Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Κοκτέιλ Μολότωφ #270

Με κάποια μελαγχολία διαπιστώνει κανείς ότι αν στην δεκαετία του 1930 ελάχιστοι ήξεραν ποιος είναι ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, ωστόσο σήμερα είναι πολλοί αυτοί που ξέρουν ποιος είναι ο Σλαβόι Ζίζεκ. Ανάμεσα στην άγνοια του σημαντικού και τη γνώση του ασήμαντου, η πρώτη έχει τουλάχιστον την παρηγοριά ότι αυτό που δεν κατανοήθηκε στην ώρα του θα λάμψει με την ευκρίνεια που εξ αρχής είχε αργότερα, όταν οι συνθήκες ξαναγίνουν ευνοϊκές για τη σκέψη σε συλλογικό επίπεδο. Η δεύτερη, αντίθετα --η τωρινή μας κατάσταση, δηλαδή-- έχει να προσμετρήσει στην οδύνη για την έλλειψη επίγνωσης του παρόντος και την αναμονή της χλεύης του μέλλοντος, όταν το βλέμμα του διαπιστώσει πως καμιά τραγικά αγνοημένη ατομική μορφή δεν θα μπορεί να συλλέξει απ' τα συντρίμμια μας, πως κανείς ξεχασμένος συγγραφέας δεν φρόντισε, σε πείσμα της δικής μας εξάρτησης απ' την αυταπάτη, να καταγράψει την αλήθεια του καιρού μας. Μια τέτοια αναξιότητα είναι προνόμιο λίγων εποχών, και η ιστορία των ιδεών απομακρύνει το βλέμμα της απ' αυτές μ' ένα μείγμα υποκριτικής διακριτικότητας και οίκτου.

1 σχόλιο:

  1. http://redflyplanet.blogspot.com/2012/12/blog-post_766.html

    Ο Ζιντ είχε προσεγγισθεί από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ (--- η επιλογή τού προσώπου του έγινε με βάση το συγκεκριμένο βιβλίο) να κάνει αντισοβιετική προπαγάνδα στην μεταπολεμική Γερμανία την περίοδο τού «αποκλεισμού» τού Βερολίνου και τής ψύχρανσης των σχέσεων Γαλλίας-ΕΣΣΔ. Αξίζει να ερευνηθεί ο ρόλος του, όπως και η ανάσυρση από τον Ρούση τού συγκεκριμένου πονήματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή