Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Εκτιμήσεις για την χθεσινή απεργία (Praxis, Traverso Rossa, Σφυροδρέπανο)

Στα πλαίσια του ενδοκομμουνιστικού κριτικού διαλόγου για τα ζητούμενα του εργατικού και του λαϊκού κινήματος στην παρούσα φάση, φιλοξενώ τρεις τοποθετήσεις για την χθεσινή γενική απεργία και πορεία.
LR
---

Ανταπόκριση απο την απεργία : Μήνυμα ανυπακοής απο τον κόσμο της δουλειάς

Η σημερινή πανεργατική απεργία, συσπείρωσε μεγάλο κομμάτι των εργαζομένων που γέμισαν τους δρόμους της Αθήνας, εκφράζοντας την πραγματική ανάγκη του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας, να υπάρξει επιτέλους μια απάντηση στην καπιταλιστική λαίλαπα που διαλύει καθημερινά ανθρώπινες ζωές.

Η κρατική κασταστολή ήταν επίσης παρούσα, κάνοντας τα πάντα ώστε να αποτρέψει τους διαδηλωτές να παραμείνουν στην βουλή και στους γύρω δρόμους. Με δυσανάλογα μεγάλη χρήση δακρυγόνων, όχι μόνο απομάκρυναν τον κόσμο απο την βουλή αλλά τα ΜΑΤ με την αρωγή των περιβόητων πια μηχανοκίνητων ομάδων καταδίωξαν τα εργατικά και φοιτητικά μπλοκ μέχρι την Πειραιώς, εφαρμόζοντας την πολιτική της εγχώριας τρόϊκας που στοχεύει στην συντριβή και την ήττα του εργατικού κινήματος και του κινήματος της νεολαίας.

Η σημερινή εργατική κινητοποίηση απέδειξε ότι υπάρχει τόσο η διάθεση όσο και η δυνατότητα απο τον κόσμο της εργασίας να αντιπαρατεθεί με τις κυβερνητικές επιλογές, ωστόσο η έλλειψη οργανωμένης επαναστατικής κομμουνιστικής πρωτοπορίας, που σε όσμωση με τον κόσμο της δουλειάς, θα κατάφερνε να δημιουργήσει τους όρους για μια αναμέτρηση διαρκείας, είναι πιο έκδηλη απο ποτέ.


Είναι φανερό ότι δεν αρκούν πια οι μονοήμερες απεργίες, οι μεμονωμένες κινητοποιήσεις, οι διάσπαρτες ανοργάνωτες και εν τέλει αναποτελεσματικές δράσεις επιμέρους κλάδων που έλλογα δεν είναι σε θέση να αντιπαρατεθούν με επιτυχία με την αστική πολιτική και τον κρατικό μηχνισμό. Η ανάγκη δημιουργίας και εμφάνισης με πραγματικούς όρους ενός Ανεξάρτητου -απο την αστική πολιτική και τον αριστερό ρεφορμισμό κάθε είδους- Κέντρου Αγώνα εργαζομένων και νεολαίας που θα θέσει στο κέντρο της ταξικής πάλης την αντίθεση κεφάλαιο-εργασία, και το πρόταγμα της ανατροπής της κυβερνητικής χούντας όπως και της άμεσης εξόδου της χώρας απο την ΕΕ με στόχο την εργατική εξουσία και δημοκρατία, αποτελεί τον μονόδρομο για τον κόσμο της δουλειάς και την νεολαία.

Το μήνυμα σήμερα ήταν σαφές : Χωρίς ένα οργανωμένο εργατικό κίνημα, που σε περιεχόμενο και μορφές θα είναι έτοιμο να φτάσει την αναμέτρηση με την αστική πολιτική μέχρι το ιστορικό της πέρας, οι όποιες κινητοποιήσεις θα αποτελούν εύκολη λεία και θα είναι απολύτα διαχειρίσιμες για το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς καταστολής.

Πολιτικό πρόταγμα σε ευθεία αντίθεση και σύγκρουση με την αστική πολιτική, πολιτικές μορφές διεκδίκησης που θα σπάνε τα όρια της αστικής νομιμότητας και θα βρίσκονται εκτός των κόκκινων ζωνών που θέτει ο αριστερός ρεφορμισμός κάθε υφής και εκδοχής.

Ο δρόμος προς την κοινωνική απελευθέρωση του κόσμου της εργασίας, περνά μέσα απο την ολομέτωπη σύγκρουση με τον κόσμο του κεφαλαίου σε πολιτικό, ιδεολογικό και πολιτισμικό επίπεδο και με μορφές αγώνα που θα καθιστούν σαφές ότι η περίοδος της κοινωνικής είρηνης, η περίοδος την συναίνεσης και του αριστερού κοινοβουλευτισμού έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Η συντακτική επιτροπή

Απεργία ελπίδας και προοπτικής
Ήταν μια πραγματική απεργία σήμερα. Όχι ότι μύριζε μπαρούτι, ούτε ότι ο κόσμος έμοιαζε αποφασισμένος να αποτρέψει τα νέα μέτρα. Αυτή η προοπτική δεν νομίζω ότι υφίσταται πια παρά μόνο ως ενδόμυχη ελπίδα αλλά σίγουρα όχι ως ιστορική βεβαιότητα στις σκέψεις των εργαζόμενων , στις σκέψεις της νεολαίας. Ήταν μια πραγματική απεργια γιατί η κρίσιμη μάζα, η μαγιά που κυρίως απ ΄αυτή θα προκύψουν ως ελπίδα ή ως επιδίωξη οι νίκες της εργατικής τάξης, δήλωσε διαθεσιμότητα αγώνα σε ένα τοπίο που καθορίζεται απο την επέλαση της αστικής πολιτικής και απο την κοινωνική μόλυνση που διασπείρει ο φασισμός.

Ήταν περισσότερο παράταξη δυνάμεων. Δήλωση παρουσίας ενός κομματιού της εργατικής τάξης ότι συνεχίζει τον αγώνα, θυσιάζει το μεροκάματο ακόμη και την "καλή σχέση" με το αφεντικό για να δώσει το πολιτικό παρών στους δρόμους. Η αστική πολιτική, το κράτος και οι δυνάμεις καταστολής ήταν επίσης σύσσωμοι παρόντες εκφράζοντας την ετοιμότητα του αντιπάλου απέναντι στον κόσμο της εργασίας.

Σίγουρα ανακουφίστηκε το αστικό πολιτικό προσωπικό και το οικονομικό κατεστημένο που η απεργία έληξε "αναίμακτα" και σύντομα κάτι για το οποίο ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό και η προληπτική καταστολή που φρόντισε να κρατήσει τους διαδηλωτές σε απόσταση ασφαλείας απο το αστικό κοινοβούλιο. Θα μπορούσε να γίνει κάτι περισσότερο; Δεν νομίζω. Όσο και αν αυτή είναι η προσδοκία, ούτε το ΚΚΕ μπορεί, ούτε υπάρχει κάποιος άλλος που να επιδιώκει την διαρκή ολομέτωπη σύγκρουση. Δυστυχώς ένα εργατικό κίνημα που για δεκαετίες έχει γαλουχηθεί στην ειρηνική αναμονή και στην σταδιακή βελτίωση των όρων πώλησης της εργατικής του δύναμης, δεν είναι σε θέση να αφομοιώσει και πρακτικά να εφαρμόσει μια γραμμή επαναστατικής υπέρβασης και σύγκρουσης με το αστικό πολιτικό και οικονομικό status quo. Όχι ότι υπάρχει κάπου μια τέτοια γραμμή και απλώς δεν γίνεται κατανοητή απο τους εργάτες, δεδομένου ότι ακόμη και το πρόταγμα της εργατικής εξουσίας-δημοκρατίας δεν είναι εφικτό να εμφανίστει μαγικά σε μια απεργία και να της προσδώσει βίαιη μορφή, αν δεν υφίσταται ήδη ως υλικό πολιτικό γεγόνος στα σωματεία και στα συνδικάτα, στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές. Εκεί υπάρχει το δυσαναπλήρωτο κενό και εκεί είναι αφετηρία της όποιας πορείας προς την νίκη ενδέχεται να ξεκινήσει.

Η αριστερά της προηγούμενης ειρηνικής περιόδου είτε βρίσκεται σε πλήρη αδυναμία να αντιπαραταχθεί απέναντι στην αστική επίθεση είτε έχει σηκωσει πανιά προς άλλες σοσιαλδημοκρατικές πολιτείες. Υφίσταται ωστόσο ενα κοινωνικό κομμάτι κομμουνιστικής αναφοράς και πολιτικής και θεωρητικής στάσης που παραμένει διαθέσιμο και έτοιμο να συμβάλλει στην ύπαρξη και εμφάνιση ενός κοινωνικοπολιτικού ρεύματος που θα θέσει το ζήτημα της εργατικής εξουσίας στο κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης, σε θεωρητικό και ιδεολογικό επίπεδο σε επίπεδο πολιτικού λόγου και καθαρής ξεκάθαρης επιθετικής πολιτικής πράξης, τόσο προς την αστική πολιτική όσο και προς τους φασίστες ως ωμή έκφραση αυτής. Αυτό το εργατικό κομμάτι αποτελεί αναφορά και κεκτημένο για την επόμενη μεσοπρόθεσμη περίοδο.

Όσο θα εξανεμίζονται οι όποιες εναπομείναντες αριστερές κοινοβουλευτικές αυταπάτες, όσο θα βαθαίνει η ήττα μιας αριστεράς που αναζητούσε ή όψιμα αναζητάει την διαβούλευση και την συνδιοίκηση με την αστική ολιγαρχία, τόσο θα ανοίγει ένα παράθυρο ελπίδας για το νέο που πρέπει να γεννηθεί έστω και αν το παλιό χρειαστεί να πεθάνει στη γέννα. Οι ωδίνες της ιστορίας άλλωστε μερικές φορές είναι μοιραίες.

Ίσως τότε η αστική πολιτική και οι εμετικοί εκπρόσωποί της σταματήσουν να δίνουν συγχαρητήρια στην νομιμόφρονη αριστερά που φρόντισε για την "περιφρούρηση" της αστικής ραστώνης λησμονώντας να φροντίσει έγκαιρα -στο βαθμό που της αναλογεί φυσικά- για την περιφρούρηση των αναγκών και των δικαιωμάτων της εργατικής πλειοψηφίας και για την επικράτηση της εργατικής νομιμότητας.

Ως τότε δηλώνουμε παρουσία και παλεύουμε ώστε η κατάλυση της αστικής νομιμότητας να πάψει να είναι αριστερή μυθοπλασία, και να περάσει στην σφαίρα της κοινωνικής πραγμάτωσης με όρους μαζικού νικηφόρου και ανυποχώρητου σε περιεχόμενο και μορφές εργατικού κινήματος.

Απεργιακές σημειώσεις και απορίες (απόσπασμα)

[...] Και μετά, προβληματισμός, χωρίς μιζέρια, για την επόμενη μέρα –και δεν εννοώ την σημερινή επέτειο του ΕΑΜ. Γιατί όπως έγραψε κι ο Χαρίδημος, ο κόσμος κατέβηκε στους δρόμους (κι ίσως πιο μαζικά απ’ όσο περιμέναμε), αλλά... Ας προσπαθήσουμε να αναλύσουμε αυτό το αλλά.

Ο κόσμος γέμισε τους δρόμους, αλλά το ζητούμενο είναι να μην σκορπίσει γεμάτος απογοήτευση. Να αποκτήσει αυτοπεποίθηση για τις δυνάμεις του, τη δύναμη του αγώνα και της τάξης του. Να πετύχει μια τακτική νίκη, ανατρέποντας το σχεδιασμό της κυρίαρχης τάξης και του πολιτικού της προσωπικού. Αυτό όμως απαιτεί να ακολουθεί ένα δικό του σχέδιο. Υπάρχει σήμερα τέτοιος σχεδιασμός, σχετικά με το πώς μπορεί να νικήσει το κίνημα και ποια βήματα θα του δώσουν αυτή τη νίκη;

Πριν από δυο τρία χρόνια, όταν ακόμα δεν είχε ψηφιστεί το πρώτο μνημόνιο, η απάντηση θα μπορούσε να είναι καταφατική. Ο κόσμος είχε αντοχές, ήταν αισιόδοξος, το κίνημα γινόταν ολοένα πιο μαζικό και ισχυρό. Μέχρι και το ενδεχόμενο πολιτικής απεργίας είχε αρχίσει να φαίνεται ώριμο κι εφικτό. Τελικά η βρώμικη υπόθεση της «Μαρφίν» ήταν σταθμός για να αντιστραφεί η ροή των πραγμάτων. Ακόμα και τον επόμενο χρόνο (το 11’) έμοιαζε να υπάρχει ένας σχεδιασμός και να δοκιμάζονται διάφορα πράγματα (η παραμονή στο σύνταγμα τον Ιούνη και τον Οκτώβρη, κι η δράση των λαϊκών επιτροπών με τα χαράτσια).

Σήμερα ωστόσο που έχει μεσολαβήσει μια κινηματική (μετά τις 12 Φλεβάρη) και μια εκλογική καθίζηση δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω, κάτι διαφορετικό; Και τι θα μπορούσε να ‘ναι αυτό; Υπάρχει άλλο σχέδιο καινούριες ιδέες, για να μην πέσουμε στην πεπατημένη της ρουτίνας; Θα ρωτήσει κανείς εύλογα.

Εδώ υπάρχουν δύο δυσκολίες. Η πρώτη είναι πως κανείς μπλόγκερ, ή άλλος επίδοξος αναλυτής υψηλής πολιτικής, δε μπορεί να γνωρίζει σε βάθος τι σχεδιασμός υπάρχει, σε τι προχώρησε και σε τι έμεινε πίσω από το πλάνο ή στάσιμος, για να κάνει ολοκληρωμένες εκτιμήσεις. Τι συμπέρασμα έχει βγάλει το κόμμα πχ, για τις θέσεις και τους στόχους που μπήκαν το 10’, στη συνδιάσκεψη για το συνδικαλιστικό, εργατικό κίνημα; Τι ποσοστά συμμετοχής έχουν οι απεργίες; Πόσο μαζικές είναι οι πορείες και οι κινητοποιήσεις; Πόσοι εργαζόμενοι έχουν οργανωθεί στα σωματεία τους και πόσο έχει προχωρήσει η παρέμβαση στους άνεργους; Αυτά είναι στοιχεία και ποιοτικοί δείκτες για τους οποίους εμείς (εγώ τουλάχιστον) δεν έχουμε ακριβή εικόνα. (Και το παράδοξο είναι ότι πολλές φορές είναι πιο εύκολο να τα βρει κανείς για μακρινές ιστορικές περιόδους, παρά για το πρόσφατο παρελθόν). Ακόμα και το 10-11 πχ, μπορούσε να καταλάβει κανείς εμπειρικά ότι υπήρχε ένας γενικός σχεδιασμός που προχωρούσε, χωρίς να γνωρίζει επακριβώς το περιεχόμενό του, πού αποτύγχανε και που σημείωνε πρόοδο.

Δεύτερο ζήτημα. Αν δούμε τις απαντήσεις που δίνουν διάφοροι πολιτικοί χώροι σε αυτό το ερώτημα, τι διαφορετικό χρειαζόμαστε, και τις αξιολογήσουμε ως εναλλακτικές, είναι να μας πιάνει απελπισία. Λαϊκή αντιβία και αποφασιστικότητα στα λουλουδάδικα ο ένας, να γίνουμε ταχρίρ ο άλλος, να ακολουθήσουμε το σχέδιο πολιορκίας υπουργείων που είχε το εαμ τον μάρτη του 43’ ο τρίτος. Και σε πολιτικό επίπεδο, νέο ΕΑΜ, επιστροφή στον Κέινς, στη δραχμή, στο 15ο συνέδριο, κρατικοποίηση τραπεζών, επισχέσεις και ευέλικτες μορφές αγώνα, γιατί ο κόσμος δεν αντέχει άλλες απεργίες, και πάει λέγοντας.

Εκεί καταλαβαίνεις ότι τη διαφορά δεν θα την κάνει το διαφορετικό, αλλά η επιστροφή στα αυτονόητα. Βάρος στους χώρους δουλειάς, διαδικασίες βάσης που να ελέγχει τις κορυφές, οργάνωση του αγώνα και της αλληλεγγύης στις γειτονιές. Η φαντασία δε μας λείπει. Το θέμα είναι πώς θα κατακτήσει την εξουσία. Ούτε οι ιδέες μας λείπουν. Το ζήτημα είναι πώς θα κατακτήσουν τις μάζες για να γίνουνε υλική δύναμη, αγώνα και ανατροπής. Εκεί χρειάζεται πρωτοτυπία και πρωτόβουλο πνεύμα, για ν’ ανατραπεί το σκηνικό της μιζέριας και της ηττοπάθειας. Και για να συμπληρώσουν τα κενά του υπαρκτού σχεδιασμού, βεβαίως βεβαίως.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου