Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

Ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ-Πυκνώνουν τα σύννεφα του ιμπεριαλιστικού πολέμου

Ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ

Πυκνώνουν τα σύννεφα του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Καμία εμπλοκή!

Καμιά συμμετοχή!


1. Η καπιταλιστική κρίση, οι δυσκολίες στη διαχείρισή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη, αλλά και στις ΗΠΑ, οι συνέπειές της ακόμη και στις καπιταλιστικές οικονομίες που εξακολουθούν να έχουν προς το παρόν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, δυναμώνουν τους ανταγωνισμούς, τις αντιθέσεις και την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα στη Νοτιοανατολική Ασία, στην Κασπία και στην Κεντρική Ασία, στην Αφρική, στη Λατινική Αμερική.

Ιδιαίτερα, άκρως επικίνδυνες είναι οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ευρύτερη περιοχή, γεγονός που εκδηλώνεται με την υλοποίηση σχεδίου ιμπεριαλιστικής επέμβασης για την επέκταση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων μεγάλων οικονομικών ομίλων κρατών-μελών της ΕΕ και των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, την Βόρεια Αφρική, στον Περσικό Κόλπο, για την απόκτηση γεωστρατηγικού πλεονεκτήματος στον ανταγωνισμό με την Ρωσία, την Κίνα, τη συμμαχία των BRICS, που απειλούν την αμερικανική παγκόσμια πρωτοκαθεδρία στην ιμπεριαλιστική «πυραμίδα».

Η κατάσταση αυτή συνδυάζεται με τη διοχέτευση κεφαλαίων σε πολεμικές συγκρούσεις ως μέσο ελέγχου της καπιταλιστικής κρίσης.

Οι εξελίξεις θέτουν συνεχώς και πιο επίμονα τη σχέση καπιταλισμός - κρίση - πόλεμος.

2. Βασικός στόχος της κάθε ιμπεριαλιστικής δύναμης είναι ο έλεγχος και η εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, του πετρελαίου, του φυσικού αερίου, του νερού, των ενεργειακών αγωγών και μεταφορικών «αρτηριών», για να αποκτήσουν περισσότερα κέρδη τα μονοπώλια, κατακτώντας μεγαλύτερα μερίδια των αγορών.

Ο στόχος αυτός βρίσκεται πίσω από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ με πρωτεργάτες τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία, στο Αφγανιστάν το 2001, στο Ιράκ το 2003 και πρόσφατα στη Λιβύη. Οι πόλεμοι αυτοί οργανώθηκαν και πραγματοποιήθηκαν με τη χρησιμοποίηση των προσχημάτων της «πάταξης της τρομοκρατίας», τη «χορήγηση ανθρωπιστικής βοήθειας» και άλλα που χρησιμοποιούνται και πάλι σήμερα στην προετοιμασία νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου ενάντια στη Συρία και το Ιράν.

3. Η ένοπλη σύγκρουση στη Συρία, που ξεκίνησε το Μάρτη του 2011 κι έχει προκαλέσει το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων, παρουσιάζει συνεχώς νέα στοιχεία, εξελίξεις, που συνδέονται με την ξένη επέμβαση στις υποθέσεις της Συρίας και στη σύγκρουση των περιφερειακών και παγκόσμιων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, σε συνθήκες παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης.

Μετά τα τρία βέτο, που έθεσαν τους τελευταίους μήνες στο Συμβούλιο Ασφαλείας η Ρωσία και η Κίνα, εμποδίζοντας τη διεθνή «νομιμοποίηση» της ξένης στρατιωτικής επέμβασης για την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ, βλέπουμε να ενισχύεται από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, τον Αραβικό Σύνδεσμο, τη Γαλλία, αλλά και τους «περιφερειακούς παίκτες», ιδιαίτερα την Τουρκία, το Κατάρ, και τη Σαουδική Αραβία, η επιχείρηση εξοπλισμού και γενικότερης στήριξης των ενόπλων αντικαθεστωτικών.

Οι θέσεις για «ζώνες απαγόρευσης πτήσεων», «ζώνες προστασίας των προσφύγων», αλλά και η αναγνώριση κυβέρνησης αντικαθεστωτικών, εντάσσονται στο σχεδιασμό προετοιμασίας ιμπεριαλιστικής επίθεσης.

Την ίδια ώρα η επίκληση από τον Ομπάμα του κινδύνου χρήσης όπλων μαζικής καταστροφής (χημικών, βιολογικών) από το καθεστώς Άσαντ, που οι ΗΠΑ θέτουν ως «κόκκινη γραμμή», διαμορφώνει το έδαφος για πιθανή προβοκάτσια και στρατιωτική επέμβαση, όπως στην περίπτωση του Ιράκ.

Στα πλαίσια της σχεδιαζόμενης στρατιωτικής επέμβασης οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις συγκεντρώνουν αεροναυτικές δυνάμεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στον Περσικό κόλπο.

Βασικό στοιχείο που λειτουργεί ανασταλτικά και εμποδίζει μέχρι στιγμής τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ στη Συρία, είναι ιδιαίτερα η στάση της Ρωσίας που διαθέτει στρατιωτική βάση στο Συριακό λιμάνι Ταρτούς, αλλά και της Κίνας, που στηρίζουν το Συριακό καθεστώς.

Η στάση αυτών των δυνάμεων καθορίζεται από τα μεγάλα οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτικά συμφέροντα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, του Περσικού Κόλπου και της Κεντρικής Ασίας, που διακυβεύονται σε περίπτωση ανατροπής των καθεστώτων της Συρίας και του Ιράν και της αντικατάστασής τους από πολιτικές δυνάμεις που θα θέτουν εμπόδια στη συνεργασία με τις Κίνα - Ρωσία.

Βασικά επίσης στηρίγματα της Συριακής κυβέρνησης είναι το Ιράν και η Χεσμπολά. Το Ιράν, που γνωρίζει πως σε περίπτωση ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ θα «σφίξει ο κύκλος» γύρω του, ήδη παρέχει πολιτική, οικονομική και στρατιωτική στήριξη στη Συρία.

Η ένοπλη σύγκρουση στη Συρία και η γενικότερη αντιπαράθεση διαχέεται ήδη στη γύρω περιοχή όπως δείχνουν οι συγκρούσεις στο Λίβανο αλλά και στην Νοτιοανατολική Τουρκία, ενώ η κατάσταση οξύνθηκε με τις αντιδράσεις που πυροδότησε η προβοκατόρικη κινηματογραφική ταινία, στις ΗΠΑ, που προσβάλλει τους Ισλαμιστές.

Η όξυνση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας απέναντι στο Ιράν κλιμακώθηκε τους τελευταίους μήνες με το εμπάργκο στις εξαγωγές πετρελαίου και άλλες παρεμβάσεις με στόχο την ανατροπή της ηγεσίας του.

Οι παρεμβάσεις αυτές και οι πιέσεις για την καθυστέρηση και ματαίωση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν συνδυάζονται με τις απειλές και τους σχεδιασμούς του Ισραήλ για βομβαρδισμό Ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων.

Γίνεται φανερό πως μια αλλαγή στη Συρία, όπως και μια αποδυνάμωση της Χεσμπολά στο Λίβανο, θα διευκόλυνε τα ισραηλινά σχέδια επίθεσης στο Ιράν, τα οποία, αν υλοποιηθούν, μπορεί να οδηγήσουν σε γενικευμένο πόλεμο στην περιοχή μας με βαριές συνέπειες, ανθρώπινα θύματα και υλικές καταστροφές, νέα κύματα προσφύγων και μεταναστών.

4. Τα γεγονότα που ξεκίνησαν πριν ενάμισι χρόνο στη Συρία, έχουν τη ρίζα τους στο εσωτερικό της χώρας, στα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα που βιώνουν η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Προβλήματα που οξύνθηκαν τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας της πολιτικής των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων (ιδιωτικοποιήσεων, της συρρίκνωσης των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων και εισοδημάτων), που προωθούνται προς όφελος της ντόπιας αστικής τάξης για τη βελτίωση της θέσης της στη διεθνή καπιταλιστική αγορά.

Ταυτόχρονα εκδηλώθηκε και η προσπάθεια ιμπεριαλιστικής επέμβασης στα εσωτερικά της Συρίας από τις ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ, Ισραήλ, Τουρκία, Κατάρ, Σαουδική Αραβία. Έγινε φανερό πως οι ΗΠΑ, η ΕΕ, το Ισραήλ, ενδιαφέρονται για την αποσταθεροποίηση και την αποδυνάμωση του συσχετισμού μέσα στο συριακό αστικό καθεστώς, γιατί η ηγεσία του είναι σύμμαχος δυνάμεων στην Παλαιστίνη, στο Λίβανο και αντιτίθεται στις ιμπεριαλιστικές θέσεις και σχεδιασμούς για την περιοχή που προωθούν οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ, το οποίο ακόμα κατέχει Παλαιστινιακά και Συριακά εδάφη.

Η αποδυνάμωση του Συριακού καθεστώτος, ή ακόμη κι η ανατροπή του, μπορεί να ανοίξει την «όρεξη» όχι μόνο σε ιμπεριαλιστικά σχέδια επίθεσης κατά του Ιράν αλλά και σε νέους διαμελισμούς κρατών της περιοχής, σε ντόμινο αποσταθεροποίησης και αιματοχυσιών, κάτι που θα φέρει νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις.

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε πως οι πανηγυρισμοί αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων για την λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» ήταν αβάσιμοι, υποτιμούσαν είτε αποσιωπούσαν τις ιμπεριαλιστικές στοχεύσεις του σχεδίου για τη «νέα Μέση Ανατολή», αλλά και τις επιδιώξεις των αστικών τάξεων των χωρών αυτών να εκτονώσουν, να χειραγωγήσουν τις λαϊκές αντιδράσεις και να εξασφαλίσουν τη διαιώνιση των καπιταλιστικών καθεστώτων. Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται μεταξύ των άλλων, από τις εξελίξεις στην Τυνησία και στην Αίγυπτο, η οποία επί πλέον αναβαθμίζει το ρόλο της στην περιοχή.

Σε αυτές τις συνθήκες το ΚΚΕ τονίζει ότι η πορεία της Συρίας είναι εσωτερική της υπόθεση και το κόμμα μας συγκεντρώνει την προσοχή στο κύριο, που αυτή τη στιγμή είναι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και οι ανάλογες επεμβάσεις στην περιοχή, με τη συμμετοχή μάλιστα και της Ελλάδας. Η αντίθεσή μας σε μια πιθανή ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία, ή ανάλογη επίθεση στο Ιράν, δεν σημαίνει παραίτηση από την κριτική στάση που διατηρεί τη Κόμμα μας απέναντι στα αστικά καθεστώτα αυτών των χωρών.

5. Η κατάσταση περιπλέκεται λόγω της όξυνσης των ανταγωνισμών που προκαλούνται για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κύπρου, τις έρευνες σε Ελληνικές περιοχές, αλλά και την ένταση των σχέσεων Ισραήλ-Τουρκίας.

Το Ισραήλ επιδιώκει να αντισταθμίσει τη διάρρηξη των σχέσεων με την Τουρκία με την αναβάθμιση της παρέμβασής του (οικονομικής, πολιτικής, στρατιωτικής) στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Οι σχεδιασμοί του μέσα στο καλοκαίρι προωθήθηκαν με απανωτές επισκέψεις αξιωματούχων του σε Ελλάδα και Κύπρο.

6. Το Κόμμα μας απευθύνεται στην εργατική τάξη, στους λαούς της περιοχής και τονίζει πως τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με τον κοινό αντιιμπεριαλιστικό - αντιμονοπωλιακό αγώνα, για την αποδέσμευση από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την απομάκρυνση των ξένων στρατιωτικών βάσεων και των πυρηνικών, την επιστροφή των στρατιωτικών δυνάμεων από τις ιμπεριαλιστικές αποστολές και την ένταξη αυτού του αγώνα στον αγώνα για την εξουσία. Στο έδαφος αυτό μπορούν να ζήσουν οι λαοί ειρηνικά, δημιουργικά και να αξιοποιήσουν για δικό τους όφελος, για την ικανοποίηση των δικών τους αναγκών, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές που θα είναι λαϊκή περιουσία.

Τώρα να δυναμώσει η πάλη για να αποτραπεί κάθε εμπλοκή, κάθε συμμετοχή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους !

Πηγή: e-globbing

29 σχόλια:

  1. Ακούστηκε ότι η μεταγλώττιση της «Αθωότητας» έγινε στα πλαίσια τής προσπάθειας των ισραηλινών ιεράκων να εξαναγκάσουν τις ΗΠΑ σε συνδρομή σε περίπτωση προληπτικής επίθεσης. Τα γεγονότα στη Βεγγάζη είναι τρίτη «επανάληψη» των διαμαρτυριών έξω από τη Δανέζικη πρεσβεία (η δεύτερη ήταν τα γεγονότα τού Φλεβάρη, που ξεκίνησαν από την πορεία για να τιμηθούν τα θύματα τής καταστολής των προηγούμενων διαμαρτυριών για τα σκίτσα τού Μωάμεθ· ακούστηκε ότι οι ελεύθεροι σκοπευτές ήταν Ιταλοί). Η αριστερή «Charlie Hebdo» στη Γαλλία δημοσίευσε στο τελευταίο τεύχος νέα σατυρικά σκίτσα τού προφήτη.

    Φουρέστ-Δούρου-Μέτωπο Αριστεράς-Gravity Rainbow

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι, βρομάνε πολλά πράγματα τελευταία...

      Διαγραφή
    2. Για τεκμηρίωση:

      http://www.counterpunch.org/2012/09/19/a-sea-change-in-us-israeli-relations/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=a-sea-change-in-us-israeli-relations

      There are plenty of things that could go wrong to prevent this to-be-hoped for result. One would be if the attacks on US embassies escalate, with more deaths of American personnel — something that would bring out the worst side of Americans: a desire for revenge

      Διαγραφή
  2. Αν και δεν έχει ξεκαθαριστεί τι ειπώθηκε στη συνάντηση του Τσίπρα με τον Πέρεζ, η συνάντηση ενός αρχηγού του Ισραήλ με πιθανότατο μελλοντικό αρχηγό του ελληνικού κράτους για να εξασφαλίσει για το μέλλον ο πρώτος -πιθανολογώ πάλι- την επέκταση της στρατηγικής συμμαχίας για εμένα σημαίνει πολλά. Δείχνει πόσο καίει το Ισραήλ να έχει συμμάχους, πόσο το καίει να επεκταθεί εξασφαλίζοντας πιο πριν τη νίκη αλλά και "διπλωματικά" να ασκεί πιέσεις.

    Βιάζομαι να τον βγάλω πρωθυπουργό και στρατηγικό σύμμαχο του Ισραήλ, αλλά ο κυρ Αλέξης δέχτηκε κριτική από μεγαλοστελέχη για τη συνάντηση και όσα δεν άφησε να βγούνε για αυτή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ή που θα βγει πρωθυπουργός ή που θα φάει πολύ ξύλο, ή που θα βγει πρωθυπουργός και θα φάει πολύ ξύλο. Ένα από αυτά.

      Διαγραφή
  3. Πολύ βιάζεστε να τον κάνετε πρωθυπουργό τον Τσίπρα. Δεν νομίζω ότι θα βγει τόσο σύντομα γιατί οι πιέσεις που θα του ασκηθούν εκ των αριστερών του δεν θα τον αφήσουν πολύ ήσυχο, σε συνδυασμό με τη μερική ανυπακοή των αστυνόμων. Δεν νομίζω ότι είναι ακόμα "φερέγγυος" για το σύστημα, όχι ότι είναι επικίνδυνος μα δεν είναι φερέγγυος. Δεν έχουν λόγο να μπουν σε αναταραχές κοινωνικο-πολιτικές αυτήν την περίοδο, όσο βλέπουν ότι και το ΚΚΕ έχει τα προβλήματά του (προπαγάνδας και ντε φάκτο επανάστασης που αναγκαστικά το βάζουν στη διαδικασία της αναμονής) δεν έχουν να φοβηθούν προς το παρόν κανένα λαϊκό κίνημα, το πολύ-πολύ να οργανώσει ακόμα ένα "σύνταγμα" ο Αλαφούζος με online web σύστημα. Για την υπόλοιπη κομμουνιστική αριστερά θα πρέπει να κάνει βήμα προσέγγισης προς το ΚΚΕ, αφού δεν το κάνει το κόμμα φοβούμενο τη διαστρέβλωση ή και την ενσωμάτωση στον "κοινωνισμό" δυνάμεων που τώρα μαζί του έχουν πιο ξεκάθαρο πολιτικό στόχο. Το ζητούμενο βέβαια που μπαίνει δεν είναι μηχανιστικό, όπως πολλές φορές απαντάται από διάφορους σοφούς ούτε στατιστικό, είναι δίκαιο από τη μια αλλά από την άλλη οδηγεί σε αφοριστικές καταστάσεις, (βλέπε νεο-απόψεις περί καθαρότητας, καθαροί κομουνιστές, κοκ).
    Θεωρώ ότι είναι πολύ δύσκολο τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει ΠΑΣΟΚ όσο και να κυβερνήσει. Δεν βγαίνει αυτό από τις Παπανδρεϊκές εμφανίσεις του Τσίπρα, γιατί πολύ απλά ο Παπανδρέου και τα κόλπα του έχουν αποκαλυφθεί ως γενεσιουργά αίτια της κρίσης, αυτό άλλωστε βγαίνει και από το στόμα των ιδίων οπότε όταν επικαλείσαι σπατάλες και λαμογιές και φτιάχνεις προφίλ βασισμένο στο αρχι-λαμόγιο της ιστορίας, είσαι καταδικασμένος να πεθάνεις με την απορία... Ήδη στο εσωτερικό του δεν κάθονται καλά στους κώλους τους. Εγώ πιστεύω ότι θα διασπαστεί αυτό το κόμμα και η μερίδα του λεόντος θα μεταφερθεί σε άλλο μαγαζί, τώρα Δη.Σο.Κ. θα λέγεται Πα.Σο.Αρ. θα λέγεται , δεν είμαι νονός να το ξέρω. Αλλά πολύ βιαζόμαστε να κυβερνήσει για να ξεσκεπαστεί κι αυτό δεν είναι σωστό, γιατί ακόμα κι έτσι να γίνει δεν καταλαβαίνω πως και γιατί μας συμφέρει τώρα, αφού μετά από αυτόν θα έχει σειρά ο Μιχαλολιάκος, ενώ για το σύστημα θεωρώ πως θέλει να δημιουργήσει μια "κατάσταση δημοκρατίας" όπως ακριβώς κάνουν στην Ονδούρα ξανά, και στην Γουατεμάλα που δεν σταμάτησαν ποτέ. Το πρόβλημα είναι πως θα πετύχεις το σχέδιο του Μετώπου, το αν θα μπει σε διαδικασία ρήξης και ανατροπής θα το δείξει η ίδια η ζωή, από κει και πέρα αυτός ο φόβος δεν μπορεί να σε κρατάει δέσμιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Δεν νομίζω ότι θα βγει τόσο σύντομα γιατί οι πιέσεις που θα του ασκηθούν εκ των αριστερών του δεν θα τον αφήσουν πολύ ήσυχο"

      Ποίες "πιέσεις" εκ ποίων "αριστερών";

      Διαγραφή
  4. Αναφέρομαι υποθετικά σε μια υπόθεση κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αριστερών εννοώ κύρια ΚΚΕ-ΠΑΜΕ, όσον αφορά το εσωτερικό του κυρίως οι του Αρ. Ρευματος και άλλες κινήσεις-κόμματα που τον απαρτίζουν (ΑΚΟΑ) ,και στους λοιπούς ΚΚΕ μ-λ ,Μ-Λ ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και των αναρχοσυνδικαλιστών. Αντικειμενικά δεν μπορεί να κάτσει με τις λιγότερες απαιτήσεις από μια τέτοια κυβέρνηση, άλλοι από γνώση, άλλοι από αίσθημα προδοσίας και άλλοι γιατί θεωρούν πως είναι η κατάλληλη στιγμή (οι τελευταίοι είναι και οι πιο γελασμένοι στην ιστορία- βλέπε προεκλογικό άρθρο του Σ. Μαρκέτου μετά την πρώτη Κυριακή- μιας και λειτουργούν με το υποκειμενικό στοιχείο της αποενοχοποίησης των αριστερών κυβερνήσεων, λόγω καλής βούλησης). Βεβαίως και 'γω με τη σειρά μου μπορεί να υπερβαίνω τα εσκαμμένα βάζοντας ως αντιπολίτευση το Α.Ρ και την ΑΚΟΑ , αν και από τους τελευταίους ακούω τα μεγαλύτερα παράπονα, και την σκληρότερη κριτική, αυτό που δείχνουν έως τώρα είναι αυτές οι διαθέσεις. Αλλά το ξαναλέω όπως εγώ υπερβαίνω τα εσκαμμένα με υποθέσεις έτσι κάνουμε όλοι, εγώ βλέπω με τα δικά μου μάτια την πραγματικότητα σε συνδυασμό με την ενημέρωση που έχω από την ίδια τη ζωή, την εμπειρία μου και το διάβασμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ΚΚΕ δεν έχει ως πολιτικό στόχο το να ασκήσει "αριστερή κριτική" ή "πίεση" στον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς δεν έχει την παραμικρή πολιτική σχέση μαζί του, πράγμα που δήλωσε αρνούμενο τον όρο "αριστερά" για τον εαυτό του (όσο ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται "αριστερά").

      Ο Ανταρσύα δεν έχει καμία δυνατότητα να ασκήσει "αριστερή κριτική" στον ΣΥΡΙΖΑ, μιας και αποδείχθηκε στην πράξη ότι η "αριστερή" αυτή κριτική είναι απλώς ενσωμάτωση με άλλα λόγια. Όχι λόγω κακών προθέσεων (αν και αυτές δεν λείπουν σε ορισμένους), αλλά επειδή ή έχεις μια ξεχωριστή ταξική βάση και πατάς επάνω της ή απλώς μιλάς διαφορετικά για κάποια θέματα χωρίς απτή σύνδεση με συγκεκριμένα ταξικά στρώματα, δηλαδή είσαι μια αφηρημένη εναλλακτική. Συμβαίνει το δεύτερο.

      Το Μ-Λ ΚΚΕ πιθανώς να είναι κάποιου είδους αντιλίψημη αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν έχει το μέγεθος και τις προσβάσεις στην εργατική τάξη για να τον πιέσει πρακτικά.

      Η ΑΡ και η ΑΚΟΑ είναι απλώς διακόσμηση και δεν έχουν ούτε πρόκειται να έχουν το παραμικρό αποτέλεσμα ως δήθεν μηχανισμοί πίεσης.

      Η μοναδική προοπτική που υπάρχει είναι διαφυγή ενός μικρού και μάλλον αμελητέου ποσοστού των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ προς ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ξαναχτίσιμο, ουσιαστικά, του προ 6ης Μάης ΣΥΡΙΖΑ εκεί.

      Ήτοι, πιασ' το αυγό και κούρεφ' το.

      Διαγραφή
  5. Kαταρχάς ας σκεφτούμε τι συμφέρει το κεφάλαιο. Τους συμφέρει μία κυβέρνηση "εθνικής ενότητας" με ευρεία συμμετοχή από όλα τα διαχειριστικά κόμματα, που θα ψηφίζει τα μέτρα και θα κοιμίζει το λαό που θα τα δέχετσι όλα ειρηνικά. Σε παραπέμπω στις δηλώσεις του προέδρου ΣΕΒ. Η κυβέρνηση αυτή θα συνέχίσει να ψηφίζει μία από τα ίδια αλλά αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτο κόμμα το πολύ να καθυστερήσει χρονικά λίγο τις αλλαγές, έτσι για να κρατηθούνε τα προσχήματα. Όμως τα μέτρα θα περάσουνε κι ο κόσμος θα ελπίζει σε κάτι καλό από την "αριστερά" και την εθνική ενότητα.

    Κι η ελπίδα θα ψοφήσει, η πείνα θα αυξηθεί και τότε είναι που θα συμφέρει ο αφορισμός του αστικού κοινοβουλευτισμού: "την είδαμε την αριστερά" , "οι πολιτικοί είναι προδότες" , "ένας μεγάλος ηγέτης χρειάζεται" , "ο τάδε αξιωματικός είναι παλικάρι" κλπ.κλπ.

    Μια χαρά συμφέρει και η ειρηνική αποδοχή΄από το λαό "της αριστεράς" και μια χαρά συμφέρει το κεφάλαιο να διαλύσει τη βουλή αν δεν του κάνει τα χατίρια...και θα έχει και πάτημα ότι "όλοι είναι προδότες".

    Tsaf

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μα το ΚΚΕ ρε φίλε ασκεί αριστερή κριτική στο σύστημα είτε το θες είτε όχι, τώρα μιας και ξανάρχισε η εποχή των χαρακτηρισμών όταν λέω αριστερή εννοώ ταξική. Το ζήτημα δεν είναι να μπλέξουμε τα μπούτια μας μεταξύ μας , το ζήτημα είναι κατά πόσο φοβόμαστε εν τέλει και παίζουμε με τις λέξεις. Για μένα το ζήτημα μπαίνει ως εξής: Υπάρχει δυνατότητα δράσης μετωπικής στην κοινωνία;Για μένα Υπάρχει. Το αν αυτή θα μεταφραστεί πολιτικά σε ενότητα δράσης, θα το δείξει η ιστορία και μάλιστα σύντομα, είναι άλλο πράμα. Υπάρχουν όμως επιμέρους ζητήματα μέσα στην κοινωνία που δίνουν δυνατότητα δράσης, το αν , τι πως που, εξαρτάται από τό πόσο ταλαντούχος είσαι να ελίσσεσαι και να κερδίζεις.

    Ακριβώς φίλε Tsaf :" Κι η ελπίδα θα ψοφήσει, η πείνα θα αυξηθεί και τότε είναι που θα συμφέρει ο αφορισμός του αστικού κοινοβουλευτισμού: "την είδαμε την αριστερά" , "οι πολιτικοί είναι προδότες" , "ένας μεγάλος ηγέτης χρειάζεται" , "ο τάδε αξιωματικός είναι παλικάρι" κλπ.κλπ"

    Από τη στιγμή όμως που μέσα από τη δράση θα ξεσκεπάζεις τον ρόλο όλων αυτών των ονειροπαρμένων υποψήφιων υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ, θα τέμνεις ολοένα και περισσότερους στην προοπτική ανάπτυξης και στο πολιτικό πεδίο δράσης του Μετώπου. Το ζητούμενο είναι να ξεκινήσεις προς μια κατεύθυνση, επιμέρους ζητημάτων, ενότητας στο κοινωνικό πεδίο και μετά βλέπεις, σου βγαίνει καλώς δεν σου βγαίνει, αφορμή για νέες πρακτικές προκειμένου να καταφέρεις τον σκοπό σου. Δεν ξέρω κι εγώ σκέψεις καταθέτω, αλλά δεν διαβλέπω κάτι θετικό από αυτήν την στάση αναμονής, ίσως να είναι η έναρξη μιας φλεγόμενης αφετηρίας ίσως πάλι να μείνει έτσι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι φίλε μου. Ο κομμουνισμός δεν είναι "αριστερή κριτική" του καπιταλισμού. Είναι ΑΡΝΗΣΗ του καπιταλισμού και απόπειρα καταστροφής του.

      Και ακριβώς επειδή εγώ δεν γουστάρω ούτε να παίζω με τις λέξεις ούτε να μπερδεύω τα μπούτια μου θα σε παρακαλέσω να μην με μπλέκεις με "αριστερές κριτικές."

      Διαγραφή
  7. Κατ' αρχήν δεν μπλέκω κανέναν όταν λέω την άποψή μου. Ένα ζητούμενο είναι αυτό. Ένα δεύτερο ζητούμενο είναι ότι η άρνηση στηρίζεται κατά πρώτον στην κριτική, άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι για να κατανοήσει κανείς τη θεωρία Κομμουνισμού οφείλει να περάσει πρώτα από την κριτική στην πολιτική οικονομία του καπιταλισμού.
    Κι ένα τρίτο ζητούμενο είναι ότι η ιστορία έχει δείξει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι η απόλυτη κατοχή της αλήθειας ως αξίωμα δεν βοήθησε ποτέ και κανέναν, αντιθέτως τις περισσότερες φορές στρέβλωσε καταστάσεις και απογοήτευσε κόσμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @L
      Είδες που τελικά το πες το ποίημα; Γιατί κουράζεσαι, η άποψη σου ήταν ξεκάθαρη εξ αρχής!: Δεν θες "στρεβλώσεις" και "απογοητεύσεις", διεκδικείς το "δικαίωμα στην άποψη"=να ασκώ κριτική αλλά να μην τη δέχομαι)


      Αμαν αυτοί οι πλατειολόγοι δεν θα τελειώσουν ποτέ;;;;;

      rednready2

      Διαγραφή
    2. απ' ότι καταλαβαίνω rednready με χαρακτηρίζεις τελείως λανθασμένα. Επετρεψέ μου να γνωρίζω εγώ πολύ καλά ποιός είμαι και τι είμαι. Μπορώ να χρησιμοποιήσω σχόλια και γω τύπου , και πολύ ευφυέστερα αντιγράφωντας σχόλια του Λένιν στην κριτική που άσκησε για το βιβλίο του Ν. Μπουχάριν Η κριτική στην πολιτική οικονομία του Καπιταλισμού, ένα από αυτά λέει: "αφού μας τα έλυσες όλα στη θεωρία και στα βιβλία τότε τι την θέλουμε την επανάσταση; να γράφουμε βιβλία και να λύνουμε τα προβλήματα"
      Δεν είναι στη φιλοσοφία μου να χρησιμοποιώ μακαρίτες για τεκμηριώσω τη σκέψη μου καθ' επιβολήν.
      Ευχαριστώ για τον χώρο και τη διαφωνία
      Λευτέρης Θ.

      Διαγραφή
    3. @Λ.Θ
      Χαίρομαι που μπήκατε στον κόπο να μου εκθέσετε τις υπεκφυγές σας. Μερικοί από τους καλύτερους φίλους μου μου απαντάνε με υπεκφυγές.
      για να αποφύγουμε την θεωρητικολογία λοιπόν, αφού εγώ ΔΕΝ σας απάντησα με τσιτάτα καλείστε να διευκρινήσετε: Ποιος σ"στρεβλώνει" και ποιος "απογοητεύει";
      Σαν άνθρωποι, αμφότεροι ,που αγαπούν τη δράση θα τολμούσα επίσης, να ζητήσω να μου ξεκαθαρίσετε-όταν τελειώσετε με την ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής- εάν είστε α)Υπερ της γενικής απεργίας β)με ποιο τρόπο θα αγωνιστείτε για την επιτυχία της, γ)Αν προκρίνετε εντέλει την απεργία ως "μέσο πίεσης εξ αριστερών"(!!!!!!!!!!!)

      Τα θαυμαστικά σας τα χαρίζω. Εχω πολλά κρατημένα.
      rednready2

      Διαγραφή
    4. προκρίνετε=εγκρίνετε

      Διαγραφή
  8. Η μόνη πίεση (και μάλιστα πολύ συνθλιπτική) που δέχεται μέχρι στιγμής ο ΣΥΡΙΖΑ είναι από τα δεξιά του. Και υποκύπτει συνεχώς σε αυτήν. Είναι απόλυτα λογικό εξάλου. Το 27% που τον ψήφισε δεν είναι "αριστεροί" στην πλειοψηφεία τους ούτε καν σαν αυτοπροσδιορισμό. Και όλος ο παλιός ο ΣΥΡΙΖΑ να αποχωρήσει, στα παλιά του τα παπούτσια του Τσίπρα. Εσύ τι θα προτιμούσες να χάσεις; Το 23% που βλέπει στον ΣΥΡΙΖΑ το "ΠΑΣΟΚ του μέλλοντος του", ή το 4% των παραδοσιακών συνασπισμένων οι μισοί εκ των οποίων την ήδη κοπανήσει προς Κουβέλη μεριά;
    Η κοινωνία κινείται δεξιόστοφα με ταχύτητες θύελλας. Ετσι κανείς δεν έχει πίεση "από τα αριστερά του", και αυτό ισχύει για όλους. Πόσο τυχαίο μπορεί να είναι το γεγονός πως καμμία "αριστερή κριτική" δεν έχει ασκηθεί (ούτε κατ'επίφαση) στο ΚΚΕ την τελευταία τριετία;
    Ας δούμε λίγο τις ιδεολογικές μετακινήσεις των κομμάτων γιατί έχουν την σημασία τους. Ο πολιτικός λόγος της ΝΔ έχει περάσει πλέον σε επίπεδα δεκαετίας '50 και έχει πλήρως ταυτιστεί με αυτόν που πριν εκπροσωπούσε το ΛΑΟΣ. Η άκρα (του ΛΑΟΣ!) δεξιά έχει γιγαντωθεί, και δεν ντρέπεται να εκπροσωπείται ανοιχτά ναζιστικά πλέον. Το ΠΑΣΟΚ είναι πιο νεοφιλελεύθερο και από το κόμμα της Ντόρας (παίρνοντας έτσι την θέση της παλιάς ΝΔ στον χάρτη), ενώ το παλιό ΠΑΣΟΚ εκπροσωπείται πλέον από δύο κόμματα, το ultra νεοφιλελεύθερο του Κουβέλη, και αυτό που κρατάει κάποια σοσιαλδημοκρατική δημαγωγία, του Τσίπρα! Αυτοί στον νέο πολιτικό χάρτη θεωρούνται ...αριστερά! Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έτρεξε να καλύψει το κενό που έφησε ο ΣΥΝ στον οπορτουνιστικό χώρο μετατρεπόμενη από "αριστερίστικη" σε οπορτουνιστική, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Και στο αριστερό άκρο του πολιτικού φάσματος, το αποψιλομένο από ψηφοφόρους ΚΚΕ, και το αμεληταίο (από πλευράς μεγέθους -τους σέβομαι απόλυτα) Μ-Λ. Ολόκληρο λοιπόν το πολιτικό φάσμα, από τα δεξιά του δέχεται πιέσεις. Οι όποιοι σχεδιασμοί μας, αυτό το δεδομένο πρέπει να παίρνουν υπόψην...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Όταν (και αν) ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση, αναπόφευκτα θα μετακινηθεί ακόμη δεξιότερα και μάλιστα απότομα, άρα θα μεγαλώσει το κενό δεξιά του (το οποίο και τώρα νομίζω "χάσκει" καθώς η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει το μέγεθος και τη δυναμική να το καλύψει). Για τον ΣΥΡΙΖΑ συγκεκριμένα αυτό δεν είναι ιδιαίτερο πρόβλημα, γιατί όπως λέει και ο TRASH παραπάνω, όταν βάζει ψηφοφόρους απο δεξιά με το τσουβάλι, δεν τον πειράζει να έχει μια μικρή διαρροή αριστερά. Για το σύστημα όμως γενικά η διαρροή αυτή είναι επικίνδυνη γιατί μπορεί να φτάσει μέχρι το ΚΚΕ. Ως εκ τούτου νομίζω οτι είναι πολύ πιθανό να δούμε διάσπαση των "αριστερών" του ΣΥΡΙΖΑ (Λαφαζάνης κλπ) και δημιουργία ενός νέου "αριστερού" πόλου σε συνδυασμό με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Έτσι το νέο "αριστερό" μόρφωμα θα έχει και τους "επαναστάτες" της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τα μεγάλα ονόματα απο το ΑΡ του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να λειτουργήσει αποτελεσματικά ως ανάχωμα προς τα αριστερά του.

    Γιάννης Ρ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επί της αρχής το σκεπτικό είναι έλλογο και συμφωνώ. Αλλά πιθανολογώ ότι είναι πολύ πιθανότερο τέτοιου είδους εξελίξεις να υπάρξουν ΜΕΤΑ την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, όπως νομίζω φαίνεται να θεωρείς εμμέσως και εσύ.

      Διαγραφή
    2. Λογικό το σενάριο του Γιάννης Ρ., όπως και του trash, αλλά θεωρούν δεδομένη τη σχετική ανιδιοτέλεια των του αριστερού ρεύματος και λοιπών, ένα κλικ μετά την κυβέρνηση της αριστεράς και των ωφελημάτων της για τους στυλοβάτες της. Θα τα παρατήσουν έτσι εύκολα για να ξαναπάιξουν τους ρόλους του παρία, ενώ είναι μέσα στο παιχνίδι; Και ποιος εμπιστεύεται ξανά μιαν "αριστερά" που ενέδωσε και συμβιβάστικε; Το παιχνίδι των συνιστωσών κάποτε τελειώνει.

      Διαγραφή
    3. Ίσως ναι, ώστε πριν τις εκλογές να έχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο εύρος ψηφοφόρων ο ΣΥΡΙΖΑ. Όμως έτσι οι "αριστεροί" (του ΣΥΡΙΖΑ ντε) θα "σημαδευτούν" αφού θα έχουν υποστηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ όταν (και) αυτός θα πάρει σειρά να πετσοκόβει μισθούς, συντάξεις και δικαιώματα. Δεν ξέρω αν μια απόσχιση μετά τις εκλογές θα επιτρέψει στο ΑΡ+ΑΝΤΑΡΣΥΑ να φανούν ως σοβαρή αντίθεση στο ΣΥΡΙΖΑ. Για μια μερίδα κόσμου απλά θα γελοιοποιήσουν ακόμα περισσότερο την έννοια της "αριστεράς", της "αριστερής κριτικής" κλπ, ταίζοντας το φίδι.

      Άλλωστε όπως είναι τα πράγματα τώρα, το ΚΚΕ δεν είναι επικίνδυνο εκλογικά, άρα δε χρειάζεται ακομα ισχυρο προεκλογικό ανάχωμα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ.


      Σε κάθε περίπτωση μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα φθαρεί πολύ γρήγορα και βέβαια ξέρουμε ποιοι έχουν σειρά μετά και ακονίζουν ήδη τα μαχαίρια...

      Γιάννης Ρ.

      Διαγραφή
    4. Βασικά, είσαι από αστικό κέντρο ή επαρχία Γιαννή Ρ.; Ερωτώ, διότι στην επαρχία οι ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δε "σημαδεύονται" και στοχοποιούνται πια, αλλά είναι οι καλύτερες συστημικές "παρέες" πλέον. Είναι μόδα αδελφέ. Α, και μπορεί να είναι "αριστεροί" και "σημαδεμένοι", αλλά παραμένουν ευυπόληπτα μέλη της κοινωνίας και τοπικοί "διανοούμενοι". Σχεδόν κανείς τους δεν είναι εργάτης ή απόφοιτος λυκείου.

      Διαγραφή
    5. «αυτός θα πάρει σειρά να πετσοκόβει μισθούς, συντάξεις και δικαιώματα»

      Τώρα σας υπόσχεται να τους κάνει αρνητικούς τους μισθούς ο Φθείριζα; €-450 ελάχιστος, οι με «λίπος» €-1200, συνταξιούχοι €-200, οι εφοπλιστές/μεγαλοβιομήχανοι €+0.1 μηνιαία έκτακτη εισφορά ... Της φορολογικής δικαιοσύνης Αλέξη νοητέ και Μαριλίζα συ αναπτυξιακή, μη παρακαλώ σας μη (x3) ...

      Διαγραφή
    6. @Γιάννης Ρ.:
      -Το σκεπτικό σου είναι έλλογο, αλλά λανθασμένο καθότι ο τρόπος με τον οποίο σκέφτονται πολιτικά οι Ελληνες, μόνο έλλογος δεν είναι. Δηλαδή αυτοί που βλέπουν ως εκπρόσωπους της "αριστεράς", τα πρόσωπα που στελέχωναν το ΠΑΣΟΚ του νόμου Γιαννίτση, του ξύλου στους συνταξιούχους, της παράδοσης Οτζαλάν (αυτό όσο πάει και το ξεχνάμε), ακόμη και του μνημόνιου(!!!!) (Κατσέλη), κλπ κλπ, Θα απορρίψουν τον Λαφαζάνη και τον Αλαβάνο γιατί δεν κατάγγειλαν τον ΣΥΡΙΖΑ ενώ αυτός ήταν ακόμη αντιπολίτευση; Δεν βλέπω να προκύπτει από πουθενά κάτι τέτοιο.
      -Ενα δεύτερο και μεγαλύτερο (κατ'εμέ) λάθος που κάνεις, είναι η διαπίστωση "...Άλλωστε όπως είναι τα πράγματα τώρα, το ΚΚΕ δεν είναι επικίνδυνο εκλογικά, άρα δε χρειάζεται ακομα ισχυρο προεκλογικό ανάχωμα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ..."
      Λάθος γιατί αρχικά ποτέ δεν "ήταν επικύνδινο εκλογικά το ΚΚΕ". Δηλαδή ακόμη και με 10% και με 15%, θα κυνδίνευε η αστική τάξη με εκλογική ήττα από τους κομμουνιστές; Οχι βέβαια. Αλλού έγκειται η επικυνδινότητα ή μη ενός ΚΚ, και όχι στα εκλογικά ποσοστά του. Προσωπικά θεωρώ πολύ πιο επικύνδινο για την αστική τάξη το σημερινό ΚΚΕ του 4,5% από τον εννιαίο ΣΥΝ του 14%.
      Και δεύτερο, γιατί ενώ εκλογικά το 4,5% από το 5% ή το 6% λίγο απέχει, το αστικό πολιτικό σύστημα ποτέ δεν σταμάτησε να φτιάχνει και να τροφοδωτεί αναχώματα. Αυτό είναι ιστορικά καταγεγραμμένο. Η παρατήρηση σου θα μπορούσε να έχει κάποια αξία, αν θεωρούσαμε πως το πολιτικό σύστημα έχει σταθεροποιηθεί για κάποια χρόνια. Πιστεύεις κάτι τέτοιο;

      Διαγραφή
    7. @subutai red:
      Δεν βλέπω να προκύπτει από κάπου πως θεωρώ δεδομένη κάποια "ανιδιοτέλεια" από πλευράς ΑΡ και λοιπών. Τουλάχιστον όχι περισσότερη από του Μητρόπουλου, του Ραυτόπουλου, της Σακοράφα, της Κατσέλη κλπ. Απλώς κάποια ποντίκια εγκαταλείπουν το καράβι που πλέει προς το παγόβουνο νωρίτερα από άλλα...

      Διαγραφή
  10. Όσον αφορά την ανιδιοτέλεια του ΑΡ, δε χρειάζεται να είναι στην κυβέρνηση για να έχουν τα δωράκια τους, απο ΚΕΑ ή αλλού. Επίσης, σχετικά με το αν θα τους εμπιστευεί κάποιος, τα γεγονότα δείχνουν οτι ο πνιγμένος απο τα μαλλιά πιάνεται, άλλωστε και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει ποσοστά ενώ καλπάζει δεξιά. Για κάποιον κόσμο σίγουρα θα υπάρξει και αίσθηση αποστροφής προς την "αριστερά" γενικά λόγω αυτών των κινήσεων, οπότε θα πάει (και άλλο) δεξιά. Σε κάθε περίπτωση ένας τέτοιος πολιτικός φορέας στην καλύτερη θα ανασχέσει μια ουσιαστική αριστερή στροφή, στην καλύτερη θα την αποκρούσει στέλνοντας την τέρμα δεξιά.

    Ναι, ΑΘήνα μένω. Εσύ αναφέρεσαι σε "στιγματισμό" ως "αριστερού", εγώ αναφέρομαι σε στιγματισμό του νέου "αριστερού" μορφώματος (ΝΑΜ ;) απο "αριστερούς" επειδή πρώτα θα έχει συμβάλει στο να γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και μετά θα πάει να του κάνει "αριστερή" αντιπολίτευση. Και βέβαια αναφέρομαι στο μικρό πλέον κομμάτι των ψηφοφόρων ΣΥΡΙΖΑ που θα δυσανασχετήσουν απο τη συνεχή διολίσθηση του ΣΥΡΙΖΑ ακόμα δεξιότερα.

    Γιάννης Ρ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή