Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

Λαϊκό κίνημα και εργατικό κίνημα

Οι αναγνώστες του ιστολογίου πιθανόν να έχουν προσέξει ότι χρησιμοποιώ δύο διαφορετικές ετικέτες για ό,τι αφορά την κινηματική, δηλαδή την μη κοινοβουλευτική, δράση στην Ελλάδα. Αυτή η πρακτική είναι προσωπική και όχι κομματική, δεν έχει δηλαδή υιοθετηθεί από κάποιο κόμμα, αφού το ΚΚΕ μιλά αδιακρίτως για "λαϊκό κίνημα" και "εργατικό κίνημα", ενώ κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ αποσπούν το ουσιαστικό "κίνημα" και από αυτά τα δύο επίθετα, προσκολλώντας το σε ουσιαστικά είτε υπερβολικά συγκεκριμένα και αποσπασματικά ("κίνημα της πατάτας") είτε υπερβολικά αφηρημένα και ρητορικά ("κίνημα της ανατροπής").

Κατά την άποψή μου όμως, η μελέτη της σύγχρονης πολιτικής κατάστασης σε μια χώρα όπως η Ελλάδα θα είχε αρκετά να κερδίσει αναλυτικά εάν ξεχώριζε τις δύο έννοιες του "εργατικού" και του "λαϊκού" κινήματος. Και εάν, κατά συνέπεια, χρησιμοποιούσε τον όρο "εργατικό κίνημα" για να αναφερθεί σε μη κοινοβουλευτικού τύπου δράσεις και κινητοποιήσεις που εκπορεύονται από συνδικαλιστικές οργανώσεις ταξικού χαρακτήρα και έχουν ως στόχο την διεκδίκηση εργασιακών δικαιωμάτων· και τον όρο "λαϊκό κίνημα" για να αναφερθεί σε κινητοποιήσεις που εγκαλούν τους συμμετέχοντες σ' αυτές όχι κυρίως με όρους πρότερης εμπλοκής τους σε ταξικά σωματεία και οργανώσεις αλλά με όρους της ιδιότητάς τους ως μέλη της κοινωνίας, ως εργαζόμενα και ευπαθή στρώματα, ως πολίτες.

Στην πρώτη περίπτωση, αυτή του εργατικού κινήματος, αυτό το οποίο πριμοδοτείται στην ιδεολογική έγκληση για συμμετοχή είναι η ιδιότητα του ανθρώπου ως παραγωγού του κοινωνικού πλούτου ("χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά", με τα λόγια του γνωστού συνθήματος)· στην δεύτερη, η ιδιότητά του ως παραγωγού και η ιδιότητά του ως καταναλωτή είναι περισσότερο ισοβαρείς, και έτσι η έμφαση είναι λιγότερο στην παραγωγή και περισσότερο στην δίκαιη κατανομή του παραγόμενου πλούτου. Στην πρώτη περίπτωση, από μια άλλη αντιπαραθετική οπτική, έχει κρίσιμη σημασία η πρότερη οργάνωση του ατόμου συνδικαλιστικά και η πειθαρχία του με τις συλλογικές αποφάσεις, ενώ στην δεύτερη, ο αυθόρμητος χαρακτήρας της κινητοποίησης, αλλά και η ανυπακοή που αυτός ο ρόλος του αυθόρμητου συνεπάγεται τονίζονται πολύ περισσότερο. Η απεργία, περιλαμβανομένης της Γενικής Απεργίας, είναι η ανώτατη μορφή έκφρασης του εργατικού κινήματος, η μαζική διαδήλωση και το συλλαλητήριο του λαϊκού. Και τέλος, το εργατικό κίνημα έχει εξ ορισμού ένα όριο στις στοχεύσεις του --αυτό της βελτίωσης των "εργασιακών συνθηκών" στο πλήρες εύρος τους-- ενώ το λαϊκό κίνημα είναι σε θέση να απευθυνθεί στο πλήρες φάσμα των πολιτικών και οικονομικών αιτημάτων της κοινωνίας, μέχρι και το ανώτατο σημείο της ανατροπής του πολιτικού και οικονομικού καθεστώτος. 

Φυσικά, όπως είναι τεχνητό το να διαχωρίζουμε τον άνθρωπο ως παραγωγό και τον άνθρωπο ως καταναλωτή, άλλο τόσο είναι τεχνητό το να διαχωρίζουμε το εργατικό από το λαϊκό κίνημα. Ιστορικά, τα δύο αυτά κινήματα συναντώνται τόσο σε ό,τι αφορά αιτήματα και στόχους, όσο και σε ό,τι αφορά την κυριολεκτική συμμετοχή μελών, αφού το ενσυνείδητο εργατικό κίνημα απετέλεσε επίσης την πρωτοπορία του λαϊκού κινήματος σε μια σειρά από χώρες. 

Παρ' όλα αυτά, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ακόμη και στις γνωστότερες ιστορικές περιπτώσεις επαναστατικής συνέργειας μεταξύ εργατικού και λαϊκού κινήματος, διατηρήθηκαν διαφορές μεταξύ τους: για παράδειγμα, το στρατιωτικό δημοκρατικό κίνημα ήταν κρίσιμο μέρος της επικράτησης της Οκτωβριανής επανάστασης, αλλά δεν μπορεί να εννοηθεί ως "εργατικό κίνημα"· και υπήρξαν πολλές περιπτώσεις όπου το εργατικό κίνημα συντρίφτηκε χωρίς να έχει προφτάσει να πυροδοτήσει ένα λαϊκό κίνημα, το οποίο εξ ορισμού είναι πλατύτερο και μαζικότερο σε χαρακτήρα από το πρώτο, δηλαδή ποσοτικά ανώτερο, όσο και αν είναι επίσης λιγότερο ενσυνείδητο και γερά οργανωμένο από το πρώτο, δηλαδή ποιοτικά κατώτερο. Στην ουσία, η επαναστατική διαδικασία, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις αλληλοτροφοδότησης του εργατικού και του λαϊκού κινήματος, οδηγεί επίσης και σε ένα διαλεκτικό πέρασμα από την ποιότητα στην ποσότητα και πίσω, έτσι ώστε να μπορεί να δημιουργηθεί ένα μαζικό κίνημα το οποίο όμως να αντέχει στις κρατικές επιθέσεις και να έχει σαφείς πολιτικούς στόχους διότι έχει επίσης έναν ήδη ενσυνείδητο χαρακτήρα: έχει ξεπεράσει, ακριβώς μέσα από την αλληλεπίδρασή του με το εργατικό κίνημα, το απλά "αυθόρμητο" που είναι τόσο επιρρεπές τόσο στην μικροπολιτική χειραγώγηση και την παραπλάνηση όσο και στην γρήγορη απογοήτευση με το πρώτο εμπόδιο.

Αλλά η επιμονή στον εννοιολογικό διαχωρισμό μεταξύ εργατικού και λαϊκού κινήματος δεν αφορά απλώς σχολαστικιστικές έγνοιες. Αφορά κατά βάση την υπόθεση των επιπτώσεων μιας ιστορικής μετάλλαξης που δημιούργησε ένα μεγάλο και δύσβατο χάσμα ανάμεσα στα δύο.

Η ιστορική αυτή μετάλλαξη θα πρέπει να τοποθετηθεί, ως προς τις απαρχές της, ήδη στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο γεωπολιτικός χωρισμός της Ευρώπης σε "δημοκρατική" και "κομμουνιστική" είχε ως αποτέλεσμα την ταυτόχρονη υποχώρηση του εργατικού κινήματος και στα δύο κομμάτια της: στις μεν χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, "εργατικό κίνημα" υπό εργατική εξουσία ήταν αδιανόητο· ενώ σε αυτές του "φιλελεύθερου καπιταλισμού", διενεργήθηκε ένας σφοδρός πόλεμος για την διάβρωση και καταστροφή των κομμουνιστικού χαρακτήρα συνδικάτων, με την πρωτοβουλία και συμμετοχή μυστικών υπηρεσιών και αστικών πολιτικών κομμάτων -- διαδικασία που συνεχίστηκε αμείωτη με τις νομοθετικές παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που στόχευσαν εξ αρχής στην αποδυνάμωση του ριζοσπαστικού εργατικού κινήματος. 

Για τουλάχιστον έξι δεκαετίες λοιπόν, το εργατικό κίνημα, το οποίο πρωτοδοκίμασε τις δυνάμεις του σε χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, και το οποίο έγινε κοσμοϊστορική πολιτική δύναμη το 1917 αφού οδήγησε στην δημιουργία ενός ολότελα νέου τύπου κράτους, βρέθηκε σε παρατεταμένη παρακμή που προκλήθηκε εν μέρει από το ενσυνείδητο σαμποτάζ του και εν μέρει από τις διαβρωτικές συνέπειες της απότομης μεταπολεμικής οικονομικής ανάπτυξης στην Ευρώπη. Ενώ από την άλλη, ήδη η δεκαετία του 1960 μας δίνει παραδείγματα της συνεχιζόμενης δραστηριότητας του λαϊκού κινήματος.

Όμως η φράση "λαϊκό κίνημα" για αυτή την δραστηριότητα αρχίζει ήδη να ηχεί παράξενα στα αυτιά όποιου αναλογιστεί τον χαρακτήρα του γαλλικού Μάη, ή του κινήματος για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, ή του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης: και αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι αυτά ήταν κινήματα που δεν ερχόντουσαν πια σε στενή επαφή με το εργατικό κίνημα, το οποίο περνούσε μια παρατεταμένη παρακμή και περιθωριοποίηση στις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες. Ο Μάης του 68, με την αποτυχημένη στο τέλος προσπάθειά του να συνενώσει τις εργατικές απεργίες με τις φοιτητικές κινητοποιήσεις, σηματοδοτεί την αρχή του τέλους της διαλεκτικής ανάμεσα σε εργατικό και λαϊκό κίνημα. Εφεξής, το κίνημα είναι σχεδόν αποκλειστικά "λαϊκό", αλλά όντας απλά και μόνο "λαϊκό", αρχίζει να χάνει ραγδαία τα ίδια του τα λαϊκά χαρακτηριστικά:  οι πρωταγωνιστές του δεν είναι πια οι φτωχές μάζες εργατών και αγροτών αλλά οι φοιτητές, οι διανοούμενοι, τα κοινωνικά στρώματα που η καπιταλιστική ανάπτυξη απελευθερώνει αλλά κρατά ταυτόχρονα δέσμια των κοινωνικών ιεραρχιών, περιλαμβανομένης της ίδιας της ταξικοποίησης της "διαφοράς γενεών" που βλέπουμε και σήμερα (με την νεολαία να υφίσταται σε συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό τις συνέπειες της ανεργίας).

Με την έλευση της κρίσης, κοινωνίες που πλήγηκαν γρήγορα και αποφασιστικά όπως η ελληνική, αποπειράθηκαν να αντιδράσουν μέσα από το λαϊκό κίνημα σε μια φάση που το εργατικό κίνημα ήταν σχεδόν ανύπαρκτο: οι διαδηλώσεις του Μάη του 2010 ήταν μαζικές σε χαρακτήρα, δεν ήταν όμως ποιοτικά αναβαθμισμένες από την ζύμωση με το εργατικό κίνημα (χαρακτηριστικό δείγμα η έλλειψη αυτοπεριφρούρησης) και γρήγορα έδωσαν την θέση τους στην απογοήτευση και την παθητικότητα των μαζών. Τα σημαντικότερα χρονικά σημεία του λεγόμενου "κινήματος των πλατειών", οι μοναδικές στιγμές όπου θα μπορούσε το κίνημα αυτό να πάρει έναν άλλο δρόμο, ήταν η 15η και η 30η Ιούνη του 2011, όταν συνδυάστηκε με απεργιακές κινητοποιήσεις: όχι τυχαία, αυτές ήταν επίσης οι στιγμές κρατικής καταστολής και παρακρατικής προβοκάτσιας. Στις 20 Οκτώβρη του 2011, η επίθεση με μολότωφ κατά των διαδηλωτών του ΠΑΜΕ οριοθέτησε μια ιδιαίτερα σημαντική από ιστορική άποψη στιγμή, μια στιγμή όπου για πρώτη φορά, αυτό που εμφανιζόταν ως "κινηματισμός" στην χώρα έδειξε ένα αποτρόπαια αντιδραστικό πρόσωπο επιτιθέμενο κατά εργατών: σε μια αντιστροφή του γαλλικού Μάη, φτάσαμε στο σημείο όπου ο εκφυλισμένος από μια μακρά περίοδο "διαζυγίου" με το εργατικό κίνημα δυτικός κινηματισμός αποκαλύπτεται ως ένα ευθέως και βίαια πια αντεργατικό μόρφωμα· και άρα, ήχησε, για όσους είχαν τα αυτιά να το ακούσουν, το καμπανάκι ότι κάτι έχει πάει πολύ στραβά στην υπόθεση "μεταπολεμική (ή και μεταπολιτευτική) κινηματική θεωρία και πρακτική" στη χώρα μας και ευρύτερα. 

Από εκεί και πέρα, η ανάδυση της ιστορικής απεργίας των Χαλυβουργών που είχε ήδη ξεκινήσει λίγο πριν την επίθεση "αντιεξουσιαστών" σε εργάτες, λειτούργησε ως ο μοχλός επανεκκίνησης του επί μακρόν φυτοζωόντος εργατικού κινήματος στην Ελλάδα. Περισσότεροι άνθρωποι από ό,τι για πολλά χρόνια άρχισαν να δίνουν σημασία σε ζητήματα συνδικαλιστικής δομής στη χώρα, στα εμπόδια που αυτή δημιουργεί, στις συνδικαλιστικές κινήσεις και τακτικές των κοινοβουλευτικών κομμάτων, στην διαρκή εσωτερική πάλη, μέσα στα συνδικάτα και τα σωματεία, μεταξύ αντίρροπων δυνάμεων. Εγκαινιάστηκε μια διαδικασία επανεκπαίδευσης της κοινωνίας στις επί μακρόν αόρατες πραγματικότητες του εργατικού κινήματος, στους επί μακρόν αγνοημένους μηχανισμούς που επικαθορίζουν την αποτελεσματικότητα ή αναποτελεσματικότητά του. 

Αυτή η διαδικασία εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξέλιξη και η εκτίμησή μου είναι πως είναι ανεπίστρεπτη: όσο αντιδραστικές και αν είναι οι εξελίξεις σε επίπεδο κοινοβουλευτικό, οι αναγκαιότητες της ζωής θα σπρώξουν όλο και περισσότερους στο να ενσκύψουν πάνω στο ζήτημα του εργατικού κινήματος.

Όμως από μόνο του, τούτο δεν θα αρκέσει για να αλλάξει ή να ανατρέψει τις ευρύτερες πολιτικές ισορροπίες. Αυτό που παραμένει αναγκαίο, απόλυτα αναγκαίο, για τον σκοπό τούτο είναι ο συγχρονισμός του εργατικού και του λαϊκού κινήματος. Αυτός ο συγχρονισμός δεν επετεύχθει σε κανένα ως τώρα σημείο από την αρχή της κρίσης το 2008.

Και δεν θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί: όταν το εργατικό κίνημα δεν έχει ακόμη συσπειρώσει μια κρίσιμη μάζα, το λαϊκό κίνημα περπατά στα τυφλά, συγχύζεται, χειραγωγείται, στρέφεται σε αντιδραστικές κατευθύνσεις, απογοητεύεται και παθητικοποιείται. Όταν το λαϊκό κίνημα προχωρά χωρίς το εργατικό κίνημα στο πλάι του, αφομοιώνεται πάρα πολύ εύκολα και άκοπα από την κυρίαρχη ιδεολογία. Τόσο εύκολα και άκοπα ώστε το καλοκαίρι του 2011, στις πλατείες, να ανακηρύξει ουσιαστικά "εχθρό του" το εργατικό κίνημα με την ισοπεδωτική απόρριψη του συνδικαλισμού "από όπου κι αν προέρχεται." Αλλά για τα τραγικά λάθη του λαϊκού κινήματος, για την τυφλότητα και την ανωριμότητά του, δεν ευθύνεται το ίδιο το λαϊκό κίνημα. Ευθύνεται η καθυστέρηση και η υπανάπτυξη του εργατικού κινήματος, και συνεπώς όλοι εκείνοι που κράτησαν και που λυσσαλέα εξακολουθούν να κρατούν το εργατικό κίνημα υπό τον έλεγχο επαγγελματιών εργατοπατέρων, καθεστωτικών κομμάτων και κρατικιστικού αλισβερισιού. Μόνο η συντριβή όσων, με χίλιους δυο πονηρούς και πλάγιους τρόπους, βάζουν τρικλοποδιές στην ενότητα και μαχητικότητα του εργατικού κινήματος, θα το απελευθερώσει στον βαθμό που είναι αναγκαίος ώστε να βοηθήσει το λαϊκό κίνημα να σταθεί στα πόδια του και να οδηγήσει την κοινωνία εκεί που μόνο το λαϊκό κίνημα, ως μαζικό και καθολικού χαρακτήρα κίνημα που δεν περιορίζεται από τις εργασιακές διεκδικήσεις αλλά ανοίγεται, με τρόπο όμως πια ταξικά συνειδητοποιημένο, στο σύνολο της πολιτικής και οικονομικής διάταξης της κοινωνίας, μπορεί να οδηγήσει: στην ανατροπή της αστικής εξουσίας και στην επανεκίννηση ενός νέου πειράματος με την σοσιαλιστική ανοικοδόμηση της κοινωνίας.

18 σχόλια:

  1. μια μικρη συμβολη: τρικλοποδιες φοβερες και τρομερες στην ενοτητα και μαχητικοτητα του εργατικου κινηματος βαζουν ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ, που κηρυσσουν παρανομες και καταχρηστικές το 90% των απεργιων.

    είναι παρανοικο, αλλα αληθινό: το δικαιωμα της απεργίας υφίσταται ακομα στο κείμενο του Συνταγματος, αλλά στη δικαστηριακη πραξη κανονας είναι η παρανομια αυτου και εξαιρεση η νομιμοτητα αυτου. (;;;;;;;;;;;;;;;)

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φυσικά, αλλά με την κρίσιμη διαφορά ότι κανείς δεν θεωρεί τους δικαστές τμήμα του εργατικού κινήματος, ενώ οι πουλημένοι συνδικαλιστές εμφανίζονται ως ταυτόσημοι με αυτό.

      Και βέβαια οι δικαστές αποφασίζουν βάσει μιας νομοθεσίας που ΗΔΗ είναι γραμμένη για να αναπαράγει την εξουσία της αστικής τάξης, είναι ανοιχτά και απροκάλυπτα ταξική.

      Διαγραφή
  2. Όχι, δεν είναι ετσι-νομιζω-. η ταξικη διδασκαλια του κατεστημενου εργατικου δικαιου διδασκει ότι η απεργία είναι δικαιωμα προς προκληση ΖΗΜΙΑΣ, με τη ζημια του εργοδότη να αποτελει το μεσο που θα εξαναγκασει τον εργοδότη στην ικανοποιηση του προβαλλομενου εργασιακου αιτηματος. Άρα αναγνωρίζεται ρητα στον ορισμό της απεργιας το στοιχείο ότι αυτη ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΡΗΤΑ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΜΕΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΖΗΜΙΑΣ.

    Με τα τρελά της τελευταίας εικοσαετίας (" η απεργία είναι καταχρηστικη γιατι η προκαλουμενη ζημια υπερβαινει το προσδοκωμενο όφελος από την άσκηση της", "η απεργια είναι καταχρηστικη γιατι αγει σε διακοπη λειτουργίας της επιχείρησης" ακομα και "η απεργια είναι καταχρηστικη γιατί τα αιτηματα της είναι υπερβολικα, δυσεπιτευκτα και άκαιρα" )αναιρεθηκε στην πραξη ακομα και η κατεστημενη ταξικη διδασκαλια του εργατικου δικαίου, διδασκαλια στηριγμενη στο γραμμα της ταξικης νομοθεσίας.

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν κατάλαβα να διαφωνούμε σε κάτι βάσει του παραπάνω.

      Διαγραφή
  3. Μ' αρέσει το κείμενο, όχι γιατί απλώς (όπως πάντα) τακτοποιεί τα πράγματα πάρα πολύ ωραία (ειρίσθω εν παρόδω, πάντα μου αρέσει η τάξη της σκέψης σου, η ανάλυση-σύνθεση), αλλά και γιατί είναι αισιόδοξο μετά από αρκετό καιρό :-)

    Neophyte_commie

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Νομίζω -μέσω προσωπικής παρατήρησης- ότι επιτεύχθκε για μια στιγμή ο συγχρονισμός του εργατικού με το λαϊκό κίνημα, από κάτω και με υπερκερασμό φυσικά της βούλησης των εργατοπατέρων ΓΣΕΕ κλπ.. Τη μέρα ψήφισης του Μνημονίου Ι, το Μάη του 2010. Εξ ου και οι τρεις νεκροί. Με την προβοκάτσια κατάφεραν να ανακόψουν το συγχρονισμό στη γένησή του. Ακολούθησαν οι πλατείες, όπου -εκτός από τους κομμουνιστές- και τα πρωτοβάθμια σωματεία ήταν όχι μόνο ανεπιθύμητα αλλά και εξοβελιστέα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "οι διαδηλώσεις του Μάη του 2010 ήταν μαζικές σε χαρακτήρα, δεν ήταν όμως ποιοτικά αναβαθμισμένες από την ζύμωση με το εργατικό κίνημα (χαρακτηριστικό δείγμα η έλλειψη αυτοπεριφρούρησης)"

      Με έμφαση στη φράση σε παρένθεση...

      Διαγραφή
    2. Σωστή η παρατήρηση.
      Από την άλλη, νομίζω ότι η αποτυχία του κινήματος να αποκτήσει ταξικά χαρακτηριστικά το Μάη του 10 ήταν και η αρχή του εκφυλισμού του προς απολίτικη, δηλαδή δεξιά, κατεύθυνση. Σε συναρμογή με τη συντηριτικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας που συντελείται τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία, αυτό εκφράστηκε και στο εκλογικό πλαίσιο με τα γνωστά επιμέρους ποσοστά. σσ. θεωρώ το Σύριζα κεντροδεξιό κόμμα (αναφέρομαι στην κομματική του υπόσταση).
      Από όσα δε μπορώ να γνωρίζω, στα συνδικάτα μπορεί πλέον να υπάρχει από κάτω κάποια ριζοσπαστικοποίηση (όπως και το υπονοείς στο κείμενό σου), αφού όμως τα ΔΣ ελέγχονται από ΣΥΡΙΖΑ/ΔΗΜΑΡ/ΠΑΣΚΕ το αποτέλεσμα είναι η αντιδιαλεκτική ακινησία (για να μη πω τίποτα χειρότερο). Τί μπορεί να γίνει? Σε ατομικό επίπεδο πολλοί έχουμε αυτοπεριθωριοποιηθεί.

      Διαγραφή
    3. Κατ' αρχάς, η Γενική της 26ης θα μας δώσει κάποια βασική και απαραίτητη ένδειξη του πού βρισκόμαστε. Κατά δεύτερο, και δυστυχώς, θα πρέπει να δούμε και την δυναμική που αναπτύσσεται ΜΕΤΑ την ανακοίνωση και υλοποίηση των μέτρων, κατά πόσο δηλαδή σπρώχνει σε αλλαγές συσχετισμών. Κατά τρίτο, όπως διαφαίνεται από Πορτογαλία και Ν. Αφρική, κινήσεις ενίσχυσης των ΚΚ και των ταξικών συνδικάτων υπάρχουν, δεν είναι εντελώς έρημο το τοπίο. Θέλει πάρα πολύ αντοχή και επιμονή, όλοι μας κουραζόμαστε και μας παίρνει από κάτω, αλλά μακρο-ιστορικά, δεν βλέπω άλλο δρόμο από αυτόν...

      Διαγραφή
    4. Συμφωνώντας μαζί σου, κάποιοι προβληματισμοί.
      Μας παίρνει πολύ από κάτω η αποβλάκωση της ελληνικής κοινωνίας (όπως την έχεις και εσύ περιγράψει). Το πορτογαλικό παράδειγμα είναι ίσως η αντιστιξη του ότι συνέβη σε εμάς το 2010. Να το πάω λίγο παρακάτω (όχι από οπορτουνιστική αλλά από -ας πούμε- κοινωνιολογική πλευρά)? Εγώ βλέπω και μια οιωνεί ριζοσπαστικοποίηση της Ευρώπης -ακόμη και των ελίτ, γιατί βλέπουν την κατά Λένιν θηλειά του καπιταλισμού στο λαιμό τους-, την οποία η Ελλάδα αδυνατεί να ακολουθήσει έχοντας ταχθεί υπέρ των δανειστών της (και σχεδόν και όλος ο λαός μαζί). Σε αυτό έχει κύρια υπαιτιότητα ο ΣΥΡΙΖΑ όπως και στην ανάσχεση της δυναμικής του κινήματος. Καλύτερα να απομονωθεί ακόμα περαιτέρω από τις πολιτικές πρακτικές των κομμουνιστών ως πολιτικό απολίθωμα (=αντιστροφή του δικού τους επιχειρήματος). Στη μακρο-ιστορική προοπτική, κάποια ποιοτικά ρυάκια του ΠΑΜΕ προς τον κόσμο που δεν έχει πολιτική κάλυψη θα ήταν χρήσιμα πιστεύω για τη δυναμική που θα αναπτυχθεί και για τα ταξικά χαρακτηριστικά της.

      Διαγραφή
    5. Δεν έχω ποτέ κρύψει ότι θεωρώ τον ΣΥΡΙΖΑ και ό,τι εκπροσωπεί πολιτικά και ιστορικά ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟ. Ήδη από τον Μάη του 2011 άρχισα να αναπτύσσω τη θεωρία ότι η τάση του ΚΚΕ να παραμένει πιστό στις αρχές της Τρίτης Διεθνούς το φέρνει παραδόξως ΜΠΡΟΣΤΑ από ένα κόμμα προσδεδεμένο πλήρως σε μια ιδεολογία που η ίδια η αστική τάξη απορρίπτει και διαψεύδει καθημερινά, την αφηρημένη δηλαδή λατρεία της "ιδέας της Ευρώπης", τον νομικισμό και την λατρεία της νομιμότητας, την ταύτιση της Ευρώπης με την ανοιχτότητα και την ανεκτικότητα, κλπ.

      Παρεμπιπτόντως, δεν ξέρω αν είδατε τα περί "κυνηγών κεφαλών" στην Αγγλία: http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7050824&publDate=22/9/2012

      Θυμίζω ότι ο ανεκδιήγητος κύριος Μηλιός έγραψε το κάτωθι προ λίγων εβδομάδων για την ίδια χώρα που αναθέτει "με το κεφάλι" το κυνήγι μεταναστών σε ιδιωτική εταιρεία:
      http://www.rednotebook.gr/details.php?id=6642

      Διαγραφή
    6. Συμφωνώ απόλυτα με την ανάλυσή σου και σε ευχαριστώ για τα link. Λίαν ενδιαφερον για την κατανόηση της ιδεολογικής σύγχισης το άρθρου του Μ. Δεν θέλω ανώνυμα να κρίνω το επιστημονικό υπόβαθρο. Σε πολιτικό επίπεδο αδυνατούν (αδυνατούν?) να καταννοήσουν ότι για αυτά που οι ίδιοι πρεσβεύουν η ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης είναι η προοδευτική λύση. Εξ ου και η αποψή μου ότι είναι αυτή τη στιγμή πιο δεξιά και από μεγάλο μέρος της τεχνοκρατικής ελίτ της Ευρώπης. Βέβαια, αν το δεχθούν αυτό καταρρέει το κύριο πρόταγμά τους "λεφτά υπάρχουν". Η Ευρώπη των λαών μας τελείωσε από το 73... κανείς δεν το στηρίζει σοβαρά αυτό πλέον. (εκτός από το Ζιζεκ, όλως τυχαίως)
      Και επειδη το βλέπω συχνά: η ιταλική Rifondazione δεν στηρίζει το ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον στη βάση της, ούτε και ολο το ΚΚ Γαλλίας (τουλάχιστον το κομμάτι που δεν έχει ενταχθεί στο Αριστερό Μέτωπο). Το τί διαδίδουν οι ίδιοι στο ΣΥΡΙΖΑ είναι άλλο και αυτά θα πρέπει με κάποιο τρόπο να διαλυθούν.

      Διαγραφή
    7. Για ΚΚΓ το γνωρίζω. Μάλιστα είχα ανεβάσει εδώ και δήλωση διαφωνούντων με Μελανσόν που στήριξαν ΚΚΕ. Για Ριφοντατσιόνε όχι.

      Για να είμαστε δίκαιοι, δεν είναι απλώς ο Ζίζεκ που επιμένει ακόμα στην αφηρημένη χίμαιρα της "Ευρώπης των λαών." Είναι οι πλείστοι ευρωπαίοι διανοούμενοι. Πχ ο Μπαλιμπάρ ή ο Αγκάμπεν. Το ότι είναι αρκούντως σοβαρότεροι και λιγότερο προκλητικοί --το ότι δεν μας τα πρηξαν, πχ με έναν "σταλινισμό" που καταλήγει στο ψόφος στο ΚΚΕ ζήτω ο ΣΥΡΙΖΑ-- δεν σημαίνει ότι διαφοροποιούνται επί της ουσίας στο θέμα. Βλέπε και δήλωση στήριξης ευρωπαίων διανοουμένων για ΣΥΡΙΖΑ.

      Διαγραφή
    8. Για Ριφοντατσιόνε σε βεβαιώνω (στο επίπεδο της βάσης που προανέφερα). Έχω επίσης υπόψιν άρθρο ιταλού καθηγητή οικονομολόγου -από το κλίμα της Ριφοντατσιόνε- που δημόσια τάχθηκε υπέρ των ταξικών θέσεων του ΠΑΜΕ.
      Σωστά. Την ξέρω τη δήλωση των διανοουμένων, λάβε όμως υπόψιν ότι πολλοί από αυτούς δεν ξέρουν καν τι πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ και τι τακτικές ακολουθεί (στην Ευρώπη επικρατεί -το ξέρεις φυσικά- μεγάλη σύγχιση για τα ελληνικά πράγματα). Επίσης, τις προσωπικές σχέσεις αρκετών με πρόσφατους επιφανείς του ΣΥΡΙΖΑ που φυσικά τους μεταφέρουν και ότι εικόνα θέλουν. Άλλωστε, θεωρώ ότι και το συγκεκριμένο κλίμα που αντιπροσωπεύει η ευρωπαϊκή διανόηση αρχίζει πλέον από ξεπερνιέται από τα πράγματα, καθώς είναι δεδομένη η προλεταριοποίηση ευρέων στρωμάτων του πληθυσμού στη Δ. Ευρώπη όπως συνέβη στην Ελλάδα.

      Διαγραφή
    9. "Την ξέρω τη δήλωση των διανοουμένων, λάβε όμως υπόψιν ότι πολλοί από αυτούς δεν ξέρουν καν τι πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ και τι τακτικές ακολουθεί "

      Συμφωνούμε και σε αυτό, φίλε μου. Εϊναι αλήθεια για κάποιους αυτό.

      Διαγραφή
    10. Αντώνη διευκρινίζω ότι είμαι φίλη, όχι φίλος!

      Διαγραφή
    11. Pardon, κεκτημένη. Βάλε και κανένα νικ να σε ξεχωρίζω:-)

      Διαγραφή