Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Εκβιασμοί

Σε κάποια κείμενα του το ΝΑΡ υποστηρίζει ότι το «άμεσο πρόγραμ­μα» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα το επιβάλει στις αστικές κυβερνήσεις το μαζι­κό λαϊκό κίνημα με έναν «εκβιασμό διαρκείας». Σε αυτά, όχι μόνο αφή­νει ξεχασμένο για το απροσδιόριστο μέλλοντα πρόβλημα της εξουσίας, προτάσσοντας ως προϋπόθεση την υλοποίηση του «άμεσου πολιτικού προγράμματος», αλλά τελικά το ΝΑΡ υιοθετεί ως στόχο μια ασαφή, θο­λή «εξουσία των εργαζομένων» που -όπως λένε- διαχωρίζεται τόσο από τη δικτατορία του κεφαλαίου όσο και από τη δικτατορία του προλετα­ριάτου.

Οι «πολιτικοί άξονες» που προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι εκείνο το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πλαίσιο διεκδικήσεων που πιστεύουμε ότι πηγάζει από τις ανάγκες της ζωής, του συσχετισμού δύναμης και των συμφερόντων των εργαζόμενων. Είναι «πολιτικοί στόχοι» που συγκρούονται με το κεφάλαιο, τη στρατηγική και την ιδιοκτησία του και δεν είναι «πολιτικοί στόχοι εντός του συστήματος», όπως υποστηρίζει το άρθρο. Την ίδια στιγμή, μπορούν να ενώσουν ταξικά και αγωνιστικά τους εργαζόμενους. Υποστηρίζουμε ότι στο σύνολό τους και σταθερά μπορούν να εφαρμοστούν μόνο από μια επαναστατική εξουσία και κυβέρνηση των εργαζομένων. Ωστόσο, ριζοσπαστικές κατακτήσεις μπορεί να επιβληθούν εν μέρει και σχετικά σε αστικές ή μικροαστικές κυβερνήσεις στο έδαφος του καπιταλισμού, κάτω από το μαζικό εκβιασμό ενός ενωτικού αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής, με καρδιά ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα -όπως επιβλήθηκε για παράδειγμα το 8ωρο και μάλιστα σε συνθήκες μεγάλων καπιταλιστικών κρίσεων του παρελθόντος.
Απάντηση της ΚΣΕ της Ανταρσύα στο ΚΚΕ, 1 Απριλίου 2012

Η κυβέρνηση ως ενδιάμεσος στόχος ανάμεσα στον καπιταλισμό και την επανάσταση και για τη διευκόλυνσή της, εμφανίστηκε στο εσωτερικό των κομμάτων της Τρίτης Διεθνούς και υπηρετήθηκε από το ΚΚΕ. Στοιχεία της υπάρχουν στο πρόσφατο, 15ο συνέδριό του. Αυτοφύεται εντός του κόσμου του αγώνα ως ένας ευκολότερος στόχος από τη μεγάλη περιπέτεια της επανάστασης. Με δεδομένα πως η πραγματοποίηση ενός συνολικού ενδιάμεσου στόχου προοδευτικής διεξόδου, στο πλαίσιο της καπιταλιστικής εξουσίας, της κυριαρχίας της ΕΕ και των πολυεθνικών είναι εντελώς παράλογος [παράλογη, η πραγματοποίηση], είναι η απάτη που υποτάσσει όχι μόνο την επαναστατική συνείδηση αλλά και τις άμεσες διεκδικήσεις της εργατικής τάξης, αλλά και πως είναι δύσκολο, ακόμα και να το φανταστεί σήμερα κανείς, πως με τους σημερινούς συσχετισμούς μπορεί να επιβάλει τη σοσιαλιστική αναδιοργάνωση της κοινωνίας.

Με αυτά ως δεδομένα, οφείλουμε το κυβερνητικό ζήτημα να το αντιμετωπίσουμε θετικά μέσω ενός άμεσου προγράμματος εργατικών στόχων που θα επιβάλλονται με τον σύγχρονο επαναστατικό αγώνα της εργατικής πλειοψηφίας, θα συνδέονται με την αναγκαιότητα της επανάστασης και της κυβερνητικής εξουσίας, θα συνοδεύονται από την αποδεικτική κατάθεση - επαγγελία της σύγχρονης κομμουνιστικής κοινωνίας ως στοιχείο ενότητας και όχι διχασμού των αγωνιζόμενων. Διαφορετικά, η κομμουνιστική και επαναστατική Αριστερά θα κινδυνεύει να συνθλιβεί ως περιττή κι ο λαός για απροσδιόριστο διάστημα να γονατίσει.
Κωστής Νάγιας, "Ασκήσεις επιβεβαίωσης πίσω από το κυνήγι του 'οπορτουνισμού'", ΠΡΙΝ. 26 Σεπτεμβρίου 2012
-----
Μερικές παρατηρήσεις και ερωτήσεις:

α) Η διατύπωση της ΚΣΕ της Ανταρσύα στις 1 Απριλίου 2012, και σε απάντηση του άρθρου της ΚΟΜΕΠ, συνδέει την τακτική του "μαζικού εκβιασμού" με δύο πράγματα:

πρώτον, όπως και πριν την κριτική της ΚΟΜΕΠ, με την αποδοχή του γεγονότος ότι η κυβέρνηση θα είναι αστική ή μικροαστική· αλλιώς, ποιον θα "εκβιάζει" μαζικά ένα "ενωτικό αγωνιστικό μέτωπο ρήξης";

δεύτερον, με μια αλληλένδετη λογικά υπόθεση περί της σχετικής αδυναμίας του ίδιου αυτού μετώπου. Συνολικά, λέει το κείμενο, οι πολιτικοί στόχοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ "μπορούν να εφαρμοστούν μόνο από μια επαναστατική εξουσία και κυβέρνηση των εργαζομένων" αλλά εν μέρει, τμηματικά, κάποιοι από αυτούς μπορούν να γίνουν πραγματικότητα μέσω του μαζικού εκβιασμού αστικών ή μικροαστικών κυβερνήσεων. Αφήνοντας στην άκρη την ασάφεια της "κυβέρνησης των εργαζομένων" και της λογικής ταύτισής της με την "επαναστατική εξουσία" (γιατί δεν ήταν η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ 1981-85, που φυσικά δεν ήταν "επαναστατική εξουσία", μία "κυβέρνηση των εργαζομένων";), κρατούμε το ότι η διατύπωση περί χρηστικότητας του "μαζικού εκβιασμού" προϋποθέτει μια σχετική αδυναμία, κάτι το δυστυχώς πρόωρο και προς το παρόν ανέφικτο, σε ό,τι αφορά την δυνατότητα κατάκτησης της "επαναστατικής εξουσίας." Αν μπορείς να έχεις επαναστατική εξουσία, με απλά λόγια, δεν έχει κανένα νόημα να ασχολείσαι με "εκβιασμούς".

Πολύ καλά. Ο μαζικός εκβιασμός της (μικρο)αστικής κυβέρνησης λοιπόν είναι η αναγκαστική μορφή που παίρνει η τακτική του εργατικού κινήματος όταν αυτό δεν είναι ακόμα αρκετά ισχυρό για να πάψει να εκβιάζει κάποιον άλλο και να πάρει το ίδιο τη θέση του. Είναι έκφραση της σχετικής αδυναμίας του εργατικού κινήματος.

Αλλά τότε, πώς ακριβώς είναι "εκβιασμός"; Μπορεί ποτέ ο σχετικά αδύναμος να εκβιάσει τον σχετικά ισχυρότερο; Μπορεί να το κάνει παραδεχόμενος ανοιχτά ότι είναι σχετικά αδύναμος και βασίζοντας την όλη τακτική του σε αυτό ακριβώς το γεγονός;

Δεν είναι η ίδια η δυνατότητα του "εκβιασμού" έκφραση ισχύος και όχι αδυναμίας απέναντι στον άλλο; Δεν αποκτά αυτός που εκβιάζει ισχύ μέσα από τον εκβιασμό επειδή έχει την ισχύ για να εκβιάσει;

Για αυτόν που δεν έχει την ισχύ για να εκβιάσει αλλά παρ' όλα αυτά προσπαθεί ή φιλοδοξεί να εκβιάσει, δεν έχει μια άλλη λέξη η γλώσσα μας, έστω και δανεική;

Δεν είναι αυτή η λέξη μπλόφα;

Είναι το ίδιο πράγμα ο εκβιασμός, που είναι έκφραση και αποτέλεσμα ισχύος, με την μπλόφα, που είναι στρατήγημα αυτού που γνωρίζει ότι δεν είναι ακόμα αρκετά ισχυρός;

Δεν είναι το κεντρικό και πυρηνικό ιδεολόγημα της τακτικής ενός άλλου από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ κόμματος η μπλόφα;

Δεν είναι το όνομα αυτού του άλλου κόμματος ΣΥΡΙΖΑ;

β) Ο στόχος, το αντικείμενο του "μαζικού εκβιασμού" για τον οποίο κάνει λόγο η απάντηση ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς ΚΟΜΕΠ της 1ης Απριλίου, είναι σαφέστατα οι "αστικές ή μικροαστικές κυβερνήσεις".

Ποιος είναι ο στόχος ή το αντικείμενο του εκβιασμού που αρθρώνει το επίσης απαντητικό στην ΚΟΜΕΠ άρθρο της 26 Σεπτεμβρίου 2012 όταν γράφει ότι αν δεν αντιμετωπιστεί "το κυβερνητικό ζήτημα θετικά" --αν δεν υιοθετηθεί δηλαδή το θέωρημα μιας παράδοξα αδύναμης ισχύος που αποδέχεται ότι δεν είναι ικανή παρά για τον "ευκολότερο στόχο"-- τότε "η κομμουνιστική και επαναστατική Αριστερά θα κινδυνεύει να συνθλιβεί ως περιττή κι ο λαός για απροσδιόριστο διάστημα να γονατίσει"; 

Την "μικροαστική ή αστική κυβέρνηση" εκβιάζει η πρόταση ότι αν δεν υιοθετηθούν οι αναλύσεις ΑΝΤΑΡΣΥΑ τότε "η κομμουνιστική και επαναστατική Αριστερά κινδυνεύει να συνθλιβεί", ή την ίδια την ίδια την "κομμουνιστική και επαναστατική Αριστερά;"

Αν ισχύει το δεύτερο, εκ μέρους ποίου γίνεται ο εκβιασμός;

Ποιος έχει την ισχύ να απειλήσει ή να εκβιάσει την "κομμουνιστική και επαναστατική Αριστερά;"

Η ίδια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Ή κάποιος άλλος, του οποίου την φωνή μιμείται και αναπαράγει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

77 σχόλια:

  1. Έβγαλαν νύχια οι κουβικουλάριοι και οι παρακοιμώμενοι τής κυβερνητικής ακροδεξιάς και έστειλαν σημείωμα θανάτου με τους μπράβους τους. Έλαμψε επιτέλους η γυμνή αλήθεια, και το όνομα αυτής ήταν Τζούλια, η πόρνη της κυβερνώσας αριστεράς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. http://alterthess.gr/content/akomi-kai-o-olant-forologei-toys-ploysioys

    Το πυροτέχνημα τού φορολογικού συντελεστή 75% αφορά «ατομικό» εισόδημα, όχι φόρους νομικών προσώπων εταιρειών, off-shore, εταιρειών στις οποίες έχει παραχωρηθεί η διαχείριση των «πνευματικών» δικαιωμάτων (ανωτέρω Τζούλια), κ.ο.κ.

    €36.9bn σε «φόρους, περικοπές και μειώσεις δαπανών» ο αέρας τής αλλαγής. Το ανθρωπάκι ο Μελανσόν κάλεσε σε «πορεία». Αχρείοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έχω τη γνώμη, ότι οπορτουνισμός ("δεξιός") είναι ο περιορισμός της δραστηριότητας των κομμουνιστών στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και η αναγόρευση (ρητά ή άρρητα) της κοινοβουλευτικής δραστηριότητας ως της ανώτερης μορφής της πολιτικής τους και της ταξικής πάλης.

    "Αριστερός" οπορτουνισμός είναι οπωσδήποτε η γενική "δογματική" άρνηση της συμμετοχής στο αστικό κοινοβούλιο.

    Ανάμεσα σε αυτή τη γενική άρνηση από τη μια και στον περιορισμό και αναγόρευση σε ανώτερη μορφή από την άλλη, πρέπει να χαραχτεί η συγκεκριμένη κι όχι αφηρημένη γραμμή που δεν θα είναι οπορτουνισμός, ούτε δεξιός ούτε αριστερός, που δεν θα είναι ούτε "κεντρισμός", και που δεν θα ταλαντεύεται πότε προς τη μια και πότε προς την άλλη πλευρά.

    Προ ημερών είχα δει σε άλλη ανάρτηση αυτού του μπλογκ, μια κριτική νυξη για το "ασμένως" εκφραζόμενο αίτημα διενέργειας εκλογών. Ένα τέτοιο αίτημα γενικά μπορεί να είναι (ανάλογα με την συγκεκριμένη ώρα και στιγμή) εύστοχο ή άστοχο. Τι μπορεί όμως να είναι, από τη μια το "ασμένως" εκφραζόμενο αίτημα εκλογών και, από την άλλη, η αμέσως μετά την "ικανοποίησή" του συνθηματολογία ότι οι εκλογές (που ζητούσα) αν μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα (έστω να συμβάλλουν σε μια ορισμενη αλαγή τους;!) θα ήταν παράνομες και ότι η δική μου πρόταση διεξόδου "δεν κρίνεται" σε αυτές τις εκλογές (που ζητούσα "ασμένως");

    (συνεχίζεται)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Έχω τη γνώμη, ότι οπορτουνισμός ("δεξιός") είναι ο περιορισμός της δραστηριότητας των κομμουνιστών στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και η αναγόρευση (ρητά ή άρρητα) της κοινοβουλευτικής δραστηριότητας ως της ανώτερης μορφής της πολιτικής τους και της ταξικής πάλης. "

      Νομίζω πως τούτο δεν μπορεί να αναχθεί σε ορισμό του οπορτουνισμού, αν και είναι οπωσδήποτε σύμπτωμά του.

      Δεν μπορεί να γίνει αυτό γιατί υπάρχουν μορφές οπορτουνισμού που δεν αναγορεύουν την κοινοβουλευτική δραστηριότητα σε ανώτερη μορφή της ταξικής πάλης. Το γερμανικό SPD ιστορικά είχε ένα πολύ ισχυρό συνδικαλιστικό κίνημα και με κανένα τρόπο δεν περιοριζόταν στις κοινοβουλευτικές μορφές αγώνα. Ίσως θα ήταν ακριβέστερο να πει κανείς ότι στα οπορτουνιστικά κόμματα οι μη κοινοβουλευτικές μορφές πάλης υποτάσσονται σε τελική ανάλυση στις κοινοβουλευτικές. Αυτό είναι και το νόημα της διάκρισης της "πολιτικής γενικής απεργίας" από την "προλεταριακή γενική απεργία" στον Σορέλ. Αντίστροφα, ένα κόμμα μπορεί να εξαναγκαστεί για ένα διάστημα να λειτουργήσει κυρίως κοινοβουλευτικά χωρίς αυτό να συνεπάγεται τελεσίδικα οπορτουνιστικό χαρακτήρα. Σε περιόδους υποχώρησης της ταξικής πάλης από την πλευρά του προλεταριάτου ένα κόμμα μπορεί να βρεθεί εύκολα στη θέση να μην μπορεί να κινητοποιήσει τις εργατικές μάζες με εξωκοινοβουλευτικά μέσα διότι επικρατεί στις ίδιες τις μάζες η ψευδαίσθηση της συναίνεσης και του κοινωνικού διαλόγου αντί του αδήριτου της ταξικής πάλης.

      Κατά συνέπεια, θα προτιμούσα να κρατήσω τον δικό μου ορισμό, που νομίζω ότι αφορά περισσότερο την αιτιακή του ρίζα και λιγότερο τις εκφάνσεις τού οπορτουνισμού: "η βασική πρόθεσή του [τού οπορτουνισμού] δεν είναι η εξαπάτηση κανενός (αν και αυτό ακριβώς είναι συχνά η συνέπεια των πράξεών του από όσους δεν κατανοούν τον ρόλο του), αλλά ο συμβιβασμός συμφερόντων, η συναινετική λύση, η αποφυγή συγκρούσεων που ο ίδιος θεωρεί, από θέση αρχής, άσκοπες και αχρείαστες. Οπορτουνισμός είναι η ευσυνείδητη προσπάθεια συγκερασμού του δικαιώματος της αστικής τάξης να διατηρήσει την κοινωνική της θέση και τα προνόμιά της με το δικαίωμα των υποτελών της να ζήσουν ανθρώπινα."
      http://leninreloaded.blogspot.com/2012/01/blog-post_8443.html

      Άλλοι διεισδυτικοί και χρήσιμοι ορισμοί του οπορτουνισμού έχουν δοθεί από την Λούξεμπουργκ: http://leninreloaded.blogspot.com/2012/02/rosa-luxemburg.html

      και τον Λουκάτς:
      http://leninreloaded.blogspot.com/2012/09/georg-lukacs.html

      ""Αριστερός" οπορτουνισμός είναι οπωσδήποτε η γενική "δογματική" άρνηση της συμμετοχής στο αστικό κοινοβούλιο."

      Δεν δέχομαι εννοιακά τον όρο "αριστερός οπορτουνισμός." Δεν γνωρίζω καμία χρήση του όρου στους κλασικούς και δεν δέχομαι την εξίσωση του "αριστερισμού" με "αριστερό οπορτουνισμό". Η μελέτη του φυλλαδίου του Λένιν για τον "αριστερισμό" μάς δείχνει ότι η δική μας χρήση του όρου "αριστεριστής" δεν ανταποκρίνεται με το τι καταλάβαινε με τον όρο ο Λένιν.

      Για τον Λένιν, οι "αριστεριστές" είναι απόλυτα πολιτικά ΕΝΤΙΜΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ το λάθος των οποίων συνίσταται καθαρά και μόνο στην αφέλεια, την έλλειψη του απαραίτητου πραγματισμού. Τίποτε τέτοιο δεν ισχύει για αυτούς που στην Ελλάδα αποκαλούνται "αριστεριστές", και που χαρακτηρίζονται κυρίως από υπερεπαναστική ΡΗΤΟΡΙΚΗ και θολότατες πραγματικές πολιτικές προθέσεις που αποκαλύπτονται διαρκώς ως κάθε άλλο παρά επαναστατικές--είναι εξόφθαλμα αστικοδημοκρατικές.

      Συνεπώς, θα εμμείνω προσωπικά στην ιδέα ότι ο οπορτουνισμός ΔΕΝ ΕΧΕΙ "ΑΡΙΣΤΕΡΗ" ΕΚΔΟΧΗ, και ότι κάθε οπορτουνισμός είναι ΔΕΞΙΟΣ.

      Και θα φυλάξω τον όρο "αριστερισμός" για κάτι που πιθανότατα δεν έχει απολύτως κανένα φορέα στην σημερινή Ελλάδα με μόνη δυνητική εξαίρεση τα Μ-Λ ΚΚΕ και ΚΚΕ Μ-Λ.

      Διαγραφή
    2. Δε διαφωνώ γενικά με τα παραπάνω.

      "Νομίζω πως τούτο δεν μπορεί να αναχθεί σε ορισμό του οπορτουνισμού, αν και είναι οπωσδήποτε σύμπτωμά του."
      Σαν σύμπτωμα το αναφέρω, σχετικό με το συζητούμενο θέμα, κι όχι σαν ορισμό. Αν και ξανακοιτώντας το, το σωστό θα ήταν όχι περιορισμός "και" αναγόρευση, αλλά περιορισμός "ή" αναγόρευση, με την τελευταία να σημαίνει ακριβώς υποταγή των μη κοινοβουλευτικών μορφών πάλης στις κοινοβουλευτικές. Άλλωστε επίσης τέτοιος περιορισμός (αποκλειστικά στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες) δεν νομίζω ότι έχει υπάρξει ποτέ στην πραγματικότητα.

      Σχετικά με τον αριστερισμό συμφωνώ στα της ορολογίας και στα περί έντιμων αγωνιστών. Ομως νομίζω ότι στην κριτική του Λένιν εντάσσεται και μια πλευρά σχετική με ρητορική χωρίς αντίκρυσμα. Οπως επίσης νομίζω ότι η ανάπτυξη της μιας πλευράς συμβάλει στην τροφοδότηση της αντίθετης κι αυτό έχει βοηθήσει στη χρήση του όρου οπορτουνισμός με "δεξιό" και "αριστερό" προσδιορισμό. Εξάλλου νομίζω, ότι και ο "δεξιός" οπορτουνισμός μπορεί να διασφαλίζει την ύπαρξή του με "αριστερή" φρασεολογία (με το πρόταγμα "αριστερών" στόχων που όμως δεν ανταποκρίνονται την πραγματικότητα, ώστε τελικά μας μένει απλώς η πραγματικότητα "αμετάβλητη"). Αυτό το τελευταίο σίγουρα δεν είναι ο "αριστερισμός" του Λένιν, όμως τελικά κι η έλλειψη "πραγματισμού" (λέξη που χρησιμοποιώ πρόχειρα γιατί για μένα η κύρια σημασία της είναι εντελώς αρνητική) δεν οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα;

      Διαγραφή
  4. (σνέχεια από το προηγούμενο)

    Τον σοσιαλισμό δεν μπορούν να τον φέρουν οποιεσδήποτε εκλογές ακόμα και οι πιο δημοκρατικές, γιατί για τον σοσιαλισμό είναι αναγκαία μια οικονομική ανατροπή (Λένιν - απάντηση στον Κίεβσι).
    Επομένως (λέω εγώ - κι αυτο το "επομένως" μου, πηγάζει όχι αυτόματα από την παραπάνω φράση αλλά από το συσχετισμό της με την εκτίμηση μου για την πραγματικότητα) συμμετέχοντας στις εκλογές πρέπει να θέτουμε γενικά σε "κρίση" το περιεχόμενο αυτής της οικονομικής ανατροπής (...η κατοχή από την κοινωνία των παραγωγικών δυνάμεων που έχουν αναπτυχθεί τόσο ώστε δεν επιδέχονται άλλη διεύθυνση από την κοινωνική...), και ("στενότερα" από θεωρητική άποψη αλλά πλατύτερα από άποψη λαϊκής αποδοχής) να θέτουμε στο επίκεντρο της "κρίσης" τους πολιτικούς όρους ("εοκ και νατο", "μνημόνια", "χρέος") που η διατήρησή τους εμποδίζει αυτή την (και κάθε) διέξοδο και που η σύγκρουση, ρήξη αποδέσμευση από αυτούς την φέρνει στο προσκήνιο της πάλης. Κι αυτή την προγραμματική (και όχι αποτέλεσμα λαϊκού, ταξικού "εκβιασμού"!!!) πολιτική και οικονομική ανατροπή πρέπει να την προβάλλουμε ως τα τελικά όρια των αστικοδημοκρατικών διαδικασιών τα οποία δυνητικά φτάνουν στο σχηματισμό ("αστικής" από άποψη διαδικασιών όχι όμως από άποψη προγραμματικής πολιτικής) κυβέρνησης με αυτό το πρόγραμμα.
    Δεν έχει νόημα, ούτε καν από την άποψη της διαφώτισης, ούτε καν από την άποψη του δείκτη ωριμότητας, η συμμετοχή στις αστικοδημοκρατικές διαδικασίες με ταυτόχρονη αποχή από την εξάντληση των ορίων τους, που είναι άρηκτα δεμένη με την τοποθέτηση στο επίκεντρο αυτών των διαδικασιών όλων όσων αυτές οι διαδκασίες είναι ικανές να κρίνουν, ολων όσων "δικαιούνται" να κρίνουν, όλων όσων αντικειμενικά πρέπει τώρα να κριθούν.
    Η εξάντληση αυτών των ορίων αντικειμενικά φέρνει στο προσκήνιο τους όρους του ξεπεράσματός τους, κι αυτό δεν συνιστά ούτε "περιορισμό" ούτε "αναγόρευση τους σε ανώτερες μορφές".

    Και πρέπει ταυτόχρονα κι "ανεξάρτητα" από τα παραπάνω να οργανώνουμε την ανάπτυξη της πάλης της εργατικής τάξης και των συμμάχων της ως το σημείο όπου είτε δεν θα έχουν ανάγκη καμιά αστικοδημοκρατική διαδικασία για να πραγματοποιήσουν την "οικονομική ανατροπή" είτε ως το σημείο (το οποίο δεν έρχεται σε καμία απολύτως αντίθεση με το προηγούμενο) όπου η πραγματική "εξάντληση" των αστικοδημοκρατικών ορίων θα συνοδεύεται από ένα τέτοιο επίπεδο ανάπτυξης της οργάνωσης των εργαζομένων ικανό να αντιπαρατεθεί με την αντίδραση, ή/και ικανό επίσης να επιβάλει μορφές δημοκρατίας (δικτατορίας) ανώτερες από τις αστικοδημοκρατικές αντιστοιχίζοντας τις πολιτικές μορφές της δημοκρατίας (δικτατορίας) με το περιεχόμενο των οικονομικών ανατροπών που πραγματοποιεί.

    Δεν υπάρχει (εδώ και τώρα) άλλος δρόμος κατά την πεποίθησή μου. Κι είναι αυτός ο δρόμος επίσης, ο ίδιος που ανα πάσα στιγμή μπορεί να αποτελέσει σημείο ολομέτωπης σύγκρουσης με κάθε αντιδραστική απόπειρα επιβολής συνθηκών διαφορετικών από τις ισχύουσες εδώ και τώρα, αλλά και σημείο "στροφής" σε κάθε περίπτωση πραγματικής επιβολής τέτοιων αντιδραστικών διαφορετκών συνθηκών.

    Στη βάση αυτών, προσωπικά (ως προσωπική "γνώμη" και "στάση") δεν θα έκανα εκκλήσεις για σύναψη μετώπων. Θα έλεγα: αυτό είναι το σημείο συνάντησης. Όσοι πιστοί προσέλθετε. Και όταν οι "πιστοί" συναντηθούμε στο σημείο αυτό, τότε θα έχουμε διαμορφώσει και πραγματικούς όρους μετωπικής πάλης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Θα πρέπει νομίζω να υπογραμμιστεί η ίδια η ένταξη του όρου "εκβιασμός" στο λεξιλόγιο του εργατικού κινήματος και η αναγόρευσή του σε "πολιτική γραμμή" μιλάει από μόνη της για τον μικροαστισμό που δέρνει τους εμπνευστές της...

    Και μην αρχίσουν τα δικολαβίστικα ότι "και η απεργία εκβιασμός είναι" ή ότι τα πάντα τελικά είναι εκβιασμός. Η λέξη έχει συγκεκριμένη καταγωγή και σημασία στον κόσμο μας και σημαίνει αυτό που όλοι καταλαβαίνουν. Τον όρο "εκβιασμός" για την ταξική πάλη μόνο οι αστοί τον χρησιμοποιούν για να τη συκοφαντήσουν.

    Από τα κάθε λογής μικροαστικά στρώματα που επί δεκαετίες προστάτευαν τα μικροσυμφέροντά τους εκβιάζοντας και χρησιμοποιώντας μπράβους, συνηγόρους διαμεσολαβητές πολιτικούς και έχουν την αυταπάτη ότι μπορούν να συνεχίσουν να το κάνουν ακυρώνοντας κι αυτούς τους ίδιους τους νόμους του καπιταλισμού, προέρχεται αυτή η οπτική του εκβιασμού. Κι έχουν το θράσος να προτείνουν στην εργατική τάξη να την υιοθετήσει! Δεν τους στέλνουμε κατευθείαν στη Χρυσή Αυγή λέω εγώ;!

    Άθλιος, απαράδεκτος πλην όμως αποκαλυπτικός μερικές φορές ο οπορτουνισμός...

    Νίκος Ζ.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. προβάλλουμε ως τα τελικά όρια των αστικοδημοκρατικών διαδικασιών-->

    Αργά-αργά, βαριά-βαριά / σ' ακούω στο σκοτάδι / Το κουρασμένο βήμα σου να σέρνεται / κάθε βράδυ, κάθε βράδυ
    Σε παίρνουν τα χαράματα / ενώ αυτή κοιμάται / μην τυραννιέσαι άδικα και μην πονάς /δε λυπάται, δε λυπάται

    [αυτή=επανάσταση]

    Δεν έχει νόημα, ούτε καν από την άποψη της διαφώτισης, ούτε καν από την άποψη του δείκτη ωριμότητας, η συμμετοχή στις αστικοδημοκρατικές διαδικασίες με ταυτόχρονη αποχή από την εξάντληση των ορίων τους---> συνταγματικά «τόξα», θα «τους» τσακίσουμε στη «νομιμότητα» (τους=παράνομους & διαμαρτυρόμενους μουσουλμάνους, ΚΚέδες, απεργούς)

    Η εξάντληση αυτών των ορίων αντικειμενικά φέρνει στο προσκήνιο τους όρους του ξεπεράσματός τους ---> εμένα γιατί η «εξάντληση των ορίων τους» μου φέρνει «αντικειμενικά» στο νου τη ΧΑ;

    δεν θα έχουν ανάγκη καμιά αστικοδημοκρατική διαδικασία--> οι κακές Πουλαντζικές συναναστροφές αφήνουν κακά κουσούρια

    Όσοι πιστοί προσέλθετε--> να λείπει το βύσσινο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. "Όσοι πιστοί προσέλθετε--> να λείπει το βύσσινο"
    --> όσοι πιστοί λέμε

    "δεν θα έχουν ανάγκη καμιά αστικοδημοκρατική διαδικασία--> οι κακές Πουλαντζικές συναναστροφές αφήνουν κακά κουσούρια"
    ---> Από το βραβείο adorno στο μετάλλιο πουλατζά, ευτυχώς που υπάρχει μορφωτικό υπόβαθρο διαφορετικό από το δικό μου ώστε να κρίνομαι αντικειμενικά.
    Ομως η φράση: "Και πρέπει ταυτόχρονα κι "ανεξάρτητα" από τα παραπάνω να οργανώνουμε την ανάπτυξη της πάλης της εργατικής τάξης και των συμμάχων της ως το σημείο όπου είτε δεν θα έχουν ανάγκη καμιά αστικοδημοκρατική διαδικασία για να πραγματοποιήσουν την "οικονομική ανατροπή"...", είναι "πουλατζική"; Ή παραπέμπει στη στιγμή που η εργατική τάξη εμφανίζεται με δικά της όργανα εξουσίας; Εγώ γράφοντάς την είχα κατανού το δεύτερο.

    "Η εξάντληση αυτών των ορίων αντικειμενικά φέρνει στο προσκήνιο τους όρους του ξεπεράσματός τους ---> εμένα γιατί η «εξάντληση των ορίων τους» μου φέρνει «αντικειμενικά» στο νου τη ΧΑ;"
    --->διότι στην "εξαντληση" αυτη τίθενται "αντικειμενικά" μερικοί ή όλοι οι όροι του ζητήματος ποιός - ποιόν, εμείς ή αυτοί. Είναι το ίδιο ζήτημα που διατυπώνεται σε άλλη σειρά του ίδιου σχολίου με τη μορφή: "ο ίδιος [δρόμος] που ανα πάσα στιγμή μπορεί να αποτελέσει σημείο ολομέτωπης σύγκρουσης με κάθε αντιδραστική απόπειρα επιβολής συνθηκών διαφορετικών από τις ισχύουσες εδώ και τώρα, αλλά και σημείο "στροφής" σε κάθε περίπτωση πραγματικής επιβολής τέτοιων αντιδραστικών διαφορετκών συνθηκών"

    "Δεν έχει νόημα, ούτε καν από την άποψη της διαφώτισης, ούτε καν από την άποψη του δείκτη ωριμότητας, η συμμετοχή στις αστικοδημοκρατικές διαδικασίες με ταυτόχρονη αποχή από την εξάντληση των ορίων τους---> συνταγματικά «τόξα», θα «τους» τσακίσουμε στη «νομιμότητα» (τους=παράνομους & διαμαρτυρόμενους μουσουλμάνους, ΚΚέδες, απεργούς)"
    --->Καλά! Αποτελεί λοιπόν μέτρηση του δείκτη ωριμότητας το να θέτεις στις εκλογές προτάσεις που (κατά τη γνώμη σου ως πριν τις εκλογές) δεν κρίνονται σε αυτές και να ανακαλύπτεις μετά (την επομένη των εκλογών) ότι "κρίθηκε" εκλογικά ο ευρωμονόδρομος κλπ. Και αποτελεί διαφώτιση το εκλογικό κάλεσμα το βασισμένο στο ότι οι εκλογές δεν είναι ικανές να συμβάλλουν σε οποιαδήποτε θετική μεταβολή πράγμα το οποίο αποδεικνύεται από την ίδια τους τη νομιμότητα, από την ίδια τους την ύπαρξη... Έτσι βέβαια τα "συνταγματικά τόξα" και το "τάραγμα στη νομιμότητα" τα αποφεύγεις με "ασφάλεια" (η πρόβλεψή σας ασφαλής) αλλά αποστειρώνοντας τα βλαβερά μικρόβια σκοτώνεις και τους ωφέλιμους μικροοργανισμούς. Κι είναι, απ' την άλλη, λες, "συνταγματικό τόξο και τάραγμα στη νομιμότητα" το εκλογικό κάλεσμα σε συγκέντρωση της μέγιστης πολιτικής δύναμης για αποδέσμευση από εε, για κατάργηση μνημονίων, διαγραφή χρέους, σε πολιτική συγκέντρωση της ταξικής πάλης ως το σημείο που τίθεται στο προσκήνιο της πραγματικότητας (κι όχι στο προσκήνιο των χάρτινων επεξεργασιών) το δίλημμα είτε λαϊκή εξουσία είτε νίκη της αντίδρασης. Ή υπάρχει και δρόμος συγκέντρωσης της ταξικής πάλης που πρακάμπτει το ίδιο ακριβώς δίλημμα;

    "προβάλλουμε ως τα τελικά όρια των αστικοδημοκρατικών διαδικασιών-->
    Αργά-αργά, βαριά-βαριά / σ' ακούω στο σκοτάδι / Το κουρασμένο βήμα σου να σέρνεται / κάθε βράδυ, κάθε βράδυ
    Σε παίρνουν τα χαράματα / ενώ αυτή κοιμάται / μην τυραννιέσαι άδικα και μην πονάς /δε λυπάται, δε λυπάται
    [αυτή=επανάσταση]"
    --->"προβάλλουμε" αλλά τι "προβάλλουμε";
    Προβάλλουμε την προγραμματική (και όχι αποτέλεσμα λαϊκού, ταξικού "εκβιασμού"!!!) πολιτική και οικονομική ανατροπή.

    Με συναίσθηση των πραγματικών συνθηκών και συσχετισμών, να τραβήξουμε, ταυτόχρονα, προς τα «αριστερά» έως το όριο πέρα από το οποίο δε γινόμαστε «αριστεριστές» και προς τα «δεξιά» έως το όριο πέρα από το οποίο δε γινόμαστε «δεξιοί» οπορτουνιστές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο πώς κατανοείς τις «αστικοδημοκρατικές διαδικασίες», που (μάλλον) αντιλαμβάνεσαι ότι περιλαμβάνουν την χρησιμοποίηση κάθε μηχανισμού τού αστικού κράτους (πχ συλλογικές συμβάσεις· τι ακούω! καταργήθηκαν; κατώτατοι μισθοί· αυτοί καρατομήθηκαν — επιδόματα, πρόνοια; στο εξής μόνο βάσει εισοδηματικών κριτηρίων και σε επίπεδο χαρτζιλικιού, για τσιγάρα και τσίχλες· άσε που πρώτα θα παγώσει η κόλαση και μετά θα δεις «απόλυτη» πλειοψηφία σε «ελεύθερες και αδιάβλητες εκλογές» σε δυτικό κράτος).

    Επομένως, ποια όρια θες να στρετσάρεις;
    Όσοι μιλούν για «νομιμότητα» (και δη συνταγματική) την παρούσα στιγμή, είναι απατεώνες. Η «αποκατάσταση» της δημοκρατίας που υπόσχονται οι συριζαίοι δεν σημαίνει την επιστροφή στο status quo ante, αλλά κάποιο εκτρωματικό «ευρωσύνταγμα» που θα σας πασάρουν μετά από «σκληρές» διαπραγματεύσεις, α λα Στουρνάρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. «απόλυτη» πλειοψηφία--> για επαναστατικό κόμμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Δεν βάζω πουθενά προϋπόθεση "απόλυτης πλειοψηφίας". Αλλά την ίδια στιγμή η πάλη για την κατάκτηση της μέγιστης δυνατής πλειοψηφίας (με τις θέσεις σου και όχι με ξένες θέσεις), δεν μπορεί παρά να διεξάγεται σαν πάλη για την κατάκτηση της απόλυτης.

    "Στρετσάρεις" δεν ξέρω τι σημαίνει.
    Σχετικά όμως με τα "όρια των αστικοδημοκρατικών διαδικασιών": Γράφω για "εξάντλησή τους" όχι με την έννοια λχ ότι πρώτα θα πάρουμε στις εκλογές την απόλυτη πλειοψηφία και μετά θα δούμε τι θα κάνουμε. Γράφω για "εξάντληση των ορίων", εννοώντας ότι συμμετέχονας στις εκλογές δεν "προπαγανδίζεις" το ότι αν άλλαζαν κάτι θα ήταν παράνομες, αλλά καλείς το λαό να τις χρησιμοποιήσει για να αλλάξει αυτό το κάτι και ας τολμήσουν αυτοί να τις κάνουν παράνομες. ΕΤΣΙ συμβάλλει η συμμετοχή στις εκλογές στην "όξυνση της ταξικής πάλης" κι όχι με το να τους γυρνάς την πλάτη την ώρα που συμμετέχεις σ' αυτές.

    Η αναφορά σου στη νομιμότητα μου είναι ξένη: Το θέμα δεν είναι νομιμότητα ή μη νομιμότητα. Το θέμα είναι πρώτα να καθορίζεις τι επιβάλλουν οι πραγματικές ανάγκες, και κατόπιν να κοιτάς σε ποια σφαίρα από τις δυο εντάσσεται αυτό ώστε να ξέρεις τι παίρνεις και τι πληρώνεις.

    Δεν κατανοώ επίσης την αναφορά σου σε συλλογικές συμβάσεις, μισθούς, πρόνοια όπως τα τοποθετείς αυτά σε σχέση με τις αστικοδημοκρατικές διαδικασίες. Αν θες το εξηγείς.

    Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ατυχές παράδειγμα: δεν μιλάμε για κόμματα που κατεβαίνουν σε εκλογές με σύνθημα την καταγγελία του μνημονίου (και με ταυτόχρονη δέσμευση εντός εε) και την επομένη των εκλογών "επικαιροποιούν" (καιροσκοπο-ποιούν) την καταγγελία όχι ως νομική αλλά ως "πολιτική"...
    ...Την ίδια μέρα που το ΚΚΕ δηλώνει και (τηρεί) ότι θα φέρει πρόταση νόμου για ακύρωση των μνημονίων όμως μέχρι την προηγούμενη των εκλογών διαφώτιζε για το τι ΔΕΝ κρίνεται σε αυτές και για το ότι στη λαϊκή εξουσία οι αντιπρόσωποι θα είναι ανακλητοί.

    Λοιπόν, στις εκλογές με όρους εκλογών και στον πόλεμο (που κι οι εκλογές είναι μέρος του) με όρους πολέμου. Το να εισαι στον πόλεμο και ξαφνικά να θυμάσαι τις εκλογές, και μόλις πας στις εκλογές να τις κλοτσάς γιατι είσαι και σε πόλεμο, αυτά δεν οδηγούν πουθενά ούτε τις εκλογές ούτε τον πόλεμο, αντίθετα κερδίζονται όλα όταν δίνεις κάθε μάχη με τα όπλα που της αντιστοιχούν.
    (Όσο κι αν το γεγονός, ότι εκλογές έγιναν μόλις "χθες", κάνει τα παραπάνω να φαντάζουν ανεπίκαιρα και "χθεσινά"... Φαντάζουν. Όμως δεν είναι.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Απλώς σημειώνω ότι ως τώρα δεν υπήρξε καμία απάντηση επί της ουσίας της ανάρτησης, δηλαδή των ερωτημάτων που θέτει, από πλευράς φίλων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

    Αυτό είναι κάπως απογοητευτικό, μιας και η ανάρτηση γράφτηκε για να γίνει ένας διάλογος πάνω στα συγκεκριμένα ερωτήματα και δεν αποφαίνεται ούτε βρίζει κανένα.

    Τόσους θεωρητικούς παράγει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που αρθρογραφούν καθημερινά για τις ιδέες τους, δεν θέλει κανείς να δώσει απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τόσους θεωρητικούς παράγει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ---> εγώ θα πρότεινα, αφού πληρώνονται έτσι κι αλλιώς, οι «θεωρητικοί» να αφήσουν την «θεωρία» και να μεταφράσουν κανένα βιβλίο της προκοπής, μήπως δούμε οι υπόλοιποι μια άσπρη μέρα. Βαρέθηκα να διαβάζω ελληνικές σαχλαμάρες που επιδιώκουν να «αλλάξουν» τον «ρου» των γεγονότων, να «συνεισφέρουν» στον «ενδοαριστερό» διάλογο, να εμπνεύσουν τα «πλήθη», να «σχολιάσουν» την επικαιρότητα κ.ο.κ.

      Διαγραφή
  12. Oταν θα αρχισουν να ωριμαζουν οι συνθηκες για την ανατροπη του καπιταλισμου θα υπαρχουν ισχυρα εργατικα,ρεφορμιστικα,και μικροαστικα κομματα; Αν εχουν πλειοψηφια στη βουλη θα κανουν κυβερνηση; Θα μοιρασετε μηπως οπλα; Αν κάνουν κυβερνηση αυτη φυσικα δεν θα ειναι εργατικη...Θα τη πιεσει -εκβιασει το εργατικο κινημα;( η λεξη εκβιαζω ειναι πολυ καλη γιατι περιεχει τη βια)θα οριμαζουν ετσι οι συνθηκες για την ανατροπη κυβερνησης και καπιταλισμου; θα δυναμωνει το κινημα και ετσι θα βρεθει απο πανω ωστε να μην μιλαμε για μπλοφα αλλα για διαλεκτικη....
    ο εκβιασμος ειναι μπλοφα-μπλοφα κανει ο ΣΥΡΙΖΑ- αρα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ειναι ΣΥΡΙΖΑ μου θυμιζει τον αστυνομο και το μπουζουκι...(μπορεις και καλυτερα Αντωνη....)
    Κατα εσενα η επανασταση θα γινει οταν ξυπνησουμε ενα πρωι και το ΚΚΕ με τους συμμαχους του (ΠΑΜΕ) εχει κερδισει τις μαζες μακρια απο κοινοβουλευτικες αυταπατες και 17%...
    ελεος που θελετε και σοβαρη απαντηση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν βλέπω καμία απάντηση σε κανένα από τα ερωτήματα που θέτω. Προφανώς αυτό γίνεται επειδή δεν είμαι σοβαρός και όχι επειδή δεν έχεις απάντηση.

      Κρίμα, θα προσπαθήσω να γίνω σοβαρότερος.

      Διαγραφή
  13. Ο στόχος, το αντικείμενο του "μαζικού εκβιασμού" για τον οποίο κάνει λόγο η απάντηση ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς ΚΟΜΕΠ της 1ης Απριλίου, είναι σαφέστατα οι "αστικές ή μικροαστικές κυβερνήσεις".

    Ποιος είναι ο στόχος ή το αντικείμενο του εκβιασμού που αρθρώνει το επίσης απαντητικό στην ΚΟΜΕΠ άρθρο της 26 Σεπτεμβρίου 2012 όταν γράφει ότι αν δεν αντιμετωπιστεί "το κυβερνητικό ζήτημα θετικά" --αν δεν υιοθετηθεί δηλαδή το θέωρημα μιας παράδοξα αδύναμης ισχύος που αποδέχεται ότι δεν είναι ικανή παρά για τον "ευκολότερο στόχο"-- τότε "η κομμουνιστική και επαναστατική Αριστερά θα κινδυνεύει να συνθλιβεί ως περιττή κι ο λαός για απροσδιόριστο διάστημα να γονατίσει";

    Την "μικροαστική ή αστική κυβέρνηση" εκβιάζει η πρόταση ότι αν δεν υιοθετηθούν οι αναλύσεις ΑΝΤΑΡΣΥΑ τότε η κομμουνιστική και επαναστατική Αριστερά κινδυνεύει να συνθλιβεί", ή την ίδια την ίδια την "κομμουνιστική και επαναστατική Αριστερά;"

    Αν ισχύει το δεύτερο, εκ μέρους ποίου γίνεται ο εκβιασμός;

    Ποιος έχει την ισχύ να απειλήσει ή να εκβιάσει την "κομμουνιστική και επαναστατική Αριστερά;"



    Η ίδια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ;


    Ή κάποιος άλλος, του οποίου την φωνή μιμείται και αναπαράγει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ;
    Προφανως και ο συριζα ειναι αυτος που απειλει την επαναστατικη αριστερα-στην οποια συμπεριλαμβανουμε και το ΚΚΕ.Δεν το εχεις καταλαβει; Αν δεν παλευεις για την εξουσια καθημερινα τοτε δεν λεγεσαι επαναστατικο κομμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εμένα ρωτάς αν το έχω καταλάβει; Όχι, εγώ απλώς ρωτάω. Άλλοι είναι που καταλαβαίνουν. Αν και δεν είχα καθόλου την απάντηση κόμματος κατά νου όταν ρώτησα ποιου τη φωνή μιμείται και αναπαράγει η απειλή. Μάλλον με όρους τάξης σκεφτόμουν όταν ρώτησα.

      Διαγραφή
  14. Η δε συλλογιστικη σου περι εκβιασμου και μπλοφας ακροβατει στα ορια της σοφιστιας.Αν το κινημα ειναι αδυναμο μπορει να κανει μια μπλοφα; (αν ο θεος ειναι παντοδυναμος μπορει να φτιαξει μια πετρα που να μην μπορει να την σηκωσει;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παρακαλώ αποδείξτε μου με λογικά επιχειρήματα και όχι με χαρακτηρισμούς πού έγκειται η σοφιστεία στην συλλογιστική μου. Η οποία ξεκινά με την θέση ότι η έννοια του "εκβιασμού" προϋποθέτει ΙΣΧΥ και φέρει ΙΣΧΥ, κάτι όμως που η συλλογιστική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αρνείται ότι υπάρχει σε ικανό βαθμό.

      Παρακαλώ παραθέστε στην απάντήσή σας τόσο τα δέοντα σημεία από τα κείμενα ΑΝΤΑΡΣΥΑ όσο και από την δική μου τοποθέτηση πάνω στα σημεία αυτά.

      Αναμένω.

      Διαγραφή
  15. ''Αλλά τότε, πώς ακριβώς είναι "εκβιασμός"; Μπορεί ποτέ ο σχετικά αδύναμος να εκβιάσει τον σχετικά ισχυρότερο; Μπορεί να το κάνει παραδεχόμενος ανοιχτά ότι είναι σχετικά αδύναμος και βασίζοντας την όλη τακτική του σε αυτό ακριβώς το γεγονός;

    Δεν είναι η ίδια η δυνατότητα του "εκβιασμού" έκφραση ισχύος και όχι αδυναμίας απέναντι στον άλλο; Δεν αποκτά αυτός που εκβιάζει ισχύ μέσα από τον εκβιασμό επειδή έχει την ισχύ για να εκβιάσει;''

    Noμίζω πως ο εκβιασμός εκφράζει όχι μόνο ισχύ αλλά και αδυναμία. Είναι ένας έμμεσος τρόπος καθυπόταξης του αντιπάλου, με τον δεύτερο να σπρώχνεται σε μια κατάσταση όπου, μου φαίνεται, αναστέλλεται προσωρινά μόνο και επί ενός συγκεκριμένου επίδικου το γενικό advantage του.
    Για να δούμε μερικά παραδείγματα.
    Ο απαγωγέας εκβιάζει τον βιομήχανο. Είναι ο απαγωγέας ισχυρότερος από τον βιομήχανο; Γενικά όχι, ειδικά ναι, στο βαθμό που απαγάγει πχ την κόρη του, και φέρει τον βιομήχανο σε μια κατάσταση στην οποία ο απαγωγέας είναι ισχυρότερος.
    Ακριβώς όμως το ότι εκβιάζεις κάποιον για να πάρεις κάτι από κάποιον άλλο, δηλώνει πως γενικά ο άλλος είναι ισχυρότερος ή τουλάχιστον πως η ισχύς σου γενικά δεν μπορεί να υπερκεράσει τη δική του. Γιατί αν ήσουν εσύ γενικά ισχυρότερος, δεν θα χρησιμοποιούσες τον ''έμμεσο'' τρόπο του εκβιασμού, αλλά θα πήγαινες με πολλές δυνάμεις και θα έπαιρνες αυτό που ήθελες.
    Οπότε νομίζω ότι στο δίπολο που φτιάχνεις ισχύς-αδυναμία, δεν έχεις συμπεριλάβει αυτή τη διάσταση του εκβιασμού ως έκφρασης όχι μόνο ισχύος πάνω σε ένα συγκεκριμένο επίδικο αλλά και (γενικής) αδυναμίας.
    Επομένως δεν μου φαίνεται λογικά ασυνεπές (σε ''αφηρημένο'' επίπεδο) ότι ένα εργατικό-λαϊκό κίνημα μπορεί να εκβιάσει μια αστική κυβέρνηση, προκαλώντας με τις δράσεις του τέτοιες αρρυθμίες και διαταραχές στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου και την κανονικότητά του, ώστε να φέρει την αστική κυβέρνηση σε μια κατάσταση, όπου θα αναγκαστεί να ''παραχωρήσει τμηματικά'' μερικά πράγματα. Αν το εργατικό-λαϊκό κίνημα ήταν πραγματικά ισχυρό, με θετικό πρόταγμα, πολιτική οργάνωση κλπ, δεν θα χρησιμοποιούσε το μέσο του εκβιασμού, που είναι έμμεσος τρόπος και με αμφίβολα αποτελέσματα, αλλά θα καταλάμβανε την εξουσία γενικά και τον κρατικό μηχανισμό ειδικά.
    Οπότε προσωπικά δεν βλέπω κάποια αντίφαση ως προς αυτό. Ο εκβιασμός μπορεί να προκληθεί και αν πεις ''θα καταστρέφω μέχρι να δώσεις, αστική κυβέρνηση, 5 πράγματα'', δεν προϋποθέτει, δηλαδή, θετικό πρόταγμα και ''θετική'' δύναμη, ούτε είναι έκφραση γενικής ισχύος. Το αντίθετο, πιστεύω, είναι in concreto ισχύς, και για αυτό όχι ουσιαστική, χωρίς διάρκεια και αμφίβολη, με κίνδυνο αποτυχίας.
    Αν ''εκβιάζουμε'' κάποιον ότι θα απεργήσoυμε και θα κλείσει η επιχείρησή του, τί σημαίνει αυτό; Ισοδυναμεί αυτός ο ''εκβιασμός'' με μπλόφα; Και δεν εκφράζει μόνο (ειδική) ισχύ αλλά και ''γενική'' αδυναμία.
    Όλα αυτά διακριτά από το ζήτημα αν σήμερα μπορεί να δοθεί ο,τιδήποτε από μια αστική κυβέρνηση σε ένα τέτοιο εργατικό-λαϊκό κίνημα που εκβιάζει.

    Ένας ψηφοφόρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Noμίζω πως ο εκβιασμός εκφράζει όχι μόνο ισχύ αλλά και αδυναμία. Είναι ένας έμμεσος τρόπος καθυπόταξης του αντιπάλου, με τον δεύτερο να σπρώχνεται σε μια κατάσταση όπου, μου φαίνεται, αναστέλλεται προσωρινά μόνο και επί ενός συγκεκριμένου επίδικου το γενικό advantage του.
      Για να δούμε μερικά παραδείγματα.
      Ο απαγωγέας εκβιάζει τον βιομήχανο. Είναι ο απαγωγέας ισχυρότερος από τον βιομήχανο; Γενικά όχι, ειδικά ναι, στο βαθμό που απαγάγει πχ την κόρη του, και φέρει τον βιομήχανο σε μια κατάσταση στην οποία ο απαγωγέας είναι ισχυρότερος. "

      Η συλλογιστική αυτή πάσχει.

      Πάσχει διότι η ισχύς την οποία προϋποθέτει ο εκβιασμός και την οποία φέρει ο εκβιασμός είναι ΕΙΔΙΚΗ ΙΣΧΥΣ, είναι ισχύς που εξ ορισμού "χτυπά" σε ένα σημείο, το οποίο μπορεί να είναι καίριο (ο εκβιασμός είναι επιτυχημένος) ή όχι (ο εκβιασμός είναι αποτυχημένος).

      Προφανώς, η θέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν προϋποθέτει ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΥΣ εκβιασμούς και άρα υλικό για κωμωδία α λα ο Μεγάλος Λεμπόφσκι, αλλά επιτυχημένους εκβιασμούς, κατά συνέπεια εκβιασμούς που εκφράζουν πραγματική απόκτηση ισχύος.

      Με όρους του παραδείγματος που χρησιμοποιείται: Το αν ο απαγωγέας είναι ισχυρότερος από τον βιομήχανο δεν είναι ένα ερώτημα που ο εκβιασμός αφορά. Το ερώτημα που αφορά ο εκβιασμός είναι αν με το να απαγάγει την κόρη του βιομηχάνου ο απαγωγέας αποκτά πραγματική δύναμη πάνω του ή όχι.

      Αυτό όμως εξαρτάται από το πόσο σημαντική είναι η κόρη του για τον ίδιο τον βιομήχανο, όχι από κάποια ζυγαριά όπου μετριέται αφηρημένα η ισχύς του ενός και του άλλου.

      Ελπίζω να γίνονται κατανοητές οι αναγωγές στο κοινωνικό πεδίο.

      Διαγραφή
    2. Το αν ο απαγωγέας είναι ισχυρότερος από τον βιομήχανο δεν είναι ένα ερώτημα που ο εκβιασμός αφορά=Το αν ο απαγωγέας είναι ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ "ισχυρότερος" από τον βιομήχανο δεν είναι ένα ερώτημα που ο εκβιασμός αφορά.

      Διαγραφή
    3. Με απλά λόγια: Μπορώ να σε εκβιάσω μόνο αν έχω κάτι που θέλεις και δεν έχεις. Αλλιώς δεν μπορώ να σε εκβιάσω. Και συνεπώς μπορώ να σε εκβιάσω ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΑΥΤΗ ΜΟΥ Η ΝΟΜΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΣ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙ ΙΣΧΥ ΠΑΝΩ ΣΟΥ. Και ο εκβιασμός σε βάρος σου δεν θα δουλέψει παρά μόνο αν αυτή η νομή γίνει στα μάτια σου ΑΠΟΛΥΤΑ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗ ΓΙΑ ΣΕΝΑ. Και συνεπώς δεν θα δουλέψει παρά μόνο αν εκβιάζοντάς σε δεν μπορώ να σου αποδείξω έμπρακτα ότι είμαι ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΣΕΝΑ.

      Διαγραφή
    4. Και το ερώτημα --το επαναλαμβάνω σε περίπτωση που δεν έγινε κατανοητό-- είναι: εφόσον ο "εκβιαστής" εν προκειμένω είναι Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΛΑΟΣ, το εργατικό κίνημα, η εκμεταλλευόμενη πλειοψηφία, και εφόσον η δυνατότητά του να εκβιάσει επιτυχημένα σημαίνει ΗΔΗ ανώτερη ισχύ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΕΙ ΣΤΟΝ "ΕΚΒΙΑΣΜΟ;"

      Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απαντά: "επειδή δεν είναι έτοιμος/αρκετά δυνατός", κλπ.

      Είναι ή δεν είναι αυτό contradictio in terminis?

      Διαγραφή
    5. Αντώνη μου, ο άνθρωπος είναι σαφής:
      «Όλα αυτά διακριτά από το ζήτημα αν σήμερα μπορεί να δοθεί ο,τιδήποτε από μια αστική κυβέρνηση σε ένα τέτοιο εργατικό-λαϊκό κίνημα που εκβιάζει»

      «επιτυχής εκβιασμός» δεν νοείται σήμερα, εκβιασμός [αριστερά των κινημάτων, σημερινό «σύνθημα», το είδα τίτλο σε κάποιο άρθρο] μόνο όταν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση μέσω «εξαργύρωσης» των ψήφων.

      Διαγραφή
    6. "μόνο όταν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση μέσω «εξαργύρωσης» των ψήφων."

      Διότι ως γνωστόν αν δεν πούμε το ναι στον Αλέξη και δεν στείλουμε το ΚΚΕ στο 0.0%, "η κομμουνιστική και επαναστατική Αριστερά θα κινδυνεύει να συνθλιβεί ως περιττή κι ο λαός για απροσδιόριστο διάστημα να γονατίσει."

      Αυτό θέλουν να μας κομίσουν; Αυτόν τον ρόλο διάλεξαν για τον εαυτό τους; Ρωτάω. Σε τι άλλο μεταφράζεται ΠΡΑΚΤΙΚΑ ο δεύτερος εκβιασμός, αυτός που εμφανέστατα ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ πχ την κυβέρνηση Σαμαρά αλλά την "κομμουνιστική και επαναστατική Αριστερά";

      Διαγραφή
    7. Θα μπορούσα βέβαια να κομίσω εδώ δεκάδες σχόλια κοινοβουλευτικού υποψηφίου του ΑΝΤΑΡΣΥΑ όπου επαναλαμβάνει διαρκώς το "θα εξαφανιστείτε, θα πάτε στο εξωκοινοβούλιο, είστε ηλίθιοι, καθυστερημένοι, σχιζοφρενείς, ζώα, σεχταριστές", κλπ, ή άλλα που λένε "σβήστε το σταλινικό ΚΚΕ" μιλώντας για τα καθήκοντα του ΝΑΡ, αλλά είπα να κρατήσω κανόνες καθαρά συλλογιστικούς και να μην εκμεταλλευτώ τους πιο απρόσεχτους εκφραστές ευσεβών πόθων...

      Διαγραφή
    8. Να σου θυμίσω εκείνο το περίεργο τού Κουβελάκη, για Ντρέιφους: η προοδευτική αστική τάξη πήγε με το ντρεϊφουσικό στρατόπεδο-->SFIO. Ο Μελανσόν δηλώνει ότι θέλει να θεραπεύσει το ρήγμα του συνεδρίου τής Τουρ, δηλ. τηρουμένων των αναλογιών την αφομοίωση SFIC πίσω στο SFIO, γιατί; Γιατί η «παραδοσιακή» σοσιαλδημοκρατία σήμερα αφομοιώθηκε πλήρως στη φιλελεύθερη δεξιά. Οι άνθρωποι προσπαθούν παντού να φτιάξουν το ΠΑΣΟΚ/PS τού μέλλοντος (κοινωνικό συμβόλαιο και πίπες). Διαφορετικά, απειλούν με «φασισμό».

      Εφόσον επιτευχθεί ο στόχος, από τα «επαναστατικά» υπολείμματα θα προκύψουν και οι νέοι «ακροαριστεροί» σχηματισμοί.


      εκφραστές ευσεβών πόθων--> ο μόνος «ευσεβής» πόθος τού κύριου είναι ο θώκος στη «σοσιαλδημοκρατική» κυβέρνηση Τσίπρα. Εξωνημένοι, απατέωνες, αχρείοι.

      Διαγραφή
    9. "Ανώνυμος30 Σεπτεμβρίου 2012 12:15 π.μ."

      '"γιατι πλησιαζουν εποκινδυνα τα ποσοστα μας""

      I rest my case σε ό,τι αφορά τον ποιον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΚΒΙΑΖΕΙ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

      Σας ευχαριστώ όλους για την συμμετοχή, όσοι δεν καταλάβατε τι ακριβώς πρεσβεύετε διαβάστε ξανά και το παραπάνω:

      "η «παραδοσιακή» σοσιαλδημοκρατία σήμερα αφομοιώθηκε πλήρως στη φιλελεύθερη δεξιά. Οι άνθρωποι προσπαθούν παντού να φτιάξουν το ΠΑΣΟΚ/PS τού μέλλοντος (κοινωνικό συμβόλαιο και πίπες). Διαφορετικά, απειλούν με «φασισμό».

      Εφόσον επιτευχθεί ο στόχος, από τα «επαναστατικά» υπολείμματα θα προκύψουν και οι νέοι «ακροαριστεροί» σχηματισμοί."

      Να φτιάξουμε το ΠΑΣΟΚ απ' την αρχή για να παριστάνετε τους ακροαριστερούς ζητάτε. Και μας απειλείτε για το τι έχει να μας συμβεί αν δεν σας κάνουμε το χατήρι να συνεργαστούμε. Αυτό κάνετε.

      Ντροπή σας.

      Διαγραφή
    10. @Αντώνης

      Η συλλογιστική μου δεν νομίζω ότι έπασχε, αντιθέτως η δική σου ήταν από την αρχή ελλιπής. Προσέθεσες νέες παραμέτρους λοιπόν. Ενώ στην ανάρτηση μιλάς για λογική αντίφαση σε ένα αφηρημένο επίπεδο, όσον αφορά τον εκβιασμό ως έκφραση ισχύος ή αδυναμίας, χωρίς να αρθρώνεις το επιχείρημα αυτό αναγκαστικά μαζί με την ειδικότητα του εκβιασμού στην παρούσα συγκυρία, τώρα έρχεσαι και προσθέτεις την ειδικότητα του χτυπήματος, την καθοριστικότητα κλπ, με μια διάκριση επιτυχημένου και αποτυχημένου εκβιασμού.
      Στην ανάρτηση δεν θέτεις το ζήτημα καθόλου έτσι, για αυτό και εγώ ο άνθρωπος (όπως λέει ο waltendegewalt) διαχώρισα το ζήτημα του αν ''σήμερα'' μπορεί ένας τέτοιος εκβιασμός να είναι επιτυχημένος. Η συλλογιστική μου δεν πάσχει, αντιθέτως προσέθεσε καινούργιες παραμέτρους, και η δική σου συλλογιστική αναπροσαρμόστηκε.
      Συζητάμε λοιπόν νομίζω σε μια νέα, ή καλύτερα, ''εμπλουτισμένη'' βάση. Το αρχικό μανιχαιστικό δίπολο που παρουσίασες μεταξύ ισχύος και αδυναμίας, με τον εκβιασμό να αποτελεί έκφραση ισχύος, αντικαταστάθηκε με πιο λεπτές διακρίσεις στο εσωτερικό του ίδιου του εκβιασμού. Θα μπορούσες να κάνεις λοιπόν πιο σαφή την ανάρτησή σου, αν το θες, εκτός αν όλα αυτά είναι ξεκάθαρα από τη πρώτη ανάγνωση του κειμένου.
      Πάμε παρακάτω.

      ''Πάσχει διότι η ισχύς την οποία προϋποθέτει ο εκβιασμός και την οποία φέρει ο εκβιασμός είναι ΕΙΔΙΚΗ ΙΣΧΥΣ, είναι ισχύς που εξ ορισμού "χτυπά" σε ένα σημείο, το οποίο μπορεί να είναι καίριο (ο εκβιασμός είναι επιτυχημένος) ή όχι (ο εκβιασμός είναι αποτυχημένος).

      Προφανώς, η θέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν προϋποθέτει ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΥΣ εκβιασμούς και άρα υλικό για κωμωδία α λα ο Μεγάλος Λεμπόφσκι, αλλά επιτυχημένους εκβιασμούς, κατά συνέπεια εκβιασμούς που εκφράζουν πραγματική απόκτηση ισχύος''.

      Σωστά. Ας μιλήσουμε για επιτυχημένους εκβιασμούς. Να κάνω μια παρένθεση όμως. Τί νόημα έχει να ζητά κανείς 1400 ευρώ βασικό μισθό, όταν προτείνει να φύγουμε από το ευρώ και την Ε.Ε; Αν για παράδειγμα υλοποιηθεί το πρόγραμμα του ΚΚΕ από το λαό, τα 1400 ευρώ δεν τίθενται καν ως ζήτημα. Το ίδιο ισχύει και για προγράμματα για παιδεία-υγεία-κοινωνική ασφάλιση, κέντρα αποτοξίνωσης κλπ, τα οποία λαμβάνουν ως σταθερές τις σημερινές δομές, χωρίς δηλαδή να εντάσσουν τα κοινωνικά αυτά ωφελήματα σε ένα πλαίσιο λαϊκής εξουσίας-λαϊκής οικονομίας. Επομένως όλα αυτά, δεν αποτελούν αιτήματα πιο minimum από το πρόγραμμα της λαϊκής εξουσίας-λαϊκής οικονομίας. Αν συμβαίνει αυτό, τότε όλα αυτά μπορούν να υλοποιηθούν από κάποια δημόσια εξουσία η οποία δεν είναι λαϊκή εξουσία-λαϊκή οικονομία.
      Το ερώτημα, για να φύγω από αυτό, είναι αν το εργατικό και το λαικό κίνημα μπορεί, σε περιόδους αναβρασμού του, να κερδίσει στιγμές ισχύος που θα αποτελέσουν καυτή ανάσα για μια κυβέρνηση (δεν λέω αστική κυβέρνηση, αφού θεωρείται ότι δεν υπάρχει εργατική κυβέρνηση), και η οποία έτσι θα νιώσει έναν ''εκβιασμό'' και θα παραχωρήσει ορισμένα προνόμια.
      Αν αυτό θεωρείται αδύνατο σήμερα, καταργείται οποιοσδήποτε οικονομικός αγώνας μέσω πχ απεργιών που απευθύνεται στην κυβέρνηση (το τονίζω αυτό, την απεύθυνση), αφού η κυβέρνηση δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να εκβιαστεί και να δώσει το ο,τιδήποτε. Αν αυτή είναι η θέση και δεν τη διαστρεβλώνω, ανοίγει μια άλλη κουβέντα για το χαρακτήρα της κεφαλαιοκρατικής κρίσης και τη θέση της Ελλάδας και της ελληνικής αστικής τάξης. Το ζήτημα έτσι γίνεται ζήτημα ανάλυσης και ότι λογικής αντίφασης.

      Ένας ψηφοφόρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

      Διαγραφή
    11. "Η συλλογιστική μου δεν νομίζω ότι έπασχε, αντιθέτως η δική σου ήταν από την αρχή ελλιπής. Προσέθεσες νέες παραμέτρους λοιπόν. Ενώ στην ανάρτηση μιλάς για λογική αντίφαση σε ένα αφηρημένο επίπεδο, όσον αφορά τον εκβιασμό ως έκφραση ισχύος ή αδυναμίας, χωρίς να αρθρώνεις το επιχείρημα αυτό αναγκαστικά μαζί με την ειδικότητα του εκβιασμού στην παρούσα συγκυρία, τώρα έρχεσαι και προσθέτεις την ειδικότητα του χτυπήματος, την καθοριστικότητα κλπ, με μια διάκριση επιτυχημένου και αποτυχημένου εκβιασμού.
      Στην ανάρτηση δεν θέτεις το ζήτημα καθόλου έτσι, για αυτό και εγώ ο άνθρωπος (όπως λέει ο waltendegewalt) διαχώρισα το ζήτημα του αν ''σήμερα'' μπορεί ένας τέτοιος εκβιασμός να είναι επιτυχημένος. Η συλλογιστική μου δεν πάσχει, αντιθέτως προσέθεσε καινούργιες παραμέτρους, και η δική σου συλλογιστική αναπροσαρμόστηκε. "

      Καμία αναπροσαρμογή συλλογιστικής δεν έγινε.

      Η πρόταση της ανάρτησης είναι ως εξής και παραμένει η πρόταση που καταθέτω. Έθεσες ερώτημα και σου έδωσα επεξηγήσεις.

      Επαναλαμβάνω την πρόταση:

      "α) Η διατύπωση της ΚΣΕ της Ανταρσύα στις 1 Απριλίου 2012, και σε απάντηση του άρθρου της ΚΟΜΕΠ, συνδέει την τακτική του "μαζικού εκβιασμού" με δύο πράγματα:

      πρώτον, όπως και πριν την κριτική της ΚΟΜΕΠ, με την αποδοχή του γεγονότος ότι η κυβέρνηση θα είναι αστική ή μικροαστική· αλλιώς, ποιον θα "εκβιάζει" μαζικά ένα "ενωτικό αγωνιστικό μέτωπο ρήξης";

      δεύτερον, με μια αλληλένδετη λογικά υπόθεση περί της σχετικής αδυναμίας του ίδιου αυτού μετώπου. Συνολικά, λέει το κείμενο, οι πολιτικοί στόχοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ "μπορούν να εφαρμοστούν μόνο από μια επαναστατική εξουσία και κυβέρνηση των εργαζομένων" αλλά εν μέρει, τμηματικά, κάποιοι από αυτούς μπορούν να γίνουν πραγματικότητα μέσω του μαζικού εκβιασμού αστικών ή μικροαστικών κυβερνήσεων. Αφήνοντας στην άκρη την ασάφεια της "κυβέρνησης των εργαζομένων" και της λογικής ταύτισής της με την "επαναστατική εξουσία" (γιατί δεν ήταν η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ 1981-85, που φυσικά δεν ήταν "επαναστατική εξουσία", μία "κυβέρνηση των εργαζομένων";), κρατούμε το ότι η διατύπωση περί χρηστικότητας του "μαζικού εκβιασμού" προϋποθέτει μια σχετική αδυναμία, κάτι το δυστυχώς πρόωρο και προς το παρόν ανέφικτο, σε ό,τι αφορά την δυνατότητα κατάκτησης της "επαναστατικής εξουσίας." Αν μπορείς να έχεις επαναστατική εξουσία, με απλά λόγια, δεν έχει κανένα νόημα να ασχολείσαι με "εκβιασμούς".

      Πολύ καλά. Ο μαζικός εκβιασμός της (μικρο)αστικής κυβέρνησης λοιπόν είναι η αναγκαστική μορφή που παίρνει η τακτική του εργατικού κινήματος όταν αυτό δεν είναι ακόμα αρκετά ισχυρό για να πάψει να εκβιάζει κάποιον άλλο και να πάρει το ίδιο τη θέση του. Είναι έκφραση της σχετικής αδυναμίας του εργατικού κινήματος.

      Αλλά τότε, πώς ακριβώς είναι "εκβιασμός"; Μπορεί ποτέ ο σχετικά αδύναμος να εκβιάσει τον σχετικά ισχυρότερο; Μπορεί να το κάνει παραδεχόμενος ανοιχτά ότι είναι σχετικά αδύναμος και βασίζοντας την όλη τακτική του σε αυτό ακριβώς το γεγονός;

      Δεν είναι η ίδια η δυνατότητα του "εκβιασμού" έκφραση ισχύος και όχι αδυναμίας απέναντι στον άλλο; Δεν αποκτά αυτός που εκβιάζει ισχύ μέσα από τον εκβιασμό επειδή έχει την ισχύ για να εκβιάσει;"

      Γράψε ΞΕΚΑΘΑΡΑ με τι διαφωνείς και γιατί στην παραπάνω παρατεθείσα πρόταση. Εγώ δεν την τροποποιώ στο ελάχιστο και ισχυρίζομαι ότι είναι ΑΠΟΛΥΤΑ ΕΛΛΟΓΗ.

      Διαγραφή
    12. Συνέχεια

      ''Και το ερώτημα --το επαναλαμβάνω σε περίπτωση που δεν έγινε κατανοητό-- είναι: εφόσον ο "εκβιαστής" εν προκειμένω είναι Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΛΑΟΣ, το εργατικό κίνημα, η εκμεταλλευόμενη πλειοψηφία, και εφόσον η δυνατότητά του να εκβιάσει επιτυχημένα σημαίνει ΗΔΗ ανώτερη ισχύ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΕΙ ΣΤΟΝ "ΕΚΒΙΑΣΜΟ;"

      Μα, θα περιοριστεί στον εκβιασμό, γιατί η ''ήδη ανώτερης ισχύς'' είναι ΕΙΔΙΚΗ, όχι γενική, βάσει των διακρίσεων με τις οποίες συμφώνησες. Ο εκβιαστής που είναι ο ίδιος ο λαός, μπορεί να εκβιάσει μόνο για συγκεκριμένα πράγματα, σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, με κίνδυνο αποτυχίας (και ένας επιτυχημένος εκβιασμός μέχρι το τέλος είναι κάτι που εμπεριέχει αυτόν τον κίνδυνο, γιατί είναι έμμεσος τρόπος άσκησης ισχύος και όχι άμεσος, εξαρτημένος από διάφορους εξωγενείς παράγοντες)
      Επομένως, η δυνατότητα του λαού να εκβιάσει επιτυχημένα, και αυτή δεν παύει να είναι ειδική ανώτερη ισχύς, ακόμη και αν μιλάμε για επιτυχημένο εκβιασμό. Αφού μιλάμε για ειδική ισχύ, μιλάμε για περι-ορισμό. Ο λαός δεν είναι αρκετά δυνατός για να έχει γενική ισχύ, και εννοώ ισχύ επί του κρατικού μηχανισμού και της πολιτικής εξουσίας, άρα ισχύ για πολλά, ''όλα'' (καταχρηστικά) τα εσωτερικά θέματα. Για αυτό ο λαός, μπορώντας να εκβιάσει ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΑ μόνο για ΟΡΙΣΜΕΝΑ ζητήματα, έχει ανώτερη ισχύ ως προς αυτά, στιγμιαία-αναβρασμός/συγκυρία-με κίνδυνο αποτυχίας, και περι-ορίζεται σε αυτά. Άρα δεν αποτελεί αντίφαση ότι παραμένει ακόμη αδύναμος. Είναι αδύνατος γιατί δεν επιλέγει τα ζητήματα που μπορεί να εκβιάσει για αυτά, μην έχοντας το γενικό advantage
      Κάπου μάλλον δεν σε κατάλαβα σε αυτό το τελευταίο επιχείρημα, γιατί επανέλαβα βασικά τα ίδια και είναι κουραστικό για τους αναγνώστες.

      Τέλοσπάντων, η θέση μου επί της συγκεκριμένης συγκυρίας είναι πως στα βασικά, ζωτικής σημασίας θέματα, και όχι σε δευτερεύοντα, δεν μπορεί να γίνει καμιά παραχώρηση και να ασκηθεί εκβιασμός. Τί σημαίνουν βασικά-ζωτικής σημασίας; Αύξηση μισθών, ''δημόσια''υγεία, συντάξεις, απο-ιδιωτικοποίηση ξεπουληθέντων.
      Αυτό προϋποθέτει μια άποψη περί κεφαλαιοκρατίας και Ελλάδας μέσα σε αυτήν, μια συζήτηση που κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε η ανάρτησή σου να θίγει, γιατί χωρίς μια ορισμένη τεκμηρίωση της κατάστασης σε αυτά τα επίπεδα, δεν βλέπω αντίφαση στο καθαρά ''λογικό'' επίπεδο, όπως το προσέγγισες και τελικά αφόρισες τα περί εκβιασμού ως α-νόητα, πατώντας στο τί σημαίνει εκβιασμός.

      Ένας ψηφοφόρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

      Διαγραφή
    13. "Μα, θα περιοριστεί στον εκβιασμό, γιατί η ''ήδη ανώτερης ισχύς'' είναι ΕΙΔΙΚΗ, όχι γενική, βάσει των διακρίσεων με τις οποίες συμφώνησες."

      Μάλλον δεν κατανόησες τι διάβασες. Σου ξαναπαραθέτω τα σημεία που μάλλον δεν κατανόησες, τα σημεία δηλαδή όπου λέω ότι η "ειδική" ισχύς στον εκβιασμό γίνεται ΓΕΝΙΚΗ, ΑΠΟΛΥΤΗ ΙΣΧΥΣ. "Απόλυτα καθοριστική" γράφω.

      Διαβάζεις κάποιου άλλου τα σχόλια και όχι τα δικά μου;

      "Πάσχει διότι η ισχύς την οποία προϋποθέτει ο εκβιασμός και την οποία φέρει ο εκβιασμός είναι ΕΙΔΙΚΗ ΙΣΧΥΣ, είναι ισχύς που εξ ορισμού "χτυπά" σε ένα σημείο, το οποίο μπορεί να είναι ___ΚΑΙΡΙΟ___...ο εκβιασμός σε βάρος σου δεν θα δουλέψει παρά μόνο αν αυτή η νομή γίνει στα μάτια σου ΑΠΟΛΥΤΑ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗ ΓΙΑ ΣΕΝΑ. Και συνεπώς δεν θα δουλέψει παρά μόνο αν εκβιάζοντάς σε δεν μπορώ να σου αποδείξω έμπρακτα ότι είμαι ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΣΕΝΑ.."

      Διαγραφή
    14. Ξέφυγε ένα "δεν", αν αυτό είναι η αιτία της μη κατανόησης του τι έγραψα, απολογούμαι.

      Όχι "Και συνεπώς δεν θα δουλέψει παρά μόνο αν εκβιάζοντάς σε δεν μπορώ να σου αποδείξω έμπρακτα ότι είμαι ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΣΕΝΑ"

      αλλά ""Και συνεπώς δεν θα δουλέψει παρά μόνο αν εκβιάζοντάς σε μπορώ να σου αποδείξω έμπρακτα ότι είμαι ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΣΕΝΑ"

      Διαγραφή
  16. θέση 27 των Θέσεων ANTAΡΣΥΑ:

    “Από αυτή τη σκοπιά, πιστεύουμε ότι το κίνημα και η δυναμική του δεν μπορεί να εγκλωβιστεί σε αυταπάτες για μια «προοδευτική εναλλακτική αριστερή διακυβέρνηση» ή για μια «λαϊκή εξουσία» στο έδαφος της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Τέτοιες κυβερνήσεις θα είναι έκθετες στη συνεχή και αντικειμενική πίεση του κράτους, των επιχειρήσεων, των διεθνών οικονομικών οργανισμών. Το ζήτημα της εξουσίας δεν μπορεί παρά να τεθεί με όρους ρήξης και ανατροπής της ταξικής κυριαρχίας του κεφαλαίου, με όρους επαναστατικού περάσματος της πραγματικής εξουσίας στους θεσμούς αυτοοργάνωσης της εργατικής τάξης, με όρους συντριβής του αστικού κράτους. Προφανώς και μέσα στην όξυνση των κοινωνικών και πολιτικών αντιθέσεων και την κρίση του πολιτικού συστήματος, που κάνουν εμφανές το ενδεχόμενο για κατάρρευση κυβερνήσεων υπό το βάρος του λαϊκού παράγοντα, είναι πιθανό να δημιουργηθούν κυβερνήσεις ταξικής συνεργασίας, πιθανώς και με συμμετοχή κομματιών της Αριστεράς. Η θέση μας είναι ότι μια σύγχρονη επαναστατική στρατηγική δεν περνάει μέσα από τη συμμετοχή στη διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας εντός της καπιταλιστικής κυριαρχίας, αλλά από τη συγκρότηση αυτοτελών οργάνων πάλης για την εργατική εξουσία, ανταγωνιστικών και εξωτερικών προς το αστικό κράτος. Διαφορετικά ο κίνδυνος της ενσωμάτωσης ή και της ήττας θα παραμένει ανοιχτός.” [
    ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΕΔΩ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν πρόκειται να διαβάσω την Θέση 27, 32 ή 688 μέχρι να πάρω απαντήσεις επί των ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΕΡΩΤΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΘΕΤΩ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΔΙΑΤΥΠΩΣΕΙΣ ΜΕ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ να απαντήσει στην κριτική της ΚΟΜΕΠ.

      Και αυτό γιατί πολύ απλά το αρχικό μου ζητούμενο είναι αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ξέρει τι λέει. Αν δεν ξέρω ότι ξέρει τι λέει, τι να συνεχίσω να διαβάζω; Λόγια χωρίς ειρμό και λογική;

      Οπότε εξακολουθώ να αναμένω απαντήσεις. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διατύπωσε τις συγκεκριμένες θέσεις απαντώντας, δεν τις εφήυρα εγώ.

      Διαγραφή
  17. το βασικό καθήκον είναι η μετωπική συγκρότηση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της εργασίας γύρω από αιτήματα-κρίκους που βασίζονται σε μία στρατηγική ρήξης με το σύγχρονο ιμπεριαλισμό και καπιταλισμό και η οργάνωση του λαού με τα δικά του όργανα για μία τέτοια προοπτική. Οι δρόμοι που θα ακολουθήσει μία σύγχρονη επαναστατική διαδικασία και μετάβαση είναι ένα αχαρτογράφητο ακόμα πεδίο και οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες. Οφείλουμε όμως να κινούμαστε με στρατηγικό κριτήριο και η ιεράρχηση για συγκρότηση μεταβατικού προγράμματος και αυτοτελών οργάνων του λαϊκού και εργατικού κινήματος αυτό το στόχο έχει. Το αν και πώς μία κυβερνητική στιγμή και η σύγκρουση που θα επέλθει με τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού μπορεί να αποτελέσουν μέρος μίας ευρύτερης επαναστατικής διαδικασίας μετάβασης είναι ανοιχτό προς συζήτηση και σε καμια περίπτωση δεν πρέπει να συγχέεται με το σύνθημα της “αριστερής κυβέρνησης” όπως το χρησιμοποιούν οι δυνάμεις (και ειδικά η ηγεσία) του ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ ας απευθύνει λοιπόν την κριτική περί Ζοσπέν, Ντ'Αλέμα κλπ. εκεί που πρέπει (στη ΔΗΜΑΡ, προφανώς, που συμμετέχει στη μνημονιακή συγκυβέρνηση και στις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που αναφέρονται σε μία “αριστερή” εκδοχή της λογικής αυτής) και όχι στις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αν σκοπεύει φυσικά να γίνει ένας γόνιμος διάλογος πέρα από συνδικαλισμούς και εύκολη τσιτατολογία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ως τώρα μόνο το σχόλιο Ανώνυμος29 Σεπτεμβρίου 2012 11:25 μ.μ. έκανε την παραμικρή προσπάθεια να απαντήσει στην ανάρτηση και τίμησα την προσπάθεια απαντώντας του αναλυτικά.

      Από εκεί και πέρα, καμία απάντηση δεν βλέπω. Είναι τόσο δύσκολα τα ερωτήματα;

      Διαγραφή
    2. ΚΚΕ ας απευθύνει λοιπόν την κριτική περί Ζοσπέν, Ντ'Αλέμα κλπ. εκεί που πρέπει: στη ΔΗΜΑΡ [πρώην ΣΥΡΙΖΑ], προφανώς, που συμμετέχει στη μνημονιακή συγκυβέρνηση και στις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που αναφέρονται σε μία “αριστερή” εκδοχή της λογικής αυτής [εκφυλισμένο ΣΥΡΙΖΑ] και όχι στις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ [διάδοχο τού ΣΥΡΙΖΑ].

      Τσίπα δεν έχετε.

      Διαγραφή
    3. Ας μην επαναλάβω όσα έχω ήδη πει στο ποστ "Αριστερή Πτέρυγα", περιττεύει.

      Διαγραφή
  18. Εγω λεω απλα οτι σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα.Είναι οπορτουνισμος αυτό;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους"

      30% ΝΔ + 27% ΣΥΡΙΖΑ + ΑΝΕΞΕΛ + ΧΑ + ΠΑΣΟΚ δεν ισοδυναμεί με "μεγάλη φθορά στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους."

      Αλλά βέβαια εγώ θεωρώ τον ΣΥΡΙΖΑ αστικό κόμμα. Εσύ όχι, έτσι; Διότι αν τον θεωρούσες αστικό κόμμα δεν θα έβγαζες τέτοιο συμπέρασμα όπως έβγαλα εγώ.

      Διαγραφή
    2. Προφανώς δεν θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ αστικό κόμμα, αλλά "αντιιμπεριαλιστική και αντιμονοπωλιακή δύναμη" τουλάχιστον. Και ξεχνάει να βάλει και εισαγωγικά όταν κάνει copy-paste.

      Έφη Α.

      Διαγραφή
    3. "αντιιμπεριαλιστική και αντιμονοπωλιακή δύναμη"

      Ο Χριστός και η Παναγία! Μωραίνει ο κύριος ον βούλεται πολύ Πέρες, Σουλτς και Ράιχενμπαχ!

      Διαγραφή
  19. Αγαπητο μου παιδι οταν εσυ ησουν φουλ ερωτευμενος με ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ ΔΡΑΓΑΣΑΚΗ ΔΑΜΑΝΑΚΗ και λοιπους συριζαιους, εγω εφευγα και εφτιαχνα το νεο ρευμα της επαναστατικης αριστερας στην ελλαδα.Και μην ειρωνευτης το αποτελεσμα γιατι πλησιαζουν εποκινδυνα τα ποσοστα μας....Ξερω πολυ καλα τι ειναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "γιατι πλησιαζουν εποκινδυνα τα ποσοστα μας"

      Να το! Τι έλεγα αμέσως πιο πριν;

      Α, με ξέρετε δηλαδή και ξέρετε ότι εγώ ήμουν φουλ ερωτευμένος με Ανδρουλάκη, Δραγασάκη και Δαμανάκη;

      Ή αναφέρεστε στο κόμμα που τους πέταξε έξω; Εκ μέρους ποίου; Του Π.Π, των Ανταρσυωτών υπογραψάντων την δήλωση πίστεως στον ΣΥΡΙΖΑ ή των συνεκδιδόμενων με στελέχη του;

      Διαγραφή
    2. Και δεν μου απαντήσατε, μην νομίζετε ότι το ξέχασα. Την "μεγάλη φθορά των αστικών κομμάτων" πού την είδατε αν δεν μετράτε τον ΣΥΡΙΖΑ ως μη αστικό κόμμα;

      Διαγραφή
    3. Αγαπητέ Ανώνυμε, και εγώ έφευγα και κοντά σας ήμουν, αλλά τώρα που ξεχωρίζει η ήρα από το στάρι, βλέπουμε ποιος στέκεται στο ύψος του...
      Μην ξεχνάς επίσης ότι π.χ. και ο Κοτζιάς έφυγε ως "επαναστάτης"...
      Τα βουλευτικά ποσοστά και εαν πλησιάσουν, στις πύλες των εργοστασίων ΔΕΝ θα πλησιάσουν ποτέ...
      Δώσε τώρα καμμιά απάντηση επί της ταμπακέρας.
      Tάκης

      Διαγραφή
  20. Τους ανέχθηκες χωρις καν να εισαι ερωτευμενος μαζι τους, πραγμα το οποιο ειναι χειροτερο για την ψυχικη σου υγεια...Οπως ξερω οτι ανεχεσαι και πολλους απο τους σημερινους, ολοι παιδια του χαρίλαου του <>, παιδια του κυνισμου του Σταλιν και της γραφειοκρατικης καστας του Μπρεζνιεφ...Φτάνετε στη λογικη των <>.Παλι θα αναθεωρησετε και παλι θα ειναι αγα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ήμουν ποτέ μέλος του ΚΚΕ. Δεν είμαι ούτε τώρα μέλος του. Και δεν ανέχθηκα κανέναν, κατά συνέπεια. Στην πραγματικότητα, στα νιάτα μου ήμουν κοντύτερα σε σας από ό,τι στο ΚΚΕ. Έχω όμως την δυστυχία την πολιτική μου ωριμότητα να την διανύω βλέποντας τι πραγματικά είστε. Η αλήθεια να λέγεται, ήμουν ένας ακόμα ηλίθιος νέος που δεν πήρε χαμπάρι με τι κουμάσια είχε να κάνει.

      Διαγραφή
    2. Το 2000 στις κοινοβουλευτικές, ήμουν στρατό. Μας έδωσαν άδεια να ψηφίσουμε. Ήμουν ένας από τους 8.132 ψηφοφόρους της ΜΕΡΑ. Τη θυμάστε τη ΜΕΡΑ; Πρέπει να ήμουν ο μόνος στον νομό.

      Τι ειρωνεία, ε; Να μου κάνετε μαθήματα για την Δαμανάκη και τον Δραγασάκη όταν ψήφιζα ΝΑΡ και νΚΑ!!!

      Διαγραφή
    3. Ζήτησες απαντήσεις ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πάρε antarsya kai xero psomi...

      Το 2000 ψήφισα πρώτη φορά ΚΚΕ για οικογενειακούς-ιστορικούς λόγους. Στο στρατό κι εγώ. Πιο πριν κάτι σε ΜΕΡΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ της εποχής κι εγώ -δε θυμάμαι ακριβώς τί. Ο κομμουνισμός και ειδικά το ΚΚΕ=τζιζ και ξύλινη γλώσσα και λοιπά περιοριστικά της ελευθερία του ατόμου, λόγου και λοιπών ατομικιστικών χαρακτηριστικών.

      Οι απαντήσεις τους σε άτομα under 30 μου κάνουν, άνευ πραγματικής εμπειρίας κοινωνικής ζωής. Δηλαδή ούτε ένα μεροκάματαο δεν έχουν κάνει για να το πούμε καθαρά. Πολύ αυτονομία -από τί και ποιόν άραγε;-, αυταρέσκεια κι εγωισμό. Ίσως έχει να κάνει πως το ΕΓΩ εμφανίζεται πιο έντονο στις ηλικίες της έντονης ορμονικής διαταραχής, δεν ξέρω...

      Επίσης τότε στα ελληνικά πανεπιστήμια ήταν έντονη η εικόνα του νέου απόφοιτου που θα βγει στην αγορά εργασίας, θα στίβει την πέτρα και θα μαμούσε και έδερνε τους ανταγωνιστές. Βέβαια η ΔΑΠ και ΠΑΣΠ μαμούσαν κι έδερναν τότε, αλλά δε βαριέσαι... O tempora o mores!!!

      Βασικά κακάκια...

      Διαγραφή
    4. Στο στρατό πήγα αμέσως μετά το διδακτορικό. Πραγματική εργασιακή εμπειρία είχα μηδενική, εκτός από χειρωνακτική δουλειά αλλά με συγγενείς. Έλειπα και χρόνια έξω, χαμπάρι δεν πήρα. Μιλάμε για ηλιθιότητα βαθμού "αφού λένε ότι είναι Ριζοσπαστική Αριστερά, ε, θα είναι."

      Δεν είναι ντροπή να είσαι βλαξ. Ντροπή είναι να μείνεις βλαξ. Και ήμουν 30 χρονώ μαντράχαλος. Ευτυχώς, μετά το στρατό γνώρισα τι θα πει "εργοδοσία", 'σχέσεις παραγωγής και εκμετάλλευσης", έκοψα την Ελευθεροτυπία μαχαίρι και πήρα τον δρόμο μου. Όχι χωρίς λάθη αλλά τέλος πάντων με μια κατεύθυνση μακριά απ' τους επαγγελματίες αγύρτες.

      Διαγραφή
    5. Ναι μωρέ τα ίδια λέμε και βλάκες δεν ήμασταν, απλώς πλανημένοι από δραγασάκηδες, ναρίτες και λοιπές δημοκρατικές, πλην αστικές δυνάμεις, ένεκα των συγκυριών. Τα σημερινά διλλήματα υπήρχαν και τότε, λιγότερο έντονα απλώς, ένεκα καπιταλιστικής ανάπτυξης.

      Με την ένταση της καπιταλιστικής κρίσης βέβαια και η ριζοσπαστική αριστερά του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ξεδιπλώνει τον αγύρτικο-αστικό της χαρακτήρα κι ας διαφωνούνε με τους κολλητύςί μας που επιμένουν στο ριζοσπαστικό του χαρακτήρα.

      Μπλα μπλα, μπλα μπλα...

      ο σχολιασμός πάει βασικά στους αντασαίους και την εκ νέου προσπάθεια χτισίματος ενός brand new ΣΥΡΙΖΑ με σκάρτα υλικά...

      Τη στιγμή της διαλεκτικής ανόδου-πτώσης του σάπιου παλιοΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ που αγαπήσαμε...

      Διαγραφή
    6. Ανώνυμε, το να κατηγορείς για Στάλιν & Μπρέζνιεφ (ξέχασες τον Χρουτσόφ, τυχαίο;) όταν το ΝΑΡ "ξέχναγε" να κάνει συνέδρια κάτι χρονάκια, πάει πολύ!
      Α, και εκείνος ο "θεωρητικός" της "άμεσης δημοκρατίας" Κ.Χ. γιατί έφυγε ρε παιδί μου το 2006 κατηγορώντας σας ως ...Σταλίνες;;
      Και τι θέση έπαιρνε αυτός στις 20-10 όταν κοιτάγατε ως αγάλματα τους "ιδεολογικούς αντικομμουνιστές συντρόφους" σας να μας ανοίγουν τα κεφάλια;; Δεν θα έπρεπε ως "καλύτεροι επαναστάτες" που είσαστε να τους πετάξετε εσείς έξω από την πορεία; Αλλά τι λέω... Με αυτούς που διοργανώνατε ημερίδες να τσακωθείτε;; Βγάλατε και μια ανακοίνωση και νομίζατε ότι ξεμπλέξατε με τους 20χρονους φοιτητές που σας ακούνε... Εμείς όμως εκείνης της εποχής "χαρήκαμε" για την πρόσφατη επιλογή μας να ξεκόψουμε από τις θιγμένες παρεούλες του '89 που έψαχναν να γίνουν "βασιλιάς στο χωριό"...
      Τάκης

      Διαγραφή
    7. Στις 20/10 πήρα και εγώ την απόφαση να κόψω τις ευγένειες με τις "παρεούλες" και τους πολλούς "διαλόγους" και να ξεκινήσω κάτι καινούργιο με καθαρά ΚΚΕ προσανατολισμό.

      Είδες μερικές φορές τι γίνεται όταν κάποιοι...βγάζουν την κουκούλα;

      Διαγραφή
    8. Ασε Αντώνη, εαν μάθεις ντεσού εκείνης της εποχής και το "ποιόν" πολλών "πρωτοκλασσάτων" θα "φρίξεις"... Εννοείται όμως ότι υπάρχουν εκεί και καλά στοιχεία (όπως και σε εμάς κακά και ευτυχώς με τα ζόρια αρχίζουν και την κάνουν...) και με αυτούς πρέπει να είμαστε σε συνεχή επαφή για το σήμερα και το αύριο.
      Τάκης

      Διαγραφή
    9. Για να συνειδητοποιηθούν τα καλά στοιχεία για το τι ακριβώς κάνουν τα "κεφάλια" του κόμματός τους γράφτηκε το άρθρο, αλλιώς δεν έχω κανένα λόγο να ασχοληθώ με τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

      Όσο για τα κακά στοιχεία στο ΚΚΕ, εγώ δεν είπα ότι ευτυχώς που τσακίστηκαν κι έφυγαν οι ψηφοφόροι του καλού καιρού που ήθελαν ένα κόμμα "εκβιαστή" του ΠΑΣΟΚ;

      Διαγραφή
  21. <> αθροισματος των δημοκρατικων δυναμεων
    <> σοσιαλφασιστων

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ώπα, να' τος ο Μπλουμ και το Λαϊκό Μέτωπο τού 1936. Σας έχω δωράκι για Μπλουμ και τις καταθέσεις του στη Ελβετία, τον αντιμπολσεβικισμό του, κάτι μυστικές συναλλαγές με δυνάμεις τού άξονα και τη συνεργασία με τις ΗΠΑ για τη διάλυση των κομμουνιστικών συνδικάτων. Τι τομάρια, είστε εσείς ρε.

      Διαγραφή
  22. Πολύ το γουστάρω το "πιο ριζοσπαστικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας", που δεν καταλαβαίνει από γραμμές, δόγματα κτλ και αντιλαμβάνεται τα πάντα διαλεκτικά και πάει λέγοντας.

    Απ'τη μια έχουμε την κριτική ότι το κκε ενδιαφέρεται μόνο για τα ποσοστά του, και απ'την άλλη τα "δίπλα-δίπλα είμαστε" και τις μυστικές δημοσκοπήσεις του Πριν (καταραμένε σταλινισμέ, τις εξαφάνισες κι αυτές).

    Απ΄την μια έχουμε τις ανακαλύψεις των λαουτάρηδων για το κκ που θέλει να μας γυρίσει στην σοβιετική εποχή (έτσι εννοεί λένε την λαϊκή εξουσία) και απ'την άλλη το "ξεμπρόστιασμα" για τις θέσεις του κκ όσον αφορά τον Γκορμπατσώφ (αλήθεια ο μέγας Ρούσης τι έγραφε τότε;).

    Και έχουμε επίσης και την απαραίτητη και διαχρονική σως λαλιωτισμού για το βρώμικο 89 (δείτε την φωτό που συνοδεύει την κριτική Μαυροειδή στο άρθρο της κομεπ), στην οποία ανταπαντάω με ανάλογη σοβαρότητα (τίγκα στην σοβαρότητα το "πιο ριζοσπαστικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας") με την φωτό της συντροφιάς του δαχτυλιδιού:

    http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=687644

    Και πολλά, πολλά άλλα όπως τα γρυλλίσματα για το σεχταριστικό και ρεφορμιστικό παμε από αυτούς που κατεβαίνουν ακόμη αγκαλιά με την γσεε, τις άλλες "καταγγελίες" για το παμε που κατεβάζει πιτσιρίκια στις πορείες και τα βαφτίζει εργάτες (δείτε τις φωτο από την πορεία των πρωτοβάθμιων να καταλάβετε ποιός καταγγέλει τι) κτλ

    Και κάθεσαι τώρα εσύ και ασχολείσαι με τους εκβιασμούς που προτείνουν οι συγκεκριμένοι καρνάβαλοι, και περιμένεις και στοιχειωδώς σοβαρές απαντήσεις. Από ποιούς;

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να σου πω, Ijon.

      Τις τελευταίες ημέρες έχει ξεκινήσει ένα νέο μπαράζ επιθέσεων στο ΚΚΕ από πολλούς και διάφορους. Τη μία το κόμμα διαλύεται για αυτό αναβάλλει το συνέδριο, φοβάται τη βάση που ξεσηκώθηκε, την άλλη απάντηση νούμερο 2 στην ΚΟΜΕΠ έτσι στην τρέλα πάνω στις 26 Σεπτέμβρη όταν η αρχική βγήκε στις 1 Απρίλη και δεν είχε κανένα λόγο να βγει δεύτερη όταν στην αρχική απάντησε επίσημα η ΚΣΕ της Ανταρσύα, την άλλη ξαφνικές και αναίτιες υστερίες με το ΚΚΕ το σταλινικό το δείξε το πήξε, πολλά περίεργα φαινόμενα.

      Ένα μικρό δαιμονάκι που έχω μέσα μου μού είπε ότι κάποια πουλάκια ξαμολήθηκαν και παίζουν πολύ βρώμικα παιχνιδάκια γιατί έχουν φοβηθεί λιγάκι. Μην αρχίσει καμιά περίεργη στροφή, όλο απεργίες και ΠΑΜΕ, και χαλάσει καμιά μανέστρα.

      Κατάλαβες;

      Διαγραφή
    2. καμιά μανέστρα--> οι προεδρικές στις ΗΠΑ, η εκταμίευση της δόσης (άσε που οι «έντιμοι» «αγωνιστές» δεν ξεκουράστηκαν αρκετά το καλοκαίρι και πρέπει να πάρουν φόρα για τού χρόνου).

      Στο μεταξύ, τρίψε τα μάτια σου με αυτό:

      http://e-dromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=9710:%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82&Itemid=51

      Να υπογράψω Μις Μαρπλ;

      Διαγραφή
    3. "δεν σταθεροποιείτε [sic] το αστικό μπλοκ": το μάτι να το τρίψω ή να το βγάλω;

      Διαγραφή
    4. "Η [sic(k)] γεωπολιτικές αντιθέσεις που μας περιβάλλουν και μας διαπερνούν ως χώρα, οι αντιπαραθέσεις μεγάλων και ενδιάμεσων δυνάμεων στην περιοχή, θα αναδείξουν όλα τα δύσκολα προβλήματα με τα οποία θα βρεθεί αντιμέτωπη οποιαδήποτε πολιτική μετάβασης.
      Η προετοιμασία του πολιτικού και κοινωνικού υποκειμένου-κινήματος για τα ζητήματα και διλήμματα είναι παραπάνω από αναγκαία. Ο στρουθοκαμηλισμός και η άρνηση της πραγματικότητας, οι ιδεοληψίες, τα στερεότυπα δεν έχουν καμία θέση. Δεν προάγουν αλλά βλάπτουν τη λαϊκή υπόθεση."

      Για σπάστα δεκάρικα. Προάγει τον άξονα "ΗΠΑ-Ελλάδα-Ισραήλ-Κύπρος";

      Διαγραφή
    5. Γράφει αυτό ακριβώς που εννοεί:

      «Μα γιατί κύριοι δεν σταθεροποιείτε το αστικό μπλοκ; Εμείς φτύσαμε αίμα με δυο εκλογικές αναμετρήσεις για τη σταθεροποίηση τού αστικού μπλοκ. Μικρό κομματάκι ήμαστε. Κάντε και εσείς μια προσπαθειούλα τώρα.»

      Διαγραφή
    6. Νομίζω το άρθρο τού «ξέφυγε». Έλλειψη ψυχραιμίας. Όπως φαίνεται, δεν πρόκειται να γίνει τίποτε δραματικό με Μεϊμαράκη ή τουλάχιστον θα τρενάρει.

      ---Προάγει τον άξονα "ΗΠΑ-Ελλάδα-Ισραήλ-Κύπρος";

      Πιθανότατα ως διαπραγματευτικό χαρτί στην ΕΕ «αναμόρφωση».

      Διαγραφή
    7. "Νομίζω το άρθρο τού «ξέφυγε». Έλλειψη ψυχραιμίας."

      'Αγχος, ε; Πολύ άγχος. Γιατί έτσι;

      Διαγραφή
    8. Εγώ δεν απορώ με το "αγχος", για να μην πω πανικό τους. Οταν ο στρατηγικός σου στόχος δεν είναι άλλος από την εξάλειψη του ΚΚΕ, βλέποντας τα προβλήματα όλα μπροστά σου (κάποια στιγμή θα κληθούν να πραγματοποιήσουν τα αντιφατικά που υπόσχοταν), και το ΚΚ να εξακολουθεί να είναι οργανωτικά και συνδικαλιστικά (εκεί που τελικά θα παιχτεί και το παιχνίδι) κατά πολύ ισχυρότερο και παρά τα εκλογικά ποσοστά του, τότε "27% παλάτια στην άμμο", που έγραψε και ο ΚΟροβέσης...

      Διαγραφή
    9. Του είχαν ξεφύγει κάποιες αλήθειες σε κείνο το κείμενο του Κοροβέση, για αυτό κι έφαγε το ανάλογο κράξιμο.

      Αυτό το νέο κάλεσμα σε απεργία δεν άρεσε σε πολλά αστάκια νομίζω. Αισθάνονται πίεση που δεν μπορούν να αντιπαρέλθουν εύκολα σε αυτή τη φάση, με τα νέα μέτρα προ των πυλών. Πώς το είπε το LefttG700; "Μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση". Συμφωνώ απολύτως με το μαοϊκό τσιτάτο. Πολύ ωραία η αναταραχή. Αλλά ποιανού αναταραχή και για ποιον είναι υπέροχη, αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο...

      Διαγραφή
  23. Την ίδια ημέρα του θανάτου του Άρη Βελουχιώτη, η εφημερίδα Ριζοσπάστης δημοσίευσε την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για τη διαγραφή του Βελουχιώτη από το κόμμα. Το κείμενο έχει ως εξής: «Το ΠΓ ενέκρινε τη δημοσίευση στο "Ριζοσπάστη", της απόφασης της 1ης Ολομέλειας της ΚΕ για τον Άρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα ή Μιζέρια). Ο Κλάρας, αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το ΚΚΕ γιατό λύγισε μπροστά στην τρομοκρατία του Μανιαδάκη, ξαναζήτησε στον καιρό του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα να ξανα...στρώσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Το ΚΚΕ του έδωσε τη δυνατότητα αυτή. Σήμερα όμως σε μια δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίδει το ΚΚΕ με την τυχοδιωκτική και ύποπτη δράση του που μονάχα τον εχθρό ευνοεί. Στο ΚΚΕ δεν έχει θέση κανένας οσοδήποτε ψηλά κι αν στέκει και οσοδήποτε μεγάλος κι αν είναι, όταν οι πράξεις του δεν συμβιβάζονται με το κοινό συμφέρον και όταν παραβιάζεται η δημοκρατική εσωκομματική πειθαρχεία.

    Βαλε και αυτό γιατί μου το χρωστας απο αλλη φορα μιας και σου αρεσει ο διαλογος και πες μου αν τιματε μαζι το θυτη και το θυμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα να το βάλω. Μάτια έχει ο κόσμος και διαβάζει την ανάρτηση και τον τρόπο που προσπαθείς να πετάξεις τη μπάλα στο διάστημα.

      Διαγραφή
    2. Το τελευταίο σχόλιο, πέρα από το ότι πετάει την μπάλα στο υπερπέραν, είναι εξαιρετικά κατατοπιστικό για τον τυφλό αντικομμουνισμό (και όχι αντι-ΚΚΕδισμό φυσικά) του ανώνυμου (πως αλλιώς;) συντάκτη του.
      Πρώτον γιατί επιχειρεί την ιστορική αθώωση του φασισμού και του δωσιλογισμού:
      "...πες μου αν τιματε μαζι το θυτη και το θυμα..."
      Μόνο που ο "θήτης" δεν ήταν άλλος από τους ταγματασφαλείτες που περιχαρείς πόζάρανε κάτω από τα κεφάλια του Βελουχιώτη και του Τζαβέλα, παρέα με ζουρνάδες και ρακές. Αυτό λέει η ιστορία ντοκουμενταρισμένα. Αν εμείς (και παρά την έπαρση με την οποία οι ίδιοι οι "θήτες" καμαρώνουν για την πράξη τους) πάμε να φορτώσουμε την ενοχή για το 'έγκλημα αλλού, τι άλλο παρά να τους αθωώνουμε κάνουμε;
      Δεύτερο:
      "...Την ίδια ημέρα του θανάτου του Άρη Βελουχιώτη η εφημερίδα Ριζοσπάστης ..."
      Προσπαθόντας να αφήσει την εντύπωση κάποιων παλιανθρώπων που δεν σεβάστηκαν ούτε τον θάνατο του συναγωνιστή τους, σε κάποιον που δεν είναι πολύ προσεκτικός στην ανάγνωση. Γιατί όταν μιλάμε για την εφημερίδα που κυκλοφόρησε το πρωινό της ημέρας , το απόγευμα της οποίας δολοφονήθηκε ο Βελουχιώτης, μιλάμε για αυτην που γραφτηκε, τυπώθηκε και κυκλοφόρησε ΠΡΙΝ τον θάνατο του Ο Ριζοσπάστης δεν πρέπει να ήταν καν ημερήσιος τότε, εάν δεν κάνω λάθος), του οποίου βέβαια την ημερομηνία, οι συντάκτες δεν ήταν μέντιουμ για να προβλέψουν.
      Αφού λοιπόν σας επιστρεψουμε τα σκατά που μας σερβίρατε ανώνυμε κύριε, να σας βοηθήσουμε και λίγο στην ιστορία, που μάλλον από ακροδεξιά εγχειρίδια την γνωρίζετε:
      Η πρώτη λοιπόν ανακοίνωση ΜΕΤΑ την δολοφονία του αρχικαπετάνιου του ΕΛΑΣ, έγινε στην "Ελεύθερη Ελλάδα" όργανο του ΕΑΜ στις 19 Ιούνη του 1945 (και αφού επιβεβαιώθηκαν οι φήμες του θανάτου του), και ήταν ο πρωτοσέλιδα χτυπημένος τίτλος:
      «Ο ΑΡΗΣ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΥΩΡΗ ΣΥΜΠΛΟΚΗ - Το λαϊκό δημοκρατικό κίνημα αποκήρυξε ΕΝΑΝ ΑΠΕΙΘΑΡΧΟ ΟΠΑΔΟ ΤΟΥ αλλά ο Δοσιλογισμός εκρέμασε το κεφάλι ΕΝΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ»
      http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=2903676&publDate=
      Το να προσπαθείς λοιπόν να δημιουργήσεις την εντύπωση πως το ΚΚΕ ήταν διαχρονικά ένα κόμμα παλιανθρώπων, δεν είναι αντι-ΚΚΕδισμός, τυφλός αντικομμουνισμός είναι!
      Συγνώμη για την παρέκλιση από το κυρίως θέμα Αντώνη, δεν αντιστάθηκα να απαντήσω καθώς όπως είπα και πριν βγαίνουν και πολιτικοί "λαγοί" από την κουβέντα, για κάποιους τάχαμου "αριστερούς κριτικούς"...

      Διαγραφή
    3. Για μένα, όταν κάποιος απαντά στο "τι μας λέτε εν έτει 2012 και γιατί" με το "ναι αλλά και σεις το 1945..." το παιχνίδι έχει ήδη κριθεί.Ανάμεσα σε άλλα, επειδή το ΚΚΕ είναι υποτίθεται το "απολίθωμα" και αυτοί οι θεματοφύλακες του "μέλλοντος."

      Από κει και πέρα, δεν έχω καμία ψευδαίσθηση ότι το ΚΚΕ υπήρξε ποτέ ή είναι σήμερα κόμμα αγίων. Κόμμα της εργατικής τάξης το θεωρώ ευθαρσώς. Και διάβολε, την αυτοκριτική του που κοροϊδεύουν όλοι ότι του παίρνει δεκαετίες την έκανε σε βάση θεωρητική και αναλυτικά. Από κανέναν άλλο π...η στην Ελλάδα δεν έχω δει ΠΟΤΕ το ανάλογο του Β' Τόμου Ιστορίας αυτού του Κόμματος. Κανέναν και ποτέ.

      Διαγραφή
    4. Σε αυτά που θίγεις έχουμε την ίδια άποψη.
      Απλά ήθελα να επισημάνω το όσο εύκολα ο αντι-ΚΚΕδισμός, μπορεί να γίνει αντικομμουνισμός... Ο "φίλος" από επάνω μας έκανε την χαρη να δώσει ένα χτυπητό παράδειγμα...

      Διαγραφή
    5. Ναι, ήταν αποκαλυπτικό αυτό. Και η όλη συζήτηση στο θρεντ επίσης.

      Διαγραφή