Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2012

Georgi Dimitrov-Η επίθεση του φασισμού και τα καθήκοντα της κομμουνιστικής διεθνούς για την ενότητα της εργατικής τάξης ενάντια στο Φασισμό V

Το Ενιαίο Μέτωπο στις χώρες όπου οι σοσιαλδημοκράτες βρίσκονται στην εξουσία

Ο αγώνας για τη δημιουργία του Ενιαίου Μετώπου βάζει ένα ακόμη ιδιαίτερο πρόβλημα, το πρόβλημα του Ενιαίου Μετώπου στις χώρες, όπου στην εξουσία βρίσκονται σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις ή κυβερνήσεις συνασπισμού με τη συμμετοχή των σοσιαλιστών, όπως, για παράδειγμα, στη Δανία, Νορβηγία, Σουηδία, Τσεχοσλοβακία και Βέλγιο.

Είναι πέρα, για πέρα γνωστή η θέση μας που απορρίπτει τις σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις, σαν κυβερνήσεις συμβιβασμού με την αστική τάξη. Αλλά παρόλα αυτά δεν πιστεύουμε, ότι η ύπαρξη μιας σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης ή μιας κυβέρνησης συνασπισμού του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος με τα αστικά κόμματα αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο για το σχηματισμό σε ορισμένα ζητήματα του Ενιαίου Μετώπου με τους σοσιαλδημοκράτες. Είμαστε της γνώμης, ότι και σ' αυτή την περίπτωση, το Ενιαίο Μέτωπο για την υπεράσπιση των ζωτικών συμφερόντων του εργαζόμενου λαού και στον αγώνα ενάντια στο φασισμό, είναι πέρα για πέρα δυνατό και αναγκαίο. Είναι αυτονόητο, ότι η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία στις χώρες, όπου συμμετέχουν στην κυβέρνηση εκπρόσωποι του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, προκαλεί την ισχυρότερη αντίσταση στο προλεταριακό Ενιαίο Μέτωπο. Αυτό είναι πέρα για πέρα κατανοητό. Γιατί θέλουν να δείξουν στην αστική τάξη, ότι αυτοί ακριβώς, ξέρουν καλύτερα και σωστότερα από όλους τους άλλους στο να βάζουν χαλινάρι στις δυσαρεστημένες εργατικές μάζες και να τις προφυλάνε από την επιρροή του κομμουνισμού. Και μόνο το γεγονός, ότι οι σοσιαλδημοκράτες υπουργοί αντιτίθενται στο προλεταριακό Ενιαίο Μέτωπο, δεν μπορεί ούτε στο ελάχιστο να δικαιολογήσει τη θέση, ότι οι κομμουνιστές δεν κάνουν τίποτα για τη δημιουργία του Ενιαίου Μετώπου του προλεταριάτου.

Στις σκανδιναβικές χώρες, οι σύντροφοι παίρνουν συχνά το δρόμο της μικρότερης αντίστασης, αρκούνται να ξεσκεπάζουν μόνο προπαγανδαστικά τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση. Αυτό είναι λάθος. Στη Δανία, για παράδειγμα, οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες βρίσκονται ήδη εδώ και δέκα χρόνια στην κυβέρνηση, και οι κομμουνιστές επαναλαβαίνουν μέρα μπαίνει - μέρα βγαίνει, ότι πρόκειτα για αστική, καπιταλιστική κυβέρνηση. Θα μπορούσε κανείς να πει, πως η προπαγάνδα αυτή είναι γνωστή στους δανούς εργάτες. Το γεγονός, όμως, ότι μια σημαντική πλειοψηφία δίνει την ψήφο της στο σοσιαλδημοκρατικό κυβερνών κόμμα, αποδείχνει απλά και μόνο, ότι το προπαγανδαστικό ξεσκέπασμα της κυβέρνησης από τους κομμουνιστές δεν φτάνει ν' αποδείξει όμως, ότι όλες αυτές οι εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες είναι ικανοποιημένοι με όλα τα μέτρα της κυβέρνησης των σοσιαλδημοκρατών υπουργών. Όχι, δεν είναι ευχαριστημένοι, που η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση με τη λεγόμενη “συμφωνία για την κρίση” βοηθάει τους μεγαλοκαπιταλιστές και μεγαλογαιοχτήμονες και όχι τους εργάτες και φτωχούς αγρότες. Δεν είναι ευχαριστημένοι, που με το διάγγελμα του Γενάρη του 1933 αφαίρεσε από τους εργάτες το δικαίωμα απεργίας. Δεν είναι ευχαριστημένοι, που η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία σχεδιάζει μια επικίνδυνη αντιδημοκρατική εκλογική μεταρρύθμιση (με ιδιαίτερη μείωση του αριθμού των εκλογέων). Μάλλον δε θα αστοχίσω, σύντροφοι, αν ισχυριστώ, ότι το 99% των εργατών της Δανίας δεν επικροτεί τα πολιτικά αυτά μέτρα της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας των υπουργών.

Δεν μπορούν οι κομμουνιστές να καλέσουν τα συνδικάτα και τις σοσιαλδημοκρατικές οργανώσεις στη Δανία, να συζητήσουν το ένα ή το άλλο επίκαιρο ζήτημα, να εκφράσουν τη γνώμη τους γι' αυτό και να εμφανιστούν από κοινού για το προλεταριακό Ενιαίο Μέτωπο για το πέρασμα των εργατικών αιτημάτων; Τον περασμένο χρόνο, τον Οχτώβρη, όταν οι δανοί σύντροφοι απευθύνθηκαν στα συνδικάτα με το αίτημα να πάρουν θέση ενάντια στη μείωση του επιδόματος ανεργίας και για τα δημοκρατικά διακιώματα των συνδικάτων, 100 περίπου τοπικές συνδικαλισιτκές οργανώσεις μπήκαν στο Ενιαίο Μέτωπο.

Στη Σουηδία, βρίσκεται για τρίτη φορά σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση στην εξουσία, οι σουηδοί κομμουνιστές όμως για πολύν καιρό παραιτήθηκαν στην πράξη από την εφαρμογή της ταχτικής του Ενιαίου Μετώπου. Γιατί; Μήπως ήταν ενάντια στο Ενιαίο Μέτωπο; Όχι βέβαια, κατ' αρχή ήταν υπέρ του Ενιαίου Μετώπου, υπέρ του Ενιαίου Μετώπου γενικά, αλλά δεν κατανοούσαν, με τι αφορμή, σε ποια ζητήματα και για την υπεράσπιση ποιων αιτημάτων μπορούμε να δημιουργήσουμε με επιτυχία το προλεταριακό Ενιαίο Μέτωπο, πού και πώς πρέπει να πιάσουμε το ζήτημα. Μερικούς μήνες πριν από το σχηματισμό της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης, στη διάρκεια του εκλογικού αγώνα, το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα εμφανίστηκε με μια πλατφόρμα, που περιείχε μια σειρά αιτήματα, που θα μπορούσαν να περιέρχονται και σε μια πλατφόρμα του Ενιαίου Μετώπου. Για παράδειγμα τα συνθήματα: “Ενάντια στους δασμούς”, “Ενάντια στη στρατιωτικοποίηση”, “Τέλος με την αναβολή της ασφάλισης των ανέργων”, “Εξασφάλιση επαρκούς σύνταξης”, “Απαγόρευση παρόμοιων οργανώσεων όπως τα Munch Corps” (φασιστική οργάνωση), “Κάτω οι ταξικοί νόμοι ενάντια στα συνδικάτα, που απαιτούν τα αστικά κόμματα”.

Πάνω από ένα εκατομμύριο εργάτες της Σουηδίας ψήφισαν το 1932 για τα αιτήματα αυτά που έθεσε η σοσιαλδημοκρατία και χαιρέτισαν το 1933 το σχηματισμό σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης, ελπίζοντας, ότι τώρα πια θα πραγματοποιούνταν τα αιτήματα αυτά. Τι θα ήταν πιο φυσικό σ' αυτή την κατάσταση και τι θα ανταποκρινόταν περισσότερο στις επιθυμίες των εργατικών μαζών από το πλησίασμα του Κομμουνιστικού Κόμματος σε όλες τις σοσιαλδημοκρατικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις, να διεξάγουν κοινές ενέργειες για την επίτευξη αυτών των αιτημάτων που έθεσε το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα;

Αν πετυχαίναμε να κινητοποιήσουμε πραγματικά τις πλατειές μάζες για την επίτευξη τέτοιων μέτρων, που έχουν προτείνει οι ίδιοι οι σοσιαλδημοκράτες, να συνενώσουμε τις σοσιαλδημοκρατικές και κομμουνιστικές εργατικές οργανώσεις σε ένα Ενιαίο Μέτωπο, η εργατική τάξη της Σουηδίας θα κέρδιζε ασφαλώς. Οι σοσιαλδημοκραες υπουργοί της Σουηδίας δε θα χαίρονταν φυσικά και πολύ. Γιατί σ' αυτή την περίπτωση, η κυβέρνηση θα ήταν αναγκασμένη να ικανοποιήσει τουλάχιστον μερικά αιτήματα. Οπωσδήποτε, δε θα είχε συμβεί αυτό που συνέβηκε τώρα, που η κυβέρνηση αντί να άρει τους δασμούς, ανέβασε μερικούς. Που αντί να περιορίσει το μιλιταρισμό, των μεγάλωσε και που αντί να απορίψει όλους τους νόμους ενάντια στα συνδικάτα, έφερε η ίδια ένα τέτοιο νομοσχέδιο στο κοινοβούλιο. Πάντως, σε σχέση με το τελευταίο ζήτημα, το Κ.Κ. Σουηδίας έκανε μια καλή μαζική καμπάνια στο πνεύμα του προλεταριακού Ενιαίου Μετώπου και πέτυχε, να αναγκαστούν τελικά ακόμη και οι εκπρόσωποι της σοσιαλδημοκρατίας, στο κοινοβούλιο να ψηφίσουν κι αυτοί ενάντια στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης, που τελικά δεν ψηφίστηκε.

Οι Νορβηγοί κομμουνιστές έπραξαν σωστά, όταν την Πρωτομαγιά κάλεσαν τις οργανώσεις του εργατικού κινήματος σε κοινή διαδήλωση και έθεσαν διάφορα αιτήματα, που στα κύρια σημεία συμπίπτανε με τα αιτήματα του εκλογικού προγράμματος του Νορβηγικού Εργατικού Κόμματος. Παρόλο που το βήμα αυτό σε όφελος του Ενιαίου Μετώπου δεν ήταν καλά προετοιμασμένο και η ηγεσία του Νορβηγικού Εργατικού Κόμματος πήρε θέση ενάντιά του, παρόλα αυτά έγιναν διαδηλώσεις του Ενιαίου Μετώπου σε 30 μέρη.

Προηγούμενα, πολλοί κομμουνιστές φοβόταν μήπως πέσουν σε οπορτουνισμό, εάν σε κάθε μερικό αίτημα των σοσιαλδημοκρατών δεν αντιτάσσαν τα δικά τους, και δυο φορές πιο ριζοσπαστικά αιτήματα. Πρόκειτα για αφελές λάθος. Όταν για παράδειγμα οι σοσιαλδημοκράτες απαιτούν τη διάλυση των φασιστικών οργανώσεων, σε καμμιά περίπτωση δε χρειάζεται να προσθέσουμε εμείς “και της κρατικής αστυνομίας” (γιατί είναι σκοπιμότερο να θέσουμε το αίτημα σε μια άλλη περίπτωση), αλλά πρέπει να πούμε στους σοσιαλδημοκράτες εργάτες: είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε το αίτημα του Κόμματός σας σαν αίτημα του Ενιαίου Μετώπου και να αγωνιστούμε ως το τέλος για την πραγματοποίησή του. Ας αρχίσουμε μαζί τον αγώνα!

Και στην Τσεχοσλοβακία μπορούμε και πρέπει να αρχίσουμε τη δημιουργία του Ενιαίου Μετώπου της εργατικής τάξης από ορισμένα αιτήματα, που έχουν θέσει η τσέχικη και γερμανική σοσιαλδημοκρατία, καθώς και τα ρεφορμιστικά συνδικάτα. Όταν η σοσιαλδημοκρατία για παράδειγμα απαιτεί εύρεση εργασίας στους ανέργους ή - όπως συμβαίνει ήδη από το 1927 - κατάργηση των νόμων, που περιορίζουν την αυτοδιοίκηση των κοινοτήτων, εμείς πρέπει σε κάθε μέρος, σε κάθε περιφέρεια να συγκεκριμενοποιούμε τα αιτήματα αυτά και να αγωνιζόμαστε για την ολόπλευρη πραγματοποίησή τους. Ή όταν τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στηλιτεύουν τους φορείς του φασισμού μέσα στην κρατική μηχανή “γενικά”, εμείς πρέπει σε κάθε περιφέρεια να ξεσκεπάζουμε τους συγκεκριμένους φασίστες εκπροσώπους και να ζητάμε μαζί με τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες την απομάκρυνσή τους από τις κρατικές υπηρεσίες.

Στο Βέλγιο, οι ηγέτες του Εργατικού Κόμματος με επικεφαλής τον Έμιλ Βαντερβέλντε, μπήκαν στην κυβέρνηση συνασπισμού. Η “επιτυχία” αυτή σημειώθηκε με την μακρόχρονη πλατεία καμπάνια τους για δυο κύρια αιτήματα: 1. “Κατάργηση των αναγκαστικών νόμων” και 2. “Πραγματοποίηση του Σχεδίου ντε Μαν”. Το πρώτο ζήτημα έχει εξαιρετική σημασία. Η προηγούμενη κυβέρνηση είχε ψηφίσει συνολικά 150 αντιδραστικά διατάγματα, που βαραίνουν ανυπόφορα πάνω στους ώμους του εργαζόμενου λαού. Η άμεση κατάργησή τους ήταν αίτημα του Εργατικού Κόμματος. Αλλά η νέα κυβέρνηση κατάργησε πολλά από αυτά τα αναγκαστικά διατάγματα; Ούτε ένα. Μόνο που μετρίασε κάπως μερικά νομοθετικά διατάγματα, για να πραγματοποιήσει ένα είδος “συμβολικής πληρωμής” για τις γενναιόδωρες υποσχέσεις των σοσιαλιστών ηγετών του Βελγίου (κάτι παρόμοιο όπως το “συμβολικό δολλάριο”, που μερικές ευρωπαϊκές δυνάμεις πρόσφεραν στην Αμερική σαν πληρωμή για τα εκατομμύρια δολλάρια του πολεμικού χρέους τους).

Σ' ό,τι αφορά την πραγματοποίηση του σχεδίου ντε Μαν, το ζήτημα πήρε μια τελείως απρόβλεπτη στροφή για τις μάχες των σοσιαλδημοκρατών. Οι σοσιαλιστές υπουργοί δήλωσαν, ότι πρέπει πρώτα να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση και να εφαρμοστούν εκείνα τα τμήματα του σχεδίου ντε Μαν, που βελτιώνουν την κατάσταση των καπιταλιστών της βιομηχανίας και των τραπεζών, και μετά να εφαρμοστούν εκείνα τα μέτρα, που αποσκοπούν στη βελτίωση της κατάστασης των εργατών. Πόσο θα πρέπει λοιπόν να περιμένουν οι εργάτες για το δικό τους μερίδιο “βελτίωσης”, που υπόσχεται το σχέδιο ντε Μαν; Στους βέλγους τραπεζίτες τα λεφτά έπεσαν κιόλας βροχή. Το βελγικό φράγκο υποτιμήθηκε κατα 28%. Χάρη σ' αυτό το μανιπουλάρισμα, οι τραπεζίτες κέρδισαν 4,5 δισεκατομμύρια φράγκα σαν τρόπαιο σε βάρος των μισθωτών και των αποταμιεύσεων των απλών ανθρώπων. Πώς συνδυάζεται αυτό με το περιεχόμενο του σχεδίου ντε Μαν; Αν θα' θελε κανείς να πιστέψει κατά λέξη το σχέδιο, θα' βλεπε ότι μιλάει για “αντίποινα ενάντια στις μονοπωλιακές καταχρήσεις και τις κερδοσκοπικές μανούβρες”.

Η κυβέρνηση σχηματίζει βάσει του σχεδίου ντε Μαν μιαν επιτροπή για τον έλεγχο των τραπεζιτών. Η επιτροπή όμως αυτή αποτελείται από τραπεζίτες, που χαρούμενοι και ξένοιαστοι ελέγχουν πια τους εαυτούς τους!

Το σχέδιο ντε Μαν υπόσχεται και άλλα ωραία πράγματα: “μείωση της διάρκειας της εργάσιμης ημέρας”, “εξομάλυνση των μισθών”, “οργάνωση ενός ολόπλευρου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης”, “βελτίωση των όρων διαβίωσης με οικοδόμηση καινούργιων κατοικιών”, κλπ. Όλα αυτά αποτελούν αιτήματα, που εμείς οι κομμουνιστές μπορούμε να υποστηρίξουμε. Πρέπει να πλησιάσουμε τις εργατικές οργανώσεις του Βελγίου και να τους πούμε: Οι καπιταλιστές πήραν κιόλας αρκετά ή μάλλον πάρα πολλά. Ας απαιτήσουμε απλό τους σοσιαλδημοκράτες υπουργούς να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις τους, που έδωσαν στους εργάτες. Ας συνενωθούμε στο Ενιαίο Μέτωπο για την επιτυχή υπεράσπιση των συμφερόντων μας. Υπουργέ Βαντερβέλντε, εμείς υποστηρίζουμε τα εργατικά αιτήματα που περιέχονται στο πρόγραμμά σας, αλλά δηλώνουμε ανοιχτά: εμείς τα παίρνουμε στα σοβαρά αυτά τα αιτήματα, θέλουμε πράξεις και όχι λόγια του αέρα, γι' αυτό συνενώνουμε εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες στον αγώνα για τα αιτήματα αυτά!

Στις χώρες με σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις, οι κομμουνιστές χρησιμοποιούν τα ανάλογα μερικά αιτήματα από το πρόγραμμα των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και τις εκλογικές υποσχέσεις των σοσιαλδημοκρατικών υπουργών, σαν αφετηρία για κοινές ενέργειες με τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και οργανώσεις. Με αυτό τον τρόπο θα τους είναι μετά πιο εύκολο, να αναπτύξουν καμπάνια για τη δημιουργία του Ενιαίου Μετώπου, πάνω στη βάση διάφορων άλλων αιτημάτων των μαζών στην πάλη ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου, ενάντια στο φασισμό και στον κίνδυνο πολέμου.

Ακόμη πρέπει να προσέξουμε και το παρακάτω: Ήδη οι κοινές ενέργειες με τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και οργανώσεις κάνουν αναγκαίο, να ασκούν οι κομμουνιστές σοβαρή, θεμελιωμένη κριτική στη σοσιαλδημοκρατία, σαν ιδεολογία και πραχτική της συνεργασίας με την αστική τάξη, και να διαφωτίζουν ακούραστα και συναδελφικά τους σοσιαλδημοκράτες εργάτες πάνω στο πρόγραμμα και τα συνθήματα του κομμουνισμού. Το καθήκον όμως αυτό αποχτάει ιδιαίτερη σπουδαιότητα στον αγώνα για το Ενιαίο Μέτωπο στις χώρες με σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις.


Ο αγώνας για την ενότητα των συνδικάτων
Σύντροφοι! Η πραγματοποίηση της ενότητας των συνδικάτων σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, πρέπει να αποτελέσει την σπουδαιότερη φάση για την εμπέδωση του Ενιαίου Μετώπου.

Όπως είναι γνωστό, η διασπαστική ταχτική των ρεφορμιστών ηγετών εφαρμόστηκε με ιδιαίτερη οξύτητα μέσα στα συνδικάτα. Αυτό είναι ευκολονόητο. Πάνω σ' αυτό το έδαφος, η πολιτική της συνεργασίας με την αστική τάξη βρήκε την πραχτική της ολοκλήρωση μέσα ακριβώς στα εργοστάσια, σε βάρος των ζωτικών συμφερόντων των εργατικών μαζών. Αυτό προκάλεσε φυσικά οξεία κριτική και αντίσταση των επαναστατών εργατών, με πρωτοπορία τους κομμουνιστές, ενάντια στην πρακτική αυτή. Γι' αυτό, ο σκληρός αγώνας ανάμεσα στον κομμουνισμό και το ρεφορμισμό διαδραματίστηκε σε συνδικαλιστικό επίπεδο. Όσο πιο δύσκολη και πολύπλοκη γινόταν η θέση του καπιταλισμού, τόσο πιο αντιδραστική ήταν η πολιτική των ηγετών των συνδικάτων του Άμστερνταμ, τόσο πιο επιθετικά ήταν τα μέτρα που έπαιρναν ενάντια σε όλα τα αντίθετα στοιχεία μέσα στα συνδικάτα. Οϋτε καν η εγκαθίδρυση της φασιστικής διχτατορίας στη Γερμανία και η οξυμένη επίθεση του κεφαλαίου δεν παράλυσε την επίθεση αυτή. Δεν είναι χαρακτηριστικό, ότι μόνο το 1933 στην Αγγλία, Ολλαδία, Βέλγιο, Σουηδία στάλθηκαν υβριστικοί εγκύκλιοι, που ζητούσαν τον αποκλεισμό των κομμουνιστών και επαναστατών εργατών από τα συνδικάτα; Στην Αγγλία, το 1933, εμφανίστηκε μια εγκύκλιος, που απαγόρευε στις τοπικές συνδικαλιστικές ομάδες την είσοδο στις αντιπολεμικές και άλλες επαναστατικές οργανώσεις. Ήταν ο προάγγελος της περίφημης “Μαύρης Εγκυκλίου” του Γενικού Συμβουλίου των συνδικάτων, που κηρύχνει “παράνομο” κάθε συνδικαλιστικό καρτέλλ, που δέχεται αντιπροσώπους που “με τον ένα ή άλλο τρόπο συνδέονται με κομμουνιστικές οργανώσεις”. Και τι να πει κανείς για την ηγεσία των γερμανικών συνδικάτων, που εφάρμοσε ανήκουστα μέτρα ενάντια στα επαναστατικά στοιχεία μέσα στα συνδικάτα!

Η ταχτική μας όμως δεν πρέπει να ξεκινάει από τη στάση μεμονωμένων ηγετών των συνδικάτων του Άμστερνταμ, όσο μεγάλες κι αν είναι οι δυσκολίες που η στάση αυτή δημιουργεί για την ταξική πάλη, αλλά από το γεγονός, πού βρίσκονται οι εργατικές μάζες. Και εδώ πρέπει να δηλώσουμε καθαρά: Η δουλειά μέσα στα συνδικάτα είναι το φλέγον ζήτημα όλων των κομμουνιστικών κομμάτων. Πρέπει να κάνουμε μια πραγματική μεταστροφή στη δουλειά μας στα συνδικάτα και να θέσουμε σαν κεντρικό ζήτημα, τον αγώνα για την ενότητα των συνδικάτων.

Ο σύντροφος Στάλιν μας έλεγε ήδη εδώ και δέκα χρόνια:

“Πού έγκειται η δύναμη της σοσιαλδημοκρατίας στη Δύση; Στο γεγονός ότι στηρίζεται στα συνδικάτα;

Πού έγκειται η αδυναμία των κομμουνιστών μας στη Δύση;

Στο γεγονός ότι δεν έχουν πετύχει στενή σύνδεση με τα συνδικάτα και ότι ορισμένα στοιχεία δε θέλουν καν να πετύχουν στενή σύνδεση με τα συνδικάτα.

Γι' αυτό, το κύριο καθήκον των κομμουνιστικών κομμάτων της Δύσης στην τωρινή περίοδο είναι, να αναπτύξουν και να διεξάγουν ως το τέλος την καμπάνια για την ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος, να βάλουν σε όλους ανεξαίρετα τους κομμουνιστές το καθήκον, να μπουν στα συνδικάτα, να κάνουν εκεί συστηματική υπομονετική δουλειά για το συμφέρον της ενότητας της εργατικής τάξης ενάντια στο κεφάλαιο και να πετύχουν έτσι, ώστε να μπορούν τα κομμουνιστικά κόμματα να στηρίζονται στα συνδικάτα”.

Εκπληρώθηκε η οδηγία αυτή του συντρόφου Στάλιν; Όχι σύντροφοι, δεν εκπληρώθηκε.

Πολλοί σύντροφοι αγνόησαν την ορμή των εργατών να μπουν στα συνδικάτα και μπροστά στις δυσκολίες που έει η δουλειά μέσα στα συνδικάτα του Άμστερνταμ, προτίμησαν να αποφύγουν το πολύπλοκο αυτό καθήκον. Μιλούσαν ασταμάτητα για την οργανωτική κρίση των συνδικάτων του Άμστερνταμ, για τη φυγή των εργατών από τα συνδικάτα και παραβλέπαν, ότι μετά από μιαν ορισμένη υποχώρηση στην αρχή της οικονομικής κρίσης, τα συνδικάτα άρχισαν πάλι να μεγαλώνουν. Η ιδιομορφία του συνδικαλιστικού κινήματος έγκειται ακριβώς στο γεγονός, ότι η επίθεση της αστικής τάξης ενάντια στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, οι προσπάθειες να ευθυγραμμιστούν τα συνδικάτα σε μια σειρά χώρες (Πολωνία, Ουγγαρία, κλπ.), η κατάργηση των κοινωνικών ασφαλίσεων, η καταλήστεψη των μισθών, ανάγκασαν τους εργάτες να συμπηχτούν ακόμη πιο στενά γύρω από τα συνδικάτα, παρόλο που οι ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες δεν αντιστάθηκαν ενάντια στις επιθέσεις. Γιατί οι εργάτες θέλαν και θέλουν να βλέπουν τα συνδικάτα σαν τον αγωνιστικό υπερασπιστή των καυτών ταξικών συμφερόντων τους. Αυτό εξηγεί το γεγονός, γιατί η πλειοψηφία των συνδικάτων του Άμστερνταμ - στη Γαλλία, Τσεχοσλοβακία, Βέλγιο, Σουηδία, Ολλανδία, Ελβετία κλπ. - αύξησαν τα τελευταία χρόνια τον αριθμό των μελών τους. Και ο αμερικάνικος Σύνδεσμος Συνδικάτων αύξησε τα τελευταία δυο χρόνια σημαντικά των αριθμών των μελών του.

Αν οι γερμανοί σύντροφοι είχαν κατανοήσει καλύτερα το καθήκον της δουλειάς στα συνδικάτα, για το οποίο τους μιλούσε επανειλημμένα ο σύντροφος Ταίλμαν, θα είχαμε σίγουρα μια πιο ευνοϊκή κατάσταση στα συνδικάτα, απ' ό,τι είχαμε τον καιρό που εγκαθιδρύθηκε η φασιστική διχτατορία. Στα τέλη του 1932, μόνο 10% των κομματικών μελών ήταν στα ελεύθερα συνδικάτα, παρόλο που μετά το 60 Συνέδριο της Κομιντέρν, οι κομμουνιστές βρέθηκαν επικεφαλής μιας σειράς απεργιών. Στον τύπο, οι σύντροφοι έγραφαν, ότι είναι αναγκαίο να αφιερώσουμε το 90% των δυνάμεών μας στη δουλειά στα συνδικάτα. Αλλά στην πράξη συγκεντρώθηκε το παν στην Επαναστατική Συνδικαλιστική Αντιπολίτευση, που στην ουσία αποσκοπούσε στην αντικατάσταση των συνδικάτων. Και μετά την κατάληψη της εξουσίας από το Χίτλερ; Σε διάστημα δυο χρόνων, πολλοί σύντροφοι αρνούνταν επίμονα και συστηματικά να δεχτούν το σωστό σύνθημα της πάλης για την επανοικοδόμηση των ελεύθερων συνδικάτων.

Θα μπορούσα να φέρω παρόμοια παραδείγματα από όλες σχεδόν τις άλλες καπιταλιστικές χώρες.

Έχουμε όμως κιόλας και τον πρώτο σοβαρό ενεργό φρουρό στον αγώνα για την ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος στις ευρωπαϊκές χώρες. Εννοώ τη μικρή Αυστρία, όπου με πρωτοβουλία του Κομμουνιστικού Κόμματος δημιουργήθηκε η βάση για ένα παράνομο συνδικαλιστικό κίνημα. Μετά τους αγώνες του Φλεβάρη, οι σοσιαλδημοκράτες με επικεφαλής τον Όττο Μπάουερ έρριξαν το σύνθημα: “Τα ελεύθερα συνδικάτα μπορούν να επανοικοδομηθούν μόνον ύστερα από την ανατροπή του φασισμού” . Αντίθετα οι κομμουνιστές άρχισαν τη δουλειά για το ξαναχτίσιμο των συνδικάτων. Κάθε φάση αυτής της δουλειάς ήταν ένα κομμάτι του ζωντανού Ενιαίου Μετώπου του αυστριακού προλεταριάτου. Το πετυχημένο ξαναχτίσιμο των ελεύθερων συνδικάτων στην παρανομία, ήταν μια σοβαρή ήττα του φασισμού. Οι σοσιαλδημοκράτες βρίσκονταν μπροστά σε δίλημμα. Ένα τμήμα τους προσπαθούσε να διεξάγει διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση. Ένα άλλο τμήμα τους δημιούργησε μπροστά στις επιτυχίες μας δικά του παράνομα παράλληλα συνδικάτα. Αλλά μόνο ένας δρόμος υπήρχε: Ή συνθηκολόγηση μπροστά στο φασισμό ή κοινός αγώνας ενάντια στο φασισμό για την ενότητα των συνδικάτων. Κάτω από την πίεση των μαζών, η ταλαντευόμενη ηγεσία των δημιουργημένων από τους πρώην συνδικαλιστές ηγέτες παράλληλων συνδικάτων, αποφάσισε τη συνένωση. Η βάση αυτής της συνένωσης είναι ο αδιάλλαχτος αγώνας ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου και το φασισμό και η εγγύηση της δημοκρατίας μέσα στα συνδικάτα. Χαιρετίζουμε το γεγονός της συνένωσης των συνδικάτων, που είναι η πρώτη αυτού του είδους μετά από την τυπική διάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος ύστερα από τον πόλεμο, και γι' αυτό έχει διεθνή σημασία.

Το Ενιαίο Μέτωπο στη Γαλλία αποτέλεσε χωρίς αμφιβολία μιαν ισχυρή ώθηση για την πραγματοποίηση της ενότητας των συνδικάτων. Οι ηγέτες της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών εμπόδιζαν και εμποδίζουν με κάθε τρόπο την πραγματοποίηση της ενότητας, αντιπαραθέτοντας στο κύριο ζήτημα, στο ζήτημα της ταξικής πολιτικής των συνδικάτων, ζητήματα μικρότερης, δευτερεύουσας ή τυπικής σημασίας. Μια αναμφισβήτητη επιτυχία της πάλης για την ενότητα των συνδικάτων αποτέλεσε η δημιουργία Ενιαίων Συνδέσμων σε τοπική κλίμακα, που, όπως συνέβηκε με τους σιδηροδρομικούς, αγκάλιαζαν σχεδόν τα δύο τρίτα της μάζας των μελών και των δύο συνδικάτων.

Είμαστε αποφασιστικά υπέρ της επανοικοδόμησης της ενότητας των συνδικάτων σε κάθε χώρα και σε διεθνή κλίμακα.

Είμαστε υπέρ ενός ενιαίου συνδικάτου σε κάθε κλάδο παραγωγής.

Είμαστε υπέρ ενός ενιαίου Συνεδρίου Συνδικάτων σε κάθε χώρα.

Είμαστε υπέρ των ενιαίων διεθνών Ενώσεων Συνδικάτων κατά κλάδους παραγωγής.

Είμαστε υπέρ μιας ενιαίας Συνδικαλιστικής Διεθνούς πάνω στη βάση της ταξικής πολιτικής.

Είμαστε υπέρ των ενιαίων ταξικών συνδικάτων, σαν το σπουδαιότερο προπύργιο της εργατικής τάξης ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου και το φασισμό. Και για τη συνένωση των συνδικάτων βάζουμε μόνον έναν όρο: Αγώνας ενάντια στο κεφάλαιο, αγώνας ενάντια στο φασισμό, εσωσυνδικαλιστική δημοκρατία.

Ο καιρός δεν περιμένει. Για μας, το ζήτημα της ενότητας του συνδικαλιστικού κινήματος, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, είναι ζήτημα της μεγάλης υπόθεσης της συνένωσης της τάξης μας σε ισχυρές ενιαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις ενάντια στον ταξικό εχθρό. Χαιρετίζουμε την πρόταση που έγινε την παραμονή της Πρωτομαγιάς αυτού του χρόνου από την Κόκκινη Συνδικαλιστική Διεθνή προς τη Διεθνή του Άμστερνταμ, να συζητήσουν από κοινού τις προϋποθέσεις, τις μέθοδες και τους τρόπους της συνένωσης του διεθνούς συνδικαλιστικού κινήματος. Οι ηγέτες της Διεθνουύς του Άμστερνταμ αρνήθηκαν την πρόταση με το τετριμμένο επιχείρημα, ότι η ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος είναι δυνατή μόνο μέσα στις γραμμές της Διεθνούς του Άμστερνταμ, που, παρεμπιπτόντως, αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από συνδικαλιστικές οργανώσεις ενός μέρους των ευρωπαϊκών χωρών.

Αλλά οι κομμουνιστές που δουλεύουν μέσα στα συνδικάτα, πρέπει να συνεχίσουν ακούραστοι τον αγώνα για την ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος. Είναι καθήκον των κόκκινων συνδικάτων και της Κ.Σ.Δ., να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, για να έρθει όσο το δυνατό πιο γρήγορα η ώρα του κοινού αγώνα όλων των συνδικάτων ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου και το φασισμό, για να επέλθει η ενότητα του εργατικού κινήματος παρόλη την επίμονη αντίσταση των αντιδραστικών ηγετών της Συνδικαλιστικής Διεθνούς του Άμστερνταμ. Τα κόκκινα συνδικάτα και η Κ.Σ.Δ. Πρέπει να έχουν σ' αυτό την ολόπλευρη υποστήριξή μας.

Προτείνουμε: Στις χώρες, όπου υπάρχουν μικρά κόκκινα συνδικάτα, αυτά θα πρέπει να δουλεύουν για τη είσοδό τους στους μεγάλους ρεφορμιστικούς συνδέσμους και να απαιτούν ταυτόχρονα το δικαίωμα για ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων και για επάνοδο των αποκλεισμένων. Στις χώρες, όπου υπάρχουν τόσο μεγάλα συνδικάτα, όσο και μεγάλα ρεφορμιστικά συνδικάτα, προτείνουμε σύγκληση ενωτικών συνεδρίων πάνω στη βάση ενός προγράμματος αγώνα ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου και της εγγύησης της συνδικαλιστικής δημοκρατίας.

Πρέπει να τονίσουμε ιδιαίτερα, ότι ένας κομμουνιστής εργάτης, ένας επαναστάτης εργάτης που δεν είναι μέλος του μαζικού συνδικάτου του κλάδου του, που δεν αγωνίζεται για τη μετατροπή του ρεφορμιστικού συνδικάτου σε πραγματικό ταξικό συνδικάτο, που δεν παλεύει για την ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος, πάνω στη βάση της ταξικής πάλης, ένας τέτοιος κομμουνιστής εργάτης, ένας τέτοιος επαναστάτης εργάτης δεν εκπληρώνει το πρώτο προλεταριακό καθήκον του.


Το Ενιαίο Μέτωπο και η νεολαία
Σύντροφοι! Τόνισα ήδη τη σημασία που είχε ο προσεταιρσμός της νεολαίας στις φασιστικές οργανώσεις για τη νίκη του φασισμού. Όταν μιλάμε για τη νεολαία, πρέπει να δηλώνουμε καθαρά: Παραμελήσαμε το καθήκον μας να τραβήξουμε τις μάζες της εργαζόμενης νεολαίας ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου, ενάντια στο φασισμό και τον κίνδυνο πολέμου. Παραμελήσαμε το καθήκον αυτό σε μια σειρά χώρες. Υποτιμήσαμε την τεράστια σημασία της νεολαίας για τον αγώνα ενάντια στο φασισμό. Δε λάβαμε υπόψη μας πάντα τα ιδιαίτερα οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά συμφέροντα της νεολαίας. Δε δώσαμε καν την απαραίτητη προσοχή στην επαναστατική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας.

Ο φασισμός τα εκμεταλλεύτηκε όλα αυτά με μεγάλη μαεστρία, και σε μερικές χώρες, και κυρίως στη Γερμανία οδήγησε μεγάλα τμήματα της νεολαίας σ' ένα δρόμο ενάντια στο προλεταριάτο. Πρέπει να αναλογιστούμε, ότι ο φασισμός δεν παγιδεύει τη νεολαία μόνο με το στρατιωτικό ρομαντισμό. Μερικούς τους ταΐζει και τους ντύνει στους στρατιωτικούς σχηματισμούς του, σ' άλλους δίνει δουλειά. Ιδρύει μάλιστα και τους λεγόμενους συνδέσμους πολιτισμού για τη νεολαία και με τον τρόπο αυτό αποσκοπεί να τους ποτίσει με την πίστη, ότι είναι πραγματικά πρόθυμος και σε θέση, να δώσει ψωμί και ρούχα στη μάζα της εργαζόμενης νεολαίας, να την αφήσει να σπουδάσει και να της βρει δουλειά.

Οι κομμουνιστικοί σύνδεσμοι νεολαίας σε μια σειρά καπιταλιστικές χώρες εξακολουθούν να είναι κυρίως σεχταριστικές οργανωεις αποσπασμένες από τις μάζες. Η κύρια αδυναμία τους έγκειται στο γεγονός, ότι προσπαθούν ακόμη να αντιγράφουν τα κομμουνιστικά κόμματα και τους τρόπους και μέθοδες δουλειάς τους. Ξεχνούν, ότι ο κομμουνιστικός σύνδεσμος νεολαίας δεν είναι το κομμουνιστικό κόμμα της νεολαίας. Δεν παίρνουν αρκετά υπόψη τους το γεγονός, ότι ο ΚΣΝ είναι μια οργάνωση με ειδικά καθήκοντα. Οι μέθοδες και οι τρόποι δουλειάς του, της διαπαιδαγώγησης, της πάλης πρέπει να προσαρμόζονται στο συγκεκριμένο επίπεδο και τις απαιτήσεις της νεολαίας.

Οι σύντροφοι από τις γραμμές της κομμουνιστικής νεολαίας έδωσαν στον αγώνα ενάντια στις φασιστικές βιαιότητες και την αστική αντίδραση αλησμόνητα παραδείγματα ηρωισμού. Τους λείπει όμως ακόμη η ικανόητα, να αγωνίζονται συγκεκριμένα και επίμονα για να αποσπάσουν τις μάζες της νεολαίας από την επιρροή του εχθρού. Αυτό φαίνεται από τη μέχρι τα σήμερα προβαλλόμενη αντίσταση ενάντια στη δουλειά μέσα στις φασιστικές οργανώσεις και από το όχι πάντα σωστό πλησίασμα της σοσιαλιστικής και της άλλης μη κομμουνιστικής νεολαίας.

Για όλα αυτά ευθύνονται φυσικά σε μεγάλο βαθμό και τα κομμουνιστικά κόμματα, που πρέπει να καθοδηγούν και να βοηθάνε τον Κομμουνιστικό Σϋνδεσμο Νεολαίας στη δουλειά του. Το πρόβλημα της νεολαίας δεν είναι μόνο πρόβλημα του Κομμουνιστικού Συνδέσμου Νεολαίας. Είναι πρόβλημα ολόκληρου του κομμουνιστικού κινήματος. Στο πεδίο της πάλης για τη νεολαία, τα κομμουνιστικά κόμματα και οι οργανώσεις της νεολαίας πρέπει να κάνουν μια πραγματική, αποφασιστική μεταστροφή. Το κύριο καθήκον του κομμουνιστικού νεολαιίστικου κινήματος στις καπιταλιστικές χώρες, είναι να τραβήξει θαρραλέα το δρόμο της δημιουργίας του Ενιαίου Μετώπου, το δρόμο της οργάνωσης και συνένωσης της εργαζόμενης νέας γενιάς. Το πόσο τεράστια απήχηση πάνω στο επαναστατικό νεολαιίστικο κίνημα έχουν και αυτά τα πρώτα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, το δείχνουν τα πρόσφατα παραδείγματα της Γαλλίας και των Ενωμένω Πολιτειών. Πριν ακόμη να αρχίσει καλά - καλά στις χώρες αυτές η δημιουργία του Ενιαίου Μετώπου, είχαν κιόλας σημειωθεί σημαντικές επιτυχίες. Σε σχέση με αυτό, αξίζει να σημειώσουμε την επιτυχή πρωτοβουλία των αντιφασιστικών και αντιπολεμικών επιτροπών του Παρισιού για διεθνή συνεργασία όλων των μη φασιστικών οργανώσεων νεολαίας.

Αυτή η νέα επιτυχής ανάπτυξη του κινήματος του Ενιαίου Μετώπου της νεολαίας δείχνει ακόμη, ότι οι μορφές του Ενιαίου Μετώπου της νεολαίας δεν πρέπει να εφαρμόζονται σχηματικά, ούτε να είναι οπωσδήποτε πιστή αντιγραφή της πραχτικής των κομμουνιστικών κομμάτων. Οι κομμουνιστικοί σύνδεσμοι νεολαίας πρέπει με κάθε τρόπο να επιδιώκουν τη συνένωση των δυνάμεων όλων των μη φασιστικών μαζικών οργανώσεων της νεολαίας, ως τη δημιουργία διαφόρων κοινών οργανώσεων για την πάλη ενάντια στο φασισμό, ενάντια στην ανήκουστη έλλειψη διακιωμάτων και τη στρατιωτικοποίηση της νεολαίας: για τα οικονομικά και πολιτιστικά δικαιώματα της νέας γενιάς· να επιδιώκουν να κερδίσουν τη νεολαία, όπου κι αν αυτή βρίσκεται - στα εργοστάσια, στα στρατόπεδα εργασίας, στα γραφεία ευρέσεως εργασίας, στους στρατώνες και στο ναυτικό, στα σχολεία ή στις διάφορες αθλητικές, πολιτιστικές και άλλες οργανώσεις - για το αντιφασιστικό μέτωπο.

Παράλληλα με την οικοδόμηση και εμπέδωση του Κομμουνιστικού Συνδέσμου Νεολαίας, οι σύντροφοι από τις γραμμές της κομμουνιστικής νεολαίας πρέπει να επιδιώκουν τη δημιουργία αντιφασιστικών ενώσεων των κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών συνδέσμων νεολαίας πάνω στη βάση του προγράμματος της ταξικής πάλης.


Το Ενιαίο Μέτωπο για τις γυναίκες
Σύντροφοι! Η δουλειά μέσα στις εργαζόμενες γυναίκες, τις εργάτριες, τις άνεργες γυναίκες, τις αγρότισσες και τις νυκοκοιρές, δεν υποτιμήθηκε λιγότερο από τη δουλειά μέσα στη νεολαία. Αν ο φασισμός παίρνει από τη νεολαία περισσότερα από ό,τι παίρνει από τους άλλους, τη γυναίκα την υποδουλώνει αναλέητα και κοινωνικά, ποντάροντας στα πιο βαθειά μητρικά αισθήματα, στα αισθήματα της νοικοκυράς, της εργάτριας που δεν έχει οικογένεια και σιγουριά για το αύριο. Ο φασισμός, που εμφανίζεται με το προσωπείο του ευεργέτη, πετάει στις πεινασμένες οικογένειες ένα θλιβερό ξεροκόμματο και προσπαθεί έτσι να πνίξει τα πικρά συναισθήματα, που γεννιούνται ιδιαίτερα στις εργαζόμενες γυναίκες εξαιτίας της ανήκουστης υποδούλωσης που τους φέρνει ο φασισμός. Πετάει τις εργάτριες έξω από τα εργοστάσια. Στέλνει με τη βία άπορα κορίτσια στην ύπαιθρο και τα παραδίνει σαν απλήρωτους εργάτες στους πλούσιους αγρότες και μεγαλοχτηματίες. Υπόσχεται στη γυναίκα ένα ευτυχισμένο σπιτικό, αλλά από την άλλη μεριά την σπρώχνει όσο κανένα άλλο καπιταλιστικό καθεστώς στο δρόμο της πορνείας.

Οι κομμουνιστές, και πριν απ' όλα οι κομμουνίστριες, πρέπει να θυμούνται, ότι δεν μπορεί να υπάρξει επιτυχής αγώνας ενάντια στο φασισμό και ενάντια στον πόλεμο, αν δε συμμετέχουν στον αγώνα αυτό οι πλατειές μάζες των γυναικών. Αυτόι όμως δεν πετυχαίνεται μόνο με την προπαγάνδα. Παίρνοντας υπόψη μας κάθε συγκεκριμένη κατάσταση, πρέπει να βρούμε τη δυνατότητα να κινητοποιήσουμε τις μάζες των εργαζόμενων γυναικών για τα ζωτικά τους συμφέροντα και τα αιτήματά τους, στον αγώνα για αιτήματα ενάντια στην ακρίβεια, για αύξηση των μισθών σύμφωνα με την αρχή “ίδιος μισθός για ίδια εργασία”, ενάντια στις μαζικές απολύσεις, ενάντια σε κάθε μορφή της στέρησης των δικαιωμάτων και της φασιστικής υποδούλωσης της γυναίκας.

Στην προσπάθειά μας να ενταχτούν οι εργαζόμενες γυναίκες στο επαναστατικό κίνημα, δεν πρέπει να μας τρομάζει το γεγονός να δημιουργούμε ιδιαίτερες οργανώσεις γυναικών, όπου αυτό είναι αναγκαίο. Συχνά, η προκατάληψη ότι είναι αναγκαίο για το συμφέρον της πάλης ενάντια στην “αυτονομία του γυναικείου κινήματος” να διαλύσουμε τις οργανώσεις των γυναικών των καπιταλιστικών χωρών, που είναι κάτω από την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, προξένησε μεγάλη ζημιά.

Πρέπει να ανακαλύψουμε τις πιο απλές, τις πιο ελαστικές μορφές για τη δημιουργία επαφών και αγωνιστικής συνεργασίας των επαναστατικών, σοσιαλδημοκρατικών και προοδευτικών αντιφασιστικών και αντιπολεμικών οργανώσεων των γυναικών. Πρέπει με κάθε τρόπο να πετύχουμε, να αγωνιστούν οι εργάτριες και οι εργαζόμενες γυναίκες χέρι με χέρι με τα ταξικά αδέρφια τους στο Ενιαίο Μέτωπο της εργατικής τάξης και στο αντιφασιστικό Λαϊκό Μέτωπο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου