Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Το ΕΑΜ ως καρικατούρα και η διαπάλη για την σημερινή τακτική του εργατικού κινήματος

Σχόλιο Praxis: Δημοσιεύουμε δύο άρθρα που συνεχίζουν την συζήτηση και διαπάλη για τον χαρακτήρα του ΕΑΜ, διαπάλη που φυσικά δεν αφορά ιστορικές αναδρομές αλλά την συζήτηση για το σήμερα. Εχουμε γράψει μια τοποθέτηση για το ζήτημα σε παλαιότερη ανάρτηση για το θέμα εδώ, στην οποία υπάρχει και ένας διάλογος με αναγνώστες για τον χαρακτήρα του ΕΑΜ. Το άρθρο του Μ.Μαίλη αναπτύσσει παραπέρα την επιχειρηματολογία προηγούμενων άρθρων και του Β τόμου της ιστορίας του ΚΚΕ, προσέγγιση που είναι η μόνη σήμερα που μπορεί να θέσει σε ταξική βάση την αποτίμηση της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος και την σημασία της για τους σημερινούς αγώνες.

Η απάντηση της ISKRA απορρίπτει αυτήν την προσέγγιση και υπερθεματίζει στο θέμα των "ηγεσιών" ώστε να αποφευχθεί η συζήτηση για την πολιτική γραμμή και στρατηγική και να μεταφερθεί αυτούσια στο σήμερα η γραμμή της "λαοκρατίας". Οι ηγεσίες όμως παίζουν πάντα τον δικό τους ιστορικό ρόλο (που μπορεί να είναι και κρίσιμος) μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες της ταξικής πάλης και τα πολιτικά ρεύματα που διαμορφώνονται και δεν στέκουν πάνω απο την κοινωνική και ιστορική πραγματικότητα.

Βέβαια και εδώ αυτή η γραμμή του ΕΑΜ περιγράφεται σαν μια καρικατούρα, χωρίς τον ταξικό χαρακτήρα που είχε στο κέντρο του το εργατικό κίνημα και χωρίς την ένοπλη πάλη του ΕΛΑΣ και μένει μόνο ένα αποστειρωμένο "μέτωπο" αστικού/εθνικού κυρίως χαρακτήρα. Αν εφαρμοζόταν η μεθοδολογία της ISKRA στα ιστορικά γεγονότα τότε π.χ για την μη εφαρμογή της 3ης Σεπτέμβρη θα έφταιγε... η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Φυσικά αυτή η γραμμή προωθείται γιατί είναι και συνολικά μια απολογία και για το ίδιο το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, αφού και εκεί η η ταχεία μετατροπή του σε αστικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που θα ολοκληρωθεί και τυπικά στην επερχόμενη συνδιάσκεψη του θα εμφανιστεί πάλι ως ζήτημα ηγεσιών και όχι πολιτικών θέσεων και πρακτικής. Έτσι δικαιώνεται και η ίδια η ύπαρξη του αριστερού ρεύματος.

Αυτή η προσέγγιση του τύπου "η γραμμή ήταν σωστή αλλά δεν την εφαρμόσαμε" πέρα απ;o τα εξόφθαλμα μεθοδολογικά προβλήματα προσέγγισης της ιστορίας και της κοινωνικής πραγματικότητας έχει συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους: να εμφανιστούν τα αριστεροσοσιαλδημοκρατικά προγράμματα, τα ανέφικτα plan B ενός σοσιαλισμού μέσα στην Ε.Ε χωρίς επανάσταση και οι προτεινόμενες αστικές κυβερνήσεις με τους αριστερούς στα υπουργεία, σαν συνέχεια του ΕΑΜ. Για μια ακόμα φορά στην Ελληνική ιστορία μετά το 1981, το ΕΑΜ εμφανίζεται σαν κάλπικο παράσημο για μια αριστερή αστική πολιτική. Πολιτική που σήμερα είναι ακόμα πιο ανέφικτη και από τις αρχές τις δεκαετίας του 80, όταν έγινε η προηγούμενη απόπειρα ενός τέτοιου ψευτό- "ΕΑΜ".


Η πολιτική αντιπαράθεση εντάσσεται σε μια ευρύτερη διαπάλη που έχει στόχο τη συρρίκνωση η "μετάλλαξη" των κομμουνιστικών δυνάμεων στην Ελλάδα, πρώτα από όλα του ΚΚΕ αλλά και γενικότερα οποιουδήποτε εκφράζει παρόμοιες αντιλήψεις. Συρρίκνωση που είναι αναγκαία για να προχωρήσουν πολιτικά σχέδια που κυοφορούνται για την κάλυψη του κενού που αφήνει ο ΣΥΡΙΖΑ, τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ κάλυψε το κενό του ΠΑΣΟΚ. Τα κάθε λογής "εθνικό-λαικά" μέτωπα και οι αστικές κυβερνήσεις που προτείνονται (αριστερές, προοδευτικές, εργατικές κλπ) βρίσκονται στην αιχμή αυτής της επιχειρηματολογίας. Ο μεγάλος εχθρός εδώ δεν είναι άλλος (για ακόμα μια φορά) απο την εργατική εξουσία και την προλεταριακή επανάσταση, την ανάγκη δηλαδή μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης πέρα απο τον καπιταλισμό και της τακτικής που θα την υπηρετήσει. Για αυτό και αυτή η γραμμή δέχεται λυσσαλέα επίθεση και συκοφαντείται παντού ως "δευτέρα παρουσία" κλπ κλπ. Έτσι π.χ το ΚΚΕ κατηγορείται για το έγκλημα ότι τολμάει να πεί το αυτονόητο, ότι στην Ελλάδα μετά την κατοχή τέθηκε ζήτημα ανατροπής της αστικής εξουσίας, δηλαδή δικτατορίας του προλεταριάτου (άλλη ανατροπή δεν υπάρχει)!!

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απο την "αριστερά". Το φάντασμα της προλεταριακής επανάστασης και του κομμουνισμού που σήμερα επιστρέφει μέσα στην κοινωνική βαρβαρότητα της καπιταλιστικής κρίσης.
---

ΤΟ ΕΑΜ ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ 
Του ΜΑΚΗ ΜΑΪΛΗ 
Στην επίθεση εναντίον της στρατηγικής του ΚΚΕ, με στόχο να μετατραπεί το Κόμμα μας σε ένα εργαλείο του διαχειριστικού συρμού τύπου ΣΥΡΙΖΑ και άλλων, οι οπορτουνιστές επιστρατεύουν εδώ και μερικά χρόνια και το ΕΑΜ. Σύμπας ο πολύμορφος και ίδιας ουσίας οπορτουνιστικός χώρος το έχει κάνει σημαία στήριξης της λεγόμενης αντιμνημονιακής πολιτικής του. Υποστηρίζουν ότι σήμερα που η χώρα βρίσκεται σε συνθήκες κατοχής, όπως λένε, επιβάλλεται με πρωτοβουλία της Αριστεράς να δημιουργηθεί ένα μέτωπο για την εθνική ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία, ανάλογο με το ΕΑΜ.

Σε αυτή τη βάση προβάλλουν την τότε στρατηγική του ΚΚΕ, για να υπονομεύσουν τη σημερινή, που την ονοματίζουν σεχταριστική και τροτσκιστική, κατηγορώντας το Κόμμα μας ότι, με την κριτική που ασκούμε βγάζοντας συμπεράσματα από εκείνα τα χρόνια, επί της ουσίας τοποθετούμαστε κατά της ίδρυσης του ΕΑΜ! Ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει...

Δε φτάνει ότι καπηλεύονται το ΕΑΜ. Την ίδια στιγμή αποσιωπούν βασικά χαρακτηριστικά του ΕΑΜικού κινήματος και επιχειρούν επιπόλαιες αναλύσεις που τελικά οδηγούν στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Τις παρακαταθήκες των μεγάλων λαϊκών ξεσηκωμών τις έχουν πετάξει.

«Ξεχνούν» ότι το ΕΑΜ δεν ήταν αποκλειστικά και κυρίως μια συμμαχία κομμάτων, αλλά ότι είχε κορμό του την εργατική τάξη (πρώτα ιδρύθηκε το Εργατικό ΕΑΜ). «Ξεχνούν» ότι στις γραμμές του εκφραζόταν η κοινωνικοπολιτική συμμαχία της εργατικής τάξης με τα φτωχά λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου. Οτι στο μαζικό λαϊκό ηρωισμό την πρώτη θέση κατείχε η οργανωμένη δύναμη του κόμματος νέου τύπου, του Κομμουνιστικού Κόμματος. Και βεβαίως «ξεχνούν» ότι το ΕΑΜ χρησιμοποίησε όλες τις μορφές πάλης, και την ένοπλη. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, σωρεία των οποίων μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ; Τι σχέση έχουν με τους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ που εδώ και 20 χρόνια έβαλαν πλάτη να περάσουν οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις; Τι σχέση έχουν με τον κυβερνητισμό τους;

Το ΚΚΕ πρωτοστάτησε στον ένοπλο αγώνα ενάντια στην τριπλή κατοχή με την Αντίσταση του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ. Με την καθοδήγηση του ΚΚΕ, δυο φορές, το Δεκέμβρη του 1944 και στην τρίχρονη πάλη (1946 - 1949) του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), το εργατικό κίνημα με επικεφαλής το ΚΚΕ και το σύμμαχο αγροτικό κίνημα συγκρούστηκαν ένοπλα με την αστική εξουσία, την οποία στήριξαν με άμεση στρατιωτική ιμπεριαλιστική επέμβαση η Μ. Βρετανία και οι ΗΠΑ στη συνέχεια.

Η πάλη του ΚΚΕ κατά τη δεκαετία 1940 - 1949, με τον ένοπλο αγώνα του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ το Δεκέμβρη του 1944 και το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (1946 - 1949), αποτελεί τη μεγαλύτερη προσφορά του Κόμματός μας στην εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, καθώς και τη μεγαλύτερη συμβολή του στη δράση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος κατά τον 20ό αιώνα.

Ωστόσο, επιβεβαιώθηκε και στην Ελλάδα και διεθνώς ότι μεγαλειώδη κινήματα είναι καταδικασμένα σε βέβαιη ήττα αν δεν μπορέσει η πρωτοπορία τους να λύσει σωστά το θεμελιώδες ζήτημα κάθε αγώνα, αυτό της εξουσίας.

Το 1944 διαμορφώθηκε επαναστατική κατάσταση και το ζήτημα της εξουσίας τέθηκε εξ αντικειμένου. Τις μέρες της απελευθέρωσης από τους Γερμανούς (Οκτώβρης του 1944) δεν υπήρχε ακόμα κυβέρνηση στην Ελλάδα και οι αστικές πολιτικές ηγεσίες είχαν χάσει τη δυνατότητα να χειραγωγούν πλατιές λαϊκές δυνάμεις. Ταυτόχρονα, οι κοινωνικοπολιτικές αντιθέσεις ήταν στο έπακρο οξυμένες και το ΕΑΜ με τον ΕΛΑΣ κυριαρχούσαν σχεδόν στο σύνολο της χώρας.

Η επαναστατική κατάσταση αποτελεί αντικειμενικό στοιχείο της ταξικής πάλης. Η διαμόρφωσή της θέτει το ζήτημα είτε της εφόδου του επαναστατικού κινήματος για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας και καμιάς άλλης (αφού άλλη προς τα μπρος δεν υπάρχει), είτε, αν την παραγνωρίσεις, οδηγεί στο πισωγύρισμα και στην αναδίπλωση του κινήματος. Εκείνο το διάστημα συνέβη το δεύτερο. Γιατί; Γιατί το Κόμμα μας δεν μπόρεσε να εντάξει στη στρατηγική του την εθνικοαπελευθερωτική πάλη ως κρίκο για την κατάκτηση της εξουσίας.

«Οπως στην Κατοχή το ίδιο και τώρα: Αντίσταση», έγραψε ο Μανώλης Γλέζος, προλογίζοντας την επανέκδοση από την «Αυγή» της μπροσούρας του Δημήτρη Γληνού «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ». Και ο ιστορικός Σπύρος Ασδραχάς, στο ίδιο μήκος κύματος με τον Γλέζο, έγραψε: «Η επικαιρότητα του ιδρυτικού κειμένου είναι προφανής».

Και καλά ο Μ. Γλέζος, που επειδή πήρε μέρος στην ΕΑΜική Αντίσταση θεωρεί ότι είναι ο αυθεντικός να αναλύει το ΕΑΜ και την πορεία του. Μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Αλλά από τον Σπ. Ασδραχά θα περίμενε κανείς μία ορισμένη αντικειμενικότητα λόγω της ιδιότητάς του ως ιστορικού. Ομως, αποδείχνεται ότι αυτό είναι αδύνατο να συμβεί, αφού αντικρίζει τα γεγονότα της Κατοχής και το ΕΑΜ από τη σημερινή οπορτουνιστική - σοσιαλδημοκρατική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα ίδια με τους παραπάνω αναγράφονται σε σειρά ιστοσελίδων (π.χ. στην Ισκρα του Π. Λαφαζάνη), όπου γίνεται λόγος για τους «συμβιβασμούς της ηγεσίας του ΚΚΕ με τον αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό», δίχως βέβαια να εξηγούν ποιες βαθύτερες αιτίες οδήγησαν στους συγκεκριμένους συμβιβασμούς. Ισως προέκυψαν από το πουθενά...

Πάντως, φέρνουν όλα τα ζητήματα στα μέτρα τους. Οι ίδιοι που σήμερα καταγγέλλουν τη στρατηγική του ΚΚΕ ως αιτία της εκλογικής του μείωσης στις δεύτερες εκλογές, επειδή έτσι τους συμφέρει, θεωρούν ότι είναι άσχετα με τη στρατηγική του ΚΚΕ πελώρια στρατηγικής σημασίας λάθη, όπως οι συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας! Πάλι επειδή έτσι τους συμφέρει. Μία εκλογική μείωση οφείλεται κατ' αυτούς στη στρατηγική του ΚΚΕ, ενώ λάθη που αφόπλισαν το κίνημα, όχι!...

Η προβληματική στρατηγική είχε ως αποτέλεσμα την ένταξη του ΕΛΑΣ στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής (ΣΜΑ), το 1943. Κυρίως όμως εκδηλώθηκε την άνοιξη του 1944, όταν αντιπροσωπείες του ΚΚΕ, της κυβέρνησης του βουνού (ΠΕΕΑ), του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ πήραν μέρος στη σύσκεψη του Λιβάνου μαζί με όλους τους αστούς πολιτικούς, που είχαν εγκαταλείψει το λαό στην Κατοχή και από το Κάιρο και το Λονδίνο σχεδίαζαν την υπονομευτική δράση τους κατά του ΕΑΜ, σε συνεργασία με τους Εγγλέζους.

Από τη σύσκεψη του Λιβάνου προέκυψε η λεγόμενη κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Το ΕΑΜ πήρε μέρος τελικά σε αυτή την κυβέρνηση με πέντε υπουργούς (Οικονομικών, Γεωργίας, Εργασίας, Εθνικής Οικονομίας, Δημοσίων Εργων) και έναν υφυπουργό (Οικονομικών). Η συγκεκριμένη κυβέρνηση ήρθε στην Ελλάδα μια βδομάδα μετά την απελευθέρωση.

Η συμμετοχή του ΚΚΕ και του ΕΑΜ σε αυτή την κυβέρνηση συνιστούσε εγκλωβισμό τους στην αστική πολιτική, η οποία είχε στόχο το τσάκισμα του λαϊκού κινήματος και την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων, ώστε να εδραιωθεί και να θωρακιστεί η αστική εξουσία.

Σε αυτό το πλαίσιο είναι αξιοσημείωτο και το εξής: Η παρουσία έξι ΕΑΜιτών υπουργών στην κυβέρνηση (ανάμεσά τους πρώτα στελέχη του ΚΚΕ, οι Γιάννης Ζεύγος και Μιλτιάδης Πορφυρογένης) όχι μόνο δε συνέβαλε στη λήψη ουσιαστικών φιλολαϊκών μέτρων, αλλά και υποχρέωσε τους ΕΑΜίτες υπουργούς να συναινέσουν σε μέτρα τα οποία δεν είχαν φιλολαϊκό χαρακτήρα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ψηφίστηκε νόμος, άρθρο του οποίου προέβλεπε απολύσεις εργατών. Οριζε: «Βιομηχανικαί Επιχειρήσεις, το προσωπικό των οποίων υπάγεται εις την ασφάλισιν του παρόντος Νόμου δύνανται να θέτουν το πλεονάζον τμήμα τούτου εις κατάστασιν διαθεσιμότητος, συνεπαγομένην αναστολήν της μισθοδοσίας, άνευ λύσεως της εργασιακής σχέσεως»(Εφημερίς της Κυβερνήσεως, 11 Νοέμβρη 1944, αριθμός φύλλου 15).

Την ίδια στιγμή που η πείνα και η εξαθλίωση οργίαζαν, η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας καθόρισε τα μεροκάματα στο ύψος των 240 - 300 δραχμών. Περιττό να ειπωθεί ότι οργίαζε και η κερδοσκοπία, στα παιχνίδια της ανατίμησης της χρυσής λίρας και της συναλλαγής με χρυσές λίρες, την ώρα που η δραχμή ήταν σταθεροποιημένη στη χάρτινη λίρα.

Το αποτέλεσμα ήταν να επικρατεί αναστάτωση στην εργατική τάξη, ενώ η ΓΣΕΕ πραγματοποίησε διάβημα στην κυβέρνηση ζητώντας «αύξηση 50% στα σημερινά μεροκάματα, που είναι 2 - 2½ φορές μεγαλύτερα από τα προπολεμικά, ενώ ο τιμάριθμος για τα βασικά είδη διατροφής είναι σε σύγκριση με τον προπολεμικό 6 - 20. (...) Η ύψωση στις τιμές τις τελευταίες μέρες έχει φέρει σε μεγάλη απελπισία όχι μόνο τον εργατικό κόσμο, αλλά όλες χωρίς εξαίρεση τις φτωχές λαϊκές τάξεις»(«Ριζοσπάστης», 28 Νοέμβρη 1944).

Γιατί συνέβαιναν αυτά; Ηταν αντεργατικές δυνάμεις το ΚΚΕ και το ΕΑΜ; Ασφαλώς όχι! Συνέβαιναν, γιατί από τη στιγμή που το ΚΚΕ παρέμενε στην κυβέρνηση, ήταν υποχρεωμένο να αποδέχεται τη βασική γραμμή της αστικής οικονομικής πολιτικής που εξέφραζε τα συμφέροντα των βιομηχάνων και των μεγαλεμπόρων. Εξ αντικειμένου συρόταν σε αυτή την πολιτική, προκειμένου να μη θυσιάσει τη στρατηγική της Εθνικής Ενότητας. Αλλωστε, και στο πρώτο διάγγελμα της ΠΕΕΑ προς τον ελληνικό λαό η ατομική ιδιοκτησία κατοχυρωνόταν ως δικαίωμα.

Επιβεβαιώνεται (βρίσκεται και εδώ η επικαιρότητα των συμπερασμάτων από εκείνη την περίοδο) ότι η συμμετοχή κομμουνιστών σε διακυβέρνηση πάνω στο καπιταλιστικό έδαφος όχι μόνο δε συμβάλλει στη χάραξη φιλολαϊκής γραμμής, αλλά και εξασθενεί μέχρι και εκμηδενίζει την ικανότητα του Κόμματος να οργανώσει, να προσανατολίσει την ταξική πάλη ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου. Είναι και αυτή η εμπειρία που δίνει απάντηση στην άποψη πολλών ότι η συμμετοχή του ΚΚΕ σε «κυβέρνηση της αριστεράς» θα περιόριζε την αφερεγγυότητα του ΣΥΡΙΖΑ και θα τον υποχρέωνε να μην τα διπλώσει απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου και της ΕΕ. Αυτό ήταν αδύνατο να συμβεί, από τη στιγμή που η συμμετοχή του ΚΚΕ σε κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ θα σήμαινε αποδοχή της άποψης ότι είναι δυνατό να υπάρχει φιλολαϊκή πολιτική μέσα στην ΕΕ και με τα μονοπώλια να κυριαρχούν.

Η παραπάνω θέση οδηγεί και στο να είναι λόγια του αέρα ότι η «αριστερή κυβέρνηση» θα καταργήσει τα μνημόνια και τη δανειακή σύμβαση. Είναι λόγια του αέρα γιατί η κατάργησή τους σημαίνει απευθείας σύγκρουση όχι μόνο με την Ευρωζώνη, αλλά και με την ΕΕ. Επομένως, ή συγκρούεσαι με αυτήν, αλλά και με την εγχώρια αστική τάξη και πηγαίνεις τη σύγκρουση μέχρι το τέλος, δηλαδή στην αποδέσμευση και στην κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, ή αναζητάς διέξοδο μαζί με το κεφάλαιο!...

Στην Κατοχή υπήρξε συμβιβασμός από την πλευρά του ΚΚΕ και με εγχώριες αστικές πολιτικές δυνάμεις και με τους Εγγλέζους, συμβιβασμός που δεν αντανακλούσε τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων, ούτε έδινε ώθηση στην ταξική πάλη. Ας μην ξεχνάμε ότι στον Γ. Παπανδρέου είχε προταθεί να αναλάβει την ηγεσία του ΕΑΜ, αλλά αυτός αρνήθηκε.

Στα χρόνια της Κατοχής, γινόταν λόγος για λαϊκή δημοκρατία - λαοκρατία και λαϊκή δημοκρατική επανάσταση, επί της ουσίας ένα στάδιο πριν την επαναστατική εργατική εξουσία, που είχε τα χαρακτηριστικά ενός εκδημοκρατισμένου αστικού καθεστώτος.

Η Β' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (τελευταία βδομάδα του Δεκέμβρη του 1942) υπογράμμισε ως εξής το στόχο του:

«Η συγκρότηση προσωρινής κυβέρνησης από τα κόμματα και οργανώσεις που αγωνίζονται σύμφωνα με τους σκοπούς του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου αμέσως μετά το διώξιμο του ξένου καταχτητή - η οποία θα αποκαταστήσει τις λαϊκές ελευθερίες, θα ενεργήσει ελεύθερο δημοψήφισμα για τη λύση του πολιτειακού ζητήματος και εκλογές συντακτικής εθνοσυνέλευσης με το αναλογικό εκλογικό σύστημα - αποτελεί τον πιο σωστό τρόπο λύσης του εσωτερικού ζητήματος και εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας και του ελληνικού λαού (...) Η πραγματοποίηση του άμεσου πολιτικού σκοπού του Κόμματός μας - εθνική απελευθέρωση και λαοκρατική λύση του εσωτερικού καθεστώτος - αποτελεί στη συγκεκριμένη στιγμή τη μοναδική επαναστατική θέση».

Επιβεβαιώθηκε ότι «ο άμεσος πολιτικός στόχος», δηλαδή το λεγόμενο σκαλοπάτι για να προχωρήσει το κίνημα σε πιο προωθημένους στόχους, όχι μόνο δεν είναι βήμα μπροστά, αλλά αποτελεί πισωγύρισμα.

Εκφραση της παραπάνω γραμμής ήταν και η παρακάτω τοποθέτηση του Γιώργη Σιάντου (Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ) στην ΠΕΕΑ (27.7.1944), σε συζήτηση σχετική με τις διαπραγματεύσεις στο Λίβανο και το ενδεχόμενο συμμετοχής της ΠΕΕΑ στην κυβέρνηση Παπανδρέου:

«...Στην Ελλάδα δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε σοσιαλισμό κι αν ακόμα όλος ο κόσμος μάς πει πάρτε την και κάνετε σοσιαλισμό (...) Η ωρίμανση των συνθηκών οδηγεί σε αστικοδημοκρατικές λύσεις, αλλαγές της κατάστασης (...) Αφού λυθούν όλα αυτά τα αστικοδημοκρατικά προβλήματα, τότε δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να πάμε προς το σοσιαλισμό, ομαλά, μέσα στη δημοκρατική εξέλιξη».

Αυτή την τοποθέτηση επανέλαβε και το 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ (1945). Η εισήγηση της ΚΕ προς το 7ο Συνέδριο ανέφερε χαρακτηριστικά:

«...Η Συμφωνία του Λιβάνου δεν ήταν λάθος, γιατί ήταν μέσα στην πολιτική μας της εθνικής ενότητας και της ομαλής δημοκρατικής λύσης των εσωτερικών ζητημάτων. Το ίδιο επιδιώξαμε και με τη Συμφωνία της Καζέρτας»(Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, 1949 - 1968, Β' Τόμος, σελ. 618-619).

Με τη Συμφωνία της Καζέρτας ο ΕΛΑΣ έθετε τις δυνάμεις του κάτω από τις διαταγές του Εγγλέζου στρατηγού Σκόμπι, ο οποίος ορίστηκε «στρατηγός διοικών τας Δυνάμεις εν Ελλάδι».

Ο στόχος για ένα εκσυγχρονισμένο αστικό δημοκρατικό καθεστώς (έστω κι αν το ονομάζαμε λαοκρατία, δεν έχει καμιά σημασία) οδηγούσε σε σύμπτωση και με σειρά πολιτικών δυνάμεων, που είχαν στόχο την εγκαθίδρυση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η διαφορά βρισκόταν στο εξής: Επρεπε πρώτα να αλλάξουν σε όφελός τους το συσχετισμό δυνάμεων, ώστε να κυριαρχήσουν. Αυτό μπορούσαν να το πετύχουν, όπως και το πέτυχαν, μόνο με την άγρια καταστολή. Και εδώ ακριβώς έγινε η σύγκρουση ανάμεσα σε αυτούς (μαζί τους οι Εγγλέζοι) και το ΕΑΜ. Σε αυτή την περίπτωση λαϊκή ευοίωνη προοπτική αποτελούσε μόνο η σχεδιασμένη σύγκρουση για την εξουσία και μάλιστα στην πιο ευνοϊκή περίοδο και φάση για λογαριασμό των εργατικών - λαϊκών δυνάμεων. Δηλαδή, έτσι ή αλλιώς, συνειδητά ή μη συνειδητά, ετίθετο το θέμα του «ποιος - ποιον».

Τα παραπάνω προβλήματα στρατηγικής δεν αφορούσαν μόνο το ΚΚΕ. Το κομμουνιστικό κίνημα στις καπιταλιστικές χώρες καταγράφηκε ως παράγοντας ανάπτυξης εργατικών αγώνων, αλλά δεν μπόρεσε να παίξει το ρόλο της πραγματικής εργατικής πρωτοπορίας, να οργανώσει την πάλη για την εργατική εξουσία. Η αδυναμία επεξεργασίας επαναστατικής στρατηγικής είχε εκδηλωθεί κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και συνεχίστηκε και μετά από αυτόν.

Τελικά, η στρατηγική του ΚΚΕ άλλαξε το Γενάρη του 1949 (5η Ολομέλεια της ΚΕ), ενώ διαρκούσε ο αγώνας του ΔΣΕ. Και τέθηκε ο στόχος της πάλης για το σοσιαλισμό, γεγονός που παρέκαμπτε το αστικοδημοκρατικό στάδιο.

Επομένως, όταν κρίνεται η στρατηγική του ΚΚΕ, αυτό πρέπει να γίνεται αντικειμενικά και όχι με κορόνες «σύγχρονης εθνικοαπελευθερωτικής πάλης», που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.

Και δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα γιατί:

Η Ελλάδα δε βρίσκεται υπό κατοχή. Υπό κατοχή τη βλέπουν και η «Χρυσή Αυγή» και οι Ανεξάρτητοι Ελληνες και διάφοροι καλοζωισμένοι καθηγητές των τηλεοπτικών παραθύρων. Η αστική τάξη στην Ελλάδα και συμμετέχει και κερδίζει από το πλιάτσικο σε βάρος της εργατικής τάξης και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Από την άλλη τα μέτρα των μνημονίων εφαρμόζονται και στις χώρες που δεν έχουν μνημόνια και άρχισαν να μπαίνουν σε εφαρμογή από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ που την ψήφισαν όλοι πλην του ΚΚΕ. Η καπιταλιστική κρίση επιτάχυνε τα αντιλαϊκά μέτρα.

Αν το ΚΚΕ εγκατέλειπε την παραπάνω ανάλυση και την πολιτική που απορρέει από αυτή, θα προσχωρούσε στη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, είτε το ήθελε είτε όχι.

Πάντως, είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο στο ΚΚΕ γινόταν και γίνεται επίθεση για τη δήθεν λαθεμένη στρατηγική του, κρίνοντας βασικά από το εκλογικό του ποσοστό. Για κανένα άλλο κόμμα δεν έθεσαν τέτοιο ζήτημα και οι αστοί και οι δημοσιογράφοι τους και οι οπορτουνιστές. Ούτε όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε 3-4%, ούτε όταν το ΠΑΣΟΚ καταβαραθρώθηκε από το 42 στο 12%. Και τότε και τώρα η στρατηγική τους ήταν σωστή για το λαό. Αντίθετα, του ΚΚΕ είναι λαθεμένη και όταν ανεβαίνει εκλογικά!...

Φυσικό είναι για όσους επιθυμούν μία στρατηγική που θα έχει το σοσιαλισμό στον... ορίζοντα, δηλαδή στη Δευτέρα Παρουσία, αλλά ποτέ ως στόχο αναγκαίο και επίκαιρο.

Πηγή: Ριζοσπάστης 


ΚΑΙ ΠΑΛΙ Ο Μ. ΜΑΪΛΗΣ, ΞΑΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΑΜ!
ΚΑΤΕΔΑΦΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΑΜ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΟΥΝ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ!
ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ Ο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ: 

Η Iskra δημοσιεύει ολόκληρο το εκτενέστατο κείμενο του Μάκη Μαΐλη με τίτλο «ΤΟ ΕΑΜ ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ», με το οποίο για άλλη μια φορά ο αρθρογράφος βάλει ουσιαστικά κατά του ίδιου χαρακτήρα του ΕΑΜ, ως εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος με βαθύ ταξικό προσανατολισμό, το οποίο είχε ως πρώτους, κύριους και θεμελιώδεις στόχους την απελευθέρωση της χώρας από την τριπλή φασιστική κατοχή, την κατάκτηση της πλήρους εθνικής της ανεξαρτησίας και τη λαοκρατική εξουσία, στόχοι οι οποίοι για το τότε ΚΚΕ συνιστούσαν το δρόμο μετάβασης στην εργατική και σοσιαλιστική εξουσία.

Η στρατηγική του ΚΚΕ για την ίδρυση του ΕΑΜ με αυτά τα χαρακτηριστικά, σημειώνεται για άλλη μια φορά από τον Μάκη Μαΐλη ως το μεγάλο λάθος του Κόμματος εκείνης της περιόδου, το οποίο λάθος ήταν και η πηγή για τους απαράδεκτους μετέπειτα συμβιβασμούς του ΚΚΕ και του ΕΑΜ με τον Αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό, που στοίχισαν πανάκριβα στο λαό και τον τόπο.

Μάλιστα, ο Μ. Μαΐλης επικρίνει την Iskra και τον Π. Λαφαζάνη (!), γιατί χρεώνουν αυτούς τους απαράδεκτους συμβιβασμούς του ΕΑΜ όχι στον ίδιο το χαρακτήρα του και στην ιστορική στρατηγική σύλληψη του ΚΚΕ για την ίδρυσή του αλλά στην ηγεσία του ΚΚΕ και την ηγεσία του ΕΑΜ. Με δυο λόγια, όπως επιμένει και η Iskra, η στρατηγική του ΚΚΕ για το ΕΑΜ δεν εμπεριείχε στο DNA της τις συμφωνίες Λιβάνου, Καζέρτας κλπ αλλά μπορούσε και έπρεπε να εφαρμοσθεί με διαφορετικό τρόπο, χωρίς υποχωρήσεις στον Αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό, συνεπή προς τις ίδιες τις αρχές του ΕΑΜ και τις στρατηγικές επιδιώξεις του ΚΚΕ.

Ο Μ. Μαΐλης μας επικρίνει γιατί δεν αναφέρουμε τις αιτίες αυτών των «συμβιβασμών» της ηγεσίας του ΚΚΕ.

Οι συμβιβασμοί αυτοί έχουν πράγματι πολλές αιτίες που εδράζονται στις εσωτερικές πιέσεις εκείνης της εποχής, σε εξωτερικούς συσχετισμούς και παράγοντες, στη διαπάλη που διεξήγετο εντός του ΕΑΜ αλλά και του ΚΚΕ κλπ, κλπ.

Η αιτία, όμως, των μεταπολεμικών αποτυχιών δεν οφείλεται στο ΕΑΜ αυτό καθ’ αυτό και το χαρακτήρα του ούτε στη μεγαλοφυή σύλληψη του ΚΚΕ για τη δημιουργία του (και τη μετέπειτα δημιουργία του ΕΛΑΣ), όπως ρητώς σημειώνει ο Μ. Μαΐλης. Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν νομίζουμε ότι υπηρετεί τον τόπο και τον λαό, αν, για να δικαιολογήσει τη σημερινή πολιτική της, που καταργεί κάθε μετάβαση, στοχεύοντας άμεσα στην «εργατική λαϊκή εξουσία», καταφεύγει στην ουσιαστική κατεδάφιση του ΕΑΜ! Αντίθετα, από το ΕΑΜ μπορούμε να αντλήσουμε επίκαιρα διδάγματα, όχι φυσικά για να αντιγράψουμε τίποτα, όπως μπορούμε να αντλήσουμε διδάγματα από τα λάθη της κουκουέδικης και ΕΑΜικής ηγεσίας εκείνης της εποχής, προκειμένου να διεξάγουμε στο σήμερα ανειρήνευτο και ασυμβίβαστο αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού και του εγχώριου πολιτικού και οικονομικού μεγαλοαστικού μπλοκ για μια προοδευτική διέξοδο στη χώρα με προοπτική το σοσιαλισμό.

Το 1944, λέει ο Μ. Μαΐλης, διαμορφώθηκε επαναστατική κατάσταση και το ζήτημα της εξουσίας τέθηκε εξ αντικειμένου.

Δεν μας λέει, όμως, ποιας εξουσίας τέθηκε ζήτημα. Τέθηκε ζήτημα, για να το πούμε με όρους εκείνης της εποχής, λαϊκοδημοκρατικής εξουσίας, σύμφωνα και με τις διακηρυγμένες θέσεις του ΕΑΜ ή εξουσίας του προλεταριάτου, όπως ανακάλυψε στα 2012 ο Μ. Μαΐλης.

Προφανώς ο Μ. Μαΐλης θέτει λάθος απάντηση στη σωστή διαπίστωση για το ζήτημα της επαναστατικής κατάστασης το 1944 και της ανάγκης επαναστατικής εξουσίας, ισχυριζόμενος στην ουσία ότι έπρεπε να τεθεί τότε από το ΚΚΕ και το ΕΑΜ ζήτημα εξουσίας του προλεταριάτου!

Από του απαράδεκτους συμβιβασμούς των τότε ηγεσιών ΚΚΕ και ΕΑΜ, φτάνουμε σήμερα στους ανιστόρητους «επαναστατικούς μαξιμαλισμούς» του 2012!

Από εκεί και η ευκολία με την οποία ο Μ. Μαΐλης καταλήγει ότι η στρατηγική αξιοπιστία του ΚΚΕ αποκαταστάθηκε το Γενάρη του 1949, την ώρα της ήττας του ΔΣΕ!!!

Γράφει αυτολεξεί ο Μ. Μαΐλης, με ελάχιστα κρυπτόμενη ικανοποίηση πάνω στα συντρίμμια.

«Τελικά, η στρατηγική του ΚΚΕ άλλαξε το Γενάρη του 1949 (5η Ολομέλεια της ΚΕ), ενώ διαρκούσε ο αγώνας του ΔΣΕ. Και τέθηκε ο στόχος της πάλης για το σοσιαλισμό, γεγονός που παρέκαμπτε το αστικοδημοκρατικό στάδιο».

(Σ.σ. Προφανώς και δεν προτείνουμε κανένα ενδιάμεσο αστικοδημοκρατικό ή οποιοδήποτε άλλο στάδιο για το πέρασμα στο σοσιαλισμό. Από εδώ, όμως, μέχρι του σημείου της κατεδάφισης του ΕΑΜ και της κατάργησης κάθε διαδικασίας μετάβασης στο σοσιαλισμό και άμεσων μεταβατικών στόχων, η απόσταση είναι πολύ μεγάλη.)

Πηγή: ISKRA

8 σχόλια:

  1. "...Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν νομίζουμε ότι υπηρετεί τον τόπο και τον λαό, αν, για να δικαιολογήσει τη σημερινή πολιτική της, που καταργεί κάθε μετάβαση, στοχεύοντας άμεσα στην «εργατική λαϊκή εξουσία»,..."
    και μετά:
    "...Προφανώς και δεν προτείνουμε κανένα ενδιάμεσο αστικοδημοκρατικό ή οποιοδήποτε άλλο στάδιο για το πέρασμα στο σοσιαλισμό..."
    -Πόσο μαλάκες μπορεί να θεωρούν τους αναγνώστες τους;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ότι τους θεωρούν ακριβοδίκαια ακριβώς όσο μαλάκες είναι. Ούτε γραμμάριο παραπάνω.

      Διαγραφή
  2. Το μέτωπο που διακηρύσσει ο ΣΥΡΙΖΑ ως "νέο ΕΑΜ" σήμερα, είναι ένα ΕΑΜ που έχει από την αρχή του σαν προγραμματικό στόχο τη "συμφωνία του Λιβάνου": Αν ο ΣΥΡΙΖΑ παραλληλίζει το υποτιθέμενο "μέτωπό" του με "νέο ΕΑΜ", τότε "η ακύρωση του μνημονίου - επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης - σχέδιο οικονομικής ανασυγκρότησης - στο πλαίσιο μιας έντιμης συμφωνίας με τους λαούς και θεσμούς της Ευρώπης που αλλάζει" παραλληλίζεται άνετα με μια νέα "συμφωνία του Λιβάνου" (με όλες της τις αναλογικές συνέπειες). Αυτή είναι η πλευρά που αφορά το παρόν.

    Η παραπάνω βεβαιότητα προκύπτει από τις συνθήκες του παρόντος, κι από εκεί και πέρα η ιστορική αποτίμηση της δεκαετίας του '40 οφείλει να μην επηρεάζεται ούτε από τη σημερινή στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε από τη σημερινή στρατηγική του ΚΚΕ.

    Από το 36 ως το 74 μεσολαβούν 38 χρόνια, κι άλλα 38 χρόνια μεσολαβούν απο το 74 μέχρι σήμερα, κι αυτές οι δυο 38ετιες είναι δυο ολόκληρες εποχές στην ανάπτυξη (πολιτική και οικονομική) του ελληνικού καπιταλισμού (και σήμερα μάλλον πέπει να μιλάμε για απαρχές μιας τρίτης...). Και αν μιλάμε για τη δεύτερη εποχή, πρέπει να δούμε ότι με καθυστέρηση δεκαετιών ολοκληρώθηκε στο πρώτο της μισό η "λύση" των από τις αρχές της δεκαετίας του '30 "άλυτων" αστικοδημοκρατικών προβλημάτων, μόνο που η "λύση" τους είχε ως κινητήρια δύναμη την αστική τάξη κι όχι την λαοκρατική συμμαχία της εργατικής τάξης και της εργαζόμενης αγροτιάς (των μεσαίων στρώματων της πόλης κλπ).

    Το θέμα στη δεκαετια του 40 είναι ότι η "εθνική απελευθέρωση και λαοκρατική λύση του εσωτερικού καθεστώτος", η πραγματοποίηση αυτού "του άμεσου πολιτικού σκοπού του Κόμματός μας [που] αποτελεί στη συγκεκριμένη στιγμή τη μοναδική επαναστατική θέση" (όπως παρατίθεται από το άρθρο του Μαϊλη η απόφαση της Β συνδιάσκεψης του ΚΚΕ το 1942), δεν μπορούσε παρά να είναι απραγματοποίητη κάτω από την κυριαρχία του βρετανικού ιμπεριαλισμού, η οποία ξεκίνησε με την υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο ΣΜΑ, πήρε χαρακτήρα πολιτικής συμφωνίας με το Λίβανο, επικυρώθηκε από στρατιωτική άποψη στην Καζέρτα και έδωσε τους καρπούς της στην απελευθέρωση (συμφωνία να μην μπουν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ στην Αθήνα) και στο Δεκέμβρη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. συνεχεια από το πργμνο

    Λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος σημαίνει: η εργατική τάξη, η αγροτιά, τα μεσαία στρώματα της πόλης είναι κινητήρια δύναμη της παραπέρα πολιτικοοικονομικής εξέλιξης της χώρας, που δεν θα μπορούσε παρά να κινείται ανάμεσα σε κρατικοκαπιταλιστικές και σοσιαλιστικές μορφές οργάνωσης με διαδοχή των μεν από τις δε. Το ότι αυτού του είδους η "λύση των αστικοδημοκρατικών προβλημάτων" ήταν αδύνατη σε συνεργασία με τον βρετανικό ιμπεριαλισμό είναι σήμερα κάτι παραπάνω από φανερό. Από αυτή την άποψη (αλλά: από αυτήν) πράγματι, όπως γράφει ο Μαΐλης,"το Κόμμα μας δεν μπόρεσε να εντάξει στη στρατηγική του την εθνικοαπελευθερωτική πάλη ως κ ρ ί κ ο για την κατάκτηση της εξουσίας"(και υπογραμμίζω τον κ ρ ί κ ο για λόγους που αφορούν και το σήμερα: ρόλος των αστικών εκλογών - αποδέσμευση από ΕΕ - μνημόνια, χρέος και άλλα μέτωπα πάλης)

    Οι αιτίες αυτής της αδυναμίας; Φυσικά δεν είμαι σε θέση για μια ολοκληρωμένη ερμηνεία. Και δεν ξέρω κατά πόσο (ως ένα βαθμό ναι - ως έναν όχι) αποτελεί ταυτολογική απάντηση, να μιλήσει κανείς για υποτίμηση (ως αγνόηση) του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα του πολέμου από την πλευρά της Βρετανίας στο πλαίσιο της διεθνούς αντιφασιστικής συμμαχίας - υποτίμηση και αγνόηση που δεν θα μπορούσε να επικρατήσει, αν είχαν συνειδητοποιηθεί οι συνέπειες της σε ό,τι αφορά τον αφοπλισμό του λαού, την ολοκληρωτική διάλυση κάθε δομής της λαϊκής εξουσίας που είχε οικοδομηθεί κυρίως στην ύπαιθρο στη βάση της εργατοαγροτικής συμμαχίας, και τη φυσική εξόντωση των αγωνιστών του κινήματος μεταπολεμικά, όπως εκδηλώθηκαν στις δοσμένες συνθήκες οι συνέπειες κάθε αντεπαναστατικής επικράτησης.

    (Αυταπάτες υπήρχαν επίσης, και σε ότι αφορά την στάση εκπροσώπων της "φιλελεύθερης" αστικής τάξης απέναντι στο ΕΑΜικό κίνημα. Ο Θανάσης Χατζής, ο μόνος που επέμεινε μέχρι τέλους ενάντια στην επικύρωση του "Λιβάνου" και καθαιρέθηκε γι' αυτό από τη θέση του ως ΓΓ της ΚΕ του ΕΑΜ, τέτοιες αυταπάτες καθώς και κάποιες "απογοητεύσεις" λόγω της διάψευσής τους τις περιγράφει γλαφυρά στην "Νικηφόρα επανάσταση που χάθηκε").

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Το μέτωπο που διακηρύσσει ο ΣΥΡΙΖΑ ως "νέο ΕΑΜ" σήμερα, είναι ένα ΕΑΜ που έχει από την αρχή του σαν προγραμματικό στόχο τη "συμφωνία του Λιβάνου":"

      Ενδιαφέρουσα και γλαφυρή διατύπωση. Μόνο που για να φτάσει στην αποτυχία της συμφωνίας του Λιβάνου, το ΚΚΕ έπρεπε πρώτα να κάνει ένοπλη επανάσταση.

      Ο ΣΥΡΙΖΑ πως θα φτάσει στην δική του --για τον ίδιο φυσικά "επιτυχία"-- "συμφωνία του Λιβάνου"; Με τι μπορεί να πιέσει ένα σύστημα που κλείνει εργοστάσια αυτοκινήτων στο Βέλγιο και στο Λονδίνο (ταξί;) Με ρητορικές στρακαστρούκες που δεν βγάζουν στοιχειώδες νόημα;

      Αν και βρήκα το άρθρο του Μαϊλη εξαιρετικά χρήσιμο ως κριτική αυτοεξέταση του ΚΚΕ, η έλλειψη στοιχειώδους σοβαρότητας της άλλης πλευράς, τόσο πολιτικά όσο και ιστορικά, για το θέμα "ΕΑΜ" δεν προαλείφει "παρωδία" της τραγωδίας, αλλά απλώς φλυαρία περί της φιλοδοξίας στην παρωδία της τραγωδίας.

      Διαγραφή
  4. Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους¨

    Είναι πολλά χρόνια που οι έλληνες αναθεωρητές ιστορικοί -με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις όπως ο Φ. Ηλιού- αναγνωρίζουν ως μοναδικό υπαίτιο του Εμφυλίου το Νίκο Ζαχαριάδη και τη ζαχαριαδική ηγεσία. Ούτε το Μαύρο Μέτωπο, ούτε τον αγγλικό ιμπεριαλισμό, ούτε την μαύρη τρομοκρατία στο ύπαιθρο (ειρωνεία?¨την οποία τρομοκρατία αποδέχονται -για τους δικούς τους λόγους- οι δεξιοί ιστορικοί), ούτε την ταξική κατάσταση στο ύπαιθρο ήδη πριν από τον πόλεμο, αλλά το Ζαχαριάδη στο ρόλο του Ελληνα Στάλιν. Παραλείποντας φυσικά να σημειώσουν ότι μετά τον ερχομό του στην Ελλάδα ο Ζαχαριάδης στήριξε σε αυτή την αρχική φάση την πολιτική της λαοκρατίας και των σταδίων, υποτιμώντας -όπως καθαρά φαίνεται στους λόγους του αλλά και όπως σημειώνει και ο Agis- το βρετανικό ιμπεριαλισμό.
    Πόσο οπορτουνια και μαλάκες πρέπει να είμαστε -όχι το ΚΚΕ αλλά όσοι έστω και λίγο, έχουν μια ιδέα από μαρξισμό- για να στηρίξουμε αυτούς που επί δεκαετίες είδαν τον ελληνικό Εμφύλιο ως υπαιτιότητα ενός (1) ανθρώπου? βλ. και όσα σημειώνει το Praxis σχετικά με το συνεχιζόμενο υπερθεματισμό του ρόλου των "ηγεσιών".
    "Σύντροφοι" κάνατε επιστημονικό λάθος, δεν υπολογίσατε τα φαντάσματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τι ΕΑΜ και ανοησίες; Αυτό είναι το πρόγραμμα τού ΣΥΡΙΖΑ:

    http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7103526&publDate=24/10/2012

    «Τη σταθεροποίηση των δημοσίων οικονομικών και των μισθών στα σημερινά τους επίπεδα».

    θα φορολογήσου[με] τους «πλούσιους» [ατομικά εισοδήματα/ακίνητη]* και όχι τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις και τα κέρδη. Γιατί, αν φορολογήσου[με] καπιταλιστικές επιχειρήσεις και κέρδη, ποιος καπιταλιστής θα επενδύσει;

    «μετατόπιση από την έμμεση στην άμεση φορολογία» [να ρωτήσουν πρώτα την Κομισιόν, εγώ άλλα άκουσα. Κάτι πήγαν να κάνουν οι Γάλλοι για να κόψουν τα κέρδη τής Άμαζον και οι επίτροποι φρύαξαν.]

    «Η άμεση κρατικοποίηση των τραπεζών είναι επιβεβλημένη... Η καλύτερη λύση είναι φυσικά η "αμερικανική"» [αυτή με τις «κατασχέσεις», και τις πόλεις με ακίνητα-φαντάσματα που μένουν αδιάθετα στα χαρτοφυλάκια των τραπεζών]

    * Γνωστό τοις πάσι το 74% των ιδιοκατοικούντων κατέχουν ακίνητη άνω των €100Κ. Υποσχόμαστε σε όλους τους ψηφοφόρους τής ΧΑ ότι οι κατασχέσεις θα πάνε σύννεφο. «Λαϊκή» --- επιδοτούμενη (με βάση «εισοδηματικά» κριτήρια) ---- εκμισθωμένη κατοικία [σε ξενώνες αστέγων] για όλους τους Ούγκα-Ούγκα.

    ---- Δεν είναι μόνο απατεώνες, είναι εγκληματίες. Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν και συγκλίνουν απόλυτα με την «τρόικα» εσωτερικού, όπως τη λένε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Η νέα Ένωση Κέντρου (γιατί τι άλλο μπορεί να είναι ένα κόμμα που πιστεύει στο Ευρώ και την Ευρωζώνη, ή στις αστικές ανοησίες που εκτοξεύει απο τις εφημερίδες ο κ. Σταθάκης) που οικοδομείται από τα πρώην μέλη του ΠΑΣΟΚ και τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, όχι ΕΑΜ δεν μπορεί να φτιάξουν, αλλά ούτε ένα ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1970. Τα υπόλοιπα είναι, όπως λέει και ένας φίλος μυθιστοριογράφος "Ανεμώλια", δηλ. λόγια του αέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή