Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Σχέδια Α, Β, Γ... (ή, οράματα της αστικής επανάστασης μετά το ΚΚΕ)

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ: ΠΑΓΙΔΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ
Του ΓΙΑΝΝΗ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗ

Η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα επιδεινώνεται συνεχώς. Οι νεοφιλελεύθερες μνημονιακές δυνάμεις έχουν αποτύχει παταγωδώς, αλλά συνεχίζουν με πείσμα στην ίδια καταστροφική γραμμή.

Το 2013 η συνολική συρρίκνωση του ΑΕΠ της Ελλάδας (2008-2013) θα προσεγγίσει το 25%, ενώ η επίσημη ανεργία θα φθάσει, ίσως, το 30%.

Μέσα σ’ αυτή την τραγική κατάσταση, η θατσερική κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη πολύ δύσκολα θ’ αντέξει τη λαϊκή οργή (ήδη ο Κουβέλης εκφράζει κάποιες αντιρρήσεις). Λογικά θα γίνουν νέες εκλογές μέσα στο 2013, αλλιώς θα υπάρξουν «ανεξέλεγκτες» καταστάσεις.

Να θυμηθούμε ότι μετά την Μικρασιατική Καταστροφή (1922), οι βασιλόφρονες παράγοντες Γούναρης, Θεοτόκης, Πρωτοπαπαδάκης κλπ ήθελαν να παραμείνουν κυρίαρχοι στην εξουσία λόγω της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας (1 Νοεμβρίου 1920), αλλά η «ανεξέλεγκτη οργή» τους οδήγησε τελικά στο Γουδί.

Στις πολύ πιθανές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ κατά πάσα πιθανότητα θα κερδίσει και θα σχηματίσει κυβέρνηση αυτοδύναμη ή με συμμάχους.

Μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα αντιμετωπίσει τεράστιες δυσκολίες από την πρώτη μέρα λόγω της βαθύτατης κρίσης της εξαρτημένης αστικής Ελλάδας. Η μεγαλοαστική τάξη και οι νεοφιλελεύθερες –«εκσυγχρονιστικές» ελίτ προσπαθούν ήδη από τώρα να βάλουν εμπόδια με σκοπό να οδηγήσουν στον εκφυλισμό μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και σε νέα μεγάλη απογοήτευση τον ελληνικό λαό.

Η μεγαλύτερη παγίδα που θα βρει μπροστά της μια κυβέρνηση της Αριστεράς είναι να αναγκαστεί να παίζει συνεχώς μέσα στο γήπεδο των εχθρών της.

Δηλαδή, είναι μεν σωστό αρχικά να γίνει φραστική αποκήρυξη του μνημονίου και άρνηση να εφαρμοστούν μια σειρά σκληρά αντιλαϊκά μέτρα (σχέδιο Α’).

Σε περίπτωση όμως που οι ηγέτες της ευρωζώνης εκβιάζουν και απειλήσουν με οικονομικά αντίμετρα, θα πρέπει η κυβέρνηση να πάρει άμεσα σκληρά μέτρα εναντίον της πλουτοκρατίας, ώστε να επιβιώσουν τα εκατομμύρια των εργαζομένων. Αυτό σημαίνει έξοδο από την ευρωζώνη (σχέδιο Β’) και σε μια πορεία έξοδο από όλους του οργανισμούς της Δύσης (ΝΑΤΟ, ΕΕ, ΟΟΣΑ), που από την πρώτη στιγμή θα ραδιουργούν εναντίον της Αριστερής κυβέρνησης και θα προτείνουν μια σκληρή νεοφιλελεύθερη γραμμή. Αυτό θα είναι το σχέδιο Γ’, που θα εξασφαλίζει την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Μια ανεξάρτητη Ελλάδα είναι η βασική προϋπόθεση ώστε να κινηθούμε αργότερα προς το Σοσιαλισμό.

Η νέα Ελλάδα πρέπει να είναι ελεύθερη να δημιουργήσει μια ισχυρή εθνική βιομηχανία υπό τον έλεγχο του κράτους (χαλυβουργία, βιομηχανία τρακτέρ και φορτηγών αυτοκινήτων, ναυπηγική βιομηχανία κλπ) και να έχει μια δυναμική κοινωνική πολιτική υπέρ των λαϊκών στρωμάτων.

Αυτό έκανε ο Ούγκο Τσάβεζ στη Βενεζουέλα και γι’ αυτό εκατομμύρια λαού τον στηρίζουν παρά τις λυσσαλέες προσπάθειες των ΗΠΑ να τον ανατρέψουν.

Το χτύπημα της πλουτοκρατίας (που δεν ξεπερνά το 2-3% του πληθυσμού) και το ισχυρό κοινωνικό κράτος θα συσπειρώσει εκατομμύρια λαού γύρω από την κυβέρνηση της Αριστεράς.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ο Α. Τσίπρας πρέπει να επισκεφθεί από τώρα Μόσχα, Πεκίνο, Αβάνα, Καράκας, Νέο Δελχί, ακόμα και το Λα Παζ και την Μανάγκουα και να αναπτύξει δεσμούς με πολιτικούς ηγέτες που θα φανούν πολύ χρήσιμοι σε πιθανή εφαρμογή του σχεδίου Β’ ή και Γ’.

Το 2013 το BRIC θα έχει σχεδόν το 55% της παγκόσμιας βιομηχανίας έναντι 38-40% του ΟΟΣΑ-Δύση. Μόνον η Κίνα θα έχει σχεδόν εξαπλάσια βιομηχανία από τη Γερμανία.

Από την έναρξη της βιομηχανικής επανάστασης πριν από 250 χρόνια, για πρώτη φορά η Δύση έχει χάσει τη «μάχη της βιομηχανίας» διατηρεί όμως την υπεροχή στο ΑΕΠ λόγω μεγάλης κατανάλωσης και μεγάλων… χρεών. Έτσι Κίνα-Ρωσία έχουν δημόσιο χρέος γύρω στο 20% του ΑΕΠ ενώ ο ΟΟΣΑ (Δύση) έχει δημόσιο χρέος στο 110% του ΑΕΠ.

Μια κυβέρνηση της Αριστεράς στην Ελλάδα έχει λοιπόν μεγάλες δυνατότητες για ελιγμούς. Αλλοίμονο αν αποδεχθεί την προπαγάνδα του Σαμαρά και του Βενιζέλου για «πάση θυσία παραμονή στην ευρωζώνη και την ΕΕ». Αυτό θα σήμαινε στήριξη στους δογματικούς νεοφιλελεύθερους των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης.

Η Αριστερά πρέπει να έχει σαν θέση το «πάση θυσία βελτίωση των όρων ζωής του λαού και εξάλειψη της ανεργίας». Και για να γίνει αυτό πρέπει να αλλάξουν οι τάξεις που κυβερνούν. [!!!!!!]

Πηγή: Ίσκρα

4 σχόλια:

  1. Νομίζω ότι τα πράγματα πια καθίστανται απόλυτα ξεκάθαρα.

    Θα ήθελα λοιπόν να προσθέσω να μην παρασύρεται κανείς από τις δήθεν οιμωγές των Συριζαίων για το ΑΡ και το σχέδιο Β.

    Δεν έχει ως στόχο την διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ ο Αλαβάνος, του οποίου όλες οι "διασπαστικές" ενέργειες ωφέλησαν το κόμμα του.

    Την προετοιμασία του σχεδίου διάλυσης του ΚΚΕ έχει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προς τι τόση κινδυνολογία, σύντροφε;

      To KKE στην πορεία του 20ου και το 21ου αιώνα, στάθηκε το ηρωικότερο, το μαχητικότερο κομμουνιστικό κόμμα της Ευρώπης. Και σήμερα είναι στην πρωτοπορία του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, εξαιτίας ακριβώς της θεωρητικής του συνέπειας στις αρχές του μαρξισμού–λενινισμού.

      Σοβαρά πιστεύεις ότι το κόμμα που δεν προσκύνησε μπροστά σε ιμπεριαλιστικές αυτοκρατορίες θα προσκυνήσει (γιατί τι άλλο νόημα έχει η λέξη διάλυση;) σήμερα μπροστά στις μανιπουλάτσες του αστισμού και στους καραγκιόζηδες του Σύριζα ή στα αποβράσματα της ΧΑ;

      Μάνος

      Διαγραφή
    2. Προειδοποιώ ξεκάθαρα για αυτό που βλέπω υπό εξέλιξη από την μεριά της αστικής τάξης. Το τι θα κάνει το ΚΚΕ αν βρεθεί απέναντι στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι θέμα του ΚΚΕ, δεν έκανα καμία υπόθεση για το αν θα "προσκυνήσει" και τα τοιαύτα που εφήυρες.

      Διαγραφή
  2. Ώστε οι τάξεις που κυβερνούν είναι πολλές. Πόσες; 5-6 ή 700-800; Νομίζω πρέπει να το διευκρινίσει ο συγγραφέας του άρθρου.
    Ο Αλαβάνος ετοιμάζεται για το νέο σχήμα, με Λαφαζάνη και (μέρος;) ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Με την μετακίνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε καθαρή σοσιαλδημοκρατία, το σύστημα χρειάζεται ένα καινούργιο ανάχωμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή