Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Για το ΕΑΜ: Ένα κείμενο του Ριζοσπάστη και ένα σχόλιο του Praxis

Η πάλη του ΕΑΜ και το ταξικό ζήτημα 

Κάποιοι «ιστοριολόγοι» γράφουν ότι το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ πολέμησαν μόνο το φασίστα Γερμανο-Ιταλό κατακτητή για να απελευθερώσουν την Ελλάδα. Αλλά έτσι δεν αποτυπώνεται ολόκληρη η ιστορική αλήθεια της εξελισσόμενης στη συγκεκριμένη περίοδο πραγματικότητας. Εκτιμά την πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστές κατακτητές ως ουδέτερη ταξικά, δηλαδή ότι και η αστική τάξη και η εργατική τάξη με τους συμμάχους της είχαν την ίδια στάση απέναντι στον κατακτητή. Ετσι, συγκαλύπτει το ταξικό στοιχείο στην εθνικοαπελευθερωτική πάλη που στην Ελλάδα ήταν κυρίαρχο, αφού η αστική τάξη δεν πολέμησε τον κατακτητή. Στην Ελλάδα, μετά την κατάκτησή της από τους Γερμανούς, ένα τμήμα της επέλεξε το δρόμο της ανοιχτής συνεργασίας με τους κατακτητές, ένα άλλο τμήμα της διέφυγε στην Αίγυπτο.

Το ταξικό ζήτημα
Είναι χαρακτηριστικά για τη σχέση της οικονομικής ολιγαρχίας στην Ελλάδα με τις δυνάμεις Κατοχής τα εξής:
Στις 4 Φεβρουαρίου 1943 οι γερμανικές οικονομικές αρχές έριξαν στο Χρηματιστήριο της Αθήνας 48.000 χρυσές λίρες και 1.250.000 χρυσά γαλλικά φράγκα. Επρόκειτο για ματωμένο χρυσάφι αρπαγμένο από τις χώρες που κατακτήθηκαν, από τις λεηλασίες και από τις περιουσίες των Εβραίων που είχαν σταλεί στα κρεματόρια. Οι ενδιαφερόμενοι δεν ασχολούνταν με το αίμα που έσταζε από αυτόν το χρυσό. Τα λαμπερά νομίσματα έγιναν ανάρπαστα από όλους εκείνους, οι οποίοι έβλεπαν να αυγατίζουν τα εισοδήματά τους σε δραχμές και επιθυμούσαν διακαώς να μετατρέψουν τα κέρδη τους σε κάτι πιο σταθερό: σε χρυσάφι. Στις 28 Φεβρουαρίου, αυτή η διά του χρυσίου αναγνώριση των υπηρεσιών που ο ελληνικός καπιταλισμός πρόσφερε στη Νέα Τάξη του ναζισμού επαναλήφθηκε: 63.000 χρυσές λίρες έπεσαν στην αγορά. Στις 2 Μαρτίου ρίχτηκαν στην αγορά 33.000 ακόμα χρυσές λίρες, την επομένη, στις 3 Μαρτίου, δύο ημέρες πριν το αιματοκύλισμα της Αθήνας, οι συνεργάτες των Γερμανών αμείφθηκαν διά του τρόπου αυτού με ακόμα 1.700.000 χρυσά γαλλικά φράγκα. Την ώρα που στους δρόμους της πρωτεύουσας οι διαδηλώσεις του ΕΑΜ πνίγονταν στο αίμα από τους κατακτητές και την Αστυνομία, αποτρέποντας την επικράτηση της δουλικής εργασίας, μερικοί είχαν άλλου τύπου ασχολίες: Μετρούσαν το χρυσάφι που οι υπηρεσίες τους στον κατακτητή και η συμμετοχή τους στην καταλήστευση της ίδιας τους της χώρας και του λαού της, τους εξασφάλισαν.


Αυτά τα "όργανα της τάξεως", που ανελέητα χτυπούσαν τις διαδηλώσεις του ΕΑΜ, είχαν πράγματι αφεντικά. Γνώριζαν τι είδους κόσμο προάσπιζαν: Εκείνο των κατακτητών, των καπιταλιστών, των κερδοσκόπων, των "οικονομικών δοσιλόγων". Και η αγριότητά τους ήταν ευθέως ανάλογη με την αγριότητα της λεηλασίας και της εκμετάλλευσης, μέσα στον αστερισμό των οποίων ζούσε τότε η Ελλάδα («Ριζοσπάστης», 2 Μαρτίου 2008, Γιώργου Μαργαρίτη, «Οι δύο κόσμοι: Η Ελλάδα στις 5 Μαρτίου 1943).
Η ταξική πάλη, αν και δεν ήταν το πρωτεύον όσο διαρκούσε ο αγώνας ενάντια στον κατακτητή, διεξαγόταν ασίγαστα. Ποιος λαός θα πάλευε να απελευθερωθεί και δε θα χτυπούσε τους συνεργάτες αστούς των Γερμανοϊταλών και τους μηχανισμούς τους που αποτελούσαν και το κράτος στην Ελλάδα; Για παράδειγμα οι κατοχικές κυβερνήσεις ήταν ελληνικές. Ουσιαστικά, σ' όλη την πορεία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δε βρισκόταν σε πρωτεύουσα θέση των εξελίξεων, αντικειμενικά κρινόταν το «ΠΟΙΟΣ - ΠΟΙΟΝ», στο ζήτημα της εξουσίας. Και απασχολούσε το ίδιο την άρχουσα τάξη και τα πολιτικά της κόμματα, αλλά και την εργατική τάξη και τους συμμάχους της και βεβαίως το ΚΚΕ και τον ίδιο το συνασπισμό του ΕΑΜ. Αλλωστε, η ταξική πάλη στις ταξικές κοινωνίες ποτέ δε σταματά.

Η πάλη ανάμεσα στην άρχουσα τάξη της Ελλάδας, από τη μια πλευρά, και στην εργατική τάξη και τ' άλλα λαϊκά στρώματα, από την άλλη, διεξαγόταν ασίγαστα και στην κατοχή, αφού το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ είχαν να αντιμετωπίσουν και την ντόπια ένοπλη αντίδραση με τις δικές της οργανώσεις, από τη «Χ» του Γρίβα, την ΠΑΟ, τη ΜΑΥ, ως τα διαβόητα Τάγματα Ασφαλείας και άλλες που στήριζαν το ντόπιο κατοχικό καθεστώς. Οπως, επίσης, και τον ΕΔΕΣ του Ναπ. Ζέρβα, που ήταν το αντίβαρο των αστικών δυνάμεων στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ και, ουσιαστικά, δρούσε ενάντιά τους με τη συνδρομή και των Αγγλων. Ο αστικός πολιτικός κόσμος, στηριγμένος στους Αγγλους ιμπεριαλιστές συμμάχους προετοιμαζόταν να τσακίσει με τα όπλα το λαϊκό κίνημα για να επιβάλει την αστική εξουσία και να οργανώσει αστικό κράτος. Και δεν μπορούσε να το κάνει διαφορετικά, αφού δεν είχε το παραμικρό λαϊκό έρεισμα, και εκφράστηκε αυτό με την ένοπλη πάλη το Δεκέμβρη του 1944 και στη συνέχεια με τον εμφύλιο.

Η εξέλιξη αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι στον εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο δεν ηγούνταν η αστική τάξη της Ελλάδας, οπότε και θα θεωρούνταν νικήτρια, άρα θα συνέχιζε να ήταν ο ηγέτης των μεταπελευθερωτικών κοινωνικοοικονομικών και πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα. Σ' αυτόν τον πόλεμο ηγήθηκε η εργατική τάξη με τους συμμάχους της. Και στη μεταπελευθερωτική πορεία της Ελλάδας, αυτό το γεγονός έβαζε τη σφραγίδα του. Επίσης, ακόμη πριν την απελευθέρωση και έχοντας επίγνωση των συνθηκών που δημιουργούνται παγκόσμια, ιδιαίτερα μετά τη νίκη των Σοβιετικών στο Στάλινγκραντ, που ήταν η αρχή του τέλους του πολέμου, αυτό που απασχολούσε την άρχουσα τάξη της Ελλάδας ήταν το μεταπελευθερωτικό καθεστώς. Γιατί την απασχολούσε; Μα γιατί στην Ελλάδα άρχισε να οργανώνεται μια νέα, λαϊκή, εξουσία.

Το έπος του ΕΑΜ, επομένως, δεν ήταν μόνο η εθνική απελευθέρωση, αλλά και η δημιουργία φύτρων της λαϊκής εξουσίας στην Ελλάδα. Που μπορεί, βεβαίως, να μην αγκάλιαζε τα τότε αστικά κέντρα, αλλά στην υπόλοιπη Ελλάδα είχε ήδη τη δική της δράση με τα όργανα λαϊκής αυτοδιοίκησης, τα λαϊκά δικαστήρια, αλλά και με την κυβέρνηση, την Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ). Είχε ακόμη το δικό της λαϊκό στρατό τον ΕΛΑΣ και την πλειοψηφία του ελληνικού λαού συσπειρωμένη στο ΕΑΜ.

Και η στρατηγική
Βεβαίως, η εργατική τάξη, ο λαός, δεν κατάφεραν να κατακτήσουν την εξουσία. Αλλά αυτό οφείλεται στη στρατηγική του ΚΚΕ
Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος όξυνε την ταξική πάλη σε μια σειρά χώρες. Η στρατηγική του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος απέναντι στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα τελικά δεν προσανατόλισε στη διαμόρφωση στρατηγικής των ΚΚ ενάντια στην αστική τάξη της χώρας τους, είτε η τελευταία ήταν επιτιθέμενη είτε αμυνόμενη. Στις αναλύσεις του ΚΚΕ και στον προσδιορισμό του χαρακτήρα της επανάστασης, κυριαρχούσε η προ του 1917 λενινιστική προσέγγιση για «επαναστατική δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς», με μορφή τα Σοβιέτ και αποκλείοντας την αστική τάξη (και του χωριού - κουλάκους) από τη συμμαχία, ως ένα στάδιο εξουσίας πριν τη δικτατορία του προλεταριάτου. Στα χρόνια της Κατοχής, γινόταν λόγος για λαϊκή δημοκρατία - λαοκρατία και λαϊκή δημοκρατική επανάσταση, επί της ουσίας ένα στάδιο πριν την επαναστατική εργατική εξουσία, που είχε τα χαρακτηριστικά ενός εκδημοκρατισμένου αστικού καθεστώτος («Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ», τ. 2ος 1949 - 1968, σελ. 618).
...Στην Ελλάδα δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε σοσιαλισμό κι αν ακόμα όλος ο κόσμος μας πει πάρτε την και κάνετε σοσιαλισμό [...]. Η ωρίμανση των συνθηκών οδηγεί σε αστικοδημοκρατικές λύσεις, αλλαγές της κατάστασης [...]. Αφού λυθούν όλα αυτά τα αστικοδημοκρατικά προβλήματα, τότε δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να πάμε προς το σοσιαλισμό, ομαλά, μέσα στη δημοκρατική εξέλιξη (Γ. Σιάντος στην 44η Συνεδρίαση της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), στις 27 Ιουλίου 1944, Αρχείο της ΠΕΕΑ, Πρακτικά Συνεδριάσεων, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», 1990, σελ. 156 - 157).
Χωρίς όλα τα παραπάνω που εν συντομία καταγράφουμε δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε ολοκληρωμένα και αντικειμενικά την ιστορία και τη δράση του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ.

Στις τωρινές συνθήκες, ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι «αριστεροί» επαναφέρουν το ΕΑΜ με την ίδια ακριβώς λογική με την οποία αντιμετωπίζουν την ιστορία του, αποσιωπώντας το ταξικό στοιχείο στην πάλη του. Εκτιμούν ότι και σήμερα στην Ελλάδα υπάρχει κατοχή, λόγω τρόικας, και καλούν σε αγώνα ενάντια στην τρόικα και τις ντόπιες κυβερνήσεις, αποσιωπώντας ότι από κοινού εφαρμόζουν πολιτική διεξόδου από την κρίση σε όφελος του κεφαλαίου για να συγκαλύψουν ότι η πολιτική που προτείνουν αυτές οι «αριστερές» δυνάμεις είναι επίσης πολιτική διεξόδου από την κρίση σε όφελος του κεφαλαίου. Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ μιλά για ανάπτυξη το ομολογεί, ότι με την πολιτική του θέλει να δημιουργήσει συνθήκες για επενδύσεις των επιχειρηματικών ομίλων, κάνοντας λόγο για «υγιή επιχειρηματικότητα». Μόνο που αυτή η διέξοδος υποτάσσει την εργατική τάξη και το λαό, τους αγώνες τους, στην ενίσχυση του κεφαλαίου.
Σ.

Πηγή: Ριζοσπάστης
-------
Με αφορμή και πρόσφατες συζητήσεις που είχαμε εδώ στο Praxis αλλά και νέες προτάσεις για μέτωπα-καρικατούρα του ΕΑΜ θα θέλαμε να τονίσουμε την συμφωνία μας με την συγκεκριμένη προσέγγιση, την οποία τα μέλη της συντακτικής επιτροπής υποστηρίζουν εδώ και πολλά χρόνια.

Είναι μια θέση η οποία έχει σημασία όχι για την ιστορική αποτίμηση του ΕΑΜ αλλά για το σήμερα.

Είναι φανερό ότι η θέση αυτή, αν εκφράζεται με συνέπεια, δεν μπορεί να συνδεθεί με "ενδιάμεσα στάδια" και "αντιμονοπωλιακά μέτωπα".

Πέρα όμως απο τις γενικές θεωρητικές αναφορές τα πράγματα είναι, κατά την γνώμη μας, πολύ συγκεκριμένα και στην πολιτική τακτική.

Η υιοθέτηση, για την σημερινή εποχή, οποιοδήποτε "σταδίου", σημαίνει πολύ απλά ένα μέτωπο "αντιμονοπωλιακό" ή άλλο το οποίο θα προβάλλει έναν καπιταλιστικό "τρίτο δρόμο" εν μέσω κρίσης, σαν πρώτο βήμα για ευρύτερες αλλαγές.

Και προφανώς η συνεπής πολιτική μορφή του είναι μια κυβέρνηση με την Σοσιαλδημοκρατία, τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η αντίληψη της εργατικής εξουσίας είναι η Μαρξιστική και Λενινιστική θέση της προλεταριακής επανάστασης. Είναι η ταξική γραμμή της τρίτης διεθνούς στις αρχές συγκρότησης της.

Αυτή η γραμμή, σε συνθήκες μη επαναστατικές όπως σήμερα αλλά και διαπίστωσης του αδύνατου οποιουδήποτε ενδιάμεσου δρόμου, σημαίνει αγώνα για να δημιουργηθεί, υπάρξει και να μαζικοποιηθεί ένα επαναστατικό ρεύμα στο εργατικό κίνημα και την κοινωνία (και εδώ είναι και οι χώροι δουλειάς αλλά και η θεωρία κλπ) και όχι επαναστατική "ρητορική" ή τυχοδιωκτικές ενέργειες.

Και ταυτόχρονα πάλη για το μπλοκάρισμα και απόκρουση όλων των αντεργατικών μέτρων και του φασισμού και αξιοποιήση των αγώνων αυτών για την μάχη για την εξουσία.

Και φυσικά όλα αυτά σημαίνουν την προσπάθεια δημιουργίας και συσπείρωσης δυνάμεων (κοινωνικών και πολιτικών), κάποιας μορφής μετώπου δηλαδή, χωρίς το οποίο είναι απλά κομματική διακήρυξη.

Το ΚΚΕ έχει διατυπώσει την παραπάνω αντίληψη κυρίως μέσα απο το δοκίμιο ιστορίας του κόμματος. Παραμένει ανοιχτό το ζήτημα της σχέσης αυτής της αντίληψης με τα προηγούμενα μέτωπα αλλά κυρίως με την πρακτική στο σήμερα.

Οι δρόμοι, απο ότι φαίνεται, είναι πολύ συγκεκριμένοι. Είχαμε γράψει και προεκλογικά ότι η τρίτη εκδοχή, η λογική της διακήρυξης της εργατικής εξουσίας με την ταυτόχρονη απουσία πρωτοβουλιών απλά θα μεγαλώνει συνέχεια την πίεση πρός την άλλη "λύση".

Πολιτικές δυνάμεις δεν υπάρχουν, σε υπολογίσιμο βαθμό, για μια τέτοια πρωτοβουλία.

Όμως δεν είναι αυτό και μια ιστορική ευκαιρία να ξεφορτωθούμε (επιτέλους) την αντίληψη του "μετώπου" ως άθροισμα γκρουμπούσκουλων, πολιτικών παραγόντων και γραφείων, εκλογικών συνδυασμών κλπ και να ενταχθούν οι όποιες δυνάμεις σε μια κοινωνικοπολιτική προσπάθεια δημιουργίας χώρων στην δουλειά και τις γειτονιές;. Με ταξικό περιεχόμενο που θα εντάσσει και τα ζητήματα του χρέους κλπ;

Και φυσικά η ISKRA, που έχει πάντα πολύ καλά αντανακλαστικά, απάντησε αμέσως:

Εδώ λοιπόν υποστηρίζεται ότι αν το ΚΚΕ είχε στην κατοχή την γραμμή της εργατικής εξουσίας δεν θα είχε μαζική στήριξη στην.........ύπαιθρο και τα βουνά και άρα δεν θα είχε γίνει το ΕΑΜ. Δηλαδή δεν θα είχε την υποστήριξη του αγροτικού πληθυσμού. Δηλαδή με γραμμή εργατικής εξουσίας δεν θα έχουμε σύμμαχα στρώματα ποτέ.

Άρα δεν μπορεί τελικά να υπάρξει επαναστατική γραμμή γενικώς αφού και σε μια άλλη φάση πάλι προφανώς θα χρειάζεται η συμμαχία ευρύτερων στρωμάτων (μονοταξικό κίνημα δεν υπάρχει)

Άρα επανάσταση αλά Kautsky, δηλαδή κομματικοί συμβολισμοί, κάδρα κλπ κλπ και καπιταλιστικά στάδια σαν σκαλοπάτια πρός τον "σοσιαλισμό".

Δεν εξηγεί όμως γιατί. Δηλαδή π.χ οι μπολσεβίκοι που νίκησαν με γραμμή εργατικής εξουσίας δεν είχαν την υποστήριξη του αγροτικού πληθυσμού;

Η εργατική εξουσία παρουσιάζεται εδώ σαν μια καρικατούρα, δηλαδή σαν γραμμή που θα πρόβαλλε μόνο "εργατικά" αιτήματα και όχι π.χ το διώξιμο των γερμανών η την εθνική απελευθέρωση η το μοίρασμα γής στους αγρότες.

Έτσι προφανώς βολεύει να παρουσιάζεται. Όπως και ότι η γραμμή της εργατικής εξουσίας αρνείται την άμεση αντίσταση, υποτιμάει το αντιφασιστικό αγώνα κλπ.

Διαχρονικές συκοφαντίες. Φταίει βέβαια και ένα συγκεκριμένο είδος αυτιστικού "αριστερισμού" που δεν έκανε λιγότερη ζημιά.

Επίσης υποστηρίζεται ότι για την ήττα του ΕΑΜ δεν φταίει η πολιτική γραμμή αλλά οι.....συμβιβασμοί της ηγεσίας. Με μια άλλη "ηγεσία" δηλαδή και με την γραμμή της "λαικής ενότητας" και της "λαοκρατίας" και της ερμηνείας που πήρε τελικά αυτή, θα είχαμε νίκη του ΕΑΜ.

Η ιστορία δηλαδή είναι έργο βασικά συμβιβασμών και ηρωισμών ηγεσιών (όχι ότι δεν παίζουν ρόλο προφανώς, όμως ακόμα και αυτά αντικειμενικά εκφράζουν ταξικά συμφέροντα και όχι γενικά "συμβιβασμούς").

Και το πιο ενδιαφέρον σημείο βρίσκεται στο τέλος:
Aυτό που χρειάζεται η ριζοσπαστική Αριστερά σήμερα είναι να συμπαραταχθεί για να συγκροτήσει, με αιχμή την απαλλαγή του τόπου από την τρόικα και τα μνημόνια, ένα μεγάλο και πλειοψηφικό συμμαχικό πολιτικό και κοινωνικό μπλοκ, το οποίο, υπό την ηγεσία της εργατικής τάξης, θα βγάλει τη χώρα από την κρίση, θα προωθήσει την ανεξαρτησία της και θα προχωρήσει στην προοδευτική ανασυγκρότηση και ανόρθωση της, με ορίζοντα το σοσιαλισμό.
Ένα μεγάλο συμμαχικό μπλοκ με "ηγεσία της εργατικής τάξης" χωρίς εργατική εξουσία. Τι ηγεσία της εργατικής τάξης είναι αυτή; θα είναι εργάτης ο πρόεδρος (λέμε τώρα) και θα παλεύουμε για "προοδευτική ανασυγκρότηση";

Και το οποίο θα:

α) θα βγάλει τη χώρα από την κρίση,

β) θα προωθήσει την ανεξαρτησία της

μετά θα

γ) θα προχωρήσει στην προοδευτική ανασυγκρότηση και ανόρθωση της

και στο τέλος θα φτάσουμε

δ) με ορίζοντα το σοσιαλισμό

Αυτά για τον "νέο μπολσεβικισμό" και την "δευτέρα παρουσία". Αυτή η γραμμή είναι 100% η γραμμή που οδήγησε στην Βάρκιζα. Τώρα θέλουν να κάνουμε πάλι τα ίδια και να στηριχθούμε σε κάποιον "ηγέτη" μπάς και δεν τα πουλήσει.

Δεν γίνεται όμως.

Βάρκιζα τέλος.

Πηγή: Praxis

17 σχόλια:

  1. εγώ να ρωτήσω τους συντρόφους του Praxis πως φτάνουμε σε αυτό το επαναστατικό ρεύμα; Γιατί πολλοί μίλησαν για επανάσταση στο παρελθόν (ή και μιλούν ακόμα), αλλά αντικειμενικά και ανεξάρτητα από προθέσεις απέτυχαν. Οπότε είναι αυτή η αποτυχία που όπως ειπώθηκε "εντείνει την πίεση προς την άλλη λύση", δλδ τη σοσιαλδημοκρατία. Και αυτό το ρωτάω γιατί δε βλέπω τι αντιπροτείνεται επί του πρακτέου ως συγκεκριμένη εναλλακτική απέναντι στα όποια "στάδια" από όπου κι αν προέρχονται, που για το Praxis αποτελούν μόνο αναχώματα προς την επανάσταση και το σοσιαλισμό (και όχι ας πούμε "μεταβατικό δρόμο προς τα εκεί", όπως λένε οι υποστηρικτές τους). Γιατί και η πάλη για αλλαγή συσχετισμών υπέρ του όποιου κόμματος (που "μετά", όταν θα ευνοήσουν οι συνθήκες δλδ, θα οδηγήσει στο σοσιαλισμό) κι αυτό μάλλον με στάδιο μοιάζει.
    Θα εκτιμούσα την απάντησή σας.

    Μανώλης Σ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα αφήσω τους συντρόφους του Πράξις να απαντήσουν, εφόσον σε αυτούς απευθύνεις την ερώτηση.

      Διαγραφή
  2. Χωρίς να θέλω να μπω στην ουσία του κειμένου με το οποίο συμφωνώ στα κεντρικά του σημεία, θέλω να σχολιάσω το σύνθημα με το οποίο κλείνει.
    Το "Βάρκιζα Τέλος"
    Οι Βάρκιζα συναγωνιστές έχει τελειώσει ήδη από το 1946 και την επίθεση στο Λιτόχωρο που ήταν και η 1η πράξη που την αμφισβητούσε και στην πράξη.

    Το συγκεκριμένο σύνθημα συνήθως χρησιμοποιείται από χώρους που το Πράξις αντιπαλεύει. Από αριστερίστικες γκρούπες και α/α που στη μανία τους να αποδείξουν το "διαχρονικά προδοτικό ρόλο του ΚΚΕ" ξεχνούν ότι το ίδιο το ΚΚΕ την Βάρκιζα την τέλειωσε έμπρακτα με 3 χρόνια εμφυλίου και μάτωσε γι'αυτό άλλα 28 στην παρανομία.

    Άρα προτιμητέο το "Ποτέ ξανά Βάρκιζα" από το ιστορικά ψευδές "Βάρκιζα τέλος".

    Συντροφικά
    Ε.Ε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το ότι οι συνθήκες του 40 δεν είναι πρόσφορες για ταυτίσεις με τις σημερινές, και το ότι οι σημερινές δεν είναι πρόσφορες για προβολή τους στις τότε, το έχω υποστηρίξει σε παλιότερη δημοσίευση.

    Σχετικά με το σήμερα και συγκεκριμένα σχετικά με το αντιμονοπωλιακό "στάδιο" θα ήθελα απλώς να παραθέσω ορισμένα οικονομικά στοιχεία παρμενα από εδώ (2008):
    http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=4657794

    Στο σύνολο των 203.899 επιχειρήσεων -κάθε είδους- που δήλωσαν κέρδη ύψους 16,98 δισ. ευρώ, οι 42.549 είναι ΑΕ οι οποίες συνολικά απέσπασαν κέρδη 13,46 δισ. ευρώ δηλαδή το 79,3% από την πίτα των κερδών.
    Από αυτές πάλι, 195 απέσπασαν 9,1 δισ. ευρώ, δηλαδή το 54% της συνολικής κερδοφορίας.

    Με βάση επίσης τα στοιχεία από το λινκ του "ρ", μας βγαίνει εντελώς ενδεικτικά:
    α) Για τις «κορυφαίες» 195 ΑΕ, μέσος όρος κέρδους ανά επιχείρηση 46.666.666 ευρώ.
    β) Για τις υπόλοιπες 42.354 ΑΕ, μο κέρδους 102.941 ευρώ ανά επιχείρηση.
    γ) Για τις 23.719 ΕΠΕ, μο κέρδους 42.160 ευρώ ανά επιχείρηση.
    δ) Για το σύνολο των 137.631 ΟΕ, ΕΕ κλπ, μο κέρδους 18.164 ευρώ ανά επιχείρηση.

    Πέρα λοιπόν από κάθε πιθανή λογιστική αλχημεία που αφορά εξίσου και μάλιστα αναλογικά μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, από "αντιμονοπωλιακή" άποψη η κρατικοποίηση (με όρους κατοχής από την κοινωνία) των 195 "μόνον" μεγαλύτερων επιχειρήσεων (χωρίς να γίνομαι δογματικός σ' αυτό το "μόνον"), αφορά λίγο-πολύ το 54% της συνολικής καπιταλιστικής παραγωγής, με βάση τα στοιχεία του 08 (εισοδήματα που αποκτήθηκαν μέσα στο 2006 και εκκαθαρίστηκαν το 2007).

    Πρόκειται λοιπόν για ξεχωριστό "στάδιο" πριν το σοσιαλιστικό, πρόκειται για "εφεύρεση", ή πρόκειται για καθαυτό μέρος της "λύσης της σύγκρουσης" σε σχέση με τις παραγωγικές δυνάμεις που η ανάπτυξή τους είναι τόση ώστε να μην ανέχονται πια παρά μόνο την κοινωνική διεύθυνση;


    ΑπάντησηΔιαγραφή



  4. Ευχαριστούμε για την αναδημοσίευση και την ενημέρωση για τον διάλογο. Mόνο να αναφέρουμε ότι πρόκειται για σχόλια που απλά θέτουν κάποια ζητήματα (το ίδιο εξάλλου κάνει και η ISKRA) και όχι για παραπέρα ανάλυση. Ζητάμε λοιπόν την ανοχή των αναγνωστών και του Praxis και του Lenin Reloaded που τα αναδημοσίευσε σαν ανάρτηση.

    Δεν έχουμε καμία συνταγή για το πώς φτάνουμε στο επαναστατικό ρεύμα. Στον σωστό προβληματισμό που θέτει ο σύντροφος δεν έχουμε παρά να προτείνουμε ότι γράψαμε σύντομα και στο σχόλιο:

    τον προβληματισμό για την ανάγκη στροφής στο θέμα του "μετώπου" στην λογική του κοινωνικοπολιτικού μετώπου (και όχι της "αριστερής συμπαράταξης") που θα προβάλλει μορφές, ενότητας, συσπείρωσης και δράσης γύρω απο μορφές στις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς, πάνω σε ένα πολιτικό περιεχόμενο και θα οργανώσει και τον αντιφασιστικό αγώνα. Τέτοιες μορφές υπάρχουν ήδη (συνελεύσεις, σωματεία κλπ) και μακάρι να γίνουν περισσότερες. Αν όμως αποκτούσε πανελλαδικό χαρακτήρα και ζωντανές διαδικασίες ίσως θα είχε καταλυτικό ρόλο.

    Δηλαδή μια προσπάθεια να ενοποιηθεί ότι αυτή τη στιγμή δρά και υπάρχει κοινωνικά (και να σπάσει και την δική του απομόνωση) και να φτιαχτεί ένα χώρος "εργαστήρι" δημιουργίας νέων δυνάμεων που είναι αναγκαίες για μια τέτοια προσπάθεια. Με βάση μια πρόταση εξόδου απο την Ε.Ε και εργατικής εξουσίας. Με τα κόμματα και τις οργανώσεις να έχουν την αυτοτέλεια τους μέσα σε αυτήν την προσπάθεια. Νομίζουμε ότι και η εμπειρία του ΕΑΜ (και κάθε τέτοιας προσπάθειας) είχε πολλά τέτοια στοιχεία.

    Πώς θα γίνει ακριβώς αυτό; ποιό θα είναι το τελικό του περιεχόμενο; (εννοείται ότι η βάση στα γενικά είναι αυτή που περιγράφουμε) ποιά θα μπορούσε να είναι η τελική μορφή; αυτό δεν θα το λύσουμε εμείς, ούτε κανένας μόνος του. Πάντως παρά την απαισιοδοξία και το κλίμα, υπάρχουν τμήματα της τάξης και της κοινωνίας που παλεύουν (χαρακτηστική και η σημερινή ανάρτηση για το φασισμό και τα σωματεία εδώ).

    Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι μας είναι τελείως μακρινή η κουβέντα για την "ενότητα' όπως γίνεται. Ακόμα και γινόταν αυτή η "ενότητα" που επαγγέλονται διάφοροι, χωρίς σωματεία, επιτροπές αγώνα, συνελεύσεις γειτονιάς κλπ θα ήταν μια κυβερνητική/κομματική γραφειοκρατία που χωρίς στήριξη δεν θα πήγαινε μακριά.

    Ίσως θα μπορούσε να φτιαχτεί μια διαφορετική βάση συζήτησης για την "ενότητα" και το "μέτωπο" απο αυτήν που κυριαρχεί σήμερα.

    Αυτός είναι ο προβληματισμός στα σχόλια.


    Τώρα για "Βάρκιζα τέλος" δεν το είχαμε σκεφτεί. Και να το γράψουμε και έτσι όπως το λέει ο Ε.Ε. Η ουσία είναι το θέμα. Απλά γενικά να προβληματιστούμε αν πρέπει να χαρίσουμε συνθήματα η να αλλάξουμε φράσεις μόνο με κριτήριο χώρους και πώς τα χρησιμοποιούν.

    Π.χ πάντα στις πορείες ακουγόταν απο άλλα μπλόκ (αναρχικά) το σύνθημα "το πάθος για την λευτεριά είναι δυνατότερο απο όλα τα κελιά" ποτέ λοιπόν δεν το φωνάζαμε απο τις ντουντούκες για ευνόητους λόγους πολιτικής ταυτότητας. Μέχρι που μάθαμε ότι το σύνθημα ήταν της..... ΕΔΑ (του κόσμου της δηλαδή). Βέβαια ούτε και τότε άλλαξε τίποτα. Δεν υπάρχει όμως το ερώτημα: γιατί αυτό το σύνθημα να "ανήκει" αποκλειστικά στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο; Ίσως λοιπόν δεν είναι πάντα αποκλειστικό κριτήριο το ποιοί χρησιμοποιούν κάτι για την αναφορά σε αυτό η όχι (ας δούμε το ΕΑΜ που υπάρχει στην ανάρτηση).

    Αυτά μόνο για προβληματισμό, με αφορμή και το σχόλιο.



    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @ Praxis: Ευχαριστώ για την απάντηση σύντροφοι. Τώρα μπορώ και γω να πάρω το λόγο για το σχόλιο που απευθύνθηκε σε σας, ελπίζω.

      Αντιγράφω:

      "εγώ να ρωτήσω τους συντρόφους του Praxis πως φτάνουμε σε αυτό το επαναστατικό ρεύμα; Γιατί πολλοί μίλησαν για επανάσταση στο παρελθόν (ή και μιλούν ακόμα), αλλά αντικειμενικά και ανεξάρτητα από προθέσεις απέτυχαν. Οπότε είναι αυτή η αποτυχία που όπως ειπώθηκε "εντείνει την πίεση προς την άλλη λύση", δλδ τη σοσιαλδημοκρατία."

      Η δική μου απάντηση προς αυτό θα ξεκινούσε από το ότι βασίζεται σε ένα αρκετά διαδεδομένο παιχνίδι με τις λέξεις. Στο δικό μου λεξιλόγιο "αποτυχία" ("απέτυχαν") σε προσπάθεια "επανάστασης" υπάρχει ΜΟΝΟ ΜΙΑ στο ιστορικό παρελθόν της Ελλάδας: Αυτή του ΕΑΜ, που όλως τυχαίως (αλλά καθόλου τυχαίως στην πραγματικότητα) είναι και το θέμα της ανάρτησης και της παρέμβασης τόσο του ΚΚΕ (αυτοκριτικά) όσο και του Πράξις.

      Όμως ο φίλος που έγραψε το σχόλιο θολώνει χαρακτηριστικά τα νερά γύρω από το πώς Ο ΙΔΙΟΣ χρησιμοποιεί τον όρο "επανάσταση" και άρα και τον όρο "αποτυχία." Διότι ΑΛΛΟ "αποπειρώμαι επανάσταση" (είπαμε ότι για αυτό έγινε ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ" και άλλο "μιλάω για επανάσταση" (για αυτό μιλούν ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ από το 1974 και δώθε).

      "Αποτυχία" αυτών που απλώς ΜΙΛΟΥΝ για επανάσταση δεν υφίσταται. Για να αποτύχεις σε κάτι πρέπει να το αποπειραθείς. Και ο αναγνώστης συγχέει το επαναστατικό μπλα μπλα, που μπορεί να είναι λιγότερο ή περισσότερο σοβαρό αλλά δεν είναι ιστορικό εγχείρημα, με την ιστορία.

      Κατά συνέπεια, η θέση του ότι είναι ΕΠΕΙΔΗ απέτυχε (τι; το ΕΑΜ στην δεκαετία του 40;!!!!) που υπάρχει η πίεση για σοσιαλδημοκρατία το 2012 είναι αστήρικτη. Φυσικά αν η "επανάσταση" είναι απλώς θέμα συζήτησης θα υπάρχει "πίεση για σοσιαλδημοκρατία". Όχι όμως επειδή "απέτυχε" η κουβέντα (!!!!) αλλά επειδή δεν υπάρχει καμία πολιτική θέληση για επανάσταση ικανή να μεταμορφωθεί σε πράξη.

      Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Δεν μπορεί να είναι ΑΙΤΙΑ για την ακόρεστη δίψα για περισσότερα ΠΑΣΟΚ το γεγονός ότι οι Έλληνες έχουν αναγάγει την επανάσταση σε θέμα απλώς συζήτησης. ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ είναι μέρος της ΙΔΙΑΣ ακριβώς κατάστασης, είναι συμπτώματα της ίδιας τάξης.

      Μόνο που για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση σήμερα έχεις μια ευρύτατη κρίση νομιμοποίησης στην ελληνική κοινωνία, ένα πραγματικό ιστορικό αδιέξοδο που κανείς πολιτικός δράστης δεν φαίνεται ικανός να ξεπεράσει. Νομοτελειακά, τίθεται το ζήτημα σοβαρά για πρώτη φορά μετά την ιστορική αποτυχία του ΕΑΜ. Το αν θα καταφέρουμε καν να προσπαθήσουμε ώστε να μπορούμε και να αποτύχουμε είναι άλλο ερώτημα. Το να ξεκαθαρίσουμε ότι κανείς δεν αποτυγχάνει σε αυτό που δεν αποπειράται να κάνει όμως είναι ζωτικό.

      Διαγραφή
    2. Συμπεράσματα του τί νομίζω πως ΔΕΝ κατάλαβα μετά από 4 χρόνια καπιταλιστικής κρίσης...

      Γιατί και από πού κι ως πού μας τελείωσαν τα στάδια και η πίεση για σοσιαλδημοκρατία; Επειδή δηλαδή η ηγεσία του ΚΚΕ ήταν και είναι ανεπαρκής και γενικώς δεν έχουμε ηγέτες προς ανάθεση και δίχως να μας προδίδουν, δε θα κάνουμε επανάσταση; Και τί θα λέμε στα παιδιά μας αύριο σα τον Σ. Παπαδόπουλο στους Απαράδεκτους; Πώς δεν ήμασταν ικανοί να κάνουμε ένα ΠΑΣΟΚ, έστω μια ΕΔΑ της προκοπής κι ένα πολυτεχνείο της γενιάς μας; Εν μέσω μάλιστα της μεγαλύτερης καπιταλιστικής κρίσης και του χαμηλότερου βαθμού ταξικής συνειδητοποίησης και οργάνωσης ever, στα χρονικά του καπιταλισμού;

      Βεβαίως και οι σύντροφοι του Praxis, εφόσον γνωρίζουν το σχέδιο, το δρόμο που οδηγεί στην επανάσταση, οφείλουν να το μολογήσουν. Πώς το κάναν οι Λένιν κλπ στην πετυχημένη τους επανάσταση ή ο Λίμπκνεχτ κλπ στη δικιά τους αποτυχημένη ένα χρόνο μετά; Βάζουμε τα πλάνα κάτου και αποφασίζουμε το σωστό για σήμερα. Για το επαναστατικό ρεύμα δεν χρειάζεται ν' ανησυχούμε. Τρία χρόνια τώρα το Σύνταγμα, οι πλατείες και τα καφενεία είναι εκεί, μαζί και το επαναστατικό υποκείμενο. Από ηγεσία και πρωτοπορία πάσχει, αυτό κι εμείς.

      Χαιρετίζω τον Μανώλη Σ. για το επιτηδευμένο της ερώτησής του και τους συντρόφους του Praxis για το σχολιασμό τους που παραθέτεις. Οι αγωνίες τους και δικές μου. Για το "Βάρκιζα Τέλος", η ευρωπαϊκή ένωση -ΕΕ- έχει μεν τυπικά δίκαιο, αλλά ουσιαστικά και λόγω προπαγάνδας σιγά και μην τους χαρίσουμε τα συνθήματα και τα σύμβολά μας, με θετική κι αρνητική χρειά.

      Διαγραφή
    3. @Αντώνης

      δε μίλησα για επανάσταση αλλά για επαναστατικό ρεύμα. Δηλαδή (όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ δλδ) για να προκληθεί μια κίνηση τέτοια στην ελληνική κοινωνία που να έχει επαναστατική δυναμική. Προφανώς το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ έφτασε πιο κοντά από οτιδήποτε άλλο και προφανώς έκτοτε οι συνθήκες δεν ήταν το ίδιο πρόσφορες, όσο μπορεί να είναι σήμερα. Παρόλα αυτά, όταν είσαι πολιτικό υποκείμενο που έχει στόχο την επανάσταση, (υποτίθεται ότι) δε μένεις μόνο στα λόγια (γιατί τότε θα ήσουν απλά επαναστατικός θεωρητικός όμιλος) αλλά δοκιμάζεις την θεωρία σου στην πράξη και κρίνεσαι εκ του αποτελέσματος για το αν πέτυχες ή όχι μετρήσιμα βήματα στην υπόθεσή σου. Αυτή η έλλειψη μετρήσιμων βημάτων (αν θεωρούμε ότι υπάρχει έλλειψη) είναι που εντείνει την πίεση προς "εδώ και τώρα" ευκολες διαχειριστικές λύσεις (και όχι ότι τις προκαλούν φυσικά). Από κει και πέρα φυσικά για να γίνει επανάσταση δεν αρκεί να το θέλει η πρωτοπορία αλλά και ο "λαός". Απλά με το προηγούμενο σχολιο μου εξέφρασα τον προβληματισμό μου γι' αυτά που αντικειμενικά είναι καθήκον της πρωτοπορίας.

      @Praxisred
      ευχαριστώ για την απάντηση. Δεν ξέρω αν στην πράξη έχουν γίνει (ή πρόκειται να γίνουν) καλέσματα συγκρότησης είτε κατά τόπους, είτε πανελλαδικά, των μορφών που περιγράφετε.

      Μανώλης Σ.

      Διαγραφή
    4. Δεν ξέρω τι είναι "επαναστατικό ρεύμα" και πώς ορίζεται, αν θέλεις πες μου.

      Κατά την δική μου άποψη το ΕΑΜ δεν "έφτασε πιο κοντά" από οτιδήποτε άλλο. Είναι το μόνο που αποπειράθηκε την ανατροπή του αστικού κράτους. Επειδή ήταν ένα ΜΑΖΙΚΟ ΚΑΙ ΕΝΟΠΛΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ. Δεν μπορεί να συγκριθεί κατά συνέπεια με τίποτε άλλο στην ελληνική ιστορία, διότι τότε συγκρίνονται μήλα και πορτοκάλια. Ποτέ άλλοτε και πουθενά άλλοτε δεν τέθηκε έμπρακτα και υλικά η προοπτική ανατροπής του αστικού καθεστώτος.

      Διαγραφή
    5. μικρή σημασία έχει τι μπορεί να εννοώ εγώ, αν και στο προηγουμενο σχολιο μου, το σκιαγράφησα τι εννοώ. Πιο πολύ σαν αφορμή για συζήτηση με τον Praxisred το είπα. Και καλό είναι να απαντήσει ο ίδιος ο Praxisred τι εννοεί με το επαναστατικό ρεύμα για να εμπλουτιστεί η κουβέντα.
      Αν και δεν ήταν σκοπός μου η αναδρομή στην ιστορία, μιας και περισσότερο με ενδιαφέρει το τώρα, θα σε ρωτούσα πως ακριβώς το ΕΑΜ ήταν κομμουνιστικό κίνημα από τη στιγμή που κύριος στόχος του ήταν η εθνική ανεξαρτησία και όχι ο σοσιαλισμός. Και πως αποπειράθηκε την ανατροπή του αστικού κράτους από τη στιγμή που κινήσεις όπως Λίβανος, Καζέρτα, κυβέρνηση Παπανδρέου και τελικά Βάρκιζα, ήταν συμβιβαστικές με τον αστισμό και όχι ρήξης και ανατροπής;

      Διαγραφή
  5. "Αν όμως αποκτούσε πανελλαδικό χαρακτήρα και ζωντανές διαδικασίες ίσως θα είχε καταλυτικό ρόλο"= αν αυτές οι μορφές αποκτούσαν πανελλαδικό (δηλαδή ενιαίο) χαρακτήρα με ζωντανές διαδικασίες ίσως αυτό να είχε καταλυτικό ρόλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  6. Ένας σπουδαίος άνθρωπος, οραματιστής,
    της χαλυβουργίας κορυφαίος συνδικαλιστής,
    τάβαλε με το σύστημα, χωρίς φόβο κανένα,
    είναι από τα άτομα, τα πλέον προκομμένα.
    -
    Φιγούρα ιδιαίτερη, το μάτι δεν τον πιάνει,
    τρέχει όλη τη μέρα, τα πάντα να προκάνει,
    έντιμος, ηθικότατος, παλεύει σαν λιοντάρι,
    δεν θα τα παρατήσει, την νίκη αν δεν πάρει.
    -
    Σωστός ηγέτης δυνατός, καλός κομμουνιστής,
    ξεχωριστός Παμίτης και ωραίος αγωνιστής,
    ποτέ του δεν κωλώνει, μπρος στην εργοδοσία,
    στο τέλος θα την φτιάξει, αυτή την κοινωνία.
    -
    Χαλυβουργός εργάτης, της τάξης του καμάρι,
    από καμία πίεση, δεν παίρνει αυτός χαμπάρι,
    τέτοια προσωπικότητα, δύσκολα συναντάς,
    είναι απ τους ανθρώπους, που αμέσως αγαπάς.
    -
    Είναι ο Γιώργος Σιφωνιός, πούχει καρδιά ατσάλι,
    και ιερό καθήκον του, την ταξική την πάλη,
    θέλει την εκμετάλλευση, τώρα να σταματήσει,
    γιατί με τετρακόσια ευρώ, κανένας δεν θα ζήσει.
    -
    Πρόεδρος των χαλυβουργών, αξία κορυφαία,
    μορφή πολύ ξεχωριστή, για το σύστημα μοιραία,
    φοβερή ανθρώπινη οντότητα, έχει ύφος που πείθει,
    άνθρωποι σαν τον Σιφωνιό, εμπνέουνε τα πλήθη.
    -
    Χαίρομαι πούναι σύντροφος και τονε καμαρώνω,
    με αυτή τη δύναμη ψυχής, απαλύνει κάθε πόνο,
    ένωσε τους εργάτες, μεγάλη η προσφορά του,
    το ατσάλι δένεται γερά, στα χέρια τα δικά του.
    -
    Νάναι καλά ο Σιφωνιός, το ντόμπρο παλληκάρι,
    που έχει εις την πλάτη του, τόσο μεγάλα βάρη,
    και είμαι σίγουρος πολύ, πως θα τα καταφέρει,
    εξάλλου είναι της τάξης του, το πιο λαμπρό αστέρι.

    ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΟΣ

    http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Poems&act=details&poem_id=183618

    για την αντιγραφή: γερο-Βαλιανάτος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έρευνες της NKVD ιχνηλάτησαν τις πηγές του παραπάνω στο Indymedia trolls, όπου γράφτηκε και το ακόλουθο:

      "το καταπληκτικό αυτό στιχούργημα προς τιμήν της εργατικής/ζαχαριαδικής περσόνας «Γιώργος Σιφωνιός» κοσμεί από χτές και το ημιεπίσημο φόρουμ του ΚΚΕ:
      http://www.leninreloaded.blogspot.gr/2012/09/praxis.html ως σχόλιο
      Είναι καθήκον των εργοστασιακών τρόλλς να τρολλάρουν αλύπητα τους λαϊκούς Ήρωες της Εργατικής Τάξης χωρίς να λογαριάζουν το πολιτικό κόστος από την ρήξη της μονολιθικότητας αναμεσα στον εργαζόμενο λαό και τους φυσικούς ηγέτες του ταξικού κινήματος.
      Ν.Κ."

      Μετά την ενημέρωση του ΠΓ της ΚΕ για την πηγή της προβοκάτσιας, αποφασίστηκε όπως οι ένοχοι τιμωρηθούν με την εσχάτη των ποινών:

      τριαντακοταετή κάθειρξη στην μικροαστική μετεφηβεία με κατ' οίκον περιορισμό στο σπίτι του μπαμπά και της μαμάς τους.

      Διαγραφή
  7. "Η υιοθέτηση, για την σημερινή εποχή, οποιοδήποτε "σταδίου", σημαίνει πολύ απλά ένα μέτωπο "αντιμονοπωλιακό" ή άλλο το οποίο θα προβάλλει έναν καπιταλιστικό "τρίτο δρόμο" εν μέσω κρίσης, σαν πρώτο βήμα για ευρύτερες αλλαγές.

    Και προφανώς η συνεπής πολιτική μορφή του είναι μια κυβέρνηση με την Σοσιαλδημοκρατία, τον ΣΥΡΙΖΑ."

    Φυσικά και τα πράγματα είναι έτσι και φυσικότερα το ΚΚΕ δεν έχει θέση σε ένα τέτοιο μόρφωμα. Ομως εδώ υπάρχει ένα ζήτημα που πρέπει να ληφθεί υπ όψιν . Το περιβάλλον ! Τι θέλω να πω. Θέλω να πω πως αλλιώς ασκείται η πολιτική σου κι αλλιώς καταφέρνεις να διεισδησεις στον κόσμο όταν κυβέρνηση είναι η Χρυσή αυγή πχ κι αλλιώς όταν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Μια κοινωνία σε ταραχή με μια κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατικη που δεν μπορεί να δώσει ουσιαστικές λύσεις μιας και δεν συγκρούεται μετωπικά με τους αστούς είναι πιο ευνοϊκό περιβάλλον για εμάς να δράσουμε και να αυξήσουμε την απήχηση των θέσεων μας στον κόσμο , απο το να έχουμε έναν κυβερνητικό σχηματισμό εντελώς αντιδραστικό που να σε κυνηγαεί νύχτα μέρα και να σε συκοφαντεί συστηματικά μη αφήνοντας σε να προωθησεις τις θέσεις σου . Υπό αυτό το πρίσμα μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει κατα την γνώμη μου ούτε να τη συμμεριζόμαστε να αλλά ούτε και να την πολεμάμε
    Κώστας Κ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως έχω γράψει πριν πολύ καιρό, μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα υλοποιήσει τίποτε σημαίνει ακόμα δραστικότερη άνοδο της Χρυσής Αυγής. Σημαίνει ακύρωση και απαξίωση, στο μυαλό πάρα πολλών που θεώρησαν ότι αυτό το πράμα είναι "αριστερά", της ιδέας οποιαδήποτε αριστερής λύσης, οποιουδήποτε είδους. Η πάλη εναντίον του ψεύδους της αστικής τάξης είναι όχι απλώς νόμιμη, είναι ΚΑΘΗΚΟΝ κάθε επαναστατικού κόμματος. Δεν υπάρχει καμία προοπτική για "ευνοϊκό περιβάλλον" για "εμάς" (ποιους εμάς;) με δεδομένη την αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να υλοποιήσει οτιδήποτε άλλο από ένα ακόμα αστικό πρόγραμμα. Δεν ζούμε σε περίοδο καπιταλιστικής ανάπτυξης και ευρύτερης μαζικής αισιοδοξίας, αλλά σε περίοδο καταστροφής κεφαλαίου και ζωών.

      Διαγραφή
    2. Το ΚΚΕ κατα την την γνώμη μου έχει διαχωρίσει τη θέση του από τον ΣΥΡΙΖΑ με τον πλέον ξεκάθαρο τροπο. Αρα μια πιθανή αποτυχία του τελευταίου να δώσει φιλολαϊκή λύση στο πρόβλημα θα τη χρεωθεί μόνο του. Αρα ο κόσμος θα απογοητευτεί όχι απο την αριστερά γενικότερα αλλά απο τον ΣΥΡΙΖΑ ειδικά , κι αν θέλεις , νομίζω πως ένα τέτοιο σενάριο θα αναδείξει την πρόταση του ΚΚΕ ως τη μόνη φιλολαικη λύση.

      Κώστας Κ

      Διαγραφή
  8. Να υπερθεματίσω και εγώ, στο επουσιώδες βέβαια σημείο της κουβέντας, αναφορικά με το σύνθημα για τη βάρκιζα.

    Είναι πραγματικά άξιο απορίας, αλλά και εν τέλει άξιο χλευασμού
    το πως γίνεται εν έτει 2012 να ξεστομίζεται αυτό το σύνθημα.

    Φυσικά και δεν αναφέρομαι στους αγωνιστές του "Praxis", τους οποίους τιμά το γεγονός, πως ακόμα και αυτήν την λεπτομερειακή παρατήρηση την λαμβάνουν σοβαρά υπόψιν τους, ]

    αλλά όλους όσους προσπαθούν να δείξουν σαν κόκκορες την "επαναστατικότητά" τους, συνειδητά ή ασυνείδητα (μιας κ μιλάμε κ για ανιστόρητες ομάδες ανθρώπων που γαλουχούνται στα ιντυμίντια και πρωτύτερα στην "ελευθεροτυπία") λοιδωρόντας την τρίχρονη εποποιία του Δ.Σ.Ε., της ένοπλης αντιπαράθεσης του εργατικού κινήματος με την αστική τάξη της χώρας.

    Το σύνθημα αυτό πρέπει να λάβει ΤΕΛΟΣ,
    και όχι η Βάρκιζα, η οποία μας τέλειωσε εδώ και 66 χρόνια, και μας κόστισε άπειρους νεκρούς, αόπλους και ενόπλους.
    Οσοι προσπερνάνε τους "μετά-βάρκιζας" αγώνες του ταξικού κινήματος, και ιδιαίτερα αυτόν του ΔΣΕ, είναι οι πρώτοι που θα συμβάλλουν στις νέες βάρκιζες, που δυστυχώς πάντα θα παραμονεύουν.

    Συνεπώς, και συγγνώμη για την παρέμβαση, που είναι εν μέρει μόνο εκτός θέματος,
    ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΒΑΡΚΙΖΑ

    @ψηρίς

    ΑπάντησηΔιαγραφή