Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Νίκος Ζαρταμόπουλος-Περί της ομιλίας Παπαρήγα στη Βουλή και των αντιδράσεων που προκάλεσε

Πολλή κουβέντα και πάλι για την Αλέκα Παπαρήγα, για τα χειροκροτήματα εκ μέρους μερίδας κυβερνητικών βουλευτών και για τους «επαίνους» του Παπαχελά με αφορμή την ομιλία της στη Βουλή για τον προϋπολογισμό. Σε τέτοιες περιπτώσεις χρησιμοποιείται κατά κόρον από αριστερούς η «σύσταση» του Λένιν «να ψάχνεις να βρεις τι λάθος έκανες όταν σε χειροκροτεί ο αντίπαλος». Αυτή η φράση (που η πατρότητά της αποδίδεται στον Βρετανό πρωθυπουργό Ντισραέλι αν δεν απατώμαι) έχει καταντήσει φθαρμένο ρητορικό σχήμα –όπως και πολλές άλλες- λόγω κατάχρησης. Και για να λέμε την αλήθεια ακόμη και οι κομμουνιστές στην επιχειρηματολογία τους επιστρατεύουν καμιά φορά, επίσης καταχρηστικά, αυτό το σχήμα. Στην αστική πολιτική αντιπαράθεση ποτέ τα μέτωπα δεν είναι δύο όπως στην τελική ταξική αντιπαράθεση. Συνυπάρχουν η καθαρή αστική πολιτική, η αστική εργατική πολιτική σε όλες τις εκδοχές της, η αστική μικροαστική πολιτική, τα φασιστικά ρεύματα ρητορικού αντικαπιταλισμού και πάει λέγοντας. Κι όσο κι αν η ανάγκη να καταπολεμηθεί κατά προτεραιότητα το ταξικό κομμουνιστικό ρεύμα επικρατεί γενικά, οι φαινομενικές «συμπλεύσεις», τα δάνεια και οι λαθροχειρίες στον πολιτικό λόγο, οι επιδεικτικές «χείρες φιλίας» ποτέ δεν εκλείπουν, αντίθετα είναι το ψωμοτύρι των αστών πολιτικών, το μέσο επιβίωσής τους πολλές φορές. Οπότε όλο και κάποιος συμπλέει με κάποιον, όλο και κάποιο κόμμα «χειροκροτεί» ένα αντίπαλο, όλο και κάποιος αστός θέλει να κάνει φιγούρα λέγοντας καλά λόγια για κάποιον κομμουνιστή (κατά προτίμηση νεκρό…) αν είναι έτσι να αποκτήσει ολίγη «φιλεργατική λάμψη». Είναι ανούσιο να ψάχνει κανείς με βάση τέτοιες φαινομενικότητες να θεμελιώσει ως «αυταπόδεικτη» μια πολιτική κατηγορία σύμπλευσης. Η σύσταση του Λένιν ήταν ασφαλώς περισσότερο κριτική και όχι απλώς μια ρητορική προς εντυπωσιασμό: αφορούσε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ που θέλουν να δώσουν οι περιστασιακοί αστικοί έπαινοι προς το εργατικό κόμμα, κατευθύνσεις σαν κι αυτές στις οποίες άρχισαν να υπακούν στον καιρό τους το ένα μετά το άλλο τα προδοτικά σοσιαλσωβινιστικά κόμματα της Β’ Διεθνούς. Αυτές οι συγκεκριμένες κατευθύνσεις στις οποίες θέλει να στρέψει η αστική τάξη το εργατικό κίνημα πρέπει φυσικά να καταγγέλλονται από τους κομμουνιστές, είτε εκφράζονται μέσω επαίνων και συμπλεύσεων, είτε με άλλους τρόπους.


Αντίθετα, οι επιφανειακές κατηγορίες περί «συμπλεύσεων» είναι η αγαπημένη καραμέλα των μικροαστών και λαϊκιστών που συνωστίζονται στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα κάθε φορά που το κομμουνιστικό και εργατικό κόμμα αρνείται να υποταχτεί στην σούπερ ριζοσπαστική γραμμή τους, κάθε φορά που δεν στηρίζει τις λαμπρές ιδέες τους για να «στριμωχτούν» τάχα οι αστοί μέσω μιας νέας εκδοχής της ταξικής συνεργασίας που προβάλλουν κάθε φορά. Στην Ελλάδα οι Λαλιώτηδες και οι Γιαννόπουλοι, με βασικό όργανο τον φαιό αυριανισμό, διέπρεψαν στο είδος παλιότερα (όρα τις αλήστου μνήμης «ανίερες συμμαχίες»). Και ιδού που τα τελευταία δύο χρόνια, με αφορμή την άρνηση του ΚΚΕ να συμμετάσχει στα αντιμνημονιακά χάπενινγκ, αυτή η τακτική αναβιώνει από τον ΣΥΡΙΖΑ και από μερικές «αριστερότατες γραφίδες». Η ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα για τον προϋπολογισμό ήταν ένα ορόσημο από αυτή την άποψη, ήταν η αφορμή που οδήγησε τον υπολανθάνοντα νεοπασοκικό αυριανισμό των αριστερών αρθογράφων σε παροξυσμό. Πού είναι ο άλλοτε «θεωρητικός» Μηλιός, πού είναι ο Τσακαλώτος, πού ο Σταθάκης και πού ο Δραγασάκης να απαντήσουν στις κατηγορίες που διατύπωσε η Παπαρήγα για την στρατηγική που υιοθετεί ο ΣΥΡΙΖΑ και τα οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδά της; Απόμειναν μόνο οι κραυγές διαστρέβλωσης σαν έσχατο μέσο για να καλυφθεί η γύμνια των επιχειρημάτων. Μόνο που πρόκειται για κραυγές ολοένα και πιο μαύρες: βλέπουμε όλο και πιο συχνά αριστερούς να αφήνουν το «καλοπροαίρετα κριτικό» ύφος τους προς το ΚΚΕ και τις αισθηματολογικές εκκλήσεις να «διορθώσει» τη γραμμή του και να ενωθεί με τον αγωνιζόμενο λαό στα διάφορα μέτωπα «της πατάτας». Τους βλέπουμε όμως (κι αυτό είναι το πιο ανησυχητικό) να αρχίζουν να χρησιμοποιούν όλο και συχνότερα και κάποιες μαγικές λεξούλες «προδοσία» και «προδότες». Όπως έδειξε και η 20η Οκτωβρίου 2011 οι λεξούλες αυτές μπορούν να λειτουργήσουν σαν μαγιά ενός νέου «λαϊκού αντικομουνισμού», σαν δυνητικά ενοποιητική ουσία για το «πατριωτικό αντιμνημονιακό μπλοκ» που υπογείως στήνεται. Η Χρυσή Αυγή από την πλευρά της -τηρώντας κατά γράμμα και σε αυτό το σημείο τις συνταγές του Γκέμπελς, του Στράσερ και του Ρομ που έσπευδαν να δρέψουν κάθε φορά τους καρπούς των αντικομουνιστικών εκστρατειών των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών- δεν έχει αφήσει αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη: διείδε έγκαιρα ότι από το «ΚΚΕ που πρόδωσε τον λαό στη Βάρκιζα και προδίδει και σήμερα τους αγώνες» μέχρι το σκέτο «προδοτικό ΚΚΕ» η απόσταση είναι πολύ μικρή, όσο να ανέβει κανείς από τα σκαλιά της πλατείας συντάγματος στην Αμαλίας ένα πράγμα... Γι’ αυτό και παράλληλα με την απόπειρα αναβίωσης του πιο ωμού ταγματασφαλίτικου και φασιστικού αντικομμουνισμού, η ναζιστική αυτή οργάνωση δεν παραλείπει να αναπαράγει και να διαδίδει συστηματικά το -τόσο προσφιλές σε αναρχικούς, συριζαίικους και άλλους κύκλους- παραμυθάκι περί «περιφρούρησης της Βουλής από τα ΚΝΑΤ».

Ωστόσο δεν χρειάζεται τέτοιες χυδαίες επιθέσεις περί «σύμπλευσης με το καθεστώς» να αντιμετωπίζονται από τους κομμουνιστές με εκνευρισμό και απολογητικό τόνο (γιατί μικροεκνευρισμό και απολογητικό τόνο προδίδουν επί παραδείγματι οι απόπειρες να ανακαλυφθεί ένας καταχθόνιος σκοπός για τον οποίο γράφτηκε το άρθρο του Παπαχελά). Φυσικά, ορθά επισημάνθηκαν και καταγγέλθηκαν από τον Ριζοσπάστη και από άλλους σχολιαστές στο διαδίκτυο οι διαστρεβλώσεις και οι λαθροχειρίες του εν λόγω άρθρου και του αστικού τύπου γενικότερα με αφορμή την ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα στη Βουλή. Αλλά η προσπάθεια να «ερμηνευτεί» το άρθρο ως «κίνηση» που αποσκοπεί, είτε να στείλει ένα «μήνυμα» στο ΚΚΕ είτε να διευκολύνει την συκοφάντησή του από τον ΣΥΡΙΖΑ και τις λοιπές αντιμνημονιακές δυνάμεις, μάλλον υποτιμά την ίδια τη δύναμη των ιδεών που εξέφρασε με την επίμαχη ομιλία της η Αλέκα Παπαρήγα, υποτιμά τον πανικό που μπορεί να σπείρει στον ταξικό αντίπαλο η αίσθηση πως απέναντί του δεν έχει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που άγεται και φέρεται από την αστική πολιτική. Θεωρώ ότι το περίφημο πλέον άρθρο του Παπαχελά είναι ένα κατά βάση «αγχωμένο άρθρο». Δεν είναι λίγο να φιλοδοξείς να παίξεις τον ρόλο του «αστικού κέντρου», να βαυκαλίζεσαι ότι εκφράζεις τον «ορθό λόγο», να διαπαιδαγωγείς πλήθη υποστηρικτών της αστικής πολιτικής με βάση ακριβώς αυτή την πεποίθηση και σε μια από τις κρισιμότερες πολιτικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας να υποχρεώνεσαι να διαπιστώνεις ότι η μόνη παρέμβαση επί της ουσίας στον «ναό της Δημοκρατίας» ακούγεται από τον πιο ορκισμένο εχθρό του αστικού συστήματος… Κι αυτό μάλιστα τη στιγμή που οι ίδιοι οι πολιτικοί εκπρόσωποι του συστήματος επιβιώνουν χάρη σε θεατρινισμούς, χάρη σε ψέματα και σε χυδαία επιχειρήματα που βασίζονται σε τελική ανάλυση στο "να πάρουμε τη δόση βρε κουτά...", επιβιώνουν χάρη στην καλλιέργεια φτηνού λαϊκίστικου μίσους εναντίον ακριβώς του …χτεσινού τους λαϊκισμού, στον οποίο για δεκαετίες βάσιζαν την εξουσία τους. Δεν είναι λίγο πράγμα, αυτό το ακραίο και επίφοβο κόμμα να φαίνεται ότι σε ξεπερνά -εσένα, τον κατά φαντασίαν κεντρώο- σε …ορθολογισμό.
Ένας τρόπος να ξορκίσεις το άγχος σε μια τέτοια περίπτωση είναι να προσφέρεις μια πιστευτή εκλογίκευσή του. Κατά τη γνώμη μου λοιπόν ο Παπαχελάς δεν έχει την παραμικρή αυταπάτη ότι Αλέκα Παπαρήγα και το ΚΚΕ μπορούν να αρκεστούν στον ρόλο του αποστασιοποιημένου μαρξιστή αναλυτή ή του θυμόσοφου μαϊντανού (ρόλο που κάποτε τα αστικά ΜΜΕ επιθυμούσαν να παίξει ο Χαρίλαος Φλωράκης πριν απογοητευτούν). Δεν στέλνει ουσιαστικά κανένα μήνυμα στο ΚΚΕ, ξέρει ότι το ΚΚΕ έχει απορρίψει κατ’ επανάληψη τα όποια μηνύματα τού έχει στείλει η αστική τάξη να κάτσει στα αβγά του, ξέρει ότι προσπαθεί –ίσως όσο ποτέ μεταπολεμικά- να αναπτύξει επαναστατική στρατηγική και να παίξει τον ιστορικό του ρόλο. Απλά ο «φίλτατος Αλέξης» κάνει μια προσπάθεια να διαχειριστεί μια μικρή πλην ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗ ΗΤΤΑ που υπέστη το αστικό μπλοκ στα δύο σημαντικότερα γήπεδά του, τον «ορθολογισμό» και το κοινοβούλιο από το ΚΚΕ. Η Αλέκα Παπαρήγα έκανε προχτές μια υποδειγματική ομιλία (λίγο περισσότερο καλή από αυτές που πάντα κάνει ειδικά τα τελευταία χρόνια) που ανέδειξε την καρδιά του ζητήματος: «Αφήστε τα ψέματα και πείτε καθαρά ποια είναι η στρατηγική σας κύριοι; Αυτή δεν είναι;». Απάντηση δεν πήρε, και πώς να πάρει; Όλοι το έριξαν στον …καλαματιανό, κι αν οι κυβερνητικοί θέλησαν να εκμεταλλευτούν το κομμάτι της ομιλίας της που αποκάλυπτε την υποκρισία της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ, το έκαναν επειδή ακριβώς η επιχειρηματολογία του ήταν ασύγκριτα πιο «κοφτερή» από τη δική τους.

Θα πει κανείς: ποιος όμως το πρόσεξε; Η απάντηση είναι: πάρα πολλοί άνθρωποι που συμμετέχουν στο κίνημα που θέλουν να αντισταθούν στην επίθεση του κεφαλαίου και στήριξαν ή στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αντί να βλέπουν το υποτιθέμενο πρόγραμμα ανατροπής που αυτός προτείνει να συγκεκριμενοποιείται, βλέπουν πια όλο και πιο καθαρά την παλιά πασοκική κούφια κενολογία να επιστρέφει δριμύτερη, βλέπουν τις γέφυρες που όλο και πιο συχνά ρίχνονται προς τον Καμμένο από τη μια και προς την Τρόικα από την άλλη. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Πολλοί άνθρωποι που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο εξακολουθούν να ταυτίζουν τον ορθολογισμό με το αστικό σύστημα και που συνήθως προσπερνούν την κομμουνιστική επιχειρηματολογία ως «από χέρι ξεπερασμένη», πολλοί άνθρωποι που δεν ανήκουν τυπικά στην «αριστερά» ή δεν είναι καν «αντιμνημονιακοί» προχτές υποχρεώθηκαν να ανοίξουν τα αφτιά τους και να ακούσουν τι ακριβώς λέει το ΚΚΕ (αυτά έχουν οι ιδιαίτερα καλές ομιλίες και οι κρίσιμες συνεδριάσεις: ανοίγουν αφτιά). Και εκεί άκουσαν να αναδεικνύεται με στιβαρή επιχειρηματολογία πόσο αδιέξοδες είναι για τον εργαζόμενο λαό οι «διέξοδοι» που του προσφέρει σήμερα η αστική πολιτική. Κανείς βέβαια δεν έγινε κομμουνιστής μόνο από μια ομιλία. Αλλά ας μη νομίζει κανείς ότι όλος ο κόσμος που σήμερα τοποθετείται στο «κέντρο» και μέσες άκρες υποστηρίζει ή ανέχεται το μνημόνιο ως μόνη διέξοδο στα αστικά πλαίσια είναι κανένα «μονομπλόκ» ταξικά ή πολιτικά. Ας μην ξεχνάμε ότι πολλοί από αυτούς που βγήκαν στο βουνό με τον ΔΣΕ το ‘46, το ‘35 ήταν βενιζελικοί, βασιλικοί, ή τέλος πάντων απολύτως «νομιμόφρονες» πολίτες.

Ο κ. Παπαχελάς ως ένας εκ των οξυδερκέστερων αστών αναλυτών δείχνει να το έπιασε αυτό και προτείνει ουσιαστικά μια εκλογίκευση στο κοινό που επηρεάζει: «Μην ανησυχείτε, σας άρεσε η ομιλία της Παπαρήγα επειδή η ίδια είναι σοβαρή κυρία και οι δικοί μας είναι υπερβολικά γελοίοι». Κι αυτό την ίδια στιγμή που οι περισσότεροι «σοβαροί και ασόβαροι» αστοί αναλυτές, από την εφημερίδα του και από αλλού, προτείνουν τη διαχείριση της κρίσης του αστικού πολιτικού συστήματος με λιγότερο κομψά μέσα: πότε αναζητούν σωτήρες και ισχυρούς άνδρες, πότε απαιτούν πυγμή εναντίον του υπέρμετρου δημοκρατισμού, πότε καλούν σε ανασυγκρότηση της «δεξιάς υπερηφάνειας», πότε συζητούν για «ήπια πραξικοπήματα» και για λελογισμένους περιορισμούς ελευθεριών, και τέλος επαναφέρουν τακτικά στην επικαιρότητα τη «συζήτηση περί της νομιμότητας του ΚΚΕ», ενώ μερικές φορές φτάνουν μέχρι του σημείου να αμφισβητούν και την άρση των συνεπειών του εμφυλίου που επήλθε μερικώς στη μεταπολίτευση. Εν ολίγοις, την ίδια στιγμή που η «εθνική συμφιλίωση» αρχίζει αργά αλλά σταθερά να παραμερίζεται και που η αστική τάξη αρχίζει να δείχνει ότι άμα θέλει έχει και «κοφτερότερα δόντια», φουντώνει η ανησυχία για τη διεισδυτικότητα που μπορεί να έχει ο λόγος των κομμουνιστών ακόμη και σε περιοχές που φαντάζουν σήμερα περιφρουρημένες. Αυτή την ανησυχία εκφράζει το άρθρο του Παπαχελά και αυτή την ανησυχία επιχειρεί εν μέρει να διασκεδάσει.

Η αστική πολιτική βλέπει ότι το ΚΚΕ δεν παίζει με τους όρους της, γνωρίζει ότι δεν αποβλέπει απλά στο να αυξήσει την επιρροή του σε κατά σύμβαση «πολιτικά συγγενικούς» χώρους, ούτε προσβλέπει σε μια πολιτική εκμετάλλευση της γενικής δυσαρέσκειας (όσο κι αν προσπάθησαν οι διάφοροι Ανδρουλάκηδες κατά καιρούς να μετατρέψουν το ΚΚΕ σε τέτοιου είδους κόμμα) αλλά στοχεύει στην ανάπτυξη ταξικής συνείδησης στις εκμεταλλευόμενες τάξεις. Κι εφόσον η αστική πολιτική δεν έχει (κι ίσως δεν θα έχει ποτέ πια στο στάδιο που έχει φτάσει το κρατικομονοπωλιακό σύστημα και οι ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις) κανένα «κοινωνικό συμβόλαιο», το ίδιο βιώσιμο όπως στο παρελθόν, να προτείνει στις τάξεις και τα στρώματα που μέχρι σήμερα την ακολουθούσαν, το άγχος της απέναντι στο ΚΚΕ αυξάνεται κάθε μέρα. Έχουν καταλάβει ότι είναι πολυτέλεια πια να ειρωνεύεσαι το Κομμουνιστικό Κόμμα ως γραφικό και αναχρονιστικό κι ότι η ύπαρξη και η δράση του είναι πρόβλημα που δεν επιλύεται με τα συνήθη αστικά τερτίπια και «μείγματα», πολλώ δε μάλλον που το κόμμα αυτό δεν παγιδεύεται εύκολα μέσω των συμμαχιών που τόσο «γενναιόδωρα» κατά καιρούς του προτείνονται. Το άγχος της ελληνικής αστικής τάξης απέναντι στο ΚΚΕ μεγαλώνει όσο γίνεται καθαρότερο ότι καθώς θα προχωρούν οι περιλάλητες «μεταρρυθμίσεις» των μνημονίων θα στερεύει ταυτόχρονα και η δεξαμενή με τις δικαιολογίες και με τα λαϊκιστικά κλισέ απ’ όπου οι πολιτικοί της εκπρόσωποι αντλούν την εικονική τους επιχειρηματολογία. Ακόμη κι όταν θα έχουν απολυθεί κατά εκατοντάδες χιλιάδες οι δημόσιοι υπάλληλοι, ακόμη κι όταν θα έχουν εξαλειφθεί και οι τελευταίες λαομίσητες «συντεχνίες», ακόμη κι όταν το εγχείρημα της μετατροπής της μαύρης εργασίας σε νόμιμο καθεστώς θα έχει ολοκληρωθεί, ακόμη κι όταν τα ντόπια και ξένα μονοπώλια και οι πολυεθνικές θα κάνουν ανεμπόδιστα το πάρτυ τους με τον φυσικό και ανθρώπινο πλούτο αυτής της χώρας, το μόνο που θα έχει να υποσχεθεί και πάλι η αστική τάξη στους εργαζόμενους (είτε με ευρώ, είτε με δραχμή) θα είναι νέο αίμα και νέα δάκρυα υπό την απειλή πάντα μιας νέας χρεωκοπίας.

Το ευρωπαϊκό όνειρο της ελληνικής αστικής τάξης, όπως και το ίδιο το ευρωπαϊκό όνειρο των συνεταίρων και ανταγωνιστών της στην ΕΕ και στην ευρύτερη περιοχή, έχει ήδη μετατραπεί σε εφιάλτη, μόνο που ο εφιάλτης αυτός θα χειροτερέψει. Τα επόμενα χρόνια αυτοί που θα τεντώνουν τα αφτιά τους να ακούνε τι λέει το ΚΚΕ θα είναι πολύ περισσότεροι, θα έχουν πολύ λιγότερα πράγματα να «χάσουν» σε σύγκριση με σήμερα και θα έχουν πολύ λιγότερες διαφορές μεταξύ τους, ενώ δεν θα προέρχονται πια μόνο από την Ελλάδα, αλλά κι από εκείνες τις χώρες στις οποίες σήμερα δεν υπάρχει κανένα κόμμα που να θέτει στα σοβαρά υπό αμφισβήτηση τον καπιταλισμό. Αυτή η επίγνωση είναι η πηγή του άγχους του κ. Παπαχελά και των ομοίων του. Εκείνο που τον υποχρεώνει σήμερα να αναγνωρίσει την ωριμότητα, τη νηφαλιότητα και τη «σοβαρότητα» του λόγου της Αλέκας Παπαρήγα είναι ότι αυτές οι αρετές δεν είναι μόνο προσωπικές της αρετές αλλά απηχούν την ακτινοβολία την οποία ανακτά στις σημερινές συνθήκες η μαρξιστική-λενινιστική κοσμοθεωρία, το πιο κοφτερό εργαλείο που ανέπτυξε η ανθρώπινη σκέψη για την κατανόηση και κυρίως για την αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων από την σκοπιά των εκμεταλλευόμενων.

Το άγχος του κ. Παπαχελά είναι η επίγνωση ότι η «νηφαλιότητα» που εντοπίζει στον λόγο και τη δράση των κομμουνιστών μπορεί να γίνει η κεφαλή του πάθους και της οργής του εργαζόμενου λαού, είναι εκείνο το στοιχείο που μπορεί να καθοδηγήσει αυτή την οργή έτσι ώστε αυτή να χτυπήσει με δύναμη και αποφασιστικότητα τον αληθινό εχθρό της.
Νίκος Ζαρταμόπουλος
Νοέμβρης 2012

21 σχόλια:

  1. Σε ό,τι αφορά το σκέλος του κειμένου που αφορά τα κίνητρα Παπαχελά, οφείλω να καταγράψω τη διαφωνία μου. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση ανεξάρτητης σκέψης του είδους που περιγράφεται στο συγκρότημα Αλαφούζων. Απολύεσαι εν ριπεί οφθαλμού. Νομίζω πως υπερτιμάται σφόδρα το περιθώριο οποιουδήποτε δημοσιογράφου στην σημερινή Ελλάδα να υπερβεί τα στενά συμφέροντα του εργοδότη του με οποιονδήποτε τρόπο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κανόνι.

    ---

    Η «ευκαιρία» για «κυβέρνηση αριστεράς + ΚΚΕ» με σκοπό την έξωση των «ανεύθυνων» κομμουνιστών υπουργών σε μεταγενέστερο σημείο άμα τη υπογραφή νέου «αριστερού» μνημονίου πέταξε.

    Επόμενο επεισόδιο: η (α λα Ντεγκόλ) κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» ΣΥΡΙΖΑ+ΑνΕξ μαζί με τα απολειφάδια ΠΑΣΟΚ+ΔΗΜΑΡ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. καμία περίπτωση ανεξάρτητης σκέψης του είδους που περιγράφεται--> Σε τι αναφέρεσαι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λέω ότι για μένα δεν υπάρχει μία περίπτωση στο εκατομμύριο να σκέφτηκε ο Παπαχελάς με όρους ψυχικού εξορκισμού της σοβαρότητας του ΚΚΕ --και άρα να έγραψε άρθρο με στόχο άλλο από την προβοκάτσια-- και παρ' όλα αυτά να έχει ακόμα δουλειά στον ΣΚΑΙ και την Καθημερινή.

      Διαγραφή
  4. ευχαριστώ Αντώνη για τη δημοσίευση και για τα σχόλια

    Μια παρατήρηση: δεν ήταν στις προθέσεις μου να κάνω συζήτηση περί των "κινήτρων" του Παπαχελά. Ίσα-ίσα το point μου είναι ότι τέτοιες παρεμβάσεις δημιουργούν συνήθως μια σχετική αμηχανία και μια συζήτηση περί "κινήτρων" (βλ. "σκοπιμοτήτων") που πρέπει να μας απασχολεί λιγότερο, ενώ περισσότερο πρέπει να μας απασχολεί η "αντικειμενική" τάση μιας τοποθέτησης, σε ποιο πλαίσιο και σε ποιον συσχετισμό της ταξικής πάλης διατυπώνεται και ποιους κινδύνους ή ευκαιρίες διαβλέπει, καθώς επίσης και πού απευθύνεται και ποιο μέτωπο σκοπεύει να δημιουργήσει. Δεν θεωρώ λοιπόν ότι αυτό το άρθρο απευθύνεται στο επικαιρικό παρόν, όπως είναι η πρώτη ανάγνωση που γίνεται από τους περισσότερους και καταλήγει στο "σοβαρό το ΚΚΕ, παλαβός ο ΣΥΡΙΖΑ" (οπότε εμείς μετά να πρέπει να εξηγήσουμε ότι αυτό το λέει για να ενισχύσει εξ αντιδιαστολής τον ΣΥΡΙΖΑ), Θεωρώ ότι απευθύνεται στο μέλλον (εκεί έγκειται η οξυδέρκειά του) και θεωρώ ότι πίσω από τα παινέματα υπάρχει η έντονη ανησυχία που περιγράφω για το μέλλον. Και δεν νομίζω ότι υπονόησα ότι πρόκειται για "ανεξάρτητη" θέση, ο Παπαχελάς εκφράζει τους κύκλους που όλοι γνωρίζουμε.
    Απλά καμιά φορά όταν αρνείσαι συγκεκριμένα τον τετριμμένο ελλοχεύοντα ψυχολογισμό των αναλύσεων φαίνεσαι εσύ περισσότερο "ψυχολογιστής"! Δεν ξέρω πώς διορθώνεται αυτό, εγώ απλά προσπάθησα να θέσω το ζήτημα κάπως προβολικά προς το μέλλον...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπορείς να εξηγήσεις σε ποια βάση θεωρείς ότι ο Παπαχελάς (ή ο Τέλογλου, ή ο Πρετεντέρης) θα μπορούσαν ποτέ, κάτω από τις σημερινές ιδεολογικοπολιτικές και εργασιακές πιέσεις να απευθυνθούν στο "μέλλον" και όχι στο πιο άμεσο και στενά εννοημένο παρόν;

      Εγώ δεν το κατανοώ αυτό. Δεν μιλάμε για παρεξηγημένους Κέινς εδώ, ούτε για υποτιμημένους Καρλ Σμιτ. Μιλάμε για τον τελευταίο τροχό της αστικής αμάξης εν Ελλάδι, που τρέμουν για τη δουλίτσα τους και δεν θα έχουν πού την κεφαλί κλίναι αν στραβώσουν τα πράματα και χάσουν την εξουσία τους οι Ψυχάρηδες, οι Μπόμπολες και οι Αλαφούζοι.

      Διαγραφή
    2. Ο Τέλογλου έχει άκρες στη Γερμανία αν όλα παν κατά διαόλου. Οι υπόλοιποι έχουν αποταμιεύσεις και προσωπικά pension funds.

      Διαγραφή
    3. Η ελευθερία έκφρασης στον ελληνικό Τύπο, πόσο μάλλον στο αλαφουζεϊκο είναι εντελώς ανύπαρκτη. Υπάρχει σαφής και ξεκάθαρη γραμμή. Αυτό έχει επιβεβαιωθεί πολλάκις. Εάν πας κόντρα, παίρνεις τα μπογαλάκια σου κι έξω.

      Έχουν απολυθεί άνθρωποι και άνθρωποι επειδή έγραψαν το τόσο που δεν άρεσε στους μεγιστάνες των καναλιών και των εφημερίδων.

      Διαγραφή
    4. Αν δεν κάνω λάθος, ο Ν.Ζ. μάλλον εννοεί ότι ο χρονικός ορίζοντας σχεδιασμού, δράσης και αντίδρασης των αστών είναι πολύ μεγαλύτερος απ ό,τι θα ήθελαν να πιστεύουμε. Η ανάλυση τού άρθρου Παπαχ. κατ' αρχάς χρησιμεύει ως υπενθύμιση τής διαπίστωσης αυτής. Κατά δεύτερο, η ερμηνεία τού γράφοντος είναι ότι το άρθρο αποτελεί ένδειξη (σκοπούμενης) αλλαγής τακτικής. Το ενδιαφέρον θα ήταν να ανιχνευθεί το μακροχρόνιο πλάνο (πχ. ποιά η ακριβής μορφή τής αναπαλαίωσης τού κοινβ. σκηνικού) που αντιστοιχεί σε αυτήν την αλλαγή πλεύσης. Κάπως έτσι το διάβασα εγώ.

      Διαγραφή
    5. Να συμπληρώσω με "τη βλακεία μου", ο Alexis αν θυμάστε πως τον αποκάλεσε η Μαντλιν ή η Κοντολίζα δεν είμαι βέβαιος για το ποια από τις δυο ήταν, ίδιες είναι, δεν είναι τυχαίος. Συμφωνώ με τον κάτοχο του μπλογκ ότι και το μέλλον ...βλέπει, ... και τα χαρτιά ρίχνει, όσον αφορά την μεθόδευση.
      α και μέλος της Λέσχης δεν είναι;;

      Διαγραφή
  5. Αλλά και εκτός αυτού Νίκο: παρέθεσα τον επί χρόνια συνεργάτη του Παπαχελά Τέλογλου να γράφει πριν δυο χρόνια ότι το ΠΑΜΕ πρέπει να κηρυχθεί εκτός νόμου. Θεωρείς ότι ο Αλέξης κάθισε μόνος του και αποφάσισε ότι δεν τον εκφράζουν αυτές οι επιθυμίες και ότι η ομιλία Αλέκας ήταν υπερβολικά πειστική για να υιοθετήσει την ίδια στάση;

    Περαιτέρω, όταν ο Παπαδόπουλος με τα περί "προστασίας της Βουλής" απ' το ΠΑΜΕ εξασφάλιζε την 20η Οκτώβρη, ο Παπαχελάς με τα περί "θεσμικής" Παπαρήγα που δεν καταφεύγει σε υπερβολές εκπροσωπεί κάτι ριζοσπαστικά αλλιώτικο;

    Συμφωνούμε απόλυτα ότι θορυβήθηκε η αστική τάξη από αυτή την ομιλία. Καμία διαφωνία. Αλλά γιατί να πιστέψει οποιοσδήποτε ότι ο τρόπος αντιμετώπισης του φόβου από Παπαχελά διαφέρει σε οτιδήποτε από αυτόν των ομόσταβλών του, δηλαδή από το δίπολο "το ΚΚΕ είναι ακίνδυνο/το ΚΚΕ πρέπει να κηρυχθεί παράνομο", aka ενοχοποίηση δια του εγκωμίου/ανοιχτή επίθεση;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αντώνη δεν βλέπω πού είναι εκτός γραμμής αλαφουζέικου το άρθρο του Παπαχελά, ή πού το λέω εγώ αυτό. Κατά τη γνώμη μου ο "Alexis" είναι συνδιαμορφωτής της γραμμής του αλαφουζέικου. Το ότι κάποιοι αστοί αναλυτές (εν οις και ο Παπαχελάς) είναι πιο οξυδερκείς και πιο "προβλεπτικοί" από άλλους, πιο "στοχοπροσηλωμένοι" στην ουσία της αστικής πολιτικής και λιγότερο στο πολιτικό περίβλημα, το θεωρώ επίσης δεδομένο. Μπορεί να μην είναι μέγας θεωρητικός, αλλά πάντα προσπαθεί να βλέπει μακρύτερα. Κι ο Τασούλης ο Τέλλογλου (που τον θυμάμαι αμυδρά από τα νιάτα μου στην ΚΝΕ Βορείων Προαστείων) είναι απόλυτα συνδεδεμένος με την γραμμή αυτή και τις παραλλαγές της.

    Λες: το δίπολο "το ΚΚΕ είναι ακίνδυνο/το ΚΚΕ πρέπει να κηρυχθεί παράνομο", aka ενοχοποίηση δια του εγκωμίου/ανοιχτή επίθεση

    δεν αντιλέγω ότι αυτή η διάσταση υπάρχει και είναι σωστή η ανάλυση περί διπόλου.

    Απλώς νομίζω ότι το εν λόγω άρθρο πάει μακρύτερα, δεν λέει ότι το ΚΚΕ είναι ακίνδυνο, αναδεικνύει μέσα από τις γλύκες τον κίνδυνο… κι αν δεν πάει από την πρόθεση του αρθρογράφου εκεί πάει από μόνο του, ή εν πάσει περιπτώσει το πάω εγώ εκεί που ΜΠΟΡΕΙ να πάει.

    Ο λόγος τελικά για τον οποίο έγραψα όσα έγραψα ήταν για να σταματήσουμε να απολογούμαστε επί όλων αυτών στον συριζαίικο νεοαυριανισμό.
    Είναι ο τρόπος με τον οποίο προτείνω να βγαίνουμε στην αντεπίθεση. Φυσικά είναι ένας τρόπος, υπάρχουν κι άλλοι. Το θέμα είναι η αντεπίθεση ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Έγραφα κάτι μακροσκελές που μάλλον όμως το έχασα προσπαθώντας να το στείλω.

    Τέλος πάντων.

    Το νόημα ήταν ότι κ οι δυο έχετε δίκιο (μην το πάρετε σαν γλύψιμο) για τον Παπαχελά.

    Το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Ο Παπαχελάς συνέλαβε-έστω κ μερικώς-τη σπουδαιότητα της ομιλίας της Παπαρήγα (εγώ θα τολμούσα να τη χαρακτηρίσω ιστορική καθώς νιώθω ότι όλοι θα ανατρέχουν σε αυτή στο μέλλον-ακόμα κ στο αμέσως προσεχές διάστημα), θεωρώ ότι ισχύουν αυτά που έγραψε ο κ Ζαρτιμόπουλος. Αυτό βέβαια δεν τον εμπόδισε να χρησιμοποιήσει το άρθρο του με τον τρόπο κ τη στόχευση που περιέγραψε ο ιδιοκτήτης του ιστολογίου. Για μια τέτοια "ευτυχή σύμπτωση" στόχων πρόκειται. Για το Παπαχελά μιλάμε εξάλλου.

    konev

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ο Παπαχελάς, λίγο πριν τα γεγονότα με του 2002 με τη σύλληψη της 17Ν, και ενώ είχε ακόμα το προφίλ " αντικειμενικού, διεισδυτικού αναλυτή διεθνών γεγονότων ", είχε κυκλοφορήσει ένα ογκώδες βιβλίο για τις σχέσεις της Χούντας με τους Αμερικάνους, όπου αποκάλυπτε, σε γλώσσα αριστερίζουσα, με ντοκουμέντα και αδιάσειστα στοιχεία τις σχέσεις του Παπαδόπουλου και των υπολοίπων του ΙΔΕΑ με τη CIA και το ενεργό ρόλο της τελευταίας στο πραξικόπημα.

    Λίγο μετά, και με το βρομερό ρόλο που έπαιξε σ` όλη εκείνη άθλια εκστρατεία τρομοϋστερίας, έγινε γνωστό τοις πάση ότι ήταν κανονικότατα στο payroll της αμερικάνικης πρεσβείας…

    Τα συμπεράσματα δικά σας...


    Μάνος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. "...Σε καθαρά πολιτικό επίπεδο το κάλεσμα σε ανυπακοή είναι αυτονόητο πως θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου. Με πιθανότατα πρώτα θύματα τους ίδιους τους κομμουνιστές. Η κατάλυση της έννομης τάξης θα οδηγήσει στην εφαρμογή του δίκαιου του ισχυρότερου.Με την ασυδοσία βέβαια των «ομάδων δράσης» της άκρας δεξιάς. Και στα πλαίσια της σημερινής τεχνολογικής κοινωνίας αυτός ) ο «ισχυρότερος», δηλαδή) δεν είναι οι λαικές τάξεις. Αλλά μάλλον οι συντεταγμένες οικονομικές ολιγαρχίες με την δυνατότητα προσφυγής σε τεχνολογικά συστήματα καταστολής που δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν από γενικευμένες έστω, αλλά παραδοσιακού τύπου και τεχνολογικά φτωχές, λαικές αντιδράσεις.
    http://www.andrianopoulos.gr/0010000808/andrian.html
    Μεγάλες "αγάπες" βλέπω και εδώ ......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μια παρατήρηση: ο Παπαχελάς δεν είναι "υπάλληλος" του Αλαφούζου, είναι ο γενικός διευθυντής του αλαφουζέικου. Έχει τόσες άκρες σε τόσα κέντρα "χάραξης πολιτικής" που ο Αλαφούζος μπροστά του στέκεται παναγία. Ο Παπαχελάς δεν είναι "μεγαλοδημοσιογράφος" σαν τον Τέλογλου ή τον Πρετεντέρη. Είναι το ίδιο το "αλαφουζέικο".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Το "άμεσο" αποτέλεσμα της ανυπακοής,της "κατάλυσης της έννομης τάξης" ,της αντίδρασης δηλαδή στα μέτρα,πχ η απεργία,είναι η δημιουργία συνείδησης.ταξικής συνείδησης.
    δεν είναι το ίδιο να δουλεύει κάποιος που έχει ταξική συνείδηση με 400Ε με κάποιον που δεν έχει.
    Αυτό τρέμουν όλοι τους.
    Γ.Κ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και τώρα απαιτείται προσοχή.
      δήλωση Βούρτση(εσκεμμένο ορθογραφικό)
      "πολύ δύσκολα θα μπορέσει να ζήσει κάποιος με 586 ευρώ. Από την άλλη, μακάρι να είχαν όλοι τα 586 ευρώ"
      να δούμε τι θα ξεπηδήσει μετά απο αυτή την δήλωση.
      Γ.Κ

      Διαγραφή
  12. Βλεποντας εκεινο το βραδυ, την ομιλια της Αλεκας, συνειδητοποιησα ξαφνικα, ποσο μακρια και μπροστα ειναι το ΚΚΕ...
    Μενει να το αντιληφθουν και οι αλλοι....
    Που θα παει....
    Θα γινει και αυτο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Κατόπιν επικοινωνίας με τον συγγραφέα, ανανεώθηκε το κείμενο για να εγκολπώσει διορθώσεις που αυτός έκανε στο λεκτικό. Στην διαδικασία, αφαιρέθηκαν τα έντονα στοιχεία που είχα βάλει εγώ στην πρώτη εκδοχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή