Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Γ. Μαυρίκος-Για εργατικό κίνημα σύγκρουσης με τον καπιταλισμό

 Γ. Μαυρίκος
Για εργατικό κίνημα σύγκρουσης με τον καπιταλισμό
(απόσπασμα)

Αγαπητοί σύντροφοι,

[...]

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός με τα τεράστια κέρδη του είναι ανίκανος να κάνει παροχές στην εργατική τάξη. Δεν μπορεί να της παράσχει δουλειά, ψωμί, καταφύγιο, νερό, ρουχισμό, βιβλία.

Δείχνει, εντούτοις, σημαντικές ικανότητες στην οργάνωση του πολέμου κατά του διεθνούς προλεταριάτου. Αφαιρεί όλα τα εργατικά δικαιώματα που είχαν κερδηθεί από το ταξικά προσανατολισμένο συνδικαλιστικό κίνημα τις τελευταίες δεκαετίες. Οργανώνει νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, εξαπολύει πυρά κατά των λαών για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών, για το πετρέλαιο. Για μία ακόμη φορά, οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους αναδιαμορφώνουν τα σύνορα και ξαναχαράζουν τους χάρτες. Για μία ακόμη φορά, χύνουν το αίμα των εργατών για τα συμφέροντα των πολυεθνικών.

Η κύρια διαφορά σήμερα είναι πως το διεθνές εργατικό κίνημα έχει πιαστεί εξ απήνης. Είναι "αφοπλισμένο". Η τάξη των καπιταλιστών με τους πράκτορές της στη σοσιαλδημοκρατία και στα συνδικάτα έχει καταφέρει να διχάσει τους εργάτες, να αποδυναμώσει τα συνδικάτα σε όλο τον κόσμο. Κατάφερε να επιβάλει ρεφορμιστικές ηγεσίες, να επιβάλει μία οπορτουνιστική γραμμή και να συμβιβαστεί με τον ταξικό εχθρό και τις κυβερνήσεις του.


Το επίπεδο της σαπίλας σε κάποια συνδικάτα σε Ευρώπη και ΗΠΑ είναι τέτοιο που οι εργαζόμενοι δε βλέπουν καμία διαφορά ανάμεσα σε αυτά και στις εταιρείες νομικών συμβουλών. Αυτές τείνουν να υποκαταστήσουν τα συνδικάτα με μία απλή μηνιαία συνδρομή. Πιο μικρή και από αυτή που ζητούν τα συνδικάτα. Οι εργαζόμενοι της Ευρώπης και των ΗΠΑ δε βλέπουν τα συνδικάτα ως μαχητική, επαναστατική ένωση των εργαζομένων που θα παλέψουν με όλα τα μέσα για τα δικαιώματά τους, για την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα μεταξύ των εργατών. Οι εργάτες δε βλέπουν αυτές τις ενώσεις ως σχολειό επαναστατικού αγώνα. Αντιθέτως, τις βλέπουν ως γραφειοκρατικούς οργανισμούς συνεργασίας με τα αφεντικά. Ως μεσολαβητές ανάμεσα στις κυβερνήσεις και τους εργάτες. Ως εταιρείες ή ως παραρτήματα των υπουργείων Απασχόλησης.

Ολα αυτά συνάδουν με τις κάκιστες συνθήκες στο εσωτερικό διεθνών οργανισμών (όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εργασίας "ILO", ο ΟΗΕ), που κάνουν τον αγώνα τους πιο δύσκολο και πιο περίπλοκο.

Γιατί χρειαζόμαστε ισχυρά διεθνή συνδικάτα
Αλλά, σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η εργατική τάξη πρέπει να οικοδομήσει ισχυρά συνδικάτα. Συνδικάτα που θα ενώσουν όλους τους εργαζόμενους στη βιομηχανία, σε κάθε χώρο εργασίας, ανεξάρτητα από τη θέση τους στην παραγωγή. Σήμερα, χρειαζόμαστε συνδικάτα που θα οργανώσουν τον αγώνα, ποικιλόμορφα, με αποφασιστικότητα και μαχητικότητα για την κατάκτηση των εργατικών δικαιωμάτων. Χρειαζόμαστε ένα συνεχές και συνεπές μέτωπο κατά του ρεφορμισμού, του οπορτουνισμού, της διαφθοράς. Χρειαζόμαστε, σε διεθνές επίπεδο, ένα ενιαίο μαχητικό μέτωπο του προλεταριάτου κατά των κοινών μας αφεντικών. Σήμερα, το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να απαντήσει σε πιο περίπλοκα ζητήματα. Η απλή συνδικαλιστική πάλη για μισθολογικές αυξήσεις σε ένα και μόνο εργοστάσιο πρέπει να περάσει διά πυρός και σιδήρου αντιμετωπίζοντας πληθώρα προβλημάτων των εργαζομένων: Τα αφεντικά απειλούν τους εργάτες πως εάν δε δεχθούν να δουλεύουν για πενταροδεκάρες θα μεταφέρουν τα εργοστάσιά τους και τις επενδύσεις τους σε άλλες χώρες. Τα ίδια επιχειρήματα, ωστόσο, χρησιμοποιούνται σε κάθε χώρα για να κρατήσουν αλυσοδεμένη την εργατική τάξη. Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, η φτώχεια, η πείνα, οι φυσικές καταστροφές, η ανεργία. Ολα αυτά αναγκάζουν μάζες εργαζομένων σε μετανάστευση. Ακόμη και στη Νότια Αφρική υπάρχουν μετανάστες από ασιατικές χώρες, που έρχονται εδώ να βρουν δουλειά παρά το γεγονός ότι η ανεργία είναι πολύ μεγάλη. Οι μετανάστες εργάτες είναι οι πιο τρομοκρατημένοι εργάτες. Αυτοί που τους εκμεταλλεύονται περισσότερο.

Σήμερα, βρισκόμαστε σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιταλία, στη Γαλλία, σε όλη την Ευρώπη, στον καπιταλιστικό κόσμο. Συνεπώς, μπορεί ένα απλό συνδικάτο να παλέψει απομονωμένο, ξέχωρα από τη διεθνιστική πάλη;

Μπορεί η πάλη σε μία χώρα να απομονωθεί από την αναγκαία αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων στον κόσμο και τους αγώνες τους;

Μπορεί να πετύχει ο αγώνας κατά μίας πολυεθνικής δίχως το συντονισμό μεταξύ των εργατών σε άλλες χώρες που δουλεύουν για τα ίδια αφεντικά;

Μπορεί να πετύχει ο αγώνας των συνδικάτων εάν δε συντονίσουν τις δράσεις τους με τους κοινούς σκοπούς;

Σήμερα, η διεθνής προλεταριακή πάλη έχει αυξημένο ρόλο. Είναι ζωτικής σημασίας η συνεργασία μεταξύ εθνικών και τομεακών συνδικαλιστικών οργανισμών στον κόσμο για το συντονισμό και τον ταξικό προσανατολισμό του αγώνα τους.

Μπορούν όλοι αυτοί οι πουλημένοι Ευρωπαίοι συνδικαλιστές ηγέτες, αυτοί οι ασπόνδυλοι πράκτορες της αστικής τάξης στο διεθνές συνδικαλιστικό κίνημα, αυτοί οι διεφθαρμένοι υπηρέτες των υπουργείων, να επωμιστούν ένα τέτοιο βαρύ καθήκον;

Με τίποτα!

Μπορεί ένας οργανισμός που συνεργάζεται με το ΔΝΤ, που δουλεύει για τη σωτηρία του καπιταλισμού και τον εκσυγχρονισμό του καπιταλιστικού συστήματος, να εκφράσει τα συμφέροντα των εργαζομένων;

Με τίποτε και ποτέ! 

Η συζήτηση που γίνεται στη Νότια Αφρική δεν είναι νέα. Ούτε τα επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν από τους αντιπάλους της ΠΣΟ. Στην πραγματικότητα, αυτά τα επιχειρήματα είναι τόσο παλιά καθώς έχουν απαντηθεί από το 1920 (!), όταν έκανε τα πρώτα του βήματα το διεθνές συνδικαλιστικό κίνημα. Ο ίδιος ο Λένιν το 1920 απάντησε σε αυτά τα ίδια επιχειρήματα.

Ας θυμηθούμε κάποια:

Ορισμένοι σύντροφοι χρησιμοποιούν το επιχείρημα ότι τα αντιδραστικά συνδικάτα μπορεί να αλλάξουν. Μολονότι, για παράδειγμα, η Διεθνής Συνομοσπονδία Ελεύθερων Συνδικάτων (ICFTU) είναι ένας οργανισμός που υπήρχε από το 1949 έως το 2005, δεν άλλαξε όλα αυτά τα χρόνια. Οι καιροσκόποι σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιούσαν πάντα αυτό το επιχείρημα ότι μπορούν να μετασχηματίσουν έναν αντιδραστικό οργανισμό σε έναν "αριστερό" οργανισμό. Στο τέλος, αυτοί οι οργανισμοί για τους οποίους χρησιμοποιήθηκε το συγκεκριμένο επιχείρημα δεν κατάφεραν να μεταθέσουν ούτε κατά ίντσα την κεντρική πολιτική των αντιδραστικών συνδικάτων, ενώ, αντίθετα, ενσωματώθηκαν σε αυτά.

Πιστεύοντας ότι εσείς θα μεταμορφώσετε σε κάτι άλλο έναν διεθνή οργανισμό που δημιουργήθηκε από διαφορετικά υλικά, είναι σαν να προσπαθείτε να φυτέψετε δέντρο στον ωκεανό. `Η, ακόμη καλύτερα, σαν να προσπαθείτε να βάλετε το κεφάλι στο στόμα ενός καρχαρία, πιστεύοντας ότι μπορείτε να τον νικήσετε από μέσα, από το στομάχι του.

Σύντροφοι,

Παρακολουθώ τις συζητήσεις σας όλη αυτή την περίοδο. Επιτρέψτε μου να προσπαθήσω να συμβάλω σε αυτές.

Υπάρχουν κάποιοι σύντροφοι που χρησιμοποιούν τον Λένιν για να κρύψουν τις πραγματικές τους προθέσεις. Διαστρεβλώνουν και χρησιμοποιούν τμήματα των γραπτών του ενώ αποκρύβουν άλλα. Αυτό είναι ένα επιχείρημα που βασίστηκε σε αυτό που έγραψε ο Λένιν το 1920 στο γνωστό άρθρο του προς τον Γερμανό κομμουνιστή για τον αριστερισμό. 

Το επιχείρημά τους είναι ότι οι κομμουνιστές πρέπει να παλέψουν με τα αντιδραστικά συνδικάτα.

Πρώτον: Ο Λένιν μιλά για την αρχική περίοδο, για το 1920, σύμφωνα με τις συνθήκες της δικής του εποχής. Αυτοί που μηχανιστικά μεταφέρουν τις συνθήκες του κινήματος μίας χώρας μίας δεδομένης περιόδου σε μία άλλη εποχή, σε άλλον τόπο και χρόνο, είναι καθαρά δογματικοί. Είναι δογματικό σφάλμα.

Δεύτερον: Ο Λένιν είπε ακόμη "τώρα έχουμε άμεσο καθήκον να καθοδηγήσουμε τις μάζες των εργατών σε μία νέα θέση που εξασφαλίζει την επανάσταση". Παλεύουν οι αντιδραστικές ενώσεις για την επανάσταση; Εχουν κανένα κοινό με το σοσιαλισμό; Κανένα!
Τρίτον και σημαντικότερο: Ηταν ο ίδιος ο Λένιν που προσκάλεσε όλα τα συνδικάτα σε όλο τον κόσμο να εγκαταλείψουν τον κίτρινο διεθνή οργανισμό της εποχής, τη Διεθνή του Αμστερνταμ, και να ενταχθούν στις μάζες της Κόκκινης Συνδικαλιστικής Διεθνούς (RILU), στην ίδρυση της οποίας πρωταγωνίστησε ο ίδιος ο Λένιν.

Σήμερα, εν έτει 2012, πρέπει να διδαχθούμε από την ιστορία μας, για να κάνουμε ένα αποφασιστικό βήμα εμπρός στο μέλλον, που θα πρέπει να οικοδομήσουμε για την εργατική τάξη σήμερα. Να μάθουμε από την αληθινή μας ιστορία και όχι από τις διαστρεβλώσεις.

[...]

Τι είδους συνδικαλιστικό κίνημα χρειαζόμαστε σήμερα;
Εχοντας επωμιστεί αυτή τη σπουδαία ιστορία και την πλούσια εμπειρία, σύντροφοι, πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα - κλειδί των καιρών μας. Τι είδους συνδικαλιστικό κίνημα χρειαζόμαστε σε εθνικό και διεθνές επίπεδο για να παλέψουμε αποτελεσματικά για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης κατά των μονοπωλίων, κατά των πολυεθνικών; Για να κερδίσουμε τις μάχες και να βελτιώσουμε τις συνθήκες ζωής των εργατών και του φτωχού λαού. Να ανοίξουμε νέα πορεία, όπου ο πλούτος θα ανήκει σε αυτούς που τον παράγουν. Για να απαντήσουμε σε αυτό το ζήτημα, εμείς, ως ΠΣΟ, μελετούμε τις νέες συνθήκες της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της καπιταλιστικής κρίσης και ως ΠΣΟ αγωνιζόμαστε να μορφώσουμε τα μέλη και τους φίλους ώστε να δημιουργήσουν συνδικάτα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που θα μπορέσουν να εκπληρώσουν τα βαριά καθήκοντα του σύγχρονου αγώνα.

Χρειαζόμαστε συνδικάτα:

Ταξικά προσανατολισμένους επαναστατικούς οργανισμούς εργατών που παλεύουν κατά του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού.

Δημοκρατικά στη λειτουργία και ελεγχόμενα από τους εργάτες.

Με ηγεσίες που θα προέρχονται από την εργατική τάξη. Ηγεσίες που θα σέβονται την κριτική και την αυτοκριτική. Ηγεσίες με προλεταριακή πειθαρχία που θα αφιερωθούν στον αγώνα κατά της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς.

Που θα παλέψουν αποφασιστικά κατά των διακρίσεων των εργαζομένων ως προς τη φυλή, το φύλο, τη θρησκεία κ.λπ.

Που θα προωθούν την ένωση μεταξύ των εργατών, αγροτών, νεολαίων και γυναικών των λαϊκών στρωμάτων.

Που θα εκπληρώνουν τα διεθνιστικά καθήκοντα της προλεταριακής αλληλεγγύης προς τους λαούς που παλεύουν σε όλο τον κόσμο.

Που θα μορφώσουν τις γενιές εργαζομένων με την ιστορία και τα μαθήματα του διεθνούς και εθνικού συνδικαλιστικού κινήματος και τους αγώνες της εργατικής τάξης.

Που θα παρεμβαίνουν στους διεθνείς Οργανισμούς, που θα απαιτούν λύσεις υπέρ των εργατών, που θα απαιτούν δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες και θα υπερασπίζονται οποιαδήποτε εναπομείνασα θετική διεθνή συλλογική συμφωνία.

Που δε θα είναι ούτε ουδέτερα, ούτε με όλους. Για παράδειγμα, στη Μέση Ανατολή, δεν είμαστε με το Ισραήλ. Είμαστε με την Παλαιστίνη. Υποστηρίζουμε πλήρως τον αγώνα των Παλαιστινίων όχι μόνο λεκτικά αλλά και με συγκεκριμένη δράση, καθημερινά. Στη Συρία, δεν είμαστε με τους βασιλιάδες, τους εμίρηδες, τους σουλτάνους, με τους ιμπεριαλιστές. Αυτοί δε νοιάζονται για τη δημοκρατία στη Συρία. Στοχεύουν στο πετρέλαιο. Ως ΠΣΟ λέμε σταθερά ότι ο λαός της Συρίας είναι ο μόνος που πρέπει να επιλέξει το παρόν και το μέλλον του. Ο λαός της Συρίας είναι ο μόνος υπεύθυνος να κατακτήσει τη δημοκρατία και την ελευθερία.

Με τέτοια συνδικάτα μπορούμε να φέρουμε πιο κοντά το στρατηγικό στόχο μίας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Αυτού του είδους τα συνδικάτα παλεύει να οικοδομήσει η ΠΣΟ. Οχι συμβιβασμένα συνδικάτα, όχι συνδικάτα που προσφέρουν μόνο υπηρεσίες νομικών συμβούλων, όχι συνδικάτα - παραρτήματα των υπουργείων Εργασίας, όχι συνδικάτα με τα μέλη τους στα Διοικητικά Συμβούλια πολυεθνικών εταιρειών.

Ο ρόλος του COSATU στη διεθνή αρένα
Σε αυτή τη διεθνή αρένα, ως ΠΣΟ, ως διεθνώς ταξικά προσανατολισμένος οργανισμός με 82.000.000 μέλη σε 120 χώρες, δε θέλουμε ένα COSATU σε ρόλο θεατή. Το θέλουμε πρωτοπόρο στην οικοδόμηση του σύγχρονου, ταξικά προσανατολισμένου συνδικαλιστικού κινήματος. Θέλουμε ένα COSATU πρωτοπόρο στην αναβίωση του αφρικανικού συνδικαλιστικού κινήματος. Θέλουμε ένα COSATU στην ηγεσία του διεθνούς συνδικαλιστικού κινήματος με την πλευρά των υγιών δυνάμεων σε όλο τον κόσμο.

Ολοι μας πιστεύουμε πως ο καπιταλισμός δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα της εργατικής τάξης. Ο καπιταλισμός παράγει φτώχεια, ανεργία, πείνα, παραγκουπόλεις, ιδιωτικοποιήσεις, κρατική βία, πολέμους, ασθένειες, περιβαλλοντική καταστροφή. Ο καπιταλισμός παράγει κέρδη για τους λίγους και μιζέρια για τους πολλούς.

Μόνο ο σοσιαλισμός μπορεί να μας ελευθερώσει. Ας τον οικοδομήσουμε τώρα!

Η εργατική τάξη μπορεί να γίνει ο γίγαντας που θα διώξει τους εκμεταλλευτές.

Αυτό είναι το καθήκον μας. Πρέπει να ηγηθούμε του αγώνα της εργατικής τάξης να κατακτήσουμε τον πλούτο για το καλό όλης της κοινωνίας!

Ο αγώνας μας θα είναι νικηφόρος!

Ενας κόσμος χωρίς εργάτες είναι ανέφικτος!

Ενας κόσμος χωρίς καπιταλιστές είναι απαραίτητος!».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου