Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

Δώδεκα παρατηρήσεις για την Χρυσή Αυγή


1. Στις βουλευτικές εκλογές του 2009, η Χρυσή Αυγή έλαβε το 0.29% της ψήφου ή 19.624 ψηφοδέλτια. Σε αυτές του Ιουνίου του 2012 που κατέληξαν σε σχηματισμό κυβέρνησης, έλαβε το 6.92% της ψήφου ή 425.990 ψηφοδέλτια. Ο δείκτης αύξησης της εκλογικής επιρροής της στην τριετία είναι περίπου 24 φορές (23.86), ή 2386%. Στις δημοσκοπήσεις του Νοεμβρίου 2012, η Χρυσή Αυγή καταγράφει ποσοστά 13.5% (Pulse), 12.5% (VPRC), 12.4% (MARC). Αυτό σημαίνει μέσο όρο 12.8%. Σε σχέση με τις εκλογές του 2009, αυτό αντιπροσωπεύει αύξηση εκλογικής δύναμης κατά 44.13 φορές ή 4413%. Σε σχέση με τα αποτελέσματα του Ιούνη, ο μέσος αυτός όρος καταγράφει ενίσχυση κατά 5.88% και πλησιάζει στον διπλασιασμό του ποσοστού (το 12.8% των δημοσκοπήσεων του Νοέμβρη είναι 92.48% μεγαλύτερο από το ποσοστό του κόμματος στις εκλογές του Ιούνη). Εκπροσωπεί δε περίπου 720.000 ψήφους.

2. Σε σχέση με ευρωπαϊκά ακροδεξιά κόμματα όπως αυτό του Εθνικού Μετώπου στη Γαλλία, η Χρυσή Αυγή είναι σαφώς πιο ρητά φασιστικό κόμμα, επιδεικνύοντας ναζιστικά σύμβολα, χαιρετώντας ναζιστικά, ή κραδαίνοντας το έμβλημα της αντικομμουνιστικής δικτατορίας των συνταγματαρχών. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί "μεταμοντέρνα ακροδεξιά", καθώς δεν αποπειράθηκε με κανένα τρόπο να κρύψει ή να καμουφλάρει τις φασιστικές της πεποιθήσεις και την νοσταλγία της για τον ιστορικό φασισμό και ναζισμό. Η πολιτική της γλώσσα και οι πολιτικές της δράσεις είναι ρητά και ωμά βίαιες, τα μέλη του κόμματος είναι "κομμάντο" επιθέσεων σε μετανάστες, έχουν ήδη αρκετές δικαστικές υποθέσεις σε βάρος τους, ποινικό μητρώο, κλπ. 

3. Το προφίλ της Χρυσής Αυγής πολιτικά στηρίζεται σε δύο άξονες: αντιμεταναστευτική στάση, όχι όμως απλώς ρητορικά αλλά "ακτιβιστικά", δηλαδή με συστηματικές επιχειρήσεις τρομοκράτησης μεταναστών που περιλαμβάνουν επιθέσεις με σκοπό τον φόνο, και αντικομμουνιστική στάση, που περιλαμβάνει και πάλι "ακτιβιστικές" δράσεις επίθεσης με σκοπό την πρόκληση σωματικής βλάβης. Κανένα από αυτά τα δύο στοιχεία δεν χαρακτηρίζει την "μεταμοντέρνα ακροδεξιά", που δέχεται την διαμεσολάβηση του αντιμεταναστευτισμού και του αντικομμουνισμού της από τους θεσμούς του "νόμου και της τάξης." Προσομοιάζουν, αντίθετα, με τον παραδοσιακό, "ακτιβιστικό" σε χαρακτήρα φασισμό και ναζισμό της δεκαετίας του 1930.


5. Κατά συνέπεια, τα στοιχεία που παρατέθηκαν ήδη δείχνουν ότι ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας επικροτεί, με ραγδαία αυξανόμενους ρυθμούς, ένα κόμμα που δεν εμφανίζεται ως "εχθρός της ΕΕ", δεν εμφανίζεται ως "αντικαπιταλιστικό και φιλεργατικό", και δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει άμεση βία κατά των δύο ρητών του εχθρών, που είναι οι μετανάστες και οι κομμουνιστές (και ευρύτερα, οι "αριστεροί").

6. Φυσικά, και εν όψει αυτών των δεδομένων, η προσπάθεια "αποκάλυψης" του τι πραγματικά είναι η Χρυσή Αυγή παραβιάζει ανοιχτές θύρες. Μια τέτοια προσπάθεια θα ήταν σημαντική για ένα κόμμα όπως το "Εθνικό Μέτωπο", ή, στα ελληνικά συμφραζόμενα, το ΛΑΟΣ και ακόμα και η ΝΔ. Όμως τίποτε δεν μπορεί να "αποκαλυφθεί" για την Χρυσή Αυγή, γιατί η Χρυσή Αυγή δεν προσπαθεί να αποκρύψει ούτε τον τρομοκρατικό της χαρακτήρα, ούτε την νοσταλγία της για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και την χούντα, ούτε το μίσος της για τους εργάτες, ούτε την απόλυτη αδιαφορία της για τις εργατικές κινητοποιήσεις, ούτε τον ανεξέλεγκτο ρατσισμό της. Και εφόσον επιβραβεύεται εκλογικά με ραγδαία αυξανόμενους ρυθμούς, επιβραβεύεται ακριβώς επειδή δεν τα κρύβει.

7. Προκαλεί τρόμο η υπόθεση του πού θα βρισκόταν σήμερα η Χρυσή Αυγή αν ήταν πιο πειστικά "αντιμνημονιακή" ή "φιλεργατική" ή "ευρωσκεπτικιστική" δύναμη. Αλλά και χωρίς να είναι τέτοια, εξασφάλισε τα μεγαλύτερα ποσοστά αύξησης δύναμης από οποιοδήποτε κόμμα στην Ελλάδα, και πιθανώς σε ολόκληρη την Ευρώπη. Κάνοντάς το, θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα που αφορά στην κοινωνική καθυστέρηση της καπιταλιστικής Ελλάδας, την οπισθοδρομικότητα και τον πρωτογονισμό ενός σημαντικού τμήματος της ελληνικής καπιταλιστικής κοινωνίας. Αυτό είναι ένα θέμα-ταμπού για όλους, αλλά αναρωτιέμαι πόσο μπορεί να συνεχίσει να αποσιωπάται. Η μαζική στροφή σε ένα "μεταμοντέρνου" χαρακτήρα ακροδεξιό κόμμα είναι εξηγήσιμη με ευρύτερους συστημικούς όρους. Αλλά αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι πολύ διαφορετικό. Στην Ελλάδα μια διαρκώς αυξανόμενη μάζα ανθρώπων εκφράζει την προτίμησή της για ένα κόμμα που ενσαρκώνει την βούληση για τρομοκρατική οπισθοδρόμηση στις σκοτεινότερες περιόδους της ελληνικής ιστορίας, ένα κόμμα, περαιτέρω, που θα ήταν πραγματικά αστείο να θεωρήσει κανείς ότι πείθει κάποιον στη βάση οικονομικού προγράμματος και τεχνοκρατικών γνώσεων. Ποιος ψηφίζει Χρυσή Αυγή ή δηλώνει πως θα ψηφίσει Χρυσή Αυγή επειδή θεωρεί ότι "θα διαπραγματευτεί καλύτερα το μέλλον μας στην ευρωζώνη" ή ότι έχει "καλύτερους οικονομολόγους" από αυτούς που διορίστηκαν από τα παραδοσιακά αστικά κόμματα; Δεν είναι καθόλου το ζητούμενο της ψήφου η τεχνοκρατικού χαρακτήρα επιλογή: είναι καθαρά η επιλογή της τρομοκρατίας ως τέτοιας, πέρα από κάθε αναμονή και προσδοκία "επίλυσης προβλημάτων" οικονομικού τύπου. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει αυτή τη στιγμή στην ελληνική κοινωνία ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων (γύρω στους 720.000, όπως είπαμε) που αδυνατεί να σκεφτεί οτιδήποτε για το μέλλον πέραν του ότι θα ήθελε να δει λουτρά αίματος γύρω του. Είναι μια εξαιρετικά επίπονη και δυσβάσταχτη σκέψη, αλλά είναι δύσκολο να καμουφλαριστεί πίσω από την υπόθεση της "άγνοιας" για το τι ψηφίζει κάποιος. Και θέτει βέβαια το ζήτημα της παταγώδους αποτυχίας της αστικής τάξης στην Ελλάδα να δημιουργήσει έστω και την πατίνα "αστικού πολιτικού πολιτισμού." Σαφέστατα και αυτός είναι ένα εποικοδόμημα ιδεολογικού χαρακτήρα, αλλά δεν καταρρέει παντού με την δραματική ταχύτητα που κατέρρευσε στην Ελλάδα. Η Πορτογαλία, για παράδειγμα, που σίγουρα δεν περνάει καλά τα τελευταία χρόνια, δεν έχει τίποτε παρόμοιο με την δραματική άνοδο της ναζιστικής λαίλαπας στη χώρα μας. Θα πρέπει λοιπόν να εικάσουμε ότι υπήρχε κάτι θανατηφόρα, ανεξέλεγκτα αντιδραστικό και οπισθοδρομικό στην ίδια την αστική κυριαρχία πριν την κρίση στην χώρα μας· ότι τα "χρόνια της ευημερίας" ήταν επίσης βαθιά, αν και αδήλωτα, σκοταδιστικά χρόνια, χωρίς καμία σύνδεση με την νοητική και πολιτική καλλιέργεια των μεσαίων και μικρομεσαίων στρωμάτων, τα οποία υποτίθεται ότι ωφελήθηκαν οικονομικά στην προηγούμενη περίοδο "ανάπτυξης" του κεφαλαίου στη χώρα. Αν υπάρχει μια χώρα όπου το σύνθημα "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα" αποκτά άμεσο και δραματικό πολιτικό νόημα σε σχέση με την απτή πραγματικότητα, αυτή είναι η Ελλάδα.

8. Ο βαθμός κινηματικής συσπείρωσης της Χρυσής Αυγής είναι πολύ χαμηλός. Το κόμμα λάμπει δια της απουσίας του από τις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις και δεν εμπλέκεται σε απεργίες. Οι δράσεις του αφορούν κατά κόρον μικρές ομάδες κατάλληλα εξοπλισμένων μπράβων και τραμπούκων. Εάν η Χρυσή Αυγή είχε κινηματική συσπείρωση ανάλογη με του ΚΚΕ, στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι βέβαιο ότι θα θρηνούσαμε δεκάδες ανθρώπινα θύματα φασιστικής βίας.

9. Παραδόξως λοιπόν, αν και ψηφίζεται ως κόμμα "ακτιβιστικό", η Χρυσή Αυγή ψηφίζεται κατά τεράστια πλειοψηφία από μη "ακτιβιστές", από ανθρώπους που είναι θεατές του τρομοκρατικού ακτιβισμού που επιλέγουν, και τον επιλέγουν εκ του "νομιμόφρονος" ασφαλούς. Ο συνδυασμός ακτιβιστικής τρομοκρατίας και  σαγήνης της θεαματικότητας είναι ιδιάζων, και είναι το μόνο κατά βάση "μεταμοντέρνο" στοιχείο στην Χρυσή Αυγή. Φυσικά, αυτό σημαίνει ότι η προβολή από τα έντυπα και τηλεοπτικά ΜΜΕ είναι ζωτικής σημασίας για την ενίσχυση του κόμματος. Σημαίνει επίσης την εξάπλωση μιας νοοτροπίας αποκρουστικά υποκριτικής, σύμφωνα με την οποία "νομοταγείς" πολίτες επιλέγουν την φασιστική τρομοκρατία χωρίς οι ίδιοι να ρισκάρουν τη σχέση τους με τον νόμο και την τάξη, χωρίς την παραμικρή διάθεση να διακινδυνεύσουν οι ίδιοι την δική τους σωματική ακεραιότητα και ασφάλεια. Η Χρυσή Αυγή είναι ο ενοικιαζόμενος μπράβος μιας μάζας θρασύδειλων, και αυτή η θρασυδειλία έχει πάρει ενδημικό χαρακτήρα στη χώρα.

10. Αυτό όμως σημαίνει ότι και οι παραινέσεις στο ταξικό κίνημα να "συγκρουστεί" βίαια με τον αντίπαλο είναι του ίδιου ακριβώς χαρακτήρα. Γιατί βέβαια, δεν υπάρχουν καν ευρείες μάζες φασιστών στον δρόμο για να "συγκρουστεί" μαζί τους το ταξικό κίνημα. Οι μάζες αυτές βρίσκονται στα σπίτια τους, μπροστά στην τηλεόραση, στις καφετέριες, στους χώρους εργασίας, και είναι σιωπηλές, όπως σιωπηλή είναι η μορφή της "εκδίκησής" τους. Όταν υπάρχουν βίαιες συγκρούσεις --και τέτοιες υπήρξαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν-- είναι μικρής κλίμακας γιατί μικρής κλίμακας είναι και οι ομάδες κρούσης του κόμματος. Συνεπώς, αυτό στο οποίο καλούν διάφοροι όταν μιλούν για την ανάγκη μαζικής σύγκρουσης είναι απλώς ανέφικτο, και κάτι παραπάνω: δηλώνει την ίδια ακριβώς σχέση μεταξύ πρόκρισης της ακτιβιστικής βίας και του ρόλου του εκ του ασφαλούς θεατή που συγκροτεί την φασιστική υποκειμενικότητα των μαζών στη χώρα σήμερα.

11. Είναι ξεκάθαρο ότι η μέθοδος αντιμετώπισης που υπάρχει σήμερα στο ταξικό κίνημα για την Χρυσή Αυγή είναι η μέθοδος απόκρουσής της από θεσμικούς και οργανωμένους χώρους: συνδικάτα, χώρους εργασίας, σχολεία, πανεπιστήμια, δημοτικά συμβούλια, γιορτές και επετείους. Είναι μέθοδος αντιμετώπισής της στον δημόσιο και θεσμικά οριζόμενο χώρο. Αυτή η μέθοδος είναι κατά βάση αποτελεσματική. Αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτε για την Χρυσή Αυγή εκτός δημόσιου και θεσμικά οριζόμενου χώρου, δηλαδή για την Χρυσή Αυγή ως εκλογικό μέσο έκφρασης της αυτιστικής και εκδικητικής ιδιωτείας. Οι Λαϊκές Επιτροπές έχουν έναν σημαντικό ρόλο να παίξουν στις γειτονιές, με παρεμβάσεις, κινητοποίηση, και ενημέρωση των πολιτών, και για να τα λέμε όλα, με την χρήση μιας πολιτικής της ντροπής, μιας πολιτικής που δουλεύει ντροπιάζοντας δημόσια όσους στηρίζουν τον τραμπουκισμό και την τρομοκρατία, και που έχει δύναμη σε μικρής κλίμακας κοινότητες όπου οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους. Αυτή η πολιτική, που σέρνει δια της βίας την "ιδιωτική" στάση στον δημόσιο χώρο, έχει αξία και σημασία. Αλλά και πάλι δεν αρκεί για όλες τις περιπτώσεις σιωπηρού "χρυσαυγιτισμού", ούτε καν για την πλειοψηφία τους. Η δύναμη να συντριβεί η προώθηση του κόμματος από τα ΜΜΕ, περιλαμβανομένης της καταγγελίας του "στησίματος" αυτής της προώθησης είναι επίσης σημαντική, όπως σημαντική είναι και η επίταση των παρεμβάσεων της πολιτικοποιημένης νεολαίας.

12. Αν και είναι ένα φαινόμενο πολιτικού πρωτογονισμού, ο "χρυσαυγιτισμός" δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μονοδιάστατα, μία και έξω, ή αποκλειστικά "επιθετικά"· χρειάζεται συνδυασμένη και καθολική δράση σε μια σειρά επιπέδων:

α) την οργανωμένη απόκρουση των προσπαθειών διείσδυσής του στα συνδικάτα και τους χώρους εργασίας

β) την οργανωμένη απόκρουση των προσπαθειών διείσδυσής του στα εκπαιδευτικά ιδρύματα

γ) την δράση των λαϊκών επιτροπών, που πρέπει να ενισχυθούν αριθμητικά και να επεκταθούν γεωγραφικά, σε τοπικό επίπεδο

δ) την αυξανόμενη μετατόπιση του χώρου της πολιτικής από την τηλεόραση και το διαδίκτυο στους χώρους δουλειάς και στον δρόμο, όπου η Χ.Α αδυνατεί να επιβληθεί, ή να παρουσιαστεί καν ως οργανωμένο και δεδηλωμένο πολιτικό σύνολο

ε) την οργανωμένη απόκρουση κάθε μελλοντικής προσπάθειας οργάνωσης "υπερκομματικών", αντισυνδικαλιστικών και "εθνικά ενωτικών" πολιτικών δράσεων τύπου πλατειών 2011

στ) την συγκροτημένη αποκάλυψη του ρόλου και των κινήτρων των ΜΜΕ που προβάλλουν και προωθούν, άμεσα και έμμεσα, την δράση της Χρυσής Αυγής, καθώς και τον  στιγματισμό των δημοσιογράφων και ομίλων συμφερόντων που εμπλέκονται, ονομαστικά και δημόσια

ζ) την αδιάκοπη επιμονή στην επιμόρφωση των μαζών, στην έξοδό τους από την σκοταδιστική άγνοια που αποδεδειγμένα έχει προωθηθεί και εξαπλωθεί στην περίοδο της "αστικής ευημερίας." Αυτό σημαίνει και λεκτική σύγκρουση με συναδέλφους, γνωστούς και φίλους που ακούγονται να αναπαράγουν ιδέες φιλικές ως προς το συγκεκριμένο κόμμα. Πρέπει να σπάσει το ταμπού της ανοχής του φασισμού σε οικεία περιβάλλοντα, να νιώσουν την πίεση της υποχρέωσης να "δίνουν λογαριασμό" για όσα λένε και όσα σκέφτονται οι εκ του καναπέ τροφοδότες του τρομοκρατικού φασιστικού ακτιβισμού.

Τα παραπάνω δεν είναι "συνταγές" με εγγυημένα αποτελέσματα σε ό,τι αφορά την εκλογική συρρίκνωση της Χρυσής Αυγής. Αφορούν τον περιορισμό της απτής πολιτικής επίδρασης της εκλογικής της δύναμης, καθώς και τον περιορισμό της φασιστικής βίας που αυτή η εκλογική δύναμη νομιμοποιεί εκ των πραγμάτων.

Η εκλογική συρρίκνωση της Χρυσής Αυγής θα απαιτήσει κάτι επιπρόσθετο και καταφατικό σε χαρακτήρα, και αυτό είναι η μαζική στροφή στο κομμουνιστικό κίνημα. Οι προϋποθέσεις αυτής της στροφής αφορούν κυρίως την δική του δράση και την δυνατότητά του να πείσει πως είναι η μοναδική προοπτική διάσωσης της κοινωνίας από την αυτοκαταστροφή και την καταβαράθρωση σε ανοιχτά και μαζικά κανιβαλικές συνθήκες. Για τον σκοπό αυτό, είναι απαραίτητη η πλήρης διάλυση των ψευδαισθήσεων ότι υπάρχει οποιαδήποτε δυνατότητα διεξόδου για την ελληνική κοινωνία που δεν έχει απτά και έμπρακτα σοσιαλιστικό χαρακτήρα, δεν περνά δηλαδή μέσα από την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και την εκτεταμένη, το λιγότερο, κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας σε μια σειρά κομβικών τομέων όπως η ενέργεια, η υγεία και η φαρμακοβιομηχανία, η βαριά βιομηχανία, τα ΜΜΕ, η παιδεία, οι συγκοινωνίες, η μεγάλη αγροτική παραγωγή. Χωρίς μαζική συμμετοχή στην επεξεργασία και την έμπρακτη πάλη για την πραγματοποίηση ενός σχεδίου σοσιαλιστικής οικοδόμησης με ρεαλιστικές προοπτικές να αντιμετωπίσει βασικές βιοτικές ανάγκες, και άρα χωρίς οριστική εγκατάλειψη των κουτοπόνηρα κεκαλυμμένων ονείρων αναστύλωσης του καπιταλισμού με το ένα ή το άλλο πρόσωπο, ο φασισμός στην Ελλάδα θα συνεχίσει να αντλεί, εκλογικά τουλάχιστον, μαζική νομιμότητα.

29 σχόλια:

  1. Καλημέρα!
    Είμεθα στο σύνολο ντακόρ.

    Τονίζω από την πλευρά μου, στο αναλυτικό επίπεδο πρώτα την ορθότητα της εκτίμησης των σημείων 9 και 10 σε συνάφεια μεταξύ τους.
    Δεν τίθεται ζήτημα της μαζικής σύγκρουσης στο δρόμο όπως ορθά επισημαίνεται και νομίζω ότι αλληλοσυμπληρώνεται από τη διαπίστωση που έκανα στην προηγούμενη συζήτηση: ότι δηλ. ποιός πόλεμος και ποιά βία όταν οι χρυσαυγίτες κάνουν μόνο μουλωχτές επιθέσεις σε ξεμοναχιασμένους
    εφόσον εκ των πραγμάτων μόνον με τις ελάχιστης κλίμακας ομάδες κρούσεις που έχουν μπορούν να διαμεσολαβήσουν το στίγμα ναζιστικής τρομοκρατίας που εκπέμπουν.

    Από κει και πέρα στο πρακτικό επίπεδο, τα σημεία 11 και 12 δηλαδή, πολύ ορθά επισημαίνεται η άρθρωση θεσμικών και ηγεμονικών πρακτικών. Θεωρώ ότι η παρουσία των οργανωμένων ταξικών δυνάμεων, ΛΕ, ΛΣ, ΠΑΜΕ, ΚΚΕ και ό,τι άλλο, στο δρόμο, με όποιες μορφές κρίνεται κάθε φορά τελέσφορο, αποτελεί το σημείο φυγής των υποσημείων α) μέχρι ζ).
    Η πρόσκληση/πρόκληση/έγκληση συμμετοχής σε αυτές τις πρακτικές εγγράφεται ακριβώς στην ουσάι της κατακλείδας του σημείου 10.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συγχαρητήρια, δεν θα μπορούσες να είσαι περισσότερο εύστοχος.
    Hellacopter13

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνώ σε όλα με μια μικρή διαφορά : ο κόσμος είναι κλεισμένος μέσα στα σπίτια του και είναι αποβλακωμένος. Λίγοι είναι οι άνθρωποι που μπορούν να κάνουν σοβαρή κουβέντα μένοντας σε ένα θέμα. Αληθινή αποβλάκωση. Πόσο μάλλον ο κακομαθημένος μικροαστός που γουστάρει να έχει δίκιο σε όλα γιατί έτσι γουστάρει.
    Γι' αυτό πρέπει να κυριαρχεί ο λαϊκός αγώνας και αισθητικά και στα ΜΜΕ. Τις πρώτες εντυπώσεις τις κερδίζει η εικόνα κι όχι η ιδέα.
    Συνθήματα δεν μπορείς να αλλάξεις κι από εκεί που μιλάς για κεφάλαιο κι εργάτες να μιλάς για Αλβανία και Αγ. Σοφιά. Η ιστορία όμως διδάσκει πως οι μάζες παρασύρονται εύκολα. Π.χ. οι τριεψιλίτες, η πρώτη ακτιβιστική εθνικιστική ένωση στην Ελλάδα, ανέβηκαν χωρίς ουσιαστικό πολιτικό λόγο αλλά με συνθήματα αντισημιτικά και αντικομμουνιστικά (διατάραξη της τάξης κλπ). Γι' αυτό λοιπόν πρέπει να γίνεται δουλειά και με εικόνες, βίντεο, μουσικές.
    Στόχος δεν είναι να απομονώσεις όσους ήδη ψηφίζουν-στηρίζουν τη Χ.Α. αλλά να παρασύρεις όσους τη γλυκοκοιτάζουν σε άλλου τύπου διαλόγους και σκέψεις. Και πώς θα το κάνεις αυτό όταν τα συνθήματά σου απωθούνε; ...με εικόνες και γενικότερα με την τέχνη. (έστω και μαρκετίστικη) Βιντεάκια σαν αυτό της ΚΝΕ για παράδειγμα πρέπει να παράγονται συνέχεια.

    Τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η παραγωγή ενός εναλλακτικού πολιτισμού, το έχω ξαναπεί, είναι το ένα σημείο στο οποίο οι κομμουνιστικές δυνάμεις βρίσκονται ακόμα πάρα πολύ πίσω. Με την "παραγωγή πολιτισμού" βέβαια, δεν εννοώ κλιπάκια. Εννοώ ποίηση, θέατρο, πεζογραφία, ζωγραφική, τέχνη, η οποία αντικατοπτρίζει μια μη αστική, στρατευμένα κομμουνιστική σύλληψη του κόσμου με όρους 21ου αιώνα. Με την ευκαιρία, θα ήθελα να δω τον 902 να προωθεί περισσότερο αυτά τα θέματα, μιας και έχει την καλή ιδέα να έχει στήλη για τον πολιτισμό. Μια πολιτική δύναμη που έχει ανοδική τάση στην κοινωνία, που έχει την δύναμη να ηγεμονεύσει, είναι επίσης μια πολιτική δύναμη που παράγει πολιτισμό. Δεν μπορεί να αφήνουμε την παραγωγή πολιτισμού στην Αυγή και την θολούρα που προωθεί. Χρειάζεται η κομμουνιστική οπτική να γίνει ΣΥΝΟΛΙΚΗ, ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΟΠΤΙΚΗ, και όχι απλά πολιτική με στενούς όρους ή οικονομική με στενούς όρους. Και χρειάζεται το βουνό σκουπίδια που ονομάζεται "ελληνικός αστικός πολιτισμός" να καταλήξει όσο το γρηγορότερο στη χωματερή γιατί μόνο αρουραίους τύπου Χρυσής Αυγής μπορεί να θρέψει.

      Διαγραφή
    2. Μακάρι να ήτανε τόσο απλό. Εξάλλου η "κυρίαρχη" τέχνη δεν μπορεί παρά να εκφράζει την κυρίαρχη τάξη.
      Σκέψου όμως πόσο θετική εντύπωση έκανε το βίντεο του κκε για τη Χ.Α. Μακάρι να ήτανε τόσο απλό να ενώνονται παρέες καλλιτεχνών και ερασιτεχνών αλλά η σήψη είναι παντού.
      Όχι πως μερικά κλιπάκια από την άλλη θα φέρουνε αλλαγές τεράστιες αλλά είναι φθηνή παραγωγή και άμεση διακίνηση ιδεών. Πιο άμεσα δε γίνεται. Κίνσηση να υπάρξει και στις παρέες και στις γειτονιές αλλά και στο ίντερνετ γιατί έχει κατακλειστεί από χρυσαύγουλη βρωμιά, σκοταδιστική όπως γράφεις.
      ...βυζάντιο, μαλέξανδρος, προφητείες, ελοχίμ, στρατός, επανάσταση 21, μεταξάς, παπαδόπουλος, καποδίστριας κι ένας σωρός από συνωμοσίες έχουν κατακλείσει το ίντερνετ και το μυαλό...και ξέρεις, ο κόσμος συζητά στη γειτονιά και τη δουλειά "αυτό που είχε χθες η τηλεόραση" δλδ πλέον και το ίντερνετ.

      Από πού να πιάσεις τον γείτονα όταν η θεματολογία που τον κατακλείζει είναι απελπιστικά φασιστική κι όταν πας να του μιλήσεις για μισθό τσούζει και ξινίζει.

      Γι αυτό πιστεύω πως τα άμεσα και μαζικά μέσα πρέπει να τα εκμεταλλευόμαστε στο έπακρο.

      Τσαφ

      Διαγραφή
    3. Προϋπόθεση απαραίτητη βέβαια, είναι και η άριστη κατάρτιση των κομμουνιστών που θα παράξουν και θα προωθήσουν τον εναλλακτικό πολιτισμό, στο άμεσο περιβάλλον τους. Και ιδιαίτερα στον τομέα της φιλοσοφίας.
      Δεύτερη προϋπόθεση, είναι και η σωστή στάση απέναντι στους δέκτες. Μια στάση που να εκπέμπει κύρος και σεβασμό. Όχι φανατική και αλαζονική.
      Η ιδεολογία μας, πρέπει να είναι «ενδοσκελετική», έτσι ώστε να μην τρομάζει, τον έτσι κι αλλιώς προκατειλημμένους και χωρίς ταξική συνείδηση συντρόφους μας, αλλά να τους κερδίζει σιγά σιγά.

      Διαγραφή
  4. http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=733007

    Όπως από δεκαετιών έχουμε υποστηρίξει, τα «κλειστά» αυτοποιητικά κόμματα βιώνουν εναργέστερα τις αμφιλεγόμενες πολιτικές αποφάσεις, που -χάριν πρόσκαιρων ωφελειών στη συγκυρία- είχαν λάβει...το συνεπές εναντίον της Ε.Ε. κόμμα «έδωσε αέρα» στους κατ’ εξοχήν εκπροσώπους του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα να εγκλωβίσουν περισσότερο τη χώρα στην Ευρώπη των μονοπωλίων, της χρηματοοικονομίας και του μονεταρισμού....Έντιμο, διαχρονικά συνεπές, επιλέγει τη θαλπωρή του μοναχικού δρόμου, χωρίς όμως Εργατικό Κίνημα, που δεν μπορεί να ξεπηδήσει από μια διαλυμένη κοινωνία.


    Μητρόπολος, εκπρόσωπος τού ανέντιμου, διαχρονικά ασυνεπούς κόμματος που επέλεξε τη γλυκιά θαλπωρή τής εκπόρνευσης με τους ΑνΕξ και βαυκαλίζεται με την ιδέα ότι η εργατική πρωτοπορία συγκροτείται από τις πόρνες τής διανόησης (Κουβελάκης, Χρύσης, Σωτήρης, Ρούσης και σία) και τής εργατικής αριστοκρατίας.

    ----

    Δοντάκια, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ έβγαλε δοντάκια. Σύντομα θα ξεκινήσει και την εκπαίδευση τουαλέτας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απίστευτα βρόμικο παιχνίδι παίζουν οι τύποι. Θενκς για το παράθεμα, δεν το είχα δει.

      Διαγραφή
  5. Μοναχικο δρομο κανουν αυτοι στις πορειες που ειναι τρεις και ο κουκος

    Εμεις απομωνονωμαστε απο τα αρπαχτικα οχι απο τον λαο

    Τωρα τι τα λεω λες και δεν τα ξερουνε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Προστέθηκαν κάποιες καταληκτικές παρατηρήσεις που εκ των υστέρων μού φάνηκε σημαντικό να υπάρχουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ε τωρα με γαμησες, αντε παλι να τα αλλαζω στο ρεντφλαι, πρωτα η φωτο τωρα αυτο, τριτο χτυπημα δεν θα το αντεξω:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συγνώμη ρε σύντροφε, συμβαίνει επειδή λόγω πίεσης χρόνου γράφω "live" και όχι ολοκληρωμένα πρώτα σε Word.

      Απολογούμαι.

      Διαγραφή
    2. Αχαχαχα, πλακα κανω
      Και γω το κανω αυτο

      Διαγραφή
  8. "Χωρίς μαζική συμμετοχή στην επεξεργασία και την έμπρακτη πάλη για την πραγματοποίηση ενός σχεδίου σοσιαλιστικής οικοδόμησης με ρεαλιστικές προοπτικές να αντιμετωπίσει βασικές βιοτικές ανάγκες, και άρα χωρίς οριστική εγκατάλειψη των κουτοπόνηρα κεκαλυμμένων ονείρων αναστύλωσης του καπιταλισμού με το ένα ή το άλλο πρόσωπο, ο φασισμός στην Ελλάδα θα συνεχίσει να αντλεί, εκλογικά τουλάχιστον, μαζική νομιμότητα."

    Με άλλα λόγια, ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΜΠΕΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΡΟΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ "ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ" ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ ΚΑΙ ΣΥΖΗΤΗΣΤΕ ΕΜΠΡΑΚΤΑ (ΟΧΙ ΣΕ ΜΠΛΟΓΚ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ) ΓΙΑ ΑΥΤΟ: http://leninreloaded.blogspot.com/2012/11/blog-post_26.html

    Το οποίο έχει δύο σχόλια όλα και όλα, ενδεικτικό του πόσο σοβαρά παίρνει ο Έλλην που αγοράζει Ρούση το απαραίτητο περιεχόμενο μιας "επανάστασης."

    Αλλά εγώ κουράστηκα να μιλάω με ανθρώπους που κοροϊδεύουν τον εαυτό τους και τους άλλους, έχω μνημόνιο σε στέρεο πλέον, και δεν έχω καμία όρεξη να δαπανώ χρόνο με καραγκιόζηδες και καραγκιοζιλίκια.

    Αυτά προς κάθε είδους "ναι μεν αλλά"δες και "και μεις σοσιαλισμό θέλουμε αλλά στο καπιταλιστικό του." Σας βαρεθήκαμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Καλησπέρα!
    Αυτό που παρατηρώ (και βγαίνει και από τη συζήτηση για τον φασισμό) είναι ότι όντως όπως γράφεις ο ελληνικός καπιταλισμός είναι σχετικά καθυστερημένος. Αυτό συνεπάγεται ότι ακόμα και οι πιο ακραιφνείς υποστηρικτές του (βλ. Τζήμερος) δεν έχουν απαλλαγεί από τα εθνικιστικά, συντηρητικά τους ένστικτα.
    Την ίδια στιγμή, η "αριστερή" "δημοκρατική" διανόηση προσπέρασε την νεωτερικότητα σαν να μην υπήρχε, και το έριξε στον μεταμοντερνισμό. Εξ'ου και η αδυναμία των σύγχρονων διανοούμενων να εξηγήσουν και να αναλύσουν το φασιστικό φαινόμενο με τους όρους με τους οποίους έχουν μάθει να το κάνουν. Από εκεί προκύπτει και η αδυναμία τους να δουν τον φασισμό ενταγμένο στην ταξική πάλη και μιλούν είτε για συνάντηση των άκρων, είτε για αφηρημένη σύγκρουση με τον φασισμό.
    Υπάρχει και ένα μέρος της διανόησης (εκεί θα τοποθετούσα τον Ρούση) το οποίο υπερτίμησε την δυνατότητα του καπιταλισμού να αναπαράγεται αστικοδημοκρατικά, και αντιμετώπισε με αμηχανία την άνοδο του φασισμού.

    Πάντως πρέπει να δούμε τις προϋποθέσεις της ανάπτυξης του φασισμού, και αυτό είναι το σημαντικότερο. Δεν τον δημιούργησε η ΧΑ τον φασισμό, έτοιμο τον βρήκε και του έδωσε ποσοστό και (εν μέρει) σταθερό περιεχόμενο και έκφραση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Δεν τον δημιούργησε η ΧΑ τον φασισμό, έτοιμο τον βρήκε και του έδωσε ποσοστό και (εν μέρει) σταθερό περιεχόμενο και έκφραση."

      Για αυτό και λέω: "Χωρίς μαζική συμμετοχή στην επεξεργασία και την έμπρακτη πάλη για την πραγματοποίηση ενός σχεδίου σοσιαλιστικής οικοδόμησης με ρεαλιστικές προοπτικές να αντιμετωπίσει βασικές βιοτικές ανάγκες, και άρα χωρίς οριστική εγκατάλειψη των κουτοπόνηρα κεκαλυμμένων ονείρων αναστύλωσης του καπιταλισμού με το ένα ή το άλλο πρόσωπο, ο φασισμός στην Ελλάδα θα συνεχίσει να αντλεί, εκλογικά τουλάχιστον, μαζική νομιμότητα."

      Δεν δημιούργησε η κρίση τον φασισμό στην Ελλάδα. Η κρίση έδωσε πολιτική αποκρυστάλλωση σε φασιστικές τάσεις που έμειναν ολοκληρωτικά ανέπαφες, αν δεν ενισχύθηκαν κιόλας από τα "καλά χρόνια", τα χρόνια της "ευμάρειας", που η συντριπτική πλειοψηφία θέλει πίσω.

      Εγώ δεν τα θέλω πίσω, για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Ήταν άχρηστα χρόνια, χρόνια παραγεμισμένων κοιλιών και άδειων μυαλών.

      Διαγραφή
    2. ...Και για όποιον προσπάθησε να κρατήσει μια στάση στοιχειώδους προσωπικής έστω αντίστασης (και είχε ταυτόχρονα προλεταριακή καταγωγή και προλεταριακό κοινωνικό status στη συνέχεια της ζωής του), ήταν και χρόνια που πέρασαν χωρίς να γευτεί αυτήν έστω την προσωρινή ευμάρεια. Άγχος για το αν θα έχει δουλειά αύριο, καθόλου περίσσεμα για αποταμίευση (η οικογένεια πολλαπλασιάζει τις ανάγκες) κλπ κλπ. Για ανθρώπους όπως αυτός, δεν ήταν μόνο άχρηστα χρόνια, χρόνια παραγεμισμένων κοιλιών και άδειων μυαλών -ναι, σίγουρα ήταν και τέτοια. Ήταν όμως και χρόνια μαζικής πολιτικής διαφθοράς σε συνειδησιακό επίπεδο που έφτανε ως το μεδούλι των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων.
      Χρόνια που το ρουσφέτι και το επαγγελματικό βόλεμα έγιναν ο κανόνας της και της εκλογικής συμπεριφοράς κάτω από την επίφαση μιας "προοδευτικότητας" και μιας "σοσιαλιστικότητας" που εξιλέωνε και εν πολλοίς δικαιολογούσε τον εκμαυλισμό.
      Τί μας παραξενεύει; Τί το φυσιολογικότερο από το να "γρυσαυγίσει" ένα τμήμα αυτών των εκμαυλισμένων, των ρουσφετοβολεμένων, των κοιλοπαραγεμισμένων και ταυτόχρονα αδιάφορων για την κοινή προκοπή; Των αναλληλέγγυων, των ευπαραμύθιαστων και ταυτόχρονα -απαραίτητη προυπόθεση για όλες τις προηγούμενες κατηγορίες ατόμων- ανεγκέφαλων;
      Προσωπικά, περιμένω ποσοστά έως και 25 με 30% για την Χ.Α. και δεν βάζω τον πήχυ ψηλότερα γιατί οι περισσότεροι από τους προαναφερθέντες έχουν ανεπτυγμένο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της "πατάω επί πτωμάτων" επιβίωσης και καταλαβαίνουν πως ούτε κι οι ίδιοι θα τηγλυτώσουν από μια υπέρμετρη άνοδο αυτού του μαφιοζοναζιστικού μορφώματος. Σε αυτή τη φάση, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ τους ταιριάζουν καλλίτερα.
      (Χωρίς φυσικά να θεωρώ πως οι υποστηρικτές των δύο προαναφερθέντων κομμάτων είναι όλοι τέτοιοι)

      Διαγραφή
    3. Υπερβάλλεις, νομίζω.

      Όλο αυτό το τμήμα "των εκμαυλισμένων, των ρουσφετοβολεμένων, των κοιλοπαραγεμισμένων και ταυτόχρονα αδιάφορων για την κοινή προκοπή, των αναλληλέγγυων, των ευπαραμύθιαστων", το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να γύρίσουν πίσω στο χρόνο, στο 2000, στο 2004 , στο 2009, ανάλογα με το πότε ήταν καλύτερα για τον καθένα τους.

      Ένα come back που τους υπόσχεται το νέο ΠΑΣΟΚ, με τον εμπριμέ ήλιο.

      Όλοι αυτοί που ανέφερες δεν είναι ανεγκέφαλοι, είναι "άνθρωποι της πιάτσας" και ξέρουν πολύ το συμφέρον τους. Οι 'άνθρωποι της πιάτσας" δεν είναι ιδεοληπτικοί, ούτε ψαρώνουν με τις ψευτομαγκιές, τους τσαμπουκάδες, το Χιτλερ, το Μεταξά και το πουλί της Χούντας.

      Είναι άνθρωποί "πρακτικοί"...

      Οπότε τα ποσοστά που αναφέρεις για ΧΑ είναι, κατά τη γνώμη μου, επί του παρόντος, εντελώς εκτός πραγματικότητας.


      Μάνος

      Διαγραφή
    4. Συμφωνώ πως είναι "πρακτικοί" άνθρωποι οι οποίοι -όπως ανέφερα και στο σχόλιό μου-έχουν ανεπτυγμένο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της "πατάω επί πτωμάτων" επιβίωσης, γι αυτό και είπα πως μόνο ένα τμήμα τους θα καταλήξει (το περισσότερο ανεγκέφολο και περισσότερο σαδίζον) να χρυσαυγίσει. Όλους αυτούς, τους κατά καιρούς ενδόσαντες στη φενάκη της αέναης καπιταλ-ευμάρειας και στους μηχανισμούς του σοσιαλ-βολέματος,τους υπολογίζω (διόλου αυθαίρετα) στα 2/3 του συνόλου, δηλ. γύρω στο 60 με 70%. Επιμένω λοιπόν, στο δυστυχές να "περιμένω ποσοστά έως και 25 με 30% για την Χ.Α" συμφωνώντας μαζί σου πως οι περισσότεροι "το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να γύρίσουν πίσω στο χρόνο, στο 2000, στο 2004, στο 2009, ανάλογα με το πότε ήταν καλύτερα για τον καθένα τους". Πώς γίνεται να επιμένω συμφωνώντας ταυτόχρονα: απ το 65% βγάλε το 25%, έχεις ένα 40% που είναι όπως το πες "άνθρωποι της πιάτσας και ξέρουν πολύ καλά το συμφέρον τους". πρόσθεσε και ένα 15% απ το 25% (των έως το πλήρωμα του χρόνου χρυσαυγισμένων). Ιδού ένα καταπληκτικό 55% -η απόλυτη πλειοψηφία επί του συνόλου των Ελλήνων, που είναι όπως ακριβώς ισχυρίστηκες!

      Υ.Γ. Τεσπα, τι την θέλουμε την αριθμολαγνεία... Τη μαζικοποίηση του εργατικού κινήματος σε ταξική βάση θέλουμε κυρίως και πρώτιστα. Και έναν συλλογικό φορέα αταλάντευτα μπροστάρη και βαστάζο ταυτόχρονα, αυτού του κινήματος. Και αυτό το δεύτερο μάλλον τό έχουμε...

      Διαγραφή
    5. Διόρθωση,
      Αντί: πρόσθεσε και ένα 15% απ το 25% (των έως το πλήρωμα του χρόνου χρυσαυγισμένων).
      Σωστό: πρόσθεσε και ένα 15% απ το 25% (των έως το πλήρωμα του χρόνου χρυσαυγισμένων) που νομίζουν -ανεγκέφαλοι γαρ- πως μέσω αυτού του μορφώματος θα το επιτύχουν.

      Διαγραφή
  10. Θεωρώ τον εαυτό μου ως μικροαστό κομμουνιστή. Ως τώρα σε θεωρούσα ως ένα φαφλατά κολλημένο κομμουνιστή. Δυστυχώς όμως σήμερα θα πρέπει να ομολογήσω ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο εύστοχο κείμενο. Μπράβο σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  11. καλησπέρα...κάτι σχετικό μέ τό θέμα σας

    Ἡ Χρυσή Αὐγή ὡς χορηγός τοῦ Corpus Christi καί τό ὕπουλο πατρονάρισμά της ἀπό τά ἰδιωτικά Μ.Μ.Ε.

    ἀξίζει νά τονισθῇ ἡ ὑποκριτική στάση τοῦ ΠΑΣΟΚ τίς τελευταῖες ἡμέρες καί οἱ κορῶνες περί ἀντισυνταγματικότητας τῆς ΧΑ. Πρόκειται γιά ἄλλη μιά παράσταση, ρεσιτάλ ὑποκριτικῆς τέχνης ἀπό τόν Ἴντι Ἀμίν Νταντά τῆς ἑλλαδικῆς πολιτικῆς σκηνῆς Εὐάγγελο Βενιζέλο. Ἀπό τόν παραπάνω σύνδεσμο ἀντιγράφω:

    ...Ἡ κατάρα τῆς σύγχρονης ἀνθωπότητος, ὁ μικροαστός, πολιτικὰ ὅτι χειρότερο, ἀποτελεῖ τὴν δεξαμενὴ ἀπὸ ὅπου ἀντλεῖ ἡ Χρυσὴ Αὐγὴ ψηφοφόρους καὶ κοινωνικὴ ὑποστήριξη. Οἱ ὑποκριτὲς τῆς ἐξουσίας, πού προτείνουν τὴν κήρυξη τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ὡς παράνομης, γνωρίζουν πολὺ καλὰ ὅτι ὅπως δὲν μπορεῖς νὰ ἐπιτύχεις τήν αὐτόματη ἄνοδο τοῦ μορφωτικοῦ ἐπιπέδου ἑνός λαοῦ διά νόμου , ἔτσι καὶ τὰ πολιτικὰ - κοινωνικὰ φαινόμενα δὲν ἀντιμετωπίζονται μὲ νομικὲς διαδικασίες καὶ ἐντάλματα, τὰ ὁποῖα μόνο νὰ ἐκφράσουν μποροῦν τὶς κοινωνικὲς ζυμώσεις, ἀλλὰ ὄχι νὰ τὶς καθορίσουν. Ἕνα περιβάλλον παρανομίας ποτὲ δὲν τιθάσσευσε τὶς ὅποιες «ἀντιδράσεις» κατὰ τοῦ συστήματος, ἴσα ἴσα τότε εἶναι πού αὐτὲς γιγαντώνονται. Τὰ παράνομα τυπογραφεῖα ἔπαιρναν φωτιὰ σὲ ἀνάλογες καταστάσεις τοῦ παρελθόντος. Ἐπὶ πλέον ἡ παραμονὴ τοῦ ὑποτιθέμενου ἐχθροῦ σὲ καθεστὼς νομιμότητος διευκολύνει ἀφάνταστα τὸ σύστημα στὸν ἔλεγχό του, ἀλλὰ κυρίως στὴν ἐνσωμάτωσή του.

    Τότε γιατί αὐτή ἡ πρόταση;Μά γιατί κάτι πρέπει νά ποῦν...Ἡ ὅλο καὶ συχνότερη εἰσήγηση ἀπὸ τοὺς στυλοβάτες τοῦ τριτοκοσμικοῦ μας κράτους τέτοιων ἀτελέσφορων μέτρων, ἀνακατεμένων μέ συνθηματολογία περί «πολυπολιτισμικότητος», ἀποδεικνύει περίτρανα τὴν ἄρνησή τους νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸ φαινόμενο Χρυσή Αὐγή στὴν ρίζα του, διότι κάτι τέτοιο θὰ ἐσήμαινε τὴν ἀμφισβήτηση καὶ τοῦ δικοῦ τους ρόλου. Πέραν τοῦ ὅτι θὰ ἐστεροῦντο καὶ τῶν πολύτιμων ὑπηρεσιῶν της....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Εξαιρετικό κείμενο, ενδιαφέρουσες οι παραπομπές των σχολίων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή


  13. «Τα βουλευτιλίκια δεν τα γουστάρουμε, δεν τα θέλουμε καθόλου. Εκμεταλλευόμαστε βεβαίως ορισμένα προνόμια αυτής της ιδιότητας, έχουμε πάρει και την οπλοφορία πλέον με άδεια (σ.σ.: δηλαδή πριν την είχαν χωρίς άδεια;), δεν έχει αυτόφωρο αν γίνει κανένα επεισόδιο και είμαστε λίγο πιο άνετοι στις κινήσεις μας.»

    ~Ηλίας Κασιδιάρης, εκπρόσωπος Τύπου Χρυσής Αυγής, Χανιά Κρήτης 25/11/2012

    «Είμαστε κόμμα αντικοινοβουλευτικό. Μπαίνουμε στη Βουλή για να μας εφοδιάσει το οπλοστάσιο της Δημοκρατίας με τα δικά του όπλα. Αν η Δημοκρατία είναι τόσο ηλίθια που γι' αυτή τη δουλειά να μας δώσει κάρτες δωρεάν μετακίνη­σης και μισθούς, δικό της πρόβλη­μα. Αν πετύχουμε να εκλεγούν στα διάφορα κοινοβούλια εξήντα ως εβδομήντα υποκινητές και οργα­νωτές από το κόμμα μας, θα πλη­ρώνει για την αγωνιστική μας ορ­γάνωση η ίδια η πολιτεία. [...] Αν δεν πετύχουμε να έχουν ασυλία οι πιο επικίν­δυνοι άνδρες μας, αργά ή γρήγο­ρα θα βρεθούν όλοι πίσω απ' τα σίδερα.»

    ~Γιόζεφ Γκέμπελς, μετέπειτα υπουργός Προπαγάνδας του Χίτλερ, Βερολίνο 30/4/1028

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. σ' εὐχαριστῶ spiral...

    καί αὐτός ἐδῶ ὁ σύνδεσμος ἔχει πολύ ἐνδιαφέρον

    Ἀπαγόρευση ΧΑ: Νῦν ἀπολύεις τόν δοῦλον σου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Anatoli Wassiljewitsch Lunatscharski5 Δεκεμβρίου 2012 - 5:41 μ.μ.

    Κύριοι σχολιαστές, γιατί εκπλήσσεστε από το κείμενο; Κατά τη γνώμη μου δεν είναι τίποτα παραπάνω από το αποτέλεσμα της χρήσης επιστημονικών εργαλείων ανάλυσης από ένα λαμπρό μυαλό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. @Μπαμπουϊνος με πληκτρολόγιο: Δεν δημοσιεύονται ανώνυμα και προσβλητικά σχόλια μπαμπουϊνων με πληκτρολόγια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. http://aneforiwn.blogspot.com/2012/12/1602012-disdaimona-lenin-reloaded.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή