Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Η τακτική της δεξιάς και η εξουδετέρωση του ΣΥΡΙΖΑ

Είθισται όταν γίνεται λόγος για τις ιστορικές καλλιτεχνικές πρωτοπορίες όπως ο Φουτουρισμός ή ο Σουρεαλισμός να λέγεται με κάποια κακεντρέχεια ότι το σημαντικότερο πράγμα που προσέφεραν καλλιτεχνικά ήταν μανιφέστα για τα σημαντικά πράγματα που θα πρόσφεραν καλλιτεχνικά. Με τον ΣΥΡΙΖΑ, τα πράγματα εξελίχθηκαν αρκετά παρόμοια: ποτέ πριν ένα κόμμα δεν μίλησε τόσο πολύ για τόση λίγη έμπρακτη πολιτική ουσία. Αυτό το οποίο συνέβη ήταν η θεμελίωση ενός νόμου του αντιστρόφως ανάλογου σύμφωνα με τον οποίο όσο περισσότερο μιλούσε ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω δεκάδων συνιστωσών, εντύπων, ενσωματωμένης διανόησης και προαγωγών από τη σφαίρα της τέχνης και της κουλτούρας τόσο λιγότερα έλεγε, ιδίως για τα άκρως πραγματιστικά αυτιά των μισθωτών και των αυτοαπασχολούμενων στους οποίους απευθυνόταν στην ουσία. 

Το κόμμα προσπάθησε να γίνει "όλα τα πράγματα για όλους τους ανθρώπους", όπως έλεγε και ο Απόστολος Παύλος, σε επίπεδο όμως καθαρά ρητορικό, χωρίς την παραμικρή απτή πολιτική μετάφραση. Και αυτό σήμαινε ότι έγινε αυτό που ο Λεβί-Στρως θα ονόμαζε "άδειο σημαίνον." Ως τέτοιο, έδωσε μεν λέξεις με τη σέσουλα σε απογοητευμένους και φευγάτους ΠΑΣΟΚτζήδες, σε mild φιλελεύθερους, σε χρόνιους ασθενείς του πανεπιστημιακού αριστερισμού, και σε αντιεξουσιαστές του ηλεκτρονικού lifestyle, αλλά οι πρακτικές πολιτικές του επενδύσεις αποδείχτηκαν άκοπα και εύκολα μια σειρά από κάπως αστείες φούσκες. Από το "κίνημα της πατάτας" και τον "νέο αέρα" του Ολάντ, κι από κει στον "θρίαμβο" Μόντι-Ραχόι και στο κουραστικό μπίρι-μπίρι με την Αργεντινή, τα χαρτιά αποδείχτηκαν όλα καμένα με τέτοια προβλεψιμότητα που οι τωρινές προσπάθειες για μπούγιο πάνω στους ώμους του δαιμόνιου δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη δεν ενθουσιάζουν πια κανένα εκτός από τους επαγγελματίες χειροκροτητές (που, παρεμπιπτόντως, είναι μάλλον οι "διαφωνούντες" και οι "αιρετικοί" που αίρουν τις "αμαρτίες" τους μεταμορφωνόμενοι σε σιτεμένους τσιρλίντερ της ομάδας όταν αυτή βρεθεί σε περίοδο παρατεταμένης κάμψης και αφλογιστίας).

Όσο για την τακτική επιλογή της αναμονής του "ώριμου φρούτου" --της αναμονής δηλαδή για μια αλα ΠΑΣΟΚ γρήγορη και δραστική φθορά Σαμαρά-- προδόθηκε από την μάλλον πανηγυρτζίδικη εκδοχή του τι αντιλαμβάνεται ο "χώρος" ως πολιτική ανάγνωση της πραγματικότητας. Μια από τις παραδοσιακές αμαρτίες της σοσιαλδημοκρατίας είναι η υποτίμηση της δεξιάς, τόσο της πολιτικής της εμπειρίας ως κατεξοχήν έκφρασης των μεγαλοαστικών συμφερόντων, όσο και της ιστορικής της νομιμοποίησης ως έκφρασης της κρατικής εξουσίας, δηλαδή ως χώρου του "νικητή" στα ελληνικά πεπραγμένα. Λίγη σημασία δόθηκε στο γεγονός ότι, ως έκφραση μαζικής επένδυσης στο αλαλούμ, οι πλατείες της αγανάκτησης δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι παραπάνω απ' το να εξασφαλίσουν τα ομολογουμένως εντυπωσιακά ποσοστά του Μαϊου, και κατόπιν του Ιουνίου του 2012. 

Από εκεί και πέρα, η αυθυποβολή από μόνη της --η χαρούμενη άγνοια του τι ακριβώς διακυβεύεται σε μια συστημική και κατά τα φαινόμενα μόνιμη κρίση από πολιτική σκοπιά-- δύσκολα τα βγάζει πέρα με τη σκληρή πραγματικότητα σε μια χώρα που πολιτικά μπορεί να σκέφτεται με όρους αμερικάνικης ταινίας στην πλειοψηφία της, υλικά όμως παραμένει ριζωμένη στην βαλκανική χερσόνησο. Εξίσου λίγο έτυχε σεβασμού η ιστορική εμπειρία που δείχνει ότι οι προσπάθειες της σοσιαλδημοκρατίας να χειραγωγήσει τον εθνικισμό και τη δεξιά της γυρνάνε μπούμεραγκ στα μούτρα, κι αυτό παρά το γεγονός ότι ο πρώτος διδάξας του πώς ο κυνικός την πατάει, το γερμανικό SPD, υπήρξε κόμμα με απείρως σοβαρότερα ερείσματα στην εργατική τάξη. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχθηκε εξ αρχής να πατήσει αποκλειστικά πάνω στη σφαίρα του κοινοβουλευτισμού --πιθανώς επειδή γνώριζε ότι δεν μπορεί να πατήσει μαζικά πουθενά αλλού-- και η δραστική του δεξιοποίηση (στο ρητορικό πάντα επίπεδο, το μόνο πραγματικό επίπεδο σε ό,τι τον αφορά) έκανε αυτό που πάντα κάνει η δεξιοποίηση: σταθεροποίησε την δεξιά και αύξησε τις πιέσεις περαιτέρω δεξιοποίησης για αυτόν που θεωρεί ότι "ηγεμονεύει." Από την πορεία αυτή δεν υπάρχει διέξοδος άλλη από την ήττα, συμπαρασύροντας φυσικά σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας προς την άκρα δεξιά. Όταν το SPD, κόμμα με πραγματική δύναμη στα συνδικάτα και ικανότητα να εκβιάσει πολιτικά με Γενικές Απεργίες και τα παρόμοια, απέτυχε παταγωδώς να συγκρατήσει τον εκφασισμό της κοινωνίας που το ίδιο πριμοδότησε θεωρώντας ότι έτσι ξεφορτώνεται απλώς τους κομμουνιστές, οι ελπίδες για μια μεταμοντέρνα του, φαφλατάδικη καρικατούρα να κάνει κάτι διαφορετικό ήταν εξ αρχής ανύπαρκτες. Πόσο μάλλον όταν οι όποιοι του πολιτικοί χειρισμοί ήταν αναγκασμένοι να εκδιπλωθούν στον κλειστοφοβικό χώρο ανάμεσα στις δαγκάνες της τανάλιας της θεσμικής ακροδεξιάς του κυρίου Σαμαρά και της τρομοκρατικής ακροδεξιάς της Χρυσής Αυγής.

Στην Ελλάδα, αλλά και σ' όλη την Ευρώπη, το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να μπει σε μια νέα κατάσταση ισορροπίας επανακαθορίζοντας σε μαζικό επίπεδο τον "ρεαλισμό". Οι βασικές συντεταγμένες του νέου "ρεαλισμού" είναι οι εξής:

α) Πρώτο και κυριότερο, αποδοχή του μάταιου της αντίστασης στην πλήρη ισοπέδωση του εργασιακού status quo που προέκυψε μετά από έναν και πλέον αιώνα εργατικών αγώνων. Οι μισθωτοί, αφού έκαναν το κομμάτι τους στις πλατείες, είναι σε μεγάλο ποσοστό έτοιμοι να αποδεχτούν τις δραστικά μειωμένες προσδοκίες για τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους μέχρις ότου, σε ένα νεφελώδες μέλλον, "διορθωθούν" (μόνα τους) "τα πράγματα". Αυτή είναι για αυτούς η "ρεαλιστική" προοπτική. Όσοι από τους αυτοαπασχολούμενους κρατιούνται ακόμα πάνω απ' την επιφάνεια του νερού θα κάνουν το ίδιο ακριβώς. Όσοι βυθίζονται, κυρίως λόγω της απουσίας περιουσίας που να μπορεί να εξαργυρωθεί και συσσωρευμένων χρεών, θα μπαίνουν κατά κύριο λόγο στην μεγάλη χοάνη των "εκτός πολιτικής", με σημαντική και διαρκώς ανοιχτή δίοδο στην φασιστική άκρα δεξιά, όπως πάντα συμβαίνει με τους "απολιτίκ" σε καιρούς ανοιχτής ταξικής πόλωσης.

β) Αποδοχή του αναπόδραστου της ένταξης της χώρας στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, με όποιες συνέπειες έχει αυτό. Η μνησικακία για τους "συμμάχους" μας μπορεί πάντα να εκτονώνεται με ευρηματικά φωτοσόπ· ο καραγκιόζης έχει μεγάλους αμυντικούς μηχανισμούς --απάρνηση, χιουμοριστική μεταταρσίωση, μετατόπιση-- για τις ταπεινώσεις που υφίσταται στην πραγματικότητα.

γ) Αποδοχή μιας πραγματικότητας "ελεγχόμενης αιμορραγίας" --στην μετανάστευση, την παραίτηση από "κεκτημένα" όπως η θέρμανση, οι διακοπές, οι συχνές επισκέψεις στον γιατρό, κλπ-- στο όνομα του απόλυτου αδιεξόδου των εναλλακτικών (οι οποίες, στον βαθμό που στηρίχτηκαν μαζικά, αποδείχτηκαν ιριδίζουσες φούσκες από ωραία λόγια). Το σύστημα υπάρχει, το σύστημα λειτουργεί, κι αν λειτουργεί σε βάρος σου αυτό δεν αναιρεί ούτε το ότι υπάρχει, ούτε το ότι λειτουργεί. Αυτή είναι πάντοτε η κατάληξη της λογικής του "μικρότερου κακού", που καλλιεργήθηκε τρομερά συστηματικά εδώ και δεκαετίες και από χίλιες δυο πλευρές: το κακό που σε βρίσκει είναι ήδη οικείο και άρα λιγότερο κακό από αυτό που "μπορεί να σε βρει" αν επιχειρήσεις να ξεφύγεις. Η δύναμη αυτής της λογικής είναι τέτοια που αναγκάζει τους ψυχολογικούς μηχανισμούς να ξαναχτιστούν γύρω της και στη βάση της. Και η δεξιά γνωρίζει αυτούς τους μηχανισμούς σαν την παλάμη της.

Για τους κομμουνιστές, η απάντηση σε όλα αυτά περνά αναγκαστικά μέσα από την συνεχιζόμενη δουλειά με τα πιο προωθημένα τμήματα της εργατικής τάξης, δουλειά όμως που περνά, κατά την κρίση μου, κι από το χτίσιμο πέτρα-πέτρα μιας νέας, οργανικής τάξης διανοουμένων που θα προέρχονται σε σημαντικό βαθμό από την ίδια αυτή τάξη. Τρόπος κομμουνιστικής δράσης άλλος από το σμίλεμα της θεωρίας στη βάση του εργατικού κινήματος και της προώθησης του επαναστατικού χαρακτήρα και της μαζικότητας του εργατικού κινήματος στη βάση της διαρκούς θεωρητικής επεξεργασίας της οικονομικής και πολιτικής πραγματικότητας δεν θεωρώ πως υφίσταται. Και η λήξη του επερχόμενου συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος πρέπει να σημάνει μια σημαντική άνοδο στην ποιότητα της επανεξόρμησης των κομμουνιστών στην πολιτική και θεωρητική δράση, σε όλα τα επίπεδα.

15 σχόλια:

  1. Συμφωνώ. Όμως η δράση ενός Κομμουνιστικού Κόμματος πρέπει να είναι, εκτός των άλλων, και άμεση πρόταση για την ΔΕΥΤΕΡΑ κάθε βδομάδας και όχι για την "ΛΑΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ" όταν και εφόσον αυτή επέλθει....! έτσι ;;
    Στην αντίθετη περίπτωση η τακτική ανάγεται στη σφαίρα της μεταφυσικής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ας κόψουμε την πλάκα. Από ΑΜΕΣΕΣ προτάσεις, για την υγεία, την παιδεία, το ασφαλιστικό, τις Συλλογικές Συμβάσεις, κλπ το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ άλλα τίποτα. Για να μην αναφερθώ στην πρόταση για την κατάργηση των Μνημονίων για την οποία το λινκ είναι φάτσα κάρτα.

      Ποια είναι η αντίδραση της λογικής που αναπαράγεις;

      "Μα, αυτά είναι ανεφάρμοστα!"

      Για αυτό λοιπόν, ας κόψουμε την πλάκα. Είναι κουραστικό το παιχνίδι πια, και δεν έχει και νόημα.

      Διαγραφή
    2. Δηλαδή επειδή το κόμμα δεν έχει λύση τη δευτέρα που έρχεται εντός του καπιταλισμού, παλεύει κάθε μέρα, με δεκάδες συντρόφους να ξεπατώνονται στο δρόμο, για κάτι το μεταφυσικό? Δηλαδή με το ζόρι το ρεαλιστικό για το ΚΚΕ είναι η συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ για μια κυβέρνηση της αριστεράς και οτιδήποτε άλλο είναι ουτοπικό, παραπέμπει στη δευτερά παρουσίας κ.λπ. Κούρασε πια αυτή η καραμέλα...

      Διαγραφή
    3. Θα δώσω μόνο ένα παράδειγμα από τα δεκάδες που έχουν φιλοξενηθεί εδώ και φυσικά στα μέσα του ΚΚΕ και ευρύτερα, γιατί πραγματικά ΒΑΡΙΕΜΑΙ ΑΦΟΡΗΤΑ ΠΙΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ:

      "Τις θέσεις και το πλαίσιο πάλης για την υπογραφή Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας για το 2013 παρουσίασε σήμερα η Εκτελεστική Γραμματεία του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου. Πυρήνας της πρότασης αυτής είναι:

      Η κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων με τους οποίους μειώθηκαν οι μισθοί των εργαζομένων, ειδικότερα του 4046/12 (2ο Μνημόνιο) και της πράξης υπουργικού συμβουλίου αρ. 6 του 2012.

      Επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751,41 ευρώ και του κατώτατου ημερομίσθιου στα 33,54 ευρώ, μαζί με επιστροφή μέρους των απωλειών της προηγούμενης τριετίας και τα κατώτερα όρια από 1η Ιουλίου του 2013 να αναπροσαρμοστούν με βάση το ποσοστό του εθνικού πληθωρισμού."
      http://www.902.gr/είδηση/παμε-παρουσίασε-το-πλαίσιο-πάλης-για-την-εθνική-γενική-συλλογική-σύμβαση-εργασίας

      Κασέτα, replay: "Θυμάμαι τον Σλαβόι Ζιζέκ στη διάλεξη που έκανε πριν από μήνες στο Πολυτεχνείο. Είπε λοιπόν τότε ότι πρέπει να θέσουμε ένα ψυχαναλυτικού τύπου ερώτημα στους εαυτούς μας: Θέλουμε πραγματικά να κάνουμε αυτό που λέμε ότι θέλουμε να κάνουμε; Και το εξειδικεύω στο ερώτημά σας. Θέλουμε πραγματικά να ανατρέψουμε τη σημερινή κατάσταση ή θα περιμένουμε μεταφυσικά την επανάσταση ως Δευτέρα Παρουσία; "
      Σοφία Σακοράφα, http://xronika05.blogspot.com/2011/12/blog-post_20.html

      Και εκατοντάδες άλλα πανομοιότυπα περιλαμβανομένου χλευαστικού δημοσιεύματος για την πρόταση ΠΑΜΕ ότι είναι για γέλια γιατί αυτά "δεν γίνονται" που τώρα δεν το έχω εύκαιρο.

      Για να μην ξαναγίνω λοιπόν αγενής στον Giannis Pt, αυτά τα δευτεροπαρουσιακά έχουν κουράσει απίστευτα. Δοκιμάστε κάτι άλλο.

      Διαγραφή
    4. Για την πρόταση νόμου του ΚΚΕ για την ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ, ΔΑΝΕΙΑΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΣΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ

      Η στάση της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων
      ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7119615 )

      Χαρακτηριστικά σημεία από τις τοποθετήσεις των εκπροσώπων τους

      Αποκαλυπτική για τις θέσεις του κάθε κόμματος αναφορικά με τις αιτίες της καπιταλιστικής κρίσης, τα μνημόνια και τη στρατηγική της ΕΕ, αλλά και τη διέξοδο που προτείνει το κάθε κόμμα και για λογαριασμό ποιανού, ήταν η συζήτηση για την Πρόταση Νόμου του ΚΚΕ. Ενδεικτικές είναι οι παρακάτω τοποθετήσεις.

      (..)ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ: Οι τοποθετήσεις των βουλευτών του ήταν ενδεικτικές της προσπάθειας να καλλιεργήσει αυταπάτες για την ΕΕ και τη δική του πολιτική διαχείρισης. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δήλωναν ότι ψηφίζουν επί της αρχής την πρόταση νόμου του ΚΚΕ και την ίδια ώρα έδιναν όρκους πίστης στην ΕΕ.

      Χαρακτηριστικά, ο εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ Στ. Σαμοΐλης είπε για τα μνημόνια ότι «η θέση μας δεν είναι μόνο καταγγελτική, ούτε περιορίζεται σε αφοριστικές εξαγγελίες για το ρόλο της ΕΕ και του Μάαστριχτ. Διατυπώνουμε τεκμηριωμένες προτάσεις για έξοδο της χώρας από την κρίση και εναλλακτικές προτάσεις εξουσίας». Σε άλλο σημείο είπε ότι το «πρόβλημα χρέους είναι ευρωπαϊκό και βοηθά η επίλυσή του μέσα από το σύνολο της ΕΕ με ευρείες συμμαχίες».

      Από τη μεριά του ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ε. Τσακαλώτος, πρόβαλε την επιζήμια για το λαό και το κίνημα θεωρία των σταδίων. Θέλοντας να δικαιολογήσει τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για άλλη διαχείριση, όπως η «εθνικοποίηση των τραπεζών», η «αλλαγή του ρόλου της ΕΚΤ» και άλλα παρόμοια, τα οποία στηρίζουν και μερίδες της πλουτοκρατίας, είπε μεταξύ άλλων ότι «μεταβατικές παρεμβάσεις, παρεμβατικά αιτήματα, ενδυναμώνουν την εργατική τάξη και τον κόσμο της εργασίας, του δίνουν εμπιστοσύνη ότι τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν, επεκτείνουν την ατζέντα και αλλάζουν συνειδήσεις».

      Εφτασε μάλιστα σε σημείο να ισχυριστεί ότι με την πρόταση νόμου «η λογική της Γ' Διεθνούς επιστρέφει και το ΚΚΕ θα μπορέσει να βάζει σε μια αντιμνημονιακή συζήτηση τις δικές του προτάσεις», καλώντας σε μέτωπο της αριστεράς.

      Στη δική της παρέμβαση η Ν. Βαλαβάνη ισχυρίστηκε ότι εάν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, θα έφερνε ένα νομοσχέδιο με τον ίδιο τίτλο, αλλά αμέσως μετά είπε ότι η πρόταση του κόμματός της είναι η διαγραφή όχι του συνόλου, αλλά «του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, το μορατόριουμ της πληρωμής τόκων και η αποπληρωμή του υπολοίπου με ρήτρα ανάπτυξης».

      Παραπέμποντας ουσιαστικά στις ελληνικές καλένδες, είπε ότι το κόμμα της προτείνει τη «σταδιακή κατάργηση των εφαρμοστικών νόμων» που θα εξαρτάται από τη «σταθεροποίηση και δρομολόγηση μιας πορείας σχεδιασμένης παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας». Ο Αλ. Μητρόπουλος από την πλευρά του, παρέπεμψε τη λύση των λαϊκών προβλημάτων μέχρι και στον ΟΗΕ (!), όπου υπάρχουν άρθρα που προβλέπουν προστασία μιας χώρας «που συνθλίβεται από υπερεθνικούς οργανισμούς για δήθεν διάσωσή της».

      Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Λαφαζάνης, ισχυρίστηκε ότι αυτά που «αναγράφει η πρόταση νόμου είναι στην ουσία η καρδιά της δικής μας πολιτικής!», λέγοντας ότι «αν υπήρχε συνεργασία αριστερών δυνάμεων, που είναι επιβεβλημένη και επίκαιρη, ιδιαίτερα της ριζοσπαστικής αριστεράς με επίκεντρο το ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αυτά τα μνημόνια θα ήταν παρελθόν γιατί θα είχαμε μια κυβέρνησης της συνεργαζόμενης, συμπαραταγμένης, συμπορεύουσας αριστεράς».(..)

      ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ
      Ανέδειξε τη διαπάλη για τους δύο δρόμους ανάπτυξης
      ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7123597&publDate=4/11/2012 )


      Σχηματίστηκε γνώμη για τον καιροσκοπισμό των δήθεν "αντιμνημονιακών" κομμάτων (συμπεριλαμβανομένου και του ΣΥΡΙΖΑ).Ilief

      Διαγραφή
  2. Δημοσκοπήσεις που έληξαν:

    ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ 2008, ΠΟΣΟ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΑΥΤΗ;

    Καθόλου
    38 (15%)

    Δραστικά
    120 (48%)

    Σε ένα βαθμό
    68 (27%)

    Ελάχιστα
    22 (8%)

    Ενδιαφέρον αυτό το 15+8% στο "καθόλου" και το "ελάχιστα." Γιατί αφορά εξίσου αυτούς που πραγματικά ήξεραν τι τους γίνεται (δεν περιλαμβάνομαι σ' αυτούς) και αυτούς που εξακολουθούν και τώρα να μην ξέρουν τι τους γίνεται. Αναρωτιέμαι σε τι ποσοστά συμπεριλαμβάνονται οι δύο κατηγορίες σ' αυτές τις ψήφους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΠΩΣ ΘΑ ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΣΑΤΕ ΤΗΝ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΑΥΤΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΛΛΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ;

    Ριζικά μικρότερη
    18 (8%)

    Ριζικά μεγαλύτερη
    156 (70%)

    Περίπου η ίδια
    17 (7%)

    Σχετικά μικρότερη
    11 (4%)

    Σχετικά μεγαλύτερη
    30 (13%)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν ξέρω αν το πήρε το μάτι σου.

    https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1445595

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ Αντωνης

    Απ' την τελευταία παράγραφο του κειμένου σου:

    "Για τους κομμουνιστές, η απάντηση σε όλα αυτά περνά αναγκαστικά μέσα από την συνεχιζόμενη δουλειά με τα πιο προωθημένα τμήματα της εργατικής τάξης, δουλειά όμως που περνά, κατά την κρίση μου, κι από το χτίσιμο πέτρα-πέτρα μιας νέας, οργανικής τάξης διανοουμένων που θα προέρχονται σε σημαντικό βαθμό από την ίδια αυτή τάξη".

    Αυτό ήδη συμβαίνει και σαφώς θ' αυξάνεται ποσοτικά, εξαιτίας και της βίαιης προλεταριοποίησης των διανοουμένων, όπως και άλλων λαϊκών στρωμάτων. Άλλωστε, ανήκουν στους συμμάχους τής εργατικής τάξης. Όσοι φυσικά απ' αυτούς δεν έχουν εξαγοραστεί απ' το μεγάλο κεφάλαιο και δεν είναι στην υπηρεσία του...

    Όμως, ακόμη και η προλεταριοποίηση όλων των παραπάνω, καταδεικνύει το εξής αποδεδειγμένο κι αδιαμφησβήτητο:
    Ότι πρωτοπορία στην ανατροπή τού καπιταλισμού, είναι οι προλετάριοι. Οι σύγρονοι προλετάριοι.
    Κι ένας διανοούμενος που δουλεύει ως εργατοϋπάλληλος για να ζήσει, τι είναι; Φυσικά, σύγχρονος προλετάριος.
    Τέτοιοι λοιπόν, υπάρχουν και θα υπάρξουν κι άλλοι και μέσα στην πρωτοπορία τής πρωτοπορίας τής εργατικής τάξης. Στο ΚΚΕ.

    Καλή και αγωνιστική χρονιά.

    ΑΝΕΡΓΟΣ και ΑΦΡΑΓΚΟΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή και αγωνιστική χρονιά και σε σένα, σύντροφε.

      Διαγραφή
  6. Η ανάρτηση θα πρέπει να διαβαστεί ως προσωπική εκτίμηση ότι πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει φάει τα ψωμιά του ήδη. Θα φανεί αν έχω δίκαιο ή όχι σ' αυτή την ομολογουμένως ριψοκίνδυνη διαπίστωση. Το ιστολόγιο θα εξακολουθήσει να σπάει περιοδικά την πλάκα του με τους διάφορους απίθανους που έχει μαζέψει το κόμμα, θα δώσει όμως αυξανόμενο βάρος εφεξής σε πιο ενδιαφέροντα θεωρητικά και ιστορικά ζητήματα, και φυσικά στο εργατικό κίνημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η κολοβή αλεπού Αντώνη δεν παραιτείται αν δεν γίνουν και οι άλλες οι αλεπούδες κολοβές. Το ίδιο και οι Οπορτουνιστές. Οι αστοί σε αυτό τον γύρο έχουν νικήσει το εργατικό κίνημα. Σπέρνουν αυταπάτες σε πεινασμένο κόσμο που δικαίως θέλουν μία άμεση λύση. Μην αποκλείεις "αριστερή κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας". Όταν το κεφάλαιο τα φέρνει δύσκολα, ιστορικά προτιμά την κεντροαριστερά για την "βρώμικη δουλειά".

      Το καλό είναι πως οι αυταπάτες και τα μοντέλα(αργεντινής, Ισπανίας, ηπα, Βραζιλίας, Δανίας, Κύπρου) διαλύονται μέρα με την μέρα.

      Το κόμμα Καμένου φάνηκε πως ήταν ένα ανάχωμα απέναντι σε τάση συντηρητικού κόσμου που κοίταζε ΚΑΙ προς το ΚΚΕ. Το "σύνδεση με το δολάριο", την στιγμή που εξασφαλίστηκε η δόση και η "σκληρή" Κύπρος έμπαινε σε μνημόνιο, ήταν ταφόπλακα στο κόμμα του. Του οποίου ένα μέρος θα επιστρέψει στην αγκαλιά της Δεξιάς, ένα άλλο σε ποιο ακροδεξιά στροφή, και ένα τρίτο ταλαντεύεται ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ

      Το ΚΚΕ πήγε ποιο αριστερά στις θέσεις του και έβαλε άμεσο θέμα σοσιαλισμού. Όσο προχωράμε προς το 19ο θα ενταθούν οι επιθέσεις ενάντια στο ΚΚΕ.
      Όπως η ανώνυμη καταγγελία στο σάιτ Κούλογλου. Ήδη αυτές γίνονται και νομικά(π.χ. διώξεις συνδικαλιστών, ή μελών του ΚΚΕ). Παλιά η αστική τάξη κυβερνούσε με το «μαστίγιο και το καρότο». Τώρα τα «καρότα» τα έφαγαν οι «ποντικοί» της, και της έμεινε μόνο το μαστίγιο. Με μία μικροαστική ελπίδα στο βάθος που δεν διαφέρει με τον μεσσιανισμό του ΣΥΡΙΖΑ για «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο». Είναι σαν να κάνεις έκκληση στα τσακάλια να γίνουν φυτοφάγα.

      Επειδή αρκετός και καλόπιστος κόσμος λέει "τι να κάνουμε, και ο σοσιαλισμός δεν τα πήγε καλά", ή "ότι η ΕΣΣΔ δεν ήταν σοσιαλισμός ήταν κάτι άλλο", καλό θα ήταν άρθρα που να υπερασπίζουν τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της ΕΣΣΔ, και κυρίως το πως ζούσαν οι απλοί άνθρωποι. Με όλες τις αντιφάσεις τις οπισθοδρομήσεις με σκοπό να μην τις επαναλάβουμε.

      Από θεωρητικά κείμενα, τα των κλασσικών που διαλύουν τις αυταπάτες ή θεωρητικούς της μικροαστικής τάξης που θέλουν να ηγηθούν του εργατικού κινήματος. Και πως ο σοσιαλισμός δεν εφαρμόζεται με διατάγματα όπως είναι στο μυαλό των μικροαστών διανοητών.

      Από εργατικούς αγώνες, του επιτυχημένους στο Ηράκλειο Κρήτης, στο Ποτών και Τροφίμων στο Νοβοτέλ όπου οι εργαζόμενοι πέτυχαν να μην μειωθεί ο μισθός τους. Σε όλα αυτά βοήθησε και το ΠΑΜΕ. Οι της αριστεράς που κατηγορούν το ΚΚΕ για «σεχταρισμό» ήταν –άλλη μία φορά- απόντες

      Όταν το θεωρητικό με την σωστή στρατηγική συνδέεται με το πρακτικό, υπάρχει υλική απτή και πραγματική διέξοδος. Τον σοσιαλισμό θα τον χτίσουμε μεθαύριο με αυτό τον κόσμο, σε αυτή την κοινωνία.Ilief

      Διαγραφή
    2. Μην ανησυχείς, δεν υπάρχει περίπτωση να μην καταγραφούν οι όποιες κινήσεις εφεξής. Αλλά απ' την άλλη, ας μην τους κάνουμε να αισθάνονται και σημαντικότεροι από ό,τι είναι. Αρκετά έχουν κατατεθεί ως τώρα για το θέμα.

      Και πράγματι υπάρχουν πολλά ακόμα θέματα που θα πρέπει να ερευνηθούν και να συζητηθούν.

      Διαγραφή