Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Πωλείται $12.95, άντε $9.95, άντε $3.95, ένα δολάριο, κάποιος με ένα δολάριο;

Έγραψα πρόσφατα μια ομιλία για την ακαδημαϊκή αριστερά την οποία θα παρουσιάσω εδώ στην Κύπρο--από ό,τι λέει το πρόγραμμα ενώπιον του Ταρίκ Αλί. Εν γνώσει της λεπτομέρειας αυτής είπα να πω δυο λογάκια για τον ρόλο του Σλαβόι Ζίζεκ απέναντι στις ελληνικές εξελίξεις, κατά το δυνατόν πιο σύντομα. Τα είπα.

Αλλά επειδή το κύριο μέρος της ομιλίας είναι μια εκ του σύνεγγυς ανάγνωση των πρώτων σελίδων της Μπρυμαίρ σε ό,τι αφορά το πρόβλημα της επανάληψης, της επανάστασης και της αντεπανάστασης (το σκεπτικό που θα αναπτύξω παρουσιάστηκε σε μια πρώτη μορφή εδώ), και επειδή είχα αγοράσει αλλά όχι διαβάσει το πόνημα του κυρίου Ζίζεκ με τίτλο που αναφέρεται στην Μπρυμαίρ (Πρώτα ως τραγωδία, ύστερα ως φάρσα), είπα να το ανοίξω να δω τι λέει.

My God! που λέει και ο Σλαβόι. What a piece of trash! Σοβαρά τώρα, το βιβλίο είναι εντελώς για πέταμα. Πρέπει να προσπαθήσει κάποιος για να γράψει κάτι ταυτόχρονα τόσο τετριμμένο, παιδαριώδες, πολιτικά ηλίθιο και ασυνάρτητο. Όποιος ενδιαφέρεται, το πουλάω σχεδόν αχρησιμοποίητο (χωρίς σημειώσεις πάνω!) με ένα δολάριο. 0.7 ευρώ, πόσο βγαίνει τέλος πάντων. Δεν το χαρίζω επειδή, διάβολε, αυτό το πράγμα το πλήρωσα! Εμείς αλλάξαμε τόσο, η αυτός έχει πάρει τη μεγάλη κατηφόρα έχοντας βγάλει όλα τα φρένα; Ποιος ξέρει.

Είπα να μεταφράσω το τμήμα για Ομπάμα μιας και είχαμε πρόσφατα την επανεκλογή και μιας και είναι αρκετά ενδεικτικό του γεγονότος ότι πολιτικά ο Σλαβόι είναι αρκετά κάτω απ' το επίπεδο της Αυγής. Ειλικρινά, δεν κάνω πλάκα! Ιδού:

Μεταφράζω από την αγγλόφωνη έκδοση. Από το τμήμα..."Η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ":

Πρέπει κανείς να σημειώσει ότι η γαλλική επανάσταση δημιούργησε ενθουσιασμό όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και σε μακρινά μέρη όπως η Αϊτή. Ο ενθουσιασμός που αισθάνθηκαν εκεί δεν ήταν απλώς αυτός του καντιανού θεατή, αλλά απέκτησε στρατευμένη, πρακτική μορφή σε μια στιγμή κρίσιμη σε ένα άλλο κοσμοϊστορικό γεγονός: την πρώτη επανάσταση μαύρων δούλων που πολέμησαν για πλήρη συμμετοχή στο χειραφετητικό εγχείρημα της γαλλικής επανάστασης [σσ. εννοεί την επανάσταση της Αϊτής, και βασικά κλέβει από το βιβλίο της Buck-Morss Hegel and Haiti].
Η νίκη του Ομπάμα στις ΗΠΑ [στις προηγούμενες εκλογές] σε ένα ορισμένο επίπεδο, ανήκει στην ίδια γραμμή [εννοεί γενεαλογική γραμμή, εννοεί με την αντιαποικιοκρατική επανάσταση του Τουσαίν Λ' Ουβερτούρ και των δούλων στην Αϊτή το 1791-1804....]. Μπορεί και πρέπει κάποιος να έχει κυνικές [!] αμφιβολίες για τις πραγματικές συνέπειες της νίκης του Ομπάμα:


από πραγματιστική-ρεαλιστική σκοπιά, είναι αρκετά πιθανό ο Ομπάμα να αποκαλυφθεί ως "Μπους με ανθρώπινο πρόσωπο", που δεν θα κάνει τίποτε παρά μερικές ήσσονος σημασίας διακοσμητικές αλλαγές. Θα ακολουθήσει την ίδια βασική πολιτική με πιο ελκυστικό τρόπο
και έτσι είναι πιθανό ακόμα και να ενισχύσει την αμερικανική ηγεμονία, η οποία έχει δεχθεί πλήγμα από τα καταστροφικά χρόνια εξουσίας του Μπους. Αλλά υπάρχει παρ' όλα αυτά κάτι βαθιά λανθασμένο με αυτή την αντίδραση--λείπει μια βασική διάσταση. Η νίκη του Ομπάμα πρέπει να ιδωθεί μέσα από το πρίσμα της καντιανής έννοιας του ενθουσιασμού

και όχι απλώς ως μια ακόμα μετατόπιση στην διαρκή κοινοβουλευτική σύγκρουση για τον έλεγχο της πλειοψηφίας, με όλες της τους πραγματιστικούς υπολογισμούς και την χειραγώγηση. Είναι σημάδι για κάτι παραπάνω.
Γι' αυτό κι ένας καλός αμερικανός μου φίλος, ένας σκληρός αριστεριστής χωρίς ψευδαισθήσεις, έκλαιγε για ώρες όταν ήρθαν τα νέα της νίκης του Ομπάμα.
Όποιες κι αν είναι οι αμφιβολίες μας, οι φόβοι μας και οι συμβιβασμοί, για την στιγμή εκείνη του ενθουσιασμού, όλοι μας ήμασταν ελεύθεροι και συμμετείχαμε στην οικουμενική ελευθερία της ανθρωπότητας.
Ο λόγος που νίκη του Ομπάμα δημιούργησε τέτοιον ενθουσιασμό δεν ήταν απλώς ότι κόντρα σε όλες τις προβλέψεις συνέβη στ' αλήθεια, αλλά ότι αποδείχτηκε η ίδια η δυνατότητα να γίνει τέτοιο πράγμα.
Το ίδιο ισχύει για όλες τις μεγάλες ιστορικές ρήξεις--θυμηθείτε την πτώση του τείχους του Βερολίνου. 
Αν και όλοι γνωρίζαμε για την σάπια ανεπάρκεια των κομμουνιστικών καθεστώτων
κατά κάποιον τρόπο δεν "πιστεύαμε στ' αλήθεια" ότι θα διαλυθούν--όπως ο Χένρι Κίσινγκερ, ήμασταν θύματα ενός υπερβολικού κυνικού πραγματισμού.
[...] Γι αυτό, αν και η νίκη του Ομπάμα ήταν ξεκάθαρα προβλέψιμη, τουλάχιστο δυο εβδομάδες πριν τις εκλογές, η πραγματική του νίκη είχε το αντίκτυπο έκπληξης--κατά κάποιο τρόπο είχε γίνει το ασύλληπτο, κάτι που δεν πιστεύαμε ότι μπορεί να συμβεί.
(Σημειώστε ότι υπάρχει και μια τραγική εκδοχή του ασύλληπτου που συμβαίνει στ' αλήθεια: το Ολοκαύτωμα, το Γκούλαγκ...πώς να δεχτεί κανείς ότι συνέβη κάτι τέτοιο;)
Έτσι πρέπει να απαντήσει κάποιος και σ' αυτούς που επισημαίνουν όλους τους συμβιβασμούς που έπρεπε να κάνει ο Ομπάμα για να μπορεί να εκλεγεί. Ο κίνδυνος με τον οποίο φλέρταρε στην προεκλογική του εκστρατεία ο Ομπάμα ήταν πως ήδη εφήρμοζε στον εαυτό του την ύστερη ιστορική λογοκρισία που εφαρμόστηκε στον Μάρτιν Λούθερ Κιγκ

δηλαδή, εκκαθάρισε το πρόγραμμά του από αμφιλεγόμενα ζητήματα για να εξασφαλίσει την εκλεξιμότητά του.Υπάρχει ένας διάσημος διάλογος στην θρησκευτική παρωδία των Μόντι Πάϊθον [...]
Δεν ακολουθούν την ίδια γραμμή και οι τελευταίες δηλώσεις του Ομπάμα; "Εκπροσωπώ τη ριζοσπαστική ρήξη με την πολιτική Μπους! ΟΚ, ζήτησα πλήρη στήριξη για το Ισραήλ, για την συνέχιση του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν, για την άρνηση δίωξης όσων διέταξαν βασανιστήρια, και λοιπά, αλλά και πάλι εκπροσωπώ τη ριζοσπαστική ρήξη με την πολιτική Μπους!"
Η πρώτη ομιλία του Ομπάμα μετά την εκλογή του ολοκλήρωσε αυτή τη διαδικασία "πολιτικής αυτοεκκαθάρισης"--και για αυτό ήταν τόσο μεγάλη απογοήτευση για πολλούς φιλελεύθερους στις ΗΠΑ.
Ήταν μια καλογραμμένη αλλά παράξενα αναιμική ομιλία της οποίας το μήνυμα για "όλες τις άλλες κυβερνήσεις και λαούς που μας παρακολουθούν σήμερα" ήταν: "είμαστε έτοιμοι να ηγηθούμε και πάλι"· "δεν θα ζητήσουμε συγνώμη για τον τρόπο ζωής μας, ούτε και θα διστάσουμε να τον υπερασπιστούμε."

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ειπώθηκε συχνά ότι όταν μιλούσε ο Ομπάμα για την "τόλμη της ελπίδας", για μια αλλαγή στην οποία μπορούμε να πιστέψουμε, βασίστηκε σε μια ρητορική χωρίς κανένα συγκεκριμένο περιεχόμενο: να ελπίσουμε σε τι; Να αλλάξουμε τι; 
Τώρα τα πράματα είναι κάπως πιο ξεκάθαρα: [...] Αν η διακυβέρνηση του Μπους ήταν η αυτοκρατορία με κτηνώδες πρόσωπο, τώρα θα έχουμε την αυτοκρατορία με ανθρώπινο πρόσωπο--αλλά θα είναι η ίδια αυτοκρατορία.
Παρ' όλα αυτά, μια τέτοια πεσιμιστική οπτική δεν αρκεί. [...] Ο Ομπάμα έχει ήδη δείξει μια καταπληκτική ικανότητα να αλλάζει τα όρια του τι μπορεί κάποιος να πει δημόσια
Το μεγαλύτερό του κατόρθωμα ως τώρα είναι ότι, με έναν εκλεπτυσμένο και μη προκλητικό τρόπο, έχει φέρει στο δημόσιο λόγο ζητήματα που ως τώρα ήταν ντε φάκτο ανείπωτα:

την διαρκή σημασία της φυλής για την πολιτική, τον θετικό ρόλο του αθεϊσμού στην δημόσια ζωή, την ανάγκη να συνομιλούμε με "εχθρούς" όπως το Ιράν ή η Χαμάς, και λοιπά. Αυτό ακριβώς έχει ανάγκη σήμερα η αμερικανική πολιτική περισσότερο από οτιδήποτε, αν θέλει να ξεφύγει από το αδιέξοδό της: νέες λέξεις που να αλλάζουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε και δρούμε.
Φτάνει με τη μετάφραση. Λοιπόν, τελευταία προσφορά: 5 σεντ. 157 σελίδες είναι. Καλό μελάνι, δεν βγαίνει αν χρησιμοποιήσετε το χαρτί για άλλες χρήσεις από διάβασμα. Ευκαιρία!

16 σχόλια:

  1. Καλά, όποιος βρει και πώς σχετίζεται όλο αυτό με την..."κομμουνιστική υπόθεση" κερδίζει ένα σετ τρίχες απ' τα μούσια του Σλοβένου. Δεν τις έχω βέβαια, αλλά πού θα πάει, δεν θα τον πετύχω πουθενά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κομουνιστική υπόθεση ως κρατικά προστατευόμενος καταναλωτισμός:

    http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2012/nov/13/obama-ground-floor-thinking

    This is why, as a counter [!] to the ideology of choice, countries like Norway should be held up as models: although all the main agents respect a basic social agreement and large social projects are enacted in a spirit of solidarity, social productivity and dynamism are at extraordinary levels, contradicting the common wisdom that such a society should be stagnating. [η Νορβηγία είναι εκτός ΕΕ]

    Τι κι αν είναι εκτός ΕΕ;
    http://www1.rizospastis.gr/storyTextOnly.do?id=6870481&publDate=27%2F5%2F2012&textOnly=true

    ... Every opening should be exploited to bring us closer to this goal [reinvention of democarcy, όπως ζητά ο Ντόναλτ και η συγχωριανή του Σλαβόδι η Ιβάνα Τραμπ --- όνομα και πράμα], even the tiny cracks through which some light shone [up my ass]

    δεν μπορεί να πάθει κανένα έμφραγμα μήπως ησυχάσουμε για κανένα εξάμηνο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αρχίζω να αισθάνομαι ότι μάλλον αδικείται ο ΣΥΡΙΖΑ από την υποστήριξή του. Αυτός δεν είναι ούτε για ΔΗΜΑΡ.

      Διαγραφή
  3. Ακατασχετη τάση για έμετο

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το πρίσμα μέσα απο το οποίο μπορεί να σκεφτούμε την απάντηση http://www.youtube.com/watch?v=U0jxclqEJD8(απο το 0:37:40 έως το 0:38:10). Προφανώς το κομμάτι χρήζει ανάλυσης, πλην όμως έχω πράματα καλύτερα να κάνω παρά ανάλυση του Σλοβένου. ΖΝ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν είσαι δίκαιος. Έχεις βάλει όλες αυτές τις φωτογραφίες, που αποσυντονίζουν.
    Το κείμενο απο μόνο του είναι σαν φθηνό ναρκωτικό, που σου διαλύει τον εγκέφαλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Με εμπνέουν οι εικόνες αλλά ακόμη περισσότερο η αμερικανιά όσων διάβασα.

    Southpark, Episode 100, I'm a Little Bit Country

    Η πόλη χωρίζεται σε δύο πλευρές, από τη μία όσοι θέλουν τον πόλεμο στο Ιράκ κι από την άλλοι όσοι είναι εναντίον του. Ο δάσκαλος αναθέτει στα παιδιά μία εργασία : να ψάξουνε την άποψη των πατέρων του έθνους για τον πόλεμο.

    Ο Cartman προσπαθεί μέσω flashback να ζήσει την εποχή και τελικά τα καταφέρνει, βρίσκεται στη μέση μιας συνεδρίασης για το αν η Αμερική θα πολεμήσει εναντίον της Αγγλίας :

    Benjamin Franklin, voiced by TV producer Norman Lear (who also served as a creative consultant for this episode), shows up and announces that he believes the new country must not seem to be a war-monger to the rest of the world, but at the same time, it cannot appear to be weak either. Therefore, it must go to war, but allow protests. The United States will go to war on one hand, and use protest to oppose the war on the other. He refers to this as "saying one thing and doing another". One member refers to this as "having our cake and eating it too". Cartman wakes up and delivers his message to the town, who see the truth of that statement and then break out into song (a version of "I'm a Little Bit Country" by Marty Cooper, as made famous by Donny and Marie Osmond). In it, they celebrate their differences and their achievement (100 episodes); ending the song with the line, "For the war, against the war- who cares! 100 episodes!". The episode ends with Kyle saying "I hate this town. I really, really do."

    .
    .
    .

    Τί γλυκός και καλός άνθρωπος ο Ομπάμα λοιπόν. Και χαίρομαι που στην πατρίδα οι προοδευτικές δυνάμεις του το αναγνωρίζουν.

    http://www.protothema.gr/politics/article/?aid=236129

    .
    .
    .

    Και λίγο Σλαβόι για όσους αγαπάμε με πάθος το διαλεκτικό παπαρολογισμό.

    http://www.iefimerida.gr/news/76561/%CE%BF-%C2%AB%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B1%CF%82%C2%BB-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CF%83%CE%AF%CF%80%CF%81%CE%B1-%CF%83%CE%BB%CE%AC%CE%B2%CE%BF%CF%8A-%CE%B6%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%BA-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%86%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BF%CE%BC%CF%80%CE%AC%CE%BC%CE%B1


    Tsaf

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πάντως καταφέρνει να σε κάνει να συμπαθήσεις τον Καντ--στο κάτω, κάτω, για τη Γαλλική Επανάσταση έγραφε στο Conflict of the Faculties, δεν έγραφε για τον Ομπάμα! Παρ' τον κάτω όμως εδώ, μαζί με τον Χέγκελ, την επανάσταση της Αϊτής, το Ολοκαύτωμα, τα Γκούλαγκ, την πτώση του τείχους του Βερολίνου και τους Μόντι Πάιθον σε έναν απίστευτο ορυμαγδό μαλακίας με στόχο...;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. http://www.youtube.com/watch?v=3tx7ysw48Zs και προτείνω απο 1:18:25 κι έπειτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. "... το Ολοκαύτωμα, τα Γκούλαγκ, την πτώση του τείχους του Βερολίνου και τους Μόντι Πάιθον σε έναν απίστευτο ορυμαγδό μαλακίας με στόχο...;"

    Με στόχο να έχει αποδοχή, θαυμαστές, οπαδούς, κοινό ...

    Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτο ...

    Αν είχαμε μια πεντάρα για τον καθένα που κάνει εκπτώσεις από την αλήθεια που ξέρει για να μην χάσει την αναγνώριση της αυθεντίας του θα ήμαστε πολύ πλούσιοι ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι ιδεολογικές υπηρεσίες που πουλάει είναι πολύ συγκεκριμένες. Οπότε δεν βλέπω το λόγο της γενίκευσης.Στο κάτω-κάτω, δεν με ενδιαφέρουν τα εσώψυχά του. Με ενδιαφέρει ο ρόλος του ως δημόσιου εκφορέα λόγου. Και αυτός ο ρόλος είναι συστηματικά συσκοτιστικός και αντιδραστικός.

      Διαγραφή
  10. Μα σε αυτό που λές είναι πουαποσκοπούσα με την παραπομπἠ μου στην συνειδητή του εμμονή να γράφει για να μην καταλάβει ο κόσμος ότι δεν είναι τίποτα. Εφόσον λοιπόν, απο την μια αναγνωρίζει την εμμονή του -γράφει και θεωρεί για να γράφει και να θεωρεί:και το γνωρίζει πολύ καλά αυτό -και απο την άλλη καταδικάζει και γελιοποιεί την μόνη φορά που η εργατική τάξη πήρε την εξουσία τότε η αναφορά του στην κουμμουνιστική υπόθεση, πρέπει να ειδωθεί απο την πλευρά της υπόθεσης:κάνει υποθέσεις για να κάνει υποθέσεις....και για να το κάνει τούτο, ο κομμουνισμός δεν πρέπει να 'έρθει'ποτέ. Οπότε, πολύ σωστά πρέπει να εστιάζουμε στους τρόπους με τους οποίους προσπαθεί να το κάμει τούτο. ΖΝ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν ο Σλαβόδις γράφει «κομμουνισμός» εννοεί «χριστιανοδημοκρατία» (ούτε καν σοσιαλδημοκρατία). Κάποιος πρέπει να ασχοληθεί με τον τρόπο που στήθηκε η «καριέρα» τού Σλαβόδι, ποιος μετέφρασε τα πρώτα του βιβλία στα αγγλικά (από το «διδακτορικό» του στα γαλλικά), ποιος έγραψε το διδακτορικό του στα γαλλικά, ποιος/οι είναι ο επιμελητής/ές των αγγλόφωνων κειμένων του, ποια η σχέση του με κάτι τραπεζικά σκανδαλάκια στην παλιά κομμουνιστική πατρίδα, ποια «υπηρεσία/ες» επιλέγει/ουν τα αναγνώσματα τού Σλαβόδι και τις «στοχευμένες» παρεμβάσεις του (πχ. βασανιστήρια) ...

      Διαγραφή
    2. http://www.counterpunch.org/2012/11/14/one-big-progressive-cluster-f/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=one-big-progressive-cluster-f

      Μόνο για τον τίτλο

      http://www.urbandictionary.com/define.php?term=Cluster%20Fuck&page=3

      16-17

      Διαγραφή
  11. Άλλοι απλά μιλούν σαν το Νταφι Ντακ, αυτός γράφει κιόλας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Κατανοώ απολύτως και θεωρώ απολύτως δικαιολογημένο και απολύτως χρήσιμο το μένος εναντίον του Ζίζεκ.

    Αν υπήρχε διαμορφωμένη και συμφωνημένη μια επαναστατική ιδεολογική παράταξη αντίθετη από αυτήν (την αντιδραστική) στην οποία τοποθετείτε τον Ζίζεκ θα ήμουν και εγώ σ' αυτήν και θα τον μαχόμουνα σθεναρά και οπωσδήποτε όχι με λογοπαίγνια, π.χ. Σλα-βόδι :-), που είναι καλά για να γελάμε και να χαιρόμαστε εμείς οι "αντίπαλοί" του αλλά ουσιαστικά τον βοηθάμε να ανέβει στην εκτίμηση των "θαυμαστών" του.

    Προς το παρόν παράταξη αντίθετη από αυτήν που εγώ κατατάσσω τον Ζίζεκ δεν υπάρχει.. δεν υπάρχει ένας σαφής διαχωρισμός των απόψεων που μπορούν να υπάρξουν σήμερα.. δεν υπάρχει ούτε καν μια σοβαρή πρόταση κριτηρίων με τα οποία ο προτείνων διαχωρίζει τις απόψεις σε "σωστές" και σε "λαθεμένες".

    Μόλις υπάρξει οτιδήποτε από τα παραπάνω θα μπορούμε να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα.

    Προς το παρόν προσπαθώ να επιβιώσω σε μια θέση κριτικής των απόψεων που ακούγονται τις αντίθετες από τις δικές μου και προσπαθώ να καταλάβω όχι πώς και γιατί πουλιώνται (αυτό είναι μυστικό που το ξέρουν όλοι) αλλά πώς και γιατί αγοράζονται, οπότε είμαι υποχρεωμένος (Αντώνη - αντίθετα από σένα που δεν είσαι υποχρεωμένος) να καταφεύγω στα εσώψυχα των ανθρώπων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή