Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Από κάτω προς τα πάνω χτίζουμε, όχι από πάνω προς τα κάτω!

Σήμερα ανέβασα δύο αναρτήσεις. Η πρώτη αφορούσε τις συγκρούσεις μεταξύ εργοδοτικών/απεργοσπαστικών δυνάμεων σε έναν ιδιαίτερα κινητικό από οργανωτική και συνδικαλιστική άποψη χώρο, το Ηράκλειο, για την προϊστορία των οποίων μπορείτε να ψάξετε στο ιστολόγιο. Η δεύτερη αφορούσε την σημερινή 24ωρη Γενική Απεργία. Από τη μία το τοπικό και το επιμέρους λοιπόν, με όλες τις λεπτομέρειες ίντριγκας, τεχνασμάτων, στρατηγημάτων και ελιγμών που περιλαμβάνει στην πραγματικότητα ο κόσμος του συνδικαλισμού--ο Γκράμσι θα έκανε λόγο για "πόλεμο κίνησης"--και από την άλλη η σφαίρα που συνηθέστερα γίνεται αντιληπτή με όρους "πολέμου θέσης" -- μετωπικής σύγκρουσης μεταξύ οργανωμένων και μαζικών δυνάμεων.

Η πρώτη ανάρτηση --αυτή για το Ηράκλειο-- είχε ως τα τώρα 70 επισκέψεις, η δεύτερη, για την Γενική Απεργία, 421. Η πρώτη έχει μηδέν σχόλια, η δεύτερη 23. Και κάπως έτσι, προκύπτει μια μικρογραφία του προβλήματος που ήθελα να θίξω.


Ο αιφνιδιαστικός --για την τεράστια πλειοψηφία-- χαρακτήρας της εμφάνισης της κρίσης, και ο εξίσου αιφνιδιαστικός, για τους περισσότερους, χαρακτήρας της "διαχείρισής" της, που συνίστατο ουσιαστικά στο σφυροκόπημα κάθε εργασιακού και πολιτικού δικαιώματος, δημιούργησε μια πλατειά αίσθηση του επείγοντος "απάντησης" σε "επίπεδο κορυφής", δηλαδή μέσα από μαζικού χαρακτήρα συγκεντρώσεις και ευθεία σύγκρουση με το κράτος. Σε ένα βαθμό, αυτό επετεύχθη, αλλά σε ό,τι αφορούσε τις προσδοκίες από αυτό, απέτυχε. 

Η απαίτηση για μετωπική σύγκρουση μέσω μαζικών συγκεντρώσεων και πορειών είναι κατανοητή, δεδομένων των πιέσεων, και είναι και ευκταία. Παραμένει απαραίτητο κομμάτι της συνολικής πολιτικής διαδικασίας που επιβάλλεται από τα πράγματα. Όμως είναι επίσης μια απαίτηση που δύσκολα βρίσκει ανταπόκριση αν αποτύχει μία ή δύο φορές, και ήταν μάλλον αναπόφευκτο να αποτύχει. 

Ήταν αναπόφευκτο όχι απλώς λόγω της καταστολής --που είναι αδιαμφίσβητητη αλλά και αναμενόμενη-- αλλά και επειδή οι συμμετέχοντες που περνούν από το "μηδέν" της παθητικής θέασης στην πραγματικότητα απευθείας στο "οκτώ" ή το "εννιά" της σύγκρουσης με το κράτος δεν έχουν πολλές ελπίδες να πετύχουν κάτι θεμελιακό. Δυστυχώς, η απόπειρα ήταν κατά κύριο λόγο να χτιστεί η ανατρεπτική δυναμική "από πάνω", από το επίπεδο κορυφής, χωρίς να υπάρχουν καν τα θεμέλια για να την κρατήσουν γερά από κάτω. Και όταν συμβαίνει αυτό την αποτυχία, που από μόνη της δεν είναι ούτε σπάνια ούτε καταστροφική, την διαδέχεται η εγκατάλειψη, η απογοήτευση και η μοιρολατρία. 

Χρειαζόμαστε υπερεπειγόντως μια πλατειά διαδεδομένη αντίληψη ότι οι αγώνες δεν κερδίζονται σε "επίπεδο κορυφής" όταν χάνονται συστηματικά σε τοπικό. Και άρα ότι τα βήματα απεμπλοκής του εργατικού κινήματος από την εργοδοτική χειραγώγηση είναι πάρα πολύ σημαντικά και αξίζουν ενεργού συμμετοχής και ενασχόλησης. Τούτο δεν σημαίνει ότι η άποψή μου είναι "αφήστε τα μεγάλα όνειρα για μετά"· δεν προτείνω ένα καθαρά "σταδιακό" μοντέλο ανέλιξης από το τοπικό συνδικαλιστικό επίπεδο στο χτίσιμο μαχητικής νοοτροπίας και αποφασιστικότητας σε εθνικό και μαζικό επίπεδο. Αναγκαστικά, τα δύο πρέπει να γίνουν ταυτόχρονα. Πρέπει να υπάρχουν εθνικού επιπέδου κινητοποιήσεις, ακόμα και όταν αυτές είναι βέβαιο ότι θα αποδειχτούν "ανώριμες" και "πρόωρες", γιατί ποτέ δεν θα μπορέσουν να ωριμάσουν ή να πετύχουν το σωστό χρόνο εάν δεν τριφτούν με την πραγματικότητα και δεν αποκτήσουν εμπειρία. 

Αλλά συνάμα, το τι συμβαίνει στο σωματείο της πόλης μας, στο επάγγελμά μας, η μελέτη των τεχνικών του αντιπάλου για να απογοητεύσει, να αφοπλίσει, να παραλύσει τις αντιδράσεις οργής όταν ανακοινώνονται απολύσεις, περικοπές, ατομικές συμβάσεις εργασίας, κλπ -- όλα αυτά πρέπει να μας απασχολούν εξίσου, να μας βρίσκουν συμμέτοχους στον ίδιο βαθμό.

Το αν μια Γενική Απεργία θα μπορέσει να μεταμορφωθεί από 24ωρη σε διαρκείας, το αν 100.000 στους δρόμους μπορέσουν να γίνουν 1.000.000, το αν θα "σπάσουν" εύκολα από την κρατική καταστολή ή τις απεργοσπαστικές τεχνικές εξαρτώνται σε σημαντικό βαθμό από δουλειά που έχει ήδη γίνει στα θεμέλια, από μάχες που έχουν δοθεί και κερδηθεί χωρίς να φαίνονται καθοριστικές ή ένδοξες, αλλά έχουν ατσαλώσει την βούληση και την αυτοπεποίθηση των συμμετεχόντων -- πράγμα απόλυτα κρίσιμο και πολύ διαφορετικό από την αφηρημένη "οργή" και "αγανάκτηση" εναντίον των πάντων που απλώς ξεφουσκώνει με την πρώτη γκλομπιά ή δόση χημικών. Για να έχεις αποφασιστικότητα πρέπει να θεωρείς ότι μπορείς να νικήσεις, και για να θεωρήσεις ότι μπορείς να νικήσεις πρέπει να έχεις ήδη νικήσει, κάπου, κάπως, με κάποιον αντίπαλο, έστω μία φορά. 

Το να περιμένεις από μία απεργία ή πορεία να ανατραπεί η κατάσταση πραγμάτων είναι γελοίο. Το να θεωρείς ότι αυτό καθιστά άχρηστη την απεργία ή πορεία είναι άκρως παραπλανητικό. Το κρίσιμο είναι να φτάσεις το κίνημα σε ένα σημείο που αυτή η απεργία ή πορεία να μπορεί να ακολουθηθεί από άλλη, μεγαλύτερη και πιο αποφασιστική όταν, πχ, ανακοινωθούν τα μέτρα· το κρίσιμο είναι να μπορείς να κλιμακώνεις τον αγώνα όταν κλιμακώνεται η επίθεση εναντίον σου· είναι να μην "ξεσπάς" αλλά να κρατάς διαρκή επαφή με αυτό που τόσο ειρωνικά λοιδωρείται ως "επαναστατική γυμναστική." Ναι, επαναστατική γυμναστική! Μπορείς να κάνεις επανάσταση όταν είσαι σωματικά, νοητικά, οργανωτικά, τακτικά, στρατηγικά αγύμναστος; Και υπάρχει γυμναστική που να γίνεται στη θεωρία και μόνο, χωρίς κάματο και χωρίς πόνο;

Για μας, το κρίσιμο ζήτημα λοιπόν πρέπει να είναι: μπορούμε να πρωτοστατήσουμε σε ένα κύμα ανατροπών σε Διοικητικά Συμβούλια, αποφάσεις Συνελεύσεων, και κλαδικές κινητοποιήσεις τέτοιο ώστε την επόμενη φορά, και κάθε επόμενη φορά, να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που μας πιστεύουν όχι επειδή μιλάμε ωραία αλλά επειδή πράττουμε αποτελεσματικά; Επειδή μας είδαν στην πράξη να αποφεύγουμε παγίδες, να κατανοούμε τις κινήσεις του αντιπάλου και να τις προβλέπουμε, να επικρατούμε εναντίον του, να ηγούμαστε έμπρακτα και με δικό μας ρίσκο της αντίστασης στις εργοδοτικές μεθοδεύσεις; Αν μπορέσουμε να πείσουμε τους ανθρώπους για αυτό στο τοπικό επίπεδο, η πραγματικότητα και οι διαψεύσεις που αυτή επιβάλλει στα μεγάλα λόγια είναι τέτοια που θα πείσουμε τους περισσότερους από αυτούς στο μαζικό και εθνικό επίπεδο. Αν βάλουμε γερά θεμέλια στους χώρους εργασίας, στις λαϊκές επιτροπές, στην συμμετοχή και ηγεσία σε λαϊκές πρωτοβουλίες που έχουν σωστά προτάγματα, σωστό τρόπο χαρτογράφησης της κατάστασης και του δέοντος, τότε η επιστροφή στον "πόλεμο θέσης" θα μας βρίσκει και δυνατότερους, και πιο έμπειρους, και πιο αποφασιστικούς.

Παντού, σε κάθε τοπική διεκδίκηση και μορφή πάλης, οι κομμουνιστές πρέπει να δίνουν το παράδειγμα σε αποφασιστικότητα, σε θάρρος, σε ανιδιοτέλεια, σε αφοβία. Παντού πρέπει να εμπνέουν, στην επαφή πρόσωπο με πρόσωπο, τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη στις προθέσεις τους. Παντού πρέπει να βοηθούν τους γύρω τους να κοιτάξουν με καθαρότερα μάτια την πραγματικότητα, να την αναλύσουν, να την επεξεργαστούν και έτσι να αποκτήσουν μια κρίσιμη αίσθηση ελέγχου επάνω της. Παντού πρέπει να είναι έμπρακτα παραδείγματα της προοδευτικής και φωτισμένης σκέψης και πράξης που δεν φοβάται τον σκοταδισμό και την οπισθοδρόμηση που θέλει η αστική τάξη να χρησιμοποιήσει για να συνθλίψει το ηθικό των εργαζομένων και των εκμεταλλευόμενων. 

Να χτίζουμε απ' τα χαμηλά, να κοιτάμε ψηλά, να μην παραμελούμε ούτε τα "μικρά" πράγματα, ούτε τα "μεγάλα". Η επανάσταση είναι στιγμή όπου το "μεγάλο" αποκαλύπτει την συγκόλληση και την αμοιβαία επίταση μυριάδων "μικρών" -- όχι τον ψευδοαποκαλυπτισμό της αριστερίστικης μεγαλοστομίας, ούτε όμως και τη μυρμηγκοδουλειά που ξεχνά ότι ο άνθρωπος δέχεται ελεύθερα να γίνει μυρμήγκι μόνο όταν πειστεί ότι με αυτόν τον τρόπο, ενωμένος με μυριάδες άλλους σαν αυτόν, μπορεί να τρυπήσει βουνά. 

31 σχόλια:

  1. η αλληλεγγυη στην - ηρωικοτατη αλλα παντως μοναδική- απεργια της Χαλυβουργιας, οι 15 χιλ. στο συλλαλητηριο της 23 ιουλιου στην αθηνα (που και παλι λίγοι είναι), αυτό τι είναι; η εξαιρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα; η απρόσμενη εμφανιση του καλου εαυτού μας; δεν είναι ρητορικα τα ερωτηματα, θελω μια βοηθεια, ειλικρινα

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θυμάσαι τις περιστάσεις φέτος το καλοκαίρι. Όλο το καλοκαίρι χτυπιόμασταν, πρώτα για τη Χαλυβουργία, μετά για τις επιθέσεις κατά των μεταναστών, πάνω-κάτω μόνοι μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ ασχολούνταν με τα θερινά του πανεπιστήμια, και από ένα σημείο και μετά ακόμα και το ΚΚΕ φάνηκε κουρασμένο. Δεν γίνεται έτσι δουλειά. Δεν γίνεται τρεις μήνες με τέτοιες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες να πατάμε "οφ" και ξανά-μανά "Ξανανοίγουμε τον Σεπτέμβρη". Είχα χαμηλές προσδοκίες για σήμερα, γιατί το καλοκαίρι φέτος το έζησα πολιτικά καθημερινά και είδα το τραγικό: να δουλεύουν στην επαίσχυντη δουλειά τους οι χρυσαυγίτες και η "αριστερά" να κάνει μπάνια και να διαλογίζεται.

      Θέλω να δω ένα ΚΚΕ αποφασιστικό και άφοβο να τους παίρνει φαλάγγι και στον χώρο εργασίας και στον δρόμο. Αυτό θέλω να δω. Και πιστεύω ότι μετά το στραπάτσο του Ιούνη που θα εκφραστεί στο αγγούρι των μέτρων, αυτό το ΚΚΕ ΠΡΕΠΕΙ να δούμε.

      Μέσα σε όλα, μπροστά σε όλα. Χάρηκα πολύ που τοποθετήθηκε για τον δύστυχο τον 27χρονο. Δεν πρέπει να φοβάται αυτά τα θέματα, πρέπει να είναι η πρωτοπορία χωρίς φόβο. Δεν έχουμε πια να χάσουμε τίποτε. Με περηφάνεια και αυτοπεποίθηση να βγούμε μπροστά σε όλους τους αγώνες, να μην μας φοβίζει η σκατοδεξιά των Μπαρμπαρούσηδων και των Κασιδιάρηδων. Υπάρχει κόσμος που απεχθάνεται αυτό που βλέπει να συμβαίνει στην χώρα του και πρέπει να του δείξουμε ότι είμαστε μαζί του.

      Διαγραφή
  2. Ό,τι ακριβώς είχα στο μυαλό μου από το πρωί!

    Ernest Everhard

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "είχα χαμηλες προσδοκίες για σημερα"

    και εγω.διαψευστηκαμε όμως. άντε και μια ψιλοευχαριστη έκπληξη ρε γμτ μου. τι φοβερα ρευστη είναι αυτη η κατάσταση;


    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, νομίζω ότι ήταν καλύτερα τα πράγματα από ό,τι περίμενα. Αλλά θα πρέπει γρήγορα να βελτιωθούν εκθετικά...

      Διαγραφή

  4. χα χα είναι αδιόρθωτος όμως, γουστάρει "μεγάλη πολιτική" . βρήκα αυτό το πολύ ενδιαφερον άρθρο: http://ergatikosagwnas.gr/EA/index.php/2012-02-04-20-01-31/469-2012-09-26-05-05-56

    Αρκετά πριν τις 17/6 θεωρούσα ότι σε χώρες σαν την Ελλάδα, με κοινοβουλευτισμό τόσο ισχυρό (υπο την έννοια ότι τον γουστάρουν οι μάζες , όχι ότι τα αφεντικά δε θα τον φυσηξουν όταν το χρειαστούν), το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης και η τακτικη του 4ου συνεδριου της ΚΔ είναι η ενδεδειγμενη λύση.

    τι εμποδίζει με τόση απολυτότητα ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ να υιοθετήσουν αυτη την τακτική; μόλις πριν 2-3 βδομαδες στο "Πριν" το έγραψαν πεντακάθαρα: " η εργατική κυβερνηση θα κλείσει την επανασταση, δε θα την ανοίξει"

    τι έχουν καταλάβει αυτές οι ηγεσίες που δεν κατάλαβε η ΚΔ; Πραγματικά , ποια είναι η απάντηση;

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν κατάλαβα την ερώτηση.

      Δεν διαβάζω ποτέ "Εργατικό Αγώνα", αν θες διευκρίνησε τι ρωτάς γιατί μπερδεύτηκα.

      Το Πριν πάντως που παραθέτεις γράφει μπούρδες ως συνήθως. Εκατό χιλιάδες φορές τα έχουμε εξηγήσει, ξεκίνησα να τα λέω στην απάντησή μου στην ΠΔ που δεν έχω ολοκληρώσει, τα ξαναπε το Πράξις, ε, φτάνει. Πόσες φορές θα εξηγούμε τα αυταπόδεικτα; Άκου η εργατική κυβέρνηση "θα κλείσει την επανάσταση". Και ποιος θα την ανοίξει, ο Χάγιος;

      Διαγραφή
    2. Με άλλα λόγια: "Επανάσταση" χωρίς ΔΥΑΔΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ εγκώ ντεν ξέρει. Εκτός αν εννοούμε "επανάσταση στο σφουγγάρισμα", "επανάσταση στην κινητή τηλεφωνία" και τα τοιαύτα.

      "Δυαδική εξουσία" σημαίνει ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ, με εξωκοινοβουλευτική βάση, και με έμπρακτη ισχύ.

      Οπότε πώς είναι ποτέ δυνατόν να λέει κάποιος ότι "η εργατική κυβέρνηση θα κλείσει την επανάσταση" όταν η ύπαρξη ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ είναι απαραίτητη προϋπόθεση για επαναστατικού/μαρξιστικού τύπου ΔΥΑΔΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ, που με την σειρά της είναι απαραίτητη προϋπόθεση για επανάσταση;

      Μπορείς να μου το εξηγήσεις αυτό;

      Διαγραφή
    3. Δηλαδή πρόκειται για τερατολόγημα, έχω πάθει ταράκουλο: Η εργατική κυβέρνηση είναι το τέλος μιας διαδικασίας της οποίας η αρχή είναι η έμπρακτη εργατική εξουσία!!!!!

      Θα πέσω απ' το παράθυρο να πηδηχτώ που λένε.

      Διαγραφή
    4. Εργατική κυβέρνηση εννοεί την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (με αντιπολίτευση ΧΑ), επαναστατική δε διαδικασία --- η οποία θα επιτρέψει την άνοδο στην εξουσία τού εργατικού διδύμου Αλέξη & Μαρία Ρένα Ντούρου ντε Περόν --- τα θερινά πανεπιστήμια, τις χοροεσπερίδες, τα σημαιάκια, τα γκραφίτι και τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις όπου οι διαδηλώτριες θα πάλλονται με το σύνθημα «Αλέξης ή θάνατος».

      Διαγραφή
    5. Εμ, τι άλλο να εννοεί δηλαδή; Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Άλλωστε τα περί εργατικής κυβέρνησης ο ΣΥΡΙΖΑ τα διοχέτευσε στους συνηθισμένους κουτοπονηρο-αγράμματους:

      "Workers Power explain what a workers government would mean. It would mean calling on SYRIZA to form a workers government to arm the workers; restore wages, pensions and union rights; tax the rich; renounce capitalist debts; crush the Fascists and establish workers’ control of production.(4)"
      Μαστούρα ατέλειωτη στο http://thecommune.co.uk/2012/06/25/is-syriza-a-workers-government-in-waiting/

      Και ο άλλος ο κουτοπόνηρος του SWP: http://www.leninology.com/2012/06/challenge-of-syriza.html
      (συν κράξιμο από μένα και άλλους αναγνώστες του LR στα σχετικά σχόλια).

      Διαγραφή
    6. Να καλέσει τον Δραγασάκη, τον Μηλιό, τον Σκουρλέτη, η Δούρου, τον Ράιχενμπαχ, τον Πέρες και τα άλλα παιδιά να "οπλίσουν τον λαό."

      Είναι να κατουριέσαι απ' τα γέλια. Για πολλά πίσσα και πούπουλα.

      Διαγραφή
    7. Για πολλά=Για πολλή

      Ποιος το γραψε αυτό το ευφυολόγημα στο ΠΡΙΝ, παρεμπιπτόντως;

      Διαγραφή
    8. Α, συγνώμη. Όχι να "οπλίσει το λαό." "Να οπλίσει τους εργάτες." Ο ΣΥΡΙΖΑ. αχχαχαχαχαχαχαχααχαχαχααχαχαχααχαχααχαχαχααχαχαχααχαχαχαχ

      Διαγραφή
    9. http://www.prin.gr/2012/09/capcamp.html

      Κώστας Μάρκος, Τετράδια Ανυπόστατης Θεωρίας, το είχα αφήσει πριν μερικές μέρες σε σχόλιο.

      Διαγραφή
    10. Το αποκορύφωμα δε της απάτης (αυτοί είναι ανώτεροι του ΠΡΙΝ) είναι ότι ΑΦΟΥ οπλίσει τους εργάτες, ο ΣΥΡΙΖΑ θα "φορολογήσει τους πλουσίους"!!!! Θα έχει την ένοπλη εξουσία η εργατική τάξη που θα της δώσει ο ΣΥΡΙΖΑ πάντα και θα την χρησιμοποιήσει για να...αλλάξει το φορολογικό και να πληρώνουν κάτι παραπάνω οι αστοί!!!!!


      Θα πηδηχτώ από δέκα παράθυρα ταυτοχρόνως!!!

      Πότε θα τους μαζέψει κάποιος όλους αυτούς τους καραγκιόζηδες απ' το ίντερνετ;

      Διαγραφή
    11. Α, δεν το διάβασα. Ούτε τώρα θα το διαβάσω, μού έφτασε το τσιταρισμένο.

      Αλλά θα αφιερώσω τραγουδάκι στον συγγραφέα: http://www.youtube.com/watch?v=19_l4k0Jbzs

      Διαγραφή
  5. εργατικη κυβερνηση: κυβερνηση που αναδεικνυεται από τις ΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, στηρίζεται σε κομμουνιστικο και μη κομμουνιστικο εργατικό κόμμα ή κόμματα, δρομολογεί φιλολαικες αλλαγες που σπανε τη φοβία των μαζών για τους κομμουνιστές, δε θετει ποτέ σε αμφισβήτηση την αυτοτέλεια του κομμουνιστικού κόμματος, εξοπλιζει άμεσα τον αγωνιζόμενο λαό και καταστελλει τις αντεπαναστατικές συμμορίες,στηρίζεται σε εργατικαά όργανα,προκαλει την αντίδραση του αστισμού και άρα επιταχύνει την επανάσταση.

    επεξεργασία της τακτικής της "εργατικής κυβερνησης" : από το 4ο συνεδριο ΚΔ , 1922.

    Η ερωτηση: γιατί δεν προβλήθηκε αυτη η τακτικη από ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ πριν τις 6/5 , αλλά φτάσανε στις εκλογές σνομπαροντας τες από τη μια , αλλά μη σηκώνοντας τη σημαία της επανάστασης από την άλλη;

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "εργατικη κυβερνηση: κυβερνηση που αναδεικνυεται από τις ΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ"

      Προφανώς. Τα περί επανάστασης του Πριν που κολλούν λοιπόν;

      Έχεις συνειδητοποιήσει για τι κοροϊδία μιλάμε; Έχεις δει ΕΝΑ παράδειγμα χώρας όπου Κομμουνιστικό Κόμμα αναδείχθηκε κυβέρνηση πρώτα και μετά έκανε επανάσταση ως κυβέρνηση; Τι σουρεαλιστικές παλαβομάρες γράφουν ορισμένοι; Είμαστε με τα καλά μας;

      Να περιμένω λοιπόν να πάρει 50% το ΚΚΕ στις εκλογές. Και μην με κατηγορήσει κανείς για σοσιαλισμό της δευτέρας παρουσίας. Θα ακολουθώ την συνταγή των βιαστικών του Πριν.

      Διαγραφή
  6. μα το Πριν έγραψε το ίδιο πραγμα με το ΚΚΕ. Ότι απορρίπτει την τακτικη της από αστικες εκλογες προερχόμενης εργατικής κυβέρνησης , η οποία θα ΕΠΙΤΑΧΥΝΕΙ την πορεία προς την επανάσταση και δέχεται μόνο την εργατική κυβέρνηση (μηπως θα ήταν προτιμότερος ό όρος εργατικη εξουσία; τελος παντων) η οποία προκύπτει το πρώτον ΜΕΤΑ την επανάσταση.

    την τακτικη της εργατικής κυβέρνησης που προέρχεται από αστικές εκλογές την επεξεργαστηκε η ΚΔ ΖΩΝΤΟΣ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ.

    το δύσκολο σημείο είναι να βρεθούν τα εργατικά μη κομμουνιστικά κόμματα που θα στηρίξουν το εγχείρημα.

    νομίζω ότι η ανυπαρξια μιας τετοιας διεξόδου στοιχισε πολύ σε ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 6/5 και 17/6 , ιδίως από τη στιγμή που δεν είπαν καθαρά : " εμείς την εξουσία τη θέλουμε, αλλά μετα την επανάσταση".

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "δέχεται μόνο την εργατική κυβέρνηση (μηπως θα ήταν προτιμότερος ό όρος εργατικη εξουσία; τελος παντων) η οποία προκύπτει το πρώτον ΜΕΤΑ την επανάσταση."

      Drazen πάτα φρένο άμεσα. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ "εργατική κυβέρνηση" εκτός αν αναφέρεσαι στην "κυβέρνηση των Εργατικών" στην Αγγλία. Η "εργατική κυβέρνηση" είναι μια ΤΙΤΑΝΙΑ ΚΛΑΝΙΑ ΠΟΥ ΞΑΜΟΛΗΣΕ ΤΟ ΠΑΧΥ ΕΝΤΕΡΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ και όπου πιάσει. Δες τα παραπάνω ξεκαρδιστικά από την Αγγλία για "οπλισμό των εργατών" για να "φορολογούνται τα υψηλά εισοδήματα." Μην πιάνεσαι κορόιδο των απατεώνων.

      Υπάρχει μόνο εργατική εξουσία και η εργατική εξουσία δεν προκύπτει ΜΕΤΑ την επανάσταση, είναι απτή προϋπόθεση της επανάστασης.

      Η εργατική εξουσία είναι η "δεύτερη" εξουσία της δυαδικής εξουσίας η οποία, επειδή εξακολουθεί να ισχύει το αξίωμα του ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΥ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ, δεν μπορεί να κρατήσει πολύ χωρίς ΕΙΤΕ ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ, ΕΙΤΕ ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΨΕΙ ΑΥΤΗ την αστική/κοινοβουλευτική εξουσία.

      Στην Κομμούνα, συντρίφτηκε. Τον Οκτώβρη του 1917 συνέτριψε αυτή την αστική εξουσία.

      Μιλάμε για απολύτως θεμελιώδεις παραδοχές για τον λενινισμό, χωρίς αυτόν τον μπούσουλα πάμε για τα πανηγύρια.

      Διαγραφή
  7. 1) το τι ειπωθηκε στην Αγγλία δεν το γνωριζα πριν από σημερα. μεσα στην Ελλάδα , που είναι προφανως το σημαντικότερο,ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μίλησε ποτέ για εργατικη κυβερνηση. μίλησε για " αντιμνημονιακη κυβερνηση με πυρηνα την αριστερά". τη δε θεση περι εξοπλισμου του αγωνιζόμενου λαού δεν τη χρησιμοποιησε ποτε στο πλαισιο της προπαγανδας του για αυτη την κυβερνηση. είναι φανερό ότι μιλάω για άλλο πραγμα από αυτό που μίλησε ο ΣΥΡΙΖΑ

    2)Καταλαβαινόμαστε , μην παίζουμε με τις λέξεις. εάν δηλαδή εγω πω ότι ορίζω ως εργατική εξουσία την ΝΙΚΗΤΡΙΑ εξουσία των εργατών, και την εξουσία που είχαν πριν στην μεταβατική περίοδο της δυαδικής εξουσίας ως "πρόπλασμα της εργατικής εξουσίας" θα έχω λάθος; το σημαντικό είναι ο όρος ή το περιεχόμενο που αποδίδεται στον όρο; (θα έλεγα δε ότι μάλλον τη σύγχυση τη φερνει το να μιλαμε για εργατική εξουσία τη στιγμή που η ΑΔΙΑΙΡΕΤΗ κυριαρχια είναι μετεωρη)

    3)στην παράδοση του λενινισμου ανήκει και το 4ο συνεδριο (1922) της ΚΔ.

    DRAZEN

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 1. Στη πραγματικότητα, Ντράζεν, το κολπάκι με την "αριστερή κυβέρνηση" ήταν κολπάκι των τροτσκιστών, εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ (όπως στο SWP που του κανε την τσιρλίντερ).

      Βλέπε "Μαρξιστική Φωνή", πχ: "Το σύνθημα για μια εργατική κυβέρνηση σήμερα, μεταφράζεται στο σύνθημα για μια κυβέρνηση ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ με σοσιαλιστικό πρόγραμμα, που θα καλέσει τις μάζες όχι μόνο να την ψηφίσουν στις εκλογές, αλλά και να παλέψουν οργανωμένα για την εφαρμογή του προγράμματος της."
      http://www.marxismos.com/greece-menu/greece-politics-menu/greece-politics-kke-menu/1496-kybernisi-aristeros-kai-i-igesia-tou-kke.html

      Μην έχεις την παραμικρή αμφιβολία, επίσης, ότι οι μπουρδίτσες περί "οπλισμού των εργατών" διοχετεύτηκαν στους μπουρδολόγους που μιλούσαν στην Αγγλία εξ ονόματος του ΣΥΡΙΖΑ από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Σε διαβεβαιώ με απόλυτη βεβαιότητα ότι υπήρξαν και συνεχίζουν να υπάρχουν πολύ συγκεκριμένα κυκλώματα για την σύγχυση της νεολαίας και την διαστροφή βασικών θεωρητικών εννοιών από τα ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΤΖΙΜΑΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ που έχω δει εδώ και χρόνια. Γνωρίζω ονόματα και υπάρχοντα κυκλώματα που έχουν στηθεί σε Αγγλία και Γαλλία, δεν μπορώ να τα πω δημόσια για φόβο μήνυσης.

      Διαγραφή
    2. 2. Δεν είναι ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ το να επισημαίνεις την τεράστια ΑΠΑΤΗ της "εργατικής κυβέρνησης", με την οποία ψάρεψε στα θολά νερά του αριστερισμού ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι καθήκον απέναντι στην ιστορία και την γνώση.

      Η ιστορία λέει ότι οι εργάτες είχαν εξουσία ως ξεχωριστό σώμα, ως σώμα εργατικής εξουσίας, δηλαδή Σοβιέτ, ΠΡΙΝ την επανάσταση. ΜΕΤΑ την επανάσταση η εξουσία αυτή αφομοιώθηκε στο κράτος, ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΑΙ Η ΕΣΣΔ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΙΣ ΜΠΟΥΡΔΕΣ ΠΟΥ ΤΣΙΤΑΡΕΣ.

      Λίγο περίεργο δεν είναι να μιλούν υπέρ του πράγματος που κατηγορούν ασταμάτητα, δηλαδή την περιθωριοποίηση της εξουσίας των Σοβιέτ από αυτή του κράτους, την αντικατάσταση της εργατικής εξουσίας από την εξουσία του ΚΚ ως κόμματος της εργατικής τάξης;

      Διαγραφή
    3. 'Αλλοι παίζουν με τις λέξεις χωρίς καμία ηθική αναστολή φίλε Ντράζεν και απορώ πως δεν το βλέπεις.

      ΥΓ. Το αδιαίρετο της κυριαρχίας ανακύπτει στην θεωρία της κυριαρχίας με τον Ζαν Μποντέν και παραμένει κορωνίδα της πολιτικής θεωρίας, τόσο στον Ρουσώ όσο και στον Λένιν. Η δυαδική εξουσία είναι μια "κατάσταση εξαίρεσης" του κανόνα του αδιαιρέτου της κυριαρχίας που είναι νομοτελειακά παροδική εάν δέχεσαι το αδιαίρετο ως αρχή της ΟΥΣΙΑΣ της κυριαρχίας -- και ο Λένιν το δεχόταν (δεν ήταν αναρχικός). Δεν ξέρω κατά συνέπεια τι σημαίνει "την στιγμή που η αδιαίρετη εξουσία είναι μετέωρη". Αν η εξουσία είναι μετέωρη, δεν μπορεί να είναι και αδιαίρετη -- έχει διατρηθεί.

      Διαγραφή
  8. 1) γιατί δίνεις τόση μεγάλη σημασία στην ...Αγγλία και τη Γαλλία; μέσα στην Ελλάδα ούτε ενας κεντρικος Συριζαιος (Τσίπρας, Στρατούλης, Σταθάκης κτλ) δεν διακηρυξε ότι θεση της "αντιμνημονιακης κυβερνησης με πυρηνα την αριστερά" είναι ο εξοπλισμός του αγωνιζόμενου λαού. αυτό και μόνο είναι τόσο σημαντικό, αρκεί ώστε να αποδειχθεί ότι "εργατικη κυβερνηση" και "αριστερη κυβερνηση" είναι δύο τελειως διαφορετικά πράγματα, που δεν πρεπει να τα συγχεεις. η δε μαρξιστικη φωνή είναι πράγματι ψαρεμα στα θολα νερά, αλλά , αλιμονο, δεν δινει ούτε κατα διανοια τον τόνο στο "τι είναι και το θελει ο ΣΥΡΙΖΑ". Η "εργατική κυβερνηση" είναι απλώς ό,τι προσφορότερο υπάρχει κατα τη γνωμη μου ώστε να μπορούν να παλέψουν οι κομμουνιστες τις αστικες εκλογές. βεβαια αυτη τη γνωμη τη θετω υπό την κρίση όλων, προφανως.

    2)πραγματι δεν εκφραστηκα πολυ καθαρα. κατα τη "δυαδικη εξουσία" η εξουσία πολύ απλά δεν ανήκει εξ ολοκλήρου ούτε στους αστούς ούτε στους εργάτες. άρα, πρόκειται για μια όντως εξαιρετική, βραχύχρονη και σκληρότατη περίοδο, όπου δεν υπάρχει ούτε "καθαρή αστική εξουσία" ,ούτε "καθαρή εργατική εξουσία". είναι σαφέστερο εάν ορίσουμε ως "εργατική εξουσία" την εξουσία που θα εγκαθιδρυθεί αμέσως μετά τη λήξη της περιοδου της δυαδικης εξουσίας με τη νικη των εργατών, και την εξουσία που έχουν οι εργάτες στην περίοδο της δυαδικής εξουσίας ως "δύναμη που φιλοδοξει να γίνει καθαρή εξουσία και καταχρηστικα επομενως αποκαλειται εξουσία, αφού είναι κατι έλασσον έναντι αυτης". παντως νομίζω ότι οι διαμαχες για τους όρους μας απομακρυνουν από την ουσια.

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 1) Η "Μαρξιστική Φωνή" δεν εκδίδεται στην Αγγλία ή τη Γαλλία αλλά στην Ελλάδα. Το ίδιο και το ΠΡΙΝ και τα Τετράδια Ανυπότακτης θεωρίας. Το ίδιο και πολλά, πάρα πολλά μέσα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που υιοθέτησαν τον όρο-και συνεπώς την μπαρουφολογία τροτσκιστών τύπου ΔΕΑ και SWP.

      Γιατί το παραβλέπεις διαρκώς ότι υπάρχει άμεση συνέχεια μεταξύ της ελλαδικής χρήσης της φράσης και της ρητά συριζοαναφορικής χρήσης της στο εξωτερικό; Δεν γνωρίζεις ότι μέλη του ΑΝΤΑΡΣΥΑ έκαναν καμπάνια για τον ΣΥΡΙΖΑ εκτός της χώρας; Δεν επισκέπτεσαι τα ξενόγλωσσα σάιτ (Lenin's Tomb, Revleft και άλλα) όπου τον σπατούλαραν ως "εργατική κυβέρνηση" για μήνες; Δεν ξέρεις για την ομιλία Γκαργκάνα στο συνέδριο του SWP;

      Διαγραφή
  9. Aν και τεκμηριωμένη και εν πολλοίς σωστή η ανάλυσή σου, να μου επιτρέψεις να παρατηρήσω ότι έχει ένα σημαντικό λογικό σφάλμα. Θεωρεί δεδομένη την απογοήτευση λόγω αποτυχιών και ουσιαστικά υποβαθμίζει τη σημασία της στρατηγικής ήττας στο δρόμο προς τη συνολική επικράτηση. Αυτό σε γενικές γραμμές δεν ισχύει. Η ήττα πάντα είναι μία ήττα. Δηλαδή κάτι το (συνολικά) αρνητικό ως μεμονωμένο γεγονός. Αλλά η ιστορία μας δείχνει ότι οι ήττες είναι αυτές που στρώνουν το δρόμο για τη νίκη. Κλασσικό παράδειγμα είναι ο πόλεμος του Βιετνάμ, στον οποίο έχασε μία δύναμη (υπερδύναμη μάλλον) η οποία είχε κερδίσει όλες τις μάχες. Θα μου πεις ότι το παράδειγμα του Βιετναμ αποδεικνύει την αξία της μάχης στη βάση και θα έχεις δίκιο, αλλά μας δείχνει ότι οι νίκες και οι ήττες στους αγώνες δε σημαίνουν τίποτα. Αρκεί να μπορέσει το κίνημα να τις εκμεταλλευτεί.

    Μία συγκρουσιακή πορεία τη σήμερον ημέρα, μπορεί να οδηγήσει σε αναπόφευκτη ήττα, αλλά μπορεί και να οδηγήσει σε σημαντικότερα παράπλευρα ωφέλη. Να οδηγήσει μάζες σε αφύπνιση της ταξικής τους συνείδησης, να βοηθήσει να πέσουν οι μάσκες στις οπορτουνίστικες δυνάμεις, να δημιουργήσει ήρωες και σύμβολα, να καταστήσει κατανοητό ότι πρόκειται για επαναστατική δύναμη και μόνο μέσω επανάστασης μπορεί να έρθει η ανατροπή.

    Προφανώς δε μιλάω για τις αριστερίστικες γελοιότητες περί κατάληψης της Βουλής, αλλά για κάτι πιο έντονο και πιο δυναμικό, από τη σημερινή πρακτική. Ακόμα και για να ικανοποιήσει κάποιους παραπονιάρηδες που το αίμα τους βράζει παραπάνω.

    CM

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η λογική μου βασίζεται ολοκληρωτικά στην πολύ χαμηλή εκτίμηση που έχω για τις αντοχές των ευρέως και βαθέως αστικοποιημένων μετανεωτερικών δυτικών κοινωνιών στο σοκ που υπέστησαν λίγα χρόνια μετά την βεβαιότητά τους ότι η ιστορία τέλειωσε, ότι οι ίδιοι κέρδισαν το λαχείο της, και ότι εφεξής θα την περνάνε μέλι χωρίς να κουνάνε δάχτυλο.

      Διαγραφή
  10. Δεν νομίζεις όμως ότι ο φόβος της ήττας, μπορεί να οδηγήσει τεράστιες μάζες είτε σε μοιρολατρική μεμψιμοιρία είτε στη λογική του μικρότερου κακού είτε ακόμα και στον λαϊκιστικό νεοναζισμό;
    Δεν πρέπει να γίνει σαφές στους νεοέλληνες που όντως βρίσκονται υπό το σοκ της συνειδητοποίησης της φούσκας στην οποία ζούσανε ότι η λύση υπάρχει και είναι επαναστατική και ότι λύσεις εκ των έσω ή κυβερνητικής αριστεράς, μία αυταπάτη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή