Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Grover Furr-Τα τεκμήρια για την συνεργασία του Τρότσκι με τη Γερμανία και την Ιαπωνία. Πρώτο μέρος

Grover Furr
Οι αποδείξεις για την συνεργασία του Τρότσκι με τη Γερμανία και την Ιαπωνία
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Αν ήταν να αναληφθεί μια αντικειμενική έρευνα για τα γεγονότα εκείνης της περιόδου, που να είναι ελεύθερη από ιδεολογικούς δογματισμούς, τότε πολλά θα άλλαζαν σε ό,τι αφορά την στάση μας απέναντι στα χρόνια εκείνα και στις προσωπικότητες της εποχής. Και αυτό θα ήταν μια "βόμβα" που θα δημιουργούσε κάποια προβλήματα...
Σχης Victor Alsknis, 2000

Είναι βασικό για τους ιστορικούς να υπερασπίζονται το θεμέλιο της επιστήμης τους: την πρωταρχικότητα των αποδείξεων. Αν τα κείμενά τους είναι μυθοπλασίες, διότι με κάποια έννοια τέτοιες είναι, εφόσον είναι λογοτεχνικές συνθέσεις, το πρωτογενές υλικό για τις μυθοπλασίες αυτές είναι τα αποδείξιμα γεγονότα. Το αν υπήρχαν ναζιστικοί θάλαμοι αερίων ή όχι μπορεί να αποδειχθεί εμπειρικά. Και επειδή έχει αποδειχθεί, αυτοί που αρνούνται την ύπαρξή τους δεν γράφουν ιστορία, όποιες κι αν είναι οι αφηγηματικές τους τεχνικές.
Eric Hobsbawm, 1994, σ. 57.

...μπορούμε να καταρρίψουμε ένα μύθευμα μόνο στον βαθμό που εξαρτάται από προτάσεις που μπορούν να αποδειχτούν εσφαλμένες.
Του ιδίου, σ. 60.

Η μελέτη αυτή ερευνά αποδείξεις ότι ο Λέον Τρότσκι πιθανόν να συνεργάστηκε  κατά τη δεκαετία του 1930 με γερμανούς ή/και ιάπωνες αξιωματούχους, είτε κυβερνητικούς είτε στρατιωτικούς.

Ο Τρότσκι κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε in absentia για αυτή τη συνεργασία στις τρεις δίκες της Μόσχας του 1936, 1937 και 1938. Ο Τρότσκι και ο γιός του Λεόν Σέντοφ ήταν απόντες κατηγορούμενοι και κεντρικές μορφές σε όλες αυτές τις δίκες. Ο ίδιος ο Τρότσκι διακήρυξε ότι οι κατηγορίες ήταν ψευδείς, αλλά ως το 1956 αυτές οι κατηγορίες είχαν ευρεία αν όχι καθολική αποδοχή. Τον Φεβρουάριο του έτους εκείνου, ο Νικήτα Χρουστσόφ έκανε την περίφημη "Μυστική Ομιλία" του στο 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ. Πέραν από άλλα τα οποία δεν θα μας απασχολήσουν εδώ, ο Χρουστσόφ υπονόησε, χωρίς να ισχυριστεί ανοιχτά, ότι τουλάχιστον κάποιοι από τους κατηγορούμενους σε εκείνες τις δίκες τιμωρήθηκαν αδίκως.

Στα επόμενα χρόνια, οι περισσότεροι από τους κατηγορούμενους, μαζί με χιλιάδες άλλους, "αποκαταστάθηκαν" και κηρύχθηκαν αθώοι. Κάτω από τους διαδόχους του Χρουστσόφ μεταξύ του 1965 και του 1985, το κύμα "αποκαταστάσεων" σχεδόν διακόπηκε. Κατόπιν, κατά τη διάρκεια της ηγεσίας Γκορμπατσώφ μεταξύ του 1985 και του τέλους της ΕΣΣΔ το 1991, ένα ακόμα μεγαλύτερο κύμα "αποκαταστάσεων" έλαβε χώρα. Σε κατοπινό σημείο της μελέτης θα συζητήσουμε για την ουσιαστικά πολιτική και όχι νομική φύση της "αποκατάστασης."

Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1980, σχεδόν όλοι οι κατηγορούμενοι των δικών της Μόσχας, μαζί με τους κατηγορούμενους της "Υπόθεσης Τουχατσέφσκι" του Μαϊου-Ιουνίου του 1937, και μαζί με πολλούς άλλους, είχαν κηρυχθεί αθώοι. Οι βασικές εξαιρέσεις ήταν μορφές όπως ο Γιεγκόντα και ο Γιεζόφ, οι δύο επικεφαλείς της NKVD που ήταν αναμφίβολα υπεύθυνοι για μαζική καταστολή, καθώς και πολλοί από τους υφισταμένους τους.

Οι Τρότσκι και Σέντοφ είναι σχεδόν οι μόνοι από την αντιπολίτευση εκτός NKVD που δεν έχουν "αποκατασταθεί." Αλλά η απόρριψη των κατηγοριών ενάντια στους συγκατηγορουμένους τους και οι διακηρύξεις πως όλες οι συνομωσίες ήταν κατασκευασμένες σημαίνουν ότι και αυτοί έχουν κηρυχθεί αθώοι στην πράξη αν και δεν έχουν νομικά "αποκατασταθεί."

Στο μεταξύ, υπάρχει ακαδημαϊκή συναίνεση για το γεγονός ότι οι δίκες της Μόσχας ήταν στημένες, ότι οι κατηγορούμενοι ήταν όλοι αθώα θύματα συνομωσιών, και ότι οι συνομωσίες για τις οποίες κατηγορήθηκαν οι ίδιοι ήταν επινοήσεις είτε της NKVD είτε του ίδιου του Στάλιν. Αυτή η συναίνεση είναι ένα συγκροτητικό στοιχείο του μοντέλου, ή του παραδείγματος, της Σοβιετικής ιστορίας που είναι κυρίαρχο στην ίδια τη Ρωσία και εκτός των συνόρων της. Όμως δεν έχουν ποτέ δημοσιευτεί σημαντικές αποδείξεις ότι οι δίκες ήταν στημένες ή ότι οι ομολογίες ήταν προϊόντα εξαναγκασμού. Την ίδια στιγμή, η τεράστια πλειοψηφία του ανακριτικού υλικού που σχετίζεται με τις δίκες παραμένει απόρρητη στη Ρωσία και δεν διατίθεται ούτε σε έμπιστους ερευνητές.


Το σοβιετικό αρχείο "μιλά"
Κατά τη διάρκεια της ύπαρξης της ΕΣΣΔ και κυρίως της ανόδου του Χρουστσόφ στην εξουσία το 1953 τα ντοκουμέντα που αφορούσαν τις δίκες της Μόσχας και την καταστολή των τελών της δεκαετίας του 1930 τα οποία δημοσιεύτηκαν και έγιναν διαθέσιμα στους ερευνητές των αρχείων ήταν ελάχιστα έως ανύπαρκτα. Ο Χρουστσόφ και οι επίσημα εγκεκριμένοι ιστορικοί και συγγραφείς έκαναν πολλές δηλώσεις για την περίοδο αυτοί αλλά ποτέ δεν έδωσαν πρόσβαση σε κανένα άλλο για τα στοιχεία που την αφορούσαν.

Ας δούμε ένα παράδειγμα. Σε ένα συνέδριο ιστορικών που πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβρη του 1962, και μετά από πολλές παρουσιάσεις από ομιλητές που προωθούσαν την επίσημη γραμμή Χρουστσόφ για τα ζητήματα της σοβιετικής ιστορίας, ο οργανωτής του συνεδρίου και μέλος του Presidium Πιότρ Ποσπέλοφ είπε τα κάτωθι:
Ρωτούν οι φοιτητές εάν ο Μπουχάριν και οι άλλοι ήταν κατάσκοποι ξένων κυβερνήσεων, και τι τους συμβουλεύουμε να διαβάσουν. Μπορώ να δηλώσω πως είναι αρκετό να μελετήσουν προσεκτικά τα ντοκουμέντα του 22ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ ώστε να μπορούν να πουν ότι ούτε ο Μπουχάριν, ούτε ο Ρίκοφ ήταν βέβαια κατάσκοποι ή τρομοκράτες (Vsesoiuznoe soveshcanie, σ. 298).
Αν και τα λόγια του Ποσπέλοφ ήταν κατά κυριολεξία ορθά, ωστόσο δημιουργούν εσφαλμένες εντυπώσεις. Στην δίκη του 1938, οι Μπουχάριν και Ρίκοφ δεν καταδικάστηκαν ως κατάσκοποι οι ίδιοι, αλλά για το ότι ήταν ηγέτες του "μπλοκ δεξιών και τροτσκιστών", το οποίο είχε πράγματι κατασκοπευτική δραστηριότητα. Παρόμοια, τόσο ο Μπουχάριν όσο και ο Ρίκοφ καταδικάστηκαν για τον προσηλυτισμό άλλων ώστε να διαπράξουν πράξεις βίας κατά τρίτων --η καλύτερη μετάφραση εδώ για τη λέξη "τρομοκρατία", που σημαίνει κάτι μάλλον διαφορετικό από ό,τι στα αγγλικά-- και όχι για το ότι διηνήργησαν οι ίδιοι τρομοκρατία. Επομένως τα λόγια του Ποσπέλοφ είναι σωστά με την έννοια που κατανοούν οι περισσότεροι αναγνώστες -- δηλαδή ότι "κατάσκοπος" είναι αυτός που κάνει ο ίδιος κατασκοπία, και "τρομοκράτης" αυτός ο οποίος διαπράττει ο ίδιος πράξεις βίας.

Αλλά ο Ποσπέλοφ μιλά εσφαλμένα στον βαθμό που επιθυμεί από το ακροατήριό του να δεχτεί πως οι ομολογίες τους και το πόρισμα εναντίον τους ήταν ψευδή. Περαιτέρω, το ζήτημα αφορούσε τον "Μπουχάριν και τους άλλους" --προφανώς όλους τους άλλους κατηγορούμενους της δίκης του 1938-- ενώ ο Ποσπέλοφ περιορίστηκε στο να απαντήσει μόνο για τους Μπουχάριν και Ρίκοφ.

Στο εδάφιο που ακολουθεί αμέσως μετά το πιο πάνω παράθεμα, ο Ποσπέλοφ λέει ξεκάθαρα στο ακροατήριό του ότι το μόνο υλικό που πρέπει να διαβάσουν οι ιστορικοί είναι οι ομιλίες του 22ου συνεδρίου:
"Γιατί δεν είναι εφικτό να δημιουργηθούν φυσιολογικές συνθήκες για την εργασία στο κεντρικό αρχείο του κόμματος; Δεν μας δίνουν το υλικό που αφορά την δραστηριότητα του ΚΚΣΕ." Σας απάντησα ήδη.
Ουσιαστικά, ο Ποσπέλοφ έλεγε: "Δεν πρόκειται να σας δώσουμε πρόσβαση σε καμία πρωτογενή πηγή."

Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε ως και την διάλυση της ΕΣΣΔ. Χάρη σε ντοκουμέντα που δημοσιεύτηκαν μετά την κατάρρευση μπορούμε πλέον να δούμε ότι ορισμένες από τις ομιλίες του 22ου συνεδρίου του κόμματος περιείχαν ρητά ψέμματα για την αντιπολίτευση του 1930 -- γεγονός που εξηγεί πλήρως το γιατί ο Ποσπέλοφ αρνήθηκε να αφήσει οποιονδήποτε να δει τα στοιχεία.

Για να στοιχειοθετήσουμε τον βαθμό παραχάραξης που έλαβε χώρα στο 22ο συνέδριο και γενικότερα υπό την ηγεσία του Χρουστσόφ, θα παραθέσουμε την παραπομπή του Αλεξάντρ Σελέπιν σε μια επιστολή προς τον Στάλιν που γράφτηκε από τον Στρατηγό Ιωνά Ιακίρ, ο οποίος είχε κατηγορηθεί για συνεργασία με την ναζιστική Γερμανία. Στο παράθεμα του Σελέπιν από την επιστολή του Ιακίρ προς τον Στάλιν --ημερομηνίας 9 Ιουνίου 1937-- το κείμενο που διάβασε [στο συνέδριο] ο Σελέπιν είναι με έντονα στοιχεία. Το κείμενο που περιείχε η επιστολή (η οποία και δημοσιεύτηκε το 1994) αλλά το οποίο παρέλειψε να διαβάσει ο Σελέπιν είναι με πλάγια στοιχεία.
Μια σειρά από κυνικές αποφάσεις των Στάλιν, Καγκάνοβιτς, Μολότωφ, Μαλένκοφ και Βοροσίλοφ σχετικά με τις επιστολές και τις δηλώεις που έγιναν από τους φυλακισμένους δείχνει πόσο σκληρά φέρθηκαν σ' αυτούς τους ανθρώπους, ηγετικές μορφές συντρόφων, που βρέθηκαν υπό εξέταση. Για παράδειγμα, όταν ήρθε η σειρά του, ο Ιακίρ --πρώην διοικητής μιας στρατιωτικής επαρχίας-- απευθύνθηκε στον Στάλιν σε μια επιστολή στην οποία ορκίστηκε για την πλήρη αθωότητά του. 
Ορίστε τι έγραφε:
"Αγαπητέ, κοντινέ μου σύντροφε Στάλιν. Τολμώ να σου απευθυνθώ με τον τρόπο αυτό επειδή έχω πει τα πάντα, έχω παραιτηθεί απ' τα πάντα, και μού φαίνεται πως είμαι ευγενής πολεμιστής, αφοσιωμένος στο κόμμα, στο κράτος και στο λαό, όπως ήμουν για πολλά χρόνια. Όλη μου την ενσυνείδητη ζωή την πέρασα με αλτρουϊστική, έντιμη εργασία κάτω απ' τα μάτια του κόμματος και των ηγετών του--μετά ήρθε η πτώση στον εφιάλτη, στον ανήκεστο τρόμο της προδοσίας...Τώρα η έρευνα τελείωσε. Έχω κατηγορηθεί επισήμως για προδοσία του κράτους, έχω παραδεχτεί την ενοχή μου, έχω μετανοήσει πλήρως. Έχω ατελείωτη πίστη στην δικαιοσύνη και την ορθότητα της απόφασης του δικαστηρίου και του κράτους...Τώρα που είμαι ειλικρινής σε κάθε μου λέξη, θα πεθάνω με λόγια αγάπης προς εσένα, το κόμμα και την πατρίδα, και με ατέλειωτη πίστη στην νίκη του κομμουνισμού.
Με τον τρόπο που τη διάβασε ο Σελέπιν, η επιστολή έρχεται από έναν έντιμο άνθρωπο που διαμαρτύρεται για την αθωότητά του. Στην πραγματικότητα, ο Ιακίρ είχε πλήρως ομολογήσει την ενοχή του.

Υπάρχει βέβαια και το θέμα των δύο χρήσεων αποσιωπητικών. Ακόμα και σ' αυτή την δημοσιευμένη εκδοχή έχει παραληφθεί ένα τμήμα του κειμένου του Ιακίρ. Εφόσον ο Ιακίρ ομολόγησε εσχάτη προδοσία στο κράτος είναι πιθανό να αναφέρεται σε συνεργασία με τη Γερμανία, με τον Τρότσκι, ή πιθανώς με άλλες υπηρεσίες κατασκοπίας. Αυτό υπονοείται σε μια γαργαλιστική παραπομπή στην περίπτωση του Ουρίτσκι, την οποία θα συζητήσουμε εν συντομία αργότερα. Ο Ιακίρ ήταν μια από τις στρατιωτικές μορφές που ενεπλάκη τόσο στην συνεργασία με τη Γερμανία όσο και σ' αυτή με τον Τρότσκι.

Η παραχάραξη εκτείνεται πολύ πέρα από τις ομιλίες του 22ου συνεδρίου. Οι αρχειακές αποδείξεις που είναι πλέον διαθέσιμες μάς επιτρέπουν να διαπιστώσουμε ότι ο Χρουστστόφ, και αργότερα ο Γκορμπατσώφ, καθώς και οι ιστορικοί που έγραψαν υπό τις οδηγίες τους, είπαν συστηματικά ψέμματα για τα γεγονότα της σταλινικής περιόδου, και σε σημείο που να είναι σχεδόν απίστευτο.

Έχει δημοσιευτεί μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ ένας μεγάλος αριθμός ντοκουμέντων από πρώην απόρρητα σοβιετικά αρχεία. Πρόκειται για ένα πολύ μικρό ποσοστό αυτών που ξέρουμε ότι υπάρχουν. Κυρίως σε ό,τι αφορά την αντιπολίτευση της δεκαετίας του 1930, τις δίκες της Μόσχας, τις στρατιωτικές "εκκαθαρίεσεις" και την μαζική καταστολή της περιόδου 1937-1938, η τεράστια πλειοψηφία των ντοκουμέντων εξακολουθεί να παραμένει απόρρητη, κρυμμένη ακόμα κι απ' τους προνομιούχους, επίσημους ερευνητές. Αλλά δεν υπάρχει σύστημα λογοκρισίας χωρίς τις ρωγμές του. Πολλά απ' τα ντοκουμέντα δημοσιεύτηκαν. Ακόμα κι αυτός ο μικρός αριθμός μάς επιτρέπει να δούμε πως το περίγραμμα της σοβιετικής ιστορίας στην δεκατία του 1930 είναι πολύ διαφορετικό από την "επίσημη" εκδοχή.

Το ζήτημα του Τρότσκι και της συνεργασίας με τη Γερμανία και την Ιαπωνία
Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας έχουν έρθει στην επιφάνεια από τα αρχεία της πρώην ΕΣΣΔ πολλά τεκμήρια τα οποία διαψεύδουν την οπτική, επίσημη τουλάχιστο από την εποχή του Χρουστσόφ, ότι οι κατηγορούμενοι στις δίκες της Μόσχας και στην "Υπόθεση Τουχατσέφσκι" ήταν αθώα θύματα που εξαναγκάστηκαν να κάνουν ψευδείς ομολογίες ενοχής. Έχω γράψει αρκετά έργα που είτε δημοσιεύτηκαν είτε είναι υπό δημοσίευση όπου δείχνω ότι έχουμε πλέον ισχυρές αποδείξεις ότι οι ομολογίες δεν ήταν ψευδείς και ότι οι κατηγορούμενοι των δικών της Μόσχας φαίνεται πως ήταν ειλικρινείς όταν ομολόγησαν συνομωσία σε βάρος της σοβιετικής κυβέρνησης. Η εργασία αυτή με οδήγησε στην παρούσα μελέτη.

Η υπόθεση 
Ο Λέον Τρότσκι και ο γιός του Σέντοφ καταδικάστηκαν ως απόντες κατηγορούμενοι σε κάθε μία από τις τρεις δίκες της Μόσχας. Εάν οι κατηγορίες εναντίον των άλλων κατηγορουμένων και οι ομολογίες τους ήταν κατά βάση ακριβείς, όπως και έχει ως τώρα καταδείξει η έρευνά μου, αυτό έχει συνέπειες για τις κατηγορίες που εκφράστηκαν στις δίκες αυτές, ότι δηλαδή ο Τρότσκι βρισκόταν σε συμμαχία με τη φασιστική Γερμανία και την μιλιταριστική Ιαπωνία. Τα στοιχεία αυτά με οδήγησαν στην εξής υπόθεση για την παρούσα μελέτη: ότι μια εξονυχιστική έρευνα στα δημοσιευμένα ντοκουμέντα από τα αρχεία της πρώην ΕΣΣΔ θα παρείχε περισσότερες αποδείξεις ότι υπήρξε συνεργασία του Τρότσκι με την Γερμανία και την Ιαπωνία από αυτές που παρουσιάστηκαν στις τρεις δίκες της Μόσχας.

Υιοθέτησα αυτή την υπόθεση όπως ο ανθρωπολόγος Στίβεν Τζέι Γκουλντ περιγράφει την διαδικασία ελέγχου της "υπόθεσης Άλβαρεζ" από τον συνάδελφό του Πίτερ Γουορντ, την υπόθεση δηλαδή της καταστροφικής εξάλειψης κατά την προϊστορική περίοδο, η οποία αντιτίθετο στην ευρέως παραδεδεγμένη θεωρία περί σταδιακής εξάλειψης τόσων και τόσων μορφών ζωής πριν από 60 εκατομμύρια χρόνια. Στην διαδικασία της ανάγνωσης πολλών ντοκουμέντων από τα αρχεία της πρώην ΕΣΣΔ για άλλα ερευνητικά εγχειρήματα, είχα ταυτοποιήσει αρκετά τα οποία φαινόντουσαν να παρέχουν επιπρόσθετα στοιχεία ότι ο Τρότσκι πράγματι συνεργάστηκε με τη Γερμανία.

Μού φάνηκε ότι μπορεί να βρεθεί κι άλλη τεκμηρίωση αν ξεκινούσα να την αναζητώ. Συνειδητοποίησα επίσης ότι αν κανείς δεν την αναζητούσε, δεν θα βρισκόταν ποτέ και έτσι δεν θα μαθαίναμε ποτέ.

Το γεγονός ότι έκανα αυτή την υπόθεση δεν σημαίνει καθόλου ότι προκαθόρια το αποτέλεσμα της έρευνας. Κάποιου είδους υπόθεση ή θεωρία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια έρευνα. Ο Γκουλντ μας υπενθυμίζει την διορατική δήλωση που έκανε ο Δαρβίνος στον Χένρι Φώσετ το 1861:
Πόσο παράξενο είναι κάποιος να μην μπορεί να αντιληφθεί ότι για να αποδειχτεί χρήσιμη, κάθε παρατήρηση πρέπει είτε να επιβεβαιώνει είτε να διαψεύδει κάποια άποψη!
Η παρούσα μελέτη είναι μια "δοκιμασία" με την έννοια που δίνει στον όρο ο Γκουλντ: "ένα ωραίο παράδειγμα θεωρίας" --ο Γκουλντ εννοεί "μια υπόθεση"-- που επιβεβαιώνεται από στοιχεία που κανείς δεν σκέφτηκε να συγκεντρώσει πριν η ίδια η θεωρία να απαιτήσει μια τέτοια δοκιμασία.

Έχω επίσης κρατήσει υπόψη την προειδοποίηση του Γκουλντ ότι ακόμα και μια δοκιμασία δεν προκρίνει την ίδια την έρευνα:
Να σημειωθεί η βασική διαφορά ανάμεσα στην απαίτηση αποδείξεων και την εγγύηση του αποτελέσματος. Η δοκιμασία μπορεί άνετα να αποτύχει, καταδικάζοντας έτσι και τη θεωρία. Οι καλές θεωρίες θέτουν μια πρόκληση, δεν προδικάζουν το αποτέλεσμα. 
Επί της αρχής, είναι αδύνατο να αποδείξεις μια άρνηση. Αν ο Τρότσκι δεν συνεργάστηκε με τους Γερμανούς και/ή τους Ιάπωνες δεν θα πρέπει να υπάρχουν αποδείξεις ότι το έκανε.Σε αντίθεση όμως με την κατάσταση στην φυσική ιστορία, η ανθρώπινη ιστορία περιέχει τη δυνατότητα να δημιουργηθούν κατασκευασμένες ή ψευδείς αποδείξεις. Στην μελέτη αυτή αφιερώνω πολλή προσοχή στο ζήτημα τούτο.

Ξεκινήσαμε να δούμε λοιπόν αν μπορούμε να βρούμε και άλλες αποδείξεις ότι ο Τρότσκι συνεργάστηκε με τους Γερμανούς και τους Ιάπωνες. Σε ένα ορισμένο σημείο της έρευνάς μας, όταν συλλέξαμε αρκετές τέτοιες αποδείξεις, αποφασίσαμε να τις μελετήσουμε και να δούμε τι τελικά δείχνουν. Η παρούσα μελέτη είναι το αποτέλεσμα.

Υπάρχουν αρκετές αποδείξεις που αφορούν μυστική εμπλοκή σε ό,τι αφορά τον Τρότσκι με αντιπολιτευτικές δραστηριότητες μέσα στην ΕΣΣΔ κατά την δεκαετία του 1930, και αυτό ξέχωρα από την οποιαδήποτε συνεργασία με τη Γερμανία ή την Ιαπωνία. Επιπρόσθετα με τις μαρτυρίες των κατηγορουμένων των δικών της Μόσχας έχουμε επίσης αρχειακές αποδείξεις με την μορφή ερευνητικών ανακρίσεων οι οποίες επιβεβαιώνουν τη δραστηριότητα αυτή. Η εξέταση όλων αυτών βρίσκεται πολύ πέραν των ορίων αυτού ή οποιουδήποτε άλλου κειμένου. Η παρούσα εργασία επικεντρώνεται αποκλειστικά στις αποδείξεις σχετικά με την συνεργασία του Τρότσκι με γερμανούς ή ιάπωνες κυβερνητικούς ή στρατιωτικούς αξιωματούχους. Αφήνουμε όλες τις άλλες κατηγορίες που διατυπώθηκαν εναντίον του Τρότσκι στην άκρη. Οι κατηγορίες για συνεργασία με Γερμανούς και/ή Ιάπωνες ήταν και οι πιο σοκαριστικές. Πάντα αντιμετωπιζόντουσαν με πολύ περισσότερο σκεπτικισμό.

Ως επί το πλείστον μπορούμε να αναφέρουμε και να αναλύσουμε άμεσες αποδείξεις σχετικά με τον Τρότσκι και τους Γερμανούς ή Ιάπωνες. Είναι μια πολύ στενή προσέγγιση που αποκλείει ένα μεγάλο μέρος από άλλες, ενισχυτικές αποδείξεις οι οποίες τείνουν να απεληθεύσουν τις άμεσες αποδείξεις για την ενοχή του Τρότσκι σε ό,τι αφορά την συνεργασία με τους φασίστες. Για παράδειγμα, ο Νικολάι Μπουχάριν άκουσε λεπτομέρειες από τον Καρλ Ράντεκ σχετικά με τις διαπραγματεύσεις και συμφωνίες του Τρότσκι με τη Γερμανία και την Ιαπωνία. Ο Μπουχάριν δεν επικοινώνησε ποτέ απευθείας με τον Τρότσκι ή τον Σέντοφ για το θέμα αυτό. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος να αμφιβάλλουμε για το ότι ο Ράντεκ τού ανέφερε την συνεργασία του Τρότσκι. Επιβεβαιώνοντας την μαρτυρία του Ράντεκ για το θέμα αυτό --και ο Μπουχάριν συμφωνεί ότι ο Ράντεκ τού το είχε πει, όπως κατέθεσε και ο ίδιος ο Ράντεκ, οπότε ο Μπουχάριν επιβεβαιώνει την ειλικρίνεια του Ράντεκ στο σημείο αυτό-- ο Μπουχάριν τείνει επίσης να επιβεβαιώσει εμμέσως αυτό που είπε ο Ράντεκ για τον Τρότσκι και αυτό που ο Ράντεκ ισχυρίστηκε πως το έμαθε από πρώτο χέρι, απ' τον ίδιο τον Τρότσκι. Συνεπώς, η μαρτυρία του Μπουχάριν επιβεβαιώνει ότι ο Ράντεκ έλεγε αλήθεια σε ένα σημείο, και αυτό αυξάνει την αξιοπιστία του Ράντεκ για άλλα σημεία, περιλαμβανομένων των επαφών του με τον Τρότσκι και του τι τού είπε ο Τρότσκι. Αλλά εδώ θα εξετάσουμε μόνο τη μαρτυρία του Ράντεκ και όχι του Μπουχάριν. Ο αναγνώστης που ενδιαφέρεται μπορεί να συμβουλευτεί την προηγούμενη μελέτη μου για τον Μπουχάριν (Furr και Bobrov 2007). Σε κάποια σημεία αναφέρομαι σε ενισχυτικές αποδείξεις, κυρίως για να δώσω το ευρύτερο πλαίσιο για τις άμεσες αποδείξεις.

63 σχόλια:

  1. Η συνολική μελέτη είναι 170 σελίδες. Πιθανώς να επικεντρωθώ σε στοιχεία άλλα από αυτά των μαρτυριών των δικών της Μόσχας, σε στοιχεία δηλαδή που ήρθαν στην επιφάνεια τα τελευταία χρόνια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν η μελέτη σού βρίσκεται σε ηλεκτρονική μορφή, μπορείς να την ανεβάσεις κάπου (πχ Scribd, dropbox κλπ) και να βάλεις σύνδεσμο.

      Neophyte_commie

      Διαγραφή
    2. Sorry, ξέχασα το λινκ στο πρωτότυπο: http://clogic.eserver.org/2009/Furr.pdf

      Διαγραφή
    3. Ευχαριστώ!

      Neophyte_commie

      Διαγραφή
  2. Ναι, ναι και Παντελής Πουλιόπουλος παρακαλούσε γονυπετής τους Ιταλούς εκτελεστές του να του χαρίσουν τη ζωή. Ναι όλα αυτά είναι αλήθεια όπως και η πατεντάτη συνεργασία του Andres Nin ηγέτη του POUM με τις φραγκικές δυνάμεις. Όπως και να έχουν τα πράγματα το κόμμα πάντα είχε, έχει και θα έχει δίκιο. Γιατί ως τέτοιο εμπερικλείει εντός την οντολογία της αλήθειας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καταλαβαίνω την πικρία που μπορεί να νιώθει κάποιος που συνήθισε να χλευάζει τους άλλους 40 χρόνια ότι ήταν ηλίθιοι, αφελείς και παραπλανημένοι. Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα να είσαι από πάνω και πολύ άσχημο να δοκιμάζεις το ποτήρι που κέρναγες τους άλλους.

      Παρ' όλα αυτά, η επιστημονική έρευνα για την περίοδο της δεκαετίας του 30 συνεχίζεται καθώς ανοίγουν αρχεία που ήταν κλειστά, οδηγεί σε αναπάντεχες ανακαλύψεις, και --ειρωνικά-- προέρχεται σε μεγάλο βαθμό απ' τις ΗΠΑ. Και βέβαια δεν έχει καμία σχέση με το ΚΚΕ.

      Αυτά έχει η ζωή, όπως τα είχε για εκατομμύρια κομμουνιστές που τούς είπαν πως πίστεψαν σε έναν μανιακό δολοφόνο και χασάπη.

      Διαγραφή
    2. Άλλος ένας που έχει πιν-απ τον Τουχατσέφκσι «τον Κόκκινο Ναπολέοντα» [«πανέξυπνος, με πλατιά μόρφωση και ώμους, δυνατός και πολύ όμορφος, καταπληκτικά όμορφος...» Άααχ]

      Άι στιχτίρ

      Διαγραφή
    3. Αλήθεια ; Γιατί δεν έχουν γίνει έρευνες για τους καταληψίες της Τηλεφωνικής Εταιρείας της Βαρκελώνης το Μάη του 1937. Πώς και δεν βρέθηκαν τίποτα ντοκουμέντα ότι αυτοί οι τύποι της CNT ήταν εξ αντικειμένου πράκτορες των φραγκικών ; Αλλά ευτυχώς ο σ. στρατηγός Ενρίκε Λίστερ φρόντισε και ξεπάστρεψε τους "αναρχικούς" που είχαν κάνει κολλεκτίβες στα χωράφια της Αραγωνίας. Όπως κι αν έχει το πράγμα ευτυχώς που επικράτησε το PSUC στην Καταλωνία και έτσι προωθήθηκε η υπόθεση του σοσιαλισμού στην Ιβηρική...

      Διαγραφή
    4. Πολύ ενδιαφέρουσα η αντίδραση των αναρχικών (υποτιθέμενων θυμάτων του Τρότσκι στην Κροστάνδη και την Ουκρανία), μόλις μπήκε το ζήτημα των κατηγοριών κατά του Λέοντα. Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα την κάνει το γεγονός πως καταγεγραμένες διώξεις αναρχικών επί Στάλιν δεν υπάρχουν.
      Τι μπορεί να κάνει τους "αναρχικούς" να δείχνουν τέτοια ευαισθησία απέναντι σε ένα πρόσωπο που τους καταδίωξε ανελέητα (Τρότσκι), στην αντιπαράθεση του με ένα άλλο το οποίο η μόνη ίσως κατηγορία που δεν του απευθήνθηκε ποτέ ήταν οι διώξεις αναρχικών;
      Περιμένω ερμηνείες από τυος ίδιους. Εχώ έχω αρκετές...

      Διαγραφή
  3. Πολύ ενδιαφέρον! Ως γνωστόν, ψοφάω για τέτοια. Ευχαριστώ!

    Neophyte_commie

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΦΡΑΓΜΑ ΠΥΡΟΣ

    Άριστα, φίλε Αντώνη, βλέπω ότι έριξες στην μάχη το απαραίτητο για την επίτευξη φράγματος πυρός βαρύ πυροβολικό με ήδη από το δεύτερο σχόλιο αισθητά τα αποτελέσματα διατάραξης φρενών των ντόπιων παρατρεχάμενων του Λέοντα Νταβίντοβιτς Μπρονστέιν. Κι αυτά είναι τα πρώτα συμπτώματα, ετοιμάσου και γι’ άλλα που σίγουρα θα φτάνουν, αν δεν θα ξεπερνούν, τα όρια της παράκρουσης…

    Μην ξεχάσεις, σε παρακαλώ, να επισυνάψεις στην επιλογή από την συγκεκριμένη μελέτη που σχεδιάζεις και την φωτοτυπία του από 18ης Ιουνίου 1937 τηλεγραφήματος του Τρότσκι προς την Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΣΣΔ.

    Χαιρετώ,

    Μη απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. http://clogic.eserver.org/2009/Furr.pdf

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αντώνη, εγώ που ποτέ δεν ήμουν τροτσκιστής ούτε είμαι, σου λέω ότι ήδη εκ προοιμίου δεν με πείθει καθόλου αυτό το πράγμα. Διάβασα και την πρώτη συνέχεια, ομοίως. Και να πω την αλήθεια, ούτε περίμενα να με πείσει, για την ακρίβεια μου θυμίζει τις "ιστορικές μαρτυρίες" που δημοσίευε το Βήμα το '89 με τον Στάλιν να τρυπά με καρφίτσα τα μάτια των κρανίων των θυμάτων του (δεν κάνω πλάκα). Εκπλήσσομαι που δεν το βλέπεις. Θα προτιμούσα την άποψη του Μπρεχτ (αν θυμάμαι καλά) ότι έστω και στημένες οι δίκες ήταν απαραίτητες κλπ., παρά αυτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ως το σημείο που έχω μεταφράσει, είναι μόνο εισαγωγή. Υπάρχει μόνο ένα παράδειγμα, αυτό της αποσιώπησης μέρους μιας επιστολής στο συνέδριο του ΚΚΣΕ. Δεν έχει δοθεί κανένα στοιχείο. Συνεπώς, τι δεν σε πείθει, αφού δεν έχει ακόμη παρουσιάσει τα στοιχεία;

      Διαγραφή
    2. Προκαταρκτικά να σημειώσω και κάτι: Η μελέτη των Archer-Ghetty και Naumov στοιχειοθετεί ότι πουθενά δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο Στάλιν θεωρούσε τις κατηγορίες κατασκευασμένες. Σε καμία ιδιωτική του επιστολή σε άλλα μέλη της ΚΕ για παράδειγμα, πουθενά στα προσωπικά του γραπτά, δεν έχει εντοπιστεί τίποτε που να δείχνει ότι ο ίδιος δεν ήταν πεπεισμένος για την αντικειμενική ενοχή των υπόδικων της Μόσχας ή ότι θεωρούσε τις δίκες "στημένες."

      Η μελέτη του van Ree, επίσης πρόσφατη και βασισμένη στην εξέταση των γραπτών και της βιβλιοθήκης του Στάλιν επίσης δείχνει ότι για τον ίδιο δεν υφίστατο καμία "προδοσία" της επανάστασης εκ μέρους του, αλλά ότι ήταν βαθιά πεπεισμένος ότι αντιθέτως την υπεράσπιζε ενάντια στην αστική προδοσία.

      Και τα δύο βιβλία συμφωνούν σε βασικές διαστάσεις των ισχυρισμών Furr για το ότι από όσα στοιχεία έχουν ως τώρα δει το φως, το καθεστώς δεν είχε λόγους να αμφιβάλλει για την ενοχή Τρότσκι.

      Διαγραφή
    3. Την αντίφαση στην επιστολή δεν τη βλέπεις; Παραδέχτηκα την ενοχή μου για συνεργασία με τη ναζιστική Γερμανία αλλά ήμουν και θα είμαι πάντα πιστός κλπ; Και μόνο η επιλογή αυτού του παραδείγματος για να στηριχθεί η ανασκευή με προδιαθέτει για τη συνέχεια, να πω την αλήθεια.

      Αντώνη, ξέρεις καλύτερα από μένα ότι κάποια κείμενα προδίδονται εξαρχής. Θα διαβάσω προσεκτικά και τη συνέχεια, αλλά εξακολουθώ να είμαι πολύ αρνητικά διακείμενος σε τέτοιου είδους ιστοριογραφία. Και από ποια σκοπιά μιλώ, το ξέρεις ελπίζω.

      Διαγραφή
    4. Ωραία, είναι χρήσιμο να μιλάμε συγκεκριμένα. Φυσικά και την βλέπω. Ο Furr πάει ακόμα πιο πέρα από σένα και υπογραμμίζει ότι τα αποσιωπητικά δείχνουν ότι ακόμα λείπουν αποσπάσματα. Ποιος ξέρει τι δείχνουν τα αποσπάσματα που λείπουν;

      Αλλάζει αυτό το γεγονός ότι στο συνέδριο του ΚΚΣΕ αποσιωπήθηκε ΟΛΟ το δημοσιευμένο περιεχόμενο που δείχνει την παραδοχή ενοχής και διαβάστηκε ΜΟΝΟ το περιεχόμενο που δείχνει αθωότητα;

      Όχι.

      Έχουμε στοιχεία ότι έγινε αυτό;

      Ναι.

      Θέτει αυτό ερωτήματα για την αντικειμενικότητα των ιστορικών της περιόδου απέναντι στην αθωότητα ή ενοχή ατόμων που δικάστηκαν στη Μόσχα;

      Ναι.

      Γιατί υπάρχει η αντίφαση είναι ένα ερώτημα που μπορεί να τεθεί ΜΟΝΟ provisionally διότι έχουμε ενδείξεις ότι δεν έχουμε καν όλη την επιστολή. Μεθοδολογικά είναι πρώιμο να απαντηθεί. Υπάρχουν φυσικά τρόποι να απαντηθεί, αλλά δεν θα είναι απαραίτητα οι σωστοί: πχ. ότι ο γράφων προσπαθεί να εξευμενίσει τον Στάλιν παραδεχόμενος μεν αρκετά την ενοχή του αλλά δείχνοντας μεταμέλεια και πνεύμα συνεργασίας. Αυτή είναι μια εικασία. Μια άλλη είναι ότι εξαναγκάστηκε να την γράψει. Και για τα δύο μας λείπουν στοιχεία. Ο Furr λοιπόν δεν ασχολείται ούτε με την μία εικασία ούτε με την άλλη. Καταγράφει τι έγινε. Και αυτό που έγινε είναι ότι αποσιωπήθηκε μέρος της επιστολής που αφορούσε παραδοχή ενοχής.

      Διαγραφή
    5. Όταν βρω χρόνο θα μεταφράσω και το 2.10 τού Losurdo (για το αντεπαναστατικό πραξικόπημα [1937] που ήταν στα σκαριά και το πολύ ενδιαφέρον στοιχείο ότι οι Γερμανικές μυστικές εξέπεμπαν στα ερτζιανά τροτσκιστική προπαγάνδα) και κυρίως το σχετικό τής Lacroix-Riz η οποία (με βάση τα γαλλικά αρχεία) είναι πεπεισμένη για τη συνεργασία Τουχατσέφσκι με Ναζί. Ο Losurdo κάνει κόσκινο την μυστική έκθεση, όπως και ο Roberts. Δεν καταλαβαίνω σε τι αντιδρά ο δύτης.

      Διαγραφή
    6. @δύτη των νιπτήρων:
      Μπορείς να δώσεις κάποιες πηγές με ιστοριογραφία που εμπιστεύεσαι ;

      Διαγραφή
    7. Δύο απαντήσεις και θα επανέλθω αργότερα ίσως.

      Αντώνη: το παράδειγμα με τις επιστολές είναι εντελώς άτοπο γιατί συν τοις άλλοις οι ομολογίες των δικών της Μόσχας ήταν κάτι γνωστό ήδη από τη γένεσή τους, το ερώτημα ήταν πάντα πόσο ήταν ειλικρινείς κλπ. Τι παραπάνω μαθαίνουμε από τη συγκεκριμένη επιστολή μου διαφεύγει.

      EG: δεν παριστάνω τον ειδικό στην ιστορία της συγκεκριμένης περιόδου, αυτό που μπορώ (φαντάζομαι) να κρίνω είναι η μέθοδος. Θα περιμένω καλοπροαίρετα και τις υπόλοιπες συνέχειες, μέχρι τώρα (τρίτο μέρος) δεν έχω δει τίποτα παρά ακροβασίες. Μια επιστολή του Τρότσκι, μια ιδιόχειρη σημείωση του Στάλιν, συν η εξωφρενική άποψη ότι τα γεγονότα του '37 της Βαρκελώνης ήταν αποτέλεσμα συνεργασίας αναρχικών, τροτσκιστών και φρανκοναζιστών. (Ναι, και το 1794 η αριστερή αντιπολίτευση στον Ροβεσπιέρο ήταν πληρωμένη από τους Βουρβώνους.)

      Μια και μπλέκει η Ιαπωνία στη μέση, ελπίζω στην πορεία ο συγγραφέας να μην πειράξει και το ίνδαλμά μου, τον Ρίχαρντ Ζόργκε.

      Διαγραφή
    8. Είναι κάπως embarassing αυτό, αλλά θα πρέπει να σου θυμήσω ποιος είναι ο ισχυρισμός του κειμένου τον οποίο στοιχειοθετεί ως αποδεικτικό στοιχείο η επιστολή γιατί φαίνεται να μην το βλέπεις:

      "να στοιχειοθετήσουμε τον βαθμό παραχάραξης που έλαβε χώρα στο 22ο συνέδριο και γενικότερα υπό την ηγεσία του Χρουστσόφ"

      Για να στοιχειοθετηθεί ΑΥΤΟ το επιχείρημα, που δεν αφορά σε κάτι ΑΜΕΣΑ την υπόθεση Τρότσκι αλλά το θέμα της ευρύτερης αξιοπιστίας της ρωσικής ιστοριογραφίας στην Χρουτσοφική περίοδο παρατίθενται τα εξής στοιχεία:

      α) Ομιλία Ποσπέλοφ περί αθωότητας Μπουχάριν που "μπερδεύει" τις διατυπωμένες κατηγορίες με άλλες (την συμμετοχή σε πολιτική ομάδα υπεύθυνη για κατασκοπία με απευθείας κατασκοπία) και που επαναλαμβάνει ότι καμία πρόσβαση στα στοιχεία των δικών δεν είναι αναγκαία, αρκούν οι ομιλίες του 22ου συνεδρίου ως αποδεικτικά του τερατώδους των δικών
      β) Ομιλία Σελέπιν στο ίδιο αυτό συνέδριο που αργότερα προβλήθηκε ως επαρκής βάση για τους ιστορικούς που δείχνει, βάσει κατοπινής δημοσίευσης της επιστολής που διαβάστηκε ότι Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΛΟΓΟΚΡΙΘΗΚΕ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ.

      Νομίζω είναι εξαιρετικά ξεκάθαρο τι μαθαίνουμε λοιπόν από το συγκεκριμένο εδάφιο.

      Διαγραφή
    9. Η επιστολή, εννοείται, Ιακίρ.

      Διαγραφή
    10. @δύτη των νιπτήρων:
      Απευθύνθηκα σε σενα γιατί δήλωσες ουδέτερος, ούτε υπέρ ούτε κατά, οπότε αντικειμενικός.

      Διαγραφή
    11. Τον δύτη δεν τον καταλαβαίνω ή μάλλον, για να είμαι ειλικρινής, με εκνευρίζει. Είχα παραπέμψει σε κάποια από τα επίμαχα γαλλικά αρχειακά κείμενα σε παλιότερη ανάρτηση για Ουκρανία. Δηλ. αν κάτι δεν υπάρχει στην παρούσα ιστοσελίδα ή στην ελληνική γλώσσα, θεωρείται ανύπαρκτο; Θυμάμαι δυο χρόνια πριν που είχε βγει από τα ρούχα του γιατί δεν συμφωνούσα με την άποψή του ότι ο «Κίπλινγκ» προωθούσε την ειρηνική συμβίωση των «λαών» μιας άλλης αυτοκρατορίας. Ο Κίπλινγκ, που στήριξε από την πρώτη στιγμή το Απαρτχάιντ, ο Κίπλινγκ --- τής διαπλοκής με τους βαρόνους τού τύπου, κάτι σαν τον Θέμο σας τον Αναστασιάδη --- που διέδιδε την προπαγάνδα για τα βελγικά βρέφη που σκότωναν οι Ούνοι. Από κάποιο σημείο και μετά η εγκεφαλική βλάβη είναι ανήκεστη.

      Διαγραφή
    12. EG, δεν δήλωσα τίποτα. Ανέφερα εξαρχής τη σχέση μου (τη μη-σχέση μου) με τον τροτσκισμό επειδή έγινε κάπου λόγος για παπαγαλάκια και διατεταγμένες υπηρεσίες και τα παρόμοια. Κακώς έγινε λόγος, κακώς τσίμπησα κι εγώ. Βλέπω τώρα και ένα σχόλιο του TRASH που με στέλνει στον αναρχικό χώρο (δεν βλέπω ποιον άλλο μπορεί να εννοεί), ε δεν θα κάτσω να απαντώ σε κάθε ασυναρτησία και να με συμπαθάτε. Δεν διεκδικώ καμία αντικειμενικότητα, πόσο μάλλον ουδετερότητα, αλλά διατηρώ το δικαίωμά μου να πείθομαι ή να μην πείθομαι από κάτι. Διάβασα και το άρθρο του Grover Furr περί Τουχατσέφσκι, ούτε εκεί είδα κάποιο φοβερό στοιχείο.

      waltendegewalt, διάβαζα τα σχόλιά σου εδώ και αν θυμάμαι καλά εκτιμούσα τη σκέψη σου, αλλά εδώ γράφεις ό,τι νάναι. Θα έμπαινα στον κόπο να ψάξω το λινκ περί Κίπλινγκ, έτσι για να φανεί, αλλά αν δεν κάνω λάθος τα σχόλια στο RD δεν εμφανίζονται πια. Αλλά μια και σ' εκνευρίζω, ίσως καλύτερα να σιωπήσω σιγά σιγά και να ασχοληθώ με την εγκεφαλική μου βλάβη.

      Και εν ολίγοις για το τέλος κάτι πολιτικό: μπορούμε μια χαρά να συζητήσουμε και ίσως και να συμφωνήσουμε (ίσως και όχι, αλλά θα το αφήσω ανοιχτό) ότι η επικράτηση του Στάλιν και των ιδεών του επί του Τρότσκι και των δικών του ιδεών στο τέλος της δεκαετίας του '30 έδωσε τη δυνατότητα στη Σοβιετική Ρωσία να συνεχίσει να υπάρχει. Ή αντίστοιχα, να πούμε ξέρω γω ότι το POUM και η FAI αντικειμενικά ενδεχομένως είχαν διαλυτική επίδραση στον ισπανικό εμφύλιο κλπ κλπ. Υπάρχει ένα τεράστιο άλμα από εκεί μέχρι το να υποστηρίξουμε ότι ο Τρότσκι συνεργαζόταν με τους Γερμανούς και τους Ιάπωνες, ή ότι οι μυστικές υπηρεσίες των Ναζί και του Φράνκο υποκίνησαν τους τροτσκιστές της Βαρκελώνης κλπ κλπ. Και αυτό το άλμα, δεν είμαι διατεθειμένος να το κάνω --έστω και μόνο από πολιτική αξιοπρέπεια.

      Διαγραφή
    13. "Υπάρχει ένα τεράστιο άλμα από εκεί μέχρι το να υποστηρίξουμε ότι ο Τρότσκι συνεργαζόταν με τους Γερμανούς και τους Ιάπωνες, ή ότι οι μυστικές υπηρεσίες των Ναζί και του Φράνκο υποκίνησαν τους τροτσκιστές της Βαρκελώνης κλπ κλπ."

      "Στόχος της παρούσας μελέτης είναι να εξετάσει τις κατηγορίες του διατυπώθηκαν στην ΕΣΣΔ κατά την δεκαετία του 1930, ότι ο Τρότσκι ήταν συνεργός των Γερμανών και των Ιαπώνων ενάντια στη Ρωσία, στη βάση στοιχείων που είναι πλέον διαθέσιμα. Η μελέτη δεν είναι "εισήγηση εισαγγελέα" ενάντια στον Τρότσκι. Δεν είναι απόπειρα να αποδειχθεί "ένοχος" ο Τρότσκι για συνομωσία με τους Γερμανούς ή τους Ιάπωνες. Ούτε είναι απόπειρα να "υπερασπιστεί" τον Τρότσκι ενάντια σε τέτοιες κατηγορίες."

      "Οι νεκροί δεν έχουν ούτε δικαιώματα, ούτε τίποτε άλλο που να μπορεί να τύχει υπεράσπισης. Έτσι ο ιστορικός δεν χρειάζεται να δώσει βάρος στην πρότερη υπόθεση της αθωότητας, της "έλλογης αμφιβολίας", κλπ. Σε αντίθεση με μια νομική ετυμηγορία, κανένα συμπέρασμα δεν είναι τελικό. Η ιστορική έρευνα δεν χρειάζεται να τελειώνει ποτέ. Μπορεί να συνεχιστεί ξανά και ξανά καθώς ανακαλύπτονται νέα στοιχεία και φτάνουμε σε νέες ερμηνείες παλαιότερων στοιχείων. Και αυτό ακριβώς κάνουμε στην παρούσα μελέτη."

      Στις δύο αυτές παραγράφους εκτίθενται κάποιες βασικές μεθοδολογικές αρχές έρευνας. Προσωπικά, δεν με ενδιαφέρει το ζήτημα της απόδειξης της αντικειμενικής ενοχής του Τρότσκι και δεν δημοσιεύω την μελέτη για τον λόγο αυτό.

      Με ενδιαφέρει το ζήτημα το οποίο διασταυρώνεται από πολλές άλλες μελέτες (Getty, van Ree, κλπ), το ότι δηλαδή ο Στάλιν και οι συνεργάτες του ΠΙΣΤΕΥΑΝ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΙΑΘΕΣΙΜΕΣ ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΟΤΙ Ο ΤΡΟΤΣΚΙ ΗΤΑΝ ΟΝΤΩΣ ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΤΟΥ.

      ΔΗΛΑΔΗ, ΔΕΝ "ΠΡΟΣΠΠΟΙΗΘΗΚΑΝ" ΟΤΙ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΑΝ.

      Με ενδιαφέρει κατά συνέπεια η παρούσα μελέτη στη βάση του ΑΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ, αν παρουσιάζει στοιχεία που να δείχνουν ότι την περίοδο εκείνη Η ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΑΥΤΗ ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑ και αν η υπεράσπιση του Τρότσκι και του κύκλου του ΕΥΛΟΓΑ ΚΡΙΘΗΚΕ ΜΗ ΠΕΙΣΤΙΚΗ.

      Αυτό είναι το ζητούμενο για έναν ιστορικό όχι να περάσει από δίκη εκ νέου τον Τρότσκι. Αν και βέβαια ο Στάλιν έχει περάσει από πολλές δίκες ιστορικών, συμπεριλαμβανομένου του γνωστότερου, του αποδεδειγμένα πράκτορα του IRD Robert Conquest:
      http://en.wikipedia.org/wiki/Information_Research_Department

      Όλως τυχαίως, τόσο ο Όργουελ όσο και ο Κέσλερ αποδείχθηκε εκ των υστέρων ότι ήταν επίσης συνεργάτες της IRD. Ή ότι ένας σημαντικός αριθμός πρώην Τροτσκιστών συνεργάστηκαν με τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Μερικά από τα πορτραίτα τους βρίσκονται εδώ.

      Ε, υπάρχουν κάποια θέματα.

      Διαγραφή
    14. "Μερικά από τα πορτραίτα τους βρίσκονται εδώ"

      Stephen Suleiman Schwarz: http://leninreloaded.blogspot.com/2012/04/stephen-suleiman-schwartz.html
      James Burnham: http://leninreloaded.blogspot.com/2012/08/james-burnham.html

      Για Orwell, υμνητή ανάμεσα σε άλλα, των αναρχικών στην Ισπανία: ttp://leninreloaded.blogspot.com/2012/08/george-orwell.html

      Διαγραφή
    15. @δύτη των νιπτήρων
      Μου απαντάς σα να σου κάνω φάλαγγα. Εγώ σου ζήτησα κάποιες πηγές, γιατί θεώρησα ότι είσαι αποστασιοποιημένος από το θέμα και με ενδιαφέρει μια τέτοια οπτική για να μπορέσω να σχηματίσω άποψη χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένη κατεύθυνση.
      Δεν καταλαβαίνω γιατί στράβωσες.

      Διαγραφή
    16. Ε καλά, αυτό με τον Όργουελ το ξέρουμε χρόνια τώρα. Έχει μια κάποια διαφορά από το να μιλήσεις για παλιούς μπολσεβίκους που συνεργάζονται με τους ναζί εντός της ΣΕ τη δεκαετία του '30, δεν βρίσκεις;

      Επειδή συμπαθώ τον Στάλιν, ας πούμε ότι δέχομαι πως πίστεψε καλή τη πίστει ό,τι του έλεγε η NKVD. Ο ιστορικός μηχανισμός που δημιουργεί τέτοια φαινόμενα (διάβασα επιχειρήματα του τύπου «ο Χ παραδέχτηκε μεν ότι η ΝΚVD έκανε βασανιστήρια, όχι όμως στην περίπτωση του Μπουχάριν» -έλεος δηλαδή) είναι το ζήτημα, όχι η καλή ή κακή πίστη του Στάλιν. Το πώς η πολεμική απομόνωση, ο κίνδυνος από παντού, η αποτυχία όλων των άλλων ευρωπαϊκών επαναστάσεων, οδήγησαν (αναπόφευκτα; πιθανόν) στην απονέκρωση της πάλαι ποτέ «εξουσίας των σοβιέτ», και τα ρέστα.

      Διαγραφή
    17. EG, ειλικρινά συγγνώμη αν σε πήρε άδικα η μπάλα, βλέποντας κάποια άλλα σχόλια θα καταλάβεις φαντάζομαι γιατί στράβωσα.

      Διαγραφή
    18. @δύτης των νιπτήρων:
      Εγώ από την μεριά θα απαντήσω στην ασυναρτησία πως από κάπου σε κατέταξα στους "αναρχικούς":
      Αναφερόμουν στα σχόλια:
      Unknown28 Οκτωβρίου 2012 3:26 μ.μ. και makveth28 Οκτωβρίου 2012 11:08 μ.μ., που μιλάνε για τους αναρχικούς στην Βαρκελώνη κλπ.
      Πως σου ήρθε πως αναφερόμουν σε εσένα;

      Διαγραφή
    19. «ο Χ παραδέχτηκε μεν ότι η ΝΚVD έκανε βασανιστήρια, όχι όμως στην περίπτωση του Μπουχάριν» -έλεος δηλαδή)

      Διαβάζεις λίγο περίεργα το συγκεκριμένο κείμενο, δεν ξέρω γιατί.

      Το συγκεκριμένο κείμενο γράφει ότι από πουθενά δεν προκύπτουν μαρτυρίες ότι βασανίστηκαν οι κατηγορούμενοι που ενέπλεξαν τον Τρότσκι σε συνεργασία με Γερμανο-ιάπωνες.

      Αυτό είναι είτε σωστό είτε λάθος, οπότε αν γνωρίζεις τέτοιες μαρτυρίες, μοιράσου τις μαζί μας.

      Η συζήτηση των απομνημονευμάτων γίνεται ξεκάθαρα για να υπογραμμιστεί το ότι ένας τουλάχιστον μάρτυρας έκανε ρητή αναφορά στην ενοχή Μπουχάριν και τον μη βασανισμό του πενήντα κάτι χρόνια αργότερα (το 1992) και ενώ παραδέχτηκε άλλους βασανισμούς.

      Πράγμα που θέτει σοβαρό ζήτημα κινήτρων, διότι γιατί να ξεχωρίσει κανείς το συγκεκριμένο γεγονός ως γεγονός μη βασανισμού ενώ παραδέχεται άλλα και δη όταν η ΕΣΣΔ έχει ήδη πέσει; Δεν διαφαίνεται κανένα απολύτως κίνητρο ψεύδους ή συγκάλυψης υπό τις περιστάσεις. Σκέψου ότι ο Μπουχάριν έχει μακράν αποκατασταθεί και ο Στάλιν είναι ο κακός της υπόθεσης. Και ότι ο γράφων παραδέχεται συμμετοχή σε βασανιστήρια υπό Γιεζόφ.

      Για όλα αυτά η δική ιστοριογραφική απάντηση είναι "έλεος δηλαδή";

      Διαγραφή
    20. TRASH, πάσο --μίλησα κι εγώ για τη Βαρκελώνη (28 Οκτ 11:02 μ.μ.), γιαυτό.

      Διαγραφή
    21. Αντώνη, αυτή η συζήτηση γυρνάει λίγο γύρω από τον εαυτό της. Μπορούμε να λεπτολογήσουμε και άλλο, π.χ. να πούμε ότι ο Χ μάρτυρας θα προτιμούσε το '92 να παραδεχθεί βασανιστήρια σε άλλους αλλά όχι στον αποκαταστημένο εν χορδαίς και οργάνοις Μπουχάριν, και λοιπά και λοιπά. Αν είναι τέλος πάντων να μιλήσουμε για τις δίκες της Μόσχας, και αν όντως παραδεχόμαστε βασανιστήρια και ιεροεξεταστικές πρακτικές (χρησιμοποιώ τη λέξη κυριολεκτικά, αναφέρομαι στο πώς οι ανακριτές της Ιεράς Εξέτασης επέβαλαν συγκεκριμένα στοιχεία στις ομολογίες ή "ομολογίες" των ανακρινόμενων), τότε αυτό το σημείο μου φαίνεται πραγματικά πολύ πιο ενδιαφέρον και σημαντικό από την ενοχή ή όχι του ενός ή του άλλου.

      Εγώ όμως θα σε ρωτήσω και κάτι άλλο: ποιος ο λόγος να συζητάμε τώρα -σε ένα πολιτικό ιστολόγιο- για την υποτιθέμενη προσωπική ευθύνη του Τρότσκι ή του Στάλιν, λες και δεν υπάρχει ιδεολογικό πεδίο αντιπαράθεσης;

      Διαγραφή
    22. «Έχει μια κάποια διαφορά από το να μιλήσεις για παλιούς μπολσεβίκους που συνεργάζονται με τους ναζί εντός της ΣΕ τη δεκαετία του '30, δεν βρίσκεις;»

      Του έδωσα βιβλιογραφία για το πραξικόπημα του 37. Ωστόσο, ο κύριος θεωρεί ότι είμαι εγώ που γράφω ασυναρτησίες. Και οι αντιρρήσεις του είναι απλώς «μεθοδολογικής» υφής. Δεν πάμε καλά.

      Διαγραφή
    23. Δύτη, δεν σε ακολουθώ. Δημοσιεύεω ένα ιστορικό έργο. Η αντίδρασή σου είναι ότι αυτό το έργο δεν μπορεί να συζητηθεί σοβαρά. Ως τώρα, δεν έχω κατανοήσει γιατί. Ρωτάς εν τω μεταξύ ποιος ο λόγος να συζητάμε το θέμα, τη στιγμή που ήρθες αυτοβούλως να το συζητήσεις. Εγώ μπορώ να απαντήσω γιατί κάνω τον κόπο να μεταφράσω το κείμενο, για τα υπόλοιπα δεν έχω καταλάβει σε τι συνίσταται η αντίρρησή σου.

      Κάνω λοιπόν τον κόπο, όπως τον έκανα για άλλα ιστορικά έργα που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα για τον Στάλιν, όπως τον έκανε και ο waltendegewalt, διότι η πτώση της ΕΣΣΔ και το τέλος του ψυχρού πολέμου, καθώς και το άνοιγμα ορισμένων αρχείων, έχουν φέρει στην επιφάνεια στοιχεία και προσεγγίσεις πάνω σε ένα θέμα για το οποίο υπάρχει ξεκάθαρα κυρίαρχη άποψη που αμφισβητούν αυτή την κυρίαρχη άποψη.

      Επειδή οι πολιτικές επιπτώσεις της κυρίαρχης άποψης είναι τεράστιες και σήμερα (αλλιώς δεν θα ήταν βρισιά να χαρακτηρίζει κανείς το ΚΚΕ "σταλινικό" όπως κάνουν διάφοροι στην Ελλάδα και το εξωτερικό), η σημασία αυτής της έρευνας έχει τεράστιες πολιτικές επιπτώσεις και κάνει πολύ κόσμο να αναστατώνεται. Πράγμα που θεωρώ ενδιαφέρον.

      Διαγραφή
    24. Η αντίδρασή μου είναι, ως εκπαιδευμένος (για να μην πω επαγγελματίας που δεν έχει τελικά και τόση σημασία) ιστορικός αν θες, ότι το ιστορικό έργο δεν με πείθει. Μέχρι τώρα τουλάχιστον. Δεν με πείθει η γενική θέση του, έστω και διαισθητικά ή εν πάση περιπτώσει με το κριτήριο που χρησιμοποιώ για το φιλτράρισμα της πληροφορίας, και όσο το διαβάζω (πάντα με προσοχή) δεν με πείθουν ούτε τα επιχειρήματά του, τα οποία βρίσκω πιθανολογήματα τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό με αυτά που υποτίθεται ότι ανασκευάζει. Μόλις διάβασα και το λινκ που δίνει παρακάτω (28 Οκτ 10:14) ο waltendegewalt και εντάξει, δεν έχω λόγια, αλλά μάλλον θα φταίει η εγκεφαλική μου βλάβη που παρατήρησε ο εν λόγω κύριος.

      Επί του προκειμένου, δεν με ενδιαφέρει καθόλου η προσωπικότητα του Στάλιν, η ενδεχόμενη κακία ή αφέλειά του, ούτε από την άποψη της κριτικής σε ό,τι μπορεί να ονομαστεί σταλινισμός ούτε από την άποψη της υπεράσπισής του ίδιου (σταλινισμού). Παρομοίως για τον Τρότσκι, βέβαια. Να το πω ίσως καθαρότερα: αν με ενδιαφέρει να κατηγορήσω το ΚΚΕ για σταλινισμό, μου είναι εντελώς αδιάφορο το αν ο Στάλιν έδρασε καλή τη πίστει, ενώ με ενδιαφέρει ιδιαίτερα το τι δομές δημιούργησε και ποια αντίληψη της λειτουργίας του κόμματος ή του κράτους προώθησε. Αν με ενδιαφέρει να υπερασπιστώ το σοβιετικό κράτος του '30, και πάλι μου είναι αδιάφορες οι κακίες, η ιδιοφυία ή η, ξέρω γω, καλοπροαίρετη αφέλεια του ηγέτη του: μου αρκεί να δείξω την αναγκαιότητα της ύπαρξής του (τέτοιου είδους κράτους δλδ).

      Διαγραφή
    25. ΟΚ, το έργο δεν σε πείθει. Σεβαστό. Επειδή το θέμα με ενδιαφέρει, αν βρεις κάτι συγκεκριμένο που αξίζει να προσεχθεί, πες μου.

      Διαγραφή
    26. «Μόλις διάβασα και το λινκ που δίνει παρακάτω (28 Οκτ 10:14) ο waltendegewalt και εντάξει, δεν έχω λόγια, αλλά μάλλον θα φταίει η εγκεφαλική μου βλάβη που παρατήρησε ο εν λόγω κύριος.»

      Κοίταξε, αγαπητέ, Losurdo & Lacroix-Riz είναι προφανώς μεθοδολογικά ανίκανοι ιστορικοί ιδιαίτερα μπροστά στη δεινότητα ενός επιστήμονα φήμης δύτη των αποχωρητηρίων (ακόμα το'χουμε κρατημένο για τον Κίπλινγκ, τον καλλιεργημένο αστό τής πολυπολιτισμικότητας, άι στο διάλο).

      Το λινκ στο κείμενο τής Lacroix-Riz για Ουκρανία (αυτό ήταν το όλο θέμα, η παραχώρηση τής Ουκρανίας στους Ναζί) το είχα αφήσει σε προηγούμενη ανάρτηση, την οποία δεν μπορώ τώρα να εντοπίσω (Ουκρανία και Χολοντομόρ (;)). Για τον άθλιο πολιτικό «λόγο» και ρόλο τού Τρότσκι, υπάρχει το απόσπασμα Losurdo για Τρότσκι και «θερμιδώρ».

      Το λινκ που έδωσα εδώ εμφανίζει τα πρόσωπα που εμπλέκονται. Και μάλλον θα πρέπει να το ξαναδείς, αφού είναι προφανές ακόμα αναρωτιέσαι ποιοι ήταν ακριβώς οι «μπολσεβίκοι» που συνωμότησαν με τους Ναζί;

      Διαγραφή
    27. Για να μην έχεις και παράπονο:

      Remarques à Bernard Frédérick sur son texte de L’Humanité Dimanche, 23-29 juin 2011, p. 94-97
      http://www.historiographie.info/humastaline2011%20.pdf

      Ukraine 1933 mise à jour de novembre-décembre 2008
      http://www.historiographie.info/ukr33maj2008.pdf

      Γαλλικά διαβάζεις.

      Διαγραφή
    28. waltendegewalt, ελπίζω να μην ξαναασχοληθώ μαζί σου. Σύγκρινε την απάντηση του Αντώνη για να συγκρίνεις το ύφος σας, που με έχεις φακελλώσει κιόλας τι γλώσσες διαβάζω. Εγώ μεν γαλλικά διαβάζω, εσύ όμως αμφιβάλλω αν διαβάζεις αυτά που λινκάρεις, ή τι γαλλικά διαβάζεις, μια και δεν βλέπω κάτι σχετικό με όσα κουβεντιάζουμε εδώ, εκτός αν ονειρεύτηκες ότι υποστήριξα τη θεωρία περί σταλινοκινούμενης λιμοκτονίας των Ουκρανών. Το λινκ που έδωσες στο scribd και στο οποίο αναφέρθηκα παραπάνω (με τον Τρότσκι που "έδειχνε παραγερασμένος για την ηλικία του... η σκληράδα του βλέμματός του άγγιζε τα όρια δαιμονικής εμφάνισης") απαξιώ να το σχολιάσω. Πάω να κλωσσήσω την εγκεφαλική μου βλάβη, άντε μπράβο.

      Διαγραφή
    29. Δεν είσαι με τα καλά σου: ο Τουχατσέφκσι γράφεται Toukhatchevski στα γαλλικά, με σέρτσ θα δεις τις δυο αναφορές στο πραξικόπημα. Έγραψα πιο πάνω: όταν βρω χρόνο, θα μεταφράσω και το κείμενο της Λακρουά από την Επιλογή της Ήττας. Να απολογηθώ που δεν έκατσα να μεταφράσω δέκα σελίδες σήμερα προς ικανοποίηση τού Δύτη;

      Είμαι φιλοξενούμενος εδώ, αλλιώς θα σε αντιμετώπιζα όπως σου αρμόζει, μεγάλε ερευνητή τής Ιστορικής Αλήθειας, τουμποφλό των Νιπτήρων.

      Διαγραφή
    30. δύτης: «έδειχνε παραγερασμένος για την ηλικία του... η σκληράδα του βλέμματός του άγγιζε τα όρια δαιμονικής εμφάνισης»


      εγώ: «Έξυπνος, με πλατιά μόρφωση και ώμους, δυνατός και πολύ όμορφος, καταπληκτικά όμορφος...»»

      ----Μήπως είσαι ο συντάκτης τού κειμένου για Τουχατσέφκσι στο ίντι;

      Διαγραφή
    31. «που με έχεις φακελλώσει κιόλας τι γλώσσες διαβάζω»


      ;;;;;;!!!!!

      Διαγραφή
    32. Άσε, φαντάσου και να μην ήσουν φιλοξενούμενος εδώ τι θα έγραφες. Εγώ δεν συνεχίζω, μόνο ας γραφτεί ότι τα λυρικά με τη δαιμονική εμφάνιση είναι από το λινκ που έδωσες εσύ, θεωρώντας το φαντάζομαι αξιόπιστο. Το ότι μιλάμε για ένα πολύ συγκεκριμένο θέμα (την υποτιθέμενη συνεργασία με τους ναζί) και εσύ κοτσάρεις το λιμό στην Ουκρανία λες και απαντάς στον Κουρτουά ξέρω γω, εξηγεί γιατί μιλάω για ασυναρτησίες.

      Και τέλος πάντων κοίτα: μπήκα εδώ, στο μπλογκ ενός ανθρώπου με τον οποίο μας συνδέει εκτίμηση, θέλω να πιστεύω αμοιβαία, και μια εγγύτητα πολιτικής στράτευσης, για να συζητήσω σοβαρά κάποια πράγματα. Θα έπρεπε να το σεβαστείς αυτό αντί να βρίζεις με ό,τι εξυπνάδα σου κατέβει.

      Διαγραφή
    33. δηλ. δεν σου μπαίνουν καθόλου ψύλλοι στα αυτιά σε σχέση με την δημόσια «αρθρογραφία» Τρότσκι για αυτονόμηση τής Ουκρανίας τη δεκαετία του 30, τη συνωμοσία Τουχατσέφσκι για προσάρτηση της Ουκρανίας στο 3 Ράιχ, τη διπλοπροσωπία τής «εθνικής» πολωνικής κυβέρνησης (ένωση Πολωνών/σοβιετικών Ουκρανών· εδώ μπαίνει και η υπόθεση Κάτιν) και την μεταπολεμική αποκάλυψη Κόνκουεστ για «γενοκτονία» στην Ουκρανία που χρησιμεύει σαν κολυμβήθρα τού Σιλωάμ για τους συνεργάτες των Ναζί και σαν γενετικός μύθος τού Ουκρανικού «έθνους»;

      Διαγραφή
  7. ενα συμπληρωματικο αρθρο ειναι και το παρακατω
    Sven-Eric Holmström "New Evidence Concerning the 'Hotel Bristol' Question
    in the First Moscow Trial of 1936"
    http://clogic.eserver.org/2008/2008.html

    Ορισμενα ενδιαφεροντα αρθρα στα αγγλικα

    http://www.stalinsociety.org.uk/presentations.html

    Ενα απο αυτα μεταφρασμενο στα ελληνικά

    http://www.mariosousa.se/Sanningen_gregiska.html





    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Η ευρέως γνωστή συγχαρητήρια επιστολή του Γιωτόπουλου στον Τσακαλώτο για την "συντριβή του σταλινισμου" στον Γράμμο, επιβαιώνει ή όχι πολιτικά, την τροτσκιστική θέση "...τα πάντα όλα ενάντια στον Στάλιν";
    Τα βιβλία του Στίνα;
    Η δράση του Σπέρα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Παίζει κανένα λίνκ σχετικά με την επιστολή Γιωτόπουλου προς Τσακαλώτο?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς στο ψαχτήρι του google οι αναφορές στο όνομα Γιωτόπουλος, μονοπωλούνται από αυτές στο όνομα του γιού του Αλέξανδρου, ως υποτιθέμενου "ηγέτη" της 17Ν. Θα κοιτάξω να θυμηθώ την βιβλιογραφία. Πάντως ή επιστολή και το περιεχόμενο της ήταν ευρέως γνωστά ήδη από τότε. Δεν έχει τεθεί δηλαδή ποτέ ζήτημα αμφισβήτησης τους.

      Διαγραφή
    2. Αυτό από την wikipedia:
      "... Υπό την καθοδήγηση του Γιωτόπουλου και του Τσιγαρίδη, το ΚΑΚΕ μετονομάστηκε σε Αρχειομαρξιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΕ) το 1947, μπαίνοντας σε μια φάση απομάκρυνσης από τον Κομμουνισμό. Το ΑΚΕ, κατά τον Εμφύλιο συντάχθηκε πλήρως υπέρ του Εθνικού Στρατού και των αστικών κυβερνήσεων, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο, μετά το πέρασμα των μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας στις βόρειες χώρες, να στείλει συγχαρητήρια επιστολή στην ηγεσία του Εθνικού Στρατού και στην κυβέρνηση. Στις εκλογές του 1950, ο Γιωτόπουλος και το ΑΚΕ κατήγγειλαν τόσο το ΚΚΕ όσο και τις αστικές δυνάμεις για τα δεινά που προκάλεσαν στον ελληνικό λαό με τον Εμφύλιο, ζητώντας από τον κόσμο να ψηφίσει τους δημοκρατικούς υποψήφιους είτε της εαμογενούς Δημοκρατικής Παράταξης (συνεργασία των ΣΚ-ΕΛΔ, Αριστερών Φιλελεύθερων και Ι. Σοφιανόπουλου) είτε της ΕΠΕΚ...."
      (http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82_%CE%93%CE%B9%CF%89%CF%84%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82)
      Από το ιντιμήντια σε εγκωμιαστικό(!) για τον Δ.Γιωτόπουλο άρθρο:
      "...Διότι η φήμη του Μήτσου Γιωτόπουλου έχει γενικώς αμαυρωθεί λόγω του περίφημου συγχαρητήριου τηλεγραφήματος προς την κυβέρνηση, για τη νίκη κατά του Δημοκρατικού Στρατού (ΔΣΕ), το 1949.
      Θα πρέπει να γνωρίζουν όσοι τον κατακρίνουν ως «δεξιό» ή έστω «φιλοδεξιό», πως απλά προτιμούσε την κοινοβουλευτική δημοκρατία από το ολοκληρωτικό σταλινικό μόρφωμα που ονειρευόταν ο Νίκος Ζαχαριάδης.
      Ήταν από τους πρώτους που συνέλαβαν την ιδέα των ΕΝΩΜΕΝΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ της ΕΥΡΩΠΗΣ, ως αντίβαρο στον καπιταλισμό των ΗΠΑ και τον κρατικό καπιταλισμό της ΕΣΣΔ, όπως έλεγε ο ίδιος.

      Με λίγα λόγια, ήταν από τους προδρόμους του ευρω-κομμουνισμού και της ευρω-αριστεράς.

      Για όποιον θέλει να μάθει περισσότερα, σε λίγες ημέρες θα κυκλοφορήσει ένα βιβλίο με τη ζωή και τη δράση του Μήτσου Γιωτόπουλου από το συγγραφέα Θεόδωρο Μπενάκη.]..."
      (https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=129955)

      "...Το 1947 ιδρύει το Αρχειομαρξιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΑΚΕ), κερδίζοντας 51 ψήφους στις βουλευτικές εκλογές. Με τη φράση «ανάμεσα στη φασιστική και στη σταλινική βαρβαρότητα, η μόνη επιλογή είναι η αστική δημοκρατία» δικαιολογεί το επίσημο τηλεγράφημα του ΑΚΕ προς τον κυβερνητικό στρατό για τη νίκη του έναντι του Δημοκρατικού Στρατού (ΔΣΕ) -γεγονός που κάνει παλιούς συντρόφους του να υποστηρίζουν πως την περίοδο εκείνη ο Γιωτόπουλος συνεργάζονταν με τις επίσημες Αρχές..."
      (http://news.in.gr/greece/article/?aid=394639)
      "...Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1945 - '46 με σαφή αντικομμουνιστικό προσανατολισμό, που κορυφώνεται τον Αύγουστο του 1949, όταν το νόμιμο κόμμα του, το ΑΚΕ, στην τρίτη συνδιάσκεψή του, αποφασίζει και στέλνει χαιρετιστήριο τηλεγράφημα στον κυβερνητικό στρατό για τη νίκη του επί του ΔΣΕ.
      Στις εκλογές του 1950, το ΑΚΕ βγάζει προκήρυξη, με την οποία ζητάει να καταψηφιστεί η Δημοκρατική Παράταξη (ο συνασπισμός με τον οποίο τότε η Αριστερά κατέβαινε στις εκλογές) και να ψηφιστούν τα αστικά δημοκρατικά κόμματα..."
      (http://www1.rizospastis.gr/storyPlain.do?id=1356347&action=print)

      Διαγραφή
  10. Α.Lacroix-Riz Επισημάνσεις στον Μπερνάρ Φρεντερίκ για το κείμενό του στην Κυριακάτικη Ουμανιτέ, Ιούνιος 2011

     Κατ' αρχάς, κάνετε λάθος σχετικά με την υπόθεση Τουχατσέφκι, που τον παρουσιάζεται ως θύμα «ενός τερατώδους προπαγανδιστικού ελιγμού», ενώ στη συνέχεια απλώς παραθέτετε κάποιες στατιστικές που αφορούν τις σταλινικές εκκαθαρίσεις αξιωματικών (εκτελέσεις ή φυλακίσεις), χωρίς να κάνετε τον κόπο να αναφέρετε τις πηγές. Ο Ντομένικο Λοζούρντο στο κατά τα άλλα εξαιρετικό του βιβλίο για τον Στάλιν (που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Aden) θεωρεί ότι η υπόθεση δεν έχει κλείσει ακόμη (σελ.131-32). Εγώ, αντιθέτως, υποστηρίζω ότι τα πρωτότυπα δημοσιευμένα (διπλωματικά & στρατιωτικά) γαλλικά και ξένα αρχεία που συμβουλεύθηκα στις αρχές τής δεκαετίας τού 2000 διαλύουν κάθε αμφιβολία σχετικά με την ύπαρξη συνωμοσίας στα ανώτερα ιεραρχικά κλιμάκια τού δυτικού στρατού: επρόκειτο για συνωμοσία που εξύφανε ο ίδιος ο Τουχατσέφκι, ο οποίος αφού ήρθε σε διαπραγματεύσεις με το Γερμανικό Επιτελείο Στρατού συμφώνησε, με αντάλλαγμα την παροχή βοήθειας για την την ανατροπή τής σοβιετικής ηγεσίας, στην παραχώρηση τής Ουκρανίας [στη Ναζιστική Γερμανία] — συμφωνία η οποία, τόσο στην ΕΣΣΔ όσο και σε κάθε άλλη χώρα, ενέπιπτε στην κατηγορία τής κατασκοπείας υπέρ του εχθρού ή τής εσχάτης προδοσίας και αποτελούσε επίσης έγκλημα τιμωρούμενο με την ποινή του θανάτου και στην Γαλλία (άρθρα 75 και επόμενα τού Ποινικού Κώδικα), όπως λεπτομερέστερα ανέλυσα στο έργο μου «Η επιλογή τής ήττας: οι γαλλικές ελίτ στα χρόνια τού Τριάντα», Παρίσι, Αρμάν Κολίν, επανέκδοση, 2010, σελ. 391-40.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Υπάρχει και αυτό:

    http://www.scribd.com/doc/48564039/M-Sayers-A-Kahn

    Η συμφωνία με τους Ναζί έγινε στο Λονδίνο, εν γνώσει των Βρετανών και των Γάλλων, με τη διαμεσολάβηση τού στρατηγού Πούτνα (τότε στρατιωτικού ακόλουθου στο Λονδίνο).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ο ιστοριογράφος καθυστερεί, αλλά η Ιστορία προχωρά αμείλικτη.
    Και επιτέλους: Τι θα πει "σταλινικός" ορε;
    Πόσο "αντισταλινικό" είναι να "ερευνά" η σοβαρή(αχαχουχα) ΕΤ1 την ιστορία του ΚΚΕ και να ερωτώνται όλοι εκτός από το ίδιο;
    Πόσο "αντισταλινικό" είναι να μαθαίνει κανείς για την ΕΣΣΔ από τα "ντοκυμανταίρ" του σκάϊ;
    Πόσο "αντισταλινικό" είναι να επιτίθεσαι με μολότωφ στη εργατιά;

    Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΟΧΩΡΑ ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ!

    rednready2

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

    Ακολουθούν ορισμένοι χρήσιμοι σύνδεσμοι.

    — Απαραίτητο για την κατανόηση της «υπόθεσης Τουχατσέφσκι» είναι το κάπως παλιό (1986) αλλά επ’ ουδενί λόγω «παλιωμένο» άρθρο του Grover Furr New Light On Old Stories About Marshal Tukhachevskii: Some Documents Reconsidered (RUSSIAN HISTORY/HISTOIRE RUSSE, 13, Nos 2–3 (Summer-Fall 1986), 293–308), το οποίο βρίσκεται εδώ:

    http://msuweb.montclair.edu/~furrg/tukh.html

    και εδώ (το πρωτότυπο σε μορφοποίηση PDF):

    http://msuweb.montclair.edu/~furrg/tukhpdf.pdf

    — Πολύ χρήσιμο για την μεθοδολογία που ακολουθείται από την σύγχρονη «μαύρη» προπαγάνδα του αντισταλινισμού–αντικομμουνισμού είναι το άρθρο του Grover Furr Baberowski’s Falsification που βρίσκεται εδώ (χρειάζεται να είναι ενεργοποιημένη κωδικοσελίδα που επιτρέπει την απεικόνιση του κυριλλικού αλφαβήτου):

    http://msuweb.montclair.edu/~furrg/research/furr-baberowski10.html

    — Υποχρεωτικό ανάγνωσμα για όποιον θέλει να εμβαθύνει στην αντικομμουνιστική ουσία και στο κίβδηλο περιεχόμενο της λεγόμενης «μυστικής εισήγησης» του Ν. Σ. Χρουστσόφ στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956 είναι η μονογραφία του Grover Furr Khrushchev Lied. The Evidence that Every “Revelation” of Stalin’s (and Beria’s) “Crimes” in Nikita Khrushchev’s Infamous “Secret Speech” to the 20th Party Congress of the Communist Party of the Soviet Union on February 25, 1956, Is Provably False, το οποίο υπάρχει στο διαδίκτυο μόνο στα ρωσικά (όποιος ενδιαφέρεται, ας μου γράψει δι’ αυτής της οδού για να του υποδείξω πού θα το βρει). Ως «ορεκτικό» ας διαβαστεί η αγγλική μετάφραση της συνέντευξης που παραχώρησε ο συγγραφέας στην ρωσική εφημερίδα Литературная Россия («Λογοτεχνική Ρωσία») (№ 24. 13.06.2008) όταν κυκλοφόρησε η πρώτη ρωσική μετάφραση του βιβλίου, η οποία συνέντευξη (The Sixty-One Untruths of Nikita Khrushchev) βρίσκεται εδώ:

    http://msuweb.montclair.edu/~furrg/research/litrossiainterv0608_eng.html

    Αυτά προς το παρόν και θα επανέλθω εν καιρώ τω δέοντι.

    Καλή ανάγνωση και καλή μετάφραση σ’ όλους!

    Μη απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ενδιαφέρουσα συζήτηση.

    Χρειάζονται όμως δυστυχώς πολλές ώρες για να την παρακολουθήσει κανείς και έτσι δεν μπορούν να την παρακολουθήσουν όλοι όσοι ενδιαφέρονται για το θέμα της.

    Αλλά ποιο είναι το θέμα;

    Κατά την γνώμη μου το θέμα δεν είναι ποιος ήταν πράκτορας ποιανού στην σύγκρουση της δεκαετίας του '40, δεν είναι ούτε καν ποιος στο πεδίο της μάχης πυροβολούσε ποιον. Το θέμα είναι ποιες ήσαν πραγματικά οι δύο πλευρές της σύγκρουσης, ποιες επιμέρους συγκρούσεις την αποτελούσαν και ποιες πράξεις τοποθετήθηκαν στην κάθε πλευρά της σύγκρουσης.

    Από αυτή την άποψη (προσωπικά) θεωρώ δεδομένο ότι σε πολιτικό επίπεδο αντιπαρατάχθηκαν ο φασισμός σαν ηγεμονική δύναμη της μιας πλευράς και ο μπολσεβικισμός σαν ηγεμονική δύναμη της άλλης πλευράς.

    Το αντικείμενο εξ άλλου της σύγκρουσης ήταν η κοινωνική προοπτική (η μελλοντική κοινωνία) νοούμενη με όρους οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής ευταξίας.

    Με την λογική αυτή είναι φανερό (ακόμα και θεωρητικά) ότι ο τροτσκισμός υπαγόταν στην ηγεμονία του φασισμού όπως και οι λεγόμενοι "σύμμαχοι" της Σ.Ε.

    Προφανώς κάποιοι τροτσκιστές πληρώνονταν (με διάφορους τρόπους) σαν πράκτορες της φασιστικής πλευράς και φαντάζομαι και αρκετοί σταλινικοί επίσης. Αλλά πολύ περισσότεροι δρούσαν σαν πράκτορες την στιγμή που νόμιζαν ότι ανήκουν στην επαναστατική πλευρά της σύγκρουσης.

    Για παράδειγμα πόσο πιο χρήσιμοι ήταν οι πράκτορες από αυτούς που αποφάσισαν να βάλλουν τον ΕΛΑΣ υπό τις διαταγές των Αγγλικού επιτελείου; Αλλά και πόσο δυνατόν ήταν να μην το κάνουν;

    Θέλω να πω τελικά ότι τα ιστορικά πράγματα είναι εξαιρετικά πολύπλοκα και οι επιπτώσεις της τέτοιας ή αλλιώτικης αντίληψης για τα ιστορικά πράγματα είναι ακόμα πιο πολύπλοκες για την σημερινή κοινωνική - πολιτική προοπτική.

    Με τον Αντώνη συμφωνώ απολύτως στην λογική που εκθέτει με κεφαλαία γράμματα για το αν ο Στάλιν πίστευε την ενοχή του Τρότσκι ή μήπως υποκρινόταν. Βεβαίως δεν υποκρινόταν και όχι μόνο αυτό αλλά και καλώς το πίστευε. Υπάρχει όμως και άλλο επίπεδο λογικής πιο πάνω από αυτό: η λογική της πρακτικής που προηγήθηκε και που ακολούθησε την πεποίθηση, καθώς και η λογική της πρακτικής των ίδιων των δικών και των καταδικών σε θάνατο.

    Πόσο ήταν στην λογική του Στάλιν να εκτελεστούν οι προδότες ποιοι και πόσο μπορούσαν να ελέγξουν τις διαδικασίες των δικών κλπ. κλπ. κλπ.

    Αυτά είναι κατά την γνώμη μου τα σοβαρά ζητήματα που ΠΡΕΠΕΙ να μελετηθούν. Τώρα το πως αυτό που πρέπει γίνεται πράξη, αυτό "ποτέ κανένα στόμα δεν τό'βρε και δεν τό'πε ακόμα".

    Ας ελπίσουμε όμως ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Συντροφε, αυτό το κείμενο είναι αίσχος.

    Α.
    Δεν κατάλαβα, ποιο στοιχείο παραθέτεις οτι ο Τροτσκυ ήταν ένοχος; Δεν βλέπω στοιχεία.
    Και αν δεν δεν έχουμε στοιχεία, να έχουμε τουλάχιστον λίγη συναισθηματική ευφυία.
    Σου φαίνεται ο Τρότσκι ο μετέπειτα , πράκτορας; Σου φαίνονται οι Τροτσκιστές στην ελλάδα πράκτορες;

    Μήπως αυτή η πρακτορολογία είναι απλά η καταφυγη ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ;

    Β.
    Το απόσπασμα του καταδικασμένου στρατηγού δε σου φαίνεται ένα φριχτό έκτρωμα που το γέννησε η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ της πίστης του κομμουνιστή στον Μεγάλο Αρχηγό και την ανάγκη του να παραδεχτεί τη δήθεν ενοχή του την οποία σίγουρα δεν πιστεύει; (γιατί πχ του είπαν, ότι αν παραδεχτεί την ενοχή του ΔΕΝ θα τον εκτελέσουν)

    Δεν ξέρεις οτι στο δίκαιο, η ομολογία ΔΕΝ αποτελεί στοιχείο καταδίκης αν δεν υπάρχουν και τα τεκμήρια; Και ότι μπορεί κανείς να κάνει τρελά πράματα, όταν τρομοκρατηθεί; Πολλοί σε τέτοιες δίκες κατηγορούσαν τον εαυτό τους με τα χειρότερα λόγια για τα χειρότερα εγκλήματα άλλοτε για να τους λυπηθούν κι άλλοτε επειδή τους έστριβε λιγάκι.(Πως να το χωρέσει ο νους σου οτι σε κατηγορεί ο ίδιος που θεωρούσες εχθρό σου!) Δεν έχεις διαβάσει για τις δίκες των μαγισσών; Στο τέλος πίστευαβ κι οι ίδιες οτι είχαν πάει με το διάβολο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Γ.
    Λέει:"...μια εξονυχιστική έρευνα στα δημοσιευμένα ντοκουμέντα από τα αρχεία της πρώην ΕΣΣΔ θα παρείχε περισσότερες αποδείξεις ότι υπήρξε συνεργασία του Τρότσκι με την Γερμανία και την Ιαπωνία από αυτές που παρουσιάστηκαν στις τρεις δίκες της Μόσχας..."

    Και γιατί ξεχνας οτι η ΣΕ και η Γερμανία σε όλη την περίοδο απ ο την Επανάσταση και την Ειρήνη του Μπρεστ-Λιτοφσκ μέχρι to 1930 ήταν πολύ καλές (με μικρή εξαίρεση τη μικρή περίοδο του Βαβαρικού Σοβιέτ ); ΜΟΝΟ ο τροτσκυ μίλαγε με τους Γερμανούς; Οι Γερμανοί , κι αυτοί με πατημένο το λαιμό από την αντάντ, όπως και η εσσδ, την είχαν σαν μόνο σύμμαχο. Ανταλλάσσαν τεχνολογία και η γερμανία βοήθησε την ρώσικη βιομηχανάι όιπλων και το στρατό.
    Δ.
    Λεει:"...Υπάρχουν αρκετές αποδείξεις που αφορούν μυστική εμπλοκή σε ό,τι αφορά τον Τρότσκι με αντιπολιτευτικές δραστηριότητες μέσα στην ΕΣΣΔ κατά την δεκαετία του 1930..."

    Φυσικά. Είχε άλλη άποψη. Αυτό δεν είναι έγκλημα, παρά μόνο στα φασιστικά καθεστώτα. Και επί Στάλιν.

    Ε.
    "...Για παράδειγμα, ο Νικολάι Μπουχάριν άκουσε λεπτομέρειες από τον Καρλ Ράντεκ σχετικά με τις διαπραγματεύσεις και συμφωνίες του Τρότσκι με τη Γερμανία και την Ιαπωνία. Ο Μπουχάριν δεν επικοινώνησε ποτέ απευθείας με τον Τρότσκι ή τον Σέντοφ για το θέμα αυτό. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος να αμφιβάλλουμε για το ότι ο Ράντεκ τού ανέφερε την συνεργασία του Τρότσκι. Επιβεβαιώνοντας την μαρτυρία του Ράντεκ για το θέμα αυτό --και ο Μπουχάριν συμφωνεί ότι ο Ράντεκ τού το είχε πει, όπως κατέθεσε και ο ίδιος ο Ράντεκ, οπότε ο Μπουχάριν επιβεβαιώνει την ειλικρίνεια του Ράντεκ στο σημείο αυτό-- ο Μπουχάριν τείνει επίσης να επιβεβαιώσει εμμέσως αυτό που είπε ο Ράντεκ για τον Τρότσκι και αυτό που ο Ράντεκ ισχυρίστηκε πως το έμαθε από πρώτο χέρι, απ' τον ίδιο τον Τρότσκι. Συνεπώς, η μαρτυρία του Μπουχάριν επιβεβαιώνει ότι ο Ράντεκ έλεγε αλήθεια σε ένα σημείο, και αυτό αυξάνει την αξιοπιστία του Ράντεκ για άλλα σημεία, περιλαμβανομένων των επαφών του με τον Τρότσκι και του τι τού είπε ο Τρότσκι..."

    Αυτά τα σουπα-μουπες, ανθρώπων που όλοιι κατάληξαν με μια σφαίρα πίσω στον κρόταφο, δεν έχουν καμία αξία. Όταν ο άνθρωπος τελεί υπό το απίθανο βάρος του φόβου του θανάτου, μπορεί να πει τα πάντα για να σώσει το τομάρι του.
    _______________________________________________

    Κοίτα, ένα κόλπο να καταλαβαίνεις τις βαθύτερες αλήθεις των ανθρώπων είναι αυτό:
    Από ότι κατηγορούμε τους άλλους, 90% είναι προβολή των δικών μας κουσουριών.

    Οι δεξιοι λέγαν το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ "συμμορίτες". Ο ΕΛΑΣ ήταν οργανωμένος στρατός. Μόνο συμμορίτες δε θα τους έλεγες. Οι δεξιοί στηρίχτηκαν ακριβώς σ' αυτό. Τις συμμορίες.

    Ο Χίτλερ έλεγε για τους αιμοβόρους εβραίους. Ήταν 100% προβολή. Ο ίδιος διψούσε για αίμα και το πρόβαλλε στον Τέβιε το γαλατά.

    Ο Στάλιν κατηγόρησε για συνωμοσία με τους Γερμανούς τον Τρότσκι. Ό ίδιος ξεκοκάλισε μαζί με το Χίτλερ την Πολωνία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Και υπεθυμίζω κάτι που όλοι ξέρουμε αλλά κάποιοι δεν μπορούμε να το χωνέψουμε αμάσητο:

    Τον Αύγουστο του 17 στην Κ.Επιτροπή του ΚΚ είχαν εκλεγεί 21 Μπολσεβικοί.
    -Από αυτούς, οι 7 (Sverdlov, Lenin, Djerjinsky, Nogin, Artem, Kolontai, and Stalin) πέθαναν στο κρεβάτι τους από φυσικό θάνατο.
    -Τους δύο τους δολοφόνησαν οι τσαρικοί (Uritzki and Chaumian).
    - Ένας, ο Τροτσκυ δολοφονήθηκε στο εξωτερικό από το Στάλιν.
    -Δέκα δολοφονήθηκαν με διαταγή του Στάλιν από πράκτορα της GPU Zinoviev, Kamenev, Rykov, Bukharin, Miliutin, Krestinsky, Sokolnikov, Bubnov, Smilga, Berzin);

    Αν υπολογίσουμε, από το 1918 μέχρι το 1921, οι μπολσεβίκοι στην Κ.επιτροπή ήταν 31.
    -Εννέα πέθαναν από φυσικά αιτια ( Lenin, Djerjinsky, Uritzky, Sverdlov, Artem, Nogin, Stutchka, Stalin and Kalinin)
    - Έναν τον αυτοκτονήσανε( Tomsky) .
    -Τους 18 (!!!) τους εκτέλεσε ο Στάλιν ( Zinoviev, Kamenev, Yevdokimov, Smirnov, Trotsky, Radek, Serebriakov, Sokolnikov, Rykov, Bukharin, Rakovsky, Bielogorodov, Smilga, Krestinsky, Rudzutak, Bubnov, Miliutin and Preobrazhensky).
    -Μία την στοχοποίησαν αλλά επέζησε , η Γιελένα Στασόβα.
    -Άλλον έναν τον έφαγε το χαντάκι, ούτε βρέθηκε ποτέ το πτώμα του,το 1938(, Muranov)
    - Ένας έζησε (Andreyev.)

    Από τον Οκτώβρη του 1917 το Πολιτμπιρό της κ.επ. είχε εφτά ανθρώπους.
    (Lenin, Trotsky, Zinoviev, Kamenev, Sokolnikov, Bubnov and Stalin)
    -Εκτός από το λένιν και Σταλιν, οι υπόλοιποι εκτελέστηκαν την εποχή της σταλινικής Τρομοκρατίας.
    -Μέχρι το 1923 στο πολιτμπιρό είχαν περάσει : Trotsky, Zinoviev, Kamenev, Bukharin, Stalin, Preobrazhensky, Serebriakov, Tomsky, and Rykov.
    -Εκτός από τον εαυτό του ο Στάλιν είχε καθαρίσει ΟΛΟΥΣ τους υπόλοιπους.

    Οι κατηγορίες οι γνωστές. Πράκτορες ξένων δυνάμεων, αστοί, προδότες κλπ. Η Πράβντα ούρλιαζε "Σκοτώστε τα λυσσασμένα σκυλιά"

    Λοιπόν αν πιστεύεις οτι ΟΛΗ η Κεντρική επιτροπή του Λένιν και της επανάστασης του '17 ήταν ...πράχτορες, τότε πάω πάσο. Ασε, μάλλον δεν λειτουργείς με τη λογική.

    Τα ίδια έλεγε κι η εκάστοτε ηγεσία του ΚΚΕ, αυτά τα ανθρωπάκια, για τους προηγούμενους ηγέτες. Πράχτορες της Ιντελιτζενς Σέρβις, πουλημένοι, σκουλήκια. Και όλους τους γραμματείς του ΚΚΕ τους ανέβαζε ή τους τους εκτελούσε το κκσε με αντίστοιχες κατηγορίες.

    Τι την ψάχνετε.
    Όταν η Ιερά Εξέταση γίνει το Άκρον Άωτον της απονομής της Δικαιοσύνης , τότε και οι Δίκες της Μόσχας θα γίνουντο Ακρον Άωτον της ταξικής πάλη του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη και ο φριχτός Βισίνσκι, θα γίνει ένας ευγενής Ήρωας της Επανάστασης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Για τα παραπάνω

    Μπρόνσταϊν

    ΑπάντησηΔιαγραφή