Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Αι αρχαί και το πρόγραμμα του ΣΕΚΕ (Ι)

Αι αρχαί και το πρόγραμμα του ΣΕΚΕ
Προσχέδιο για το πρόγραμμα του ιδρυτικού συνεδρίου του ΣΕΚΕ, 17-23 Νοέμβρη 1918
Από το Παναγιώτης Νούτσος, Η σοσιαλιστική σκέψη στην Ελλάδα, τόμος Β, εκδ. Γνώση
Πρώτη δημοσίευση Ιανουάριος 1918
Στα πλαίσια της 94ης επετείου από την ίδρυση του ΣΕΚΕ/ΚΚΕ.


α) Ο Αγών των εργατών είναι αναγκαστικώς και πολιτικός αγών

Η οικονομική εξέλιξις της σημερινής αστικής κοινωνίας φέρει αναγκαστικώς την καταστροφήν της μικροεπιχειρήσεως η οποία έχει ως βάσιν το να είναι ο εργάτης κύριος των παραγωγικών του μέσων (τού κτήματός του, των εργαλείων του). Επομένως χωρίζει τον εργάτην από τα μέσα της παραγωγή και τον μεταβάλλει εις ένα ακτήμονα προλετάριον, ενώ τα μέσα παραγωγής λίγο-λίγο καταντούν αποκλειστικόν μονοπώλιον ενός αναλόγως μικρού αριθμού κεφαλαιούχων και γαιοκτημόνων. 

Παραλλήλως προς αυτήν την μονοπώλησιν η οποία εξαφανίζει τας μικροεπιχειρήσεις μέσα στας μεγάλας, το εργαλείον εξελίσεται εις μηχανήν και η απόδοσις της ανθρώπινης αξίας αυξάνει γιγαντιαίως. Τα καλά όμως αυτά τα ωφελείται η τάξις των κεφαλαιούχων και γαιοκτημόνων, ενώ δια το προλεταριάτον και τους πτωχεύοντας μικροαστούς και χωρικούς δεν σημαίνει παρά αύξησιν της αβεβαιότητος εις την οποίαν ζουν και χειροτέρευσιν της κοινωνικής αθλιότητος.

Το χάσμα μεταξύ νοικοκυραίων και ακτημόνων μεγαλώνει εξ αιτίας των κρίσεων που προέρχονται απ' αυτήν την φύσιν του πλουτοκρατικού παραγωγικού συστήματος και επανέρχονται κάθε φορά μεγαλύτεραι και καταστρεπτικότεραι και προβιβάζουν την αβεβαιότητα της ζωής εις μόνιμον κατάστασιν και παρέχουν την απόδειξιν, ότι αι παραγωγικαί δυνάμεις της σημερινής κοινωνίας ηυξήθησαν δυσαναλόγως δι' αυτήν την κοινωνίαν, και ότι η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής κατήντησεν ασυμβίβαστος προς την πλήρη και σκόπιμον χρησιμοποίησιν των παραγωγικών μέσων. Η ατομική ιδιοκτησία επί των μέσων της παραγωγής, που εξησφάλιζεν άλλοτε εις τον παραγωγόν την κυριότητα των προϊόντων της εργασίας του, έγινε τώρα μέον εκμεταλλεύσεως αυτών των παραγωγών (εργατών, χωρικών, μικρεμπόρων, τεχνιτών), εις τα χέρια μερικών αέργων κεφαλαιούχων (χρηματιστών, εμπόρων, βιομηχάνων, γαιοκτημόνων), οι οποίοι δυνάμει της ιδιοκτησίας των σφετερίζονται τα προϊόντα των εργατών. Η μεταβολή της παραγωγής από πλουτοκρατικής εις σοσιαλιστικήν, διενεργούμενην δια της κοινωνίας και προς το καλόν ολοκλήρου της κοινωνίας, δύναται να καταστήση την μεγάλην παραγωγήν με την οσημέραι αυξάνουσαν παραγωγικότητα της κοινωνικής εργασίας, από πηγήν αθλιότητος και δουλείας των λαϊκών τάξεων, εις πηγήν ύψιστης ευημερίας και ατελειώτου και πολυειδούς τελειοποιήσεως.

Η κοινωνική αύτη μεταβολή σημαίνει την απελευθέρωσιν όχι μόνον των προλεταρίων, αλλά και ολοκλήρου της ανθρωπότητος που υποφέρει σήμερον. Εν τούτοις δύναται να πραγματοποιηθή μόνον από την εργατική τάξιν διότι όλαι αι άλλαι τάξεις, ανεξαρτήτως των μεταξύ των διαφορών, υποστηρίζουν τον θεσμόν της σημερινής ατομικής ιδιοκτησίας και είναι σύμφωνοι εις την διατήρησιν των οικονομικών βάσεων της σημερινής κοινωνίας.

Αλλ' ο αγών των εργατών είναι αναγκαστικώς και πολιτικός αγών. Η εργατική τάξις δεν ημπορεί να διεκδικήση τα οικονομικά της συμφέροντα ούτε να αναπτύξη την οικονομικήν τής οργάνωσιν χωρίς πολιτικά δικαιώματα· δεν δύναται να πραγματοποιήση την ιστορική της αποστολήν χωρίς να γίνει κάτοχος της πολιτικής εξουσίας, όπερ δύναται να κατορθώση μόνον δι' ενιαίας επαναστατικής δράσεως της παγκοσμίου εργατιάς οργανωμένης σε ξεχωριστό εργατικό κόμμα. Να διαμορφώση τον αγώνα της εργατικής τάξεως εις αγώνα συνειδητόν και ενιαίον και να οδηγήση αυτήν εις την φυσικήν και αναγκαίαν αποστολήν της, ιδού το καθήκον του Σοσιαλ. εργατικού κόμματος.

Τα συμφέροντα των εργατών εις όλας τας χώρας που έχουν καπιταλιστική παραγωγήν είναι τα ίδια. Με την ανάπτυξιν της παγκοσμίου συγκοινωνίας και με την δημιουργίαν παγκοσμίου αγοράς δια την χονδρικήν παραγωγήν, η κατάστασις των εργατών μιας χώρας αφομοιώνεται και εξαρτάται από την γενικήν κατάστασιν των εργατών εις τας άλλας χώρας. Η απελευθέρωσις λοιπόν της εργατιάς είναι έργον εις το οποίον οι εργάται όλων των χωρών λαμβάνουν από κοινού μέρος. Τούτο συναισθανόμενον και το Σοσιαλ. κόμμα της Ελλάδος, κηρύσσει εαυτόν ηνωμένον με όλους τους εργάτες των άλλων χωρών που έχουν προαχθή εις συναίσθησιν της τάξεώς των.

Συνεπώς το Σοσιαλ. εργατικόν κόμμα της Ελλάδος δεν επιδιώκει νέα προνόμια τάξεως, αλλ' αγωνίζεται δια την κατάλυσιν της κυριαρχίας των τάξεων και αυτών των τάξεων εν γένει, και δια την απονομήν ίσων δικαιωμάτων και καθηκόντων ανεξαρτήτως γένους, φυλής και θρησκεύματος. Καταπολεμεί δε όχι μόνον την εκμετάλλευσιν και καταπίεσιν της εργατικής τάξεως, αλλά και κάθε είδους εκμετάλλευσιν είτε εξασκείται αύτη εναντίον μιας τάξεως, είτε κόμματος, γένους ή φυλής.

Εμφορούμενον από τας αρχάς αυτάς το Σοσιαλ. Εργατικόν Κόμμα της Ελλάδος καταδικάζει και όλας τα ωμότητας και βιαιότητας που απορρέουν από το σημερινό σύστημα και κηρύσσεται επί του παρόντος υπέρ του ακόλουθου προγράμματος.

1 σχόλιο: