Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

Το γερμανικό χρέος, το «σχέδιο Μάρσαλ» και οι υπηρεσίες του ΣΥΡΙΖΑ στο κεφάλαιο

Το γερμανικό χρέος, το «σχέδιο Μάρσαλ» και οι υπηρεσίες του ΣΥΡΙΖΑ στο κεφάλαιο

Πρόσφατα, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας, στη συνέντευξή του στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης χρησιμοποίησε το παράδειγμα της μεταπολεμικής Δυτικής Γερμανίας και του χρέους της ως παράδειγμα σήμερα και για τη χώρα μας. Ανέφερε συγκεκριμένα πως «το 1953 διαγράφηκε το 50% του γερμανικού χρέους με ρήτρα ανάπτυξης για την αποπληρωμή του υπόλοιπου χρέους. Αυτό προτείνουμε να γίνει και εμείς στην περίπτωση της Ελλάδας». Σε επίσκεψή του μέσα στη βδομάδα στη Γερμανία, κάλεσε για «ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ για να ανακάμψει η Ευρωζώνη», δίνοντας εξετάσεις στο κεφάλαιο, γιατί ουσιαστικά για την ανάκαμψη των καπιταλιστών δόθηκε αυτή η ενίσχυση με κυρίως αμερικανικά κεφάλαια, ώστε μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο να στηριχτεί ο καπιταλισμός και στη Γερμανία και αλλού στην αντιπαράθεση με την ΕΣΣΔ και το σοσιαλιστικό στρατόπεδο.

Ας δούμε, όμως, πιο αναλυτικά σε τι αφορούν οι ...ρηξικέλευθες προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτα για το χρέος της Γερμανίας: Το 1953 έγινε η Συμφωνία του Λονδίνου για το Γερμανικό Χρέος, γνωστή ως Συμφωνία Χρέους του Λονδίνου, ανάμεσα στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας από τη μία και τις συμμαχικές δυνάμεις (Βέλγιο, Καναδάς, Κεϊλάνη, Δανία, Γαλλία, Ελλάδα, Ιράν, Ιρλανδία, Ιταλία, Λιχτενστάιν, Λουξεμβούργο, Νορβηγία, Πακιστάν, Ισπανία, Σουηδία, Ελβετία, Ενωση της Νότιας Αφρικής, Ηνωμένο Βασίλειο, Βόρεια Ιρλανδία, ΗΠΑ, Γιουγκοσλαβία, κ.ά.). Οι συνομιλίες ξεκίνησαν στις 27 Φλεβάρη του 1953 και ολοκληρώθηκαν στις 8 Αυγούστου του ίδιου χρόνου. 

Η συγκεκριμένη συμφωνία κάλυπτε μεγάλο αριθμό διαφορετικών ειδών χρεών της χώρας, τόσο πριν όσο και μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ετσι, η γερμανική κυβέρνηση, υπό τον καγκελάριο Κόνραντ Αντενάουερ, ανέλαβε τη δέσμευση να ξοφλήσει τα χρέη που δημιουργήθηκαν την περίοδο 1919 - 1945. Το σκεπτικό που έγινε δεκτό στη Συνθήκη του Λονδίνου ήταν ότι «το ύψος της εξυπηρέτησης του χρέους δεν πρέπει να είναι τέτοιο, ώστε να θέτει σε κίνδυνο, άμεσα μεν την ευημερία των πολιτών της χώρας, μακροπρόθεσμα δε την ανοικοδόμηση της οικονομίας της». Ετσι, αποφάσισαν το προπολεμικό αλλά και το μεταπολεμικό γερμανικό χρέος να «κουρευτεί» κατά τουλάχιστον 50% (για την ακρίβεια, από τα περίπου 30 δισεκατομμύρια μάρκα του χρέους, το γερμανικό δημόσιο περιόριζε τις υποχρεώσεις στα 11 δισ. και άλλα 3,5 δισ. θα καταβάλλονταν από εμπορικές γερμανικές τράπεζες), ενώ παράλληλα επεκτεινόταν η αποπληρωμή σε πάνω από 30 χρόνια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ διατείνεται ότι η συγκεκριμένη συμφωνία έδωσε την ώθηση στην εκρηκτική μεταπολεμική ανάπτυξη της Γερμανίας και λίγο - πολύ υπόσχεται μια ανάλογη πορεία για τη χώρα μας εάν υπάρξει μια αντίστοιχη συμφωνία με την τρόικα.

Η λαθροχειρία του βρίσκεται στο γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποκρύπτει πως ο καθοριστικός παράγοντας για τη Δυτική Γερμανία μεταπολεμικά ήταν η στήριξη μέσω του γνωστού, αμερικανικών κεφαλαίων, «σχεδίου Μάρσαλ». Με αυτό ανορθώθηκε το νέο αστικό κράτος. Και όταν μιλάμε για ανόρθωση εννοούμε κυρίως την ολόπλευρη στήριξη του κεφαλαίου, δηλαδή των ίδιων μονοπωλιακών ομίλων που στήριξαν προπολεμικά την άνοδο του Χίτλερ. Το «σχέδιο Μάρσαλ» χρηματοδότησε το 40% των επενδύσεων στην εξόρυξη το 1949-'50, το 20% των επενδύσεων σε ηλεκτρισμό το 1949-'51 και το 15% των επενδύσεων στον κλάδο του μετάλλου το 1950-'51. Δηλαδή, πριν από τη συμφωνία του '53 η οικονομία της Γερμανίας ήταν ήδη σε τροχιά αλματώδους ανάπτυξης. Το 1951 το δυτικογερμανικό ΑΕΠ είχε πιάσει τα προπολεμικά επίπεδα (1938), καθώς και η παραγωγικότητα ήταν ήδη στα επίπεδα του 1936. Ενδεικτικά, το 1950 η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε με ρυθμό 20%, ενώ το 1951 αυξήθηκε με ρυθμό 18,1%. 

Σε αυτό θα πρέπει να προστεθεί ο συνολικός σχεδιασμός των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στη διαπάλη με το σοσιαλιστικό στρατόπεδο που είχε δημιουργηθεί με την πάλη των λαών μετά την ήττα του φασισμού. Στο ίδιο το γερμανικό έδαφος, παρά τη συνθήκη του Πότσνταμ, των δυνάμεων που νίκησαν τον Χίτλερ, που προέβλεπε ενιαίο γερμανικό κράτος, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις προχώρησαν το Μάη του 1949 στην ίδρυση της ΟΔΓ, που αξιοποίησε τα πρώην ναζιστικά στοιχεία και αξιοποιήθηκε ως το σύνορο των δύο κόσμων, του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού. Τον Οκτώβρη του ίδιου χρόνου στα ανατολικά εδάφη που έλεγχε η ΕΣΣΔ, δημιουργήθηκε ένα σοσιαλιστικό κράτος, η Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία, με τη θέληση του λαού της. Η θωράκιση της καπιταλιστικής Δυτικής Γερμανίας ήταν δηλαδή μετά τον πόλεμο υπόθεση συνολικά του ιμπεριαλισμού. Το συμπέρασμα από την ανάγνωση των μεγεθών δεν αφήνει και πολλά περιθώρια παρερμηνειών: Δεν ήταν τα «κουρέματα» και η επιμήκυνση του χρέους που την οδήγησαν στην ανάπτυξη, αλλά ακριβώς η ιμπεριαλιστική στήριξη για να γίνει ο πολιορκητικός κριός για το νέο κοινωνικοοικονομικό σύστημα που οικοδομούνταν. Η καπιταλιστική ανάπτυξη έδωσε τη δυνατότητα στους δανειστές της Γερμανίας να χαλαρώσουν τους όρους αποπληρωμής των δανείων τους. Οι όποιες δε κατακτήσεις των Γερμανών εργατών αξιοποιήθηκαν κυρίως στον ανταγωνισμό με τις σοσιαλιστικές χώρες που έπαιρναν μέτρα υπέρ των εργαζομένων. Απόδειξη γι' αυτό είναι ότι όταν ανατράπηκε ο σοσιαλισμός ξεκίνησε και η μεγάλη ρεβάνς κατά των εργατικών δικαιωμάτων στις δυτικές καπιταλιστικές χώρες.

Αρα αν δεν παρθούν υπόψη αυτά τα στοιχεία, δεν μπορούμε να βγάλουμε ολοκληρωμένα συμπεράσματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο πρόεδρός του συνειδητά αποπροσανατολίζουν τα λαϊκά στρώματα, και ειδικά για το νέο «σχέδιο Μάρσαλ», που το παρουσιάζουν ως σωτηρία του λαού, ενώ είναι σωτηρία μόνο για το κεφάλαιο. Αλλά αυτό θέλουν οι «αριστεροί» διαχειριστές, να εγκλωβιστεί ο λαός στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος. Θέλουν ο λαός να βλέπει τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΕΕ, ΝΑΤΟ) όχι όπως πραγματικά είναι, δηλαδή μια λυκοσυμμαχία καπιταλιστών κατά των λαών, αλλά σαν μια ένωση ισότιμων ...εταίρων. Η διέξοδος που προτείνουν δεν είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και η δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, αλλά η ανάπτυξη (βεβαίως καπιταλιστική) που θα γίνει τάχα φιλεργατική με την υιοθέτηση κάποιων «έξυπνων» διαχειριστικών προτάσεων χωρίς σύγκρουση με το κεφάλαιο και τους μηχανισμούς του. Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλά μια πρόταση εκτός πραγματικότητας, αλλά είναι μια πρόταση επικίνδυνη για το λαό. 
Κ. Χ.

Ριζοσπάστης

6 σχόλια:

  1. Περισσότερα (συνδικαλιστικά) κακάκια: http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=7062428&publDate=30/9/2012

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αντιπροτασεις δεν ειδα πουθενα.κακος ο συριζα δε λεω,ισως εχετε απολυτο δικιο,αλλα χωρις να προτεινετε κατι αλλο,δεν καταλαβαινω ποια η σκοπιμοτητα της πολεμικης κατα του συριζα την στιγμη που εχετε αρκετους αλλους πιο σημαντικους εχθρους.(η θαπρεπε).μηπως αυτη η διαπλοκη εκτεινεται και μεραν του συριζα?μηπως και το ΚΚΕ παιζει καποιο παιχνιδι κρυμενο πισω απο τν δηθεν σταθερη του θεση,που μονολιθισμο μονο επιδεικνυει ,οχι σημερινο κομμα που ενδιαφερεται γαι την κοινωνια.αυτα,δλαδη τιποτα ,ειμαστε στο ελεος των λιγων ,και των φιλων τους .δεξια αριστερα ολοι συμμετειχαν στα παιχνιδακια τοσα χρονια.μονο με συνολικη αλλαγη του πολιτικου κοσμου θα υπαρξει ελπιδα.αλλα αυτο δεν θα γινει ποτε,γφιατι ολοι εχουν συμφεροντακια και φοβουνται μην χασουν την γωνιτσα τους....λουστητε το .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, δεν είδες αντιπροτάσεις. Πού τις αναζήτησες; Στην Αυγή; Γιατί εδώ μέσα υπάρχουν κατεβατά ολόκληρα, αλλά μάλλον δεν σε ενδιαφέρουν γιατί αφορούν την εργατική εξουσία και όχι πουτανιές στο κεφάλαιο.

      Έχουμε πιο σημαντικούς εχθρούς; Θα έλεγα ότι έχουμε εξίσου σημαντικούς εχθρούς, διαφορετικού είδους. Ξέρεις πολλούς που να ασχολούνται με τον εχθρό που λέγεται ΧΑ καθημερινά σχεδόν;

      Αν εννοείς την συγκυβέρνηση, με αυτόν τον εχθρό ασχολείται εμπράκτως το ταξικό κίνημα. Ρητορικά, πολύ λίγη ανάγκη "αποδόμησης" έχει. Ως φορέας της πολιτικής του κεφαλαίου εκτίθεται ξεκάθαρα στα μάτια της μάζας χωρίς να συντρέχει λόγος να "αποδομήσουμε" το αποδομημένο. Αυτό το αφήνουμε στους ειδικούς στην διάρρηξη ανοιχτών θυρών όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που ενδιαφέρεται φυσικά για το σπορ διότι φιλοδοξεί να μπει στη θέση τους ως διαχειριστής.

      Διαγραφή
    2. «μηπως και το ΚΚΕ παιζει καποιο παιχνιδι κρυμενο πισω απο τν δηθεν σταθερη του θεση,που μονολιθισμο μονο επιδεικνυει ,οχι σημερινο κομμα που ενδιαφερεται γαι την κοινωνια.αυτα»

      Δηλαδή όταν έχεις δίκιο —έχεις μια πολιτική πρόταση που προκύπτει από τη θεωρία που, τουλάχιστον κατ' εσέ, είναι ορθή (μαρξισμός-λενινισμός), και επιβεβαιώνεται από την εμπειρία (ΕΣΣΔ)— πρέπει να την αλλάξεις για να σε συμπαθήσουν οι αστοί «αριστεροί»; Και ταυτόχρονα να ψεύδεσαι ότι ενδιαφέρεσαι για την κοινωνία;

      Διαγραφή
    3. Είναι γνωστό σε όλους τους φασίζοντες έλληνες μικροαστούς που το παίζουν δεκαετίες τώρα αριστεροί ότι μέσα στον Περισσό υπάρχει υπερσύγχρονο και υπερπολυτελές αεροσκάφος που θα μεταφέρει σύμπασα την ηγεσία του κόμματος στα νησιά Κέιμαν καθώς η Ελλάδα θα φλέγεται.

      Το αεροσκάφος βρίσκεται δίπλα στο περίφημο θησαυροφυλάκιο του Περισσού όπου υπάρχουν τα αμύθητα πλούτη που έχει συσσωρεύσει το κόμμα από τις πωλήσεις Ριζοσπάστη και Οδηγητή και τις δωρεές των φτωχοπροδρόμων που πολέμησαν στον ΕΑΜ και τον ΔΣΕ, καθώς και η κιβωτός που αναζητούσε ο Ιντιάνα Τζόουνς.

      Δεν πηδιούνται λέω εγώ, που αφήσανε τα καφενεία και πιάσανε το ίντερνετ όλοι.

      Διαγραφή
    4. Ξέχασα να υπογράψω πριν, συγνώμη.

      Neophyte_commie

      Διαγραφή