Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Καληνύχτα και όνειρα γλυκά, κύριε Ρούση...

Ταυτόχρονα όμως με αυτήν τη στάση τέθηκε και το θέμα της γενικότερης αντιμετώπισης εκ μέρους της ηγεσίας του ΚΚΕ του Συντάγματος και των αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Σχετικά με αυτό το ζήτημα θυμίζω τη στάση των κλασικών του μαρξισμού και του Λένιν που στόχευαν στην αγωνιστική υπεράσπιση των κεκτημένων δικαιωμάτων και ελευθεριών, στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, όχι επειδή διακατέχονταν από κάποια θεσμολαγνεία, αλλά διότι θεωρούσαν ότι αυτά διευκολύνουν τους απώτερους σκοπούς τους, στόχευαν όχι στην παγίωση τους, αλλά στην αξιοποίησή τους για την υπέρβασή τους. Μια διαλεκτική υπέρβαση τους που αποτελεί ποιοτικό άλμα και ρήξη αλλά και ταυτόχρονα ουσιαστικοποιημένη συνέχεια των όποιων κατακτήσεων και όχι διαγραφή τους.

Ας θυμηθούμε λοιπόν ότι ο Μαρξ, το 1850 ώριμος πια κομμουνιστής, επιτρέπει στον Herman Becker, να δημοσιεύσει νεανικά του κείμενα που αφορούσαν στην υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Έτσι και με αυτόν τον τρόπο αποδεικνύει ότι κάθε άλλο παρά απαρνείται την αναγκαιότητα αυτού του αγώνα, αλλά αντίθετα τον εντάσσει διαλεκτικά στον αγώνα για τον κομμουνισμό.

Εξάλλου και οι μάχες του Μαρξ κατά τη διάρκεια όλης της ζωής του για τις δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα, είναι ενδεικτικές του ότι κάθε άλλο παρά τα υποτιμούσε. Θυμίζω, πέρα από τη σημασία που απέδιδε στα νεανικά του άρθρα στην ελευθερία του τύπου, πέρα του ότι η «Νέα Εφημερίδα του Ρήνου» που εξέδιδε το 1848-1849, είχε ως υπότιτλο «όργανο της Δημοκρατίας», τη στάση του τη δεκαετία του 1850 υπέρ των χαρτιστών, τα δεκάδες αντιβοναπαρτικά άρθρα του κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Αυτοκρατορίας, τον αγώνα του κατά του τσαρισμού, και του πρωσιανισμού , τη στάση του κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου Βορείων–Νοτιών στην Αμερική, τη θέση του περί του βαθύτατα δημοκρατικού χαρακτήρα της Παρισινής Κομμούνας.... [...] είναι τόσο δύσκολο να κατανοήσει η ηγεσία του ΚΚΕ την αναγκαιότητα υπεράσπισης και του παραμικρού ακόμη αστικοδημοκρατικού κεκτημένου; τόσο δύσκολο;
Γιώργος Ρούσης, 'Ισκρα

----

"Ας θυμηθούμε λοιπόν ότι ο Μαρξ, το 1850 ώριμος πια κομμουνιστής, επιτρέπει στον Herman Becker, να δημοσιεύσει νεανικά του κείμενα που αφορούσαν στην υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών."

* O Καρλ Μαρξ γεννήθηκε το 1818. Το 1850 ήταν 32 χρονών. Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο το έγραψε δύο χρόνια νωρίτερα, το 1848. Το άρθρο του "Για την ελευθερία του Τύπου" γράφτηκε για την Rheinische Zeitung το 1842, όταν ήταν 24 χρονών. Αυτή ήταν η χρονιά στην οποία άρχισε να γράφει για την εφημερίδα. Δεν συνηθίζεται γραπτά ανθρώπων 24 ετών να αναφέρονται ως "νεανικά κείμενα" από την σκοπιά των 32 ετών τους. Το 1843, ένα χρόνο μετά το "νεανικό κείμενό του", ο Μαρξ είχε γράψει την Κριτική της φιλοσοφίας του δικαίου και το Για το εβραϊκό ζήτημα. Η Γερμανική ιδεολογία γράφτηκε μόλις 4 χρόνια μετά το "νεανικό κείμενο."

* Ο Μπέκερ (Becker) δεν δημοσίευσε ποτέ το "Για την ελευθερία του Τύπου" ολόκληρο. Ούτε και υλοποιήθηκε το σχέδιο συμπερίληψης των κειμένων της Rheinische Zeitung στην έκδοση του Becker:
In the early 1850s Marx included this article in his collected works then being prepared for publication by Hermann Becker. However only the beginning of the article was included in the first issue. The major part of the text which had been published in the Rheinische Zeitung No. 139 was left unprinted. The end of the article was intended for the following issue, which was never published. A copy of the Rheinische Zeitung which Marx sent from London to Becker in Cologne in February 1851 with the author's notes on the text of articles (mostly in the form of abbreviations) intended for the edition Becker was preparing has recently been found in the archives of Cologne University library. This copy of the newspaper proves that Marx thought of publishing--partly in an abridged form-- many of his articles written for the Rheinische Zeitung. However, his plan was not realised. Marginal notes show that the articles "Communal Reform and the Kölnische Zeitung" and "A Correspondent of the Kölnische Zeitung vs, the Rheinische Zeitung" belong to Marx. These articles have never been published in any collection of Marx's works. Πηγή
"πέρα από τη σημασία που απέδιδε στα νεανικά του άρθρα στην ελευθερία του τύπου, πέρα του ότι η «Νέα Εφημερίδα του Ρήνου» που εξέδιδε το 1848-1849, είχε ως υπότιτλο «όργανο της Δημοκρατίας»"
Όπως και να έχει, η παρουσία της λογοκρισίας είναι δεδομένη, όπως παραδέχεται ο Claudio Cesa αλλού:
Το 1847, ο Μπρούνο Μπάουερ έγραψε ένα τρίτομο έργο σχετικά με τις "αντιπαλότητες ανάμεσα σε κόμματα στην Γερμανία ανάμεσα στο 1842 και το 1846." Στο κεφάλαιο που αφιερώνεται στην Rheinische Zeitung, διασκεδάζει δείχνοντας πώς σε όλο το 1842, όταν η εφημερίδα είχε διευθυντές πρώτα τον Moses Hess και μετά τον Καρλ Μαρξ, δεν χανόταν ευκαιρία να εκφραστεί η πίστη στις καλές προθέσεις της πρωσικής κυβέρνησης. Ο Μπάουερ απεκάλυπτε μόνο την μισή αλήθεια: γνωρίζουμε, και ο ίδιος δεν μπορεί να αγνοούσε το γεγονός, ότι οι εκδότες της εφημερίδας διεξήγαγαν μια εξαντλητική μάχη ενάντια τόσο στην λογοκρισία όσο και στην απειλή καταστολής· οι εκφράσεις πίστης στην κυβέρνηση είχαν τον στόχο να εξισορροπούν δυσάρεστες απόψεις ή κριτικές, και το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τα περισσότερα από τα πολιτικά άρθρα του καιρού, τουλάχιστον για αυτά που τυπώθηκαν μέσα στα σύνορα της γεμανικής συνομοσπονδίας. 
[...] Ο Μαρξ, αντιθέτως, μοιάζει να αντλεί μια εντελώς διαφορετική ισορροπία απ’ αυτή την δημοσιογραφική εμπειρία. “Είναι κρίμα”, γράφει στον Ruge, “να πρέπει κανείς να υιοθετήσει μια δουλοπρεπή συμπεριφορά, ακόμα κι αν το κάνει για χάρη της ελευθερίας, πολεμώντας με πινέζες αντί για ρόπαλα στο χέρι.” Η εφαρμογή της αυτολογοκρισίας είναι οπωσδήποτε επίπονο καθήκον: αναγκάζεται κανείς ναπροσαρμόσει, να λυγίσει, να συστρέψει τον εαυτό του, να λοξεύσει τις λέξεις του.” Domenico Losurdo, Ο Χέγκελ και η ελευθερία των σύγχρονων 
"Σχετικά με αυτό το ζήτημα θυμίζω τη στάση των κλασικών του μαρξισμού και του Λένιν που στόχευαν στην αγωνιστική υπεράσπιση των κεκτημένων δικαιωμάτων και ελευθεριών, στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας [...] Εξάλλου και οι μάχες του Μαρξ κατά τη διάρκεια όλης της ζωής του για τις δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα, είναι ενδεικτικές του ότι κάθε άλλο παρά τα υποτιμούσε. Θυμίζω [...] τη θέση του περί του βαθύτατα δημοκρατικού χαρακτήρα της Παρισινής Κομμούνας...."
Μόνο οι εργάτες παρέμειναν πιστοί στην Κομμούνα ως το τέλος. Οι δημοκράτες αστοί και οι μικροαστοί διαχώρισαν γρήγορα τη θέση τους: οι πρώτοι φοβήθηκαν τον επαναστατικό-σοσιαλιστικό, προλεταριακό χαρακτήρα του κινήματος· οι δεύτεροι αποσχίσθηκαν όταν κατάλαβαν ότι ήταν καταδικασμένο σε αναπόφευκτη ήττα. Μόνο οι γάλλοι προλετάριοι στήριξαν την δική τους κυβέρνηση άφοβα και άκοπα, μόνο αυτοί πολέμησαν για αυτή και πέθαναν για αυτή -- δηλαδή, για τον στόχο της χειραφέτησης της εργατικής τάξης, για ένα καλύτερο μέλλον για όλους τους ανθρώπους του μόχθου. V.I. Lenin, "Στη μνήμη της Κομμούνας"
Απ' αυτή την άποψη ιδιαίτερα αξιοσημείωτο είναι το μέτρο της Κομμούνας, που το υπογραμμίζει ο Μαρξ: η κατάργηση κάθε επιχορήγησης για έξοδα παραστάσεως, κάθε χρηματικού προνο­μίου στους δημόσιους υπαλλήλους, η ελάττωση της πληρωμής όλων των λειτουργών του κράτους ως το επίπεδο του «μισθού του εργάτη». Σ' αυτό ίσα - ίσα εκφράζεται με τον πιο χτυπητό τρόπο η στροφή από την αστική δημοκρατία στην προλεταριακή δημοκρατία, από τη δημοκρατία των καταπιεστών στη δημοκρατία των καταπιεζόμενων τάξεων, από το κράτος σαν «ιδιαίτερη δύναμη» καταπίεσης μιας ορισμένης τάξης στην κατάπνιξη των καταπιε­στών με τη γενική δύναμη της πλειοψηφίας του λαού, των εργα­τών και αγροτών. Και σ' αυτό ακριβώς το εξαιρετικά σαφές, στο ζήτημα του κράτους ίσως το σπουδαιότερο σημείο ξεχάστηκαν πιο πολύ τα διδάγματα του Μαρξ. [...] Η πλέρια αίρετοτητα, η ανακλητότητα σ' οποιαδήποτε στιγμή όλων χωρίς εξαίρεση των δημόσιων λειτουργών, η ελάττωση του μισθού τους στο συνηθισμένο «μισθό του εργάτη», αυτά τα απλά και «αυτονόητα» δημοκρατικά μέτρα, που συνδυάζουν πέ­ρα για πέρα τα συμφέροντα των εργατών και της πλειοψηφίας των αγροτών, αποτελούν ταυτόχρονα το γεφυράκι, που οδηγεί από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Τα μέτρα αυτά αφορούν τον κρατικό, καθαρά - πολιτικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, αποχτούν όμως φυσικά όλο το νόημα και τη σημασία τους μόνο σε συνδυασμό με την πραγματοποιούμενη ή προετοιμαζόμενη «απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών», δηλαδή με το πέρασμα της κεφαλαιοκρατικής ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής σε κοινωνική ιδιοκτησία.[...] Ξανά και ξανά πρέπει να πούμε: τα διδάγματα του Μαρξ, που βασίζονται στη μελέτη της Κομμούνας, ξεχάστηκαν τόσο, που για το σημερινό «σοσιαλδημοκράτη» (διάβαζε: το σημερινό προδότη του σοσιαλισμού) είναι κυριολεχτικά ακατανόητη άλλη κριτική του κοινοβουλευτισμού εκτός από την αναρχική ή την αντιδραστική. Η διέξοδος από τον κοινοβουλευτισμό δε βρίσκεται φυσικά στην κατάργηση των αντιπροσωπευτικών θεσμών και της αιρετότητας, αλλά στη μετατροπή, των αντιπροσωπευτικών θεσμών από λογοκοπεία σε «εργαζόμενα» σώματα. «Η Κομμούνα δεν επρό­κειτο να είναι κοινοβουλευτικό, αλλά εργαζόμενο σώμα, εκτελεστικό και νομοθετικό ταυτόχρονα». «Όχι κοινοβουλευτικό, αλλά εργαζόμενο σώμα», αυτά τα λόγια ταιριάζουν απόλυτα για τους σημερινούς κοινοβουλευτικούς άνδρες και τα κοινοβουλετικά «χαϊδεμένα σκυλάκια» της σοσιαλ­δημοκρατίας. [...] Τον πουλημένο και σαπισμένο κοινοβουλευτισμό της αστικής κοινωνίας η Κομμούνα τον αντικατασταίνει με θεσμούς, όπου η ελευθερία της γνώμης και της συζήτησης δεν εκφυλίζεται σε απάτη, γιατί οι βουλευτές είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται οι ίδιοι, οι ίδιοι να εφαρμόζουν τους νόμους τους, οι ίδιοι να ελέγχουν τ' αποτελέσματα της εφαρμογής τους, οι ίδιοι να φέρνουν άμεσα την ευθύνη απέναντι στους εκλογείς τους. [...] Χωρίς αντιπροσωπευτικούς θεσμούς δεν μπορούμε να φανταστούμε τη δημοκρα­τία, ακόμα και την προλεταριακή δημοκρατία, χωρίς τον κοινοβουλευτισμό μπορούμε και οφείλουμε να την φανταστούμε, αν η κριτική της αστικής κοινωνίας δεν είναι για μας κούφια λόγια, αν η προσπάθεια ν' ανατρέψουμε την κυριαρχία της αστικής τά­ξης είναι σοβαρή και ειλικρινής μας προσπάθεια, κι όχι «εκλογική» φρασεολογία για το ψάρεμα των ψήφων των εργατών [...] V.I. Lenin, Κράτος και επανάσταση 
Η γνώμη μας είναι ότι πρέπει το κοινοβούλιο θα πρέπει να διαμορφώνεται με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο. Ποιος είναι αυτός; Κάθε παραγωγικός χώρος να εκλέγει το λαϊκό του βουλευτή απ' το χώρο. Και να ανακαλείται εάν κόψει λάσπη στο πλάι. Να δουλεύει μέχρι το μεσημέρι ο βουλευτής και το απόγευμα να ασκεί το βουλευτικό του έργο, εκτός εάν είναι σε μια πολύ κεντρική θέση. Να εκλέγεται απ' τις οργανώσεις συνταξιούχων, απ' τους παραγωγικούς συνεταιρισμούς, απ' τους φοιτητές, διότι αυτό το γενικό εκλογικό δικαίωμα όπως είναι η εκλογή γίνεται με βάση κουμπαριές, τη γνωριμία στην τηλεόραση, και δεν... [διακόπτεται από ακατάληπτη παρέμβαση ακροατή, συνεχίζει εντονότερα] Θα το προτείνουμε στο λαό. Αν δεν του αρέσει του λαού θα το δούμε. [Άλλη παρέμβαση ακροατή: "...Δεν θα έχουμε εκλογές..."] Πώς δεν θα έχουμε. Βεβαίως. Αλλά θα γίνεται από κάτω προς τα πάνω και ο έλεγχος θα γίνεται όχι μόνο απ' τα πάνω... [νέα διακοπή από διάφορους στο ακροατήριο] Βεβαίως. Μίλησα για το λαϊκό βουλευτή. Για το λαϊκό βουλευτή, που παίρνει μισθό, που μέχρι το μεσημέρι δουλεύει... [νέα διακοπή, ένας ακροατής αποχωρεί απ' το στούντιο εκνευρισμένος] Αλέκα Παπαρήγα, ΓΓ ΚΚΕ, Εκπομπή Ν. Χατζηνικολάου, Απρίλιος 2012
Τελευταία, οι σοσιαλδημοκράτες φιλισταίοι ξαναγέμισαν με καθωσπρέπει τρόμο με τις λέξεις: δικτατορία του προλεταριάτου. Πολύ καλά κύριοι, θέλετε να ξέρετε πώς μοιάζει αυτή η δικτατορία; Κοιτάξτε την Παρισινή Κομμούνα. Αυτή ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου. F. Engels, Επίλογος στο Ο εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία του Καρλ Μαρξ, 1891.
"τόσο δύσκολο να κατανοήσει η ηγεσία του ΚΚΕ την αναγκαιότητα υπεράσπισης και του παραμικρού ακόμη αστικοδημοκρατικού κεκτημένου; τόσο δύσκολο;"

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ, ΚΥΡΙΕ ΡΟΥΣΗ...

14 σχόλια:

  1. Μπράβο Αντώνη, έπιασες την ουσία του επιστημονικού σοσιαλισμού. Επιστημονικά και με τεκμήρια.

    Τη μόνη απορία που έχω, είναι ποιο αστικοδημοκρατικό δικαίωμα ζητούσαν στις πλατείες; Το καταφανώς φασιστικό:
    "έξω τα κόμματα, έξω τα συνδικάτα"
    ή το άλλο φασιστικό
    "οι 300 στο Γουδί"

    α.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ένα ακομα εξαιρετικό κείμενο, όπως σχεδόν πάντα, Αντώνη.

    Εγώ έχω και μια ακόμα απορία για τον κ. Ρουση. Αφού κρίνει ότι το ΚΚΕ αποτυγχάνει"να αποκαλύψει τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ ως αριστεράς του συστήματος και όχι σαν δεξιάς του κινήματος" γιατί δεν αφιερώνεικαι λιγη απο την αρθογραφια του ώστε να συμβάλειο ίδιοςστην αποκάλυψη αυτή; απορία ψάλτου, βηξ

    Βασίλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αντί να κάθεται το ΚΚΕ να δέχεται τις "επιθέσεις-εκκλήσεις" για συνεργασία και τις προτροπές να αλλάξει και να κάνει υποχωρήσεις και να προσπαθεί με ανακοινώσεις,τοποθετήσεις στην Βουλή κλπ να δείξει γιατί διαφωνεί με την "αριστερά" στην στρατηγική διαχείρισης της κρίσης,γιατί δεν περνά στην άλλη πλευρά?
    Κάθε μέρα βλέπουμε "αριστερούς" να ρίχνουν δάκρυα για το ΚΚΕ και ότι είναι κρίμα που επιμένει και δεν δέχεται την συνεργασία κλπ.
    Τι εννοώ άλλη πλευρά?
    Ας κάνει έκκληση για συνεργασία το ΚΚΕ με τους άλλους.!
    Να πει: Εμείς κύριοι, θέλουμε σοσιαλισμό και τον θέλουμε τώρα.Δεν υπάρχει πιο ρεαλιστική λύση στα προβλήματα της κοινωνίας. Γιατί λοιπόν δεν συμμορφώνεστε εσείς με την πραγματικότητα?Γιατί καταντήσατε έτσι?Γιατί τάζετε στον λαό έναν ανθρώπινο καπιταλισμό?Γιατί ψεύδεστε?Την στιγμή μου μυρίζει αίμα τριγύρω μας για χάρη του καπιταλισμού?Για χάρη των κερδών?
    η κάτι τέτοιο τέλος πάντων..
    και να απλώσει το χέρι αυτό στους άλλους.
    Πάμε μαζί στις εκλογές,να τις κερδίσουμε και να δώσουμε την εξουσία στον λαό.Δεν είναι δύσκολο!Γιατί δηλαδή να πάμε "μέσω Τρικάλων" αφού μπορούμε να το κάνουμε αμέσως!

    λέω εγώ τώρα..
    Γ.Κ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Να πει: Εμείς κύριοι, θέλουμε σοσιαλισμό και τον θέλουμε τώρα.Δεν υπάρχει πιο ρεαλιστική λύση στα προβλήματα της κοινωνίας. Γιατί λοιπόν δεν συμμορφώνεστε εσείς με την πραγματικότητα?Γιατί καταντήσατε έτσι?Γιατί τάζετε στον λαό έναν ανθρώπινο καπιταλισμό?Γιατί ψεύδεστε?Την στιγμή μου μυρίζει αίμα τριγύρω μας για χάρη του καπιταλισμού?Για χάρη των κερδών?"

      Έχει ήδη απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν διαβάζεις Ίσκρα; Η επιμονή του ΚΚΕ στην λαϊκή εξουσία (ακα δικτατορία του προλεταριάτου) είναι παράλογη. Δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Δεν το επιτρέπουν οι συσχετισμοί, όπως δεν το επέτρεπαν το 1935, το 1941, το 1944, το 1950, το 1973-74, το 1981, και γενικώς ποτέ.

      Το ΚΚΕ είναι καλό για δημοκρατικούς αγώνες, δηλαδή ως βαστάζος της προοδευτικής αστικής τάξης. Πάντοτε όποτε προσέφερε στον τόπο τέτοιος βαστάζος ήτανε. Όταν υπέγραψε το σύμφωνο Σοφούλη, όταν έφτιαχνε το ΕΑΜ, κλπ. Δυστυχώς η σημερινή του ηγεσία έχει δείξει ανίκανη να αντιληφθεί το μεγαλείο του ρόλου του τσάτσου και του κούλη, κι έτσι καταδικάζει το λαό στην ήττα.

      Αυτή είναι η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ σε δεκάδες κείμενα: "Σκύψτε και σκάστε."

      Τι λοιπόν παραπάνω περιμένεις ως απάντηση μέσα από αυτό που προτείνεις;

      Διαγραφή
    2. Δεν έχω τα δικά σου ατσάλινα ομολογουμένως νεύρα για να διαβάζω Ισκρα,πόσο μάλλον να απαντώ σε δικά τους άρθρα όπως έχεις το κουράγιο και κάνεις εσύ.
      Θέλω ακόμα και ο πιο ΣΤΟΚΟΣ σε αυτή την κοινωνία,είτε δηλώνει αριστερός είτε δηλώνει δεξιός, που αναπαράγει απόψεις που ακούγονται σε Ισκρα,Αυγή, πανεπιστήμια, στο ενικός.gr,στο Mega κλπ,περί σταλινισμού ,κωλύματος,ουτοπίας ή ό,τι τελος πάντων,να ακούσει απο τα χείλια των Συριζιάρηδων,των Ανταρσύων ,κάποιων τμημάτων του "Χωρου", ξεκάθαρα, σταράτα πως
      "ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ!!!θέλουμε Μπόμπολα,Λάτση,Unilever,Κόκαλη,Βγενόπουλο,Cosco,Gazprom κλπ ΑΛΛΑ..
      τους θέλουμε χαμογελαστούς..και γλυκούληδες..ναζιάρηδες και ζουζουνιάρηδες.."
      Αυτο θέλω ρε Αντώνη..

      Γ.Κ

      Διαγραφή
    3. Δεν θα το πουν ποτέ αυτό. Αν υποθέσουμε ότι γίνουν κυβέρνηση και το κάνουν, θα το παρουσιάσουν με τρόπο μπερδεγουέι όταν το κάνουν και είκοσι χρόνια μετά θα πουν "δυστυχώς, οι συσχετισμοί δύναμης ήταν αρνητικοί, και ενώ εμείς θέλαμε..." κλπ κλπ.

      Για την υπογραφή του Μάαστριχτ τι έκαναν και τι δηλώνουν;

      Διαγραφή
    4. "Το ΚΚΕ είναι καλό για δημοκρατικούς αγώνες, δηλαδή ως βαστάζος της προοδευτικής αστικής τάξης"

      Γενικώς αυτός που "καθαρίζει" και μετά τον "καθαρίζουν" οι αστικοδημοκρατικές δυνάμεις.

      Τόσο δύσκολο είναι για μερικούς αριστερούς διανοούμενους να μη ξερογλείφονται με τα ψίχουλα? Τόσο "πεινασμένοι", τόσο στερημένοι πιά?

      Διαγραφή
    5. Ακριβώς.

      Λέει ας πούμε ο "προοδευτικός" καθηγητής πανεπιστημίου ή δικηγόρος: Κοίτα, εγώ θέλω να απαλλάξω τη χώρα απ' τη δεξιά. Αλλά επειδή εγώ είμαι πολύτιμος και επειδή δε λέει να κατέβω εγώ σε απεργίες και διαδηλώσεις, δεν πας εσύ οικοδόμε ή μεταλλουργέ να φας το κεφάλι σου, να με ανεβάσεις ηρωϊκά στην εξουσία, και να καλοπερνάω; Κι εγώ να δεις, θα καταγράψω τον θάνατό σου σε χρυσές σελίδες στην ιστορία που θα γραφτεί αργότερα για την ευγενή σου θυσία για τον κώλο μου.

      Τι έξυπνη αυτή η αστική τάξη. Φτου φτου φτου!

      Διαγραφή
    6. Πάντως, εδώ που τα λέμε, αφού στην ώριμη ηλικία των 32 ο Μαρξ αναγνώρισε την σπουδαιότητα των νεανικών του γραπτών των 24, και είπε "χαλάλι που αυτά τα γραπτά γράφτηκαν υπό λογοκρισία και αναγκάστηκα να στραγγαλίζω τη φωνή μου, εγώ κατά βάθος για την αστική δημοκρατία αγωνιζόμουν!", και αφού και η Κομμούνα για την αστική δημοκρατία και τις καρέκλες στο κοινοβούλιο αγωνίστηκε, και αφού και ο Λένιν για αυτήν ξημεροβραδιαζότανε όταν έγραφε το "Κράτος και μια θέση στο κοινοβούλιο και για μένα ρε παιδιά!", ε, ας ακολουθήσουμε τους κλασικούς και εμείς, πόσο οπορτουνισμό πια αυτό το ΚΚΕ.

      Ρε τι έξυπνα παιδιά οι συνάδελφοι, φτου φτου φτου!

      Διαγραφή
    7. Θα είχε ενδιαφέρον να απαντούσε στο άρθρο σου, για να δούμε πως σκέφτεται.
      Μήπως ρε αδερφέ έχει μια εξήγηση, συλλαμβάνει διαφορετικά τα γεγονότα και άδικα τον κατηγορούμε.
      Γιατί είναι πολυ προφανή κάποια πράγματα.

      Διαγραφή
    8. Πολύ καλή και εμπεριστατομένη απάντηση...

      Όπως έλεγε και ο Βλαδίμηρος:

      «Οι διανοούμενοι δίνουν πολύ συχνά θαυμάσιες συμβουλές και καθοδηγητικές υποδείξεις, αποδείχνονται όμως μέχρι γελοίου, μέχρι ανοησίας, μέχρι αίσχους ‘κουλοί’, ανίκανοι να εφαρμόσουν στην ζωή αυτές τις συμβουλές και τις υποδείξεις, να εφαρμόσουν πρακτικό έλεγχο, για να μετατρέπονται τα λόγια σε έργα.»

      (Λένιν Β Ι, “Πως να οργανώσουμε την άμμιλα;”, στα Άπαντα, τόμος 35ος, σελ.202)

      Διαγραφή
  4. Το πιο γελοίο πάντως είναι ότι όλη αυτή η αναλυσάρα για τα αστικοδημοκρατικά κεκτημένα του ρούση γίνεται με αφορμή την κομβική σημασίας ενδοκοινοβουλευτική μάχη μεταξύ νδ-συριζα-ανεξελ για ... τους υπαλλήλους της βουλής.

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις απόλυτο δίκαιο, αλλά θεώρησα ότι αυτό παραήταν γελοίο για να ασχοληθώ...ιδιαίτερα μετά το αλησμόνητο σώου Στρατούλη με υψωμένη γροθιά, απ' το οποίο δεν έχω ακόμα συνέλθει.

      Διαγραφή
  5. Περί της ουσίας, Ο Γιώργος Ρούσης ως φίλιος του ΚΚ διανοούμενος: Οι "διδαχές" του εν λόγω αξονίζονταν γύρω από δύο συναφή μεταξύ τους θεωρητικά προτάγματα:

    α) Ιστορική και λογική τεκμηρίωση της ανικανότητας της εργατικής τάξης να συνιστά το επαναστατικό υποκείμενο. Η σοσιαλδημοκρατική ανάγνωση του Γκράμσι συνηρημένη στην λατρευτική αποδοχή της θέσης του E. Bloch περί ανάγκης αποστασιοποίησης των διανοουμένων από τα εργατικά κινήματα και κόμματα, με ολίγη από λανθάνοντα Rifkin, έτεινε να προεκτείνει την απαξία από την εργατική τάξη στο κόμμα αναζητώντας φως στα μορφωμένα μεσοστρώματα, χύμα και οριζόντια.

    β) Συστηματική περιγραφή του κομμουνισμού ως αφηρημένη σύλληψη, "ελεύθερη δραστηριότητα αυτοσκοπός" και "βασίλειο της ελευθερίας". Το ιδανικό αυτό έμενε καθάριο και ακίνητο σαν το Ον του Παρμενίδη. Δεν επιχειρούσε ποτέ την επίπονη ανάβαση στο συγκεκριμένο. Έτσι η ύπαρξη και μόνο εργασιακού καταμερισμού στη σοβιετική εμπειρία έφτανε να συνιστά ασυμφιλίωτη αντίθεση προς τον κομμουνισμό σύμφωνα με τον κ. Ρούση και όχι αναπόφευκτη ιστορική συνθήκη που ήταν σε θέση μέσω της εξουσίας των σοβιέτ και του κοινωνικού χαρακτήρα της παραγωγής και την τάξη να χειραφετεί και πλήθος δικαιωμάτων να επιδαψιλεύει στον εργαζόμενο κόσμο όπου γης. Έτσι στο όνομα του αφηρημένου ιδανικού, υιοθετούνταν από τον ίδιο διανοούμενο, όλα τα κυρίαρχα και αφόρητα κλισέ περί ΕΣΣΔ, περί καταπίεσης και πτωματολογίας, απαξιώνοντας συλλήβδην την προσφορά του πρώτου ιστορικά σοσιαλιστικού κράτους στην κατανίκηση του φασισμού, στη θεμελίωση των επαναστατικών κατακτήσεων των κατώτερων τάξεων σε όλο τον κόσμο.
    Μα πάνω απ' όλα και σε συνδυασμό με την κατηγορηματική απόρριψη του εργατικού υποκειμένου, το ιδεατό που διατύπωνε ποτέ δεν εισερχόταν στη σφαίρα των δυναμικών αντιθέσεων της κοινωνικής πραγματικότητας, ήταν αδύνατο να προσλάβει
    το δυναμισμό της διάνοιας που μετασχηματίζει γιατί το υλικό μέσο του μετασχηματισμού, η ταξική πάλη είχε εκούσια φονευθεί από τον διανοούμενο. Πολιτικά, η αφηρημένη εξιδανίκευση έπαιζε τον αντίθετο από το διακηρυγμένο ρόλο: Εξόριζε το σοσιαλισμό, την επανάσταση, τον κομμουνισμό και την άμεση στρατηγική τους στο θερμοκήπιο των εγκεφαλικών ιδεών όπου θα έμεναν απρόσβλητες από τα μικρόβια της πραγματικότητας. Στο εκάστοτε "τώρα" και "δια ταύτα" προκρινόταν το αμετάβλητο των κεκτημένων που προάσπιζε μια ενωμένη Αριστερά.

    Κεκτημένο + αφηρημένο = ο κομμουνισμός ως εμμενής διάθεση και πνευματικότητα =
    τα πράγματα να μείνουν ως έχουν για τους μεσοαστούς του Πανεπιστημίου, μια χαρά σοσιαλισμό βιώνουμε - τον εργατάκο τον έχουμε στείλει στο πυρ το εξώτερον "θεωρητικά".
    Όμως στις μέρες μας, η νομοτέλεια του συμβιβασμού, όσους όρκους πίστης και να κάνεις στην "επανάσταση" κύριε Ρούση δεν σε διασώζει από το δοσιλογισμό. Από την υπεράσπιση της "μετάβασης" σε άλλο καθεστώς αστικής διαχείρισης, σε άλλο "μείγμα" εξαθλίωσης της κοινωνικής πλειοψηφίας, πάντα στο όνομα των κεκτημένων δικαιωμάτων, πάντα διαστρεβλώνοντας και χυδαιολογώντας και βέβαια από άμβωνος ενός σεσημασμένου βόθρου. Απόλαυσε τώρα την καταβαράθρωσή σου από έναν άοκνο ιδιοφυή, όπως ο Αντώνης. Εξάλλου, έχεις τον τρόπο να το χειρίζεσαι. Δογματίλα ο ένας, φλύαρος ο άλλος. Μέχρι και τον Βαζιούλιν είχες βγάλει τυπικό δημόσιο υπάλληλο...

    hiliastis

    ΑπάντησηΔιαγραφή