Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

V.I. Lenin-Σχετικά με τα συνθήματα

V.I. Lenin
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ
Οταν η ιστορία κάνει μια απότομη στροφή, συμβαίνει πολύ συχνά, ακόμη και τα πρωτοπόρα κόμματα να μην μπορούν για ένα λίγο-πολύ μακρόχρονο διάστημα να προσαρμοστούν στη νέα κατάσταση, επαναλαμβάνουν τα συνθήματα που χτες ήταν σωστά, μα σήμερα έχουν χάσει κάθε νόημα, έχουν χάσει το νόημά τους τόσο «ξαφνικά», όσο «ξαφνική» ήταν η απότομη στροφή της ιστορίας.

Κάτι παρόμοιο μπορεί να επαναληφθεί, όπως φαίνεται, και με το σύνθημα του περάσματος όλης της κρατικής εξουσίας στα Σοβιέτ. Το σύνθημα αυτό ήταν σωστό για μια περίοδο της επανάστασής μας, ας πούμε από τις 27 του Φλεβάρη ως τις 4 του Ιούλη, περίοδο που ξεπεράστηκε οριστικά. Είναι φανερό σήμερα ότι το σύνθημα αυτό έπαψε να είναι σωστό. Αν δεν το καταλάβεις αυτό, δεν μπορείς να καταλάβεις τίποτε από τα φλέγοντα ζητήματα της σημερινής στιγμής. Κάθε ξεχωριστό σύνθημα πρέπει να βγαίνει από το σύνολο των ιδιομορφιών της συγκεκριμένης πολιτικής κατάστασης. Και η πολιτική κατάσταση στη Ρωσία σήμερα, ύστερα από τις 4 του Ιούλη, διαφέρει ριζικά από την κατάσταση της περιόδου από τις 27 του Φλεβάρη ως τις 4 του Ιούλη.

Τότε, στην ξεπερασμένη αυτή περίοδο της επανάστασης, στο κράτος κυριαρχούσε η λεγόμενη «δυαδική εξουσία», που εξέφραζε και από υλική και από τυπική άποψη μια ακαθόριστη - μεταβατική κατάσταση της κρατικής εξουσίας. Ας μην ξεχνάμε ότι το ζήτημα της εξουσίας είναι το βασικό ζήτημα κάθε επανάστασης.

Τότε η εξουσία ήταν ασταθής. Τη μοιράζονταν η Προσωρινή κυβέρνηση και τα Σοβιέτ πάνω στη βάση μιας εθελοντικής συμφωνίας μεταξύ τους. Τα Σοβιέτ αποτελούσαν αντιπροσωπείες της μάζας των ελεύθερων, δηλαδή απαλλαγμένων από κάθε εξωτερικό καταναγκασμό, και ένοπλων εργατών και στρατιωτών. Τα όπλα βρίσκονταν στα χέρια του λαού, εξωτερική βία πάνω στο λαό δεν υπήρχε - να πού βρισκόταν η ουσία της υπόθεσης. Αυτό άνοιγε και εξασφάλιζε τον ειρηνικό δρόμο εξέλιξης όλης της επανάστασης προς τα μπρος. Το σύνθημα «Να περάσει όλη η εξουσία στα Σοβιέτ» ήταν σύνθημα του πρώτου βήματος, του άμεσα πραγματοποιήσιμου βήματος στον ειρηνικό αυτό δρόμο εξέλιξης. Αυτό ήταν σύνθημα ειρηνικής εξέλιξης της επανάστασης, που από τις 27 του Φλεβάρη ως τις 4 του Ιούλη ήταν πραγματοποιήσιμη και φυσικά η πιο επιθυμητή, σήμερα όμως είναι εντελώς αδύνατη.

Οπως φαίνεται, δεν είχαν καταλάβει αρκετά καλά όλοι οι οπαδοί του συνθήματος «Να περάσει όλη η εξουσία στα Σοβιέτ» ότι αυτό ήταν σύνθημα ειρηνικής εξέλιξης της επανάστασης προς τα μπρος. Ειρηνικής όχι μόνο με την έννοια ότι κανείς, καμιά τάξη, καμιά σοβαρή δύναμη δεν θα μπορούσε τότε (από τις 27 του Φλεβάρη ως τις 4 του Ιούλη) να αντισταθεί και να εμποδίσει το πέρασμα της εξουσίας στα Σοβιέτ. Και όχι μόνο αυτό. Η ειρηνική εξέλιξη θα ήταν τότε δυνατή, ακόμη και από την άποψη ότι η πάλη των τάξεων και των κομμάτων μέσα στα Σοβιέτ θα μπορούσε τότε να συνδυάζεται με τον πιο ειρηνικό και ανώδυνο τρόπο, με τον όρο ότι όλη η κρατική εξουσία θα είχε περάσει έγκαιρα σ' αυτά.

Και σ' αυτήν επίσης την τελευταία πλευρά του ζητήματος δεν έχει δοθεί ακόμη αρκετή προσοχή. Τα Σοβιέτ από την ταξική τους σύνθεση ήταν όργανα του κινήματος των εργατών και των αγροτών, έτοιμη μορφή της δικτατορίας τους. Αν είχαν όλη την εξουσία, η κύρια αδυναμία των μικροαστικών στρωμάτων, το κύριο αμάρτημά τους, η ευπιστία προς τους καπιταλιστές, θα ξεπερνιόταν στην πράξη, θα υποβαλλόταν σε κριτική με την πείρα που θα αποκόμιζαν από τα ίδια τους τα μέτρα. Η διαδοχή των τάξεων και των κομμάτων που βρίσκονται στην εξουσία θα μπορούσε να γίνει μέσα στα Σοβιέτ ειρηνικά πάνω στη βάση της αποκλειστικής και απόλυτης εξουσίας των Σοβιέτ. Η σύνδεση όλων των σοβιετικών κομμάτων με τις μάζες θα μπορούσε να παραμείνει γερή και σταθερή. Δεν πρέπει ούτε στιγμή να μας διαφεύγει το γεγονός ότι μονάχα αυτή η στενότατη και ελεύθερα αναπτυσσόμενη σε πλάτος και σε βάθος σύνδεση των σοβιετικών κομμάτων με τις μάζες θα μπορούσε να βοηθήσει να ξεπεραστούν ειρηνικά οι αυταπάτες της μικροαστικής πολιτικής του συμβιβασμού με την αστική τάξη. Το πέρασμα της εξουσίας στα Σοβιέτ αυτό καθαυτό δεν θα άλλαζε και ούτε θα μπορούσε να αλλάξει το συσχετισμό των τάξεων, δεν θα άλλαζε τίποτε από το μικροαστισμό της αγροτιάς. Θα έκανε όμως έγκαιρα ένα μεγάλο βήμα προς την κατεύθυνση της απόσπασης των αγροτών από την αστική τάξη, της προσέγγισης και σε συνέχεια της συνένωσής τους με τους εργάτες.

Ετσι θα μπορούσαν να έχουν τα πράγματα, αν η εξουσία περνούσε έγκαιρα στα Σοβιέτ. Αυτό θα ήταν το πιο εύκολο, το πιο σύμφορο για το λαό. Ενας τέτοιος δρόμος θα ήταν ο πιο ανώδυνος και ακριβώς γι' αυτό έπρεπε ν' αγωνιστούμε για το δρόμο αυτό με τον πιο δραστήριο τρόπο. Τώρα όμως ο αγώνας αυτός, ο αγώνας για το έγκαιρο πέρασμα της εξουσίας στα Σοβιέτ, έχει τελειώσει. Ο ειρηνικός δρόμος εξέλιξης έχει γίνει ανέφικτος. Αρχισε ο μη ειρηνικός, ο πιο επίπονος δρόμος.

Η στροφή της 4 του Ιούλη συνίσταται ακριβώς στο ότι η αντικειμενική κατάσταση ύστερα απ' αυτήν άλλαξε απότομα. Η ασταθής κατάσταση της εξουσίας έπαψε να υπάρχει, η εξουσία στο αποφασιστικό μέρος της πέρασε στα χέρια της αντεπανάστασης. Η ανάπτυξη των κομμάτων πάνω στη βάση της συμβιβαστικής πολιτικής των μικροαστικών κομμάτων των εσέρων και των μενσεβίκων με τους αντεπαναστάτες καντέτους, είχε σαν αποτέλεσμα και τα δυο αυτά μικροαστικά κόμματα να αποδειχτούν στην πράξη συνεργάτες και βοηθοί των αντεπαναστατών δημίων. Η ανεπίγνωστη ευπιστία των μικροαστών στους καπιταλιστές τους οδήγησε, στην πορεία της ανάπτυξης της πάλης των κομμάτων, ως τη συνειδητή υποστήριξη των αντεπαναστατών. Ο κύκλος της ανάπτυξης των σχέσεων ανάμεσα στα κόμματα έκλεισε. Στις 27 του Φλεβάρη όλες οι τάξεις βρέθηκαν ενωμένες ενάντια στη μοναρχία. Υστερα από τις 4 του Ιούλη η αντεπαναστατική αστική τάξη, χέρι-χέρι με τους μοναρχικούς και τις μαύρες εκατονταρχίες, πήρε μαζί της, αφού εν μέρει τους τρομοκράτησε, τους μικροαστούς εσέρους και μενσεβίκους και παρέδωσε την πραγματική κρατική εξουσία στα χέρια των Καβενιάκ, στα χέρια μιας στρατιωτικής σπείρας που τουφεκίζει στο μέτωπο όσους δεν υπακούουν σ' αυτή και εξοντώνει τους μπολσεβίκους στην Πετρούπολη.

Το σύνθημα για το πέρασμα της εξουσίας στα Σοβιέτ θα ηχούσε σήμερα σαν δονκιχωτισμός ή σαν κοροϊδία. Αντικειμενικά, το σύνθημα αυτό θα ήταν εξαπάτηση του λαού, θα του καλλιεργούσε την αυταπάτη πως τα Σοβιέτ και τώρα ακόμη μπορούν να πάρουν την εξουσία, φτάνει να το θελήσουν ή να το αποφασίσουν, ότι στα Σοβιέτ υπάρχουν τάχα ακόμη κόμματα που δεν φέρνουν το στίγμα της συνεργασίας τους με τους δήμιους, ότι μπορεί τάχα να ξεγίνει αυτό που έγινε.

Θα ήταν σοβαρότατο λάθος να νομίζει κανείς πως το επαναστατικό προλεταριάτο θα μπορούσε να «αρνηθεί» την υποστήριξη στους εσέρους και στους μενσεβίκους ενάντια στην αντεπανάσταση για λόγους «εκδίκησης», ας το πούμε έτσι, επειδή υποστήριξαν το χτύπημα των μπολσεβίκων, τις εκτελέσεις στο μέτωπο και τον αφοπλισμό των εργατών. Μια τέτοια τοποθέτηση του ζητήματος θα σήμαινε, πρώτο, πως μεταφέρουμε στο προλεταριάτο τις μικροαστικές αντιλήψεις περί ηθικής (γιατί το προλεταριάτο θα υποστηρίξει πάντα για το καλό της υπόθεσης όχι μόνο τους ταλαντευόμενους μικροαστούς, αλλά και τη μεγάλη αστική τάξη), δεύτερο - κι αυτό είναι το κυριότερο - θα ήταν μια μικροαστική προσπάθεια να συσκοτιστεί με «ηθικολογίες» η πολιτική ουσία της υπόθεσης.

Η ουσία αυτής της υπόθεσης βρίσκεται στο ότι τώρα πια δεν μπορεί κανείς να πάρει την εξουσία ειρηνικά. Την εξουσία μπορεί κανείς να την πάρει μονάχα αφού νικήσει σε αποφασιστικό αγώνα αυτούς που τούτη τη στιγμή κατέχουν πραγματικά την εξουσία, δηλαδή τη στρατιωτική σπείρα, τους Καβενιάκ, οι οποίοι στηρίζονται σε αντιδραστικά στρατεύματα που κουβάλησαν στην Πετρούπολη, στους καντέτους και στους μοναρχικούς. Η ουσία της υπόθεσης βρίσκεται στο ότι μπορούν να νικήσουν τους νέους αυτούς κατόχους της κρατικής εξουσίας μόνο οι επαναστατικές μάζες του λαού, με τον όρο ότι για να μπουν αυτές σε κίνηση πρέπει όχι μόνο να καθοδηγούνται από το προλεταριάτο, μα και να γυρίσουν τις πλάτες στα Κόμματα των εσέρων και των μενσεβίκων, που πρόδωσαν την υπόθεση της επανάστασης.

Οποιος μπάζει στην πολιτική τη μικροαστική ηθική σκέπτεται ως εξής: Ας υποθέσουμε πως οι εσέροι και οι μενσεβίκοι έκαναν «λάθος», υποστηρίζοντας τους Καβενιάκ, που αφοπλίζουν το προλεταριάτο και τα επαναστατικά συντάγματα. Πρέπει όμως να τους δώσουμε τη δυνατότητα «να διορθώσουν» το λάθος, «να μην τους δυσκολεύουμε» στη διόρθωση του «λάθους». Να διευκολύνουμε τις ταλαντεύσεις της μικροαστικής τάξης προς το μέρος των εργατών. Ενας τέτοιος συλλογισμός θα ήταν παιδική αφέλεια ή απλώς ανοησία, αν όχι μια νέα εξαπάτηση των εργατών. Γιατί η ταλάντευση των μικροαστικών μαζών προς το μέρος των εργατών θα μπορούσε να συνίσταται αποκλειστικά και μόνο στο ότι οι μάζες αυτές απομακρύνθηκαν από τους εσέρους και τους μενσεβίκους. Σήμερα τα Κόμματα των εσέρων και των μενσεβίκων θα μπορούσαν να διορθώσουν το «λάθος», μόνο αν δήλωναν ότι ο Τσερετέλι και ο Τσερνόφ, ο Νταν και ο Ρακίτνικοφ είναι συνεργάτες των δημίων. Είμαστε απόλυτα και ανεπιφύλακτα υπέρ μιας τέτοιας «διόρθωσης του λάθους»...

Εχουμε πει πως το βασικό ζήτημα της επανάστασης είναι το ζήτημα της εξουσίας. Πρέπει να προσθέσουμε: Συγκεκριμένα οι επαναστάσεις μάς δείχνουν σε κάθε βήμα πόσο συσκοτίζεται το ζήτημα του πού βρίσκεται η πραγματική εξουσία, μας δείχνουν τη διαφορά ανάμεσα στην τυπική και στην πραγματική εξουσία. Εδώ ακριβώς βρίσκεται μια από τις κυριότερες ιδιομορφίες κάθε επαναστατικής περιόδου. Το Μάρτη και τον Απρίλη του 1917 ήταν άγνωστο αν η πραγματική εξουσία βρίσκεται στα χέρια της κυβέρνησης ή στα χέρια του Σοβιέτ.

Τώρα όμως είναι εξαιρετικά σπουδαίο οι συνειδητοί εργάτες να δουν νηφάλια το βασικό ζήτημα της Επανάστασης: Σε τίνος τα χέρια βρίσκεται τώρα η κρατική έξουσία; Σκεφθείτε, ποιες είναι οι υλικές της εκδηλώσεις, μην παίρνετε τα λόγια για έργα και δεν θα δυσκολευτείτε να βρείτε την απάντηση.

Το κράτος είναι πριν απ' όλα σώματα ένοπλων ανθρώπων με υλικά εξαρτήματα, όπως λ.χ. οι φυλακές - έγραφε ο Φρίντριχ Ενγκελς. Τέτοια σώματα είναι σήμερα οι ευέλπιδες και οι αντιδραστικοί κοζάκοι που τους έφεραν ειδικά στην Πετρούπολη. Είναι αυτοί που κρατούν στη φυλακή τον Κάμενεφ και άλλους, αυτοί που έκλεισαν την εφημερίδα «Πράβντα», αυτοί που αφόπλισαν τους εργάτες και μια ορισμένη μερίδα στρατιωτών αυτοί που τουφεκίζουν επίσης μια ορισμένη μερίδα των τμημάτων του στρατού. Αυτοί ακριβώς οι δήμιοι είναι και η πραγματική εξουσία. Οι Τσερετέλι και οι Τσερνόφ είναι υπουργοί χωρίς εξουσία, υπουργοί - ανδρείκελα, αρχηγοί κομμάτων που υποστηρίζουν το καθεστώς των δημίων. Αυτό είναι γεγονός. Και το γεγονός αυτό δεν αλλάζει από το ότι τόσο ο Τσερετέλι, όσο και ο Τσερνόφ προσωπικά «δεν εγκρίνουν» βέβαια το καθεστώς των δημίων, από το ότι οι εφημερίδες τους το αποδοκιμάζουν δειλά: Μια τέτοια αλλαγή της πολιτικής αμφίεσης δεν αλλάζει την ουσία της υπόθεσης.

Το κλείσιμο του οργάνου 150.000 εκλογέων της Πετρούπολης, η δολοφονία του εργάτη Βόινοφ (στις 6 του Ιούλη) από τους ευέλπιδες, γιατί έβγαζε από το τυπογραφείο το «Λιστόκ Πράβντι» - δεν είναι λοιπόν αυτό καθεστώς δημίων; Δεν είναι μήπως αυτό έργο των Καβενιάκ; Θα μας πουν: Ούτε η κυβέρνηση, ούτε τα Σοβιέτ «ευθύνονται» γι' αυτό.

Τόσο το χειρότερο για την κυβέρνηση και τα Σοβιέτ, θα απαντήσουμε εμείς, γιατί τότε θα πει πως αυτοί είναι μηδενικά, είναι ανδρείκελα, δεν έχουν την πραγματική εξουσία.

Ο λαός πρέπει πριν απ' όλα και πάνω απ' όλα να ξέρει την αλήθεια - να ξέρει σε τίνος τέλος πάντων χέρια βρίσκεται στην πραγματικότητα η κρατική εξουσία. Πρέπει να λέμε στο λαό όλη την αλήθεια: Η εξουσία βρίσκεται στα χέρια της στρατιωτικής κλίκας των Καβενιάκ (του Κέρενσκι, μερικών στρατηγών, αξιωματικών κτλ.), που τους υποστηρίζει η αστική τάξη σαν τάξη, μ' επικεφαλής της το Κόμμα των καντέτων και με όλους τους μοναρχικούς που δρουν μέσω όλων των μαυροεκατονταρχίτικων εφημερίδων, μέσω της «Νόβογε Βρέμια», της «Ζιβόγε Σλόβο» κτλ. κτλ.

Η εξουσία αυτή πρέπει να ανατραπεί. Χωρίς αυτό όλες οι κουβέντες για αγώνα ενάντια στην αντεπανάσταση είναι κούφιες φράσεις, είναι «αυταπάτη και εξαπάτηση του λαού».

Την εξουσία αυτή υποστηρίζουν σήμερα και οι υπουργοί Τσερετέλι καί Τσερνόφ και τα κόμματά τους. Πρέπει να εξηγούμε στο λαό πως παίζουν το ρόλο δημίων και ότι αυτό το «φινάλε» των κομμάτων αυτών ήταν αναπόφευκτο ύστερα από τα «λάθη» τους της 21 του Απρίλη, της 5 του Μάη, της 9 του Ιούνη, της 4 του Ιούλη, ύστερα από την έγκριση από μέρους τους της πολιτικής της επίθεσης - πολιτική που κατά τα εννιά δέκατα προκαθόρισε τη νίκη των Καβενιάκ τον Ιούλη.

Ολη η δουλειά της ζύμωσης μέσα στο λαό πρέπει να αναδιοργανωθεί έτσι που να παίρνει υπόψη τη συγκεκριμένη πείρα της τωρινής ακριβώς επανάστασης και ιδιαίτερα των ημερών του Ιούλη, δηλαδή να δείχνει καθαρά τον πραγματικό εχθρό του λαού, τη στρατιωτική κλίκα, τους καντέτους και τους μαυροεκατονταρχίτες και να ξεσκεπάζει συγκεκριμένα τα μικροαστικά εκείνα κόμματα, τα Κόμματα των εσέρων και των μενσεβίκων, που έπαιξαν και παίζουν το ρόλο των συνεργών του καθεστώτος των δημίων.

Ολη η δουλειά της ζύμωσης μέσα στο λαό πρέπει να αναδιοργανωθεί έτσι που να ξεκαθαριστεί ότι δεν υπάρχει καμιά απολύτως ελπίδα να πάρουν οι αγρότες γη, όσο δεν θα έχει ανατραπεί η εξουσία της στρατιωτικής κλίκας, όσο δεν θα έχουν ξεσκεπαστεί και δεν θα έχουν χάσει την εμπιστοσύνη του λαού τα Κόμματα των εσέρων και των μενσεβίκων. Αυτό θα ήταν ένα πολύ μακρόχρονο και πολύ δύσκολο προτσές μέσα σε «ομαλές» συνθήκες καπιταλιστικής εξέλιξης, όμως τόσο ο πόλεμος, όσο και η οικονομική ερείπωση θα επιταχύνουν αυτή τη δουλειά σε τεράστιο βαθμό, γιατί είναι τέτοιοι «επιταχυντήρες», που μπορούν να εξισώσουν ένα μήνα ή ακόμη και μια βδομάδα μ' ένα χρόνο.

Ισως σ' αυτά που ειπώθηκαν παραπάνω να προβληθούν δυο αντιρρήσεις: Πρώτο, ότι το να μιλάμε σήμερα για αποφασιστικό αγώνα σημαίνει να ενθαρρύνουμε τις σκόρπιες εκδηλώσεις που θα βοηθούσαν ακριβώς την αντεπανάσταση. Δεύτερο, ότι η ανατροπή της αντεπανάστασης σημαίνει παρ' όλα αυτά πέρασμα της εξουσίας στα χέρια των Σοβιέτ.

Η απάντησή μας στην πρώτη αντίρρηση είναι: Οι εργάτες της Ρωσίας είναι πια αρκετά συνειδητοί, ώστε να μην παρασυρθούν σε προβοκάτσια σε μια στιγμή που είναι ολοφάνερα ασύμφορη γι' αυτούς. Οτι το πέρασμά τους σήμερα σε δράση και σε αντίσταση θα σήμαινε υποβοήθηση της αντεπανάστασης, αυτό είναι αναμφισβήτητο. Οτι ένας αποφασιστικός αγώνας είναι δυνατός μόνο σε περίπτωση που θα σημειωθεί μια νέα άνοδος της επανάστασης μέσα στις πιο πλατιές μάζες κι αυτό είναι επίσης αναμφισβήτητο. Δεν φτάνει όμως να μιλάμε γενικά για άνοδο της επανάστασης, για φούντωμά της, για βοήθεια που θα δώσουν οι εργάτες της Δύσης κτλ. Πρέπει να βγάλουμε ένα συγκεκριμένο συμπέρασμα από το παρελθόν μας, πρέπει να πάρουμε υπόψη τα δικά μας ακριβώς διδάγματα. Και παίρνοντας υπόψη όλα αυτά, θα καταλήξουμε ακριβώς στο σύνθημα του αποφασιστικού αγώνα ενάντια στην αντεπανάσταση που άρπαξε την εξουσία.

Η δεύτερη αντίρρηση καταλήγει επίσης στην υποκατάσταση μερικών συγκεκριμένων αληθειών με υπερβολικά γενικούς συλλογισμούς. Τίποτε, καμιά δύναμη, εκτός από το επαναστατικό προλεταριάτο, δεν μπορεί να ανατρέψει την αστική αντεπανάσταση. Το επαναστατικό ακριβώς προλεταριάτο, ύστερα από την πείρα του Ιούλη 1917, πρέπει να πάρει το ίδιο την κρατική εξουσία στα χέρια του - χωρίς αυτό η επανάσταση δεν μπορεί να νικήσει. Εξουσία στα χέρια του προλεταριάτου, υποστήριξή του από τη φτωχή αγροτιά ή από τους μισοπρολετάριους - να η μοναδική διέξοδος και είπαμε ήδη ποια ακριβώς περιστατικά μπορούν να την επιταχύνουν σε εξαιρετικό βαθμό.

Τα Σοβιέτ μπορούν και πρέπει να εμφανιστούν στη νέα αυτή επανάσταση, όχι όμως τα σημερινά Σοβιέτ, όχι τα όργανα συμβιβασμού με την αστική τάξη, αλλά τα όργανα επαναστατικής πάλης εναντίον της. Οτι εμείς θα ζητήσουμε και τότε να συγκροτηθεί ολόκληρο το κράτος κατά το πρότυπο των Σοβιέτ, αυτό είναι σωστό. Εδώ δεν πρόκειται για τα Σοβιέτ γενικά, αλλά για τον αγώνα ενάντια στη δοσμένη αντεπανάσταση και την προδοσία των δοσμένων Σοβιέτ.

Να υποκαθιστά κανείς το συγκεκριμένο με το αφηρημένο είναι ένα από τα κυριότερα αμαρτήματα, ένα από τα πιο επικίνδυνα αμαρτήματα στην επανάσταση. Τα σημερινά Σοβιέτ απέτυχαν, χρεοκόπησαν πέρα για πέρα, γιατί μέσα σ' αυτά κυριαρχούσαν τα Κόμματα των εσέρων και των μενσεβίκων. Τούτη τη στιγμή τα Σοβιέτ αυτά μοιάζουν με τα πρόβατα που τα οδήγησαν στο σφαγείο, τα έβαλαν κάτω από το μαχαίρι κι αυτά βελάζουν λυπητερά. Τα Σοβιέτ είναι σήμερα αδύναμα κι ανίσχυρα μπροστά στην αντεπανάσταση που νίκησε και νικά. Το σύνθημα για το πέρασμα της εξουσίας στα Σοβιέτ μπορεί να εννοηθεί σαν «απλή» έκκληση να περάσει η εξουσία ακριβώς στα σημερινά Σοβιέτ, το να λέμε όμως ένα τέτοιο πράγμα, το να κάνουμε έκκληση γι' αυτό, θα σήμαινε τώρα ότι εξαπατούμε το λαό. Δεν υπάρχει τίποτε πιο επικίνδυνο από την απάτη.

Ο κύκλος ανάπτυξης της πάλης των τάξεων και των κομμάτων στη Ρωσία από τις 27 του Φλεβάρη ως τις 4 του Ιούλη έκλεισε. Αρχίζει ένας νέος κύκλος, όπου δεν μπαίνουν οι παλιές τάξεις, τα παλιά κόμματα, τα παλιά Σοβιέτ, αλλά τάξεις, κόμματα και Σοβιέτ ανανεωμένα στη φωτιά της πάλης, ατσαλωμένα, διδαγμένα, ξαναγεννημένα στην πορεία της πάλης. Δεν πρέπει να κοιτάμε πίσω, αλλά μπροστά. Δεν πρέπει να ενεργούμε με βάση τις παλιές, αλλά με βάση τις νέες, τις μεταϊουλιανές, τις ταξικές και κομματικές κατηγορίες. Στην αρχή του νέου κύκλου πρέπει να ξεκινάει κανείς από το γεγονός ότι η αστική αντεπανάσταση έχει νικήσει και έχει νικήσει χάρη στη συμβιβαστική πολιτική των εσέρων και των μενσεβίκων απέναντί της και μπορεί να ηττηθεί μονάχα από το επαναστατικό προλεταριάτο. Φυσικά, ο νέος αυτός κύκλος θα παρουσιάσει ακόμη ποικίλα στάδια τόσο μέχρι την οριστική νίκη της αντεπανάστασης, όσο και μέχρι την οριστική ήττα (χωρίς πάλη) των εσέρων και των μενσεβίκων, καθώς και μέχρι την καινούργια άνοδο της νέας επανάστασης. Αλλά γι' αυτό θα μπορέσουμε να μιλήσουμε μόνο αργότερα, όταν τα στάδια αυτά θα έχουν διαγραφεί το καθένα χωριστά...

Γράφτηκε στα μέσα του Ιούλη 1917

Δημοσιεύτηκε το 1917 σε χωριστή μπροσούρα που εκδόθηκε από την Επιτροπή Κρονστάνδης του ΣΔΕΚΡ (μπ).

Δημοσιεύεται σύμφωνα με το κείμενο της μπροσούρας.

Πηγή: Ριζοσπάστης

14 σχόλια:

  1. Λενιν συντροφοι, Λενιν και παλι Λενιν, ξανα και ξανα Λενιν.

    ευλογια. αφιερωστε επειγόντως 1 ώρα τουλαχιστον διαβασμα Λενιν την ημερα. 1 ώρα , πριν τον ύπνο. θα σας βοηθησει αφανταστα. θα σας βελτιωσει σαφεστατα : την αντοχη, την οξυνοια, την ταχύτητα, το επιπεδο των απαιτησεων, το ευρος των ερωτηματων.

    ΛΕΝΙΝ.



    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. όπως είναι γνωστό, τα εξεγερτικα και ταυτόχρονα αντεπαναστατικα (προφανως) γεγονότα της 4ης Ιούλη 1917 στην Πετρουπολη έγιναν ΠΑΡΑ τη θεληση του μπολσεβικικου κομματος, το οποίο πίστευε ότι η φθορα της μικροαστικης δημοκρατίας (εσεροι και μενσεβικοι) δεν είχε προχωρήσει τόσο πολύ , ώστε μια ενδεχόμενη μπολσεβικικη νικη να εγγυαται βασιμα σταθερότητα. για αυτό και προσπάθησαν σκληρά (οι μπολσεβικοι) να πεισουν τους εργάτες να μην κατεβουν , και μονο όταν δεν το καταφεραν, αποφασισαν να συμμετασχουν στη διαδηλωση για να της δωσουν την επιθμητη πολιτικη κατευθυνση.


    τις τελευταιες ημερες με έχει προβληματισει πολύ η γραμμη στα όργανα του Σαμαρα (antinews, "δημοκρατια") , η οποία α)"θαβει" τα νεα μετρα β) ταυτόχρονα το γυροφερνει για "επανεμφανιση των αγανακτισμενων" , "επερχόμενο χαος" , "εκρηξη" και τελος γ) επιτιθεται τελειως εμφυλιοπολεμικα σε ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Χαρακτηριστικά : το σάββατο η "δημοκρατία" θα μοιράσει το "έπος" "Γραμμος-Βιτσι" , την "για χρόνια λογοκριμενη ταινία για την δοξασμενη συντριβη του σταλινισμού"

    και σε άλλα μεσα των αφεντικων ακουγονται φωνες για "έκρηξη" . ( σιχαμενη λεξη τελείως. έκρηξη, διχως αρχή ,μεση, τελος. τυφλοτητα, ανοργανωσια, χυμαδιο)

    τα ερωτηματα:

    1) υπαρχει περίπτωση να επιθυμούν ηλίθια , τυφλη εξεγερση για να τη συντρίψουν και να θεσουν σε εφαρμογή κατασταση πολιορκιας; (βλ. άρθρο 48 Συνταγματος). προφανως το ερωτημα δεν το θετω θεωρητικά : " είναι προτιμητεα για τα αφεντικα η τυφλή εξεγερση;" το θετω συγκεκριμενα-πρακτικα: "πιστευετε ότι θελουν και δουλευουν για τυφλή εξεγερση κατα το Νοέμβρη;"

    2) πως πρεπει να δουλεψουν οι κομμουνιστες για να εκμηδενισουν τετοια πιθανότητα; το εκλαμβανω ως δεδομενο ότι οι κομμουνιστες επιθυμουν να εκμηδενισουν τετοια πιθανότητα αυτη τη στιγμη. οι κομμουνιστες είναι αθροιστικά αυτη τη στιγμή (εκλογικα στενα μιλώντας, μη γινει καμια παρεξηγηση) στο 5%.

    3) εάν παρόλα αυτά υπάρξουν εξεγερτικα γεγονότα, τι κανουμε;

    4) δεν πρεπει τα παραπάνω ερωτηματα- και άλλα προφανως που άλλοι ισως προσθεσουν- να συζητηθουν ΜΕ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΕ ΕΚΤΑΣΗ ΤΩΡΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΩΡΙΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ;

    Είναι υπερβολικη/ λανθασμενη η αίσθηση μου ότι τα αφεντικα δουλεύουν για το μελλον , ενω εμείς συζηταμε με βαθος 1-2 βδομαδων; πχ η γραμμη των οργανων του Σαμαρα δε δουλευει για τη ΧΑ ή τουλαχιστον για μια ακομα πιο εκφασισμενη ΝΔ;

    Για να το κλεινω/μην κουραζω. στα ερωτηματα 1-3 ζηταω ΒΟΗΘΕΙΑ. δε μπορω να το πω πιο απλά.

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απαντήσεις:

      1) Ναι
      2) Δεν μπορώ να απαντήσω δημόσια, προσπάθησα να δώσω μια αρκετά πλάγια απάντηση με τον Κόκκινο Μακιαβέλι
      3) Θα φανεί από νωρίς η απάντηση σ' αυτά και οι προθέσεις του (παρα)κράτους, και θα πρέπει να ληφθούν γρήγορα υπόψη.
      4) Τα κρισιμότερα ερωτήματα δεν μπορούν να συζητηθούν δημόσια και ανοιχτά, θα ήταν αντίφαση. Βλέπεις πουθενά τους αστυνομικούς που λειτουργούν ως δίκτυο υποστήριξης της ΧΑ να συζητούν ανοιχτά τη δράση τους; Ή τους μηχανισμούς της ΝΔ τη δική τους;

      Διαγραφή
  3. Τα ερωτηματα τα έγραψα πριν δω την αναρτηση " δευτερος εμφυλιος με βημα ταχύ" , αλλά τωρα που ειδα και την αναρτηση επιμενω ακομα περισσότερο.

    ΘΕΛΩ ΒΟΗΘΕΙΑ, ΘΕΛΩ ΑΠΑΝΤΗΣΗ


    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΧΙΛΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. ΧΙΛΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. και μονο η σταρατη απάντηση στο 1) με λυτρωνει για σήμερα το βράδυ

    χιλια ευχαριστω

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. κατι τελευταιο (;;)

    με το άρθρο του λενιν που θελεις κυριως να στρεψεις την προσοχή;

    ένα εμπειρο ματι θα το αξιοποιουσε πολλαπλώς .

    εκ πρωτης όψεως , το πιο σημαντικο δίδαγμα φαίνεται ότι είναι η θεση πως όταν το επαναστατικο κόμμα είναι σε υφεση πρέπει να συγκρατεί την εξεγερση. αυτό δηλαδή που συζητησαμε παραπάνω.

    υπάρχει κατι άλλο; θες να βοηθησεις λιγο , στα όρια φυσικα της αναγκαιοτητας των στιγμων;

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Στο κείμενο αυτό, ο Λένιν προτείνει την αλλαγή γραμμής και την επικέντρωση στην πηγή της κρατικής εξουσίας και την συντριβή της. Και το κάνει μετά από μια αλλαγή συσχετισμών στη χώρα μέσα σε ένα διάστημα λίγων μηνών, από μια κατάσταση δυαδικής εξουσίας σε μια κατάσταση δικτατορίας της αστικής τάξης.

    Είναι δηλαδή ένα κείμενο για το "τι να κάνουμε;" όταν οι συσχετισμοί περνούν από ένα θετικό για τις επαναστατικές προοπτικές σημείο σε ένα έντονα απειλητικό για αυτές σημείο, σε ένα σημείο καθαρής αντεπανάστασης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Ο ειρηνικός δρόμος εξέλιξης έχει γίνει ανέφικτος. Αρχισε ο μη ειρηνικός, ο πιο επίπονος δρόμος.

      Η στροφή της 4 του Ιούλη συνίσταται ακριβώς στο ότι η αντικειμενική κατάσταση ύστερα απ' αυτήν άλλαξε απότομα. Η ασταθής κατάσταση της εξουσίας έπαψε να υπάρχει, η εξουσία στο αποφασιστικό μέρος της πέρασε στα χέρια της αντεπανάστασης. [...] τώρα πια δεν μπορεί κανείς να πάρει την εξουσία ειρηνικά. Την εξουσία μπορεί κανείς να την πάρει μονάχα αφού νικήσει σε αποφασιστικό αγώνα αυτούς που τούτη τη στιγμή κατέχουν πραγματικά την εξουσία [...] Τώρα όμως είναι εξαιρετικά σπουδαίο οι συνειδητοί εργάτες να δουν νηφάλια το βασικό ζήτημα της Επανάστασης: Σε τίνος τα χέρια βρίσκεται τώρα η κρατική έξουσία; Σκεφθείτε, ποιες είναι οι υλικές της εκδηλώσεις, μην παίρνετε τα λόγια για έργα και δεν θα δυσκολευτείτε να βρείτε την απάντηση.

      Το κράτος είναι πριν απ' όλα σώματα ένοπλων ανθρώπων με υλικά εξαρτήματα [...] Ο λαός πρέπει πριν απ' όλα και πάνω απ' όλα να ξέρει την αλήθεια - να ξέρει σε τίνος τέλος πάντων χέρια βρίσκεται στην πραγματικότητα η κρατική εξουσία. Πρέπει να λέμε στο λαό όλη την αλήθεια: Η εξουσία βρίσκεται στα χέρια της στρατιωτικής κλίκας των Καβενιάκ (του Κέρενσκι, μερικών στρατηγών, αξιωματικών κτλ.), που τους υποστηρίζει η αστική τάξη σαν τάξη, μ' επικεφαλής της το Κόμμα των καντέτων και με όλους τους μοναρχικούς που δρουν μέσω όλων των μαυροεκατονταρχίτικων εφημερίδων [...] Η εξουσία αυτή πρέπει να ανατραπεί. Χωρίς αυτό όλες οι κουβέντες για αγώνα ενάντια στην αντεπανάσταση είναι κούφιες φράσεις, είναι «αυταπάτη και εξαπάτηση του λαού»."

      Διαγραφή
    2. Ο Ρίζος το δημοσίευσε, στα πλαίσια του αφιερώματος "Ο Λένιν το 1917" την περασμένη Κυριακή. Δεν το σκέφτηκα εγώ να το αναζητήσω.

      Διαγραφή
  8. OK . ΔΕΝ ΤΟ ΗΞΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΡΙΖΟ.

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Επί μέρες αυτό το κείμενο το κοίταγα και το ξανακοίταγα γυρεύοντας ένα τρόπο να ξεχωρίσω τα αποσπάσματα που μου φαίνονταν τα πιο σημαντικά ώστε να αναδειχθούν, αλλά κάθε φορά που τα αφαιρούσα από το σύνολο χάνανε κι ένα σημαντικό μέρος από τη λάμψη τους, να το πω έτσι. Το μόνο που δεν είχα σκεφτεί ήταν η λύση της υπογράμμισης κάποιων σημείων, και χαίρομαι διπλά για τη δημοσίευση καθώς νομίζω ότι τα υπογραμμίσμένα αποσπάσματα είναι ακριβώς τα ίδια που θα ήθελα να ξεχωρίσω κι εγώ.

    Κατά τη γνώμη μου η σημασία του είναι πολλαπλή:
    Σημασία ιστορική, καθώς με τον πιο χειροπιαστό τρόπο απαντά (στην 5η, 6η, και 7η παράγραφο) στο "αιώνιο" ερώτημα που σχετίζεται με τον αριθμό των κομμάτων στην ΕΣΣΔ, με τρόπο επίσης που δεν επιτρέπει στην πράξη να μετατρέπεται σε γενική θεωρία και, αντίστροφα, δεν επιτρέπει στη γενική θεωρία να αποσπάται από την πράξη.

    Σημασία επίσης, πάλι ως προς τη σχέση θεωρίας και πράξης, για την επιλογή του επαναστατικού δρόμου που καθορίζουν σε κάθε στιγμή οι δοσμένοι συσχετισμοί κι όχι οι θεωρητικές αφαιρέσεις - αντανακλάσεις των ιστορικών νομοτελειών: Μέχρι χθες, λέει ο Λένιν, ήταν δυνατός ο ειρηνικός δρόμος, από χθες δεν είναι πιά δυνατός. Δεν απαντά στη "θεωρία του ειρηνικού δρόμου" με μια "θεωρία του μη ειρηνικού δρόμου". Απαντά ότι τον δρόμο τον καθορίζουν οι πραγματικοί συσχετισμοί της κάθε συγκεκριμένης στιγμής και περιόδου. Αποτολμώ να πω, χωρίς να επεκταθώ, ότι η σημασία αυτού του σημείου οφείλει αναλογικά να εκτείνεται και ως την αντίληψη τη σχετική με την αξιοποίηση του αστικού δημοκρατισμού και τη σχέση του με την ανάπτυξη του κινήματος της εργατικής ταξη και των συμμάχων της (όντας σίγουρος ότι αυτή η επισήμανση αφορά κατά πολύ το μόλις χθες και μη γνωρίζοντας πόσο και πώς αφορά το αμέσως αύριο, όμως σίγουρα το αφορά).

    Σημασία, σε σχέση με την κίνηση των μικροαστικών στρωμάτων, τις απότομες μεταπτώσεις τους από την "αγανάκτηση" στο συμβιβασμό και την αντίδραση, τον καθοριστικό ρόλο αυτών των μεταπτώσεων στις μεταβολές των πραγματικών συσχετισμών, το αναπόδραστο δίλημμα αυτών των στρωμάτων ότι είτε θα γέρνουν προς τη μεριά του κεφαλαίου είτε προς τη μεριά της εργατικής τάξης χωρίς καμία άλλη δυνατότητα επιλογής όσες αυταπέτες κι αν τρέφουν για το αντίθετο.

    Σημασία σε σχέση με το ρόλο του κράτους, του τι είναι στην πραγματικότητα το κράτος (σα να λέμε: η κυρία Βουλή δεν είναι παρά μια βιτρίνα μπροστά στην κυρία Κατεχάκη, κι αυτό δεν μπορούν να το αναγνωρίσουν παρά μόνο όσοι έχουν προσβληθεί από αθεράπευτη ψυχωση με τις βιτρινες είτε αυτές είναι της μάρφιν είτε είναι ολόκληροι δίδυμοι πύργοι), και πως αυτό καθορίζει με τη σειρά του το βασικό ζήτημα κάθε επανάστασς, το ζήτημα της εξουσίας.

    Σημασία, τέλος, από την άποψη της χάραξης επαναστατικής τακτικής σε συνθήκες απότομης επικράτησης της αντίδρασης, τέτοιας που ακόμα και για την υλοποίηση του αστικοδημοκρατικού προγράματος των μικροαστικών κομμάτων ήταν πια αναγκαία νίκη του επαναστατικού προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη αλλά και στα μικροαστικά κόμματα που ειχαν τραβηχτεί με το μέρος της.

    Αυτά, ελπίζοντας ότι δεν επιβάλλω την "ερμηνεία" μου σε βάρος μιας ελεύθερης ανάγνωσης του κειμένου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Περὶ στρατηγικῆς εἶμαι πολὺ νέος γιὰ νὰ σχολιάσω. Δὲν μπορῶ ὅμως νὰ μὴν ἐκφράσω τὴν τραγικότητα τοῦ παραλληλισμοῦ τότε καὶ τώρα: α) Τὸ κείμενο εἶναι ἀφόρητα ἐπίκαιρο, πρᾶγμα ποὺ γίνεται τραγικὸ δεδομένου ὅτι στὴν Ἑλλάδα δὲν ἔχουμε ἐπανάστασι. Δηλαδὴ ἐδῶ κερδίζει ἡ ἀντεπανάστασι πρὶν κὰν ἀκόμη γίνῃ ἡ ἐπανάστασι. β) Ἡ Ἀλέκα ἔχει πεῖ (ἰδίως προεκλογικὰ) τὰ ἴδια πράγματα μὲ τὸν Λένιν μὲ ἄλλα λόγια ἑκατὸ φορές, κι ὅμως τὴ θεωροῦν μικρή. Ἀποδεικνύεται ὅτι τὸ πολιτικό της ὕψος εἶναι τριπλάσιο τοῦ σωματικοῦ της.

    Πάντως, ἐπὶ τοῦ τακτικοῦ μέρους, ἐλπίζω αὐτὴ ἡ συζήτησι νὰ ἔχῃ ἤδη γίνει στὴν ΚΕ. Ἴσως εἶναι ἡ ἰδέα μου, ἀλλὰ τὸ βλέμμα τῆς Παπαρήγα σὲ κάποιες τηλεοπτικές της παρουσίες μοῦ ἔβγαζε ἕνα μισοχαμόγελο τύπου Τζοκόντα, ποὺ ἴσως σημαίνει ὅτι αὐτὰ τὰ ἔχουν ἤδη μελετήσει ἐπαρκῶς.

    Neophyte_commie

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ανάγνωση α.
    Το κείμενο δεν είναι επιλογή του blog αλλά μέρος από αφιέρωμα στον «Λένιν του καλοκαιριού του 1917» στο ένθετο του Ρίζου «7 μέρες μαζί». Αποτελεί κρυφό μήνυμα ή απλά επετειακά έχει μία θέση για ανάγνωση;
    Πάντα είχα την εντύπωση ότι δίνοντας απαντήσεις σε συγκεκριμένες ερωτήσεις δημιουργείς τις Θέσεις σου.
    Λοιπόν οι καλοκαιρινές απαντήσεις του Κόμματος δόθηκαν. Οι θέσεις ελήφθησαν
    Η επεξεργασία του σφου LR έγινε στο μακιαβελικό κείμενο του(; ) Μαααααάλιστα.
    Μήπως υπερτιμώ τα πράγματα και υπερβάλλω σε εικασίες;


    Ανάγνωση provocateur.
    Είμαστε νάνοι στους ώμους γιγάντων …

    Ο «άρχοντας» της πραχτικής και οργανωτικής δουλειάς, ο «θεωρητικός» της Πράξης, πόσο αριστοτεχνικά χρησιμοποιεί την φράση «Οταν η ιστορία κάνει μια απότομη στροφή..».
    Η Ιστορία,
    που την γνωρίσαμε παιδούλα εκεί στον Όμηρο,
    για να μας γνωρίσει πολύ αργότερα ο Μαρξ την μαμή της,
    μέχρι να αναγγείλει ο Φουκοτέτοιος πως γεροντοκόρη καθώς ήταν, πέθανε,
    ώσπου ο επιτελάρχης του Μπους τζούνιορ πει στον Σώρος για την επαναδημιουργία της όπως ήθελαν αυτοί,
    ήταν γνωστή και του Λένιν.
    Η ιστορία δεν έχει υποκείμενο για μία στιγμή - όσο διαρκεί η στροφή της- και είναι απλά η ίδια το υποκείμενο που έστριψε απότομα, έτσι ώστε να μην βρεθεί και ρωτήσει κανείς το ΓΙΑΤΙ; Έτσι γούσταρε!

    Γιατί στα Εργατικά Συμβούλια δεν πέρασε όλη η κρατική εξουσία έγκαιρα;
    Τι δεν κάναμε καλά;
    Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε;
    Τι θα πρέπει να κάνουμε την άλλη φορά;
    Είναι ερωτήματα για τον Μαρξ και την Θεωρία.

    Ο Λένιν έπρεπε να δώσει απάντηση στο από εδώ και πέρα τι κάνουμε. Οι Θέσεις που δημιούργησε έκαναν την ιστορία να τον βλέπει ως γίγαντα.

    Ανάγνωση ως παρανάγνωση.
    «… και όταν η εργατική τάξη αποτελεί μειοψηφική δύναμη ως ποσοστό στον Οικονομικά Ενεργό Πληθυσμό, από τη στιγμή που αυτή αποκτά συνείδηση της ιστορικής της αποστολής με τη συγκρότηση του Κόμματός της.»

    Μακάρι οι πλατείες να ήταν τα συμβούλια που απότυχαν σε αυτά οι μικροαστοί να δώσουν λύσεις.
    Μακάρι ο Μάης και ο Ιούνης να άλλαξαν τόσο πολύ τα πράγματα ώστε η αντίδραση να νιώσει δυνατή και να χτυπήσει απροκάλυπτα δείχνοντας την αληθινή της μούρη.
    Μακάρι οι Λαϊκές Επιτροπές να είναι τα Νέα Σοβιέτ που θα βασιστεί το αύριο.
    Μακάρι να βιώσουμε το τετράμηνο πριν τον ιστορικό Οχτώβρη.

    ΧουΚερς

    ΥΓ. Μακάρι οι μακάριοι να καταλάβουν ότι οι Χαλυβουργοί έμαθαν για την σφαγή των εργατών στα Νοτιοαφρικάνικα ορυχεία και οι Ιταλοί ανθρακωρύχοι γνωρίζουν και τις δύο περιπτώσεις.
    «Επίσης, υπάρχουν σημαντικά γεγονότα στην Ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, όπως αποφάσεις οργάνων της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΚΔ), καθώς και η αυτοδιάλυσή της, η μελέτη των οποίων έχει δρομολογηθεί με απόφαση του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ.»

    ΑπάντησηΔιαγραφή