Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Μια μερική αντι-τοποθέτηση πάνω στο πρόσφατο άρθρο-ομιλία του Τάκη Φωτόπουλου

Οι παρεμβάσεις του Τάκη Φωτόπουλου, επειδή διέπονται πάντοτε από μια καθαρότητα σε ό,τι αφορά τις πολιτικές τους παραδοχές και μια αγωνιστικού χαρακτήρα τιμιότητα προθέσεων, είναι από αυτές που καθιστούν εφικτό τον κριτικό διάλογο ανεξαρτήτως διαφωνιών. Μια τέτοια διαφωνία αφορά και η παρακάτω παρέμβαση, η οποία δεν αποτελεί συνολική τοποθέτηση για το κείμενό του "Η επιτακτική ανάγκη, για ένα Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης: Μετά την ήττα του λαϊκού κινήματος"--εγχείρημα το οποίο θα απαιτούσε αρκετό χρόνο και χώρο-- αλλά μια επιμέρους, ωστόσο κρίσιμη από την πλευρά του γράφοντος παρατήρηση.

Δύο είναι τα --αλληλένδετα κατά την γνώμη μου-- σημεία της παρέμβασης στα οποία θα ήθελα να τοποθετηθώ. Το πρώτο αφορά την πολιτική αποτίμηση της τακτικής του ΚΚΕ, ενώ το δεύτερο καταθέτει με ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα διαφάνεια τις παραδοχές στις οποίες βασίζεται (πάντα κατά τη δική μου εκτίμηση), αυτή η αποτίμηση.

Ξεκινάμε με την αποτίμηση:
ακόμη και όταν αντισυστημικά κόμματα όπως το ΚΚΕ έπαιρναν σωστές θέσεις για τη διαγραφή του Χρέους και τη συνακόλουθη έξοδο από την ΕΕ/Ευρωζώνη και την ανάγκη αυτοδύναμης ανάπτυξης, ουσιαστικά τις αχρήστευαν με το να συνδέουν την έξοδο από την ΕΕ με τη κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας, δηλαδή με την αλλαγή του συστήματος, η οποία βέβαια αυτή τη στιγμή ήταν αδύνατη, όπως άλλωστε και το ίδιο τόνιζε. [...] Όχι τυχαία, τόσο το ΚΚΕ όσο και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπέστησαν εκλογική συντριβή, που, συνακόλουθα, δεν οφείλεται μόνο στην τρομοκρατία των ελίτ και τον λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ.
Κατ' αρχάς, θα πρέπει να συμφωνήσω με την τελευταία πρόταση του παραθέματος: πράγματι το ΚΚΕ υπέστη εκλογική συντριβή και πράγματι η συντριβή αυτή "δεν οφείλεται μόνο στην τρομοκρατία των ελίτ και τον λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ", αλλά έχει πολλαπλές αιτίες. Η αιτία όμως που παραθέτει εκτός από αυτές τις δύο ο Φωτόπουλος είναι μόνο μία και είναι η εξής: οι σωστές θέσεις του ΚΚΕ για έξοδο από την ΕΕ/Ευρωζώνη και την ανάγκη αυτοδύναμης ανάπτυξης "αχρηστεύθηκαν" από την σύνδεσή τους με την κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας. Το πρώτο ερώτημα που ανακύπτει από μια τέτοια διάγνωση είναι γιατί δεν εμφανίστηκε καμία απολύτως πολιτική δύναμη που να προκρίνει την έξοδο από την ΕΕ/Ευρωζώνη και την ανάγκη αυτοδύναμης ανάπτυξης χωρίς να τις συνδέσει με την κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας. Ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στον οποίο αναφέρεται επίσης ο Φωτόπουλος, ανέπτυξε αποσπασματικά και κατά περίσταση θέσεις για έξοδο, ανέπτυξε όμως και πρωτοβουλία για την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που δεν συμβαδίζει με το πρόταγμα της εξόδου και ρητορική που "θόλωνε" τα νερά με μια αφηρημένη επίκληση "ρήξης και ανατροπής" που δεν περιελάμβανε συγκεκριμένη πρόταση για το ποια πολιτική μορφή και οικονομική μορφή θα είχαν αυτές. Και φυσικά, καταποντίστηκε και ο ίδιος εκλογικά. Στην πραγματικότητα, κανένα από τα κόμματα τα οποία εξελέγησαν στη Βουλή πλην ΚΚΕ δεν έθεσε ζήτημα εξόδου από την ΕΕ/Ευρωζώνη. 

Το ρεαλιστικό "μίνιμουμ" λοιπόν του προγράμματος που προκρίνει ο Φωτόπουλος συμπίπτει στην πολιτικά εκπεφρασμένη πράξη (στη βάση των διαθέσιμων πολιτικών επιλογών) με το μάξιμουμ, με αυτό που ο ίδιος θεωρεί ότι ακύρωσε την θελκτικότητα του "μίνιμουμ": την ανατροπή του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος μέσα από την μαζική κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας. Δεν θα θίξουμε εδώ το κατά πόσο το "μίνιμουμ" ήταν πράγματι "θελκτικό": αρκεί να πούμε ότι αν ήταν, δεν θα υπήρχε τόση πίεση από την κοινή γνώμη στο ΚΚΕ να συμμαχήσει με κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ/ΔΗΜΑΡ) που καμία τέτοια πρόταση δεν εκπροσώπησαν, και δεν θα αναδεικνυόταν πρώτο κόμμα η βαρυφορτωμένη με διαχειριστικά σκάνδαλα και πρώην "απονομιμοποιημένη" ΝΔ, με μια αντζέντα που διακήρυττε την παραμονή στο ευρώ ως απόλυτη προτεραιότητα και στόχο.

Τα παραπάνω παραπέμπουν σε μια λογική την οποία ο Φωτόπουλος είναι ξεκάθαρο ότι δεν αποδέχεται, δεν είναι όμως ξεκάθαρο τι τον οδηγεί να την απορρίψει: και η λογική αυτή, που κατά την δική μου εκτίμηση εξέφρασε η πολιτική στάση του ΚΚΕ, είναι πως οι αντικειμενικές συνθήκες σε ό,τι αφορά την σύνδεση του ελληνικού καπιταλισμού με τον ευρωπαϊκό είναι τέτοιες που η ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αδύνατη (εξόν ως ρητορική φαμφάρα και άσκηση στην πολυγλωσσία) χωρίς ριζική ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών σε βαθμό τέτοιο που να ανατρέπεται η ίδια η υφιστάμενη κρατική εξουσία. Το ζήτημα το έθεσε προεκλογικά κατ' επανάληψη η ΓΓ, τα στελέχη και όργανα του κόμματος, όταν έκαναν λόγο για τη διαφορά μεταξύ της αναγκαστικής, νομοτελειακής διαχειριστικότητας μιας "αριστερής κυβέρνησης" ακόμα και αν αυτή περιελάμβανε το ΚΚΕ, και της ρηξιγενούς προοπτικής μιας συνολικής ανατροπής του πολιτικού συστήματος.

Πράγμα το οποίο μας φέρνει σε μια κρίσιμη λεπτομέρεια στο πιο πάνω παράθεμα: για τον Φωτόπουλο, υπήρχε μια αντίφαση στην στάση του ΚΚΕ διότι "το ίδιο τόνιζε" πως η "αλλαγή του συστήματος" που ήταν η μαξιμαλιστική προϋπόθεση για το φαινομενικά ελάχιστο ήταν αδύνατη. Δεν γνωρίζω όμως κανένα κείμενο ή ομιλία του κόμματος που να "τονίζει" κάτι τέτοιο· το αντίθετο, αυτό που τονιζόταν ήταν η ανάγκη ο λαός να κατανοήσει την ιστορική αναγκαιότητα μιας τέτοιας αλλαγής. Και εκεί βέβαια ήταν που το ΚΚΕ απέτυχε να πείσει για τον "ρεαλισμό" των προσδοκιών του, όπως και εκεί ήταν που "πάτησε" ο υποτιθέμενα ρεαλιστικός σαρκασμός ΣΥΡΙΖΑ περί "πίστης στην δευτέρα παρουσία." Ο λαός συμμερίστηκε την άποψη πως το ΚΚΕ έχει χιλιαστικές προσδοκίες που δεν τον αφορούν ούτε επιλύουν τα προβλήματά του στο παρόν, όχι την ιδέα ότι το ΚΚΕ προωθούσε αντιφατικά ένα όραμα ανατροπής για το οποίο το ίδιο "τόνιζε" πως είναι ανέφικτο.

Στην πραγματικότητα, και εδώ θα περάσουμε στο δεύτερο παράθεμα, είναι ο ίδιος ο Φωτόπουλος που διακηρύσσει το αδύνατο της "αλλαγής του συστήματος" και βασίζει σε αυτή την πεποίθηση την λογική και το σκεπτικό της συνολικής του πρότασης:
Ο απώτερος στόχος ενός παρόμοιου Μετώπου δεν μπορεί παρά να είναι η απεξάρτηση της Ελλάδας από τη διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς και τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση [...] Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ φαινόμενο και ανατρέπεται μόνο μέσα από την ανατροπή των θεσμών της, και ιδιαίτερα των ανοικτών και «απελευθερωμένων» αγορών κεφαλαίου, εργασίας, εμπορευμάτων και υπηρεσιών. [...] 
Όμως ο στόχος αυτός είναι και άρρηκτα δεμένος με την συστημική αλλαγή και επομένως συναρτάται απόλυτα με τον συσχετισμό δυνάμεων που θα επικρατεί αφού θα έχουν επιτευχθεί οι άμεσοι και μεσοπρόθεσμοι στόχοι οι ΟΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΟΥΝ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ [...] 
Όμως γιατί οι στόχοι του ΛΜ δεν πρέπει να προϋποθέτουν τη Λαϊκή Εξουσία και τη συστημική αλλαγή γενικότερα, όπως υποστηρίζει σχεδόν σύσσωμη η πραγματική αντισυστημική Αριστερά [...]; 
-Γιατί σήμερα όλοι παραδέχονται ότι δεν υπάρχουν επαναστατικές συνθήκες (έστω και αν υπάρχουν εξεγερσιακές συνθήκες), ούτε προβλέπονται για το προσεχές μέλλον, πράγμα που κάνει επιτακτική της ανάγκη ενός Λαϊκού Μετώπου με στόχους σαν τους παραπάνω για να σταματήσουμε την οικονομική και κοινωνική καταστροφή, να βάλουμε τις βάσεις για μόνιμη έξοδο από την κρίση αλλά και τα θεμέλια για συστημική ή επαναστατική αλλαγή.
Δεν έχει νόημα να ρωτήσουμε γιατί ο Φωτόπουλος δεν θεωρεί υφιστάμενες τις επαναστατικές συνθήκες σήμερα ή μάλλον αδύνατες στο "προσεχές μέλλον", και συνεπώς απορρίπτει τη θέση του ΚΚΕ για την αναγκαιότητα της λαϊκής εξουσίας ως προϋπόθεσης. Είναι προφανές από το "όλοι παραδέχονται ότι..." πως ο ίδιος θεωρεί αναμφισβήτητη την διαπίστωση, και φυσικά δεν είναι ο μόνος απλώς επειδή είναι σχεδόν ο μόνος που έχει την εντιμότητα να το πει. Μάλλον, η απάντηση εδώ στον Φωτόπουλο οφείλει να έρθει με τη μορφή μιας ερώτησης που απευθύνεται στο ΚΚΕ: γιατί, την στιγμή που "όλοι παραδέχονται ότι δεν υπάρχουν επαναστατικές συνθήκες" επέμενε και επιμένει το ΚΚΕ στην πρόταξη της "λαϊκής εξουσίας"; Η ερώτηση αυτή έχει το πλεονέκτημα να αντικατοπτρίζει ένα πραγματικό, και αναπάντητο για τους περισσότερους, αίνιγμα, σε αντίθεση με την ερώτηση περί επιμονής στην λαϊκή εξουσία όταν το ίδιο το ΚΚΕ δέχεται το αδύνατο της συστημικής αλλαγής (παραδοχή που έδειξα ότι αφορά μάλλον τον ίδιο τον Φωτόπουλο παρά το ΚΚΕ).

Μία απάντηση στο ερώτημα αυτό θα μπορούσε να έρθει με την μορφή της έμφασης στην αυτοκριτική του κόμματος για την πολιτική που ακολούθησε στην περίοδο 1941-49, και συγκεκριμένα της αυτοκριτικής του όχι απλά για την υπογραφή της συμφωνίας της Καζέρτας και της Βάρκιζας, αλλά για την επιμονή των στελεχών του στην ιδέα ότι η επανάσταση στην Ελλάδα μπορούσε να είναι μόνο αστικοδημοκρατική και συνεπώς ότι η πολιτική του κόμματος θα έπρεπε να χτιστεί πάνω σε συνεργασίες με τις προοδευτικές αστικές δυνάμεις. Σύμφωνα με μια τέτοια οπτική, το ΚΚΕ καθοδηγείται από την αποστροφή του για μια ιστορική επιλογή που είχε τεράστιο κόστος αίματος για τα μέλη του, και που κατέληξε όχι απλά στην ήττα αλλά στην δημιουργία των συνθηκών εκείνων που επέτρεψαν στο αστικό κράτος να εξασφαλίσει την μακροχρόνια βιωσιμότητά του και να οδηγήσει τη χώρα στην σημερινή, πλήρη υποτέλεια στο ευρωενωσιακό και διεθνές κεφάλαιο. Πρόκειται άλλωστε για μια αυτοκριτική η οποία ήταν έντονη στην προεκλογική περίοδο, τόσο μέσω του πρόσφατα δημοσιευμένου Β τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, όσο και μέσω τοποθετήσεων των κομματικών στελεχών για τα λάθη του παρελθόντος.

Η απάντηση όμως αυτή βάζει το άλογο μπροστά από το καρότσι, ή τουλάχιστον προϋποθέτει ότι αυτό κάνει το ΚΚΕ: με άλλα λόγια, εικάζει ότι η αιτία για την σημερινή στάση του κόμματος, την οποία θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως "μαξιμαλιστική" (για τον Φωτόπουλο και την συντριπτική πλειοψηφία αβάσιμα και (αυτο)καταστροφικά μαξιμαλιστική) είναι η οπτική του για τα λάθη του παρελθόντος. Το ΚΚΕ, σύμφωνα πάντα με αυτή την οπτική, προσπαθεί να διορθώσει ένα ιστορικό λάθος την "λάθος" στιγμή, λυγίζει το ξύλο υπερβολικά στην άλλη κατεύθυνση, "αριστερίζει", κλπ, ως συνέπεια, σε τελική ανάλυση, μιας εμμονικής ενασχόλησης, σχεδόν υπαρξιακής, με τον εαυτό του και με τα φαντάσματα του παρελθόντος του. Δηλαδή, το ΚΚΕ έχει σήμερα μια πολιτική στάση μόνο και μόνο επειδή δεν θέλει να έχει την πολιτική στάση που είχε στο παρελθόν, και την οποία πλήρωσε ακριβά.

Μια τέτοια ερμηνεία προϋποθέτει φυσικά ότι το ΚΚΕ σχεδιάζει πολιτική βάσει κάποιου είδους ιστορικής μελαγχολίας που το καθιστά ολοκληρωτικά ανίκανο να ανταπεξέλθει στα σημερινά προβλήματα· προϋποθέτει επίσης ένα κόμμα αθεράπευτα ιδεαλιστικό, ένα κόμμα για το οποίο η πολιτική ανάγνωση της συγκυρίας καθυπαγορεύεται από μια αφηρημένη άσκηση στην θεωρητική αυτοκριτική, ώστε το κάρο των θεωρητικών/ιστοριογραφικών ενασχολήσεων να μπαίνει μπροστά απ' το άλογο των υφιστάμενων κοινωνικών δυνάμεων.

Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι κριτικοί του ΚΚΕ μοιράζονται τη μία ή την άλλη εκδοχή αυτής της αντίληψης. Στο καλοπροαίρετο σενάριο, το ΚΚΕ έχει καλές (δηλαδή επαναστατικές) προθέσεις, αλλά πάσχει δραματικά στην κατανόηση της συγκυρίας και έτσι αυτές μένουν απλώς κενό γράμμα. Σε κάποιες από τις εκδοχές αυτού του καλοπροαίρετου σεναρίου (όχι όμως σ' αυτή του Φωτόπουλου) αυτός είναι ένας καλός λόγος για να προσχωρήσει κανείς στον ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν πιο "ρεαλιστής" σε ό,τι αφορά την απουσία επαναστατικών προοπτικών (θυμηθείτε τον Αλέξη Τσίπρα να λέει πως βεβαίως πιστεύουμε στον σοσιαλισμό, απλώς ο σοσιαλισμός δεν είναι μια προοπτική για το εγγύς μέλλον και πρέπει να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να σώσουμε τον κόσμο από τις χειρότερες πλευρές του καπιταλισμού). 

Το ότι ο Φωτόπουλος είναι (σωστά) άκρως καχύποπτος προς μια τέτοια λογική θα έπρεπε να τον κάνει να ψάξει λίγο βαθύτερα τα αίτια της ομολογουμένως αινιγματικής για τους περισσότερους επιμονής του ΚΚΕ στην "λαϊκή εξουσία" σε μια εποχή που η "επανάσταση" ομολογείται ως ανέφικτη, την ίδια βέβαια στιγμή που αποτελεί την τσιχλόφουσκα την οποία μασά μετά μανίας η "μεταμοντέρνα", "κινηματική" αριστερά (για την οποία η "επανάσταση" είναι αυτό που είναι και στην καπιταλιστική διαφήμιση, ένα ωραίο σλόγκαν για να πουλάς παλιά προϊόντα σε νέα συσκευασία). Και τα αίτια για την στάση αυτή δεν συνίστανται στην αυτοκριτική του κόμματος για το παρελθόν. Αντίθετα, η αυτοκριτική του κόμματος για το παρελθόν προέκυψε μέσα από μια ανάγνωση της σημερινής συγκυρίας και εξέφρασε τις εκτιμήσεις για αυτή. Με άλλα λόγια: είναι στη βάση του πώς διαβάζει το τώρα που το ΚΚΕ κριτικάρει τις επιλογές του στο χθες, όπως κάνει οποιοσδήποτε που κάνει αυτοκριτική στον παρελθοντικό του εαυτό.

Αλλά πώς διαβάζει το τώρα το ΚΚΕ και γιατί είναι αυτή η ανάγνωση η βάση και το θεμέλιο της επιμονής του σε κάτι που όχι απλά δεν είχε λαϊκό αντίκρυσμα αλλά και ώθησε πολλούς και διάφορους να σπάνε ανέξοδη πλάκα με την δραστική εκλογική συρρίκνωσή του;

"Η κρίση βαθαίνει": το κόμμα επαναλαμβάνει τη φράση αυτή σε διάφορες παραλλαγές σχεδόν μονότονα· και εξίσου μονότονα επιβεβαιώνεται από τα πράγματα. Ακριβώς επειδή το ΚΚΕ ήταν το μοναδικό κόμμα στην Ελλάδα το οποίο πήρε εξ αρχής την υπόθεση ΕΕ σοβαρά από πολιτική, οικονομική και ακόμα και στρατιωτική άποψη αντί να βαυκαλίζεται με οράματα περί "Ευρώπης των λαών", ακριβώς επειδή είχε την θεωρητική συγκρότηση που του επέτρεψε να αντισταθεί στις βιαστικές σειρήνες του "ευρωκομμουνισμού" και των απογόνων του, είναι επίσης το κόμμα που ήταν καλύτερα προετοιμασμένο για τον μακρύ χειμώνα που πρωτοφάνηκε στον ορίζοντα στα τέλη του 2007 και μετακόμισε στην Ευρώπη το 2008.

Τι σημαίνει στην πράξη το να ξέρεις ότι ο χειμώνας της παρούσας κρίσης είναι μακρύς όσο και βαθύς; Σημαίνει το να ξέρεις ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις· σημαίνει να ξέρεις ότι η ελληνική αστική τάξη, μια τάξη που στηρίχτηκε για την βιωσιμότητά της στην πολιτική και οικονομική παρέμβαση του ξένου παράγοντα, βρίσκεται μπροστά σε δομικά και όχι απλώς  συγκυριακά αδιέξοδα· σημαίνει το να ξέρεις ότι οι τακτικές της αστικής εξουσίας, στην bona fide "δεξιά" ή στην "αριστερή", "μεταρρυθμιστική" εκδοχή της, έχουν πάρα πολύ μικρό shelf life, πολύ σύντομη ζωή στο ιδεολογικό ράφι. Καταρρέουν όσο γρήγορα εμφανίζονται, και η σαγήνη τους ξεθωριάζει πολύ σύντομα. Δεν είναι λοιπόν η πίστη ότι "υπάρχουν επαναστατικές συνθήκες" (αυτό προϋποθέτει πολύ συγκεκριμένη αλληλεπίδραση ανάμεσα σε αντικειμενικές και υποκειμενικές προϋποθέσεις) αλλά η έλλειψη πίστης στο ότι υπάρχουν "μεταρρυθμιστικές προϋποθέσεις" (ζήτημα καθαρά αντικειμενικό στη διάγνωσή του) που καθυπαγορεύει τόσο την επιμονή του ΚΚΕ σε ένα πρόγραμμα ολικής και μετωπικής ρήξης με το αστικό καθεστώς όσο και την μορφή και κατεύθυνση της αυτοκριτικής για το παρελθόν της περιόδου 1941-49. 

Το ΚΚΕ θεωρεί βέβαιο ότι η ελληνική αστική τάξη συγκεκριμένα δεν έχει επιλογές που να μπορούν να εξασφαλίσουν την διαβίωση των μικροαστικών στρωμάτων και δεν μπορεί κατά συνέπεια να χτίσει σταθερές συμμαχίες μαζί τους (αλήθεια, μετρά κανείς από όσους πιστεύουν σε μια τέτοια δυνατότητα πόσοι μικροαστοί έπαψαν να πιστεύουν σ' αυτή αρκετά ώστε να μεταναστεύσουν την τελευταία τριετία); Η όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών εκτός Ελλάδας δημιουργεί ένα εξόχως αρνητικό περιβάλλον για "μεσοβέζικες λύσεις" και συμβιβασμούς. Και το ΚΚΕ επέλεξε την άμεση, ραγδαία φθορά της εκλογικής του δύναμης από την μαθηματικά βέβαιη φθορά της ενσωμάτωσης σε έναν μεταρρυθμισμό χωρίς περιεχόμενο ή αντικείμενο βάζοντας ένα έλλογο στοίχημα κάτω από ακραίες συνθήκες: ρισκάρει ενσυνείδητα τα πάντα γιατί ξέρει ότι, σε τελική ανάλυση, για το ίδιο και το μέλλον του κρίνονται τα πάντα.

Κανείς δεν ξέρει, και δεν μπορεί να ξέρει, αν αυτό το ιστορικό στοίχημα θα του "βγει", αν δηλαδή το πλήρωμα του πολιτικού κόστους νωρίς θα του επιτρέψει να εκμεταλλευτεί το "ξερό του κεφάλι" όταν τα "εύπλαστα" θα έχουν γίνει πολτός. Αυτό όμως που μπορούμε να ξέρουμε είναι ότι πρόκειται ακριβώς για ιστορικό στοίχημα, για στοίχημα αναμέτρησης με την ιστορία, με αυτό το υπαρκτικά αφόρητο μείγμα τυχαιότητας και αναγκαιότητας που μας ωθεί σε ένα μέλλον που δεν μπορούμε να δούμε ποτέ καθαρά. Πολλοί γελούν με την δυνατότητα να βάλει οποιοσδήποτε τέτοια στοιχήματα σε τέτοιους καιρούς: είναι αυτοί που θεωρούν πως έχουν κάνει τις "καβάντζες" τους για να "τη βγάλουν" ώσπου "να περάσει η μπόρα." Ο χρόνος θα δείξει αν υπάρχουν τέτοιες "καβάντζες" σήμερα, ή αν ήρθε αντίθετα καιρός που η "νίκη" και η "ήττα" σχετικοποιούνται και αλλάζουν θέσεις με μεγαλύτερη ευκολία και ταχύτητα από ό,τι θα ανέμεναν οι "ρεαλιστές."

21 σχόλια:

  1. δε μπορω να συμφωνησω περισσοτερο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εξαιρετική ανάλυση!
    tom

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. εδώ θα ταίριαζε και μια συζήτηση για την έννοια της "επαναστατικής κατάστασης".
    όχι τόσο από την άποψη της ανάλυσής της, της συμφωνίας για το ποιοί είναι οι όροι που θεμελιώνουν μια τέτοια κατάσταση, αλλά από την άποψη της παρέμβασης του υποκειμενικού παράγοντα στη διαμόρφωση της κατάστασης αυτής.
    ακόμα και οι "τίμιοι ρεφορμιστές" αναλύουν την κατάσταση με μια εμμονή στην ντετερμινιστική εκδοχή της κίνησης της ιστορίας. Οι διαπιστώσεις των Μαρξ και Ενγκελς για το αναπόφευκτο της κοινωνικο-πολιτικής αλλαγής, του σπασίματος των παρόντων σχέσεων παραγωγής, δε βασίζονται σε μια προφητική ή στεγνά μαθηματική ανάλυση.
    η γνωστή ρήση : "και μέχρι να έρθει η επανάσταση τι θα κάνουμε;" βασίζεται ακριβώς σε αυτό το σκεπτικό, ότι δηλαδή οι επαναστατικές συνθήκες και η έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας είναι κάτι που στέκεται έξω και πάνω από αυτούς που θέτουν το ερώτημα. Βλέπουν την όποια επανάσταση σαν ένα τρένο που έχει ξεκινήσει από τα βάθη της απειρότητας του σύμπαντος και με ρυθμούς χελώνας, αργούς μεν αλλά σίγουρους, πλησιάζει τις ζωές μας.
    Το ΚΚΕ με την πρακτική του προσπαθεί να συμβάλλει ακριβώς στην αντίθετης αντίληψης κατεύθυνση, σύμφωνα με την οποία, η εργατική τάξη, η πρωτοπορία της και οι σύμμαχοι είναι αυτοί που θα κινήσουν "το τρένο" αυτό, ώστε πέραν της σταθερής τροχιάς του, να είναι το κατά δύναμιν στην πιο προωθημένη θέση του, όταν το επιβάλλουν οι αντικειμενικές συνθήκες. Η προετοιμασία με άλλα λόγια του υποκειμενικού παράγοντα, η διαφώτιση των μαζών, η δημιουργία μιας συνειδητής πρωτοπορίας και ενός σημαντικού ρεύματος αποφασισμένων αταλάντευτων αγωνιστών, μαζί με τη δημιουργία και το ζωντάνεμα εργατικών και λαϊκών θεσμών (σωματεία, συνελεύσεις κ.α.) απαιτούν την συνεπή και επίμονη προβολή από την πολιτική πρωτοπορία του στόχου της λαϊκής εξουσίας, ακόμα και σε χρονική στιγμή που αυτός, παρά το αναγκαίο του, δεν είναι άμεσα εφικτός. Η βεβαιότητα της παντελούς έλλειψης μεταρρυθμιστικών προϋποθέσεων, οδηγεί νομοτελειακά στην αναγκαιότητα πάλης για τη διαμόρφωση των παραπάνω όρων, ως όρων που θα συμβάλλουν στην δημιουργία και αξιοποίηση μιας πραγματικά επαναστατικής κατάστασης.

    @ψηρίς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ὡραῖο ἄρθρο!

    Neophyte_commie

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ίσως δεν έχει γίνει αρκούντως κατανοητό ότι η ιστορία της ανατροπής του καπιταλισμού έχει ξαναρχίσει από το μηδέν. Η Ελλάδα από κοινωνική άποψη είναι ένας μικροαστικός ωκεανός. Αλλά το ίδιο συμβαίνει και παγκόσμια πάνω κάτω. Δηλαδή χοντρικά από κοινωνική άποψη δεν ευνοείται η επαναστάτική κατάσταση ούτε η φυσικά η ανατροπή. Από ιδεολογική και πολιτική άποψη οι ιδέες του σοσιαλισμού έχουν υποστεί βαρύτατη ήττα μόλις 20 χρόνια και κάτι πριν. Όχι στην Ελλάδα, αλλά στις ίδιες τις χώρες που πήγε να αναπτυχθεί. Χώρες με τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό όπως η πρώην Σοβιετική Ένωση και οι νυν Λαϊκή Δημοκρατία τηε Κίνας είναι σημαιοφόροι του καπιταλισμού (ή μήπως να γράψω καλύτερα του ιμπεριαλισμού;). Η εποχή η ίδια δεν σηκώνει επαναστάσεις. Και όμως υπάρχουν αφελείς σκέψεις ότι μπορεί να φταίει η πολιτική του ΚΚΕ για τη συρίκνωση. Οι μάζες που δεν το ψήφισαν ούτε τις θέσεις του διάβασαν ούτε από επιχειρήματα βάθους πείστηκαν ούτε επιδόθηκαν σε βαθυστόχαστες αναλύσεις. Οι μάζες ζητούν μέσω των εκλογών -όπως είναι φυσικό από την ιδεολογική φύση των αστικών εκλογών- άμεσες λύσεις από την πολύθρόνα τους. Για το λόγο αυτό επαναλαμβάνω ότι θα ζήσουμε πιθανότατα την εμπειρία κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Το καλύτερο ΚΚΕ να είχαμε ούτε μια ψήφο παραπάνω δεν θα είχε πάρει. Το χειρότερο ΚΚΕ να είχαμε πάλι θα έπρεπε να το υποστηρίξουμε για να υπάρχει ιστορική συνέεια στις επαναστατικές ιδέες τουλάχιστον.Επαναλαμβάνω. Η ιστορία της ανατροπής του καπιταλισμού έχει αρχίσει και πάλι από το μηδέν.Οσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε όσοι δεν επιδιώκουμε ολαντισμούς και αποτυχημένα πειράματα τύπου Χιλής τόσο το καλύτερο. Και για το ίδιο το ΚΚΕ βέβαια ισχύουν αυτά. Αλλά να του αποδίδουμε ευθύνες που δεν έχει δεν είναι παραγωγικό. Τα προβλήματα είναι αλλού αλλά ας το αφήσουμε για την ώρα.
    ΧιΟμικρον

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ, τόσο με το πνεύμα όσο και με την ουσία του σχολίου αυτού.

      Διαγραφή
  6. Το ερώτημα δεν είναι (διότι αυτό πρακτικά δεν μπορεί να απαντηθεί) αν το ΚΚΕ θα είχε καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα ξεπερνώντας ορισμένες αδυναμίες, αλλά το κατά πόσο αυτό το ξεπέρασμα συμβάλλει στον απεγκλωβισμό του κόσμου από ψεύτικα διλήματα, πλαστές λύσεις, εκβιασμούς και αδιέξοδα, πράγμα που δεν αφορά μόνο την εκλογική μάχη και το εκλογικό αποτέλεσμα.

    Το πρόβλημα κατά τη γνώμη μου δεν είναι ότι το ΚΚΕ συνέδεε με τη λαίκή εξουσία το "τρίπτυχο" διαγραφή χρέους - αποδέσμευση από ΕΕ - αυτοδύναμη ανάπτυξη: αυτά συνδέονται μεταξύ τους αντικειμενικά)
    Αλλά το ότι δεν ανέδειξε με την απαιτούμενη επάρκεια τη σημασία της εκλογικής μάχης και του αποτελέσματός της σαν σταθμό της όλης διαδικασίας στην ενότητα των ξεχωριστών μερών του όποιου "τριπτύχου".
    Επίσης, το ότι συνέδεε παρατακτικά τα "στάδια" της όλης διαδικασίας, με συνέπεια να παραγνωρίζεται το ότι το αποτέλεσμα μια προϋπόθεσης στην πράξη και σε βαθμό σημαντικό μπορεί να αποτελεί και μέσο για την πραγμάτωση της προϋπόθεσής του.

    ...Ότι στη βάση και των παραπάνω (και μετά την περιγραφή της λαϊκής εξουσίας) διατυπωνόταν η "τελική" θέση πως "η λαϊκή εξουσία δεν κρίνεται σε αυτές τις εκλογές": όμως αμέσως μετά τις εκλογές όταν άνοιξε η βουλή εμφανίστηκε ενα "μούδιασμα" ότι ο κόσος "ψήφισε ευρωμονόδορμο"... Άρα επομένως "κρίθηκε" ή δεν "κρίθηκε" με αυτή την ορισμένη έννοια ένας συστατικός όρος της λαϊκή εξουσίας και κατά προέκταση η "ίδια";
    Παρ' όλα αυτά, ο κόσμος δεν ψήφισε καν "ευρωμονόδρομο", ψήφισε την πιθανότητα μιας εύκολης λύσης και λύσης τώρα, η οποία (ως εύκολη) φυσικά και βρίσκεται εντός του ευρωμονόδρομου. Πράγμα που για έναν κόσμο που μεταστράφηκε εκλογικά των Ιούνιο, έβρισκε στην επιχειρηματολογία του δικαιολογητικό λόγο από την θέση (όχι του ΣΥΡΙΖΑ αλλά του ΚΚΕ) ότι "η λαϊκή εξουσία δεν κρίνεται σε αυτές τις εκλογές". Εγώ, σε αυτή την περίπτωση, προσπαθώντας να "πείσω" υπέρ του ΚΚΕ έπρεπε να διαψεύδω την ίδια του την τοποθέτηση. Εχοντας όμως δίκιο σ' αυτο: Η λαϊκή εξουσία "κρινόταν" και σε αυτές τις εκλογές, όπως "κρίνεται" και καθημερινά σε κάθε μικρή η μεγάλη μάχη.
    ...Όπως ακόμα, το ότι δεν αντιμετωπίσηκε σθεναρά η τρομοκράτηση περί αποπομπής από την ευρωζώνη.
    ...Όπως το ότι υοθετήθηκε η θέση "το παράδειγμα της Χιλής αποδεικνύει κλπ" (όπου φυσικά η Χιλή της UP διαφέρει από την κατά ΣΥΡΙΖΑ "κυβέρνηση της αριστεράς" όσο η μέρα από τη νύχτα - είναι προσβολή για την UP η οποiαδήποτε παρομοίωσή της με την "κυβέρνηση της αριστεράς" του ΣΥΡΙΖΑ- και όπου αυτό που "αποδεικνύει" η UP δεν είναι παρά οι συνέπειες της έλλειψης ολόπλευρης ετοιμότητας ενάντια στην αντεπανάσταση και τίποτα άλλο).

    Σχετικά με την "μη πρόβλεψη" επαναστατικών συνθηκών: Η ίδια η υλοποίηση του ουσιαστικού περιεχομένου της πρότασης θα συνιστούσε παράγοντα που θα έθετε άμεσα το πραγματικό δίλημα, ή προχώρημα προς τα μπρος ή επικράτηση της αντίδρασης. Η ίδια η ανάδειξη μιας τέτοιας πρότασης σε πρόταση πλειοψηφική, θα συνιστούσε για τα κέντρα της εξουσίας των μονοπωλίων όρο που θα τα έθετε σε αντεπαναστατική ετοιμότητα. Αυτό είναι το καλό της πρότασης. Το κακό είναι ότι δεν δείχνει να το αντιλαμβάνεται. Αν το "κακό" (και κάθε "αρνητικό" της, καθώς ακόμα δεν την έχω δει προσεκτικά) εξέλιπαν, θα έμενε για μένα το ερώτημα αν μια τέτοια συνθήκη "συνάπτεται", πρώτα απ' όλα, ή οικοδομείται.

    Τέλος, κατά τη γνώμη μου (πάντα, αλλά μια εσωτερική τάση με υποχρεώνει να δίνω έμφαση), ο "λογιστικός έλεγχος" είναι μια απάτη στην περίπτωση που συνιστά την ουσία μια πολιτικής πρότασης, είναι όμως χρήσιμο πολιτικό εργαλείο και "όπλο" αποκάλυψης, στην περίπτωση όπου η ουσία της πρότασης συνίσταται χωρίς περιστροφές στην διαγραφή του χρέους, αποδέσμευση κλπ.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν μπορώ να απαντήσω στις κριτικές για το τι δεν έκανε καλά το ΚΚΕ (και αυτό για μένα δεν έχει καμία σχέση με την προεκλογική εκστρατεία του) με την δέουσα ευθύτητα, για αυτό έγραψα ένα μανιφέστο, το οποίο θα ήθελα να διαβαστεί σε αποκλειστική συνάρτηση με το απόσπασμα από το "Τιμωρό χέρι του λαού" του Χανδρινού που ανέβασα.

      Δεν μπορώ να προσθέσω κάτι άλλο.

      Διαγραφή
  7. Στην ουσία το κείμενο του Τ.Φ. μιλάει για δυο επαναστάσεις, αφού η πολιτική του ΛΜ έχει και επαναστατικές αλλαγές (πρώτη ουσιαστικά επανάσταση), αλλά ταυτόχρονα δεν αλλάζει τις σχέσεις παραγωγής & διανομής, αλλαγή που αφήνεται στο μέλλον, στη δεύτερη επανάσταση. Όμως στις σημερινές συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, που ο καπιταλισμός φτάνει στο σημείο να πουλάει το σχοινί που θα τον κρεμάσουν (άσχετα αν είναι έτοιμη η εργατική τάξη να αρπάξει το σχοινί), η επανάσταση δεν είναι το μάξιμουμ αλλά το ελάχιστο για ένα Κ.Κ.. Επομένως αν το ΛΜ έχει σαν στόχο την δημιουργία των συνθηκών ώστε να τραβήξει η εργατική τάξη το σχοινί, θα μπορούσε να παίξει κάποιο θετικό ρόλο εφόσον ταυτιζόταν με πολιτικές δυνάμεις (οργανωμένες ή μη) που θα είχαν τον ίδιο στόχο, την έναρξη δηλαδή της επαναστατικής διαδικασίας. Το μεγάλο πρόβλημα που προκύπτει πριν όμως, είναι ποιες είναι αυτές οι δυνάμεις. Προσωπικά εκτός των Μ-Λ, της Π.Δ.,μέρους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ίσως το ΕΕΚ, δεν βλέπω άλλες τέτοιες δυνάμεις. Αρκούν για να δώσουν στο ΛΜ μια άλλη δυναμική από αυτή που έχει το ΚΚΕ; Δεν νομίζω, ιδιαίτερα από την στιγμή που δεν έχουν κάποια άξια λόγου επιρροή στους τόπους δουλειάς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ποιά είναι η γνώμη σας (αναφέρομαι σε όλους όσους παρακολουθού την συζήτηση) για την κριτική που ασκείται στο ΚΚΕ "απ΄τα αριστερά", τύπου ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΕΚ (προφανώς δεν αναφέρομαι στον ευρύτερο χώρο της αναρχίας που και αχταρμάς είναι και πιο αριστερά του ΚΚΕ δεν ειναι), που έχει ως εξής:

    το ΚΚΕ σωστά αντιλαμβάνεται ότι το καπιταλιστικό σύστημα δεν χωρά μεταρυθμίσεις, αλλά "θάβει" εξεγερσιακές καταστάσεις (τύπου Δεκέμβρη΄08) γιατί -και τότε και τώρα- δεν αναγνωρίζει τις αντικειμενικές συνθήκες για μια επανάσταση, όχι μόνο σε εθνικό επίπεδο αλλά και παγκόσμια (βλ. Αραβική Άνοιξη). Εν ολίγης, δεν ενδιαφέρεται να οδηγησει τον λαό σε μια επαναστατική κατάσταση, και δεν κάνει καμία προσπάθεια γι΄αυτό, αλλά προσβλέπει σε μια σταδιακή εκλογική άνοδο του κόμματος σε Βουλή και σωματεία έως ότου είναι αρκετα ισχυρό για να καταλάβει την εξουσία, με τον σταλινισμό που γνωρίσαμε, στην Δευτέρα Παρουσία κτλ κτλ.

    Συγνώμη που το έβαλα λίγο πρόχειρα, αλλά έτσι βγήκε.

    Θάνος Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατά την προσωπική μου άποψη, η "κριτική" της ΕΕΚ στο ΚΚΕ (με πιο πρόσφατο δείγμα την "κριτική" για Χαλυβουργία) κινείται στο επίπεδο της ιταμής αθλιότητας, ενώ του ΑΝΤΑΡΣΥΑ της αρκετά χαριτωμένης γραφικότητας (με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν είναι αντιπαθητικά παιδιά). Επίσης, κανένας από τους δύο δεν εκπροσωπεί τίποτε "αριστερά" του ΚΚΕ. Από τους οργανωμένους πολιτικά χώρους μόνο από το -ΜΛ δέχομαι αδιαμαρτύρητα μπινελίκια, όχι επειδή γράφουν κάτι σωστό όταν τα χώνουν στο ΚΚΕ, αλλά επειδή έχουν ιστορικά δίκαια.

      Για τον Δεκέμβρη, έχω επανειλημμένως εκφράσει την προσωπική μου διαφωνία με την τότε στάση του ΚΚΕ. Για την "Αραβική Άνοιξη", άλλοι πρέπει να δώσουν εξηγήσεις και όχι το ΚΚΕ (ή το ΚΚΕ Μ-Λ). Και πολλές μάλιστα.

      Τα υπόλοιπα (δεν ενδιαφέρεται, κλπ, είναι ράδιο αρβύλα του γνωστού μικροαστικού τύπου που βλέπει κανείς και στην άκρα δεξιά "το ΚΚΕ φοβάται το λαό για αυτό έχτισε τον Περισσό σαν φρούριο", "το ΚΚΕ είναι καθεστωτικό", κλπ).

      Θα ήταν πολύ καλό να υπήρχε ένας οργανωμένος πολιτικός χώρος που α) να δικαιούται πολιτικά να κάνει κριτική στο ΚΚΕ (μόνο το -ΜΛ, για μένα) και β) να μπορεί να την κάνει (ουδείς, για μένα).

      Διαγραφή
    2. Εγώ πάντως στην ιστορία του δεκ. 2008, δίνω μεγάλα δίκια στο ΚΚΕ εκ των υστέρων, πλην κάτι φράσεων περί "δε θα σπάσει τζάμι" και λοιπών μαλακιών, διότι σχεδόν όλοι οι τότε εξ αριστερών επικριτές του ΚΚΕ, "σφύριξαν" αλύπητα και ασύστολα σπεκουλάρωντας στις ανησυχίες των νεολαίων - εξ ιδίας εμπειρίας - "επανάσταση", ενώ ούτε δυο χρόνια μετά "σφυρίζαν" αναφανδών ρεφορμισμό και "κάτι να γίνει" - αριστεροί, αναρχικοί κι αντιεξουσιαστές. Προπαγανδιστικά, τότε ήταν η πρώτη ήττα, και μάλιστα δίχως σοβαρό διακύβευμα.

      Αρχίζω και υποπτέυομαι πως οι οι πραγματικοί κομμουνιστές προβληματίστηκαν - για τους δικούς του ο καθένας λόγους - και στις 2ες εκλογές διάλεξαν αποχή από προβληματισμό, ενώ οι αριστεριστές και "μεσαία στρώματα" που ήταν κκε τυπικά και μόνο, σφύριξαν "σφύριζα" για λόγους αρχής στα δύσκολα που έρχονται. Το αυτό και οι "αντιεξουσιαστές" του κώλου.

      Μια φράση του ΕΟΣ που αναφέρεις κάπου αλλού στο ιστολόγιο, νομίζω τα λέει όλα.

      Διαγραφή
  9. Καλημέρα. Δημοσιεύσαμε μια απάντηση στο ποστ σου εδώ:

    http://periektikidimokratia.org/athina/2012/09/%ce%b1%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%ac%cf%81%ce%b8%cf%81%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-lenin-reloaded-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b1/

    Συντροφικά,

    Από την ομάδα Αθήνας για την Περιεκτική Δημοκρατία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα και ευχαριστώ για την ενημέρωση. Θα το δω και αν έχω σχόλια, θα απαντήσω.

      Διαγραφή
  10. Ωραιά συζήτηση, γόνιμος ενδοκινηματικός διάλογος. Μια κριτική παρατήρηση έχω να κάνω, επειδή ευλογούνται υπέρ το δέον τα γένια του ΚΚΕ, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην αρχή της κρίσης του 2008, το Κόμμα μιλούσε με άλλους όρους. Μιλούσε για πρόφαση κτλ. Ευτυχώς γρήγορα διαπίστωσε το πραγματικό μέγεθος της κατάστασης και άλλαξε ρότα. Δυστυχώς το σύνολο των πραγματικά αντισυστημικών δυνάμεων, πιάστηκε στον ύπνο, αυτη τη στιγμη υπάρχουν τεράστια οργανωτικά ελλείμματα τόσο σε πολιτικό όσο και σε συνδικαλιστικό επίπεδο και δεν βλέπω να υπάρχουν αξιόλογες προσπάθειες υπέρβασης τους. Η πρόταση του Φωτόπουλου δεν είναι κακή ως μια βάση για συζήτηση, όπως και ο διάλογος μεταξύ σου και του Θ. Αλεξίου. Για μένα υπάρχουν 2 σοβαρά τινά. Το πρώτο είναι πως ότι γεννήθηκε μέσα από την κρίση αλλά και την έκρηξη του Δεκέμβρη του 2008 (συνελεύσεις πρωτοβουλίες γειτονιάς, εργατικά σχήματα/ομάδες "εργατικής" παρέμβασης και άλλα) στο βαθμό που δεν αποκτούν μετωπικό χαρακτήρα (αλλά αναπαράγουν εσωτερικά τον ενδοκινηματικό(ενδοαριστερό) εμφύλιο) και όσο δεν αποκτούν σαφές αντισυστημικό ή δυαδικό χαρακτήρα είναι καταδικασμένα να θρέφουν αυταπάτες τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι ένα βασικό πρόβλημα που βλέπω να υπάρχει τόσο σε συναγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ όσο και σε συντρόφους του χώρου του κοινωνικού αναρχισμού. Είναι εύκολη λύση να κατηγορείς το ΚΚΕ για σεχταρισμό (όχι ότι δεν έχει), αλλά πρέπει να βλέπεις κατά τη γνώμη μου ότι το ΚΚΕ αρνείται οποιαδήποτε συμμαχία με άλλες οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις με βάση το δεδομένο-για αυτό- πως δεν υπάρχουν κατά τη γνώμη της συλλογικής του ηγεσίας άλλες δυνάμεις γνήσια αντιμονοπωλιακές/αντιιμπεριαλιστικές/αντικαπιταλιστικές. Αν και κατά τη γνώμη μου αυτή η άποψη του ΚΚΕ είναι λανθασμένη, δεν μπορείς να πεις ότι δεν έχει υπόστρωμα, και αυτό είναι πχ. οι παλινωδίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ή έστω μεγάλου κομματιού της). Δυστυχώς η λύση δεν μπορεί να βασίζεται στις υποκειμενικές διαθέσεις του κάθε τίμιου αγωνιστή, αλλά θα κριθεί μέσα από επώδυνες και επίπονες διαδικασίες της ταξικής πάλης.

    Συντροφικά, Σ. (προβληματισμένος αντιεξουσιαστής)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι ακριβής η παρατήρηση ότι ευλογούνται τα γένια του ΚΚΕ. Μιλούμε καθαρά στη βάση της ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ του 2012, σε αυτή αναφέρεται ρητά το άρθρο Φωτόπουλου και η απάντησή μου.
      Και έχω πολλάκις πει εδώ ότι το ΚΚΕ άργησε να αντιληφθεί σωστά το ζήτημα της κρίσης κάνοντας άστοχες τοποθετήσεις στην αρχή της περιόδου της, δηλαδή στην περίοδο 2008-09.

      Διαγραφή
    2. Το ξέρω ότι έχεις κάνει τέτοιες παρατηρήσεις, απλώς τονίζω ότι δεν είναι ήσσονος σημασίας για ένα ΚΚ (από τα λίγα παγκοσμίως που δεν έχει ξεφτιλιστεί) να κάνει τέτοια λάθη. Δεν θέλω να κάνω εδώ πέρα μια γενικότερη κριτική στο ΚΚΕ ή στον αντισυστημικό χώρο. Αλλά θα ήθελα μια τοποθέτηση σου και στα άλλα ζητήματα που θέτω.

      Συντροφικά Σ.

      Διαγραφή
    3. Και εγώ το τόνισα ότι δεν είναι ήσσονος σημασίας, λέγοντας ότι δεν μπορώ να το κατανοήσω βάσει της πλήρους επίγνωσης του κόμματος για τον κρισιακό χαρακτήρα της ιστορικής φάσης μετά τα μέσα του 70 (δες αφιέρωμα Ρίζου στη Λευκή Βίβλο).

      Για τα υπόλοιπα: Δεν μπορώ να πω πολλά πέραν του ότι από την δική μου θέση αγωνίζομαι για ένα έλλογο και γόνιμο ξεπέρασμα συγκρούσεων και χασμάτων. Έλλογο και γόνιμο σημαίνει σύγκλιση εκεί που υπάρχει έδαφος για σύγκλιση, με όσους υπάρχει έδαφος για σύγκλιση και, αν μπορώ να το πω έτσι φαινομενικά παραδοξολογικά, "περιφρούρηση της ανοιχτότητας" έτσι ώστε και να μένουν ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης με άλλους χώρους (Μ-Λ, Ανταρσύα, κλπ) και να τηρούνται πολιτικές αρχές ώστε να μην κατρακυλάμε με τη μία στο γιούργια και το μικροαστικό πανηγύρι -- όλοι καλοί και μπάτε σκύλοι αλέστε. Δύσκολη διαδικασία, πολύ δύσκολη. Και βέβαια, ως άτομο και όχι οργανωμένη συλλογικότητα, έχω πολύ περιορισμένη δύναμη σε τούτη την κατεύθυνση. Αλλά νομίζω πως είναι εμφανές πως την πόρτα στους εξω-ΚΚΕ που σέβονται πέντε πράματα και έχουν θεωρητική και πολιτική σκέψη και όχι τσιτάτα καφενείου επιδιώκω ενεργά να την κρατώ ανοιχτή, ακριβώς επειδή πιστεύω ότι όταν υπάρχουν οι προϋποθέσεις, μπορούν να επιτυγχάνονται και οι υπερβάσεις.

      Διαγραφή
    4. "...δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην αρχή της κρίσης του 2008, το Κόμμα μιλούσε με άλλους όρους. Μιλούσε για πρόφαση κτλ"

      Δεν νομίζω ότι ισχύει αυτό.
      Νομίζω ότι κάνοντας μια αναζήτηση στα φύλλα του ριζοσπάστη θα βρεις αρκετά πρώιμη αρθρογραφία για την κρίση ως πραγματικότητα, όταν ακόμα δεν είχε καν αγγίξει την Ελλάδα, και σε μια περίοδο όπου ακόμη κανείς άλλος δε μιλούσε φανερά για κρίση. Γι' αυτό άλλωστε το ΚΚΕ κατέβηκε στις εκλογές του '09 με σύνθημα "έρχεται θύελλα", ενώ τα κόμματα του συστήματος εμφάνιζαν "άγνοια" για τις εξελίξεις του συστήματος που ανήκουν και υπηρετούν, καθώς και για τις μετεκλογικές εξελίξεις εως το βαθμό "λεφτά υπάρχουν".
      "Πρόσχημα", αν δεν κάνω λάθος, έλεγε και λέει το ΚΚΕ την χρησιμοποίηση της κρίσης, του χρέους, των ελειμμάτων κλπ, για την υλοποίηση μιας διατυπωμένης από χρόνια ευρωενωσιακής πολιτικής ξηλώματος εργατικών, λαϊκών κατακτήσεων, αύξησης του βαθμού εκμετάλλευσης, κατάργησης πολιτικών κοινωνικών δικαιωμάτων, επιβολής μηχανισμών κρατικής καταπίεσης κλπ

      Διαγραφή
  11. Σωστή η διόρθωση του Αγη.
    Θυμάμαι ήδη από το '07 να μας μιλάνε τόσο για την κρίση, όσο και για την φύση της (υπερπαραγωγή-υπερσυσώρευση).

    ΑπάντησηΔιαγραφή