Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Σύντομος οδηγός στην σοσιαλδημοκρατική τέχνη της εξαπάτησης

Ο ΣΥΝ, το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ένα κόμμα των μεταρρυθμίσεων, του ειρηνικού -ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ- δρόμου για τον σοσιαλισμό, «επιτρέπει» στα μέλη του να εκφράζουν και δημόσια τις διαφορετικές απόψεις τους, είναι κόμμα του ευρωπαϊκού προσανατολισμού, που πιστεύει ότι στον σοσιαλισμό που επιδιώκει δεν θα υπάρχει μόνο κρατικός τομέας στην οικονομία, αλλά και ιδιωτικός, ότι η «αγορά», με κάποιους κανόνες, έχει ρόλο, είναι κατά της βίας ως μέσου για την επίτευξη οποιουδήποτε πολιτικού σκοπού, έχει εγκαταλείψει πλήρως -ουδείς ασχολείται καν- στα θέματα της πολιτικής του λειτουργίας κάποιες παλαιοκομμουνιστικές αντιλήψεις για δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, για δικτατορία του προλεταριάτου, για «βίαιη κατάληψη της εξουσίας» κ.λπ., κ.λπ.). 
Σ. Κουρουζίδης, Αυγή, 11/11/2009



Παρακολουθώντας κάποιες τηλεοπτικές εκπομπές τις τελευταίες μέρες με έκπληξη διαπίστωσα πως εμφανίζονταν συχνά αριστεροί, οι οποίοι στην απαίτηση των δεξιών τρικομματικών συνομιλητών τους να απαρνηθούν τον εξεγερσιακό χαρακτήρα του Δεκεμβρίου του 2008, ανέπτυσσαν περίεργες θεωρίες. Ξέρετε: περί ιδιοτυπίας, περί μη αποδεκτής, παρ’ όλο το δίκιο του… αγώνα, βίας και άλλων τέτοιων αξιολογικών δαιμονίων.
Κι αν επρόκειτο μόνο για εκπροσώπους του ΚΚΕ, θα ήταν αναμενόμενο. Ως γνωστόν, αυτοί, όταν θα οδηγήσουν το λαό και τον τόπο προς το μέλλον, «δεν θα σπάσει ούτε τζάμι». Σε ό,τι αφορά, ωστόσο, ανθρώπους από τη ριζοσπαστική Αριστερά νομίζω πως δεν δικαιολογείται. 

[...]   

Αν ένα συμβάν, εδώ και πολλά χρόνια, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως το κατεξοχήν παράδειγμα της εξέγερσης, αυτό είναι ακριβώς ο Δεκέμβρης του 2008. Ο οποίος, σαν να αφουγκράστηκε το μέλλον, γέμισε τις μέρες του με προαναγγελίες των ενεργητικών αντιστάσεων, που θα γίνονταν αναγκαίες, για την ίδια μας την επιβίωση, στα χρόνια της μεγάλης, ίσως και πρωτοφανούς, καπιταλιστικής κρίσης που ακολούθησαν. [...]

Εξέγερση, λοιπόν, με τα όλα της. Χωρίς «αιτήματα», αλλά με σαφές –ασυνείδητο, δηλαδή πανίσχυρο- πρόταγμα. Να αλλάξουν όλα σ’ αυτό το βρωμοσύστημα, που διαφεντεύουν οι τράπεζες. Γι’ αυτό κι έγιναν αυτές, σε τέτοιο βαθμό, στόχος εκτεταμένων και άγριων επιθέσεων. Συμβολίζοντας με το γυμνότερο δυνατό τρόπο την ιδιοκτησία, που κατατρώει τη ζωή, φάνηκε να αποτελούν το απόλυτο κακό.

Εξέγερση. Αυθόρμητη, μαζική, μαχητική, διαρκώς επανερχόμενη μέρα με τη μέρα. Χωρίς πρόγραμμα και «αιτήματα». Ξέσπασμα, κραυγή, που ακούστηκε σε όλη τη χώρα και σε όλο τον κόσμο.
Χ. Λάσκος,  Alterthess, Δεκέμβριος 2012

9 σχόλια:

  1. ΚΚΕ: ο ευνουχιστής τού πόθου μας

    Φθείριζα του Εφηβαίου: Για την κομμουνιστική ανοικοδόμηση των κοινοτήτων που γουστάρουμε

    http://www.rednotebook.gr/details.php?id=8221

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εμένα γιατί μου φαίνεται μετά την ΡΙΚΣΣΥ, το μπάχαλο στους Ανεξέλ και το νέο κόμμα Κοτζιά (http://wwwpraxisred.blogspot.com/2012/12/blog-post_4675.html), ότι τα νούμερα, όπως έγραψα στο σχετικό άρθρο για δημοσκοπήσεις, δεν βγαίνουν, και πάμε για άλλα, ανακάτεμα της τράπουλας δηλαδή, όπου δεν βγαίνει ούτε κατά φαντασίαν "αριστερός" πόλος, αλλά μάλλον ένας ακροδεξιός και ένας κεντρώος;

      Διαγραφή
    2. Διευκρινιστικά, ναι, στα τέτοια μας τώρα τα άρθρα στο rednotebook, ας μιλήσουμε για πραγματική πολιτική και ας αφήσουμε την εξηγερμένη νεολαία να τα διαβάζει στο λάπτοπ κάτω απ' τις κουβέρτες γιατί δεν έχει θέρμανση το σπίτι.

      Διαγραφή
  2. ο Μαυροειδής τι λέει για όλα αυτά άραγε;
    ΙΛΡ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο Λάσκος δεν έγραφε μαζί με τον Τσακαλώτο για την αντιμονοπωλιακή συσπείρωση με τη "μη-μονοπωλιακή μερίδα της ελληνικής αστικής τάξης;

    Γιάννης Ρ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. συνέχεια. Προς την "Αυγή" και τους "ομοίους" της.Η ανώτερη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας, η "διανομή"(την οποία οι Τροτσκιστές θεωρούν "ισοδύναμη" της παραγωγής), και το ζήτημα της εξουσίας.
    «ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΚΟΤΑ» του Κ.ΜΑΡΞ(συνέχεια)

    (..)Σε μια ανώτερη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας, όταν θα έχει εξαφανιστεί η υποδουλωτική υποταγή των ατόμων στον καταμερισμό της εργασίας και μαζί της και η αντίθεση ανάμεσα στην πνευματική και τη σωματική δουλειά, όταν η εργασία θα έχει γίνει όχι μόνο μέσο για να ζεις, αλλά και η πρώτη ανάγκη της ζωής, όταν με την ολόπλευρη ανάπτυξη των ατόμων θα έχουν αναπτυχθεί και οι παραγωγικές δυνάμεις και θα αναβλύζουν πιο άφθονα όλες οι πηγές του κοινωνικού πλούτου, τότε μόνο θα μπορεί να ξεπεραστεί ολότελα ο στενός ορίζοντας του αστικού δικαίου και η κοινωνία θα γράψει στη σημαία της: Από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του! (..)
    (..)Άσχετα από όσα αναπτύξαμε ως εδώ, ήταν γενικά λάθος να δώσουν τόση σημασία στη λεγόμενη διανομή και να τονίζουν κυρίως αυτήν.
    Η κάθε φορά διανομή των μέσων κατανάλωσης είναι μονάχα συνέπεια της διανομής των ίδιων των όρων παραγωγής. Αυτή πάλι η διανομή εκφράζει το χαρακτήρα του ίδιου του τρόπου παραγωγής. Ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής π.χ., στηρίζεται στο ότι οι εμπράγματοι όροι παραγωγής είναι μοιρασμένοι σε μη εργαζόμενους με τη μορφή ιδιοκτησίας κεφαλαίου και με μορφή γαιοκτησίας, ενώ η μάζα είναι μονάχα ιδιοκτήτης του προσωπικού όρου παραγωγής, της εργατικής δύναμης. Εφόσον τα στοιχεία της παραγωγής έχουν διανεμηθεί μ' αυτό τον τρόπο, προκύπτει από μόνη της η σημερινή διανομή των μέσων κατανάλωσης. Αν οι εμπράγματοι όροι παραγωγής είναι συνεταιριστική ιδιοκτησία των ίδιων των εργατών, τότε προκύπτει επίσης μια διαφορετική από τη σημερινή διανομή των μέσων κατανάλωσης. Ο χυδαίος σοσιαλισμός (κι απ' αυτόν πάλι ένα μέρος απ' τους δημοκράτες) κληρονόμησε από τους αστούς οικονομολόγους την αντίληψη να θεωρεί και να χειρίζεται τη διανομή ανεξάρτητα από τον τρόπο παραγωγής, και έτσι να παρουσιάζει το σοσιαλισμό σαν να περιστρέφεται κυρίως γύρω από τη διανομή. Αφού όμως από πολύ καιρό έχει αποσαφηνιστεί η πραγματική σχέση, γιατί να γυρίζουμε ξανά προς τα πίσω;(..)
    (..) Τότε θα αναρωτηθεί κανείς: ποιες μεταβολές θα υποστεί το κράτος σε μια κομμουνιστική κοινωνία; Μ' άλλα λόγια, ποιες κοινωνικές λειτουργίες απομένουν εκεί που να είναι ανάλογες με τις σημερινές κρατικές λειτουργίες; Αυτό το ερώτημα μπορεί ν' απαντηθεί μόνο επιστημονικά και δεν προσεγγίζουμε ούτε στο ελάχιστο το πρόβλημα όσες χιλιάδες φορές κι αν συνθέσουμε τη λέξη λαός με τη λέξη κράτος.
    Ανάμεσα στην καπιταλιστική και την κομμουνιστική κοινωνία βρίσκεται η περίοδος της επαναστατικής μετατροπής της μιας στην άλλη. Και σ' αυτή την περίοδο αντιστοιχεί μια πολιτική μεταβατική περίοδος, όπου το κράτος της δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά η επαναστατική δικτατορία του προλεταριάτου. (..)Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Για τον κ.Κουζουρίδη, κ.Τσακαλώτο και τους ομοϊδεάτες του. Σοσιαλισμός η "πρώτη"-"ανώριμη" φάση του κομμουνισμού.
    «ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΚΟΤΑ» του Κ.ΜΑΡΞ
    (..) Μέσα στη συντροφική κοινωνία, που είναι θεμελιωμένη μέσα στην κοινοκτημοσύνη των μέσων παραγωγής, οι παραγωγοί δεν ανταλλάσσουν τα προϊόντα τους. Το ίδιο και η εργασία που έχει ξοδευτεί για την παραγωγή προϊόντων δεν παρουσιάζεται εδώ σαν αξία αυτών των προϊόντων, σαν μια εμπράγματη ιδιότητα που έχουν, γιατί τώρα, σε αντίθεση με την καπιταλιστική κοινωνία, οι ατομικές εργασίες υπάρχουν άμεσα κι όχι πια έμμεσα σαν συστατικά στοιχεία της συνολικής εργασίας.
    (..)Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια κομμουνιστική κοινωνία, όχι όπως έχει εξελιχθεί πάνω στη δική της βάση, αλλά αντίθετα όπως ακριβώς προβάλλει από την καπιταλιστική κοινωνία, με μια κομμουνιστική κοινωνία, επομένως, που από κάθε άποψη, οικονομικά, ηθικά, πνευματικά, είναι γεμάτη με τα σημάδια της παλιάς κοινωνίας, που από τους κόλπους της βγήκε. Επομένως ο κάθε μεμονωμένος παραγωγός -ύστερα από τις κρατήσεις- παίρνει πίσω ακριβώς ό,τι της δίνει. Αυτό που της έδωσε είναι η ατομική του ποσότητα εργασίας. Για παράδειγμα, η κοινωνική εργάσιμη μέρα αποτελείται από το άθροισμα των ατομικών ωρών εργασίας. Ο ατομικός εργάσιμος χρόνος του μεμονωμένου παραγωγού είναι το τμήμα της κοινωνικής εργάσιμης μέρας που πρόσφερε ο ίδιος, είναι το μερτικό του σ' αυτή. Παίρνει απ' την κοινωνία μια απόδειξη ότι πρόσφερε τόση εργασία (ύστερα από αφαίρεση της εργασίας του για τα κοινά αποθέματα) και μ' αυτή την απόδειξη παίρνει από την κοινωνική παρακαταθήκη μέσων κατανάλωσης τόσα, όσα αντιστοιχούν στη δουλειά που ξόδεψε. Την ίδια ποσότητα εργασίας, που έδωσε στην κοινωνία με μια μορφή, την παίρνει πίσω με άλλη μορφή.
    (..)Παρ' όλη αυτή την πρόοδο, αυτό το ίσο δίκαιο υπόκειται πάντα σ' έναν αστικό περιορισμό. Το δίκαιο των παραγωγών είναι ανάλογο με την απόδοση της δουλειάς τους. Η ισότητα βρίσκεται στο γεγονός ότι μετρούν με το ίδιο μέτρο, με την εργασία. Όμως ο ένας υπερέχει από τον άλλο φυσικά ή πνευματικά, προσφέρει επομένως στον ίδιο χρόνο περισσότερη δουλειά ή μπορεί να δουλεύει περισσότερο χρόνο, και η εργασία, για να χρησιμεύσει σαν μέτρο, πρέπει να ορίζεται σύμφωνα με τη διάρκεια ή με την έντασή της, αλλιώς θα έπαυε να είναι μέτρο.
    Αυτό το ίσο δίκαιο είναι άνισο δίκαιο για άνιση εργασία. Δεν αναγνωρίζει ταξικές διαφορές, γιατί ο καθένας δεν είναι παρά εργάτης όπως κι ο άλλος, αναγνωρίζει, όμως, σιωπηρά σαν φυσικά προνόμια τις άνισες ατομικές ικανότητες και επομένως την άνιση παραγωγική ικανότητα Στο περιεχόμενό του είναι λοιπόν δίκαιο της ανισότητας όπως κάθε δίκαιο. Το δίκαιο, από τη φύση του, μπορεί να υπάρχει μόνο στην εφαρμογή ίσου μέτρου. Τα άνισα άτομα, όμως, και δεν θα ήταν διαφορετικά άτομα αν δεν ήταν άνισα) μπορούν να μετρηθούν μόνο με ίσο μέτρο, εφόσον τα βλέπει κανείς από την ίδια σκοπιά, εφόσον τα παίρνει μόνο από μια ορισμένη πλευρά, π.χ., στη συγκεκριμένη περίπτωση, εφόσον τα θεωρεί μόνο σαν εργάτες και δεν βλέπει σ' αυτούς τίποτε άλλο, εφόσον παραβλέπει όλα τα άλλα. Παραπέρα: ο ένας εργάτης είναι παντρεμένος, ο άλλος όχι, ο ένας έχει περισσότερα παιδιά από τον άλλο κλπ κλπ. Με ίση απόδοση εργασίας και επομένως με ίση συμμετοχή στο κοινωνικό καταναλωτικό αποτέλεσμα (Konsumtionsfonds), ο ένας παίρνει στην πραγματικότητα περισσότερα από τον άλλον, ο ένας είναι πλουσιότερος από τον άλλο κλπ. Για ν' αποφευχθούν όλες αυτές οι αδυναμίες, θα έπρεπε το δίκαιο να είναι μάλλον άνισο αντί να είναι ίσο. Αυτές οι ελλείψεις, όμως, δεν μπορούν ν' αποφευχθούν στην πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας, όπως ακριβώς έχει βγει ύστερα από μακρόχρονα κοιλοπονήματα από την καπιταλιστική κοινωνία. Το δίκαιο δεν μπορεί ποτέ να είναι ανώτερο από την οικονομική διαμόρφωση και την καθορισμένη από αυτήν πολιτιστική ανάπτυξη της κοινωνίας.(..)Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Διόρθωση,Σ. Κουρουζίδη, της Αυγής ήθελα να γράψω.Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή