Κυριακή, 19 Αυγούστου 2012

"Δεν είναι όνειρο η ζωή. Γρηγορείτε! Γρηγορείτε! Γρηγορείτε!"-Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Άυπνη πόλη (Ciudad sin sueño)

Ούτε ένας δεν κοιμάται στον ουρανό. Ούτε ένας, oύτε ένας.
Ούτε ένας δεν κοιμάται.
Τα πλάσματα της σελήνης
Μυρίζουν και κυκλώνουν τις καλύβες.
Θα ‘ρθουνε οι ζωντανές ιγουάνες να δαγκώσουν
τους άνδρες που δεν ονειρεύονται
και αυτός που φεύγει με ραγισμένη την καρδιά
θα συναντήσει στις γωνίες
τον απίστευτο κροκόδειλο ήσυχο
κάτω απ’ την τρυφερή διαμαρτυρία των άστρων.

Έξω στον κόσμο δεν κοιμάται ούτε ένας. Ούτε ένας, ούτε ένας.
Ούτε ένας δεν κοιμάται.
Είναι ένα κουφάρι στο πιο απόμακρο νεκροταφείο
που παραπονιέται τρία χρόνια
για ένα ξερό τοπίο που 'χει στο γόνατο·
κι ένα αγόρι που θάφτηκε σήμερα το πρωί έκλαψε τόσο πολύ
που φώναξαν τα σκυλιά για να το ησυχάσουν.

Δεν είναι όνειρο η ζωή. Γρηγορείτε! Γρηγορείτε! Γρηγορείτε!
Πέφτουμε από τις σκάλες για να φάμε χώμα υγρό
ή ανεβαίνουμε στην κόψη του χιονιού
με τις νεκρές ντάλιες χορωδία.

Αλλά δεν υπάρχει λήθη, ούτε όνειρο:
σάρκα γυμνή. Τα φιλιά δένουν τα στόματα
σε κουβάρια νέας φλέβας
κι όσοι πονούν θα το αντέξουν δίχως ανασαμό
κι όσοι θάνατο φοβούνται θα τον κουβαλάν στους ώμους.

Μια μέρα
τ' άλογα θα ζουν μες στις ταβέρνες
και οργισμένα μυρμήγκια
θα επιτεθούν στους κίτρινους ουρανούς που προσφεύγουν μέσα στα μάτια των βοδιών.
Μια άλλη μέρα
θα μαρτυρήσουμε την ανάσταση των νεκρών πεταλούδων,
κι ακόμα και όταν περπατάμε σε ένα τοπίο γκρίζων σφουγγαριών και πλοίων σιωπηλών
θα δούμε το δαχτυλίδι μας να λάμπει και τα ρόδα να κυλούν από τις γλώσσες μας.
Γρηγορείτε! Γρηγορείτε! Γρηγορείτε!
Όσοι είναι σημαδεμένοι ακόμα από νύχια και εκρήξεις του σύννεφου
το αγόρι που κλαίει γιατί δεν ξέρει πως υπάρχουν γέφυρες,
ή το κουφάρι που δεν έχει τίποτα παρά το κεφάλι του κι ένα παπούτσι --
όλοι τους πρέπει να οδηγηθούν στον τοίχο όπου περιμένουν τα ιγουάνα και τα ερπετά,
όπου περιμένουν τα δόντια της αρκούδας,
όπου περιμένει το σαβανωμένο χέρι ενός παιδιού
και το τρίχωμα της καμήλας σηκώνεται ορθό από τη βία του γαλάζιου ψύχους.

Έξω στον ουρανό, ούτε ένας δεν κοιμάται. Ούτε ένας, ούτε ένας.
Ούτε ένας δεν κοιμάται.
Μα αν κανείς τα μάτια κλείσει,
μαστιγώστε τον, παιδιά μου, μαστιγώστε τον!
Για να υπάρχει ένα πανόραμα ανοιχτών ματιών
και πικρές πληγές που καίνε.
Έξω στον κόσμο, ούτε ένας δεν κοιμάται. Ούτε ένας. Ούτε ένας.
Το 'πα ξανά.
Ούτε ένας δεν κοιμάται.
Μα τη νύχτα, αν σε κανενός το μέτωπο παραφυτρώσουν βρύα
ανοίξτε τ' αμπάρια για να δει στο φεγγαρόφως
τα πλαστά κύπελλα, το φαρμάκι, και το κρανίο των θεάτρων.

Federico García-Lorca, Ένας ποιητής στη Νέα Υόρκη, 1929-30.
Μετάφραση: Radical Desire/Στις Μύτες

3 σχόλια:

  1. Ενδιαφερουσα η μεταφραση σου Αντωνη.Εχω προσπαθησει κι εγω να μεταφρασω Λρκα(απο τα αγγλικα),αλλα μεχρι στιγμης τ αποτελεσματα δεν με ικανοποιουν καθολου.Χρειαζομαι παρα πολυ δουλεια ακομα.Παρ ολ αυτα,καθως διαβαζα την πρωτη στροφη μου ηρθαν αυθορμητα καποιες ιδεες.

    Στον πρωτο στιχο που λεει"Ούτε ένας δεν κοιμάται στον ουρανό. Ούτε ένας, oύτε ένας.
    Ούτε ένας δεν κοιμάται." μπορει να παει"Αγρυπνο τ'ουρανου το βλεμμα.Ουτε ενας δεν κοιμαται στον ουρανο,ουτε ενας"

    Στον τελευταιο στιχο της ιδιας στροφης που λεει"κάτω απ’ την τρυφερή διαμαρτυρία των άστρων." θα μπορουσε να παει"κατω απ το αχνο φεγγος του εναστρου θολου"

    Προλεκαλτ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στο πρωτότυπο, ο πρώτος στίχος είναι: "No duerme nadie por el cielo. Nadie, nadie." Προσπάθησα να κρατηθώ κοντά στο πρωτότυπο, και η αναφορά σε "άγρυπνο βλέμμα", αν και υπονοείται από τα συμφραζόμενα, δεν υπάρχει.

      "Κάτω απ' την τρυφερή διαμαρτυρία των άστρων." Στο πρωτότυπο: "bajo la tierna protesta de los astros". Μετέφρασα κατά λέξη. Η μετάφραση που προτείνεις είναι πολύ ποιητικότερη, αλλά επίσης πολύ πιο ελεύθερη. Το "protesta" δεν μπορεί να γίνει "φέγγος", αυτό είναι ερμηνεία του τι εννοεί κυριολεκτικά με τη λέξη "διαμαρτυρία" ο Λόρκα, και πιθανότατα αυτό ακριβώς εννοεί, αλλά δεν το λέει.

      Όπως και να είναι, η μετάφραση ποίησης είναι τρομερά δύσκολο πράγμα, και πάντα θα υπάρχουν πολλές διαφορετικές εκδοχές με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά τους η κάθε μιά. Η ουσία είναι ότι το ποίημα, του Φεντερίκο που δολοφονήθηκε σαν σήμερα πριν από 76 χρόνια, είναι ένα διαμάντι παντοτινό.

      Διαγραφή
    2. Εχω μια ιδιαιτερη αδυναμια στην ελευθερη μεταφραση του στιχου,ειναι αληθεια.
      Επισης στον τελευταιο στιχο υπαρχει ενας σκοπιμος ανθρωπομορφισμος,απλως μου αρεσε σαν εικονα το "κατω απ το αχνο φεγγος του εναστρου θολου".Πιο κοντα στην σκεψη του ποιητη ειναι να αποδοθει"κατω απ τη σιωπηλη διαμαρτυρια των αστρων"

      Προλεκαλτ

      Διαγραφή