντασιώνεται πως είναι μια μελλοντική αστική τάξη, φτάνει να βρει τον τρόπο να την "βγάλει."

Το πραγματικό ζήτημα λοιπόν, εάν θέλουμε να μιλήσουμε με εντιμότητα, η πραγματική πολιτική καταστροφή που αποκαλύπτει σε όλη της την ευρύτητα και το βάθος η κρίση, δεν είναι η ανεπάρκεια των αστικών κομμάτων: τα αστικά κόμματα κάνουν την δουλειά τους πάρα πολύ καλά, δεδομένων των περιστάσεων. Η πραγματική πολιτική καταστροφή εκδηλώνεται ως απόλυτη ανικανότητα των μαζών να αντιληφθούν με θεωρητικά μέσα την πραγματικότητα και άρα να αντλήσουν οτιδήποτε χρήσιμο για τον πολιτικό τους προσανατολισμό από την εμπειρία. Η διεθνής υπαναχώρηση του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, η κυριαρχία της ιδέας ότι ο σοσιαλισμός είναι τελεσίδικα νεκρός σε πλατιά στρώματα, η εφήμερη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των χαμηλών στρωμάτων, κυρίως μέσω του εύκολου δανεισμού, η αμηχανία και οι παλινωδίες των κομμουνιστικών κομμάτων μετά την πτώση της ΕΣΣΔ -- όλα αυτά συνέτειναν στην δημιουργία μαζών με αβυσσαλέα χαμηλότερο βαθμό πολιτικής κρίσης από αυτές του παρελθόντος. 

Το "μεταμοντέρνο" ως πολιτικός αναλφαβητισμός, σύγχυση της πολιτικής με τις μιντιακά καλλιεργημένες φαντασιώσεις παντοδυναμίας της ατομικής επιθυμίας, θριαμβεύει μετά από τέσσερα χρόνια εκκωφαντικής διάψευσης των υποσχέσεων του καπιταλισμού. Θα χρειαστεί τρομερός και μακροχρόνιος κόπος για να ανακτηθεί η στοιχειώδης αυτογνωσία των μαζών για την θέση τους στην πολιτική διαδικασία. Και καμία εντύπωση δεν θα πρέπει να μας κάνει η τρομακτική δυσκολία που αντιμετωπίζουμε να κοινωνήσουμε στοιχειώδη πράγματα με τρόπο αποτελεσματικό. Καμία όμως υπαναχώρηση δεν μας επιτρέπεται: όσο αντέχουμε θα πρέπει να εργαστούμε ακαταπόνητα ως κομμουνιστές για να σπείρουμε νέες φύτρες σ' αυτό το τοπίο καταστροφής. Αυτή την εργασία μας επιτάσσει η ιστορία, εθνικά και διεθνώς, και αυτήν είμαστε υποχρεωμένοι να επωμιστούμε αγόγγυστα και χωρίς τις δικές μας αυταπάτες πως μας περιμένει αναγκαστικά κάποια βολική για το εγώ μας πολιτική δικαίωση.

* Η εικόνα στάληκε στο ιστολόγιο από τον αναγνώστη Θ.Σ, τον οποίο και ευχαριστώ.

31 σχόλια:

  1. τι να πει κανείς.....

    εγώ πάντως το κατάλαβα αυτή την τριετία ότι ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΕ ΗΔΗ το μεγαλείο των κομμουνιστών.

    το απεδειξαν οι ίδιοι στους εαυτούς τους καταρχήν , πολύ πιο στέρεα από ότι το απέδειξαν πχ την δεκαετία του '80 η του '90. επιφύλαξη έχω μόνο για την περίοδο 1974-1981, όπου ξέρω από τις διηγήσεις των μεγαλύτερων ότι αναπτύχθηκαν πολύ μεγάλοι αγώνες.

    η τριετία είχε πράγματι φοβερές στιγμές: 5 μαίου 2010 και να αντιμετωπίζουν τα μπλοκ των κομμουνιστων καταστολή ανελέητη, εμφυλιοπολεμικη, να καταφέρνουν με τα χίλια ζόρια να φτάσουν στη Βουλή και μετά στα σπίτια τους και αμέσως τα ερπετά της συστημικής δημοσιοκαφρίας να τους σταυρώνουν ως "δολοφόνους της Μαρφίν" και οι ένοχοι ευνούχοι που δε θέλουν να παραδεχθούν ότι τρεμουν την εμφυλιοπολεμική καταστολή "ναι είστε δολοφόνοι, για αυτό δε σας γουστάρουμε". και οι κομμουνιστες να εξηγούν αναλυτικά στους ευνούχους.

    ιούλιος 2012, η πιο ηρωικη απεργία της τριετίας σπάει, οι ήρωες πάνε με αλυσίδες στην εισαγγελία, και οι ευνούχοι ξεσαλώνουν "πως συντηρούσαν τόσους μήνες απεργία, είναι πληρωμένοι του ΠΑΜΕ" "πως συντηρούσαν τόσους μηνες απεργία στη Γενική Συνέλευση, οι κομματικοί τραμπούκοι του ΠΑΜΕ τους εκφόβιζαν" "το δικαστήριο αποφασισε, επιτέλους εφαρμόστε τη Ν-Ο-Μ-Ι-Μ-Ο-Τ-Η-Τ-Α" και οι κομμουνιστες εξηγούν αναλυτικά στους ευνούχους

    οκτώβριος 2011, οι κομμουνιστες περιφρουρούν τη δυνατότητα του λαού να κυκλώσει τη Βουλή, γίνεται η γνωστή επίθεση, οι κομμουνιστες αφηνουν πίσω τους νεκρό και 60 τραυματίες. την αλλη μερα στη δουλειά οι ανερυθρίαστοι , ξετσίπωτοι, διεφθαρμενοι, σάπιοι ευνούχοι: "και τι έγινε, τα ίδια και τα ίδια, αυτούς δεν τους σταματάει κανείς" και οι κομμουνιστες εξηγούν αναλυτικά στους ευνούχους

    ιουνιος 2012, όλοι αυτοί που ήξερα και ξέραμε να είναι φλώροι και ξενέρωτοι και να εξεγείρονται ηθικά καθε που η ΑΝΤΑΡΣΥΑ άνοιγε ένα κτίριο του Δήμου για να μπουν μέσα οι άστεγοι ("μα είναι παράνομο") , κάθε που μια ομάδα φοιτητών εξεδίωκε τα κοπροσκυλα που θέλουν να κάνουν τα πανεπιστήμια εξεταστικά κάτεργα, νέα λύκεια ("μα είναι τραμπούκοι") , χύνουν, ναι , χύνουν επειδή ο ναζιστής κοπάνισε την κομμουνίστρια live και θέλουν κι άλλο τα σαδιστικά ανθρωποειδή ("ρίξε και άλλη μία στη λεσβία, ρε Ηλία, ρε Ηλία"). και οι κομμουνιστές εξηγούν αναλυτικά στα ανθρωποειδή.

    μαιος 2011, τετάρτη ήτανε, προεόρτια για 2ο μνημόνιο να έρχεται, φρικιαστική και τελείως ανοιχτά δολοφονική-τρομοκρατική επίθεση των ΜΑΤ στα μπλοκ λίγο πριν τα Προπύλαια, ο Καυκάς σώζεται στο φτερό, το κράτος δολοφονεί, θα τιμωρηθεί πιστεύεις δεν είναι δυνατό: και όμως , κεντρικό θέμα συζήτησης η δολοφονία Καντάρη από Πακιστανούς (Τρίτη Βράδυ) και τα πογκρόμ της ΧΑ,έρχεται και το Σάββατο η επίθεση στην Καλλιδρομίου των "αναρχικών", όλα έτοιμα: "εβδμάδα βίας και τρόμου" -έτσι γενικά τα πρωτοσέλιδα της Κυριακής. και οι κομμουνιστες να εξηγούν αναλυτικα στους ευνούχους, πόσο διαφορετικό είναι να σκοτώνει ύπουλα και κρυφίως ένας αληταράς ΙΔΙΩΤΗΣ από το να αποπειράται να σκοτώσει ΑΝΟΙΧΤΑ και ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΑ το ίδιο το ΚΡΑΤΟΣ. αλλά ο ευνούχος δε μασάει, δε μασάει ούτε από την ιδια την εικόνα που ΒΛΕΠΕΙ ('μονός καυγάς δε γίνεται")

    ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. εγώ πάντως το κατάλαβα αυτή την τριετία ότι ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΕ ΗΔΗ το μεγαλείο των κομμουνιστών.

      το απεδειξαν οι ίδιοι στους εαυτούς τους καταρχήν , πολύ πιο στέρεα από ότι το απέδειξαν πχ την δεκαετία του '80 η του '90. επιφύλαξη έχω μόνο για την περίοδο 1974-1981, όπου ξέρω από τις διηγήσεις των μεγαλύτερων ότι αναπτύχθηκαν πολύ μεγάλοι αγώνες. "

      Συμφωνώ απόλυτα μ' αυτό.

      Διαγραφή
  2. Τα επιχειρήματα που ακούω εγώ συστηματικά είναι του στυλ :

    -μα εδώ δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας σε μια οικογένεια/σε μια πολυκατοικία για πράγματα απλά, θα μπορέσουμε να συνεννοηθούμε για ζητήματα τόσο σοβαρά? Οπότε ας κανονίζουν άλλοι για μας, απλά να μην μας πηδάνε πολύ.

    -ο καθένας κοιτάει την πάρτη του, θα κάτσω εγώ να βγάλω τα φιδι απ’ την τρύπα? Άλλωστε όποιος και να πάρει την εξουσία το δάχτυλο στο μέλι θα το βάλει.

    -Με δυο παιδιά και επισφαλή εργασία- του ενός που εργάζεται μόνο- δεν υπάρχει περίπτωση να ρισκάρω τίποτα. Όταν θα μείνω άνεργος κι εγώ θα δω τι θα κάνω.

    Είναι πραγματικά πολύ απογοητευτικό.

    Και να συμπληρώσω στο δικό σου «καμιά υπαναχώρηση δεν μας επιτρέπεται» ότι απλά δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άρχισα να τα ζω στη δουλειά...Προετοιμάζουν ουσιαστικό πραξικόπημα με στόχο να φορτώσουν στους ακαδημαϊκούς περισσότερα μαθήματα και έτσι να κόψουν θέσεις και έξοδα, ενημερώνω τους συναδέλφους που είναι όλοι στο σκοτάδι και δεν ξέρουν τίποτε για τα έγγραφα που έχουν κυκλοφορήσει, και η πλειοψηφία κάνει μούγκα στην στρούγκα γιατί ελπίζει ότι θα βρει κάποιο τρόπο να τα έχει καλά με την εξουσία. Και αυτά ενώ θεσμικά έχει κάθε δικαίωμα να το σταματήσει αυτό. Βλέπεις δηλαδή ανθρώπους που παραιτούνται άμεσα από τις συλλογικές διεκδικήσεις με την ηλίθια ιδέα ότι θα καταφέρουν να εξασφαλίσουν τον κώλο τους ατομικά.

      Πράγμα που σου δείχνει ότι η σαπίλα του καπιταλισμού βρίσκεται μέσα μας, βαθιά ριζωμένη στον τρόπο σκέψης μας. Και θα μας καταστρέψει.

      Διαγραφή
    2. "με την ηλίθια ιδέα ότι θα καταφέρουν να εξασφαλίσουν τον κώλο τους ατομικά"=επειδή τους περνάνε ότι αυτό θα γίνει μόνο για όσους δεν έχουν έντονη ερευνητική δραστηριότητα. Λες και ένα σύστημα που έχει κρίνει σε οικονομική βάση ότι χρειάζεται ένα "προλεταριοποιημένο" στρώμα με περισσότερες διδακτικές υποχρεώσεις ώστε να μην προσλαμβάνει πλέον άτομα δεν θα εξασφαλίσει ότι θα το έχει αυτό το προλεταριοποιημένο στρώμα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

      Όλοι ξεκινούν με την αυταπάτη ότι ό,τι συμβαίνει στους άλλους δεν θα τους αφορά. Εγώ από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η κρίση ήξερα ότι θα φτάσει στην πόρτα μου στην Κύπρο και για αυτό έδωσα αγώνα. Γιατί το ήξερα εγώ ότι θα φτάσει γρήγορα η ώρα που θα επηρεαστεί και η δική μου ζωή και του παιδιού μου και δεν το ξέρανε άτομα που ζούσαν στην Ελλάδα;

      Στους χώρους εργασίας πρέπει να γίνεται ανηλεής σύγκρουση με τους κοιμισμένους όρθιους από νωρίς. Και ό,τι βγει.

      Διαγραφή
    3. στο "και θα μας καταστρέψει" δεν συμφωνώ με τον πληθυντικό ευγενείας.
      Η σαπίλα του καπιταλισμού θα καταστρέψει τους υπολοίπους, εμείς μπορεί να αποδημήσουμε εις κύριον για οποιοδήποτε άλλο λόγο αλλά όχι απο τη σαπίλα-και η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι λόγοι.

      Διαγραφή
    4. Το θα μας καταστρέψει το είπα επειδή η οργή που νιώθεις για τη βλακεία και την παθητικότητα ακόμα και των υποτίθεται (τρίχες) "μορφωμένων" σε προετοιμάζει για εγκεφαλικό από νωρίς. Εγώ τουλάχιστον το φοβάμαι, με τέτοια τσατίλα που νιώθω καθημερινά όταν βλέπω τόση ανικανότητα συνειδητοποίησης στοιχειωδών πραγμάτων, τόση εκπόρνευση του νου στις φούσκες της ατομικής εκπλήρωσης μέσα σε ένα σύστημα φτιαγμένο πάνω στα κόκκαλα γενεών.

      Διαγραφή
    5. "Όλοι ξεκινούν με την αυταπάτη ότι ό,τι συμβαίνει στους άλλους δεν θα τους αφορά."

      Τόσα χρόνια που μας πιπιλίζουν το μυαλό με μλκ για θετική σκέψη και αύρα, έπιασαν τελικά τόπο. Μέχρι και προχθές πέτυχα ένα ρεπορτάζ στο BBC για positive thinking αν θυμάμαι καλά-δεν άντεξα να το δω πάνω από 2 λεπτά.

      Διαγραφή
    6. αν και νομίζω ότι το μοτο "χέστηκα τι συμβαίνει στους άλλους αρκεί εγώ να περνάω καλά" αυτό έχει κάνει την περισσότερη ζημιά.

      Διαγραφή
  3. Εγώ πιστεύω ότι τα αιτήματα της πλειοψηφίας αφορούν την σφαίρα της διανομής και όχι αυτή της παραγωγής, και πιστεύω ότι είναι συνειδητό αυτό. Ακόμα και το ανηψάκι μου που πάει 2α λυκείου έχει καταλάβει τι ρόλο βαράνε οι τράπεζες, λες να μην το έχει καταλάβει ο μέσος μισθωτός ή αυτοαπασχολούμενος? Ασφαλώς και το έχουν καταλάβει και ξέρουν καλά τι θέλουν.

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι ο ορισμός της βλακείας αυτή η αντίληψη; Δεν είναι ο ορισμός της βλακείας να μην αντιλαμβάνεσαι ότι δεν μπορεί να υπάρξει καπιταλισμός χωρίς συσσώρευση κέρδους και συσσώρευση κέρδους σε παρατεταμένη υφεσιακή κρίση χωρίς την ισοπέδωση του βιοτικού σου επιπέδου; Αυτό το τόσο στοιχειώδες και απλό πράγμα --ότι αφού το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι επισφαλές από κάπου αλλού πρέπει να βγουν τα φράγκα, απ' το να δουλεύεις περισσότερο, να αμοίβεσαι λιγότερο, να πληρώνεις για όλες τις βασικές υπηρεσίες-- μπορεί ακόμα να κρύβεται πίσω απ' το "τι ρόλο παίζουν οι τράπεζες" ή την ουρανοκατέβατη κοτσάνα ότι "περνάνε κρίση οι δημοκρατικοί θεσμοί" και πρέπει να τους ανανεώσουμε συζητώντας για το σύνταγμα στις πλατείες;

      Είναι τεράστια η δύναμη αδράνειας της ιδεολογίας, αυτό πρέπει να το παραδεχτούμε. Βλέπω καθημερινά παραδείγματα ανθρώπων που δεν έχουν να φάνε αλλά νοητικά είναι αλλού για αλλού, πανηγυρίζουν ότι βγήκε ο Ομπάμα, ενθουσιάζονται με κάθε πολιτικάντικη απατεωνιά, και γενικώς σε κάνουν να θέλεις να βάλεις τα κλάμματα, για αυτούς και για σένα.

      Διαγραφή
    2. Μπορούμε να το πούμε και βλακεία, ναι. Αλλά εγώ αρνούμαι να πω βλάκα έναν που ξέρει τι θέλει κατα βάση. Το καπιταλιστικό σύστημα μπορεί σε κάθε κρίση του να φωνάζει "δεν αντέχω άλλο", αλλά αυτό από μόνο του δεν φτάνει. Έχουμε φτάσει στο σημείο όπου το να μιλάς για τάξεις έχει καταντήσει (δυστυχώς) passe, αντί να επιτελεί ας πούμε το έργο της διαφώτισης, τι στιγμή μάλιστα που η αταξική πολιτικά αστική κοινωνία δεν μπορεί να κρατήσει ουτε καν τα προσχήματα, με τα οποία συγκάλυπτε την οικονομική ανισότητα. Η ιδιοκτησία και οι τωρινές παραγωγικές σχέσεις παραμένουν άβατο ακόμα και για αυτούς που στερούνται σήμερα την ήδη μικρή τους ιδιοκτησία.

      Το ότι τα πράγματα είναι σκούρα, αυτό δεν φαίνεται τόσο από την κρίση (λες και αυτή δεν θα έσκαγε κάποτε) ούτε από το ότι ο εμπρός-για-την-ανάκαμψη-της-μεσαίας-τάξης ΣΥΡΙΖΑ πάει προς τα δεξιά, αλλά από το κωμικοτραγικό γεγονός ότι αυτός αποτελεί τον ένα από τους δύο πόλους, στους οποίους ΦΑΙΝΕΤΑΙ να διεξάγεται η τωρινή πόλωση. Για τόσο ριζοσπαστικοποίηση μιλάμε δηλαδή!

      Συμφωνούμε με το την πεποίθηση ότι όταν η θεωρία καταλάβει την πραγματικότητα, η τελευταία δεν αντέχει πια, ή χρειάζεται και κάτι ακόμα? Για εσένα ακόμα και η συνείδηση του "τι ρολο βαράνε οι τράπεζες" αντανακλά κάτι από την θεωρία ή όχι? Γιατί για τοκογλύφους μιλάνε και οι φασίστες, ασχέτως του τι εντολές εκτελούν.

      JKL

      Διαγραφή
    3. "Συμφωνούμε με το την πεποίθηση ότι όταν η θεωρία καταλάβει την πραγματικότητα, η τελευταία δεν αντέχει πια, ή χρειάζεται και κάτι ακόμα?"

      Δεν είμαι σίγουρος ότι κατάλαβα την πρόταση.

      "Για εσένα ακόμα και η συνείδηση του "τι ρολο βαράνε οι τράπεζες" αντανακλά κάτι από την θεωρία ή όχι? Γιατί για τοκογλύφους μιλάνε και οι φασίστες, ασχέτως του τι εντολές εκτελούν."

      Υπάρχει ξεκάθαρη μαρξιστική αντίληψη για τον ρόλο των τραπεζών και υπάρχει λαϊκστική μπαρούφα, από Alex Jones μέχρι ΑΚΕΛ. Εξαρτάται. Ο μαρξιστής πάντως ποτέ δεν θα περιοριζόταν στο να μιλά για τον ρόλο των τραπεζών, ούτε θα έδινε ποτέ το κύριο βάρος εκεί.

      Διαγραφή
    4. Είχα στο νου μου την φράση του Χέγκελ που λέει ότι όταν η θεωρία καταλάβει τη πραγματικότητα, η τελευταία δεν αντέχει πια. Σίγουρα ο μέσος μισθωτός μπορεί να μην έχει ασχοληθεί με την κριτική της πολιτικής οικονομίας, και ίσως δεν πρόκειται, αλλά, διάολε, μια ιστορία κινημάτων την έχει αυτός ο τόπος. Για αρκετά χρόνια ο κόσμος άκουγε έναν μαρξιστικό λόγο από εδώ και από εκεί, ακόμα και αν διαφωνούσε πολιτικά με τον φορέα. Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο δυσπιστώ ως προς υπόνοια ότι κυρίαρχη είναι η αλα-alex jones αντίληψη της πραγματικότητας. Υπάρχει και αυτό βέβαια. Σε προηγούμενη δημοσκόπηση άλλωστε 7% απάντησαν ότι οι προφητείες των μαγιας θα επαληθευτούν! Με όσους αρχι-αντιδραστικούς έχω μιλήσει πάντως, δεν υπάρχει τέτοιου χαρδαβελικού επιπέδου αντίληψη. Οι άνθρωποι φαίνεται να γουστάρουν τους "αυτοδημιούργητους", "ευπατρίδες" και "οικολόγους" για να το πω ορθά κοφτά.

      JKL

      Διαγραφή
    5. "Είχα στο νου μου την φράση του Χέγκελ που λέει ότι όταν η θεωρία καταλάβει τη πραγματικότητα, η τελευταία δεν αντέχει πια. "

      Αυτό πιθανολόγησα ότι εννοείς και διάβολε, έχει δίκαιο!

      Με την προσθήκη διευκρινιστικά βέβαια ότι "θεωρία" εδώ σημαίνει ΜΑΖΙΚΗ αντίληψη όχι ατομική οπτική και μόνο ή αντίληψη μιας μικρής μειονότητας.

      Διαγραφή
  4. "Η άρνηση συμμετοχής του Κόμματος σε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης της κρίσης αποτελεί σημαντική παρακαταθήκη για το εργατικό και λαϊκό κίνημα."
    από τις θέσεις για το 19ο.

    "Καμία όμως υπαναχώρηση δεν μας επιτρέπεται: όσο αντέχουμε θα πρέπει να εργαστούμε ακαταπόνητα ως κομμουνιστές για να σπείρουμε νέες φύτρες σ' αυτό το τοπίο καταστροφής."

    φαντάσου πως θα ήταν αυτό το τοπίο αν το ΚΚΕ είχε πει το ναι.

    Κal El

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλά όλα αυτά, αλλά είναι νομίζω απαράδεκτο από μαρξιστική/λενινιστική σκοπιά να εξάγει κανείς συμπεράσματα σχετικά με το επίπεδο ταξικής συνείδησης των εργαζόμενων μαζών στην Ελλάδα του 2012 βασιζόμενος αποκλειστικά και μόνο στις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται στα αστικά (ή και αριστερά) ΜΜΕ· και αυτό διότι ο καθένας γνωρίζει (οφείλει να γνωρίζει) ότι ο τρόπος που διατυπώνονται οι ερωτήσεις και τίθενται τα (ψευτό)διλήμματα αναπαράγει τεχνηέντως την κυρίαρχη ιδεολογία. Θέλουμε ένα παράδειγμα γι' αυτό; Η ερώτηση "Πόσο ικανοποιημένος/η είστε από την διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με τους ευρωπαίους εταίρους" δεν αποτελεί καραμπινάτο δείγμα αυτού που επισημαίνω; Τι θα απαντούσε ένας κομμουνιστής σε ένα τέτοιο ερώτημα; Το πιο ειλικρινές θα ήταν να αρνηθεί να απαντήσει, εφόσον αντιλαμβάνεται πως το παιχνίδι είναι στημένο, ότι δηλαδή όλες αυτές οι ερωτήσεις συγκροτούν ένα κλειστό σύστημα, το σύστημα της αστικής ιδεολογίας. Είναι ανάγκη λοιπόν να διαρρήξουμε το ιδεολογικό περίβλυμα των δημοσκοπήσεων εν γένει, αλλιώς πέφτουμε και εμείς στη λούμπα της αστικής στατιστικολογίας και δεν το μυριζόμαστε καν κιόλας. Και εν πάση περιπτώσει ένας αληθινός κομμουνιστικός πολιτικός φορέας βγάζει τα όποια συμπεράσματα του για την ωρίμανση ή μη του λεγόμενου "υποκειμενικού παράγοντα" μέσα από την καθημερινή τριβή που έχει με τα εργατο-λαϊκά στρώματα, με τους αγώνες που αυτά δίνουν στους χώρους δουλειάς τους, στα σωματεία και τα συνδικάτα τους, εκεί δηλαδή όπου πραγματικά φαίνονται οι διαθέσεις και οι συνειδήσεις (εξ' ορισμού αντιφατικές, άλλωστε, στον καπιταλισμό) των εργαζόμενων. Μάλιστα εγώ θεωρώ πως είναι πιθανό ένας εργάτης που έχει μια σχετικά ανεπτυγμένη ταξική συνείδηση, να εγκλωβιστεί στα τρομοδιλήμματα που του θέτουν οι δημοσκοπήσεις, χωρίς να το πολυ-αντιληφθεί και ο ίδιος. Γενικά, η εικόνα που προσφέρουν οι τελευταίες είναι παραμορφωμένη, εξού και το αποκαρδιωτικό επίπεδο πολιτικής ωρίμανσης των μαζών που "αποκαλύπτουν" (χωρίς αυτό να σημαίνει πως εξιδανικεύω την κατάσταση). Ας δούμε τα πράγματα διαλεκτικά ως μαρξιστές και όχι στατικά ως αστοί δημοσκόποι.

    Αλκοολικός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Καλά όλα αυτά, αλλά είναι νομίζω απαράδεκτο από μαρξιστική/λενινιστική σκοπιά να εξάγει κανείς συμπεράσματα σχετικά με το επίπεδο ταξικής συνείδησης των εργαζόμενων μαζών στην Ελλάδα του 2012 βασιζόμενος αποκλειστικά και μόνο στις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται στα αστικά (ή και αριστερά) ΜΜΕ"

      Μήπως η κοινωνική πραγματικότητα που βιώνεις εσύ διαφέρει σε κάτι από αυτή την εικόνα; Εκτός από μια χούφτα κομμουνιστών, βλέπεις πουθενά να έχει αντλήσει μια στοιχειώδη εμπειρία η συντριπτική πλειοψηφία;

      Αν ναι, θα ήθελα να με ενημερώσεις, γιατί τώρα που η κρίση ήρθε στην Κύπρο, το τοπίο που αντικρίζω εγώ από κοντά είναι η μαύρη απελπισία. Και επειδή δεν έχω δει καμία ένδειξη ότι με εξαίρεση το ΚΚΕ και λίγους σκόρπιους από εδώ και από εκεί υπάρχει οποιαδήποτε διαφορά με τις μαζικές στάσεις και αντιλήψεις στην Ελλάδα.

      Άλλωστε, αν το αστικό πολιτικό προσωπικό είχε πάρει οποιοδήποτε μήνυμα ότι τα σάπια δεν είναι αυτά ακριβώς που ζητά ο πελάτης, δεν θα φτιαχνε "ΡΙΚΣΣΥ", "Πράττω", "Σχέδιο Β" και λοιπές σαπουνόφουσκες μετά από τέτοια εξαθλίωση. Αλλά βλέπεις, τους παίρνει να το κάνουν.

      Διαγραφή
    2. " Η ερώτηση "Πόσο ικανοποιημένος/η είστε από την διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με τους ευρωπαίους εταίρους" δεν αποτελεί καραμπινάτο δείγμα αυτού που επισημαίνω; Τι θα απαντούσε ένας κομμουνιστής σε ένα τέτοιο ερώτημα; Το πιο ειλικρινές θα ήταν να αρνηθεί να απαντήσει, εφόσον αντιλαμβάνεται πως το παιχνίδι είναι στημένο, ότι δηλαδή όλες αυτές οι ερωτήσεις συγκροτούν ένα κλειστό σύστημα, το σύστημα της αστικής ιδεολογίας"

      Τα ποσοστά των απαντήσεων "χρειάζονται νέα κόμματα" και "χρειάζεται να βελτιωθούν τα υφιστάμενα", που είναι και τα δύο για πέταμα ως απαντήσεις αθροίζονται σε 90.4% των ερωτηθέντων. Κατά συνέπεια 9.6% αρνήθηκε να απαντήσει είτε το ένα είτε το άλλο.

      Προφανώς, ένα κομμάτι αυτού του ποσοστού αρνήθηκε να απαντήσει γιατί καταλαβαίνει το πρόβλημα εντελώς διαφορετικά. Είναι κομμουνιστές.

      Και μεγάλη μειοψηφία επίσης.

      Οπότε, τι ακριβώς αλλάζει το σκεπτικό σου σε όσα έγραψα; Το πρόβλημα ποιο είναι, ότι επικαλέστηκα δημοσκοπήσεις; Γιατί, αν δεν τις επικαλούμουν θα άλλαζε η κοινωνία στην οποία ζούμε σήμερα;

      Διαγραφή
    3. "Οπότε, τι ακριβώς αλλάζει το σκεπτικό σου σε όσα έγραψα; Το πρόβλημα ποιο είναι, ότι επικαλέστηκα δημοσκοπήσεις; Γιατί, αν δεν τις επικαλούμουν θα άλλαζε η κοινωνία στην οποία ζούμε σήμερα;"

      Όχι, το πρόβλημα κατ' εμέ έγκειται στο ότι σε ένα κείμενο για την κατάσταση της εργατικής συνείδησης στην Ελλάδα βασίστηκες ΜΟΝΟ στις δημοσκοπήσεις. Τίθεται επομένως ευθέως θέμα συμβατότητας αυτής της προσέγγισης με τη λενινιστική αντιμετώπιση του ζητήματος. Δεν νομίζω πως οι μπολσεβίκοι θα φτύνανε ποτέ τις μάζες ως πολιτικά και ταξικά αστοιχείωτες, ακόμη και αν αυτές υιοθετούσαν τις πιο καθυστερημένες και αντιδραστικές αντιλήψεις. Φυσικά, ο ρόλος σου δεν είναι να ωραιοποιήσεις την κατάσταση ούτε να χαϊδέψεις τα αυτιά των καταπιεσμένων και να τους παραμυθιάσεις με ρεφορμιστικές αυταπάτες σαν κάτι άλλους. Σ' αυτό το ΚΚΕ και το παρόν ιστολόγιο στέκουν, προς τιμήν τους, στο ύψος των περιστάσεων.

      Αλκοολικός

      Διαγραφή
    4. Αυτό που θεωρώ εγώ ότι έκανα ήταν να εκμεταλλευτώ ένα στοιχείο των δημοσκοπήσεων για να κάνω κάτι πολύ διαφορετικό από το να "φτύσω" τις μάζες, τις οποίες αν πραγματικά έφτυνα δεν θα είχα απολύτως κανένα λόγο να τρώω τον χρόνο μου για να γράφω εδώ.

      Ο λόγος είναι να επισημάνω ότι το σχήμα "τέλειωσαν οι αυταπάτες" κρύβει το ανεξάλειπτο των ίδιων ακριβώς αυταπατών που υπήρχαν και πριν όσο δεν αλλάζει η βασική αντίληψη για τα πολιτικά καθήκοντα των εκμεταλλευμένων τάξεων και η αντίληψή τους για την στρατηγική. Αυτή είναι η αλήθεια, και πρέπει να λέγεται με δεκάδες τρόπους και αφορμές.

      Διαγραφή
    5. Σ' αυτό το τελευταίο που λες, έχεις απόλυτο δίκιο. Σε κάθε περίπτωση, δεν επιμένω γιατί σε γενικές γραμμές συμφωνώ, ειδικά μετά την διευκρίνιση που έκανες ότι ουσιαστικά κριτικάρεις τις αρλούμπες περί "τέλους των αυταπατών". Εξακολουθώ να πιστεύω βέβαια ότι στην προσπάθεια σου να αποδομήσεις το σχήμα που αναφέρεις μεταχειρίζεσαι-έστω και άθελα σου- εργαλειακά τις υποτελείς τάξεις, ως μια αδρανή μάζα, πράγμα που έρχεται σε σύγκρουση με τη μαρξική κοσμοθεωρία για τον ενεργητικό ρόλο των μαζών στην ιστορική εξέλιξη. Οι ίδιες οι δημοσκοπήσεις ως εργαλείο ενσωματώνουν αυτήν την αστική αντίληψη περί αδράνειας των καταπιεσμένων, και γι' αυτό πρέπει να χρησιμοποιούνται με φειδώ και προσοχή και, κυρίως, με πλήρη επίγνωση των ορίων τους. Αν δεχόμαστε ότι η εκάστοτε δημοσκόπηση απλώς "φωτογραφίζει" μια δεδομένη στιγμή στην έκβαση της ταξικής πάλης και ότι, άρα, ως φωτογραφία είναι κάτι στατικό, κανένα πρόβλημα. Το γεγονός παραμένει ότι χωρίς το μαρξισμό/λενινισμό είναι αδύνατο να συλλάβει κανείς την ταξική πάλη στην ολότητα της, εν τω συνόλω, πόσο μάλλον να την αντιληφθεί και στην πραγματική ιστορική κίνηση της, διαλεκτικώ τω τρόπω.

      Αλκοολικός

      Διαγραφή
    6. Όλες οι επιφυλάξεις που διατυπώνεις για τις δημοσκοπήσεις πρέπει να νοούνται ως εξ αρχής δεδομένες για αυτό το ιστολόγιο. Με ενδιαφέρει η ανάδειξη σημείων που αφορούν την ταξική κοσμοθεώρηση και για αυτό μπορούν να είναι εργαλείο. Όπως θα πρόσεξες άλλωστε, δεν ασχολούμαι με αυτό που υποτίθεται ότι είναι το κεντρικό ζητούμενο στις δημοσκοπήσεις, δηλαδή τα ποσοστά των κομμάτων. Αυτό από μόνο του λέει κάτι για το πώς "διαβάζω" εγώ τα στοιχεία, και τι με ενδιαφέρει σ' αυτά.

      Διαγραφή
  6. Συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό με όσα λέει το άρθρο , πλην όμως :

    - Δε βλέπω καμμία διάθεση αυτοκριτικής ή κριτικής της στάσης του ΚΚΕ συγκεκριμένα . Δηλαδή πάλι οι μάζες φταίνε και ο απλός κόσμος που δεν κατάλαβε και τον εξαπάτησαν ; συμφωνώ ότι η προπαγάνδα των ΜΜΕ είναι τρομακτική , αλλά η στροφή προς τον Σύριζα οφείλεται και στην αδυναμία του ΚΚΕ να προσεγγίσει και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας και της νεολαίας , πλην των παραδοσιακών ψηφηφόρων του. Βασική αδυναμία , όσον αφορά στην προεκλογική εκστρατεία , ήταν και η απουσία από τα γαμημένα τα social media , τα οποία καλώς ή κακώς είναι εργαλείο επικοινωνίας και ενημέρωσης για πάρα πολύ απλό κόσμο . Το portal του 902 είναι μια πολύ καλή κίνηση , η οποία όμως πρέπει να έχει και συνέχεια και , κυριώς , διάδοση στις μάζες.

    - Εγώ προσωπικά έχω ένσταση και για τη στάση του ΚΚΕ απέναντι σε κινήματα τύπου Αγανακτισμένοι , Occupy wall street κλπ. Συμφωνώ ότι όσον αφορά στην εφικτότητα των πολιτικώ στόχων που έθεσαν ( αν έθεσαν) είναι προβήματικά , πάλι όμως , για πολλούς απλούς μη πολιτικοποιημένους ανθρώπους αποτέλεσαν ένα εφαλτήριο για να αρχίζουν να ασχολούνται για όσα συμβαίνουν γύρω τους και να συζητάνε. Γι'αυτό και η κριτική του ΚΚΕ θα πρέπει να είναι πολύ πιο προσεκτική απένανατι σε τέτοια πολιτικά φαινόμενα


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 1. Έχει ήδη διασαφηνιστεί και από εμένα και από το κόμμα ότι οι υποκειμενικές αδυναμίες έχουν δευτερεύοντα και μη καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη φάση. Και βέβαια, όταν η συντριπτική πλειοψηφία παίρνει ως δεδομένη μια ιδεολογία ΕΧΘΡΙΚΗ απέναντι στην επανάσταση (όσο κι αν της αρέσει να της λένε ότι είναι επαναστατική και να φοράει μπλουζάκια Τσε ή να τσιτάρει Μαρξ), τότε η "προσέγγιση" αυτής της μάζας είναι τόσο ευκολότερη όσο πιο πρόθυμος είναι να πετάξεις βασικές πολιτικές αρχές στα σκουπίδια. Κάτι που φυσικά ήταν πιο έτοιμος να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, που δεν έχει καμία πολιτική αρχή, οπότε δεν είχε και τίποτε να χάσει.

      2. Δεν έθεσαν κανένα στόχο που να μπορεί να ονομαστεί πολιτικός τα Occupy. Η ψυχική αποσυμφόρηση του μικροαστικού πανικού δεν είναι πολιτικός στόχος. Κανένα εφαλτήριο επίσης δεν έδωσαν σε τίποτα, εκτός αν εννοείς εφαλτήριο στη ΧΑ.

      Διαγραφή
    2. @blackpower
      Εγώ πάλι θα περίμενα από τις μάζες να αναλάβουν τις ευθύνες τους για τη συνειδητή εξαπάτηση τους διαχρονικά, αλλά εγώ ο χαζός θέλω τις μάζες να σκέφτονται από μόνες τους και να αφυπνίζονται ταξικά κι έτσι δεν μετράω καθόλου....

      rednready2

      Διαγραφή
  7. Κοίτα, πιο πολύ πάω να παίξω το δικηγόρο του διαβόλου, καθότι και εγώ είμαι αρκετά δυσαρεστημένος από την γενικότερη κατάσταση. Επίσης, δεν έχω εμπειρική (παρά μόνο "ενημερωτική") επαφή με το τι συμβαίνει στους εργασιακούς χώρους, καθότι φοιτητής. Στα δε πανεπιστήμια η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη απ' ό,τι στους χώρους δουλειάς· με εξαίρεση τις απεργίες των διοικητικών υπαλλήλων τον τελευταίο ένα μήνα, τα μέλη ΔΕΠ είναι στην κοσμάρα τους, στην πλειοψηφία τους ελπίζουν φανερά ή κρυφά πως θα εξαιρεθούν από τα μέτρα ή έχουν αφομοιώσει την κυρίαρχη κουλτούρα της εξατομίκευσης (και μιλάμε και για καθηγητές με "αριστερό παρελθόν")· όσο για το λεγόμενο φοιτητικό κίνημα, έχει καταντήσει το πιο σύντομο ανέκδοτο, εφόσον είναι παντελώς ανενεργό τα τελευταία χρόνια (με εξαίρεση το δίμηνο Σεπτεμβρίου/Οκτωβρίου 2011), ενώ σε πλατιές μερίδες του φοιτητικού/σπουδαστικού πληθυσμού έχει επικρατήσει (και αυτό δεν είναι καινούργιο ασφαλώς) η ίδια στάση της απάθειας, της αδιαφορίας και του σταρχιδισμού· κοντολογίς, έχουμε καταντήσει παθητικοί παρατηρητές των σχεδίων που ανακοινώνονται και υλοποιούνται κανονικότατα "από τα πάνω" -Σχέδιο Αθηνά για την Ανώτατη Εκπαίδευση, κατάργηση δωρεάν συγγραμμάτων, εκλογή Συμβουλίων Διοίκησης κ.λπ.- και οι λίγες συνελεύσεις φοιτητικών συλλόγων, κάτι ψηφίσματα συμπαράστασης, ή το προσωρινό μπλοκάρισμα των εκλογών για τα Σ.Δ. από τις ίδιες και τις ίδιες φάτσες Κνιτών και ΕΑΑΚιτών δεν αλλάζουν την γενική εικόνα πλήρους αποδιάρθρωσης και διάλυσης που εμφανίζει το "φοιτητικό κίνημα". Τουλάχιστον στο εργασιακό κομμάτι, υπάρχουν καθημερινά χώροι του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα που βγάινουν σε απεργίες/κινητοποιήσεις ενάντια στα μέτρα, έστω και αν οι συνολικοί ταξικοί συσχετισμοί είναι αρνητικοί για την εργατική τάξη. Για την Κύπρο, δεν έχω ιδέα τι συμβαίνει σε ό,τι αφορά το εργατικό κίνημα, ενημερώνομαι απ΄ό,τι ανεβάζεις τελευταία εδώ πέρα. Ως εκ τούτου, δεν έχω λόγο να διαφωνήσω.

    Απ' την άλλη, μόνος σου λες πως τα διάφορα νεότευκτα πολιτικά σχήματα πρώην ΠΑΣΟΚων και λοιπών αστών πολιτικών είναι σαπουνόφουσκες, που σημαίνει ότι είναι εξαιρετικά βραχύβια (βλ. ΑΝ.ΕΛ.)και δεν πείθουν παρά ελάχιστους. Πιο πολύ τέτοιες κινήσεις συνιστούν μια μάταιη προσπάθεια της αστικής τάξης να υπερβεί- απόλυτα ανεπιτυχώς εώς τώρα- την πολιτική κρίση νομιμοποίησης της εξουσίας της. Ε, αυτό μπορούν να το αξιοποιήσουν οι κομμουνιστές στην κατεύθυνση της ριζοσπαστικοποίησης των εργατικών συνειδήσεων, ώστε η αμφισβήτηση να αγγίξει το πυρήνα της καπιταλιστικής ιδεολογικής ηγεμονίας, να γίνει αμφισβήτηση τους ίδιου του καπιταλισμού ως ενός εγγενώς εκμεταλλευτικού κοινωνικό-οικονομικού συστήματος. Ας αναγνωρίσουμε, τέλος πάντως, πως η κατάσταση στην Ελλάδα ενέχει μια δυναμική και ότι το "παιχνίδι παίζεται ακόμα". Εξάλλου όταν αδυνατείς να πείσεις τις μάζες, φταίνε αυτές και πρέπει να "διορθώσουν την ψήφο τους" ή ευθύνεσαι εσύ και πρέπει άρα να εντοπίσεις τις οργανωτικές σου αδυναμίες και τα ενδεχόμενα λάθη στην τακτική σου;

    Αλκοολικός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Απ' την άλλη, μόνος σου λες πως τα διάφορα νεότευκτα πολιτικά σχήματα πρώην ΠΑΣΟΚων και λοιπών αστών πολιτικών είναι σαπουνόφουσκες, που σημαίνει ότι είναι εξαιρετικά βραχύβια"

      Βεβαίως! Μέχρι τα επόμενα, μεθεπόμενα, και μεθεμεθεπόμενα όμως. Χωρίς ουσιαστικό αναπροασανατολισμό της ερμηνείας της πραγματικότητας δεν υπάρχει κανένας λόγος να αλλάξει κάτι. Από τον Μάη του 2011 έλεγα ότι προδιαγράφεται μέλλον αλλά Ιταλία στην δεκαετία του 70. Μια κυβέρνηση τον χρόνο, ξαναμανά μπάχαλο, μια απ' τα ίδια με άλλο όνομα, κοκ. Βλέπεις να έχει συμβεί κάτι διαφορετικό;

      Διαγραφή
  8. Η άρνηση του ΚΚΕ να συμμετέχει «σε κυβέρνηση της αριστεράς», είναι η καλύτερη παρακαταθήκη που κάνει στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Τα οποία το εμπιστεύονται.

    Οι συμμετοχές σε αστικές κυβερνήσεις των ΚΚ Γαλλίας ή στην Ελιά - Πρόντι της Ιταλίας είναι απτά παραδείγματα του τι σημαίνει «κυβέρνηση της αριστεράς», εντός καπιταλισμού. Όπου το μεν της Γαλλίας ψήφισε τις αποκρατικοποιήσεις του Ζοσπέν, οι δε Ιταλοί ψήφισαν και μειώσεις μισθών και διατήρηση των Ιταλικών αποστολών του ΝΑΤΟ. Ενώ τροτσκίζοντες του Μπλόκου στην Πορτογαλία και ψήφισαν το πρώτο πακέτο μέτρων και στήριξαν την εισβολή στην Λιβύη.

    Η νοσταλγία του κόσμου στις πρώην ανατολικές χώρες για τον σοσιαλισμό(Δωρεάν υγεία - παιδεία - παιδικούς σταθμούς - στέγη - ρεύμα - εργασία - πολιτισμό - πληρωμένες διακοπές) αποτελεί άλλον ένα θετικό παράγοντα.

    Μην στεναχωριέσαι Αντώνη. Ο ταξικός αντίπαλος έχει την πρωτοβουλία των πολιτικών ελιγμών αλλά και αυτοί του λιγοστεύουν. Στην Ελλάδα έχει περιθώριο μέχρι τον Σεπτέμβρη.
    Ο φασισμός, μέρος του καπιταλιστικού συστήματος προς στιγμή δεν πείθει σε επίπεδο βάσης. Το ότι αναγκάζονται να τον βγάλουν στην επιφάνεια ως τελευταίο τους χαρτί είτε ως στροφή προς τα άκροδεξιά με την ΝΔ, είτε ως πίεση για «αντιφασιστικά μέτωπα» δείχνει και την αδυναμία πολιτικών λύσεων του ελληνικού καπιταλισμού.

    Τα «εναλλακτικά μοντέλα» Ολάντ - Βραζιλίας – Αργεντινής – Κύπρου δεν πείθουν τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

    Μερικά ενδεικτικά στοιχεία για Βραζιλία
    http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7208954
    (..)• Η Βραζιλία μετά από δέκα χρόνια σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης με κυβερνήσεις Λούλα και σήμερα Ρουσέφ, είναι πρωταθλήτρια στη Λατινική Αμερική στην κοινωνική ανισότητα.
    Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Γεωγραφίας και Στατιστικής της Βραζιλίας (IBGE), το Σεπτέμβρη του 2011, 8.054.000 άνθρωποι ζούσαν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Άλλες μετρήσεις ανεβάζουν τους ανθρώπους που ζουν στην εξαθλίωση στα 16 εκατομμύρια, ενώ, σύμφωνα με το Διεθνές Ταμείο για την Αγροτική Ανάπτυξη (IFAD), το 55% του πληθυσμού στις αγροτικές περιοχές ζει κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας. Το ποσοστό αυτό εκτοξεύεται στο 66% για τη Βορειοανατολική Βραζιλία, όπου σχεδόν οι μισοί από τους φτωχούς ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας.
    • Το Πρόγραμμα Ανθρωπίνων Οικισμών του ΟΗΕ (UN Habitat), αναφέρει ότι 60 εκατομμύρια είναι συνολικά οι φτωχοί στη χώρα και ότι η ανισότητα εισοδήματος κατέγραψε αύξηση, όπως και στις περισσότερες χώρες της Νότιας Αμερικής. Παρόλο που ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ τριπλασιάστηκε αυτά τα χρόνια (7% του ΑΕΠ το 2010, 3% το 2011 και πρόβλεψη για 4-5% το '12 και '13) στη Βραζιλία και σε όλη την ήπειρο, οι μονοπωλιακοί όμιλοι αύξησαν τα πλούτη σε βάρος των λαών. (..)

    Χτες στην Αργεντινή, την μέρα που την επισκέπτονταν ο Τσίπρας έγιναν εισβολές κόσμου σε super-market. Ότι αναφέρει ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ ως λύση το «ματιάζει».Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Λες κάπου στο κείμενο σου:
    "...η αμηχανία και οι παλινωδίες των κομμουνιστικών κομμάτων μετά την πτώση της ΕΣΣΔ..."

    Δες το παρακάτω
    http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=22/12/2012&id=14358&pageNo=9&direction=1

    Ειδικά στα ζητήματα που τέθηκαν και οι θέσεις των άλλων ΚΚ (του ΚΚΕ τις ξέρουμε) έρχονται ως επικύρωση της πρότασής σου και του οπορτουνίστικου δρόμου που έχουν πάρει αρκετοί. Ιδιαίτερα όσων οι χώρες βρίσκονται υψηλότερα στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική αλυσίδα -εκτίμηση δικιά μου. Σε σχέση και με το άλλο κείμενο που σου έστειλα χθες -περί SPD κλπ- σοσιαλσωβινισμός ενόψη(;).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αντωνη τα φαινομενα πυο παρατηρεις ισχυουν και επιβεβαιωνονται καθημερινα και απο μενα, δεν ειναι ζητουμενα ειναι δεδομενα.
    Αυτο που κατα τη γνωμη μυο εινει ζητουμενο, ειναι το ποσο ευκολο η δύσκολο ειναι να αντιστραφουν οι οροι και ποτε. Δηλαδη πολλές φορες μεσα στα μυαλα των ανθρωπων γινεται μια μαχη, πιστευω αυτο αφορα τα μυαλα των πιο υγειων και κυριως των νεων, και οχι εκεινων που εχουν μεγαλωσει και τραφει με τα πασοκικα ιδεωδη, στην πολιτικη, στην διασκεδαση, στην εκπαιδευση, στην τιβι.

    Ισως ομως η νεα γενια εχει ελπίδες να κανει την υπέρβαση, αφου τιποτα απο αυτα που "διδαχθηκαν" απο τν προηγουμενη πασοκογενια δεν δειχνει να τους εξυπηρετει. Όλα τα παραπανω παντα σε σχεση με τις διεθνεις εξελιξεις και την πορεια του εργατικου κινηματος, εντος και εκτος ελλαδος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή