Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2012

Προκαταρκτικές σημειώσεις για μια κοινωνιολογία της μετανεωτερικής αριστεράς στην Ευρώπη

1. Ως "μετανεωτερική αριστερά" θα πρέπει να οριστεί η αριστερά εκείνη η οποία συγκροτείται από τις πιο κάτω συνθήκες:

α. επικυριαρχία του κοινωνικού πάνω στο πολιτικό και του πολιτικού πάνω στο οικονομικό. Η αλυσίδα αυτή επικαθορισμών είναι η ακριβώς αντίστροφη από αυτή που χαρακτηρίζει τον Μαρξισμό μέχρι και την Τρίτη Διεθνή (οικονομικό>πολιτικό>κοινωνικό). Γι αυτό και ένας άλλο όρος για την "μετανεωτερική αριστερά" είναι επίσης "κοινωνική αριστερά" ή "αριστερά των κοινωνικών κινημάτων." Με την πολιτική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ, η αριστερά αυτή φτάνει για πρώτη φορά ιστορικά στο σημείο όπου η πολιτική παύει να επικαθορίζεται απλώς από μια αντίληψη για το κοινωνικό αλλά επιχειρεί επίσης να το επικαθορίσει στην δική της βάση.

β. διαφοροποίηση του "κοινωνικού πεδίου" από την ιδέα της πάλης των τάξεων, μέσω του πολλαπλασιασμού των σημαίνοντων κοινωνικών διαχωρισμών, που με την σειρά του γίνεται εφικτός μέσω της εξύψωσης της σημασίας των ταυτοτικών διαχωρισμών. Η εξύψωση αυτή αντανακλά την σημασία των κοινωνικών κινημάτων με ταυτοτική βάση για την μετανεωτερική αριστερά, αλλά και την ταυτόχρονη υποχώρηση σε όλη την Δυτική Ευρώπη των μορφών ταξικής οργάνωσης και θεωρητικής διαπάλης που προηγήθηκαν του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η εξύψωση αυτή συνεπάγεται επίσης την έμμεσου χαρακτήρα περιθωριοποίηση της αναλυτικής κατηγορίας της τάξης και άρα και της εδραίωσης του "πολιτικού" στις βάσεις των αρχών της πάλης των τάξεων.

γ. πλήρης αναθεώρηση της οργανωτικής αρχής του "δημοκρατικού συγκεντρωτισμού" ως αρχής δόμησης και εξαγωγής αποφάσεων (decision-making). Η αρχή αυτή κυριαρχεί στα κόμματα της Τρίτης Διεθνούς ως συνέπεια της άμεσης συνάρτησης της κομμουνιστικής αριστεράς της περιόδου με το εργατικό κίνημα. Η ύφεση του εργατικού κινήματος πανευρωπαϊκά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και η ταυτόχρονη ανάδυση νέων μορφών κινημάτων με εμβληματική για την Ευρώπη χρονιά το 1968 δημιουργεί και την ανάγκη για ένα διαφορετικό μοντέλο οργάνωσης, που υπαγορεύεται μορφικά από τα ίδια τα νέα κοινωνικά κινήματα. Το βασικό μοντέλο οργάνωσης γίνεται τώρα το δίκτυο, δηλαδή η ορίζοντια συνάρθρωση ετερογενών οργανωτικών σχημάτων σε ένα ευρύτερο σχήμα: ο συνασπισμός ετερογενών δυνάμεων γύρω από ένα χαλαρά διατυπωμένο και εννοημένο κεντρικό πρόταγμα που έχει την δυνατότητα να ενσωματώσει ένα μάξιμουμ συνιστωσών και που κρίνεται βάσει της πρακτικής λειτουργικότητάς του ως "συγκολλητικός ιστός" παρά βάσει της θεωρητικής του φερεγγυότητας ή "ανωτερότητας" (σε αντίθεση με το τριτοδιεθνικό μόρφωμα, όπου η επιστημονική ανωτερότητα του σοσιαλισμού είναι βασικής και θεμελιώδους σημασίας για την ίδια του την ύπαρξη).

δ. αντικατάσταση, σταδιακά αλλά σταθερά και κυρίαρχα, της ιδέας του σοσιαλισμού από την ιδέα του "εκδημοκρατισμού". Το απόφθεγμα του Πουλαντζά "ο σοσιαλισμός θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρχει" περιέχει ήδη τους σπόρους μιας σταδιακής μετάβασης στην ιδέα ότι η ψυχή του σοσιαλισμού είναι η δημοκρατία (και όχι η ισότητα και η κατάλυση των τάξεων), και από εκεί στην ιδέα ότι η δημοκρατία είναι ήδη εν δυνάμει σοσιαλισμός, ήδη το πεδίο όπου ο σοσιαλισμός μπορεί να υλοποιηθεί, να εμβαθυνθεί και διευρυνθεί χωρίς τη βίαιη σύγκρουση με το κράτος, αλλά με τον ειρηνικό και σταδιακό "μετασχηματισμό" του. Αυτή είναι και η πρακτική έκφανση της θεωρητικής αποδοχής του επικαθορισμού της οικονομίας από την πολιτική και της πολιτικής από το "κοινωνικό", που θεωρείται, λίγο-πολύ, ως "εγγενώς" προοδευτική σε χαρακτήρα δύναμη.

2. Η δημιουργία του ΚΕΑ (Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς) τον Μάιο του 2004 έχει τεράστια και κομβική σημασία για την ποιοτική μετάλλαξη της μετανεωτερικής αριστεράς.

α. Κατ' αρχάς, πρέπει να σημειωθεί ότι το οργανωτικό μοντέλο του ΚΕΑ--μια χαλαρή συνομοσπονδία ή ένας συνασπισμός ετερογενών κομμάτων, με εντελώς ανόμοια πολιτική ιστορία (π.χ ΣΥΝ, Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας, Κόμμα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης της Ιταλίας)--αναδιπλασιάζει μορφικά το οργανωτικό μοντέλο της μετανεωτερικής αριστεράς.

β. Η χρηματοδότηση του ΚΕΑ μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης --η ίδια η ΕΕ, ας θυμηθούμε, είναι μια συνομοσπονδία, ένας συνασπισμός θεωρητικά "ισοδύναμων" κρατών-- και η αποδοχή εκ μέρους του της ευρω-ενωσιακής ιδεολογίας ως συγκροτητικού, νοηματοδοτικού για την αριστερή πολιτική πλαισίου, δημιουργεί τις δυνατότητες μιας τεράστιας οριζόντιας επεκτασιμότητας θεσμών, οργάνων, δραστηριοτήτων.

3. Το δίκτυο που δημιουργείται από το 2004 και μετά συνομαδώνει όχι μόνο τα 19 κόμματα που συμμετέχουν στο ΚΕΑ (συν 9 κόμματα-παρατηρητές), αλλά φυσικά το σύνολο του πολιτικού τους προσωπικού, της κομματικής διανόησης, των εντύπων που αυτή διευθύνει και ελέγχει, κλπ. Η ύπαρξη και διόγκωση, μέσω δύο περίπου δεκαετιών κεντρικά συντονισμένης μαζικής εκπαίδευσης και λειτουργικής εξειδίκευσης στην Ευρώπη, μιας εκτεταμένης τάξης/κάστας πολύγλωσσων ατόμων με μεταφραστικές δυνατότητες στις βασικές ευρωπαϊκές γλώσσες, διευκολύνει την επικοινωνία και τον συντονισμό. Η τεχνολογία του διαδικτύου αυξάνει κάθετα τις δυνατότητες δικτύωσης. Ουσιαστικά, το διαδίκτυο δεν είναι απλώς ένα μέσο για την μετανεωτερική αριστερά, αλλά η αντανάκλαση της ίδιας της ψυχής της, της ουσίας της: ένα ακόμα χαλαρά εννοημένο, οριζόντια επεκτάσιμο δίκτυο ανεξάρτητων κατά τα άλλα οντοτήτων που "συναντιούνται" χωρίς να χρειάζεται μια μακροπρόθεσμη και επίπονη διαδικασία διαπραγμάτευσης και οριοθέτησης θέσεων και σχέσεων. Τα λεγόμενα "κοινωνικά media" και η έκρηξή τους τα τελευταία χρόνια επιτείνουν ακόμη περισσότερο την δυνατότητα του μορφώματος της μετανεωτερικής αριστεράς για συντονισμένο λόγο και δράση.

4. Μια αποσπασματική ματιά στο κεντρικό site της ΚΕΑ είναι ήδη πολύ αποκαλυπτική για τον χαρακτήρα και τις δυνατότητες του νέου αυτού μοντέλου οργάνωσης, που θα αποκαλούσαμε "μετανεωτερική, ευρωκεντρική Διεθνή": στο δεξί μέρος της μπάρας υπάρχει λινκ στο δίκτυο Transform!, με το οποίο το ΚΕΑ διαμόρφωσε από το 2007 μια μόνιμη συνεργασία μετά από "κάλεσμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής" ("responding to a call from the European Commission"). Το Transform, το οποίο εκδίδει το δικό του περιοδικό, αποτελεί το ίδιο δημιούργημα του World Social Forum στο Porto Allegre, και συνομαδώνει 16 μη κομματικούς οργανισμούς σε όλη την Ευρώπη: ΜΚΟ, Ινστιτούτα Μελετών, Ερευνητικά Ιδρύματα. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, το αντίστοιχο point of contact είναι το Ινστιτούτο Πουλαντζάς, το οποίο έχει τις δικές του εκδόσεις (για παράδειγμα, τη σειρά "Παρεμβάσεις" σε συνεργασία με τις εκδόσεις Νήσος), οργανώνει συνέδρια, διαλέξεις, κλπ. Μια ματιά στον ιστότοπο του Ινστιτούτου Πουλαντζάς φανερώνει άμεσα τα σημάδια των πολλαπλών δικτυώσεων που συγκροτούν το μόρφωμα: δεξιά επάνω φιγουράρει το περιοδικό του Transform!, στο κέντρο εμφανίζονται βίντεο από το θερινό πανεπιστήμιο του ΚΕΑ και από την ομιλία του γνωστού για την στήριξη στους "αγανακτισμένους" David Harvey στο Ινστιτούτο, στα RSS λινκς τα νέα του ΚΕΑ και λινκς στα Espaces Marx (Γαλλία) και Ίδρυμα Rosa Luxemburg (Γερμανία). Επάνω, στο μενού "Προγράμματα", μπορεί κανείς να διαβάσει για "Ερευνητικά Προγράμματα με συμμετοχή του ΙΝΠ". Μεταξύ αυτών, το ερευνητικό πρόγραμμα "Κρίση στην Ευρώπη-Κρίση της Ευρώπης", το οποίο, όπως πληροφορούμαστε, "τρέχει" από το 2007, και στα πλαίσια του οποίου έχουν πραγματοποιηθεί "δεκάδες εκδηλώσεις (συνέδρια, ομιλίες, ημερίδες, κλπ)."

4α. Σε ό,τι αφορά το ερευνητικό αυτό πρόγραμμα, το οποίο προφανώς εμπλέκει δεκάδες ακαδημαϊκούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές σε ένα δίκτυο το οποίο είναι εν μέρει ακαδημαϊκό, εν μέρει ακτιβιστικό και εν μέρει κομματικό, δεν αναφέρεται πηγή χρηματοδότησης. Αλλά είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς άλλον κεντρικό χρηματοδότη από την ίδια την ΕΕ, η οποία ως γνωστόν προωθεί οικονομικά την έρευνα στις Κοινωνικές και Ανθρωπιστικές Επιστήμες.

4β. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με μια σύμφυρση των εξής παραγόντων:
α. Των υφιστάμενων δικτύων διαπανεπιστημιακής και ακαδημαϊκής συνεργασίας στην Ευρώπη
β. Της Ευρωπαϊκής Ένωσης
γ. Του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και των συστατικών του κομμάτων
δ. Των ΜΚΟ, Ινστιτούτων και Ιδρυμάτων με τα οποία έχει συνεργασία το ΚΕΑ
ε. Του διαδικτύου και των κοινωνικών μέσων (βλέπε λινκ σε twitter, facebook, κλπ σε όλα τα συνδεόμενα site).

ή αλλιώς:

α. της επιστημονικής παραγωγής (έρευνα, διακίνηση ιδεών, συνέδρια, δημοσίευση)
β. του ευρωπαϊκού κοινοτικού κεφαλαίου
γ. των πολιτικών σχηματισμών της μετανεωτερικής αριστεράς
δ. των ΜΚΟ, Ιδρυμάτων και Ινστιτούτων που την πλαισιώνουν
ε. των νέων τεχνολογιών ως μέσων συντονισμού και προώθησης δραστηριοτήτων

4γ. Κοινό φαινόμενο σε αυτό το πλαίσιο είναι η συμμετοχή ατόμων με πολλαπλές ιδιότητες. Για παράδειγμα, ο Στάθης Κουβελάκης είναι ακαδημαϊκός σε ξένο πανεπιστήμιο, μέλος του Conseil d' Orientation του Ινστιτούτου Espaces Marx, το οποίο είναι επίσης μέλος του Transform Network (το γαλλικό αντίστοιχο του ΙΝΠ, δηλαδή), και ήταν υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ στις βουλευτικές εκλογές. Ή, για να δώσουμε ένα άλλο παράδειγμα, "συμβαλλόμενος συνεργάτης" (partenair associé) του Conseil d' Orientation του Espaces Marx είναι ο Pierre Laurent, ο πρόεδρος δηλαδή του ΚΕΑ, που είναι επίσης Εθνικός Γραμματέας του ΚΚΓ (μέλους του ΚΕΑ), και διευθυντής της εφημερίδας Humanité, και τον οποίο πιθανώς να θυμάστε από το μήνυμα προς τον ΣΥΡΙΖΑ πριν τις εκλογές της 6ης Μάη. Και ούτω καθ' εξής: ονόματα-κλειδιά από όλη την Ευρώπη επανέρχονται διαρκώς με πολλαπλές ιδιότητες ως σύνδεσμοι μεταξύ επιστημονικής παραγωγής (εκδόσεων, ερευνητικών προγραμμάτων, συνεδρίων, ημερίδων, κλπ), δημοσιογραφίας (σε εφημερίδες, ιστολόγια, κλπ), πολιτικών σχηματισμών (ως βουλευτικοί υποψήφιοι, πρόεδροι, γραμματείς, μέλη, στελέχη) και ινστιτούτων και ΜΚΟ (ως διευθύνοντες σύμβουλοι, συνεργάτες, κλπ). Και πίσω από όλα αυτά, απαραίτητα και αναπόφευκτα, βρίσκεται μια σειρά από χρηματοδοτικούς πόρους, των οποίων τις διαδρομές είναι ανέφικτο να ακολουθήσει κανείς, αλλά για τους οποίους δεν είναι κανένα σκάνδαλο να αναζητήσει κανείς την πηγή στους διάφορους διοικητικούς, πολιτιστικούς και πολιτικούς φορείς της ΕΕ και στους αντίστοιχους των κρατών-μελών της.

5. Ανακύπτουν κατά συνέπεια κάποια αρκετά βασικά ερωτήματα σχετικά, ουσιαστικά, με τον χαρακτήρα του μορφώματος της σημερινής μετανεωτερικής αριστεράς από τη σκοπιά αυτού που υποτίθεται ότι εξοβέλισε οργανωτικά, δηλαδή του συγκεντρωτισμού, και δη του συγκεντρωτισμού εξουσιών και λειτουργιών.

α. Σε ποιο βαθμό είναι εφικτό για έναν επιστήμονα που συνεργάζεται με οποιοδήποτε από τα κέντρα/ινστιτούτα που συμμετέχουν στο Transform Network να συγγράφει πολιτική ή οικονομική έρευνα που να είναι επικριτική για τα κόμματα του ΚΕΑ και θετική για κόμματα εκτός ΚΕΑ; Σε ποιο βαθμό είναι εφικτό να ακολουθεί θεωρητικά μονοπάτια ασύμβατα με τις βασικές ιδεολογικές παραδοχές του ΚΕΑ, όπως αυτές συνοψίζονται στο Μανιφέστο του 2004; Σε ποιο βαθμό, για παράδειγμα, είναι δυνατόν κάποιος ακαδημαϊκός ο οποίος έχει οποιαδήποτε ερευνητική/εκδοτική/συμβουλευτική σχέση με το Transform Network, που δεν είναι κομματικό δίκτυο, να υποστηρίξει θέσεις που αντιβαίνουν στην ιδρυτική θέση του ΚΕΑ ότι "η ΕΕ, όπως και ολόκληρη η ευρωπαϊκή ήπειρος, γίνεται ένας όλο και σημαντικότερος χώρος για την εναλλακτική πολιτική;" ("the European Union as well as the whole European continent are becoming an increasing important space for alternative politics"). Σε ποιον βαθμό είναι εφικτό για έναν στοιχειωδώς φιλόδοξο ευρωπαίο πολιτικό επιστήμονα, κοινωνιολόγο, κριτικό συνταγματολόγο ή πολιτικό φιλόσοφο σήμερα να μην συνεργάζεται με κανένα από τους φορείς και τα άτομα που συνδέονται με το ΚΕΑ;

β. Αν κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, τι συμβαίνει στην βασική ελευθερία επιλογής ερευνητικής κατεύθυνσης και δημόσιας έκφρασης μέσα στα πλαίσια του μορφώματος της μετανεωτερικής αριστεράς; Υφίστανται ή όχι άτυπες και αδήλωτες διαδικασίες (προφορικής και γραπτής) αυτολογοκρισίας για οποιονδήποτε μη κομματικά ενταγμένο ακαδημαϊκό ή φοιτητή συμμετέχει σε τυπικά μη κομματικού χαρακτήρα δράσεις ή εκδηλώσεις λόγω ερευνητικών ενδιαφερόντων (πχ, σε ένα συνέδριο για τον Γκράμσι, ή σε μια έκδοση για την Ρόζα Λούξεμπουργκ); Πόσο "ανοιχτοί" είναι στην πράξη οι κανόνες συμμετοχής/συμπερίληψης και πού/πώς οριοθετείται η διαφορά μεταξύ ακαδημαϊκής/ερευνητικής συνεργασίας και πολιτικο-κομματικής συμπόρευσης;

γ. Πόσο "ετερογενές" καθίσταται στην πράξη ένα τέτοιο μόρφωμα; Πόσο "χαλαροί" είναι στην πράξη οι οργανωτικοί και ιδεολογικο-πολιτικοί του δεσμοί; Πόσο δεκτικοί είναι ή αναμένουμε να είναι στις ενδεχόμενες αντιρρήσεις ενός οποιουδήποτε συμμετέχοντος σε ένα από τα εκατοντάδες κομμάτια του μηχανισμού, όταν σε ενδεχόμενη διαφωνία εμπλέκονται βασικές ιδεολογικές προκείμενες όπως το ανήκειν στην ΕΕ, η υποβάθμιση της ταξικής πάλης ως μοντέλου πολιτικής δράσης, ή η απόρριψη της σχεσιακής θεώρησης του κράτους;

δ. Πόσο "αντισυστημικό" ή "εναλλακτικό" μπορεί να θεωρηθεί ένα μόρφωμα με τα πρακτικά χαρακτηριστικά που σκιαγραφήθηκαν πιο πάνω; 

ε. Τι σημαίνει το γεγονός ότι ενώ καθαρά πολιτικοί οργανισμοί όπως οι Διεθνείς (από την Πρώτη ως την Τέταρτη) οδήγησαν σε συγκρούσεις, αντιθέσεις και σχίσματα πάνω σε σχίσματα, η "μετανεωτερική Διεθνής" οδηγεί κατά τα φαινόμενα σε μια ειρηνευτική και αδιάκοπη επέκταση και ενσωμάτωση φορέων, κομμάτων, οργανισμών και ατόμων χωρίς να έχουν διαφανεί πουθενά "σχισματικές" τάσεις; Τι σημαίνει μια "ανεκτικότητα στη διαφορά" που τελικά εξαλείφει κάθε βάση διαπάλης ιδεών; 

36 σχόλια:

  1. Για το (γ): το «μόρφωμα» λειτουργεί ως μεταφραστική μηχανή κιμά: η ανατροπή «μεταφράζεται» σε μεταρρύθμιση, η αποδέσμευση από την ΕΕ σε ενσωμάτωση, η ταξική πάλη σε συνεργασία, η αποδέσμευση από τους κρατικά επιβαλλόμενους ταυτοτικούς διαχωρισμούς σε κατάφαση τους, κ.ο.κ. Ως λειτουργική μονάδα επιτρέπει την εισαγωγή και των δύο όρων της αντίφασης, αλλά το αποτέλεσμα της επεξεργασίας είναι πάντοτε ο προτιμώμενος όρος. Πρόκειται για μηχανισμό αυτιστικής αναπαραγωγής τού ίδιου κειμένου.

    Οδηγίες θέσης εκτός λειτουργίας: βγάλτε τον Κουβελάκη από την πρίζα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, αλλά το point είναι ότι είναι συστημικά προγραμματισμένο να το κάνει αυτό. Αυτό είναι το software στο οποίο τρέχει το μηχάνημα, πώς το λένε. Ιδεολογικά, πολιτικά, θεσμικά, οργανωτικά, φιλοσοφικά, από κάθε άποψη και σε κάθε επίπεδο.

      Διαγραφή
    2. Και η ερώτηση, στην ουσία, είναι η εξής: έχουμε ή όχι να κάνουμε με έναν μετανεωτερικού καθαρά τύπου "συγκεντρωτισμό"; Για να μην χρησιμοποιήσω την απαγορευμένη λέξη "ολοκληρωτισμό"...

      Διαγραφή
    3. @10:19
      Γι αυτό σου λέω: βγαλ'τον απ' την πρίζα, βαλ'τον στην αποθήκη. Είναι
      πεπαλαιωμένος, ασύμφορος επισκευής και αναβάθμισης.

      @10:24
      "I'm sorry, Dave. I'm afraid I can't do that."
      http://www.youtube.com/watch?v=HwBmPiOmEGQ

      Διαγραφή
  2. Ο "συγκεντρωτισμός" προκύπτει σαν επίφαση της πραγματικότητας. Επειδή έχουμε να κάνουμε με ένα καθαρά αστικό κόμμα, με ηγεσία αντίστοιχα από πολιτικάντηδες αστούς, η "διαφορετική" άποψη που δήθεν υπάρχει προκύπτει από εσκεμμένες επιλογές της ηγεσίας (συνεργασίες με τρίτους που δεν έχουν συγκροτημένο πολιτικό λόγο) ώστε να υπάρχουν "αριστερές" θέσεις εντός του μορφώματος και να επιτυγχάνεται η δημιουργία του αναχώματος. Έτσι, ουσιαστικά, οποιοσδήποτε "αριστερός" σχηματισμός μπορεί να γίνει δεκτός στον ΣΥΡΙΖΑ, με δυο προϋποθέσεις: να μην μπορεί να απειλήσει την διαμορφωμένη κυρίαρχη πολιτική του και να έχει ξεκάθαρους (έμμεσα ή άμεσα) αντιΚΚΕ στόχους. Αυτό ήταν και είναι ο ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας και όλοι γνωρίζουμε ότι η συμβολή της μέχρι σήμερα στο τσάκισμα του εργατικού κινήματος και στη διατήρηση της αστικής ηγεμονίας είναι παραπάνω από σημαντική σε όλη την Ευρώπη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η συμβολή του πιο πάνω κειμένου δεν είναι η ανάλυση του ΣΥΡΙΖΑ διότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε αυτό που έγινε μόνο λόγω εθνικών-ντόπιων παραγόντων και αιτιών. Είναι η παρουσίαση των μηχανισμών συνάρθρωσης ενός πανευρωπαϊκού μηχανισμού με συντριπτικά ανώτερες δυνάμεις και πόρους σε αυτή τη φάση από οτιδήποτε άλλο στην "αριστερά", των εναπομείναντων κκ περιλαμβανομένων.

      Διαγραφή
    2. Μήπως, όταν αναρωτιόμαστε γιατί η βαθύτατη κρίση δεν έχει οδηγήσει σε τίποτε ριζοσπαστικό την Ευρώπη, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη λοιπόν, το βάθος, την οργάνωση, την έκταση και τον χαρακτήρα αυτού του πανευρωπαϊκού μηχανισμού;

      Προσπαθώ διαρκώς να μελετώ και να αναλύω τα στοιχεία που εγκλωβίζουν την κατάσταση στο επίπεδο διεθνών συσχετισμών --στους διεθνείς συσχετισμούς που αφορούν το εργατικό κίνημα, την ευρωπαϊκή νομοθεσία για την εργασία, και την λειτουργική-ιδεολογική δομή της μεταμοντέρνας αριστεράς.

      Εδώ ασχολούμαι με το τελευταίο από τα τρία.

      Προσπαθώ να χτίσω μια συνολική εικόνα της πραγματικότητας της δύναμης του κεφαλαίου να ελέγξει τις αντιδράσεις που προκαλεί η κρίση, στοιχειοθετημένη και αναλυτική. Των μέσων που χρησιμοποιεί, που είναι εξαιρετικά πολύπλοκα, πολυεπίπεδα και πολυσχιδή.

      Έχουμε να κάνουμε με κάτι εξαιρετικά αναπτυγμένο.

      Διαγραφή
    3. Φυσικά, νομίζω όμως ότι ισχύουν τα ίδια πράγματα για όλα τα κόμματα της ΚΕΑ. Η πολιτική της ενσωμάτωσης των Κ.Κ. στη σοσιαλδημοκρατία, έχει φτάσει σήμερα στο ύψιστο σημείο της με την (ανοιχτή) χρηματοδότηση των πολιτικών φορέων που μπορούν να παίξουν τέτοιο ρόλο και για να παίξουν αυτό τον ρόλο χρειάζονται μια μορφή ανάλογη με αυτή που έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο "συγκεντρωτισμός" τους λοιπόν απαιτεί αφενός να μην τίθεται σε κίνδυνο η κυρίαρχη πολιτική και αφετέρου να συμβάλλουν όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτά τα πολιτικά μορφώματα στην ενσωμάτωση ή διάλυση των Κ.Κ..Στα πλαίσια αυτά και με την διάθεση άφθονων πόρων κάθε μορφής, δεν είναι δύσκολο να βρουν πρόθυμους από την αστική διανόηση, άλλωστε πάντα τους είχαν μαζί τους.

      Διαγραφή
    4. Ναι, ακριβώς. Συνεπώς, σήμερα διανύουμε ένα δεύτερο στάδιο του offensive ενάντια στα ΚΚ, μετά το πρώτο στάδιο της περιόδου 1989-90, και δείχνει ανεπαρκή χαρτογράφηση του τοπίου η στάση του ΚΚΕ "εδώ δεν διαλυθήκαμε το 90, θα διαλυθούμε τώρα;" Γιατί τώρα είναι η ΔΕΥΤΕΡΗ περίοδος εκκαθάρισης του τοπίου της Ευρώπης από Κομμουνιστικά Κόμματα, όχι πια μέσω της ενίσχυσης σε βάρος τους της "παραδοσιακής" σοσιαλδημοκρατίας (Παπανδρέου, Μιτεράν, Γκονζάλεζ, κλπ), αλλά μέσω της συστηματικής στήριξης από την ΕΕ και την αστικοποιημένη γενιά του 68 μιας "κινηματικής" σοσιαλδημοκρατίας που γεννήθηκε στο κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης και στο World Social Forum.

      Διαγραφή
    5. Δες το πάρα πολύ πρακτικά και κυνικά: ένας άνεργος 27χρονος με διδακτορικό στις πολιτικές επιστήμες σπούδασε, στην πράξη, με καθηγητές του ΚΕΑ και έχει δυνατότητες δημοσίευσης που θα ενισχύσουν --θεωρητικά-- τις δυνατότητές του να βρει δουλειά σε ένα ή παραπάνω από τα εκατοντάδες ερευνητικά/εκδοτικά πλοκάμια του ΚΕΑ.

      Πού θα πάει, στο ΚΚΕ ή το όποιο ευρωπαϊκό αντίστοιχό του; Να κάνει τι; Μόνο αν παραιτηθεί από κάθε ακαδημαϊκή φιλοδοξία φήμης και κάθε ελπίδα απασχόλησης σε ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα.

      Μιλάμε για δυνάμεις ικανές να απορροφήσουν ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας της μεταπολίτευσης, γιατί το έχουν ήδη διαμορφώσει και ιδεολογικά και θεσμικά.

      Διαγραφή
    6. "Μιλάμε για δυνάμεις ικανές να απορροφήσουν ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας της μεταπολίτευσης, γιατί το έχουν ήδη διαμορφώσει και ιδεολογικά και θεσμικά."
      Πράγματι αυτό είναι κυρίαρχο ζήτημα, η αστική τάξη έχει εκμεταλλευτεί πλήρως την διανόηση (με ή χωρίς εισαγωγικά) σε κάθε πεδίο και κυρίως στη παιδεία και τα ΜΜΕ, εξουσιάζοντας πια την εργατική τάξη όχι μόνο με τον συνήθη τρόπο, αλλά και ιδεολογικά.Η "εκμετάλλευση" και αξιοποίηση από το Κ.Κ. του (μικρού αλλά υπαρκτού) τμήματος της διανόησης που έχει ταχθεί με την κομμουνιστική υπόθεση, είναι καίριας σημασίας σαν απάντηση στα ανωτέρω. Απαιτείται όμως μεγάλη προσοχή σε αυτό, γιατί ο αστός διανοούμενος που "προδίδει" την τάξη του, πολλές φορές εύκολα προδίδει στη συνέχεια και την εργατική τάξη..

      Διαγραφή
    7. Ένα βασικό στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη Cos, και που δεν έθεσα ρητά πιο πάνω είναι ότι σήμερα, η "διανόηση" είναι ΜΑΖΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ. Πάρε μόνο το ποσοστό ελλήνων με μεταπτυχιακό ή διδακτορικό τίτλο σπουδών σε συναφή με την πολιτική πεδία: οικονομολόγων, πολιτικών θεωρητικών και πολιτικών φιλοσόφων, νομικών, κοινωνιολόγων.

      Από αυτόν τον πάρα πολύ διογκωμένο σε σχέση με το παρελθόν αριθμό, ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΡΓΟΙ, ή κακοπληρωμένοι σε δουλειές άσχετες με το αντικείμενό τους. Για αυτούς ο ΣΥΡΙΖΑ ως ευρύτερη έννοια, η μετανεωτερική αριστερά, είναι όχι απλώς πνευματικός τροφός (διότι οι δάσκαλοί του είναι παλιοί Ρηγάδες, ανανεωτές κομμουνιστές, κλπ κλπ), αλλά και δυνητικός εργοδότης, και ταυτόχρονα και ιδεολογικός οδηγός (θέλουμε μια Ευρώπη που θα μας αποκαταστήσει στη φυσική μας θέση ως προνομιούχους στην κοινωνική αλυσίδα, τι σκατά σπουδάζαμε τόσα χρόνια).

      Αυτό είναι πολύ σημαντικό όταν μιλάμε για ανεργία σήμερα. Και εξηγεί πάρα πολλά για το γιατί είναι ΠΟΛΥ ΠΙΘΑΝΟΤΕΡΟ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΤΥΠΟΣ ΑΝΕΡΓΟΥ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΚΕ.

      Διαγραφή
    8. "Απαιτείται όμως μεγάλη προσοχή σε αυτό, γιατί ο αστός διανοούμενος που "προδίδει" την τάξη του, πολλές φορές εύκολα προδίδει στη συνέχεια και την εργατική τάξη.."

      Θα υπάρξει ένα μικρό ποσοστό από τους ανέργους διανοούμενους που θα στραφεί σε πιο ριζοσπαστικές λύσεις και κατευθύνσεις. Μια μικρή μειονότητα. Το ζήτημα είναι πώς θα αξιοποιήσει το εργατικό κίνημα αυτή την μικρή μειονότητα. Οι δυναμικές της αποκήρυξης του παρελθόντος, της "μεταστροφής", της εξαγοράς συνείδησης, της αποστασίας, δεν αλλάζουν. Ένα ποσοστό από αυτό το μικρό ποσοστό που θα δοκιμάσει καν τον συνασπισμό με τους κοινωνικά απόκληρους θα προδώσει την εργατική τάξη.

      Διαγραφή
  3. Πολύ σωστές παρατηρήσεις. Ο καπιταλισμός έχει καταφέρει σε αξιοσημείωτο βαθμό, να μην είναι πάντα εργάτης ο γιος του εργάτη ή ο εγγονός του, αντικαθιστώντας μέρος των εργατών με "ξένους" (μετανάστες δηλαδή) ή μεταφέροντας μέρος της παραγωγής σε περιφερειακές χώρες. Με αυτό τον τρόπο έχει κτυπήσει στη ρίζα του το κακό, δηλαδή έχει εμποδίσει την ανάπτυξη ταξικής συνείδησης στην εργατική τάξη και ταυτόχρονα έχει δημιουργήσει τις στρατιές των σπουδαγμένων άνεργων που αναφέρεις, που ενώ είναι βλαστάρια της εργατικής τάξης, επιζητούν την "κοινωνική τους άνοδο". Όσο όμως και αν οι αστοί έχουν αποδειχθεί σπουδαίοι στο να βρίσκουν λύσεις, τα προβλήματα είναι αξεπέραστα, λύσεις δεν μπορούν να βρίσκονται στο διηνεκές και επομένως χώρος για ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος υπάρχει, αρκεί να βρεθούν απαντήσεις στις νέες δυσκολίες που έχουν παρουσιαστεί και στα νέα ζητήματα που έχουν τεθεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Νομίζω ότι πρέπει να εμβαθύνουμε σε ένα βασικό (κατα την άποψη μου το πιο βασικό) χαρακτηριστικό αυτού του τύπου σχηματισμού - νεφελώματος ή, όπως είπα και άλλη φορά, "σούπερ μάρκετ" : Η όποια "οργάνωση" έχει τη μορφή της (συμ)"παράταξης" και όχι της "υπόταξης". Γι αυτό και -θεωρητικά τουλάχιστον- έχει τη δυνατότητα να αναπτύσσεται/μεγαλώνει, ενσωματώνοντας όλο και πιο ετερογενείς ομάδες. Όπως και στον παρατακτικό λόγο δεν τίθεται θέμα ουσιαστικής συνοχής. Το:
    "και αυτο ... και εκεινο... και το άλλο... και... κλπ..."

    τους απαλλάσσει από την υποχρέωση ύπαρξης μιας κεντρικής Ιδέας-προταγματος και βασικών αρχών που δεν αφορούν απλώς στην οργάνωση αλλά στην ίδια τη λογική (coherence, αρχή της μη αντίφασης δεν χρειάζεται να ισχύουν). Ενας τέτοιος σχηματισμός μπορεί να εχει δυο, τρεις ή και 43 πολιτικές για οποιοδήποτε θέμα. Αυτό ακριβώς αποτελεί τη δύναμη του (και ας ελπίσουμε ότι κάποτε θα αποτελέσει και την αδυναμία του)

    Η "συσσώρευση" ιδεών, ομάδων, στελεχών και ψηφοφόρων στον ΣΡΖ θυμίζει τη συσσώρευση του κεφαλαίου. Δεν τίθεται θέμα ούτε "αντιφατικότητας" ούτε "συνοχής" ούτε προέλευσης. Σημασία έχει η ποσότητα, η ολοένα και μεγαλύτερη συσσώρευση (= η λογική της παράταξης και /και) και οι δυνατότητες που αυτή δίνει.

    Εν ολίγοις ο ΣΡΖ μοιάζει έχει "ξεσηκώσει" και αντιγράψει την ίδια την άναρχη και χαοτική λειτουργία του καπιταλισμού. Γι αυτό άλλωστε του πάει τόσο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ σωστές όλες οι παρατηρήσεις. Για την συντακτική παράταξη και την ατέρμονη επεκτασιμότητα, καλό παράδειγμα στην ποιητική είναι η σύμφυρση δημοκρατίας και επεκτατισμού στον Γουίτμαν, τον πατέρα της παράταξης στην ποίηση.

      Διαγραφή
    2. Εξαιρετικό παράδειγμα ο Γουίτμαν, Αντώνη.

      Ένα άλλο εξαιρετικά ενδιαφέρον σημείο είναι ότι στις οργανώσεις αυτού του τύπου η διαδικασία λήψης κάποιας απόφασης δεν σχετίζεται ποτέ με τον σχηματισμό κάποιας πραγματικής πλειοψηφίας (δηλ μεσα από πραγματικές ζυμώσεις-συγκρούσεις-συγκλισεις).
      Πάντα ηγεμονεύει η μεγαλύτερη "συνιστώσα" (σχετική πλειοψηφία). Το αντάλλαγμα που δίνει στους "μικρούς" είναι η "ελευθερία του λόγου" (που εδω παιρνει τη μορφη : "λέγε εσυ και εγω σε γραφω...)

      Πολύ δημοκρατικά όλα αυτά...

      Διαγραφή
    3. Πρόσεξε λίγο την διπλή γλώσσα του Γ. Λαουτάρη ("Ανθίζουν αντιθέσεις στον κήπο του ΣΥΡΙΖΑ", Πριν) για το θέμα: "Το σοφό ρητό του Μάο Τσε Τουνγκ «αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν» δεν αποκλείεται να πρυτανεύσει στο νέο ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε, κανέναν μαζικό πολυτασικό οργανισμό δεν έβλαψε η πολυφωνία, στο βαθμό που κατ’ αυτό τον τρόπο μπορεί να ενσωματώνει και διαφορετικές απόψεις και αποχρώσεις, έστω και με την ταμπέλα της «μειοψηφίας». Αρκεί πάντα οι κεντρικές κατευθύνσεις να είναι «κλειδωμένες»."http://disdaimona.blogspot.com/2012/08/blog-post.html

      Τώρα, το υπέροχο με αυτές τις κεντρικές κατευθύνσεις, κι εδώ συνίσταται η δική μου συμβολή, είναι ότι ΔΕΝ ΑΠΤΟΝΤΑΙ ΤΗΣ ΣΦΑΙΡΑΣ ΤΗΣ "ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ" ως ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ. Παράδειγμα: Ο Κουβελάκης ανήκει στους "αντιευρωπαϊστές", υποτίθεται. Άπτονται της σφαίρας του ίδιου του μορφικού πλαισίου οργάνωσης, ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗΣ ΜΟΡΦΗΣ. Το "δίκτυο" είναι το ίδιο το περιεχόμενό του ιδεολογικά: EE/KEA/ΣΥΡΙΖΑ, μια σειρά από αναλογικά μοντέλα της ίδιας ακριβώς αρχής: όλοι έχουμε δικαιώματα, όλοι μπορούμε να μιλάμε και να διαφωνούμε, απλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο όλοι συμπορευόμαστε ντε φάκτο κάτω από μια σταθερή γραμμή που κανείς μας δεν απειλεί ποτέ στα σοβαρά γιατί αυτή η γραμμή είναι το ίδιο το συγκροτητικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαφωνούμε.

      Έψαχνα με τις ώρες χθες να βρω ΜΙΑ κοινωνιολογική έρευνα στα πρότυπα Μπουρντιέ ή έστω Τσόμσκι για την "κατασκευή της συναίνεσης" στις κοινωνιολογικές και πολιτικές επιστήμες στην σύγχρονη ΕΕ· για το πώς γίνεται, στο τέλος, όλοι να συμφωνούν ότι φυσικά "ανήκομεν εις την ΕΕ, απλώς θέλουμε να την καλυτερεύσομε" και για το τι ρόλο παίζει ότι όλοι όσοι "πείθονται" ταϊζονται από την ΕΕ και δικτυώνονται μέσω των μηχανισμών (Ideological State Apparatuses, κανείς;) της ΕΕ.

      Καμία. Τίποτε. Είναι δυνατόν να χρηματοδοτήσει ποτέ η ΕΕ μελέτη για το πώς ελέγχει πολιτικά την κατεύθυνση της μελέτης μέσα από την χρηματοδότηση;

      Διαγραφή
  5. και όλα αυτά χάριν του Κουβελάκη;;..
    κατά τη γνώμη μου η κοινωνιολογίκή έρευνα της μετανεωτερικής αριστεράς στην Ευρώπη (το "μεταμοντέρνας" είναι πιό δόκιμο, -σου επιτρέπει και το μετα-μετά.. για την εξέλιξη του σημερινού φαινομένου..) θα πρέπει να ξεκινήσει από το φαινόμενο "ευρωκομμουνισμός" της δεκαετίας του '65-'75.. εκεί είναι τα θεμέλια και τα ιδεολογικά και τα κοινωνιολογικά του χαρακτήρα (δομής και στόχων) της σημερινής ΚΕΑ..
    μιλώντας με τον εαυτό μου, έχω αναρωτηθεί πάρα πολλές φορές -"γιατι στο διάβολο ήμουν μία από τις πρώτες 100 ιδρυτικές υπογραφές του ΚΜΕ;; -κοίτα να δεις πως χάνεται το παιχνίδι, με μόνο όπλο τους τακτικισμούς!.." -αλλά μιλάω μόνος μου τώρα!..
    από την άλλη, δύο επισημάνσεις: μην χρεώνουμε τόσο εύκολα τον Χάρβεϋ σε αυτό το συνονθήλευμα διανοητών της μεταμοντέρνας αριστεράς -έχει βαθύ έργο στην μαρξιστική ανάλυση -και, ας μην μας παίρνει "από κάτω" το σημερινό τσουνάμι- ο Μαρξισμός "πέθανε" -ζήτω ο πάντα ζωντανός Μαρξ!..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι, ένα παράδειγμα έδωσα.

      Ο Χάρβει έχει κάνει σημαντική δουλειά, αλλά η στάση του απέναντι στα επεισόδια του Λονδίνου το 2010 ήταν όσο ευθέως αντιδραστική όσο ήταν του Ζίζεκ, και μετέπειτα ενθουσιασμός του με τα Occupy όσο ύποπτος και αυτός του Ζίζεκ. Και περιοδεύουν τα ΚΕΑ-related sites ανά τας Ευρώπας με τον ίδιο θίασο.

      Λυπήθηκα πολύ όταν το κατάλαβα, αλλά έτσι είναι.

      Διαγραφή
    2. Harvey για βία εξέγερση στο Λονδίνο (κακό!) vs ειρηνικούς αγανακτισμένους σε Ισπανία και Ελλάδα (καλό!): http://www.thenewsignificance.com/2011/08/12/david-harvey-feral-capitalism-hits-the-streets/

      Zizek, ταυτόσημη γραμμή: http://www.lrb.co.uk/2011/08/19/slavoj-zizek/shoplifters-of-the-world-unite

      Οι Λονδρέζοι που έσπασαν βιτρίνες ήταν "διεφθαρμένοι από τον καπιταλισμό", οι Ισπανοέλληνες του Μανού και της μούντζας ξαναγέννησαν τη δημοκρατία στους δρόμους.

      Πίτσες μπλε.

      Διαγραφή
    3. Λονδίνο 2011, όχι 2010, typo. Πέρυσι τέτοιο καιρό.

      Διαγραφή
    4. Ρώτησε κανείς --έστω ένας--γιατί καταδικάστηκε από την "αριστερά" η περσινή εξέγερση στο Λονδίνο ενώ η ίδια αριστερά κατουρήθηκε πάνω της απ' τη χαρά για το Σύνταγμα;

      Δεν είναι καλή ερώτηση αυτή δηλαδή αν είσαι κοινωνιολόγος;

      Όσοι ρώτησαν γιατί καταδικάστηκε αναδρομικά ο Δεκέμβρης από τον ΣΥΡΙΖΑ και τι ΔΙΑΟΛΟ ΑΠΕΓΙΝΕ ο Δεκέμβρης όταν τα πράγματα χειροτέρεψαν στ' αλήθεια, και σε ό,τι αφορά κρατική καταστολή.

      Διαγραφή
  6. Δες εδὠ παλαιότερο ποστ κι ενδιαφέρουσα συζήτηση επί τού θέματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ Μαυροπρόβατε. Δεν είναι τυχαία η μεγάλη αγάπη για δικτυακά μοντέλα στην μετανεωτερική αριστερή θεώρηση (Νέγκρι, Αυτοκρατορία), ούτε η ευκολία της σύνδεσης των "κοινωνικών κινημάτων" μετανεωτερικού τύπου με τα κοινωνικά μίντια. Έκανε και το ΚΚΕ αυτοκριτική που δεν συμμετέχει σ' αυτό το γκέιμ, τρομάρα του, λες και το "μέσο" είναι ιδεολογικά ουδέτερο και έχει μία στο εκατομμύριο να το χειριστεί με την δεινότητα που το χειρίζονται οι αντίπαλοι...

      Διαγραφή
    2. Μα κανένα μέσο δεν είναι ιδεολογικά ουδέτερο. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να παίζουμε επειδή οι αντίπαλοι το χειρίζονται καλύτερα ή να προσπαθήσουμε να βελτιωθούμε και εμείς; Πριν λίγο καιρό ο Οδηγητής έκανε κριτική στα social media με κύριο ζήτημα την ιδεολογική τους χειραγώγηση. Όσο για το "Ιστολόγιον" που μας παραπέμπει ο Μαυροπρόβατος, έλεος! Τι παίρνουν και δεν μας δίνουν; Φράγκα;

      Διαγραφή
    3. Δεν μπορεί το ΚΚΕ να ανταγωνιστεί σε αποτελεσματικότητα σε αυτό το πεδίο κόμματα που είναι το διαδίκτυο σε συσκευασία κόμματος.

      Φυσικά θα χρησιμοποιήσει και το ιντερνετ. Αλλά δεν είναι κόμμα φτιαγμένο με τρόπο που να μπορεί να το μετατρέψει σε όπλο. Απλά θα μεταφέρει τις θέσεις του και ηλεκτρονικά, με πολύ μικρότερη απήχηση από ό,τι οι αντίπαλοί του, και με διαρκές ηλεκτρονικό σαμποτάρισμα που δεν μπορεί να βρει τρόπο να αντιπαρέλθει.

      Δεν είναι ζήτημα άξιο κομματικής αυτοκριτικής αυτό. Ελπίζω να μην θεωρούν σοβαρά ότι υπάρχει περίπτωση να γίνει κάτι άξιο λόγου σε ένα τέτοιο πεδίο διαπάλης.

      Διαγραφή
    4. Διαφωνία με τι όμως ακριβώς; Κάποια διευκρίνιση;

      Διαγραφή
  7. Το ΚΚΕ οφείλει και δύναται να χρησιμοποιήσει, στο μέγιστο βαθμό, τα ψηφιακά μέσα στην μαζική, πολιτική και θεωρητική διαπάλη. Πόσω μάλλον που το ίντερνετ γίνεται καθολική πλατφόρμα διακίνησης «κειμένου» και συνεπώς χάνει την όποια αυτονομία του και το χαρακτήρα του ουδέτερου «πεδίου».
    Η καταστατική του συγκρότηση και η δυνατότητα διάταξης δυνάμεων μόνο δυνητικά πλεονεκτήματα του δίνουν γι'αυτό. Το μόνο που δεν είναι «φτιαγμένο» να κάνει, είναι να βοηθείται σε τέτοια καθήκοντα από τον ανοικτό, ανώνυμο διάλογο που διευκολύνει το νετ (αλλά είναι δυνατός και με τις παραδοσιακές τεχνολογίες «γραφής»). Γι αυτό θα σταματήσω εδώ αυτή την κουβέντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζεις; ΟΚ, αυτό είναι αισιόδοξο. Μακάρι.

      Διαγραφή
  8. Απλώς να διευκρινίσω Αντώνη ότι ο συριζα δεν ανήκει στο ΚΕΑ. Ο συνασπισμός ανήκει και η ακοα είναι κόμμα-παρατηρητής.
    Επίσης δεν ανήκει στο ΚΕΑ ο "ολλανδικός συριζα", μαοϊκών καταβολών.
    Εντύπωση κάνει το γεγονός ότι στούς 10 επικινδυνότερους πολιτικούς τής ευρώπης κατά σπήγκελ (http://www.spiegel.de/fotostrecke/die-zehn-gefaehrlichsten-politiker-europas-in-der-eurokrise-fotostrecke-85760-7.html) φιγουράρει ο τσίπρας εν μέσω ακροδεξιών και ουδενός άλλου ηγέτη κόμματος τού ΚΕΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστά, ο ΣΥΝ ανήκει και η ΑΚΟΑ είναι κόμμα παρατηρητής. Η λίστα των συστατικών κομμάτων και των κομμάτων είχε ανέβει εδώ: http://leninreloaded.blogspot.com/2012/06/blog-post_2922.html

      Οι οργανωτικές όμως εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ καθιστούν τον ΣΥΡΙΖΑ επίσημα μια ξεπερασμένη οντότητα, αφού πια θα υπάρχει ενιαίο κόμμα. Για αυτό και γράφω ότι φτάνουμε πια σε ένα στάδιο όπου το "κοινωνικό" δεν θα είναι αυτό που επικαθορίζει κυρίαρχα το πολιτικό, αλλά το πολιτικό επικαθορίζει επίσης το κοινωνικό.

      Τώρα, το Σπίγκελ είναι γνωστό λαϊκιστικό σκουπίδι και η "γερμανική κοινή γνώμη" έχει εντάξει τον ΣΥΡΙΖΑ στους ενδο-ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς με τη Γαλλία που ήταν πάντα μέρος του παιχνιδιού της ΕΕ (βλ. Klaus Busch).

      Και βέβαια, "επικίνδυνος" θεωρείται και ο Ζϊζεκ, και με αυτό τείνω να συμφωνήσω, αλλά όχι επειδή τον θεωρώ επαναστάτη:-)

      Διαγραφή
    2. Εννοείται ότι το "επικίνδυνος για το Σπίγκελ" δεν σημαίνει "επαναστάτης".
      Παρατηρώ όμως μια ολίσθηση τού λόγου τού υπό κατασκευήν ενιαίου συριζα προς επιχειρήματα "για το καλό της χώρας" με όχημα την (προβληματική) έννοια της "παραγωγικής ανασυγκρότησης"
      Παράδειγμα από τη σημερινή επικαιρότητα: Σχόλιο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για τη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών
      Το έργο της τρικομματικής συγκυβέρνησης αποδεικνύεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο σκληρό για την κοινωνία, όλο και πιο επικίνδυνο για τη χώρα.
      Η μνημονιακή τριανδρία οδηγεί τη χώρα στη χρεοκοπία και τη φέρνει ακόμα πιο κοντά στην έξοδο από την ευρωζώνη. Και το χειρότερο, στερεί κάθε δυνατότητα ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, δίνοντας άρον - άρον «γη και ύδωρ» στην εγχώρια διαπλοκή και στην ευρωπαϊκή τοκογλυφία.
      Η επιλογή τους να ξεπουλήσουν το δημόσιο πλούτο, όπως έκαναν και με την ΑΤΕ, αφαιρώντας από την ελληνική οικονομία κρίσιμα εργαλεία για τη παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, αποτελεί μεγαλύτερο έγκλημα από την εσωτερική υποτίμηση και τη βάναυση επίθεση στα εισοδήματα.

      Άκου μεγαλύτερο έγκλημα! Και εντάξει, εγώ το μεταφράζω μαρξιστικά (η περιορισμένη βελτίωση της κερδοφορίας του κεφαλαίου μετά από την κρίση του 1973 βασίστηκε στην επέκταση της σφαίρας των δραστηριοτήτων του κεφαλαίου και στα δημόσια αγαθά... κ.ο.κ)αλλά η εντύπωση που δίνει η ανακοίνωση δεν είναι αυτή. Γι αυτό ανέφερα το "σύριζα ολλανδίας" (αριστεροί ευρωσκεπτικιστές)
      Ο συριζα κατ' εμέ αποκολλάται από το ΚΕΑ και οδεύει σε στρατηγικές τύπου "σοσιαλισμός σε μια χώρα".
      Αν είν' έτσι, γιατί δεν ψηφίζΟΥΝΕ το "οριτζιναλ"; :-)




      Το μόνο παρήγορο είναι ότι αυτή η πολιτική δεν θα μπορέσει να υλοποιηθεί, καθώς η κυβέρνηση δεν θα αντέξει υπό το βάρος της λαϊκής κατακραυγής.

      Διαγραφή
    3. Οι δύο τελευταίες γραμμμές τού ανωτέρω σχολίου μου μού ξέφυγαν λόγω κόπι-πέιστ. Έπρεπε να πάνε μετά τη λέξη εισοδήματα

      Διαγραφή
    4. Εγώ πάντως MLOG ούτε στρατηγικές τύπου "σοσιαλισμός σε μια χώρα" ούτε τίποτα από όσα λες βλέπω στο παραπάνω σχόλιο.

      Αυτό που βλέπω είναι κενολογίες που απλώς συνεχίζουν το παιχνίδι που έχει στηθεί εδώ και καιρό στο επικοινωνιακό πεδίο στο οποίο ο συριζα προσπαθεί πλέον να αντεπιτεθεί με όπλα που χρησιμοποιούνταν εναντίον του ("λόμπι της δραχμής" και λοιπές γραφικότητες). Από ουσία μηδέν.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή