Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2012

Georgi Dimitrov-Η επίθεση του φασισμού και τα καθήκοντα της κομμουνιστικής διεθνούς για την ενότητα της εργατικής τάξης ενάντια στο Φασισμό I

Georgi Dimitrov

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ
(1935)
Μεταγραφή για το νετ: Μπάμπης
Υπογραμμίσεις: Lenin Reloaded

Ο Φασισμός και η εργατική τάξη
Σύντροφοι! Ήδη το 6ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς προειδοποίησε το διεθνές προλεταριάτο ότι μια νέα φασιστική επίθεση βρίσκεται στο ξεκίνημά της και έκανε έκκληση για αγώνα ενάντια σ' αυτή την επίθεση. Το συνέδριο έδειξε ότι “σχεδόν παντού εμφανίζονται φασιστικές τάσεις και σπέρματα ενός φασιστικού κινήματος με λιγότερο ή περισσότερο αναπτυγμένη μορφή”.

Μόλις ξέσπασε η εξαιρετικά βαρειά οικονομική κρίση, μόλις σημειώθηκε βαθειά όξυνση της γενικής κρίσης του καπιταλισμού και επαναστατικοποιήθηκαν οι εργαζόμενες μάζες, ο φασισμός πέρασε σε πλατειά επίθεση. Η κυρίαρχη μπουρζουαζία όλο και περισσότερο αναζητά τη σωτηρία της στο φασισμό, για να εφαρμόσει τα χειρότερα μέτρα καταλήστεψης σε βάρος των εργαζομένων, να προετοιμάσει έναν ιμπεριαλιστικό αρπαχτικό πόλεμο, να επιτεθεί ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, να υποδουλώσει και διαμοιράσει την Κίνα και να εμποδίσει με όλα αυτά τα μέτρα την επανάσταση.

Οι ιμπεριαλιστικοί κύκλοι προσπαθούν να ρίξουν ολόκληρο το βάρος της κρίσης πάνω στους ώμους των εργαζομένων. Γι' αυτό χρειάζονται το φασισμό.

Θέλουν να λύσουν το πρόβλημα των αγορών υποδουλώνοντας τους αδύνατους λαούς, αυξάνοντας την αποικιακή καταπίεση και ξαναμοιράζοντας τον κόσμο διά μέσου του πολέμου. Γι' αυτό χρειάζονται το φασισμό.

Προσπαθούν, να προλάβουν την αύξηση των δυνάμεων της επανάστασης συντρίβοντας το επαναστατικό κίνημα των εργατών και αγροτών χτυπώντας στρατιωτικά τη Σοβιετική Ένωση, το προπύργιο του παγκόσμιου προλεταριάτου. Γι' αυτό χρειάζονται το φασισμό.

Σε μια σειρά χώρες, ιδιαίτερα στη Γερμανία, οι ιμπεριαλιστικοί αυτοί κύκλοι κατόρθωσαν να προετοιμάσουν την ήττα του προλεταριάτου πριν από την αποφασιστική στροφή των μαζών προς την επανάσταση, και να εγκαθιδρύσουν φασιστική διχτατορία.

Για τη νίκη, ωστόσο, του φασισμού είναι χαρακτηριστική ακριβώς η παρακάτω περίπτωση: Η νίκη αυτή, από τη μια μεριά, δείχνει την αδυναμία του προλεταριάτου, που αποδιοργανώθηκε και παράλυσε εξ αιτίας της διασπαστικής πολιτικής της σοσιαλδημοκρατίας, από τη συνεργασία της με την μπουρζουαζία. Όμως, από την άλλη μεριά, εκφράζει την αδυναμία της ίδιας της αστικής τάξης, που φοβάται την αποκατάσταση της αγωνιστικής ενότητας της εργατικής τάξης, τρέμει την επανάσταση και που δεν είναι πια σε θέση να διατηρήσει τη διχτατορία πάνω στις μάζες με τις παλιές μεθόδους της αστικής δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού. Στο 17 Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (Μπολσεβίκων), ο σύντροφος Στάλιν, είπε:

“Τη νίκη του φασισμού στη Γερμανία, δεν πρέπει να τη θεωρεί κανείς μόνο σα δείγμα της αδυναμίας της εργατικής τάξης και σαν αποτέλεσμα της προδοσίας σε βάρος της εργατικής τάξης απο την πλευρά της σοσιαλδημοκρατίας που έστρωσε το δρόμο στο φασισμό. Πρέπει να τη θεωρεί και σα δείγμα της αδυναμίας της αστικής τάξης, σα δείγμα, ότι η αστική τάξη δεν είναι πια σε θέση να ασκεί την εξουσία της με τις παλιές μεθόδους του κοινοβουλευτισμού και της αστικής δημοκρατίας, και μπροστά σ' αυτό αναγκάζεται να μεταχειριστεί στην εσωτερική πολιτική τρομοκρατικές μέθοδες διακυβέρνησης- σα δείγμα, ότι δεν είναι πια σε θέση να βρει διέξοδο από την τωρινή κατάσταση στη βάση μιας ειρηνικής εξωτερικής πολιτικής, και γι' αυτό είναι αναγκασμένη να χρησιμοποιήσει την πολιτική του πολέμου”.


Ο ταξικός χαρακτήρας του φασισμού
Σύντροφοι, όπως σωστά τον χαρακτήρισε η 13η Ολομέλεια τις Εχτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ο φασισμός είναι η ανοιχτή τρομοκρατική διχτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σωβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου.

Η αντιδραστικότερη μορφή του φασισμού είναι ο γερμανικός φασισμός. Έχει την αναίδεια να αυτοαποκαλείται εθνικοσοσιαλισμός, παρόλο που δεν έχει τίποτα το κοινό με το σοσιαλισμό. Ο χιτλερικός φασισμός δεν είναι μόνο αστικός εθνικισμός, είναι και ένας χτηνώδικος σωβινισμός. Είναι το σύστημα διακυβέρνησης της πολιτικής αλητείας, το σύτημα της προβοκάτσιας και του βασανισμού της εργατικής τάξης και των επαναστατικών στοιχείων της αγροτιάς, των μικροαστικών στρωμάτων και της διανόησης. Είναι μεσαιωνική βαρβαρότητα και χτηνωδία, αχαλίνωτη επιθετικότητα ενάντια στους άλλους λαούς.

Ο γερμανικός φασισμός παίζει το ρόλο της δύναμης κρούσης της διεθνούς αντεπανάστασης, του κύριου αίτιου του ιμπεριαλιστικού πολέμου, του υποκινητή της σταυροφορίας ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, τη μεγάλη πατρίδα των εργαζομένων όλου του κόσμου.

Ο φασισμός δεν είναι μια μορφή διακυβέρνησης που τάχα “στέκεται πάνω κι από τις δύο τάξεις, το προλεταριάτο και την αστική τάξη”, όπως για παράδειγμα ισχυρίστηκε ο Όττο Μπάουερ. Δεν είναι “τα εξεγερμένα μικροαστικά στρώματα, που κατέλαβαν την αστική κρατική μηχανή”, όπως δηλώνει ο άγγλος σοσιαλιστής Μπραίηλσφορντ. Όχι, ο φασισμός δεν είναι μια εξουσία πάνω από τάξεις, ούτε και είναι η εξουσία των μικροαστικών στρωμάτων ή του κουρελοπρολεταριάτου ενάντια στο χρηματιστικό κεφάλαιο. Ο φασισμός είναι η εξουσία του ίδιου του χρηματιστικού κεφαλαίου. Είναι η οργάνωση της τρομοκρατικής, βάρβαρης καταπίεσης της εργατικής τάξης και των επαναστατικών στοιχείων της αγροτιάς και της διανόησης. Στην εξωτερική πολιτική, ο φασισμός είναι σωβινισμός στην πιο βάρβαρη μορφή του, που καλλιεργεί ένα χτηνώδικο μίσος ενάντια στους άλλους λαούς.

Πρέπει να τονίσουμε ιδιαίτερα τον πραγματικό αυτό χαρακτήρα του φασισμού, γιατί το πρόσχημα της κοινωνικής δημαγωγίας έχει δώσει τη δυνατότητα στο φασισμό να παρασύρει σε μια σειρά χώρες τις μικροαστικές μάζες, που λόγω της κρίσης έχουν ξεφύγει από τις γραμμές τους, καθώς και μερικά τμήματα των καθυστερημένων στρωμάτων του προλεταριάτου, που ποτέ τους δε θα ακολουθούσαν το φασισμό, αν είχαν κατανοήσει τον πραγματικό ταξικό του χαρακτήρα, την αληθινή φύση του.

Η ανάπτυξη του φασισμού και η φασιστική διχτατορία, παίρνουν στις διάφορες χώρες διαφορετικές μορφές, ανάλογα με τις ιστορικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, ανάλογα με τις εθνικές ιδιομορφίες και τη διεθνή θέση της δοσμένης χώρας. Σε ορισμένες χώρες, και κύρια εκεί, όπου ο φασισμός δεν έχει πλατειά βάση μέσα στις μάζες και όπου ο αγώνας ανάμεσα στις ξεχωριστές ομάδες στο ίδιο το στρατόπεδο της φασιστικής μπουρζουαζίας είναι αρκετά σκληρός, δεν αποφασίζει να διαλύσει το κοινοβούλιο και αφήνει στα άλλα αστικά κόμματα καθώς και στη σοσιαλδημοκρατία μια σχετική νομιμότητα. Σε άλλες χώρες, όπου η κυρίαρχη αστική τάξη φοβάται ένα άμεσο ξέσπασμα της επανάστασης, ο φασισμός εγκαθιδρύει την απεριόριστη μονοπωλιακή κυριαρχία του ή απότομα ή σταδιακά, αυξάνοντας όλο και πιο πολύ την τρομοκρατία και τις αιματηρές διαμάχες με όλα τα ανταγωνιζόμενα κόμματα και ομάδες. Αυτό, ωστόσο, δεν αποκλείει, τη στιγμή της ιδιαίτερης όξυνσης της κατάστασής του, να προσπαθήσει ο φασιμός να πλατύνει τη βάση του, και, χωρίς να αλλάξει την ταξική του υπόσταση, να συνδυάσει την ανοιχτή τρομοκρατική διχτατορία με μιαν άγαρμπη παραποίηση του κοινοβουλευτισμού.

Ο ερχομός του φασισμού στην εξουσία, δεν είναι μια απλή αντικατάσταση μιας αστικής κυβέρνησης από μιαν άλλη. Είναι η αλλαγή της μορφής διακυβέρνησης της ταξικής κυριαρχίας της αστικής τάξης, της αστικής δημοκρατίας, με μιαν άλλη μορφή, την ανοιχτή τρομοκρατική διχτατορία. Το να παραβλέπουμε αυτή τη διαφορά είναι σοβαρό λάθος. Θα εμπόδιζε το επαναστατικό προλεταριάτο να κινητοποιήσει τα πλατιά στρώματα των εργαζομένων στην πόλη και στην ύπαιθρο, στον αγώνα ενάντια στην απειλή της αρπαγής της εξουσίας από τους φασίστες καθώς και στην εκμετάλλευση των αντιθέσεων που υπάρχουν μέσα στο στρατόπεδο της ίδιας της αστικής τάξης. Ωστόσο, δεν είναι λιγότερο σοβαρό και επικίνδυνο το σφάλμα του να υποτιμούμε τη σημασία που έχουν τώρα στις χώρες της αστικής δημοκρατίας τα οξυνόμενα αντιδραστικά μέτρα της αστικής τάξης για την εγκαθίδρυση της φασιστικής διχτατορίας. Εκείνα τα μέτρα, που οδηγούν στο πνίξιμο των δημοκρατικών ελευθεριών των εργαζομένων, στην παραποίηση και τον περιορισμό των δικαιωμάτων του κοινοβουλίου, στην όξυνση των αντιποίνων ενάντια στο επαναστατικό κίνημα.

Σύντροφοι, δεν πρέπει να φανταζόμαστε τον ερχομό του φασισμού στην εξουσία τόσο ομαλό και απλό, σαν να έπαιρνε μια οποιαδήποτε επιτροπή του χρηματιστικού κεφαλαίου την απόφαση να εγκαθιδρύσει τη συγκεκριμένη μέρα τη φασιστική διχτατορία. Στην πραγματικότητα, ο φασισμός φτάνει στη εξουσία συνήθως ύστερα από αμοιβαίο, κάποτε σκληρό αγώνα ανάμεσα στον ίδιο και στα παλιά αστικά κόμματα ή ένα συγκεκριμένο τμήμα αυτών των κομμάτων. Ακόμη και ύστερα από αγώνα και μέσα στο ίδιο το φασιστικό στρατόπεδο, που καμμιά φορά οδηγεί ως τις ένοπλες συγκρούσεις, όπως είδαμε να γίνεται στη Γερμανία, στην Αυστρία και σε άλλες χώρες. Όλα αυτά όμως δε μειώνουν τη σημασία του γεγονότος, ότι πριν από την εγκαθίδρυση της φασιστικής διχτατορίας, οι αστικές κυβενήσεις περνάνε κατά κανόνα ορισμένα στάδια και παίρνουν μια σειρά αντιδραστικά μέτρα, που προετοιμάζουν και βοηθούν άμεσα τον ερχομό του φασισμού στην εξουσία. Όποιος δεν αγωνίζεται σ' αυτά τα στάδια προετοιμασίας ενάντια στα αντιδραστικά μέτρα της αστικής τάξης και ενάντια στον ανερχόμενο φασισμό, αυτός, όχι μόνο δεν έιναι σε θέση να εμποδίσει τη νίκη του φασισμού, αλλά αντίθετα την επιταχύνει κιόλας.

Οι ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας απόκρυψαν και συγκάλυψαν στις μάζες τον πραγματικό ταξικό χαρακτήρα του φασισμού, δεν τις κάλεσαν σε αγώνα ενάντια στα όλο και πιο σκληρά αντιδραστικά μέτρα της αστικής τάξης. Αυτοί φέρνουν τη μεγάλη ιστορική ευθύνη για το γεγονός, ότι στην πιο αποφασιστική στιγμή της φασιστικής επίθεσης, μια σημαντική μερίδα των εργαζόμεων μαζών στη Γερμανία και σε μια σειρά άλλες χώρες που σήμερα είναι φασιστικές, δεν είδαν στο φασισμό το αιμοβόρο ληστρικό χρηματιστικό κεφάλαιο, τον πιο μεγάλο εχθρό τους και για το γεγονός, ότι οι μάζες αυτές δεν ήταν προετοιμασμένες για να αντισταθούν.

Πού βρίσκεται η πηγή της επιρροής του φασισμού πάνω στις μάζες; Ο φασισμός καταφέρνει να κερδίζει τις μάζες, επειδή με δημαγωγικό τρόπο επικαλείται τις πιο καυτές τους ανάγκες. Ο φασισμός όχι μόνο υποδαυλίζει τις βαθεία ριζωμένες προλήψεις, αλλά ακόμη ποντάρει και στα πιο αγνά λαϊκά αισθήματα, στο αίσθημα της δικαιοσύνης, κάποτε μάλιστα και στις επαναστατικές παραδόσεις. Γιατί οι γερμανοί φασίστες, οι λακέδες αυτοί της μεγαλοαστικής τάξης και θανάσιμοι εχθροί του σοσιαλισμού, παριστάνουν τους “σοσιαλιστές” μπροστά στις μάζες και παρουσιάζουν τον ερχομό τους στην εξουσία σαν “επανάσταση”; Επειδή επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν την πίστη στην επανάσταση και τον πόθο για σοσιαλισμό που ζουν μέσα στις καρδιές των εργαζόμενων μαζών στη Γερμανία.

Ο φασισμός δρα για το συμφέρον των ιμπεριαλιστών των άκρων, αλλά μπροστά στις μάζες παρουσιάζεται με το ένδυμα του υπερασπιστή ενός ταπεινωμένου έθνους και επικαλείται τα προσβλημένα εθνικά αισθήματα, όπως για παράδειγμα ο γερμανικός φασισμός, που παρέσυρε τα μικροαστικά στρώματα με το σύνθημα ”Ενάντια στις Βερσαλλίες”. Ο φασισμός επιδιώκει την πιο αχαλίνωτη εκεμτάλλευση σε βάρος των μαζών, τις πλησιάζει όμως με μια ραφιναρισμένη αντικαπιταλιστική δημαγωγία, εκμεταλλεύεται το βαθύ μίσος των εργαζομένων ενάντια στη ληστρική αστική τάξη, ενάντια στις τράπεζες, τα τραστ και τους μεγιστάνες του πλούτου, και ρίχνει συνθήματα, που στη δοσμένη στιγμή είναι τα πιο δελεαστικά για τις πολιτικά ανώριμες μάζες: Για παράδειγμα, στη Γερμανία το σύνθημα: “Το κοινό συμφέρον πάνω από το ατομικό”. Στην Ιταλία: “Το κράτος μας δεν είναι καπιταλιστικό, είναι κράτος με σύστημα αυτοδιαχείρισης”. Στην Ιαπωνία: “Για μιαν Ιαπωνία χωρίς εκεμετάλλευση”. Στις Ενωμένες Πολιτείες: “Για τη διανομή των περιουσιών” κλπ.

Ο φασισμός παραδίνει το λαό στο έλεος των πιο διεφθαρμένων, των πιο πουλημένων στοιχείων, όμως μπροστά στο λαό παρουσιάζεται με το αίτημα για μια “τίμια κιαι αδέκαστη κυβέρνηση”. Ο φασισμός, που ποντάρει στη βαθειά απογοήτευση των μαζών για τις κυβερνήσεις της αστικής δημοκρατίας, καμώνεται πως εξοργίζεται με τη διαφθορά (παράδειγμα οι υποθέσεις Μπάρματ και Σκλαρεκ στη Γερμανία, η υπόθεση Σταβίσκι στη Γαλλία και πολλές άλλες).

Ο φασισμός πιάνει στα δίχτυα του τις απογοητευμένες μάζες που έχουν στρέψει τις πλάτες στα παλιά αστικά κόμματα, για το συμφέρον των πιο αντιδραστικών κύκλων της αστικής τάξης. Εντυπωσιάζει τις μάζες αυτές με την ορμητικότητα των επιθέσεών του ενάντια στις αστικές κυβερνήσεις, με την αδιάλλαχτη στάση του απέναντι στα παλιά κόμματα της αστικής τάξης.

Ο φασισμός, που με τον κυνισμό του και τις απάτες του ξεπερνάει όλα τα είδη της αστικής αντίδρασης, προσαρμόζει τη δημαγωγία του στις εθνικές ιδιομορφίες των διάφορων κοινωνικών στρωμάτων σε μια και μόνη χώρα. Φτάνοντας σε απόγνωση εξαιτίας της αθλιότητας, της ανεργίας και της αβεβαιότητας για την ίδια τους την ύπαρξη, οι μάζες των μικροαστικών στρωμάτων, καθώς ακόμη και μια μερίδα της εργατιάς πέφτουν θύματα της κοινωνικής και σωβινιστικής δημαγωγίας του φασισμού.

Ο φασισμός έρχεται στην εξουσία σαν κόμμα επίθεσης ενάντια στο επαναστατικό κίνημα του προλεταριάτου, ενάντια στις λαϊκές μάζες που βρίσκονται σε αναβρασμό. Ωστόσο παρουσιάζει τον ερχομό του στην εξουσία σαν ένα “επαναστατικό” κίνημα ενάντια στην αστική τάξη, στο όνομα “ολόκληρου του έθνους” και για τη “σωτηρία” του έθνους (ας θυμηθούμε την “πορεία” του Μουσσολίνι στη Ρώμη, την “πορεία” του Πιλσούντσκι στη Βαρσοβία, την εθνικοσοσιαλιστική “επανάσταση” του Χίτλερ στη Γερμανία κλπ.).

Όμως, όποια μάσκα κι αν φορέσει ο φασισμός, με όποια μορφή κι αν παρουσιαστεί, και μ' όποιον τρόπο κι αν έρθει στην εξουσία,

ο φασισμός είναι η πιο βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στις εργαζόμενες μάζες,
ο φασισμός είναι ο πιο αχαλίνωτος και ο πιο ληστρικός πόλεμος,
ο φασισμός είναι η λυσσασμένη αντίδραση και αντεπανάσταση,
ο φασισμός είναι ο χειρότερος εχθρός της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων!

4 σχόλια:

  1. Ευχαριστώ πολύ το σύντροφο που το μετέγραψε και το έστειλε. Μάξιμουμ διανομή. Είναι αρκετά σύντομο, να διαβαστεί από όλους και να κυκλοφορήσει όσο το δυνατόν περισσότερο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κάποτε θα πρέπει να αρχίσει και η (χωρίς πολλές υστερίες) αυτο-κριτική των αντι-σταλινιστών-διεθνιστών-τροτσκιστών σε σχέση με τη σημερινή χρησιμότητα της έννοια του «σοσιαλφασισμού» και τη σημασία της στάσης/διάγνωσης του Τρότσκι όσον αφορά τη συγκυρία των τελευταίων χρόνων της δεκαετίας του 30.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ἐξαιρετικὸ ἄρθρο!

    Ἀντώνη, ἂν μπορῶ νὰ βοηθήσω σὲ κάποια μετάφρασι (ἀπὸ ἀγγλικὰ μόνο, ὅμως) στὴν «ἐπίσημη» νεοελληνική, πές μου. (Βρές με στὸ τουίτερ).

    Neophyte_commie

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μπράβο σας! Από τον ερχομό της κρίσης στη χώρα μας ψάχνω τα κείμενα του Γκ Δημητρώφ! Ήταν ο θεωρητικός των Αντιφασιστικών Μετώπων στη Γ Διεθνή! Είχε κυκλοφορήσει στη μεταπολίτευση το βιβλίο του Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ όπου γίνεται πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση του φαινομένου αλλά και η αντιμετώπιση του με την ταχτική των Αντιφασιστικών Μετώπων! Πάνω σ αυτή την ταχτική στηρίχτηκε πρωτοπόρος ο Ν Ζαχαριάδης κι έγραψε το περίφημο γράμμα με την επίθεση των Ιταλών το 1940.Αν μπορείτε να το ανεβάσετε θα ήταν μεγάλη προσφορά! Γ Κρητικός

    ΑπάντησηΔιαγραφή